27-12-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Tom Lanoye (foto) won dit jaar de Constantijn Huygensprijs voor zijn heel oeuvre. Terugkijkend op het voorbije jaar en vooruitkijkend naar het volgend jaar maakt hij een belofte die we hem graag zien doen. Tom Lanoye (in Knack, 25 december 2013): “Als er iets is waaraan ik meer literaire tijd had willen spenderen, dan is het wel columns schrijven. Dat heb ik verwaarloosd het afgelopen jaar. Als de Huygens-jury mij looft voor mijn meerstemmigheid, dan moet ik in 2014 alvast die opinielacune weer dichten. Niet zozeer als auteur, maar vooral als burger van dit land. Zeker met de zoveelste ‘moeder aller verkiezingen’ in het vooruitzicht.” Om het met de titel van een vorige reeks columns, gebundeld in het gelijknamig boek, te zeggen: Doén!

 

“Ik heb op mijn nachtkastje heus niet de partijprogramma’s van N-VA en Open VLD liggen zodat ik die voor het slapen gaan nog eens met elkaar kan vergelijken.” Maar goed dat Kathleen Cools die partijprogramma’s niet op haar nachtkastje heeft liggen, een mens slaapt er onrustig van. (De Morgen, 20 december 2013)

 

“Stressgerelateerde beroepsziektes nemen continu toe en hebben dringend een sociaal-medisch preventief beleid nodig. Concrete maatregelen zijn niet eens zo moeilijk om te bedenken. Zorg voor een herverdeling van het werk en van de loopbaan, zodat we kortere werkweken en een langere werkcarrière kunnen hebben. Maak bedrijfsartsen echt onafhankelijk van het bedrijf en laat hen ten volle hun signaalfunctie uitoefenen. Kijk per sector na waar er het meeste ziekte-uitval is en waarom. Vergelijk bedrijven onderling – waar zijn die ziektecijfers het laagst en kunnen die bedrijven als een best practice model functioneren? En vooral: vergeet noot dat economie er voor de maatschappij is. En niet omgekeerd.” Paul Verhaeghe noemt stress de stoflong van deze tijd en pleit voor een maatschappelijke aanpak. (De Standaard, 21 december 2013)

 

“Het zou niet misstaan als boven elk gerechtsgebouw een spandoek zou hangen: ‘Dit is een beetje de lotto’. De uitspraak in een zaak hangt af van welke rechter je hebt, welke onderzoeksrechter, welke advocaat, welke procureur vordert. In de rechtbank denk ik soms: als ik nu aan de andere kant zou staan, dan zou het resultaat anders zijn geweest. Ik vind dat soms griezelig. Het heeft met geluk en toeval te maken, en daar kun je niets aan doen.” Jef Vermassen zegt wat veel advocaten denken maar niet hardop durven zeggen. (dS Weekblad, 21 december 2013)

 

“Pensioenminister Alexander De Croo (Open VLD): ‘Ik ben tevreden dat alles bij het oude blijft. Voor mensen die een dierbare verliezen, komt er zekerheid. Ook het gepensioneerd overheidspersoneel dat jarenlang de extra inhouding op hun rustpensioen heeft betaald om later een begrafenisvergoeding te kunnen ontvangen, ziet zijn rechten verzekerd.’ Volgens staatssecretaris voor Ambtenarenzaken Hendrik Bogaert (CD&V) illustreert de overheid hiermee dat ze een ‘betrouwbare werkgever’ is.” Maar wie wilde de begrafenisvergoeding voor ambtenaren afpakken? Toch wel diezelfde Alexander De Croo en Hendrik Bogaert. (De Standaard, 23 december 2013)

 

“’Criminele agenten krijgen zeven keer meer opschorting van straf dan burgers’, stelde Frank Schueremans in 2007. Schueremans was toen lid en raadsheer van het Comité P, dat alle Belgische politiediensten controleert. Hij schreef zijn bevindingen neer in het vaktijdschrft Panopticon. In de provincie Antwerpen, zo wees zijn onderzoek uit, liep de scheve verhouding tussen burger en wetsdienaar op tot een twintigvoud.” Tom Lanoye komt tot de conclusie dat Jonathan Jacob in een Mortselse politiecel stierf na “niet vijf keer met de blote vuist op je bovenlichaam geslagen door een agent met de codenaam ‘Hollywood’ omdat hij leed aan angst of oververmoeidheid of stress of doorslaande stoppen. Maar omdat hij – al had hij jouw dood vast niet voor ogen – er bij voorbaat op rekende dat zijn excessief geweld hem nooit zou worden aangerekend.” (De Standaard, 24 december 2013)

 

“De luie werkloze hangjongeren kunnen we beboeten, de jongerenwerkloosheid echter niet. Over de gigantische sociale ongelijkheid in het Belgisch onderwijs valt moeilijk te bemiddelen, dan maar de minderjarige spijbelende boefjes aanpakken. Men kan wel beweren dat de gemeente voorlopig geen geld verdient aan GAS, maar wildplassen beboeten is goedkoper dan degelijk publiek sanitair uitbouwen. De meest absurde boetes schrappen of de allerlaatste uitbreiding van de wet niet doorvoeren zal de kritiek niet doen afnemen. Want repressie kan nooit een antwoord bieden op de groeiende sociale problematiek.” Mathias Vander Hoogerstraete, woordvoerder van de TegenGas-campagne, ziet dat 85 % van de Vlaamse gemeenten de Gas-wetgeving toepassen, welke partijen ook in de bestuursmeerderheid zitten. “De grond van de eensgezindheid zit hem in de achterliggende neoliberale mantra waarbij ieder maatschappelijk probleem tot het niveau van het individu gereduceerd wordt.” (De Standaard, 24 december 2013)

 

“Hij lanceert oneliners tegen de islam, tegen immigratie, tegen Polen of Bulgaren, tegen Brussel en tegen de zogenaamde elite. Soms kiest hij het parlement als podium, maar bij voorkeur gebruikt hij Twitter. Hij wordt door honderdduizenden twitteraars gevolgd, maar volgt zelf tot op de dag van vandaag nul personen. Hij is niet geïnteresseerd in dialoog, in het uitwisselen van ideeën of in het aanscherpen van zijn eigen mening in een confrontatie met de meningen van anderen. Zelfs in het parlement hoont hij tegenspraak weg. Zodra hij wordt geconfronteerd met feiten, begint hij te schelden. ‘Doe toch normaal, man’, zei hij tegen de premier. ‘Jij bent een miezerig mannetje’, zei hij tegen Alexander Pechtold van D66.” Geert Wilders’ PVV is desalniettemin de populairste partij in Nederland. “Hij diskwalificeert zijn tegenstanders niet in weerwil van het feit dat zij argumenteren, maar precies daarom. Hij is de spreekbuis van de gewone man en die weet precies hoe de wereld in elkaar zit, daar heeft hij geen argumenten voor nodig. Dat is een kwestie van gevoel. En wie daar iets tegenin brengt, heeft ongelijk, zo simpel is het. Die zogenaamde argumenten zijn retorische trucjes van de elite en de linkse kerk waarmee ze ons al zo lang om de tuin hebben geleid. (De Morgen, 26 december 2013)

 

“De Nederlandse koning Willem-Alexander poseerde dan weer als een soort landjonker. (…) Geen uitdrukkelijke waarschuwingen voor extremisme of intolerantie, zoals Beatrix nog wel eens durfde te doen: Wilders was alvast tevreden, liet hij weten.” Wilders geen strobreed in de weg leggen, lijkt ons anders ook niet te helpen. (Het Laatste Nieuws, 26 december 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, actie, criminaliteit, gas-boetes, wilders |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.