13-01-15

WAT NA DE ‘JE SUIS CHARLIE’-MANIFESTATIES ?

Zondag werd geschiedenis geschreven. Liefst 1,5 miljoen mensen op straat in Parijs. Nog eens 2,2 miljoen mensen elders in Frankrijk. Je suis Charlie-manifestaties in heel de wereld, van Brussel en Gent tot Buenos Aires en Ramallah. Maar hoe moet het nu verder?

 

Er waren een paar valse noten bij de betogers. Om te beginnen bij de wereldleiders die in Parijs tweehonderd meter mee opstapten. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu, de Palestijnse president Mahmoud Abbas, de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Sameh Shoukry, de Hongaarse premier Viktor Orbán en anderen die gemeen hebben dat ze cartoonisten en journalisten in een gevangeniscel stopten en/of verregaande beperkingen aan de pers- en andere vrijheden oplegden. Intussen blijkt dat de Franse president François Hollande helemaal niet opgezet was met de komst van Netanyahu, maar omdat hij toch kwam spoedde ook Abbas zich naar Parijs. Het is niet van dezelfde orde maar zit wel in dezelfde hoek als dat figuren bij ons als Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken en Udo Voigt-medewerker Rob Verreycken zich plots als Je suis Charlie manifesteren.

 

In tegenstelling tot de CD&V-partijtop was er geen N-VA-delegatie in Parijs. “Moét dat dan?”, zei Bart De Wever desgevraagd in Het Laatste Nieuws gisteren. “Waarom zouden we plots allemaal Charlie moeten zijn terwijl we dat eigenlijk nooit zijn geweest? (…) De huisstijl van het blad was en is grofheid en totale taboeloosheid. Niet iedereen die zich nu Charlie waant, kon daar in het verleden mee om. (…) Over mij zijn de meest beledigende cartoons gemaakt, vergelijkingen met historische figuren waar bloed aan kleeft, maar dan nog zal ik het altijd een voorrecht vinden om bespot te worden. Elke remedie om in naam van de lieve vrede de vrije meningsuiting te beperken, is erger dan de kwaal.” Om man en paard te noemen: Bart De Wever zou niet reageren als hij met Adolf Hitler vergeleken wordt, maar voor minder verregaande vergelijkingen en uitspraken heeft hij wel al gezegd dat ze “bijna crimineel” zijn.

 

Met de aanslagen in Parijs is figuurlijk geschoten op begrippen die dateren van de Franse revolutie en nog altijd op de gevel van vele Franse stad- en gemeentehuizen te vinden zijn: vrijheid - gelijkheid - broederlijkheid. Mooie begrippen, maar zoals meer begrippen die in grondwetten en elders verankerd zijn, ook wel relatieve begrippen. Hoeveel vrijheid is er als niet iedereen gelijke toegang heeft tot de media die de breedst mogelijke bevolkingsgroepen bereiken? Hoeveel gelijkheid is er als een Frans econoom, Thomas Piketty, overtuigend aantoont hoe de ongelijkheid tussen kapitaalbezitters en andere mensen verontrustend groter wordt? Hoeveel broederlijkheid is er in een land waar Marine Le Pen alsnog over de beste kaarten beschikt om in 2017 Frans president te worden?

 

In Frankrijk wordt nu een extra blik militairen opengemaakt, zodat nog eens tienduizend militairen in het straatbeeld verschijnen. Of dat (het gevoel van) de veiligheid écht helpt, is maar de vraag. Bart De Wever en Jan Jambon zullen zich er wel door gesterkt voelen om ook bij ons militairen te laten patrouilleren. Zo ontstaat een spiraal van steeds meer veiligheidsmaatregelen, wat niet zelden gepaard gaat met steeds minder individuele en collectieve vrijheden. Daarenboven dreigt de veiligheid de politieke agenda te domineren, ten koste van het sociaal-economische waar dringend uit een ander vaatje moet getapt worden. Niet dat het alle onheil zou wegnemen, maar het zou ook een pluspunt zijn voor onze veiligheid. Om Het Laatste Nieuws-columniste Hilde Sabbe in een Facebooknotitie gisteren te citeren: “De veiligste en meest vreedzame samenleving is die waar alle burgers gelijke kansen krijgen.”

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: charlie, frankrijk, actie, van grieken, verreycken, de wever |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.