13-05-14

LIESBETH HOMANS IS JAN JAMBON WAARD

De debatten met de N-VA de voorbije dagen riepen meer vragen op dan dat er antwoorden kwamen. Er is maar één zekerheid: wat Jan Jambon uitkraamde over werklozen die eerst hun spaarcenten en eigen woonst moeten opeten vooraleer een leefloon te kunnen krijgen, was zo bedoeld en niet een fout noteren van de journalisten die het interview afnamen. De Standaard bevestigde gisteren: Jan Jambon heeft het interview zaterdag in Het Nieuwsblad vóór publicatie nagelezen.

 

“Door de stront moet je niet kruipen, je moet erdoor vliegen”, is blijkbaar een gezegde van Bart De Wever. Vandaar De Wevers zaterdag inderhaast bijeengeroepen persconferentie, zijn gejammer zondag in het VRT-debat met Kris Peeters en gisterenmiddag Liesbeth Homans die het op Knack online  uitschreeuwde: “Huis verkopen voor leefloon? Nee, dank u. Leefloon omhoog? Ja, graag”. Wedden dat zonder de uitspraken van Jan Jambon het voorbije weekend, Liesbeth Homans gisteren niets voor Knack online zou geschreven hebben over het verhogen van het leefloon?

 

Intussen is het dus rechtgezet: je moet voor de N-VA niet je eigen huis verkopen om aanspraak te kunnen maken op leefloon na het wegvallen van je werkloosheidsuitkering. Maar wat sneuvelt dan wel bij de ‘middelentoets’ om aanspraak te kunnen maken op het leefloon. In haar cri de coeur bij Knack online  zegt Liesbeth Homans “geen voorstander (te zijn) van om mensen met meerdere huizen, die een leefbaar inkomen halen uit huurinkomsten, bijkomende financiële steun te geven uit een solidariteitsfonds.”

 

Op de vraag van Yves Desmet in De Morgen gisterenmorgen ging Liesbeth Homans niet in: “Hoeveel werklozen en leefloners zouden er rondlopen met meer dan één eigen huis? Iets zegt ons, bij gebrek aan pasklaar cijfermateriaal, dat het er verdomd weinigen zullen zijn. Als we bij tienden van procenten uitkomen, zal het waarschijnlijk al veel zijn. Wat zegt het dan over de framingtechnieken van een partij, wanneer ze het doet voorkomen alsof de sociale zekerheid en de werkloosheidskassen leeggemolken worden door mensen die al een klein fortuintje in vastgoed of op de bank hebben staan?” In plaats van op die vraag te antwoorden, blijft Liesbeth Homans framen dat er toch ongelofelijk veel onnodig geprofiteerd wordt van de sociale zekerheid.

 

Yves Desmet had nog een tweede interessante bedenking: “Gesteld dat je het principe aanvaardt dat wie over voldoende eigen middelen beschikt, geen beroep mag doen op overheidsuitkeringen, waarom dat dan beperken tot leefloon en werkloosheid? De heer Jambon is bijvoorbeeld vader van vier kinderen, die hij met zijn loon als parlementslid en burgemeester van Brasschaat een behoorlijke opvoeding kan geven. Moet hij dan ook eerst afstand doen van zijn tweede woning en wat spaargeld vooraleer hij verder kindergeld kan blijven ontvangen? En zo niet, waarom speelt er dan een andere logica voor het kindergeld van de bemiddelde Vlaming dan voor het leefloon van de Vlaamse steuntrekker?”

 

Liesbeth Homans antwoordt er niet op in haar Knack online-stuk, maar we kennen het antwoord. Voor de N-VA moet voor elk kind evenveel kinderbijslag gegeven worden. Om het even om het hoeveelste kind het gaat. Maar ook om het even wat het inkomen van het gezin is waarin het kind opgroeit. Alleen Groen en de SP.A denkt over dat laatste anders: Groen maakt het bedrag van de kinderbijslag sterk afhankelijk van het gezinsinkomen; de SP.A geeft een bonus voor wie minder dan 2.500 euro gezinsinkomen heeft. Niets daarvan dus bij de N-VA. De rijke ouders krijgen hetzelfde kindergeld als de arme drommels. Om leefloon te krijgen geldt een andere logica. Omdat de eerste groep mensen eerder tot het kiespotentieel van de N-VA behoort dan het tweede?

 

Twee keer gaat Liesbeth Homans niet in op een interessante vraag. Wat schrijft ze wél in haar Knack online-epistel? “Belgisch wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat ongeveer één derde van de zeer langdurig werklozen na de stopzetting of schorsing van hun werkloosheidsuitkering snel opnieuw werk vindt, 1/3e valt terug op het leefloon (of een andere uitkering), 1/3e maakt geen verdere aanspraak op de sociale zekerheid. Het N-VA voorstel staat dan ook niet voor het aanrichten van een sociaal bloedbad, maar voor een betaalbaar en bovenal rechtvaardiger vangnet voor wie uit de arbeidsmarkt valt.”

 

Bart De Wever had hetzelfde gezegd in De Zevende Dag en De Standaard verduidelijkte daarom gisteren: “Die opdeling stoelt (…) op een onderzoek dat het Hiva (verbonden aan de KU Leuven) in 2009 heeft uitgevoerd. Maar als De Wever (en nu ook Liesbeth Homans, nvdr.) geen bronvermelding geeft, dan is dat misschien omdat onderzoeksleider Joost Bollens eind vorig jaar al heeft aangegeven dat de N-VA zijn studie misbruikt. Het bewuste onderzoek ging immers alleen over langdurig werklozen die een uitkeringssanctie kregen omdat ze zich niet genoeg inspanden om weer aan het werk te gaan. En die bestrafte werklozen kunnen niet zomaar vergeleken worden met langdurig werklozen die na twee jaar zonder uitkering zouden vallen. '(...) Onze cijfers zijn bijgevolg niet echt geschikt om het voorstel van de N-VA te onderbouwen',  liet Bollens optekenen in De Gids op Maatschappelijk Gebied.

 

De N-VA blijft dus grossieren in platitudes  en misbruik van wetenschappelijk onderzoek. Zou Liesbeth Homans intussen het antwoord kennen op een vraag van Marc Reynebeau in Het Kopstukkendebat van De Standaard  vorige woensdag in Antwerpen? Marc Reynebeau vroeg wat de paragraaf op blz. 24 in het N-VA-kiesprogramma betekent: “Om de koopkracht van de meest kwetsbare groepen in onze samenleving te verzekeren, voorzien we in een aangepast en gegarandeerd indexeringsmechanisme voor alle sociale uitkeringen, zoals pensioenen en werkloosheidsuitkering. Hierbij wordt de indexering doorgevoerd op een vast tijdstip en worden prijsverhogende maatregelen van de overheid en het gewicht van de energieprijzen uitgezuiverd.”

 

Liesbeth Homans kon of wilde het niet uitleggen, maar de N-VA wil de pensioenen, werkloosheids- en andere sociale uitkeringen niet helemaal indexeren. De indexering zou er slechts komen “op een vast tijdstip”, en dus niet in functie van de stijging van de levensduurte. “Prijsverhogende maatregelen van de overheid”, bijvoorbeeld prijsverhogingen voor trein, bus of tram, worden niet meer in de index meegenomen, en "het gewicht van de energieprijzen” wordt uitgezuiverd. Hogere gas- of elektriciteitsrekeningen worden evenmin meegerekend in de N-VA-index.

 

In de VTM-studio zondagavond verweet Bart De Wever de CD&V geen oog te hebben voor de koopkracht van de gepensioneerden, maar de N-VA morrelt evenzeer aan de koopkracht van de gepensioneerden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jambon, homans, n-va, sociaal, 25 mei |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.