30-03-14

HET WEGGAAN VAN REGINE BEER

Afscheidsprentje Regine Beer.jpgGisteren werd in Antwerpen afscheid genomen van Regine Beer (foto). Moeder, grootmoeder en overgrootmoeder. Enthousiaste lerares. Getuige van het concentratie- en vernietigingskamp van Auschwitz. Strijdster tegen racisme en discriminatie, tegen fascisme en niet in het minst neofascisme.

 

Familieleden en vrienden, politieke medestanders en antifascistische activisten, mensen uit de culturele wereld en collega’s van zoon en VRT-journalist Stefan Blommaert keken naar beelden over Regine Beer en luisterden naar toespraken. Paul De Keulenaer, auteur van twee boeken over het leven van Regine Beer, verhaalde hoe de boeken tot stand zijn gekomen, en hoe belangrijk het was haar getuigenis op papier te zetten. Om gewezen minister Willy Calewaert te citeren: “Want er komt een dag dat alle getuigen zullen verdwenen zijn. Dan zullen de leugens groeien als onkruid.”

 

Jos Vander Velpen (Liga voor Mensenrechten) wees op de belangrijke rol van Regine Beer in de antifascistische strijd. “Eenheid tegen fascisme”, was haar leuze. “Ze kon mensen verbinden en onderlinge verschillen overbruggen. Ze steunde dan ook alles wat antifascistisch en democratisch was.” Ook op het terrein was ze aanwezig. Naar aanleidingen van de SS-herdenkingen in Lommel (waar onder andere Filip Dewinter en Gerolf Annemans aan deelnamen, nvdr.) getuigde Regine in Limburg over de gruwelen van de SS, samen met Maurice De Wilde, Walter De Bock en Günther Wallraff. Bij een tegenbetoging geraakte de anders altijd ongenaakbare rijkswacht even het noorden kwijt toen Regine de rijkswachters haar kamptatoeage toonde.

 

Guido Totté herinnerde aan de afscheidsplechtigheid voor haar zoon Michel Morantin, in 2003, toen Regine Beer plots rechtstond en a capella zong: “De gedachten zijn vrij / Wie raadt ze daarbinnen? / Zij dansen voorbij / Als nachtelijke schimmen / Geen mens kan ze naken / Geen jager ze raken / Laat wezen wat zij / De gedachten zijn vrij!”. Het lied waarmee Regine zich rechthield in Auschwitz, en ze ook zong in een vorige week opnieuw getoond gesprek in een VRT-nieuwsuitzending. Remko Devroede zong daarna het lied voluit. Als afsluiter van de afscheidsplechtigheid zong Remko ook nog het adembenemend De Moorsoldaten. Lied geschreven in het concentratiekamp van Borgermoor (hier in een versie van Rum).

 

Robert Voorhamme bracht een groet namens de SP.A, sterk vertegenwoordigd met voorzitter Bruno Tobback, oud-voorzitter Fred Erdman, coming lady Yasmine Kherbache, minister Monica De Coninck, een geëmotioneerde Caroline Gennez… Regine Beer was een moreel baken voor de SP. Als ze op televisie beelden zag van uitgeprocedeerde asielzoekers, die bij een repatriëringsvlucht om pragmatische redenen het nummer van hun vliegtuigzetel met een stift op hun arm geschreven kregen, belde Regine meteen Patrick Janssens op om die ongelukkige praktijk te laten stoppen. “Lieve Regine, we zullen je missen. Maar we zullen ervoor zorgen dat je nooit vergeten wordt”, besloot Robert Voorhamme.

 

Sonja Steurs, actief in de vakbond en de antifascistische beweging, overhandigde aan de familie van Regine Beer de Lifetime Achievement Award die men vorige zondag aan Regine had willen overhandigen. Wat niet kon doorgaan, eerst door een val die noodzaakte dat Regine in een ziekenhuis moest opgenomen worden, en vervolgens door haar voortijdig overlijden diezelfde ochtend. “Voortijdig overlijden” want Regine vertelde zo dikwijls dat ze haar kinderen beloofd had honderd jaar te worden, dat we allen ook geloofden dat ze honderd jaar zou worden. Een vertegenwoordiger van de koning woonde de afscheidsplechtigheid bij, maar Sonja Steurs noemde Regine Beer toch “de in ons midden echte koningin”.

 

Twee kleinkinderen brachten tenslotte met ernst en luim een portret van hun grootmoeder. Hoe Regine relativeerde wat honger is als je de concentratiekampen hebt meegemaakt, en tezelfdertijd ervoor zorgde dat geen restje eten verloren ging. Hoe goed ze haar lichaam verzorgde en piekfijn ze zich kleedde, ook al in reactie op wat ze in Auschwitz moest ondergaan. Hoe ze zonder het aan te moedigen, de opstandigheid van haar puberende zonen en dochter ondersteunde. Hoe belangrijk ze de familiebanden vond, en een goede sfeer in de familie. Hoe ze veertien dagen geleden nog in familieverband genoot van het zonnetje en het samen eten.

 

Guido Totté besloot met het gedicht Weggaan van Rutger Kopland: “Weggaan is iets anders dan het huis uitsluipen. Zacht de deur dichttrekken achter je bestaan en niet terugkeren. Je blijft iemand op wie wordt gewacht. Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven. Niemand wacht, want je bent er nog. Niemand neemt afscheid, want je gaat niet weg.” Zo is het, Regine.

00:12 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: regine beer, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.