10-05-14

OÙ EN EST AVEC L’EXTRÊME-DROITE? (1)

Franstalig extreemrechts gaat in ons land in sterk gespreide slagorde naar de kiezer eind deze maand. Met een minieme kans op enig succes. De halfslachtige pogingen tot hergroepering na het verdwijnen van het Belgische Front National in al zijn gedaanten zijn op een regelrecht fiasco uitgedraaid, en andere partijen slagen er beter in om de proteststem in huis te halen.

 

Als je de peilingen mag geloven worden de zogenaamde proteststemmen in het Waalse Gewest en Franstalig Brussel vooral opgepikt door de rechts-liberale ‘Parti Populaire’ (PP) en door de links radicale PTB, de Franstalige vleugel van de PVDA. Beide partijen samen zouden momenteel goed zijn voor ongeveer 13 % van het Francofone electoraat (PP: 5% - PTB: 8%). Dat stemt in grote lijnen overeen met het electorale aandeel waarop het Belgische FN en consorten beslag konden leggen in hun beste dagen.

 

Nadat Franstalig extreemrechts integraal van de politieke kaart werd geveegd in de voorbije jaren, ondernam de ‘Fédération des Nationalistes Wallons’ (FNW) eind vorig jaar een eerste poging tot frontvorming met de verkiezingen van mei 2014 in het vooruitzicht. Het FNW, één van de ontelbare Front National-dissidenties van weleer, wordt geleid door ex-Kamerlid en ex-senator Charles Petitjean (foto 1). Een schandaalgevoelig figuur die, zelfs in extreemrechtse middens, relatief weinig supporters heeft gezien zijn liberale voorgeschiedenis – de man was ooit burgemeester in Pont-a-Celles voor de PRL – en zijn behoorlijk eigengereid optreden.  

 

Nadat de FNW Jean, Damien en klein Pierke had aangesproken om de rangen te vervoegen, bleek slechts een handvol anciens en andere rechtse rakkers bereid om in het nieuwe front te stappen. Een front dat ‘Front Wallon’ (FW) werd gedoopt en dat deelneemt aan verkiezingen met de slogan: Touche pas à mon pays. Front Wallon dus, en niet Front National. Het gebruik van de naam, de afkorting én het logo van de Franse ‘moederpartij’ wordt immers door Marine Le Pen herself verboden en, waar en wanneer nodig, via gerechtelijke weg afgedwongen. FNW-voorzitter Petitjean, nochtans een vurig bewonderaar van Marine, werd vorig jaar nog door een Luikse rechtbank veroordeeld voor zijn herhaalde pogingen om zijn micropartij uit te geven als de Belgische/Waalse afdeling van het Franse FN.

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit maar de kans dat er op 25 mei een FW-verkozene mag genoteerd worden heet klein. De partij is slecht georganiseerd, heeft zo goed als geen militante achterban en is beneden de taalgrens zo goed als onbekend. Het FW-programma bulkt van sloganeske taal, uitroeptekens en vormt een zwaar belegen doorslagje van de ranzige taal die het (Belgische) FN in de voorbije drie decennia uitkraamde. Het FW neemt deel aan de verkiezingen in Namen, Henegouwen en in Luik. De partij heeft om tal van redenen lak aan de Europese Unie en doet bijgevolg niet mee aan de verkiezingen voor het Europarlement. Meer zelfs, het FW boycot deze verkiezingen en roept iedereen op om hetzelfde te doen. Probleem is dat er niemand luistert.

 

Iets meer sérieux en organisatie treffen we aan bij de rechts-regionalistische partij ‘Wallonie d’Abord’ (WdA). Opgericht in 2009 door de leiding van de ‘Force Nationale’, ook al een FN-afscheuring, timmert de kleine partij al jaren aan de weg. Met een eerste bescheiden succes(je) in 2012 toen een eerste WdA-gemeenteraadslid werd verkozen in de gemeente Dison (provincie Luik) met 6,5% van de stemmen. Wallonie d’Abord wordt geleid door Juan Lemmens (ex-FN parlementair) en profileert zich zowat als de Waalse evenknie van de N-VA. “Walen zijn geen parasieten” is één van de slogans waarmee WdA uitpakt (foto 2) en daar Facebook-gewijs redelijk wat bijval mee kent. Ook bij Vlamingen die zich voor het overige weinig kunnen voorstellen bij WdA.

 

De grootste vijand en tegelijk bondgenoot van de partij heet Bart De Wever. In de partijcommunicatie worden De Wever en de N-VA steevast zwaar op de korrel genomen. Anderzijds probeert de partij munt te slaan uit de steeds groter wordende afkeer die er voor De Wever en co leeft in het Zuiden van het land. En dat lukt zo te zien hoe langer hoe beter. In sommige peilingen wordt de partij een aanhang van om en bij 3 % van de stemmen toegedicht. Niet zo slecht voor een armlastige partij die straal genegeerd wordt door de media. Campagne wordt vooral gevoerd op het internet en met de organisatie van ‘politieke salons’ bij vrienden en sympathisanten. Of dat zal volstaan op 25 mei vormt een groot vraagteken. Een WdA-parlementair noteren na het tellen van de stemmen zou een verrassing zijn.

 

WdA noemt zichzelf, zoals vele anderen, het enige echte alternatief voor de klassieke partijen, houdt er een scherp anti-immigratie- en anti-islamstandpunt op na, en pleit zowaar voor de herinvoering van de legerdienst. Waarschijnlijk als enige Belgische partij. Of dat zal aanslaan bij de Waalse jeugd durven we te betwijfelen. “L’armée forme les hommes à se conduire en hommes” orakelt een recent partijpamflet. WdA neemt, anders dan 5 jaar geleden, niet deel aan de Europese verkiezingen. De hoge kiesdrempel en de uitputtende jacht op de benodigde 5.000 handtekeningen om een lijst te kunnen indienen verklaren hoogstwaarschijnlijk waarom. In 2009 haalde WdA met een eerste deelname aan de Europese verkiezingen 1,5% van de stemmen. Het FN was toen nog goed voor 3,6 % van het Franstalig kiescollege.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 25 mei, fw, wda |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.