23-04-14

DE ‘VROLIJKE FRANS’ IN LIESBETH HOMANS

Tegenstanders schilderen Liesbeth Homans wel eens af als een zuurpruim (foto 1), maar dat is onterecht. P-magazine meldt deze week op haar voorpagina dat in Liesbeth Homans een ‘vrolijke Frans’ schuilt. “Ik doe zelfs karaoke”, zo wordt de eerste dame naast Bart De Wever geciteerd (foto 2).

 

“De mensen die mij echt goed kennen, schrikken ook van de manier waarop ik afgeschilderd word. Ik doe zelfs altijd mee tijdens de karaoke”, vertelt Liesbeth Homans in P-magazine. Maar Vlaanderen boven van Raymond van het Groenewoud is niet Homans’ lievelingsnummer. “Eerder foute muziek uit de jaren ’80. Depeche Mode, Anne Clarke, dat soort toestanden. Of Bonnie Tyler, Total Eclipse of the Heart, past perfect bij mijn stemhoogte.”  Met de reporter een karaokebar induiken, dat wil Homans echter niet. “Nee, een echte karaokebar, dat zou pure electorale zelfmoord zijn.” Tot daar het serieuze nieuws.

 

Liesbeth Homans wordt in P-magazine aan de tand gevoeld naar aanleiding van het boek Thatcher aan de Schelde van professor en armoedespecialist Jan Vranken. Het is natuurlijk lastig lezen want het boek is, volgens een aankondiging van uitgeverij EPO, pas vanaf aanstaande zaterdag in de boekhandel te vinden. Voorlopig moeten we het doen met de inhoudsopgave en het woord vooraf op de website van de uitgeverij. Beweringen van Liesbeth Homans in P-magazine als “Ik heb zijn boek gelezen en zag er nauwelijks cijfers in staan”, kunnen we dus bevestigen noch ontkennen.

 

We moesten wel even slikken als we de uitspraak lazen: “Thatcher aan de Schelde is gewoon een ideologisch pamflet van de PVDA.” Dat er bij EPO meer PVDA-leden rondlopen dan bij pakweg uitgeverij Pelckmans zal wel zo zijn, maar Jan Vranken is in de eerste plaats een gerenommeerd professor. En voor zover politiek actief is dat altijd in de rand van de SP(.A) geweest. Einde jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw bijvoorbeeld als medewerker aan het blad NieuwLinks. Recenter met de coaching van jongeren die bij gemeenteraadsverkiezingen voor de Antwerpse SP.A een jongerenprogramma uitschreven. Als je al wie kritiek heeft, wegzet als een PVDA-adept, ben je wel héél zwak bezig.

 

“Hij neemt me ook kwalijk dat ik het leefloon in Antwerpen niet wil optrekken”, fulmineert Homans in P-magazine. “Maar dan vergeet hij wel dat de hoogte van het leefloon federale materie is. Ik heb daar dus niets over te zeggen. En dan nog: ik zou wel zot moeten zijn om het enkel in Antwerpen te verhogen, zonder dat de rest van België meedoet. Er zou nogal een toeloop zijn van steunzoekers!” Zijn ze dan in Gent allemaal zot? Vorige week vertelde Meyrem Almaci in Reyers Politiek dat men in Gent het leefloon heeft opgetrokken met een eigen, stedelijke inbreng die het leefloon voor de Gentenaren niet langer onder de armoedegrens laat.

 

Het Antwerpse stadsbestuur past trouwens zelf ook het nationale beleid bij, maar dan enkel om N-VA-minister voor Inburgering Geert Bourgeois  uit de wind te zetten. Als er in Antwerpen meer geld naar het sociaal beleid is gegaan onder het nieuwe bestuur, is het in de eerste plaats om meer lessen Nederlands in te richten. Een nobele doelstelling, maar het valt wel op dat men niet wil bijspringen als het gaat om het leefloon aan te passen. Dan kijkt de N-VA alleen maar naar eerste-minister Elio Di Rupo (PS). Of om te zorgen voor extra schoolcapaciteit. Dan kijkt de N-VA alleen maar naar SP-minister voor Onderwijs Pascal Smet.

 

Het zogenaamde sociaal beleid van Liesbeth Homans en het door de N-VA gedomineerde Antwerps stadsbestuur is in de eerste plaats politiek gestuurd: om de vrienden in de Vlaamse regering bij te springen, om de anderen in de regering(en) met alle zonden van Israël te beladen. Meer nog dan de geviseerde politieke tegenstanders zijn de Antwerpenaren in armoede en de Antwerpenaren die op zoek zijn naar een plaatsje op een school voor zoon- of dochterlief het slachtoffer van dergelijke politieke spelletjes.

 

Liesbeth Homans heeft het boek van Jan Vranken blijkbaar wél kunnen lezen, en gaat in P-magazine uit de bol omdat Vranken blijkbaar geschreven heeft dat Liesbeth Homans de sociale ladder kon beklimmen omdat ze het geluk had ontdekt te worden. “Komaan zeg: die mens heeft mij nog nooit gesproken.” Maar tot een gesprek lijkt het ook niet vlug te komen. “Dan zie ik ook niet in waarom ik nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren. Zelfs niet voor een filosofische discussie: hij staat niet op een politieke lijst.”

 

Je mag dan al 45 jaar werken aan de Universiteit Antwerpen, talloze publicaties op je naam hebben staan, meewerken aan vele onderzoeken… als je niet op de lijst van een politiek partij staat ben je het blijkbaar niet waard om met la Homans in debat te gaan. Liesbeth Homans is nog geen Vlaams minister-president, maar voelt zich al boven velen verheven.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homans, boeken, antwerpen, sociaal |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.