20-12-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Onze wekelijkse portie opmerkelijke uitspraken.

 

“Het zijn barre tijden. Het Volk mort, want het Land zit economisch aan de grond. Met de moed der wanhoop trekt het kruim der Natie zich terug in een achterafzaaltje van het Parlement. Op hun schouders rust de zware taak een oplossing te vinden voor de staat waarin het Land zich bevindt. Een eindeloze lijst van maatregelen wordt op tafel gelegd en tijdens het nachtelijk conclaaf besproken. Een uitweg uit de crisis wordt echter niet gevonden. De moed zakt onze Helden stilaan in de schoenen, want de Tijd tikt ongenadig voort. Het besef groeit dat de toestand uitzichtloos is en de redding verre van nabij. De aanwezigen staren nu alleen nog maar apathisch voor zich uit. Tot een eeuwig jonge en ambitieuze Mandataris bij het aanbreken van het ochtendgloren de stilte doorbreekt. Hij heeft waarlijk het licht gezien en roept lichtelijk hysterisch uit dat hij de Oplossing heeft gevonden. Euforisch van zo veel (eigen)wijsheid stormt hij de  kamer uit en de Kamer in. Dat moet het Volk weten! Met verstomming geslagen blijven de Anderen achter… Later die ochtend verspreiden radio en televisie het Nieuws: wat Het land echt nodig heeft zijn 40 splinternieuwe Straaljagers.” Lezersbrief van Peter D’Herde uit Erpe-Mere. (De Morgen, 14 december 2013)

 

“Het zijn feiten en opinies die ze in de war room van de N-VA als irrelevant onder het tapijt vegen, want strijdig met hun dogma’s.” Paul Goossens herinnert aan recent onderzoek van Mark Elchardus waaruit blijkt dat bijna driekwart van de 2.639 ondervraagden vierkant tegen een ongelijke samenleving is en vindt dat de klassenverschillen kleiner moeten worden. Ruim zestig procent vindt dat gewone mensen te weinig van de welvaart krijgen en een ruime meerderheid onderschrijft volledig de positieve gevolgen van de verzorgingsstaat. “Vlamingen”, zo concludeert Elchardus, “zijn niet gewonnen voor een ongelijke samenleving en zijn het oneens met de Angelsaksische kritiek die de hyperliberalen ons land binnenloodsten.” (De Standaard, 14 december 2013)

 

“Vandaag kijken etnisch-culturele minderheden in ons land dus vreemd op als onze politici elkaar verdringen om ronkende eerbetonen te brengen aan de overleden ex-president van Zuid-Afrika. Nauwelijks een verkozene durft vandaag een even ronkend discours aan te houden tegen discriminatie of racisme. In besloten vergaderzaaltjes onderstrepen ze graag hoe zeer ze het zouden willen, zo'n samenleving zonder racisme en discriminatie. Maar in primetime spreken ze er liever niet over. Want men blijft liever in de veilige schaduw van het consensuspeloton dan voorop te rijden.” Naima Charkaoui, directeur van het Minderhedenforum, ziet ook in ons land politici elkaar verdringen on lofuitingen voor Nelson Mandela, maar zelf niet even moedig als Mandela uit de hoek komen.  (De Morgen, 14 december 2013)

 

“’Ik wist wat voor een supermarkt dat hier was. Dus vind ik het eigenlijk allemaal normaal wat ik hier zie.’ Ook het protest van Filip Dewinter was aan Maria niet besteed. ‘Ach, dat zijn hier toch allemaal mensen zoals wij?’” Maria Peeraer had nog wat kip nodig en ging dan ook eens kijken in de vorig weekend geopende eerste halalsupermarkt. (Gazet van Antwerpen, 16 december 2013)

 

“Ofschoon het Cubaanse ideaal onmiskenbaar in autoritarisme en verlamming is verzand, blijft de huidige bijval van links er debat aan: talloze jonge Latino’s die vandaag naar de stembus trekken zijn kinderen van ouders die hun genegenheid voor Cuba met bloed hebben betaald. Rood moest dood, en dus moest rood vroeg of laat weer leven. Zeker omdat het werk van de slachtoffers allesbehalve af was. In Latijns-Amerika past links niet alleen in de materiële behoeften van de maatschappij, een beter leven voor de massa, maar evengoed in haar geestelijke noden, het geloof in sociale rechtvaardigheid en in de politieke helden die daar hun leven voor gegeven hebben. Zelfs het anders zo nuchtere Chili is overstag gegaan.” Lode Delputte nadat Chili weer voor een progressieve president koos, en met Chili nog andere Latijns-Amerikaanse landen (Brazilië, met Dilma Rouseff; Argentinië, met Cristina Fernandéz, Uruguay, met José Mujica…). Maar er blijft nog veel werk te doen. “Chili is er 23 jaar na het aftreden van dictator Pinochet nog altijd niet in geslaagd los te komen van het neoliberale proefstation dat hij ervan maakte.” (De Morgen, 17 december 2013)

 

“Hiermee wordt een bijna universeel cultureel beginsel ondergraven, namelijk de gewoonte om een gemeenschappelijke, collectieve rustdag te organiseren. Een dag die niet gedomineerd wordt door arbeid of winstbejag maar net gekenmerkt wordt door een waarlijk vrije tijdsbesteding. Eeuwenlang al wordt dit principe gehuldigd. Je zou denken dat er een grote revolutionaire omwenteling, een wereldbrand of een dictator aan te pas moet komen om een dergelijk principe af te schaffen. Maar nee, de vage legitimatie van ‘economische noodzaak’ is genoeg om alle bezwaren van tafel te vegen.” Thomas Decreus over de Antwerpse binnenstad waar de winkels voortaan ook op zondag zouden zijn. “Nog nooit werden goederen en diensten zo snel en efficiënt geproduceerd en nog nooit hadden we zo weinig vrije tijd. De overvloed brengt geen rust maar wel de constante, sluimerende stress om die overvloed krampachtig te reproduceren en de schijnbaar heilige plicht om die in een recordtempo te consumeren. Het lijkt op een koortsige dans waarvan het ritme steeds versnelt. Een marathon zonder eindstreep. Een race waarin nu ook de pitstops langzaam maar zeker worden afgeschaft.” (De Standaard, 18 december 2013)

 

“In de roeptoeter van de politiek is ‘de terugkeer naar normen en waarden’ al langer een succesvolle kreet. Het kan geen kwaad wat vaker te antwoorden met de vraag: welke normen en waarden bedoelt u precies?” Belletjetrek en andere zaken worden lokaal verboden, maar de overheid slaagt er niet in om een zindelijk beleid op te leggen aan banken die ons in een jarenlange crisis hebben gestort. (De Morgen, 18 december 2013)

 

“Geen Marokkaanse want die is luier dan een pamper!” Filip Dewinter is weer volkomen zichzelf als hij repliceert op Fauzaya Talhaoui (foto, SP.A) die dinsdag in de Antwerpse gemeenteraad de bestuursmeerderheid ondervroeg over vijftig jaar migratie in de kijker zetten en repliceerde op Filip Dewinter. “Diversiteit is een realiteit. Alle steden multiculturaliseren. Ik wil graag eens komen kijken als jij 80 of 90 jaar bent en je niet meer jezelf kan verzorgen, wie dan uw pamper zal verversen.” (Twitter, 18 december 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, racisme, actie, antwerpen, dewinter |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.