21-05-14

GOEDE REDENEN EN ÉÉN PROBLEEM VOOR ANTIRACISMEPLAN

Het Interfederaal Gelijkekansencentrum, voorheen Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, heeft bij de presentatie van haar Jaarverslag Discriminatie/Diversiteit 2013, een oproep gedaan om een interfederaal actieplan tegen racisme op te maken. Daar zijn vele goede redenen voor, maar is er één probleem (foto: Interfederaal Gelijkekansencentrum-directeur Jozef De Witte).

 

Racisme is niet weg. Dat blijkt uit de meldingen die men bij het Centrum binnenkrijgt, dat blijkt uit tal van metingen. Zo blijft de plaats naast een zwarte reiziger op de bus veel langer onbezet dan die naast een blanke. Dat blijkt uit, bijvoorbeeld, de ondervertegenwoordiging van allochtonen op de arbeidsmarkt. Ook, en zelfs nog meer, als ze hooggekwalificeerd zijn. Dat blijkt bij de huisvesting, waar 42 % van de makelaars bereid is tot discriminatie. Enzovoort. Sommigen zijn nog zo grof om op basis van zogenaamd ras mensen af te wijzen en geen gelijke kansen te geven, anderen pakken het omzwachteld aan en geven af op culturele gewoontes of geloof dat onverzoenbaar is met de eigen principes. Het staat iedereen vrij om kritiek te leveren op culturele gewoontes of geloof, maar als het benadrukken van dat verschil aanleiding is om een persoon of groep van mensen a priori af te wijzen, bezondigt men zich aan ‘cultureel’ racisme.

 

Verschil in behandeling op ‘raciale’ gronden komt voor in alle domeinen van de samenleving. Bij werken, weten (= onderwijs, nvdr.) en wonen. Maar ook in andere domeinen: sport, vrije tijd… en niet in het minst de media, en in het bijzonder de digitale media waar niet weinigen menen niet geremd door God of gebod de meest discriminerende commentaren te mogen leveren. Omdat racisme in alle domeinen van de samenleving voorkomt, is het dan ook een verantwoordelijkheid van alle overheden om racisme te bestrijden en inclusie in de samenleving te bevorderen. De federale overheid, de regionale en lokale besturen overleggen daarom best voor een gezamenlijke strategie en aanpak. Zoals ze dat vorig jaar deden rond homofobe agressie en discriminatie van holebi’s. En er is nu een uitgelezen kans daartoe met de regeringsakkoorden die na 25 mei onderhandeld worden.

 

Niet alleen wordt zo een belofte van de antiracismeconferentie in Durban (Zuid-Afrika) in 2001 eindelijk ingelost, er zijn wettelijke redenen, morele redenen en redenen van welbegrepen eigenbelang om het te doen. Bij de wettelijke redenen zijn er onder meer het Handvest  van de Grondrechten van de Europese Unie en eigen wetten, decreten en ordonnanties die ‘raciale’ discriminatie verbieden en in de praktijk moeten gebracht worden. Het eerste artikel van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens stelt: “Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren.” Wie racisme en xenofobie toelaat, raakt aan een kernwaarde van de rechtsstaat en van de democratie. En er is het welbegrepen eigenbelang: een samenleving die plaats biedt aan iedereen, presteert beter dan een samenleving die uitsluit.

 

Daarom moeten we weten hoe het staat met de participatie van de ‘anderen’ in de verschillende domeinen van de samenleving, maar daarom moeten er ook maatregelen komen. Bijvoorbeeld door aanwervingsprocedures deels anoniem te laten gebeuren. Uit ervaring weet men dat als men musici openlijk laat solliciteren voor een jury, dit andere resultaten geeft dan als men een doek hangt tussen de sollicitant en de jury. Louter afgaand op de kwaliteit van de muziek bleek met een doek meer vrouwen geselecteerd te worden dan zonder doek. Zonder doek nam de jury, bewust of onbewust, mee in de beoordeling of de muzikant een man of vrouw was.

 

Er is nood aan een actieplan waarbij elke overheid zich engageert om ‘voor eigen deur te vegen’ en om acties van anderen te ondersteunen en te versterken. Er is nood aan een écht actieplan, met een nulmeting en ambitieuze maar haalbare doelstellingen voor elk beleidsdomein. Een plan dat tot stand komt in overleg met het maatschappelijk middenveld: sociale partners, niet-gouvermentele organisaties, academici… Een plan, ten slotte, dat breed gecommuniceerd wordt. Dat elke burger, elke organisatie en elk bestuur motiveert om volop mee te doen.

 

Maar… waarom zou het nu lukken als het al dertien jaar niet lukt? Er is geen fatsoenlijk politicus die racisme aanvaardbaar vindt, en zelfs Barbara Pas (Vlaams Belang) krijgt het op haar heupen als Kristof Calvo (Groen) haar beschuldigt racist te zijn. Maar waar blijven de daden? Waarom is het bestrijden van racisme amper of niet te vinden in het bestuursakkoord voor de stad Antwerpen en in het N-VA-kiesprogramma voor 25 mei? Waarom is men vol lof over het Red Star Line-museum dat de van Europa naar Amerika verhuizende gelukszoekers in beeld brengt, maar klaagt de N-VA-burgemeester van Antwerpen en -partijvoorzitter over de gelukzoekende migranten die naar ons land komen?

 

Het probleem zit natuurlijk niet alleen bij Bart De Wever, maar hij is wel de populairste politicus van de populairste partij in Vlaanderen. Aan het lezerspanel van Het Laatste Nieuws antwoordde hij gisteren: “Migranten hebben voor de meeste Vlamingen een negatieve bijklank. Vandaar intolerantie en zelfs racisme. Dat is verschrikkelijk, maar je krijgt dat niet gekeerd met een paar wetswijzigingen” en “Werkloosheid, criminaliteit: in alle statistieken zijn migranten oververtegenwoordigd. Daar mag je niet blind voor blijven. Toch is er maar één optie: ga met hen aan de slag. Want we hebben hen nodig.” Meer visie en moed had Bart De Wever niet. “Zijn uitspraken over migranten vond ik schokkend”, besloot lezerspanellid Geert Meyfroidt (42 j., arts).

00:13 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, 25 mei, actie, de wever |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.