16-01-16

WILFRIED AERS (1925-2015)

Vandaag geeft de Franse identitaire rockgroep In Memoriam een concert in Sint-Niklaas. Voor een echt in memoriam hebben de RechtsActueel-jongens die achter het concert in Sint-Niklaas zitten geen tijd vrijgemaakt. Dan zullen wij het maar doen. Op 29 december 2015 is immers Wilfried Aers op 90-jarige leeftijd overleden. Hij is een van de medeoprichters van het Vlaams Blok. In 1995 werd hij verkozen als parlementslid voor die partij, en als oudste parlementslid (Wilfried Aers zou een paar weken later 70 jaar worden) was hij heel even voorzitter van het Vlaams Parlement. Het was Filip Dewinter die het overlijden publiek maakte. Het old boys network in werking (foto).

Het was de openingszitting van de eerste rechtstreeks verkozen Vlaamse Raad die Wilfried Aers op 13 juni 1995 als ouderdomsdeken mocht voorzitten. Vóór die datum waren er geen aparte verkiezingen voor de Vlaamse Raad, en zetelden de voor het federaal parlement verkozen Vlamingen in de Vlaamse Raad. Eén jaar na die openingszitting veranderde de Vlaamse Raad, onder voorzitterschap van de socialist Norbert De Batselier, haar naam in ‘Vlaams Parlement’. Wilfried Aers is in 1995 de enige Vlaams Blok-verkozene voor de Vlaamse Raad in de kieskring Gent-Eeklo. De andere verkozen Gentenaars zijn: Francis Van den Eynde (Kamer van Volksvertegenwoordigers) en Roeland Raes (Senaat).

Wilfried Aers krijgt als opgroeiende jongere het Vlaams-nationalisme bij wijze van spreken met de paplepel binnen. In zijn geval kunnen we ook schrijven: bij wijze van spreken met de bierkraan binnen. Zijn vader baatte in Gent immers het Vlaams café Huis Roeland uit. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is Wilfried Aers lid van de Nationaal-Socialistische Jeugd Vlaanderen (NSJV), de jeugdbeweging van het collaborerende Vlaams Nationaal Verbond (VNV). Na de oorlog verliest Wilfried Aers dan ook tijdelijk zijn burgerrechten. Wilfried Aers is nadien actief in meerdere radicale Vlaams-nationalistische organisaties organisaties. De Heel-Nederlandse gedachte ligt hem ook nauw aan het hart.

In 1954 engageert Wilfried Aers zich voor de Volksunie, partij die hij in 1977 verlaat om samen met Karel Dillen, Wim Verreycken, Frans Wymeersch, Xavier Buisseret en anderen de Vlaams-Nationale Partij (VNP) op te richten. VNP die samen met de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes een jaar later het Vlaams Blok wordt. Dat Wilfried Aers secretaris is van Broederband, de vriendenkring van oud-leden van het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV), valt op als hij gezien zijn leeftijd het voorrecht krijgt de eerste zitting van de rechtstreeks verkozen Vlaamse Raad te openen en toe te spreken. Wilfried Aers steekt meteen een pleidooi voor amnestie af.

“Men zegt dat wij vandaag een historische dag beleven, een belangrijke start na meer dan 160 jaar Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Dames en heren, ik hoop van harte dat deze uitspraak juist is. Laten wij echter niet vergeten dat wij hier vandaag niet zouden samenzijn zonder de flaminganten die generaties lang het beste van zichzelf hebben gegeven voor Vlaanderen. Ik wil hulde brengen aan deze Vlamingen die ons de weg hebben gewezen! Zij streden echter niet alleen voor Vlaanderen, zij leden ook voor Vlaanderen! Daarom stemt het mij bitter dat Vlaanderen nog steeds geen amnestie kan verlenen. Laten wij, leden van de eerste Vlaamse Raad, ons in alle omstandigheden als zelfbewuste Vlamingen gedragen”, vervolgt Wilfried Aers. “Op die manier zullen wij in de komende jaren, alle Waalse en Belgische stiefmoeders kunnen afschudden en zal onze Vlaamse Raad de hefboom en het breekijzer worden tot het bereiken van het einddoel van de Vlaamse beweging, een onafhankelijke Vlaamse staat.” Wilfried Aers krijgt hiervoor enkel applaus vanop de banken van het Vlaams Blok.

De verdere loopbaan van Wilfried Aers in de Vlaamse Raad / het Vlaams Parlement, is minder glorieus. Wilfried Aers is één van de minder actieve Vlaams Blok-parlementsleden, maar als de Vlaamse overheid met een kleine subsidie allochtonen wil aansporen om mee 11 juli te vieren, schiet hij wakker. "Is de minister niet van mening dat migranten beter hun eigen nationale feesten kunnen vieren en zo de band met hun landen van herkomst verstevigen, in plaats van met Vlaams geld 11 juli-vieringen te organiseren?”, vraagt Wilfried Aers. Een andere keer waarschuwt hij voor het openstellen van terreinen voor zigeuners. “Ik dring erop aan niet te overdrijven met het openstellen van terreinen, Vlaanderen mag niet het luilekkerland worden voor de zigeuners.” Maar verder geen kwaad woord over de zigeuners. “De zigeuners zijn trouwens zeer sympathieke mensen”, merkt Wilfried Aers op. “Ze komen en gaan, terwijl de gastarbeiders proberen te blijven.”

Wilfried Aers wordt in 1999 opnieuw verkozen voor het Vlaams Parlement. In 2004 laat de gepensioneerde commercieel directeur van General Biscuits België de kans aan anderen om verkozen te geraken. Wilfried Aers staat dan niet eens meer op de kandidatenlijst voor het Vlaams Parlement. Hij blijft tot aan zijn overlijden wel lid van de partijraad van het Vlaams Blok/Belang. Wilfried Aers was ook nog altijd beheerder van de vzw IJzerwake. Op de IJzerwake vorig jaar was hij nog aanwezig, zij het dat hij per rolstoel over de beslijkte weide moest geduwd worden.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aers, dewinter |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.