04-07-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Deze week vergaderde het Europees Parlement voor het eerst in haar vernieuwde samenstelling. Onder de nieuwkomers niet alleen Gerolf Annemans en volk van Jobbik en Gouden Dageraad. Maar ook bijvoorbeeld Marina Albiol, verkozene voor het Spaanse Izquierda Unida, die zich in een antifascistisch T-shirt aanmeldde (foto).

 

“Humor laat je toe kritiek te leveren op onze samenleving, met haar spanningen over nationalisme, religie en identiteit. (…) Humor is een essentieel attribuut van de vrije meningsuiting. Maar hoe ver kan humor gaan? Kun je met alles lachen? De grenzen van het fatsoen komen eerder in het vizier dan die van de vrije meningsuiting. Waarbij ook de identiteit van de boodschapper en het gebruikte kanaal van belang zijn. Als het om cafépraat gaat, is heel veel mogelijk. Wie gezag heeft, moet terughoudender zijn. Dan wegen woorden zwaarder, hebben ze een grotere kracht. Zeker op een publiek forum. Wat Agnew bracht was onbehoorlijk, omdat je in zo’n performance niet lachen kan met de wijze waarop mensen nog niet zo lang geleden op vreselijke wijze massaal zijn omgebracht. Dat rijt wonden en trauma’s open. Kun je vrolijk doen over mensen die in het Heizeldrama tegen een hek doodgedrukt worden? Kun je lachen met vastgeklemde slachtoffertjes van het autobusongeluk in Sierre, of in een sketch Hutu’s opvoeren die Tutsi’s afmaken? De verontwaardiging zou enorm zijn.” Kan het dat Alex Agnew grappen maakt over de vergassing van Joden? Herman Van Goethem vindt: niet. (De Standaard, 27 juni 2014)

 

“Hij wordt gedreven door een aangeboren rechtvaardigheidsgevoel, wat soms best confronterende uitspraken oplevert, maar op openlijk racisme of antisemitisme heb ik hem nog nooit kunnen betrappen, wel integendeel. Alex Agnew verkoopt geen ‘cafépraat’ over ‘de joden’, zoals Herman Van Goethem beweert. Hij zet mij aan het denken over de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen, over religie en traditie. Hij doet mij lachen met dingen waar ik soms niet hoor om te lachen, maar in een donkere zaal vol gelijkgestemde zielen kan dat ook heel bevrijdend werken. Niet dat ik mij altijd één zou voelen met het publiek. Ik heb mij als verslaggever ook vaak gegeneerd in de zalen, bij onverbloemd racistische grappen over ‘negers’ en Marokkanen. Vreemd genoeg wekken die in Vlaanderen zelden of nooit dezelfde verontwaardiging op als zogenaamd antisemitische humor. Niemand die nog verwijst naar 400 jaar slavernij en brutale kolonisering als het over mensen met een donkere huidskleur gaat. Om het extreem te stellen: wegen 6 miljoen joden zwaarder door dan 12 miljoen Afrikanen?” Zelfde vraag, ander antwoord van Karel Michiels (De Standaard, 28 juni 2014)

 

“Jan De Beule (VB, N-SA): ‘(…) Wat zegt de Vlaamse Vakbond?’

Björn Roose (VB, ex-Voorpost): ‘Geen idee, de voorzitter daarvan (…) is óók ontslagen.’” Het ontslag van tientallen VB-personeelsleden zorgt begrijpelijkerwijze voor discussie. (Facebook, 28 juni 2014)

 

“Allemaal samen datzelfde rituele ritme volgen creëert een groepsidentiteit waar nationalisten alleen maar van kunnen dromen.” Michael Van Peel over de ramadan die het voorbije weekend is begonnen. (De Morgen, 28 juni 2014)

 

Werkgeversorganisaties ruiken hun politieke momentum. En schrikken er niet voor terug om alle middelen, ook onverholen economische dreigementen, in te zetten om hun favoriete coalitie in het zadel te krijgen.” ACV-voorzitter Marc Leemans over de middenstandersorganisatie Unizo die dreigt niet meer mensen aan te werven en naar het buitenland te verhuizen als er geen centrumrechtse regering komt. We hebben het gevraagd aan onze bakker, maar die zou niet naar het buitenland verhuizen. (De Standaard, 1 juli 2014)

  

“La tête des ‘Autonome Nationalisten’ negationniste.” AFF/Verzet-artikel integraal in het Frans op het nieuwe RésistanceS News. (RésistanceS News, 2 juli 2014)

 

“Armoedeverenigingen zijn nooit de luidruchtigste onder de belangengroepen geweest. Terwijl de middenstandsorganisaties intussen dreigen met economische rampspoed als ze hun zin niet krijgen, moeten de armoedeverenigingen vooral hopen dat er ook aan hen gedacht zal worden. Geen enkele regering wordt echt afgerekend op het armoedebeleid. Dat wist ook de vorige Vlaamse regering, die nooit verder geraakt is dan mooi geformuleerde intenties en gewichtig klinkende plannen." Met het woonbeleid, het tewerkstellingsbeleid en de kinderbijslag heeft de Vlaamse regering na de zesde staatshervorming anders wel veel instrumenten in handen voor een ambitieus plan tegen armoede. (Het Nieuwsblad, 3 juli 2014)

 

“Het gaat om nagenoeg allemaal perfect tweetalige jongens uit allemaal verschillende culturen die aantonen dat samenwerking echt mogelijk is. Het is droevig vast te stellen dat wat in de sport wel lukt, in de politiek schijnbaar onmogelijk is met Di Rupo die afspraken negeert en alles blokkeert.” Ook in het kieskanton Zandhoven, het zwart-geelste kieskanton van het land, supporteren N-VA’ers voor de Rode Duivels. De samenwerking over taalgrenzen en afkomst heen wordt geprezen, maar toch legt N-VA-gemeenteraadslid Geert Van Laer de schuld van wat misloopt in ons land alleen bij Elio Di Rupo. (Gazet van Antwerpen, 3 juli 2014)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, europa, humor, voetbal, actie, de wever, berteryan |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.