24-04-14

EN NU: DE VERSIE VAN JAN VRANKEN

De manier waarop Liesbeth Homans het boek Thatcher aan de Schelde afkamde in P-magazine ontlokte gisteren meteen reacties. Een interview met auteur Jan Vranken in De Standaard; een recensie en interview, en een commentaar, in Gazet van Antwerpen.

 

“Jan Vranken (foto, 69 j.) wordt beschouwd als een van de meest prominente armoedespecialisten van België”, weet Gazet van Antwerpen. “Als hoogleraar sociologie aan de UA was hij onder meer oprichter van het Centrum OASES (Ongelijkheid, Armoede, Sociale Uitsluiting en Stad). In zijn nieuw boek maakt hij een vernietigende analyse van anderhalf jaar sociaal beleid in Antwerpen onder het stadsbestuur met de N-VA. ‘Die partij is essentieel asociaal’, oordeelt Vranken. ‘Ze straft de armen en zet verschillende groepen van de bevolking tegen elkaar op. Haar activeringsbeleid is niet emanciperend, maar disciplinerend. Het wordt niet gebruikt als een wortel om mensen vooruit te helpen, maar als een stok om mee te slaan. En dat rechtvaardigt de N-VA door er voortdurend op te hameren dat mensen hun kansen moeten grijpen. Maar wat als er geen kansen zijn?’

 

Aan de hand van talloze cijfergegevens (de krant spreekt dus tegen dat in het boek “nauwelijks cijfers staan” zoals Liesbeth Homans beweert, nvdr.) en beslissingen van de voorbije anderhalf jaar argumenteert Vranken zijn stelling dat in Antwerpen een sociaal kerkhof dreigt. ‘Het stadsbestuur maakt stilaan een leeg omhulsel van sociale grondrechten zoals het recht op arbeid, sociale zekerheid, huisvesting, een leefbaar milieu en het recht op sociale en culturele ontplooiing’, zegt hij. ‘Dat proces was al ingezet met het voor-wat-hoort-wat-beleid van Patrick Janssens, maar nu loopt het helemaal mis.’

 

(…) ’Allebei hebben Thatcher en Homans hun bescheiden afkomst gebruikt om aan te voeren dat wie inspanningen levert, ook iets zal bereiken. De hardwerkende burger wordt daarbij tegenover de luie uitkeringstrekker geplaatst. Zo creëer je vijandbeelden en ontstaat het risico op neofascistische reacties in de samenleving. Terwijl het niet de armen zijn die moeten worden bestreden, maar wel de armoede. En dat doe je niet door rechten voorwaardelijk te maken en kansarmen met wat kruimels van tafel te sturen.’

 

‘Homans wil het recht op een werkloosheidsuitkering na twee jaar vervangen door een bijstandssysteem, met het argument dat daar een middelentoets aan verbonden is. Maar zo duw je mensen alleen nog dieper in de armoede. Ze wil ook leefloners verplicht aan het werk zetten, een systeem dat momenteel in Nederland helemaal fout aan het lopen is. Homans zegt bovendien dat 95 % van de leefloners daarvoor in aanmerking komt. Maar dat is pertinent onwaar, zoals blijkt uit al mijn onderzoeken en persoonlijke ervaringen.’”

 

Het, zoals Liesbeth Homans doet, in de hoek van de PVDA duwen van Jan Vranken noemt ook Gazet van Antwerpen “een brug te ver”. “Ons lijkt het veeleer een analyse van een academicus die vingers legt op een aantal zwakke plekken in de samenleving, maar die niet wakker hoeft te liggen van de torenhoge kosten die moeten worden gemaakt om de door hem geschetste problemen structureel op te lossen.” De vraag is natuurlijk of sociaal beleid alleen maar in termen van kosten moet bekeken worden. Sociaal beleid brengt ook welvaart. En “torenhoge kosten”? Eén zaak is zeker: de inkomsten die men uit (winst op) vermogens haalt in ons land zijn van de laagste in Europa, en grote bedrijven betalen hier nauwelijks of geen belastingen. Als daar op ingegrepen wordt, zou de belastingdruk rechtvaardiger verdeeld zijn én worden sociale kosten gemakkelijker om dragen.

 

Gazet van Antwerpen besluit: “Negatieve publiciteit is ook publiciteit, nietwaar. Bovendien lijkt een groot deel van de Vlamingen haar opvattingen te delen. Mogelijk helpt dit boek haar (Liesbeth Homans, nvdr.) dus alleen maar verder op weg naar het Martelarenplein.” Het is onze overtuiging dat de kritiek die vanuit de linkerzijde op de voornemens en het beleid van de N-VA uitgebracht wordt, een aantal kiezers sterkt in hun keuze voor de N-VA. “Als links er tegen is, zal het wel goed zijn wat Bartje doet.” Maar geen kritiek uitbrengen, is natuurlijk ook niet het middel om de ogen te openen. Integendeel.  

 

Uit de stemtesten die dezer dagen massaal ingevuld worden, blijkt dat 80 % van de Vlamingen vindt dat werklozen en leefloners gemeenschapstaken moeten uitvoeren. Kennen die mensen het verhaal van Harry, de straatveger in Den Haag? Door bezuinigingen verloor de 53-jarige man zijn job als straatveger in Den Haag. Drie jaar later is men hem aan het ‘activeren’ als werkloze… en veegt hij opnieuw de straten van Den Haag. Hij doet hetzelfde werk als drie jaar geleden, maar dan aan 400 euro per maand minder. Is het dát dat die 80 % wil? Allicht niet, maar dát wordt het wel met een N-VA-beleid waar – zoals Jan Vranken zegt – privatisering en vrijwilligerswerk steeds meer de norm worden.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homans, boeken, antwerpen, sociaal, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.