05-05-14

THATCHER AAN DE SCHELDE: LEESBAAR WETENSCHAPPELIJK BOEK

Thatcher aan de Schelde.jpgWat niet lukte met Ico Maly, N-VA. Analyse van een politieke ideologie, en Koen Hostyn, Het Vlaanderen van De Wever, ruime media-aandacht krijgen voor een degelijk boek, lukte wel met Thatcher aan de Schelde van Jan Vranken. Met dank aan het temperament van Liesbeth Homans. Het is een boek dat die aandacht waard is, maar om andere redenen dan Liesbeth Homans aanhaalt.

 

Je kon het verhaal hier al volgen: Liesbeth Homans die in P-magazine uithaalt naar Jan Vranken, emeritus professor aan de Universiteit Antwerpen en expert armoedebeleid, omdat die nog nooit met haar persoonlijk gesproken heeft en toch een aantal zaken over haar meent te weten. Kranten die de versie van Jan Vranken publiceren. En Liesbeth Homans die in Terzake toch in debat gaat met Jan Vranken, in P-magazine zei ze nog niet in te zien waarom ze "nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren". Maar in Terzake werd het een dovemansgesprek. Intussen hebben we het boek zelf kunnen lezen, en wat blijkt?

 

Wat er in het boek aan persoonlijke gegevens over Liesbeth Homans staat is beperkt tot de zaken die la Homans al zelf uitgebreid in de pers bracht: gescheiden ouders, opgegroeid in een sociale woning, en als jobstudente werken in een supermarkt om zakgeld te verdienen en de studies te bekostigen. Er is al meer gepubliceerd over het privéleven van Liesbeth Homans dan in het boek van Jan Vranken staat. Journalist-commentator bij Gazet van Antwerpen Lex Moolenaar schreef bij het aantreden van het nieuwe Antwerpse stadsbestuur dat hij “denk(t) dat haar persoonlijke achtergrond de komende jaren het sociaal beleid in Antwerpen zal kleuren”, maar als Jan Vranken iets dergelijks schrijft is het kot te klein voor Liesbeth Homans.

 

Het verschil is dat Lex Moolenaar spreekt over een aanvoelen, terwijl Jan Vranken wijst op de sociale zekerheid en sociale welvaartstaat die mensen van kinds af (kindergeld, Kind & Gezin…) over student zijn (relatief goedkoop onderwijs, openbare bibliotheken…) tot later (sociale woningen, ziekteverzekering...), ervoor zorgen dat mensen tot meer in staat zijn dan ze louter op basis van individuele verdienste kunnen bereiken.

 

Denken dat mensen dan maar “de kansen moeten grijpen” is anderzijds te kort door de bocht. Met zijn jarenlang opgebouwde kennis over mensen in armoede citeert Jan Vranken in Thatcher aan de Schelde tientallen onderzoeken en gezaghebbende bronnen om te wijzen op de extra drempels voor mensen in armoede om “hun kansen te grijpen”. Onze ruimte (max. 700 à 800 woorden) is te beperkt om daar nu op in te gaan, maar Jan Blommaert heeft het in zijn bespreking van het boek van Jan Vranken omstandig uitgelegd.

 

In een tiental hoofdstukken legt professor Jan Vranken, nu als auteur die een zeer toegankelijke taal hanteert, uit wat armoede en andere vormen van sociale uitsluiting inhouden, welke twee soorten van sociaal beleid er zijn, waarom het OCMW belangrijk is, de arbeidsmarkt niet voor iedereen even toegankelijk is, hoe ‘verdeel en heers’ de leidraad is van het nieuwe Antwerps stadsbestuur, hoe er angst heerst voor de stedeling, waarom het middenveld kortwieken niet verstandig is, waarom racisme niet relatief is, hoe jongeren maar ook ouderen de toekomst vormen, en hoe erg het gesteld is met de gezondheid van de bewoners van ’t Stad.

 

Het huidig beleid van het Antwerps stadsbestuur wordt erbij gehaald als voorbeeld van hoe het niet moet, maar Thatcher aan de Schelde is in de eerste plaats een leesbaar geschreven boek over tientallen jaren inzichten in de armoedeproblematiek. De kritiek van Bart De Wevers goeroe Theodore Dalrymple wordt slechts in de uitleiding geciteerd, omdat ze volstrekt onwetenschappelijk is.

 

Liesbeth Homans maakt zich ook kwaad over de vergelijking met Margaret Thatcher. Homans zou beter moeten weten, minstens kunnen erkennen dat de in Thatcher aan de Schelde geciteerde uitspraken van de Britse Iron Lady tegenwoordig opvallend Antwerps klinken. En het is overigens maar kwestie wie die vergelijking maakt. Begin dit jaar relativeerde Liesbeth Homans in De Zondag nog zelf die vergelijking: “Men doet alsof Margaret Thatcher de vreselijkste figuur in de wereldgeschiedenis was. Die vrouw heeft ook goede dingen gedaan.”

 

Als minister van Onderwijs heeft Margaret Thatcher anders wel de gratis melkvoorziening voor kinderen op lagere school afgeschaft. Reden waarom je in een onafhankelijke boekhandel (dus niet een keten als Standaard Boekhandel of FNAC) zolang de voorraad strekt een klein flesje melk gratis krijgt bij aankoop van het boek Thatcher aan de Schelde.

 

Liesbeth Homans kan aanvoeren dat het Antwerpse OCMW daarentegen in vijf sociale restaurants gezonde maaltijden aan één euro aanbiedt voor kinderen die opgroeien in armoede. Sinds begin dit jaar, acht maanden na de aankondiging van die maatregel. Maar dat is slechts een pleister op een houten been. De lijst van wat Liesbeth Homans afschafte,  bemoeilijkte of verdacht maakte (individuele gevallen die veralgemeend worden...) is veel langer. Echt sociaal beleid ziet er anders uit. Gelukkig is het debat nog niet ten einde.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, homans, antwerpen, sociaal |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.