07-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (1)

In de commentaren na het overlijden van Nelson Mandela wordt vooral de nadruk gelegd op zijn rol als verzoener. “Want als er iemand was die een reden had om revanche te nemen na zoveel jaar gevangenschap voor hem, zovele jaren bittere repressie en politieke moorden tegen zijn organisatie, dan was het Nelson Mandela.” (De Morgen). “Zonder Nelson Mandela was er hoogstwaarschijnlijk een burgeroorlog in Zuid-Afrika losgebarsten. Wanneer één iemand de Nobelprijs voor de Vrede heeft verdiend, dan is het ongetwijfeld híj geweest.” (Gazet van Antwerpen). Enzovoort. Maar waar heeft Mandela tegen moeten strijden? En wat dacht men er in Vlaanderen van?

 

Vanaf 1948 wordt de rassenscheiding in Zuid-Afrika aanzienlijk versterkt. Na een verkiezingsoverwinning van de Nasionale Party wordt een reeks van discriminerende wetten gestemd: de ‘wet op het verbod van gemengde huwelijken’ (1949), de ‘Ontuchtwet’ (1950, een verbod op seksuele relaties met een persoon van een ander ras), de ‘Bevolkingsregistratiewet’ (1950, iedereen kreeg officieel een ‘ras’ toegewezen: blanke, kleurling, Indiër…), en de meest hatelijke wet: de ‘wet op aanwysing van aparte geriewe’ (1953). Een wet die de totale scheiding van blanken en niet-blanken in het alledaags leven regelt: in cafés, hotels en restaurants, in bussen, in parken, in postkantoren en ziekenhuizen, tot zelfs in liften. Overal verschijnen de beruchte bordjes Slegs vir blankes. Alleen voor blanken.

 

De Nasionale Party werkt intussen aan een nog verdergaande segregatie: de gebieden die aan de zwarten worden toegewezen zouden op termijn onafhankelijk worden… waardoor er geen zwarten meer overbleven met de Zuid-Afrikaanse nationaliteit. Internationaal krijgt Zuid-Afrika daarbij weinig tegenstand. Zeker niet uit Vlaanderen, waar ze de Afrikaners zien als een ‘broedervolk’. De Vlaamse studentencodex stond in die jaren vol met Zuid-Afrikaanse liedjes als ‘My Sarie Marais’. Hebben veel Vlamingen romantische motieven om van Zuid-Afrika te houden, de westerse grootmachten hebben politieke redenen om het land te steunen. Tijdens de Koude Oorlog is Zuid-Afrika een vastberaden tegenstander van het communisme, en zo wordt het land een gewaardeerde bondgenoot van Washington en Londen.

 

Zuid-Afrika interpreteert de strijd tegen het communisme zeer ruim. In 1950 keurt Zuid-Afrika een ‘wet op de onderdrukking van het communisme’ goed. Onder communisme wordt verstaan: “elke doctrine die erop gericht is politieke, sociale of economische verandering te weeg te brengen door onlusten of ongeregeldheden”. Meteen is elke betoging of staking ‘communistisch’. Nelson Mandela is als zwarte advocaat lid van het African National Congres (ANC), de belangrijkste belangenorganisatie van de zwarten. In 1960 wordt het toen geweldloze ANC buiten de wet gesteld, na het bloedbad in Sharpeville waarbij de politie met scherp schiet op een zwarte betoging waarbij er 69 doden en 187 gewonden vallen. Dat zet Mandela ertoe aan in 1961 de gewapende vleugel van het ANC op te richten, Umkhonto we Sizwe ('Speer van de natie').

 

Mandela wordt hiervoor aangehouden. Tijdens zijn proces in 1963 verantwoordt hij zich met: “Het was onrealistisch en onverstandig voor Afrikaanse leiders om vrede en geweldloosheid te blijven prediken in een tijd waarin de regering elke vredevolle vraag met geweld beantwoordt.” Mandela krijgt een levenslange gevangenisstraf en wordt naar de gevangenis op Robbeneiland verbannen. Met dit proces geraakt Zuid-Afrika stilaan in een internationaal isolement. Martin Luther King krijgt in 1964 de Nobelprijs voor de Vrede nadat hij een jaar eerder in Washington een kwart miljoen betogers heeft toegesproken met de beroemde woorden “I have a dream”. In 1968 wordt Martin Luther King doodgeschoten. Van de weeromstuit verliezen systemen als segregatie en Apartheid hun legitimiteit.

 

Zuid-Afrika mag niet langer lid zijn van het Britse Commonwealth, wordt veroordeeld door de Verenigde Naties en verbannen uit de Olympische Beweging. Maar er zijn ook buitenlandse vrienden die het Apartheidsregime blijven steunen. In Vlaanderen is Karel Dillen de voortrekker. Hij vertaalt in 1966 een boek van een Zuid-Afrikaans politicus: Apartheid. Een uitdaging? Een oplossing?. Het leest als een lang goedpraten van de Apartheid. In zijn inleiding haalt de latere Vlaams Blok-voorzitter uit naar “personen, die denken dat zij de blanken kunnen dwingen hun houding te herzien door de invoering van een gedwongen multiracialisme”. Maar Zuid-Afrika ligt ook goed in de hoogste economische en financiële kringen van ons land: de Antwerpse diamantsector, de Luikse wapenproducenten, en verder: het West-Vlaamse textiel, het maritieme transport, de banksector, de zware industrie…

 

De roep om een culturele boycot wordt niet beantwoord in Vlaanderen. Integendeel, bestaande culturele akkoorden worden bezegeld tijdens een ‘culturele studiereis’ door Zuid-Afrika van Vlaamse prominenten zoals Adriaan Verhulst (PVV), voorzitter van de openbare omroep BRT, Paul Vandenbussche (CVP), directeur-generaal van de BRT, en hoogleraar-politicus Mark Galle (BSP). BRT-journalist Guido Naets weet na zo’n reis: “De anti-apartheidsstroom in onze samenleving is het resultaat van journalistieke valsmunterij en etikettenzwendel.” Na zijn carrière als Europees verslaggever en perswoordvoerder van het Europees Parlement ontpopte Guido Naets zich als een zware sympathisant van het Vlaams Belang. Gisteren postte hij op Facebook: “De legende van Afrika is heengegaan; zonder Frederik Willem de Klerk was hij het niet geworden.” Toch nog even de laatste Zuid-Afrikaanse president onder het apartheidsregime en leider van de Nasionale Party van 1989 tot 1997 huldigen. (Wordt vervolgd)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.