25-11-14

VOORUITBLIK OP HET INTEGRATIE- EN INBURGERINGSBELEID

Vorige week dinsdag werd op een studiedag een balans opgemaakt van veertig jaar werken met migranten in Antwerpen. Van het vrijwilligerswerk bij het Centrum voor Buitenlandse Werknemers (CBW) tot het geprofessionaliseerde gesubsidieerde werk bij de8. Het boeiendst waren echter de bedenkingen over de toekomst.

 

Als gevolg van een decreet nog gestemd onder de vorige Vlaamse regering worden alle door de Vlaamse overheid gesubsidieerde organisaties voor integratie en inburgering van nieuwkomers en migranten opgedoekt om op te gaan in één ‘extern verzelfstandigd agentschap’ voor integratie en inburgering per provincie. In de steden Antwerpen en Gent komt er telkens ook zo’n ‘eva’. Het is de verstaatsing van een sector. Het was Geert Bourgeois, toen nog gewoon minister en nog niet minister-president, die hierop aanstuurde. Op andere vlakken is Bourgeois nochtans geen voorstander van communistische principes (een opmerking die wij eraan toevoegen, het werd niet gezegd op de studiedag van de8).

 

Uiteraard mag men verwachten dat volledig door de overheid gesubsidieerde organisaties uitvoering geven aan het beleid dat diezelfde overheid wil. Problematisch wordt het echter als de beleidsdoelstellingen eenzijdig bepaald worden, zonder gebruik te maken van de expertise die er op het terrein is. Partnerschap bij het bepalen van de beleidsdoelstellingen verhoogt de kans op succes bij uitvoering van het beleid. En, alweer een eigen opmerking, terzake ziet het er niet goed uit in Antwerpen. Voor een oordeel over de nieuwe schepen voor sociale zaken, Fons Duchateau als opvolger van Liesbeth Homans, is het misschien nog te vroeg. Maar alvast zijn collega's N-VA-schepenen voor andere beleidsdomeinen (ruimtelijke ordening, mobiliteit…) bepalen veel meer dan hun voorgangers het beleid vanuit hun schepenkabinet, wars van voorstellen van de administratie en het middenveld.

 

Zeker in deze sterk veranderende wereld is overleg nodig met mensen die hun vinger op de polsslag van de samenleving houden. We zijn terechtgekomen in tijden van superdiversiteit. Met niet alleen nieuwe migratiestromen, maar op elk vlak – sociaal, religieus en noem maar op – een samenleving die meer divers is. Daarenboven krijgen we in steden steeds minder een (blanke) meerderheid versus een (gekleurde) minderheid, en steeds meer een meerderheid die bestaat uit diverse minderheden. In Rotterdam, Brussel en andere steden is dit al. Antwerpen zal volgen. Integratie krijgen we dan niet langer door het aanleren van de taal en gewoontes van de meerderheid, maar door het vinden van door die diverse groepen gedeelde waarden en normen.

 

Op kleine schaal is men daar al volop mee bezig. Bedrijven waar mensen van zeer verschillende afkomst werken aan hetzelfde bedrijfsdoel; publieke ruimten die door buurtbewoners samen benut worden als groentetuin of ontspanningsplek; jeugdbewegingen die hun werking herdenken om de nieuwe stadsjeugd te betrekken… Het beleid moet dan ook ruimte laten voor experiment, met het recht op mislukken evengoed als de kans op het vinden van de gepaste antwoorden voor oude en nieuwe problemen. Met de ‘verstaatsing’ van het beleid voor integratie en inburgering wordt die ruimte ingeperkt. Het is nochtans met vrijwilligers die experimenteerden dat overheidsinitiatieven voor taalverwerving en inburgering tot stand zijn kunnen komen.

 

Daarnaast zijn derden in dit verhaal belangrijk. Groepen die zaken politiseren. In het verleden bijvoorbeeld het Kontaktorgaan Internationale Solidariteit (KIS) dat het Festival van de Immigrant opzette. Recenter bijvoorbeeld BOEH! (Baas Over Eigen Hoofd!). Groepen mensen die niet wachten tot ze het woord krijgen, maar het woord nemen. Anderzijds moet niet alleen op de nieuwkomer, de migrant enzomeer ingewerkt worden. Als een groeiende groep Vlamingen zich niet goed voelt met de migratie, is er ook langs die kant nog werk voor de boeg. Last but not least stelt zich de vraag in welke samenleving we willen dat mensen inburgeren. Een vraag die met de afbraak van de actieve welvaartsstaat hoogst actueel is.

 

Zoals je hierboven al kon lezen, is dit een persoonlijk verslag van een studiedag van de8. Vooral de reflecties van Stijn Oosterlinck, Samira Azabar, Dirk Geldof, Nicolas Van Puymbroeck, Pascal Debruyne, Mehdi Marechal, David de Vaal en gesprekken tijdens de pauzes tussendoor waren hiervoor nuttig.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, bourgeois, sociaal, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.