26-10-15

LASTPOST JOËL DE CEULAER

Lastpost - cover boek.jpgNa Tom Lanoye met Doèn! (1992), Tom Naegels met Spijkerschrift (2009) en Koen Dille met Sprook (2015) zijn nu ook de columns van Joël De Ceulaer gebundeld. Onder de titel Lastpost, titel van zijn jongste reeks columns in Knack, in de vorm van brieven aan…

 

De laatste reeks brieven werd van 5 februari 2014 tot 24 juni 2015 gepubliceerd, maar eerder gebruikte Joël De Ceulaer dat procedé ook al om zijn mening te ventileren. In de eerste reeks die op 20 juni 2007 begon met een brief aan Patrick Janssens, was er op 13 februari 2008 ook een brief aan Bart Debie. Voormalig politiecommissaris in Antwerpen, veroordeeld voor onder meer slagen en verwondingen, het verduisteren van een laptop, racistische uitlatingen… en desondanks het uithangbord van een Vlaams Belang-website om de criminaliteit aan te klagen. Bart Debie schrikt er immers niet voor terug om een beschuldigende vinger uit te steken.

 

Joël De Ceulaer: “Nu heb ik zelf ooit het genoegen gehad door u te worden beschuldigd op uw weblog. U verdacht mij ervan bij te klussen voor het Anti-Fascistisch Front, en dat, schreef u, ‘is in strijd met een van de basisregels van de journalistieke deontologie, die zegt dat journalisten hun beroep niet met dat van een politieke activist mogen verwarren’. Die verdenking leidde u af uit 1) het feit dat de AFF-site op dinsdag al informatie uit Knack op woensdag publiceerde, en 2) mijn van oudsher ietwat gespannen verhouding met uw partij. Helaas deugde uw speurwerk voor geen meter. Ten eerste verspreidt Knack op dinsdag al een nieuwsbrief, waarop iedereen zich kan abonneren. En ten tweede neem ik in mijn hoedanigheid van salonsocialist alleen schnabbels aan waar ik dik voor betaald wordt.”

 

Joël De Ceulaer omschrijft zichzelf dus als een “salonsocialist”, maar zelfs dat is hij volgens ons niet. Daarvoor heeft hij teveel kritiek op de SP.A in het algemeen en John Crombez in het bijzonder. Hij is wel iemand die anderen hun inconsequentie verwijt. Gwendolyn Rutten bijvoorbeeld bekritiseerd omdat ze niet in al haar standpunten liberaal is; Bart De Wever er op wijst dat de Bart De Wever van een paar jaren geleden de Bart De Wever van nu zwaar zou bekritiseren. Joël De Ceulaer deelt ook andere sneren uit en doet een aantal oproepen, als zweepslagen die een tijdsgewricht nodig heeft. Joël De Ceulaer neemt iedereen in de tang, van Stijn Meuris over Annick De Ridder tot – in zijn laatste brief – Joël De Ceulaer zelf. De auteur is allergisch voor discriminatie van allochtonen, en aan het Vlaams Blok/Belang heeft hij een bloedhekel. Daarnaast is Joël De Ceulaer een taalvirtuoos. Het is heerlijk de formulering van zijn meningen en observaties te lezen. Maar soms vergist hij zich wel eens volkomen.

 

In Lastpost zijn gebundeld: de brieven in Knack in 2007-2008 en 2014-2015, de opiniestukken die Joël De Ceulaer in 2009-2011 voor De Standaard schreef en zijn televisiecolumns in dezelfde krant in 2012. De brieven lezen het prettigst. In boekvorm zijn ze telkens tweeënhalve bladzijden lang, wat vlot leest. De langere opiniestukken (over televisieformats geïntroduceerd door Siegfried Bracke, de hoofddoekenkwestie, de gespletenheid van Bart De Wever…) zijn op zich wel interessant, maar verstoren het leesritme na de eerste reeks brieven. De televisiecolumns zijn wat gedateerd. Wie kan zich nu nog opwinden over een programma als bijvoorbeeld De kruitfabriek? En we vinden er ook iets teveel meningen terug die we elders bij De Ceulaer al gelezen hebben. Maar alleen al omwille van de brieven – die niet gedateerd lezen, mensen veranderen niet zo snel – is Lastpost een boek dat we graag gelezen hebben.

 

Helaas heeft men in de betrachting om tot “100 messcherpe meningen” te komen minstens één Lastpost-brief weggelaten uit het boek, en dan nog wat wij nog altijd één van de beste brieven vinden. Een brief van 11 maart 2015, over de vraag of over de N-VA niet teveel gezwegen wordt. Naar een bekend gedicht van Martin Niemöller. Gelukkig kan je die brief hier nog eens lezen.

 

Laatst liep in Knack een reportagereeks van Joël De Ceulaer over hoe meningen gevormd worden. Joël De Ceulaer kreeg er een criticaster van doorbraak.be voor op zijn dak die De Ceulaer verwijt dat hij via hersenscans “de evolutionaire superioriteit van linkse mensen” wil aantonen, terwijl iedereen toch kan zien dat er van een morele superioriteit van links geen sprake is. In een ruk door wordt Joël De Ceulaer weggezet bij het wetenschappelijk racisme dat zijn politieke vertaling kreeg in nazi-Duitsland. Join the club, Joël. Als alle argumenten op zijn, krijgen wij wel eens de uitspraak voor de voeten geworpen “Als het fascisme ooit terugkeert, zal het dat doen onder de naam antifascisme”.

 

Woensdag 6 januari keert Joël De Ceulaer in Knack terug met zijn brievenrubriek. Je hoeft het niet altijd met hem eens te zijn, maar zijn spitse opmerkingen zijn net zo nodig als dat een mens na lang onder water zwemmen naar lucht moet happen.

 

 

Joël De Ceulaer, Lastpost. 100 messcherpe meningen, Uitgeverij Polis, 317 blzn., 19,95 euro.

Joël De Ceulaer wordt op de Boekenbeurs geïnterviewd door Annelies Beck, donderdag 5 november om 14.00 uur.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.