05-11-15

VRIJE MENINGSUITING. BOEKVOORSTELLING WIM VAN ROOY

Het leek er op dat de artikelenreeks van Joël De Ceulaer in Knack over hoe we ons meningen vormen na drie afleveringen gestopt was, maar deze week gaat de auteur van Last Post ermee verder met de vraag of er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting (foto 1).

 

Joël De Ceulaer ging daarvoor onder andere in Londen op bezoek bij de Britse opiniemaker Brendan O’Neill. “Ik verdedig dat recht (op vrije meningsuiting, nvdr.) voor iedereen”, zegt O'Neill. “Ook voor neonazi’s en islamisten, ook voor pedofielen en seksisten.” Met een voorbeeld verduidelijkt hij wat volgens hem niet kan, en wat wel. “Elke mening moet geuit kunnen worden, behalve als er een onmiddellijke dreiging van gevaar is – als wij straks op straat een dronkaard tegenkomen en ik spoor u aan om hem in elkaar te slaan, dan is dat geen free speech maar een misdrijf. Als u morgen een geweer koopt en mensen gaat neerschieten, dan moeten ze u uiteraard oppakken. Maar als u morgen een betoging wilt organiseren met als slogan ‘Dood aan alle moslims’ of ‘Dood aan alle blanke mannen’, dan moet dat kunnen, vind ik.” Nou moe, dat is toch wel een héél slappe koord waarop O’Neill stapt.

 

Joël De Ceulaer bekent dat hij als Knack-redacteur “tot een paar jaar geleden” mee het zogenaamd cordon médiatique rond het Vlaams Blok/Belang volgde. “Vandaag vraag ik mij af of die houding niet verkeerd was, of we niet veel sneller en veel vaker VB-mandatarissen hadden moeten interviewen – genadeloos kritisch, maar toch: interviewen.” “Ik zou uw jongere versie verdedigen”, zegt Koen Lemmens, hoofddocent verbonden aan het Instituut voor de Rechten van de Mens aan de KU Leuven. “Vandaag vormt die partij geen bedreiging meer. Toen wel. In Antwerpen haalde ze ooit meer dan dertig procent van de stemmen. Europa is in de jaren dertig te gul geweest met vrijheden voor de vijanden van de vrijheid. Vandaar het idee van de strijdbare democratie: je mag je wapenen tegen zulke vijanden.”

 

Interviews met Vlaams Belang-kopstukken vind je intussen in alle media. Opiniestukken is nog wat anders. “Een moeilijke kwestie”, zegt Knack.be-hoofdredacteur Simon Demeulemeester. “Ofwel publiceren we alle opiniestukken van die partij, maar dat betekent ook dat Filip Dewinter zijn spelletje waarin moslims moeten worden doodgemept, mag lanceren met een opiniestuk, wat ik verwerpelijk zou vinden. Ofwel publiceren we alleen de aanvaardbare stukken, maar dan lopen we het risico een onvolledig beeld van die partij te presenteren. Maar ik geef toe dat het soms wringt.” “Ik heb weinig redenen om het te voelen wringen”, zegt Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard. “Een krant kiest altijd wie ze aan het woord laat op de opiniepagina’s. (…) Ik vind de vraag trouwens nogal theoretisch: het Vlaams Belang is momenteel niet echt een broeinest van gespierd intellectueel denkwerk.”

 

Bij De Morgen ziet hoofdredacteur Lisbeth Imbo de geesten langzaam rijpen. “Op onze opiniepagina’s zal je geen Vlaams Belangers lezen, omdat je daar geen context en tegenspraak hebt, maar we zijn het er wel over eens dat we niet langer alleen over die partij kunnen schrijven, maar ook met de mandatarissen moet praten, als daar een goede aanleiding voor is.” Ook de veroordeling van het Vlaams Blok wegens racisme komt in het Knack-artikel aan bod met enerzijds Matthias Storme (hoogleraar rechten aan de KU Leuven en N-VA’er) die na de veroordeling  van het Vlaams Blok zei: “Ik vind het nu bijna een morele plicht om op het Vlaams Blok te stemmen.” En anderzijds Koen Lemmens: “Europese landen hebben nu eenmaal verdragen getekend waarin ze beloven om alles te doen om racisme uit te bannen. (…) Vandaar de wetgeving tegen racisme en discriminatie. In de Europese context, met die ontsporingen in de twintigste eeuw, is dat begrijpelijk.”

 

Enkele conclusies, niet noodzakelijk die van Joël De Ceulaer. 1. Vrije meningsuiting is een kwestie die niet alleen gaat over het Vlaams Belang. Het gaat dan evengoed over pedofielen, IS-sympathisanten en andere medeburgers die opinies vertolken die de meesten onder ons niet-wenselijk en verwerpelijk vinden. Het Vlaams Belang dat alsmaar roept dat haar vrijheid van meningsuiting beknot wordt, was de eerste om schande te roepen over het Younes Deleforterie-interview in De Afspraak. Vrijheid van meningsuiting geldt toch niet voor de ene wel en voor de andere niet? 2. Wij lezen graag (nouja) interviews met Vlaams Belang’ers. Niet het voorspelbare interview met Tom Van Grieken in het jongste Vlaams Belang Magazine, maar kritische interviews. Alleen: moet alleen het Vlaams Belang kritisch aangepakt worden? Neen. Bart De Wever en anderen verdienen óók kritische interviews.

 

3. We begrijpen de terughoudendheid om opiniestukken van het Vlaams Belang te publiceren. Maar de grens met interviews en andere stukken is soms dun. Wim Van Rooy kreeg in Knack zes bladzijden – weliswaar kritisch – interview; in de Zeno-bijlage van De Morgen volgde vorig weekend nog eens een artikel van vier bladzijden. Menig auteur is jaloers bij zoveel promotie voor een nieuw boek. De officiële boekvoorstelling van Waarover men niet spreekt dinsdagavond in de zalen van het OCMW-centrum Elzenveld in Antwerpen lokte dan ook véél volk. Om echter ook nog eens op de eerste rij te gaan zitten, zoals Etienne Vermeersch (foto 2), is ons toch wel een brug te ver.

 

En ja, 4. Als een gewone burger kan veroordeeld worden voor racisme en discriminatie, moet dit ook kunnen voor een politieke partij als die zich daaraan schuldig maakt. Het is toch niet onder het mom van politiek of godsdienst dat sommigen zich mogen veroorloven wat niet voor een ander geldt.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, racisme, van rooy, boeken |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.