10-12-13

DEZELFDE VASTBERADENHEID, MAAR VOOR DE REST...

Vandaag wordt in Johannesburg op een officiële ceremonie afscheid genomen van Nelson Mandela. Zowel de Amerikaanse president Barack Obama als de Cubaanse president Raúl Castro zouden er spreken. Bij het Vlaams Belang werd officieel niet gereageerd op de dood van Nelson Mandela, dat laat men over aan RechtsActueel. Bij de N-VA werd wel gereageerd, maar hoe.

 

“Mandela was een inspiratiebron voor miljoenen mensen, en hij zal dat ook na zijn dood blijven. De manier waarop hij zowel verzet, lijden als wederopstanding symboliseerde, is van een bijna bovenmenselijke aard”, zo wordt N-VA-voorzitter Bart De Wever geciteerd in een persmededeling van de N-VA. “Mandela’s leven was getekend door onrecht. Onrecht dat zowel hemzelf persoonlijk als de verschillende volkeren van Zuid-Afrika werd aangedaan. Dat hij desondanks hoop verkoos boven bitterheid, getuigt van de grootsheid van de man. Daarna smeedde hij onvermoeibaar als vader des vaderlands de talloze gemeenschappen in het multiraciale Zuid-Afrika om tot één natie.”

 

Na het zalven is het bij de N-VA echter al tijd om het slaan. “Corruptie, onveiligheid en een aidsepidemie teisteren Zuid-Afrika. Na Mandela vond de Zuid-Afrikaanse overheid daar geen antwoord meer op. Bovendien kwamen de oude raciale en tribale breuklijnen weer bovendrijven. En het ANC speelde daarin niet steeds een pacificerende rol. Integendeel.” Is het nodig bij het overlijdensbericht van Mandela ineens ook het beleid te betrekken van een land waarvan Mandela vanaf december 1997 niet meer de president was? Mandela was toen 79 jaar oud. Natuurlijk had hij zijn morele autoriteit (meer) moeten aanwenden om de corruptie bij de ANC-leiders en het uitblijven van een doortastende aanpak van de aidsproblematiek aan te klagen. Maar dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zouden verslechteren is een mening die alvast niet gedeeld wordt door een meerderheid in Zuid-Afrika.

 

Uit een recente bevraging, het voorbije weekend geciteerd door Het Laatste Nieuws, blijkt dat 44 % van de bevraagde Zuid-Afrikanen vindt dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zijn verbeterd in Zuid-Afrika. Slechts 17 % spreekt dat tegen. En ook over economie, normen en waarden, veiligheid en eigen toekomstperspectieven laten zich meer Zuid-Afrikanen positief dan negatief uit. Alleen op het vlak van tewerkstellingskansen en de kloof tussen arm en rijk zijn er meer negatieve reacties (respectievelijk 42 en 37 %) dan positieve (31 en 30 %). Hert verschil in welstand wordt als grootste probleem ervaren (bijna 28 %), daarna volgen discriminatie door de aidsepidemie (bijna 21 %), de rivaliteit tussen politieke partijen (16 %) en pas op de vierde plaats raciale problemen (bijna 15 %).

 

De zwarte bevolking mag na de afschaffing van de Apartheid theoretisch dezelfde rechten hebben gekregen als de blanken, van een materiële gelijkschakeling kwam er nog niet veel in huis. Als een opdeling gemaakt wordt in tien categorieën van levensstandaard blijkt dat 35 % van alle zwarte Zuid-Afrikanen zich in de laagste vier categorieën bevinden, terwijl de blanken daar volledig ontbreken. In de vier hoogste categorieën vinden we 95 % van de blanken – 73 % van de blanken zelfs in de hoogste twee categorieën – terwijl we slechts 16 % van de zwarten in de vier hoogste categorieën vinden. Niet vreemd daaraan is dat van alle zwarten 29 % werkloos is, onder de blanken slechts 9 %.

 

Anders dan sommigen het willen doen voorkomen neemt de zware misdaad merkelijk af in Zuid-Afrika. Zo daalde het aantal moorden tussen 1994 en 2011 met 39 %. Het aantal moordpogingen zakte met 42 %, en inbraken met bedrijven met 21 %. Zou de criminaliteit bij ons ook zo dalen? Terwijl er zeer zeker problemen zijn in Zuid-Afrika, is het nogal goedkoop van de N-VA om te wijzen op de “oude raciale en tribale breuklijnen (die) weer bovendrijven”. De breuklijnen, ook al ervaart de grootste groep van de bevolking dit niet zo, zijn te betreuren. Maar de N-VA is wel heel slecht geplaatst om daarover te klagen. Als er, op het Vlaams Belang na, één partij is die bij ons haar uiterste best doet om de gemeenschappen uit elkaar te spelen, dan is het toch wel de N-VA.

 

De N-VA zegt net als Mandela op Robbeneiland troost te vinden in het gedicht Invictus van William Ernest Henley. “Woorden die ons er toe aanzetten op stoïcijnse wijze ons lot te dragen – hoe zwaar de omstandigheden ook zijn – en vooral nooit op te geven. Het is die boodschap die ons nu troost biedt.” Nelson Mandela en De Grote Vlaamse Leider hebben dan wel hun vastberadenheid gemeen, hun doelstellingen zijn helemaal anders.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, apartheid, de wever |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.