17-08-13

BERT ERIKSSON LEEFT ?!

Toen Filip De Bodt deze week ons artikel Swastika tatoeage onder pak Grieks parlementslid las, verzuchtte hij: “Sommige dingen dacht ik nooit meer te zullen/moeten meemaken.” Maar ook in eigen land gebeuren zaken waarvan je je afvraagt: “Hoe is het mogelijk?”

 

De collega’s van RésistanceS signaleerden ons een tag (foto 1) die enkele dagen geleden op een muur in Brussel is geklad: B. Eriksson leeft voor 1000 jaren, met daarbij ook nog het Odal-runeteken dat door de VMO van Bert Eriksson (foto 2) gebezigd werd. “B. Eriksson leeft”? Hij is anders wel op 2 oktober 2005 op 74-jarige leeftijd overleden in het Nederlandse Westdorpe waar hij zich had teruggetrokken na vijftig woelige levensjaren.

 

Bert Eriksson is als 13-jarige knaap lid van de Hitler-Jugend en na de bevrijding van het nazi-regime als 18-jarige bij nacht en ontij op pad om amnestie te eisen voor de collaborateurs. Begin jaren vijftig wordt hij lid van de VMO, toen nog een organisatie in de marge van de Volksunie. Na tien jaar als beroepsvrijwilliger bij de para-commando's gediend te hebben in Korea en Congo, wordt hij in de jaren zeventig leider van de tweede versie van de VMO die zich kenmerkte door veelvuldige gewelddaden: overvallen en confrontaties met linkse tegenstanders, betogingen tegen 'gastarbeiders', veldslagen met Franstaligen en de rijkswacht in de Voerstreek, militaire kampen in de Ardennen...

 

Als Bert Eriksson niet openlijk actie aan het voeren is of achter de toog van zijn café Odal in de Ballaarstraat in Antwerpen-Zuid staat, is hij aan het zeulen met een of ander lijk. In 1973 dat van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve, wiens lijk Eriksson van Oostenrijk naar Vlaanderen brengt (Operatie Brevier). In 1978 het lijk van VNV-leider Staf de Clercq dat van Leerbeek naar Asse wordt verhuisd (Operatie Delta). In 1981 wordt de VMO van Bert Eriksson schuldig bevonden aan het zich gedragen als een privé-militie (foto: De VMO in actie, links op de foto wijst Bert Eriksson waar naartoe). In 1983, na een beruchte confrontatie met het AFF bij een betoging in Antwerpen in 1982, wordt het vonnis in beroep bevestigd. Bert Eriksson moet een jaar de cel in.  

 

Bert Eriksson trekt zich begin jaren negentig terug in Nederland. Hij komt echter nog geregeld de grens over om vorming te geven aan organisaties als NSV, Groen Rechts (later opgegaan in het Nieuw-Solidaristisch Alternatief, N-SA) en de Blood and Honour-groep BBET (Bloed-Bodem-Eer-Trouw). Lijdend aan de terminale longziekte die hem uiteindelijk het leven kostte, maakte Eriksson nog bekend ook het gebeente van de Nederlandse nazileider Anton Mussert herbegraven te hebben (Operatie Wolfsangel). Maar het is niet zeker of Eriksson wel degelijk de gebeenten van Mussert heeft bovengehaald. Bij de afscheidsplechtigheid voor Bert Eriksson in het crematorium van Wilrijk dagen een vijfhonderd mensen op, onder wie de VB-parlementsleden Frank Creyelman, Pieter Huybrechts en de intussen ook overleden Staf Neel. Voorpost-actieleider Luc Vermeulen begroet de aanwezigen als de politieke erfgenaam van Bert Eriksson.

 

Kleinzoon Sven Eriksson schreef een boek over zijn grootvader Bert Eriksson, Vlaanderen, mijn land. Bij de voorstelling van het boek zijn Filip Dewinter en zijn echtgenote opgemerkte gasten. Aan de VMO is een (nog niet afgewerkte, maar recent nog aangepaste) website gewijd. Oud-leden en sympathisanten vinden elkaar op een Facebook-pagina. De VMO-vlaggen worden elk jaar weer uit de mottenballen gehaald voor de vlaggenparade op de IJzerwake. Bij de herdenking van Operatie Brevier vorig jaar (1, 2) werden de VMO-vlaggen ook bovengehaald (foto: Vooraan VB’er en N-SA’er Jan De Beule met een van de VMO-vlaggen, een beetje verderop een tweede VMO-vlag).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eriksson |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.