22-05-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Vandaag krijg je bij aankoop van De Standaard een 72 blzn. dik boekje met de integrale tekst van Revue Ravage. Dood van een politicus. Toneelstuk van Tom Lanoye over een man die al (te) lang voorzitter is van een politieke partij en zich vastklampt aan die positie al is zijn houdbaarheidsdatum voorbij. Omdat het gesitueerd is in een socialistische partij ziet iedereen parallellen met de positie van Bruno Tobback, maar het verhaal is universeel. We zagen een opvoering van Revue Ravage en herkenden minstens drie keer situaties bij extreemrechts. Josse De Pauw als ‘Joris Van Gils’ (foto) is ook Gerolf Annemans die zijn partij naar een voorspelde nederlaag leidt. De vader wiens vrees is dat zijn zoon ‘Sven’ populairder dan hem zou zijn, is Jean-Marie Le Pen die asgrauw uitslaat als hij ziet dat Marine Le Pen meer stemmen dan hij ooit haalt. Zoon Sven, vertolkt door Nico Sturm, is met zijn vlotheid van praten en zijn fysionomie Tom Van Grieken. We zijn benieuwd of het op papier evengoed pakt als op de toneelbühne.

 

“We vragen de mensen om langer te werken, maar er moet ook werk zijn en de mensen moeten het ook nog aankunnen. Je bureaustoel wat aanpassen of het bureau verhogen, zal niet volstaan. Er is nu eenmaal een probleem van burn-out, van mensen die zich op korte periode te pletter werken.” Minister Kris Peeters beseft dat hij er nog niet is met de verhoging van de pensioenleeftijd enzomeer. (Het Nieuwsblad, 16 mei 2015)

 

“Ze zijn opgevoed in de rotsvaste overtuiging dat wie hard werkt, er wel komt. De ‘American Dream’, weet je wel. Maar ze wroeten en ploeteren dag en nacht en toch geraken ze niet hogerop. Hogerop? Velen verdienen niet eens genoeg om hun gezin te onderhouden, laat staan dat ze het geld zouden kunnen bijeen schrapen om hun kinderen te laten studeren.” Het gaat niet goed met de Amerikaanse arbeiders en lagere bedienden. “Ze gaan braaf ter kerke en geloven dat de Bijbel het bij het rechte eind heeft over homo’s, abortus, zelfredzaamheid (en klimaatverandering)”, maar dat helpt ook niet. (De Standaard, 16 mei 2015)

 

"Zodra er in Parijs of Verviers iets gebeurt, staan de schijnwerpers op die idioten die alles willen kapotslaan, hun eigen leven nog het eerst. Het is een mécanique méchante. We moeten altijd aantonen dat we van deze samenleving houden, maar de samenleving houdt niet altijd van ons.” Mounir ben Ahmed, imam van de Al Imane moskee in Mons, zoals hij het samenleven ervaart. Een moskeeganger vult aan: “Heb je, zoals mijn vader, vijftien jaar in de mijnen gewerkt en er sillicose aan overgehouden, komt er een minister (bedoeld wordt: staatssecretaris Theo Francken, nvdr.) zeggen dat je geen meerwaarde hebt. En maar beleefd blijven.” (dS Weekblad, 16 mei 2015)

 

“Wie interviews met Geeraerts aandachtig leest, beseft dat hij niet zozeer hield van Congolezen, wel van zijn superieure positie tegenover Congolezen in Belgisch Congo.” “Het zou mooi zijn als Geeraerts’ overlijden een aanleiding zou zijn om het maatschappelijke debat aan te gaan en om, bijna zestig jaar na de onafhankelijkheid van Congo, de kennis over het land en de invloed van de koloniale beeldvorming op mensen van Afrikaanse origine in België in al zijn facetten te verdiepen.” Aldus Bambi Ceuppens in een opiniebijdrage geschreven met toestemming van de drie kinderen van Jef Geeraerts. (De Standaard, 18 mei 2015)

 

“Yves Desmet praat met vijftien kopstukken van de SP.A en noemt dat de onderbuik van de partij. Wel, hij had beter met de echte onderbuik gesproken, dan had hij misschien kunnen vaststellen dat de socialistische beweging meer is dan de clash tussen anonieme superego's. Maar ja, vanuit het salon is het iets comfortabeler werken, dan van op een drassig patattenveld, waar mensen, soms tegen beter weten in, ploeteren voor een betere samenleving.” Marc Le Bruyn, voorzitter van SP.A in Ranst, reageert op de artikelenreeks Verbleekt Rood in De Morgen. (Facebook, 19 mei 2015)

 

“Als ik in Marokko ben, dan haal ik de Nederlandse en Belgische Marokkanen er zo uit. De Belgische Marokkaan staat braaf aan te schuiven in de wachtrij. De Nederlander wringt zich naar voor en maakt ruzie. Integratie in Nederland is eerder assimilatie. Ik voel toch iets meer voor hoe het er in Antwerpen of Brussel aan toegaat. Hier heerst er een vorm van ingehouden respect voor de verscheidene groepen in de samenleving.” De Nederlands-Marokkaanse auteur en essayist Abdelkader Benali vergelijkt. Wat hij ‘respect’ noemt, zullen anderen ‘onverschilligheid’ of ‘segregatie’ noemen, maar assimilatie is blijkbaar ook niet zaligmakend. (Gazet van Antwerpen, 21 mei 2015)

 

“In elk interview bezweren die excellenties dat het kibbelen slechts perceptie is. Maar zodra de lucht boven hun hoofden lijkt uitgeklaard, komt het volgende onweer al opzetten. En vervolgens begint het gedonder in alle geweld opnieuw.” Nieuwsmanager Peter Mijlemans over het gekibbel in en, met dank aan Liesbeth Homans, tussen de regering-Bourgeois en -Michel. "Mochten de spelers van AA Gent elkaar zo tegen de schenen schoppen uit eigenbelang, dan had kampioen spelen er niet echt in gezeten. De ploeg zou zich moeten redden hebben van degradatie." (Het Nieuwsblad, 21 mei 2015)

 

“Jullie hebben één geluk. Om een hoopje ongeregeld, krapuul, gedrogeerden en andere gangsters bijeen te krijgen (hoop en al enkele honderden) is veel gemakkelijker dan om mensen bijeen te krijgen die het serieus menen met de maatschappij. Tienduizenden mensen durven niet buiten komen waaronder vele gepensioneerden omdat die troep van jullie de straten onveilig maken. Spijtig genoeg ook duizenden mensen met een gezin die een serieuze job uitoefenen en schrik hebben om hun werk te verliezen wanneer ze betogen tegen jullie gangsters. Houzee Pegida! Laat recht zegevieren." Een Pegida-aanhanger legt uit waarom Pegida in Heist-op-den-Berg maar 30 à 40 mensen verzamelde, en Heist Bloeit 250 mensen. (E-mail aan de redactie van AFF/Verzet, 21 mei 2015)  

De commentaren zijn gesloten.