03-03-14

KOEN HOSTYN: HET VLAANDEREN VAN DE WEVER

Volgende week maandag wordt in De Roma in Borgerhout het boek Het Vlaanderen van De Wever van econoom, filosoof en medewerker van de PVDA-studiedienst Koen Hostyn voorgesteld.

 

Bart De Wever was als twaalfjarig ventje in de ban van hoe Margaret Tatcher haar zeemacht uitstuurde om de Falklandeilanden Brits te houden (“Hoe ze dat Argentijns vliegdekschip kelderde! Hoe haar troepen langs onherbergzame wegen oprukten!”), maar de voornaamste vijand voor de Iron Lady was “de vijand van binnenin” – versta: de vakbondsmacht. Zo denkt men er ook over bij de N-VA (Bart De Wever, Zuhal Demir, Peter Dedecker…). “Het sociaal overleg is hier gewoon één blokkeringsmechanisme geworden, je krijgt niets hervormd”, klaagt Bart De Wever. En de N-VA wil hervormen: arbeid flexibeler maken (terwijl het aantal mensen dat enkel via interimjobs aan de slag kan de voorbije tien jaar al gestegen is van 300.000 naar 550.000), de automatische loonindexering en het wettelijk minimumloon moeten sneuvelen…

 

Anderzijds moeten de belastingen voor ondernemingen omlaag terwijl de 1.000 bedrijven met de meeste winst in 2012 slechts 6,17 procent belastingen betaalden, en in ruil niet eens de tewerkstelling in hun bedrijven garandeerden – datzelfde jaar werd hun personeelsbestand met zeven procent afgebouwd. N-VA-begrotingsminister Philippe Muyters heeft last van tellen (“35 en 72 is nog altijd 117”), ook voor de Vlaamse ondernemers. De lastenverlagingen die hij voor hen doorvoerde is om duizelig van te worden. En intussen wil de N-VA onze sociale zekerheid uitkleden. Volgens Bart De Wevers goeroe Theodore Dalrymple haalt de sociale zekerheid mensen niet uit de armoede. Maar terwijl nu 15 procent van de mensen in ons land in armoede leeft, zou het zonder de sociale zekerheid 42 procent van onze landgenoten zijn.

 

Na duidelijk gemaakt te hebben dat de N-VA voor anderen rijdt dan “de hardwerkende Vlaming”, onderzoekt Hostyn hoe het leven is op de door de N-VA bestuurde stadhuizen. Met uiteraard veel aandacht voor Antwerpen, waarbij wel eens geciteerd wordt uit Bartje op het stadhuis, verklaringen van la Homans en verhalen over de Antwerpse politie. Maar ook buiten Antwerpen zijn de exploten van de N-VA pijnlijk. Zoals in Aalst waar de N-VA eraan twijfelt buurtsport verder te zetten omdat er gevechtsport wordt gegeven aan maatschappelijk kwetsbare jongeren, vaak van allochtone afkomst. Terwijl die sporten een meerwaarde hebben voor kwetsbare jongeren, zoals te lezen is in een brochure met een voorwoord geschreven door… Vlaams minister voor Sport Philippe Muyters (N-VA). Of zoals in Sint-Niklaas waar de nr. 2 op de N-VA-lijst vóór de gemeenteraadsverkiezingen zich profileerde rond het thema van meer inspraak geven aan burgers, verenigingen en buurten; schepen van participatie werd; en vervolgens mee dwars lag voor het volksreferendum voor het behoud van de huisvuilophaling als stadsdienst.

 

De gemeentelijke democratie ligt de N-VA nauw aan het hart. Toch als we een N-VA-visietekst van 2004 mogen geloven. “De gemeenten (…) moeten pareltjes van democratie worden. De rol van de gemeenteraad én de betrokkenheid van de gemeentenaar moet verhogen. Een versterking van de representatieve democratie, maar ook een pleidooi voor de participatieve democratie.” Nu de N-VA in 121 van de 308 Vlaamse gemeenten in de bestuursmeerderheid zit, 55 burgemeesters en districtsvoorzitters levert, 271 schepenen en 41 OCMW-voorzitters, is er van meer democratie en meer macht voor de gemeenteraad, op een uitzondering na, niets te merken. Integendeel.

 

In een boek dat bewust niet te lijvig is gehouden kan niet alles verteld worden, hier en daar ontbreekt nog wat ten goede of ten kwade van de N-VA. Hostyn is wel fout wanneer hij stelt dat Patrick Janssens’ baseline ’t Stad is van iedereen overal moest verdwijnen van de nieuwe Antwerpse burgemeester. Alleen op de persmappen en in de digitale communicatie moest ’t Stad is van iedereen onmiddellijk weg. Op briefpapier bijvoorbeeld mocht de vermaledijde slogan blijven tot het briefpapier opgebruikt was. Maar er waren hier en daar mensen die op infoborden bijvoorbeeld spontaan ’t Stad is van iedereen begonnen te overplakken. Bij machtswisselingen zijn er altijd die meer menen te moeten doen dan gevraagd.

 

Het Vlaanderen van De Wever brengt in de eerste plaats in beeld wat ons te wachten staat als de N-VA het helemaal voor het zeggen heeft, maar toont ook de perverse strategie van de N-VA. Hoe Bart De Wever bijvoorbeeld de Amerikaanse econoom Paul Krugman citeert die schreef dat de lange periode van meer dan 540 dagen regeringsvorming waarin België geen regering had, de beste periode ooit was. Voor Bart De Wever is dit een gezagsargument om aan te geven dat best niet bestuurd wordt op Belgisch niveau. Krugman bedoelde echter dat in die periode in ons land niet zo drastisch bespaard werd als elders. Zelf zou Bart De Wever ook zo drastisch besparen. De Wever citeert Krugman zoals het in zijn kraam past, niet hoe de Nobelprijswinnaar economie het bedoelde.

 

Sterk is ook hoe Koen Hostyn in een aantal paragrafen elementaire zaken verduidelijkt. Hoe de sociale zekerheid bijvoorbeeld is opgebouwd door de kracht van de arbeidersbeweging, en wat daarbij de verdienste was van de Vlaamse Beweging. Niets dus. Of waarom staken een democratisch recht is. Verduidelijkingen die geen overbodige luxe zijn met de journalistiek en media van vandaag. Het Vlaanderen van De Wever leest daarenboven vlot, met veelzeggende citaten als inleiding bij de verschillende hoofdstukken en de nodige aandacht die besteed is aan “het op muziek zetten” van de teksten. Bravo.

 

Koen Hostyn, Het Vlaanderen van De Wever, Uitg. EPO - Berchem, 265 bladzijden (en nog 21 bladzijden bronvermelding), 19,90 euro.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, n-va |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.