12-10-15

VLUCHTELINGEN, HET KAN OOK ZO: SIJSELE

Extreemrechts was er als de kippen bij om te protesteren tegen de opening van een asielcentrum in Sijsele, deelgemeente van Damme. Eerst met een aantal spandoeken die anoniem werden opgehangen (Strijd mee tegen de vreemdelingeninvasie, met daarbij de tekening van mitrailleur; Asielmisbruikers niet welkom, met daarbij het odal-runeteken zoals we dat kennen van de VMO; en Francken, pak ze in je eigen huis!, met daarbij de Eigen Volk Eerst-slogan die we kennen van het Vlaams Blok). Daarna met een actie van Voorpost. Maar hoe is het intussen in Sijsele?

 

Het Laatste Nieuws ging een dikke maand na de komst van de asielzoekers de gemoederen peilen in Sijsele (foto) en publiceerde er het voorbije weekend een reportage over van twee volle bladzijden. Een paar fragmenten. “Wat als een Vlaams dorp van 5.000 inwoners er op slag 500 man bij krijgt? Wat als twee groepen die elkaars taal niet spreken en elkaars gewoonten niet kennen, toch tot elkaar veroordeeld worden? Een maand nadat in Sijsele het eerste opvangcentrum voor vluchtelingen opende, vonden ze daar een manier om het te doen lukken.

 

(…) Martine (van krantenwinkel ’t Schrievertje, nvdr.) heeft er geduld mee moeten hebben, met haar nieuwe cliënteel. Zo ongeveer hetzelfde scenario als in de Lidl was het, maar dan bij haar, op die paar vierkante meters die de winkel maar groot is. Binnenvallen met z’n tienen. Het de volgende klant volstrekt onmogelijk maken om zich daarbij te wurmen. Weinig of niks kopen. Wat sigaretten of een pakje tabak. Maar dan wél een lege Snickers-wikkel achterlaten op de grond. Martine had hen de deur kunnen wijzen of had het hard kunnen spelen en er de politie bij halen. Maar ze koos voor iets anders. Eérst: hen diets maken dat een groep van tien anderstaligen voor een hele doodgewone vrouw uit Sijsele misschien wat intimiderend is. Maar bovenal en minstens zo belangrijk: vriendelijk blijven. En in ruil hetzelfde terug eisen.

 

‘Elke keer er hier één binnenkwam, zei ik: ‘goeiemorgen’, ‘goeiemiddag’ of ‘goeienavond’, al naargelang het tijdstip van de dag. Zó lang en zó vastberaden, tot ze het zijn beginnen terug te zeggen. We zijn nu vijf weken verder en élke asielzoeker uit de kazerne die hier binnenkomt – en dat zijn er veel – weet wat de regels van fatsoen in mijn winkel zijn. Een goeiemorgen, een vriendelijk gezicht, en voilà. Sinds we op dát punt gekomen zijn, is het hier een pak aangenamer geworden. Voor hen, en voor mij.’

 

(…) In ’t Visioen, een lokaal cafeetje dat zich wat verderop verschuilt achter een grasgroene gevel, werd óók waardin Dorien De Brauwer er die eerste dagen nogal wat onwennig van. Maar intussen is ze het niet meer anders gewend dan dat er ’s avonds altijd wel een paar vluchtelingen binnenstappen. (…) ‘’t Zijn fijne gasten.’ ‘En intelligent’, vult stamgast Hugo Veriest aan. ‘Onlangs nog, hier aan de toog: een journalist uit Irak. Gevlucht voor het geweld, zei hij.’ Al wordt er in ’t Visioen vooral ontspannen. Door te kickeren, bijvoorbeeld. Vijf weken geleden had geen van deze mannen ooit een kickerbak van dichtbij gezien, laat staan dat hij erop kon spelen. Vandaag staat er – op hun eigen aanvraag – zelfs eentje in het opvangcentrum.

 

Toen vijf weken geleden de oude kazerne een opvangcentrum werd, was daar maar weinig omhanden. Maar elke dag komt daar beterschap in. Is het niet omdat het Rode Kruis iets opzet, dan wel omdat de bewoners zélf ook voor initiatief zorgen. Een paar van hen startten deze week het ‘Peace Project’ op. Bedoeling is: in Sijsele op vrijwillige basis nuttig werk verrichten. Zwerfafval verwijderen. Ouderlingen animeren in het rusthuis. De handen uit de mouw steken op school. ‘Om de inwoners te bedanken dat ze ons aanvaarden in hun gemeenschap’, zeggen ze. ‘En hen te laten voelen: ze hoeven niet bang te zijn voor ons.’

 

(…) De scepsis in Sijsele is gaan liggen, maar ze is niet weg. Toen afgelopen weekend op de begraafplaats achter de kerk de zerk van oud-minister Daniël Coens werd vernield, was er een groep van inwoners die metéén naar de oude kazerne wees. Ook al was daar geen enkel bewijs voor. Ook al was daar geen enkel bewijs voor. Het typeert . Elke kans die tegenstanders zien om ‘de 500’ in diskrediet te brengen, grijpen ze aan.

 

Maar de realiteit is: waren er aanvankelijk nog incidenten, dan zijn die sterk in dalende lijn gegaan. Niémand steekt er vandaag zijn hand voor in het vuur dat er nooit nog een diefstal zal worden gepleegd in de Lidl. En niémand zegt dat het hier morgen binnen de muren van dit centrum – kijk naar Florennes – niet helemaal fout kan gaan. Maar dit bewijst Sijsele alvast wél: waar 5.000 plus 500 mensen elke dag veroordeeld worden tot elkaar, bestaan geen wondermiddelen. Op één na dan: de ‘goeiemorgen’ van Martine.”

 

Van Lint in 1991 (1, 2, 3) tot Sijsele in 2015, steeds weer is het hetzelfde verhaal. Bewoners zijn ongerust over de komst van asielzoekers, extreemrechts wakkert de angstgevoelens aan, maar na enige tijd vinden asielzoekers en buurtbewoners een manier van samenleven waardoor het peis en vree wordt voor iedereen. De agitatie van extreemrechts was voor niets nodig.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vluchtelingen, sijsele, voorpost, actie |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.