18-07-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

De Vlaams-nationalisten waren vorige vrijdag – 11 juli, Vlaamse Feestdag – blij dat ze nog eens de Vlaamse Leeuw-vlag boven konden halen. De Belgische driekleur naar aanleiding van de Wereldbeker voetbal heeft hen danig op de heupen gewerkt. Iedereen zijn goesting natuurlijk, en zijn eigen stijl (foto: 11 juli-viering in Antwerpen).

 

“We stonden erbij en we keken ernaar en we hebben het keer op keer laten gebeuren. We hebben toegestaan dat wanhopige mensen die op een foute partij stemden werden weggezet als verzuurde zeikerds, als mestkevers, terwijl de meesten gewoon een signaal uitstuurden, smeekten dat ook eens naar hen, naar hun noden zou worden geluisterd.” Film- en praatjesmaker Jan Verheyen vindt dat de Vlamingen teveel hebben toegestaan. Overigens heeft de uitvinder van het predicaat ‘mestkevers’, Karel De Gucht, daarmee niet de kiezers maar de leiding van het VB bedoeld. Het is niet omdat het VB het anders vertelt, dat het zo is. (Stadsomroep, 10 juli 2014)

 

“Het blunderparcours in vijf etappes noopt ons tot een dubbele vraag. Als er in het geval van federale regeringsdeelname ministerpostjes te verdelen vallen, zal de naam van Jambon ongetwijfeld vallen. Kan een partijtopper met een dergelijk palmares aan ondoordachte en onverstandige uitspraken en beslissingen echter federale ministeriële ambities koesteren zonder desgevallend de partij te schaden? Belangrijker echter is de vraag of de N-VA met dergelijke figuren in prominente functies haar ambitie kan waarmaken om zich te verankeren als brede volkspartij? Met figuren die halsstarrig vasthouden aan een radicaal rechts en hardvochtig Vlaams-nationalisme waar geen plaats is voor gematigde verruimers, dreigt ze op termijn eerder herleid te worden tot een zweeppartij van 5%, dan zich te verankeren als brede volkspartij.” Kritiek op Jan Jambon van een ex-medewerker van de N-VA. (Doorbraak.be, 10 juli 2014)

 

 “Peter Logghe (ex-federaal parlementslid, uit Roeselare): ‘Nog nooit zo weinig leeuwenvlaggen in de binnenstad als dit jaar! (…)

Pieter Huybrechts (ex-Vlaams parlementslid, uit Herentals): ‘Hier in Herentals spijtig al even erg!’

Paul Blyweert: ‘In Gent hangen meer tricolores dan leeuwenvlaggen en van deze laatste hangen er heel wat minder dan vorig jaar.’” Onze vraag of er op 11 juli evenveel of zelfs meer Vlaamse leeuwenvlaggen zouden uithangen dan Belgische vlaggen is bij deze beantwoord door drie fervente Vlaams Belang’ers. (Facebook, 11 juli 2014)

 

“Met Filip Dewinter en zijn acoliet Jan Penris in het federaal parlement zijn we weer verzekerd van nog een rondje van het slechtste toogflamingantisme dat alle andere geluiden uit die partij hopeloos zal overstemmen. Ze doen maar, het zal zonder Sanctorum zijn.” Johan Sanctorum, (betaald) tekstschrijver voor de Vlaams Belang-voorzitters Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans, heeft het gezien bij het Vlaams Belang. (Res Publica, 11 juli 2014)

 

“Het heeft er ongetwijfeld mee te maken dat hij zijn rol magistraal speelt. Ik kan hem daar zelfs voor bewonderen. (…) Ongetwijfeld speelt hier ook de tijdsgeest mee. Dit zijn onzekere tijden. Onlangs las ik De wereld van gisteren van Stefan Zweig. Hij schrijft onder meer over de periode die voorafging aan Wereldoorlog I. Dat is meer dan honderd jaar geleden, maar het lijkt soms alsof het over vandaag gaat. Zo schrijft Zweig over het onderwijs, en hoe het gezag van leerkrachten  tanende is, over hoeveel sneller de nieuwe media het nieuws bij ons brengen. Hij schrijft ook over opkomend nationalisme, over mensen die zekerheid zoeken in onzekere tijden door anderen te culpabiliseren. Blijkbaar is dat een mechanisme van alle tijden. Als mensen bang zijn dat hun levenskwaliteit erop achteruit zal gaan, gaan ze op zoek naar een externe schuldige.” Patrick Janssens over het succes van Bart De Wever (De Morgen, 12 juli 2014)

 

“Geen plek in Europa die de utopie van de misdaadvrije samenleving dichter benadert dan Longyerbyen. Zo’n succes komt niet zomaar: werklozen, daklozen, gepensioneerden die niet kapitaalkrachtig genoeg zijn, allemaal worden ze gedeporteerd. Die aanpak staat haaks op het Noorse model, met staatssteun voor de behoeftigen van wieg tot graf. Tegelijk ondergraaft dit experiment de visie van de meeste Europese rechtspopulistische partijen – inclusief die in Noorwegen – als zou stijgende criminaliteit vooral te wijten zijn aan immigratie: een derde van de inwoners van Longyearbyen zijn buitenlanders – wel allemaal met een job.” Longyearabyen, de hoofdstad van de Noorse Svalbard-archipel, met een kleine 3.000 inwoners, heeft slechts één gevangeniscel. Het voorbije jaar werd ze eenmaal gebruikt, voor een geval van openbaar dronkenschap. Niet migratie maar zonder werk zitten en/of niet kapitaalkrachtig zijn is een bepalend factor voor criminaliteit. Al is het natuurlijk nog de vraag of sommigen van die kapitaalkrachtigen zich niet bezighouden met andere vormen van criminaliteit dan we doorgaans onder criminaliteit verstaan. (dS Weekblad, 12 juli 2014)

 

“Bij de jonge garde zit noch Barbara Pas noch Tom Van Grieken te springen om voorzitter te worden. Hun namen worden het meest genoemd, maar geen van beide ziet het echt zitten. Komt er een ‘deus ex machina’ uit de lucht vallen? Veel geschikte kandidaten zien we niet. Straks moet Gerolf Annemans nog een jaartje bijdoen… Filip Dewinter als voorzitter is geen optie, dan scheurt de partij in twee.” De stand van zaken bij de zoektocht naar een nieuwe VB-voorzitter. Tom Van Grieken doet anders zijn best om overal aanwezig te zijn: van het oubollig 11 juli-feest van de Gulden Sinjoren in Antwerpen tot de militantere betoging van Voorpost tegen de taalfaciliteiten in Ronse. (’t Pallieterke, 16 juli 2014)

 

“In veel gevallen ging het om ‘kettingmigratie’. Mensen die vertrokken, volgden het voorbeeld van familieleden, buren of bekenden uit het dorp. Vaak bleven migranten uit hetzelfde dorp ook in Amerika samenklitten. Inwoners van Hansbeke streken neer in Mishawaka, gelukzoekers uit Adegem vonden elkaar in Moline. Tot op zekere hoogte zetten ze daar het dorpsleven gewoon voort, compleet met duivensport, biljart, kaartavonden en dansfeesten. Kinderen van migranten trouwden met elkaar.” De tentoonstelling Boer vindt land vertelt een bijzonder actueel en herkenbaar verhaal. Veel van wat wij vandaag in België met migranten meemaken, speelde zich nog geen eeuw geleden af met Vlaamse gelukzoekers in Amerika. (De Standaard, 17 juli 2014)

De commentaren zijn gesloten.