25-09-13

ENKEL 'DENKEN, DURVEN EN DOEN' VOOR SOCIALE AFBRAAK

“Gisteren is Meryam op zeeklas vertrokken. Naar Sint-Idesbald. Ze zal er niet alleen leren over eb en vloed, maar ook de littekens van de Eerste Wereldoorlog bezoeken. Op het programma staat zelfs een bezoek aan de loopgraven bij de IJzer, waar de Vlaamse frontbeweging is ontstaan.”

De Standaard-journalist (en Antwerpenaar) Lieven Sioen vertelde gisteren in zijn krant een verhaal uit het leven gegrepen. Na bovenstaande begin vervolgt hij: “Meryams moeder Rachida heeft er al drie weken de mond van vol. Hoe Meryam uitkeek naar haar zeeklassen. Hoe blij Meryam was, ook, dat de school weer begon. En dat ze al haar vriendinnen zou terugzien. Rachida is onze poetshulp. Ze is een alleenstaande moeder die dankzij dienstencheques net de eindjes aan elkaar kan knopen. En wij, wij zijn zo’n koppel hardwerkende Vlamingen die twee voltijdse jobs uitoefenen om huishoudhulp te betalen zodat we die twee voltijdse jobs zouden kunnen uitoefenen. En zodat we nog een beetje tijd overhouden voor onszelf en de kinderen.

Dat hectische leven compenseren we met lange vakanties. Deze zomer waren we vier weken in Marokko. Want ja, we willen onze kinderen de wijde wereld laten zien. Meryam is al jaren niet meer in het land van haar grootouders geweest. Zij brengt de zomers thuis door, of bij haar nichtjes. Met spelen, knutselen of een uitstapje naar het buurtfeest Kerkstraat Plage. Haar wereld is zo groot als haar wijk. Dan is Sint-Idesbald een exotische bestemming. De Antwerpse Zee- en Bosklassen worden nu afgeschaft. Mijn kinderen vinden dat erg. Maar hun venster op de wereld blijft groot, met of zonder voucher van zestig euro. Voor vele Meryams echter gaat zelfs het kleine venstertje op de Noordzee nu dicht."

Maandagavond protesteerden vijfhonderd mensen tegen de sluiting van de bos- en zeeklassen vanaf volgend schooljaar. Mensen die duidelijk op hun ziel getrapt zijn met de aangekondigde sluiting. Ze stonden op het pleintje opzij van het Antwerps stadhuis, wat wij al eens het ‘Pleintje van de repressieve tolerantie’ hebben genoemd. Vlak voor het Antwerps stadhuis mag niet meer geprotesteerd worden bij het begin van de gemeenteraadszittingen, zoals maandagavond. Maandagavond zou het overigens wel niet mogelijk geweest zijn om op de Grote Markt zelf te protesteren: rotsblokken voor een grootst sportevenement komend weekend nemen het plein in beslag. Voor glitter en glamour is in Antwerpen nog plaats.

Bart De Wever en de hele N-VA-gemeenteraadsfractie kon, komend van een fractievergadering in het straatje achter het stadhuis, probleemloos zich een weg banen te midden van de betogers. Heel anders was het op het stadhuis. Daar had men meer problemen met de tegenpartij. Tijdens het ludiek protest stapte een jongetje naar voor met een bloem en een zak schelpen, met de bedoeling om die te overhandigen aan schepen van Onderwijs Claude Marinower (Open VLD). Aanvankelijk kreeg het jongetje geen toestemming om de schelpen af te geven. Uiteindelijk mocht hij het stadhuis toch binnen. De persfotografen die het moment wilden vastleggen, mochten niet binnen. Zich laten fotograferen torenhoog in het Den Bell-gebouw, dat kan wel. Als de gevolgen van beslissingen duidelijk gemaakt worden, is de pers niet welkom.

Later op de avond werd op de gemeenteraadszitting gediscussieerd over de sluiting van de bos- en zeeklassen. Praat voor de vaak. En ook wel ‘praat tegen de vaak’, want het was het laatste debat vooraleer de gemeenteraadszitting om 23u40 beëindigd werd om ’s anderendaags – gisterenavond dus – vervolgd te worden. De oppositie noemde het een asociale maatregel, genomen zonder enig overleg en kennis van zaken. Volgens Robert Voorhamme (SP.A) is de beslissing "vanuit ideologisch standpunt gemaakt"; Freya Piryns (Groen) meent dat het stadsbestuur "op een kleine manier komaf wilt maken met een rood bastion". Claude Marinower verdedigde breedvoerig zijn beleid, wat in het chatverslag van Gazet van Antwerpen leidde tot het zinnetje: “Schepen Marinower zegt dat hij nog wel even wil verder blijven gaan met zijn antwoord op de interpellaties, tot ergernis van vele aanwezigen, inclusief burgemeester De Wever.”

Dovemanspraat werd het. De bos- en zeeklassen zijn ontstaan vanuit het stedelijk onderwijs, maar de laatste acht jaren werd – onder impuls van een socialistische schepen voor Onderwijs – de infrastructuur meer en meer opengesteld voor de andere onderwijsnetten. Volgens Claude Marinower nog te weinig, en dus sluit hij maar alle infrastructuur en geeft hij elk schoolkind in Antwerpen een ‘voucher’ van zestig euro. Een aantal gezinnen heeft die zestig euro echt niet nodig, andere gezinnen hebben ze dubbel nodig. Ieder kind evenveel geld geven: dat is sociaal beleid van beginners. En je kan er ook geen bos- en zeeklassen mee aanbieden voor wie het nodig heeft, zoals Meyram uit het verhaal hierboven.

Echt sociaal beleid zou zijn nagaan welke schoolklassen, los van het onderwijsnet, het meest behoefte hebben aan bos- en zeeklassen, en het beleid daar op afstemmen. Maar dat veronderstelt ‘denken, durven en doen’. Uitgerekend de N-VA-slogan bij een vorige kiescampagne. Maar bij de N-VA is er enkel ‘denken, durven en doen’ voor sociale afbraak. (Foto's: Protest maandagavond. Slogan op de derde foto is: "Bart, toon je goed hart!" Kinderlijke naïviteit.)

 

Update. In een commentaar vandaag op blz. 2 van Gazet van Antwerpen onder de kop Schrappen bos- en zeeklassen raakt Antwerpen in het hart schrijft Lex Moolenaar: "Is dit een politieke afrekening met de socialisten, die de bos- en zeeklassen destijds hebben opgericht? Misschien speelt dat wel mee, al denk ik dat toch vooral de besparingswoede in dit dossier de doorslag heeft gegeven. Kinderplezier en gemeenschapsvorming in ruil voor meer blauw op straat en andere nieuwe acenten." Zo is het.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, sociaal, marinower, n-va |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.