06-06-16

DE GESCHIEDENIS ONTKEND. NEGATIONIST DAVID IRVING ONTMASKERD

Eén van de plezantste acties waaraan we dit jaar deelnamen was hoe kon verhinderd worden dat de Britse negationist David Irving in Antwerpen een lezing zou houden. Het was eerst de kunst om te vernemen dát hij in Antwerpen zou spreken (op zijn website werden allerlei lezingen aangekondigd, maar niet in Antwerpen), vervolgens wáár in Antwerpen, en daarna om voldoende volk te mobiliseren opdat de zaaluitbater zou inzien dat het niet opportuun was Irving een zaal ter beschikking te stellen. Een voor een paar dagen later wél aangekondigde lezing in Knokke-Heist werd ook afgelast.

Op hetzelfde ogenblik, we schrijven eind februari, werd de Nederlandse vertaling aangekondigd van History on Trial van de Amerikaanse historica Deborah E. Lipstadt. Het boek ligt intussen onder de titel De geschiedenis ontkend. Waarom ik zes jaar van mijn leven besteedde aan de rechtszaak tegen Holocaustontkenner David Irving in de boekhandel, en als je het daar niet vindt moet je het er bestellen want dit is een must read om te vernemen hoe negationisten te werk gaan om hun ‘historische waarheid’ te construeren.

David Irving heeft een dertigtal boeken geschreven over de Tweede Wereldoorlog – ze lagen allemaal uitgestald in Antwerpen, maar Irving moest ze vóór de verkoop terug inpakken. Maar het is niet als je à la Wim Van Rooy veel namen en feiten kan citeren dat het ook allemaal correct geciteerd en gesitueerd is. Deborah Lipstadt noemde in haar boek Denying the Holocaust. The growing assault on truth and memory David Irving een Holocaustontkenner. Zo had hij in 1988, toen hij voor een Canadese rechtbank getuigde voor de verdediging van een Holocaustontkenner, bijvoorbeeld gezegd: “Er is geen enkel document dat aantoont dat de Holocaust ooit heeft plaatsgevonden.” En toch klaagde hij professor Lipstadt en haar Britse uitgever Penguin UK na het verschijnen van Denying the Holocaust aan voor smaad.

De zaak zou bij een Britse rechtbank beslecht worden, en volgens de Britse wetgeving moet de beschuldigde bewijzen dat wat hij of zij geschreven heeft waar is. In de Verenigde Staten moet daarentegen de klager bewijzen dat wat over hem of haar geschreven is niet waar is. Britse kranten doen na een klacht wegens smaad niet veel moeite voor hun verdediging en gaan vaak over tot een ‘minnelijke schikking’, een financiële vergoeding. Maar kan je met een Holocaustontkenner overgaan tot een ‘minnelijke schikking’? Dat is principieel moeilijk, maar om je in zo’n geval te verdedigen heb je een berg geld nodig om het onderzoek te bekostigen dat de aanklager niet eenmaal maar vele malen de geschiedenis naar zijn hand heeft gezet.

Gelukkig zijn Joden gevoelig voor de Holocaustontkenning én dikwijls kapitaalkrachtig, zodat de miljoenen dollars nodig om het onderzoek te bekostigen konden ingezameld worden. Wat moest bewezen worden, was dat Irvings beweringen over de Holocaust gebaseerd waren op “leugens, vertekening, manipulatie van data, selectief citeren en andere handelingen die volledig ingaan tegen de gebruiken van geschiedkundigen”. Dat vereist het opzoeken en vergelijken van de originele bronnen waarop Irving zich beriep voor zijn beweringen, en zoeken naar de contradicties in de beweringen van Irving. Daarbij rees ook de vraag of Irving zich simpelweg vergist had, dan wel de feiten geïnterpreteerd had in functie van een racistische ideologie.

De geschiedenis ontkend verhaalt over het opzetten van de verdedigingsstrategie en vooral over de negen weken durende rechtszaak die uiteindelijk plaatsvindt in Londen. Als we iets over de helft van het 448 blzn. dik boek waren, vroegen we ons wel af: “Hoe lang gaat dit nog duren?”. Niet omdat het boek saai zou zijn, maar omdat we ons afvroegen of het echt nodig is dat negen weken lang Irving zijn vragen kon stellen aan een aantal ‘getuigen’ en de verdediging van Deborah E. Lipstadt haar ‘getuigen’ en vragen moest opvoeren. Voor een Holocaustontkenner lijkt ons dat teveel eer. Na twee weken onderbreking volgden de slotpleidooien. De verdediging van Deborah E. Lipstadt doet dat op een uurtje, David Irving neemt vier uren de tijd. Maar uiteindelijk geeft de rechtbank Deborah E. Lipstadt over de hele lijn, op één detail na, gelijk. Op een vijfentwintigtal punten is aangetoond hoe David Irving de geschiedenis telkens weer naar zijn hand zette.

Er volgt nog een beroepsprocedure, maar die wordt maar kort verwoord in het boek en opnieuw verloren door David Irving. Vermits Irving zegt onvermogend te zijn om de kosten van de verdediging terug te betalen, moeten historische documenten in bezit van Irving ten gelde gemaakt worden – maar uiteindelijk wordt hieraan verzaakt. Naar verluidt verplaatste David Irving zich in februari in België in een Rolls Royce met een Britse autoplaat. Echt onvermogend moet hij dan toch niet zijn. Dat hij een aanbod om bij de Autonome Nationalisten te spreken afsloeg, is misschien een uitloper van de rechtszaak met Deborah E. Lipstadt. Dat Irving bij de Amerikaanse neonazistische National Alliance sprak, draaide immers ook ten nadele van Irving uit.

De geschiedenis ontkend heeft uw recensent tot tweemaal toe tranen van ontroering bezorgd, maar is vooral een goed gedocumenteerd boek over hoe negationisten de geschiedenis vervalsen. Een personen- en zakenregister vergemakkelijkt het gebruik van het boek als naslagwerk.

Deborah E. Lipstadt, De geschiedenis ontkend, uitgeverij HarperCollins, in België verdeeld door Agora Books, 448 blzn., 24,95 euro. Foto 1: Kris Roman (r., Euro-Rus) die graag met David Irving (l.) op de foto ging bij een eerder bezoek aan België op uitnodiging van de Alliance for Peace and Freedom-groep in het Europees Parlement.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, irving, roman |  Facebook | | |  Print

De commentaren zijn gesloten.