05-11-14

RESPECT VOOR DE FAMILIE VAN MANOS KAPELONIS ?

De Autonome Nationalisten kondigen aan de twee Gouden Dageraad-militanten die een jaar geleden vermoord werden (foto) aanstaande zaterdag te herdenken. Rob Verreycken meldt op RechtsActueel dat er mogelijk een tegenactie komt bij de zondag in Brussel geplande antifascistische betoging en plaatst er een Gouden Dageraad-affiche bij met foto's van de vermoorde Gouden Dageraad-leden Manos Kapelonis en Giorgos Fountoulis. Maar de familie van Manos Kapelonis is niet opgezet met al die aandacht.

 

Manos Kapelonis’ ouders en zus hebben de rechtbank in Athene gevraagd Gouden Dageraad te verbieden om de naam en het beeld van hun zoon en broer voor politieke doeleinden te gebruiken. In een kort geding is de vraag afgewezen, maar later deze maand wordt de zaak ten gronde besproken bij de rechtbank van eerste aanleg in Athene. De houding van Kapelonis’ familie is niet nieuw. Bij de begrafenis vroegen zij reeds Manos in alle intimiteit te kunnen begraven, en het geld voor bloemen en kransen als gift over te maken aan een school voor mentaal gehandicapten en kinderen met leerstoornissen.

 

Chrysi Avgi heeft portretten van Manos Kapelonis en Giorgos Fountoulis op grote borden aan hun partijgebouwen opgehangen (video, bij een herdenking door Gouden Dageraad vorige week). Ook op een snelweg ten zuiden van Athene staat zo’n reuzengroot bord. Kapelonis’ familie zegt dat het zien ervan hen telkens immense emotionele pijn doet.

 

Met het tweede vermoorde lid komt Gouden Dageraad beter weg. Lampros Fountoulis, de vader van het andere slachtoffer, is één van de drie Gouden Dageraad-europarlementsleden sinds 25 mei. Met Europees geld houdt Gouden Dageraad nu in Brussel een kantoor met een tiental medewerkers draaiend.

04-11-14

HET DOEK VALT OVER DE BBET-RECHTSZAAK

BBET.jpgMet een uitspraak van het hof van beroep in Gent is vandaag, 4 november 2014, mogelijk een einde gekomen aan de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed - Bodem - Eer - Trouw).

De rechtbank in Dendermonde veroordeelde op 7 februari 2014 in eerste aanleg zeventien betrokkenen bij BBET of één van de zaken die samen met de BBET-zaak behandeld werden (gewelddaden, handel in anabolen…). Vijf veroordeelden gingen in beroep, en ook nog een aantal burgerlijke partijen.

Gert P. was volgens het vonnis in Dendermonde aanwezig op een aantal BBET-activiteiten, was op de hoogte van documenten die bij de White Freedom Fighter-handleiding van Tomas Boutens hoorden, was betrokken bij trainingen en schietoefeningen… Inmiddels is hij als beroepsmilitair meerdere keren op missie geweest in het buitenland en stond hij als scherpschutter in voor onder meer de beveiliging van de koninklijke familie.

Bij Joost V.I. werden diverse extreemrechtse publicaties gevonden en attributen zoals Blood and Honour-T-shirten, hij was betrokken bij een sms-conversatie met Tomas Boutens naar aanleiding van migrantenrellen in Parijs en nam deel aan diverse trainingen en schietoefeningen. Hij kreeg een bedanking van Alain Winants, de vorige chef van de Staatsveiligheid, voor de anti-terrorismeopleiding die hij intussen als beroepsmilitair gaf.

Karel H. is de derde beroepsmilitair die beroep aantekende. Bij hem thuis werd een zware draagtas van Tomas Boutens gevonden met daarin onder andere een kogelwerende vest, een hele voorraad munitie, een gasmasker en een zakagenda met diverse namen en telefoonnummers. Ook hij was betrokken bij schietoefeningen, onder andere samen met Nederlandse geestesgenoten van BBET.

De drie zijn niet de hoofdverdachten in de BBET-zaak, dat zijn Tomas Boutens, Joeri V.d.P., Mark H. en Stijn V.M.. Volgens het hof van beroep is er twijfel of Gert P., Joost V.I. en Karel H. wisten dat ze behoren tot een terroristische organisatie. Van die beschuldiging zijn ze daarom vrijgesproken. Maar ze hebben nog genoeg andere zaken op hun kerfstok staan.

Gert P., Joost V.I. en Karel H. werden in beroep dan ook elk veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden met gedurende vijf jaar uitstel behalve voor de periode dat ze in voorhechtenis zaten (periodes van twee tot vier maanden). Voor de ene is de gevangenisstraf dezelfde als in eerste aanleg, voor een andere zes maanden meer en voor nog een andere zes maanden minder. De drie krijgen ook elk een geldboete maar verliezen in beroep niet langer hun burgerrechten.

Rudiger P. is één van de bij de BBET-zaak veroordeelde wapenhandelaren. Hij ging in beroep tegen zijn veroordeling in Dendermonde maar hij noch zijn advocaat verschenen bij de behandeling in beroep in Gent. Bij verstek werd hij tot dezelfde straf veroordeeld als in Dendermonde.

Wim M. was samen met Tomas Boutens op een eindejaarsfuif betrokken bij een vechtpartij waarbij onder andere het kaakbeen van een politieagent in burger gebroken werd. Omdat er twijfel is over het aandeel van Wim M. bij de uitgedeelde slagen en stampen werd Wim M. in beroep hiervan vrijgesproken.

Bij de burgerlijke partijen die in beroep gingen zijn er twee die in het oog springen. Vooreerst het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, intussen het Interfederaal Gelijkekansencentrum. De rechter in eerste aanleg oordeelde dat je pas kan veroordeeld worden als lid van een groepering als die groepering zelf veroordeeld is. Dat is echter volledig tegen de letter en geest van de antiracismewet. En quasi onmogelijk gezien BBET een vereniging is zonder formele organisatiestructuur, lidkaarten enzomeer. Het hof van beroep in Gent verwierp dan ook de redenering van de rechtbank in eerste aanleg. Het behoren tot een groepering die inbreuken pleegt op… is voldoende om veroordeeld te worden.

Dyab Abou Jahjah had zich te elfde ure burgerlijke partij gesteld in de BBET-rechtszaak omdat BBET van plan was om hem te vermoorden (waarna men Filip Dewinter wilde vermoorden, om zo rellen tussen autochtonen en allochtonen uit te lokken). De rechtbank in Dendermonde achtte het niet bewezen dat Dyab Abou Jahjah effectief nadeel heeft gehad van het BBET-plan en wees daarom de burgerlijke partijstelling af. Dat blijft zo in beroep, maar het helpt natuurlijk niet als Abou Jahjahs advocaat in Gent niet verschijnt op het ogenblik dat hij geacht wordt zijn pleidooi te houden.

Tenzij Rudiger P. zijn uitspraak bij verstek aanvecht of een andere betrokkene bij de zaak in beroep naar cassatie stapt, is hiermee het doek gevallen over de BBET-rechtszaak. De cruciale vraag is of de veroordeelden zich nu koest zullen houden. Voor sommigen zal dit, veertien jaar na het begin van de BBET-activiteiten en intussen een gezin vormend, allicht het geval zijn. Voor anderen is twijfel en waakzaamheid geboden.

15:40 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bbet, bbet-overzicht, blood and honour |  Facebook | | |  Print

VB’ER FRANK CREYELMAN WAARNEMER VERKIEZINGEN IN DONETSK

Alexander Zakharchenko, de zelfverklaarde premier en leider van de pro-Russische rebellen in de ‘Volksrepubliek Donetsk’, in het oosten van Oekraïne, heeft de door hemzelf georganiseerde verkiezingen gewonnen. Zijn collega Igor Plotnitski deed hetzelfde in de ‘Volksrepubliek Loegansk’. Alleen Rusland erkent de uitslag van de verkiezingen. De Oekraïense regering, de Verenigde Staten en de Europese Unie noemen de verkiezingen illegaal. De aanwezigheid van het Mechelse VB-gemeenteraadslid Frank Creyelman moest het verloop van de verkiezingen enige legitimiteit geven.

De verkiezingen vorige zondag waren omstreden nog vóór ze plaatsvonden. Volgens het Protocol van Minsk, dat op 5 september een einde moest brengen aan de gevechten tussen de separatisten en het Oekraïense leger die meer dan 3.500 mensen het leven hebben gekost, zouden er op 7 december verkiezingen georganiseerd worden. De separatisten hebben het houden van de verkiezingen met een maand vervroegd. De verkiezingen werden daarenboven op minder dan een week tijd georganiseerd. In Donetsk namen dan ook maar twee partijen – die in weinig van elkaar verschillen – deel aan de verkiezingen: ‘Republiek Donetsk’ en ‘Vrij Donbass’. Voor oppositiepartijen was er geen plaats.

Er waren lange rijen wachtenden te zien aan de kiesbureaus, echter niet in het minst omdat er minder kiesbureaus geopend waren dan gebruikelijk bij verkiezingen in Oekraïne. In ten minste drie stembureaus in Donetsk werd gestemd onder toeziend oog van gewapende strijders. In de stad zijn ook tientallen legervoertuigen gesignaleerd. Toch zijn er mensen die niet zouden gaan stemmen. Aan een verslaggever van De Volkskrant/De Morgen verklaarde een bejaarde vrouw die in de kelder van een flatgebouw op de tast haar weg moet vinden: “Gaan stemmen? Waarom zou ik? Niemand bekommert zich om ons. Waarom zou ik stemmen op de mensen die ons in de oorlog hebben gestort?”

Geen enkele gereputeerde internationale organisatie heeft waarnemers gestuurd naar deze verkiezingen die al van ver op een farce lijken. Het  ‘European Centre for Geopolitical Analysis’ (ECGA) van de Pool Mateusz Piskorski en het 'Eurasian Observatory for Democracy & Elections’ (EODE) waren wel ter plaatse. Delegatieleider in Donetsk van dat laatste ‘instituut’ was de Fransman Fabrice Beaur, lid van het schimmig partijtje Parti Communautaire National-européen (PCN) dat geleid wordt door de Belg Luc Michel. Met Beaur waren naar Donetsk afgereisd: enerzijds leden van de Griekse communistische partij en anderzijds het brede spectrum van rechts en vooral extreemrechts in Europa. Van Jean-Luc Schaffhauser van het Franse FN-vehikel ‘Rassemblement bleu Marine’ en Allesandra Mussolini namens Forza Italia, tot Magdalena Tasheva van het Bulgaarse Ataka en Márton Gyögyösi van het Hongaarse Jobbik.

Wie zich daarbij als een vis in het water voelde was Frank Creyelman, nu nog VB-gemeenteraadsfractieleider in Mechelen, negentien jaar lang parlementslid voor het Vlaams Blok/Belang. Het is niet de eerste keer dat Frank Creyelman naar Oekraïne vliegt om de Russischgezinde vrienden ter hulp te schieten. In maart was hij ook, samen met de VB-parlementsleden Jan Penris en Christian Verougstraete, waarnemer bij het referendum dat de aansluiting van de Krim bij Rusland moest voorbereiden. Zeer tegen de zin van Vlaams Belang-voorzitter Gerolf Annemans en oprechte Vlaams-nationalisten. De dag zelf van het referendum in de Krim was Creyelman te dronken om de stembusgang te kunnen volgen.

Vraag is nu hoe Tom Van Grieken zal reageren. Bij zijn verkiezing als nieuwe Vlaams  Belang-voorzitter zei Tom Van Grieken dat hij desnoods balorige mandatarissen ter orde zou roepen. Dat was toen vooral met Filip Dewinter in het achterhoofd, maar wat met Frank Creyelman? Mag die van Tom Van Grieken wel wat Gerolf Annemans niet graag zag gebeuren? De aanwezigheid van Frank Creyelman als Vlaams Belang’er in Donetsk haalde alvast de Oostenrijkse en Hongaarse pers.

Om zijn aanwezigheid in Donetsk te onderlijnen plaatste Creyelman op zijn Facebookpagina een foto waarop hij (foto, tweede van rechts) de hand schudt van Denis Pushilin van ‘Vrij Donbass’. Denis Pushilin werd op 19 mei 2014 de zelfverklaarde eerste voorzitter van de Opperste Sovjet, het parlement, van de Volksrepubliek Donetsk. Twee maanden later, op 18 juli 2014, was hij echter al voorzitter af. Bij de Oekraïense parlementsverkiezingen in 2012, die herhaald werden in 2013, slaagde Pushilin er niet in een parlementszetel te veroveren. Met maar 0,08 % van de stemmen in zijn kiesdistrict was dat te hoog gegrepen. Vooraleer Pushilin zich in de politiek stortte, maakte hij in de jaren negentig naam met het Russisch piramidespelbedrijf MMM dat haar deelnemers miljoenen euro’s kostte. Pushilin heeft zijn betrokkenheid hierbij nooit ontkend omdat “piramidespelen op dat moment legaal waren in Rusland” (sic). 

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oekraïne, creyelman, van grieken |  Facebook | | |  Print

03-11-14

MIGRATIE EN DE METROPOOL. INITIATIEF EN BELEID IN ANTWERPEN

boeken,antwerpenboeken,antwerpenTot dinsdag 11 november is het weer Boekenbeurstijd. Een boek dat we de voorbije weken op de redactie van AFF/Verzet gretig gelezen hebben, is Migratie en de Metropool 1964-2013 (foto 1).

 

Auteur Nicolas Van Puymbroeck bereidt aan de Universiteit Antwerpen een doctoraal proefschrift voor over migratie en stedelijk burgerschap. Het materiaal dat hij daarvoor verzamelde over de migratie in Antwerpen de voorbije vijftig jaar, de initiatieven die daarop ontstonden van burgers, organisaties en migranten zelf, en het beleid van het Antwerps stadsbestuur in die periode zonderde hij af in voornoemd boek. Al schrijvend deelde hij het op in vijf periodes van tien jaar, al zijn die periodes niet scherp af te bakenen. Bestuurswisselingen op stedelijk, Vlaams en federaal vlak hebben een grotere invloed dan de overgang van het ene naar het andere decennium. Maar een auteur moet vereenvoudigen om begrijpelijk te blijven, en gelukkig heeft socioloog en filosoof van opleiding Nicolas Van Puymbroeck ook niet teveel jargontaal gebruikt.

 

De periode 1964-1973 is voor hem de periode van de ‘verkenners en pioniers’. Bij de Métallurgie in Hoboken worden de eerste Marokkaanse en Turkse migranten als arbeidskrachten aangetrokken, vaak nadat ze eerst in de Limburgse steenkoolindustrie werkten. De Métallurgie geeft hen taallessen om veilig te werken, ruimere opvang komt van nonnen in de buurt. Het is ook de katholieke kerk die plaats biedt voor de eerste moskee opdat de islam “waar toch veel waarden insteken” niet verloren gaat bij de migranten. In Borgerhout zijn het studenten van de KU Leuven – in Leuven actief (geweest) in de Derde Wereld Beweging – die zich ontfermen over de migranten die er komen wonen. Ook zij worden gesteund door de katholieke kerk.

 

In 1974-1983 is Antwerpen een ‘stedelijk laboratorium’. Stagiar(e)s van sociale hogescholen en maatschappelijk assitenten actief in buurt- en opbouwwerk nemen nu het voortouw in alsmaar meer wijken waar migranten terechtkomen. Autonome verenigingen van migranten zijn zeldzaam en de door de Marokkaanse overheid aangestuurde ‘Amicales’ zorgen ervoor dat het zo blijft. Met de groei en verspreiding van de migranten waarschuwt de Vlaamse Militanten Orde (VMO) voor de “ontaarding” van de Vlaamse bevolking; het Anti-Fascistisch Front (AFF) waarschuwt voor racisme en wijst op het extreemrechtse karakter van de VMO. Op een buurtvergadering in Antwerpen-Zuid in 1978 hoort burgemeester Bob Cools voor het eerst xenofobe geluiden. Cools kant zich zowel tegen het racisme als tegen de buurtwerkers die hij geen representatieve vertegenwoordigers van de bevolking vindt.

 

Van 1984 tot 1993 zien we verschillende visies op de migrantenproblematiek en één vijand. Met campagnes als ‘Gastvrij Antwerpen’ willen tal van organisaties miganten als aparte groepen erkennen en ondersteunen. Het Antwerps stadsbestuur wil de migranten als evenwaardige burgers erkennen, wil niet weten van een groepsbehandeling. Het Vlaams Blok wint alsmaar meer kiezers op Zwarte Zondagen. Het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid wordt opgericht en de daaropvolgende jaren zullen met het Vlaams Fonds voor de Integratie van Achtergestelden (VFIK) en later het Sociaal Impulsfonds (SIF) financiële middelen vrijkomen om een en ander te ondersteunen. Het middenveld en het stadsbestuur denken elk beter te weten hoe het moet, tezelfdertijd eisen migrantenjongeren van de tweede generatie hun plaats op in de samenleving.

 

1994-2003 wordt door de auteur als de periode van het ‘coöperatief multiculturalisme’ omschreven. In grote mate is dat terug te brengen op dat voor het eerst in Antwerpen een CVP’er schepen voor Sociale Zaken wordt (Marc Wellens, nvdr.). Anders dan zijn socialistische voorgangers steunt die volop het privé-initiatief voor en van migranten, en minder de stedelijke initiatieven. Maar echt coöperatief is deze periode toch ook niet: de toestroom van vluchtelingen brengt nieuwe spanningen met zich mee, het Vlaams Blok en de Arabisch Europese Liga (AEL) verwerpen vanuit tegengestelde visies het ‘politiek correcte multiculturalisme’.

 

De periode 200'-2014 is die van het ‘contractueel universalisme’. Organisaties voor en van migranten mogen met het overheidsgeld niet meer doen wat hen het nuttigst lijkt, voortaan zijn ze slechts uitvoerders van het beleid dat op het stadhuis uitgestippeld wordt. Burgemeester Patrick Janssens en OCMW-voorzitter Monica De Coninck (SP.A) huldigen het ‘voor wat, hoort wat’-principe dat Bart De Wever en Liesbeth Homans (N-VA) verderzetten en intensifiëren. Het beleid van het N-VA-bestuur valt net buiten het tijdsbestek van het boek maar wordt toch nog kort gesitueerd in een epiloog.

 

Het is een hele karwei geweest om precies in kaart te brengen wie waar welke initiatieven ontwikkelde. De herstructureringen die ‘de sector’ opgelegd kreeg vanuit de Vlaamse overheid maakte dat niet weinig organisaties soms meer bezig waren met herstructureren dan met output die de Antwerpse bevolking ten goede kon komen. Al  wie een rol speelde in deze saga wordt minstens eenmaal vermeld in Migratie en de Metropool 1964-1993. Een mooie vorm van erkenning voor al die veldwerkers. Met negen vermeldingen en drie illustraties in het boek (foto 2, één van de affiches opgenomen in het boek) wordt duidelijk dat het AFF een belangrijke speler was in het Antwerpse als het ging om het aanklagen van racisme en extreemrechts gestook.

 

Nicolas Van Puymbroeck, Migratie en de Metropool 1964-2013, Uitgeverij Acco, 312 blzn., 22,50 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen |  Facebook | | |  Print

02-11-14

VOLGENDE ZONDAG: ANTIFASCISTISCHE BETOGING IN BRUSSEL

Volgende zondag, 9 november, wordt in Brussel betoogd tegen extreemrechts en tegen racisme (foto). Het kadert in een Europees actieweekend op 8 en 9 november, na een oproep van Griekse antifascisten. Het initiatief voor de betoging in ons land gaat uit van Blokbuster. Meerdere Vlaamse én Franstalige organisaties onderschrijven het platform voor de mobilisatie.

 

“Zes jaar na het begin van de crisis hebben de laatste Europese verkiezingen opnieuw voor een schok gezorgd. Drie Griekse neonazi’s, een Hongaar en voor het eerst een Duitse neonazi raakten in het Europees Parlement verkozen. Ze vervoegen er andere extreemrechtse formaties rond het Front national van Marine Le Pen die de verkiezingen in Frankrijk won”, zo begint de platformtekst.

 

“Sinds het begin van de crisis is de werkloosheid in Europa bijna verdubbeld, meer dan de helft van de Spaanse en Griekse jongeren zit zonder werk. Wie wel werk vindt, kent vaak onzekere jobs met mini-lonen voor een maxi-flexibiliteit. Bij ons zit een derde van de jongeren vast in tijdelijke contracten in de private sector. De crisis wordt vooral als excuus gebruikt om het welzijn van de bevolking aan te pakken: loonsverlagingen (meer dan 30 % in Griekenland), ontmanteling van openbare diensten (onderwijs, gezondheidszorg, kinderopvang, massale privatiseringen…). De bescherming van de werkenden wordt vervangen door liefdadigheid.

 

“De nieuwe regeringen willen dit beleid verderzetten en versnellen in België. De rechtse regering gaat over tot harde aanvallen op federaal vlak (verhoging van de pensioenleeftijd, indexsprong…). De 99 % van de bevolking moet betalen voor een crisis die zij niet veroorzaakt hebben. De woede is dan ook enorm.

 

“Racisme is onderdeel van de kapitalistische logica van verdelen om te heersen. Het establishment heeft geen oplossingen en voert een verdelend beleid waarbij bijvoorbeeld in Frankrijk racisme, seksisme en homofobie worden gebanaliseerd. De Europese Unie heeft er geen probleem mee om in Oekraïne met extreemrechts in zee te gaan of om een repressief beleid waarbij migranten, werklozen of bruggepensioneerden als het probleem worden voorgesteld.

 

“Zelfs indien het Vlaams Belang bij de verkiezingen een zware slag kreeg en als de verschillende Franstalige extreemrechtse lijsten geen doorbraak kenden, betekent dit niet dat het probleem in België verdwenen is. De tactiek om racisme en extreemrechts te negeren, heeft nooit gewerkt. We moeten actie ondernemen. De geslaagde mobilisatie van 4 oktober verplichtte de neonazi’s van Gouden Dageraad om hun meeting verborgen te houden*. De moorden op de antifascisten Clément Méric (Frankrijk) en Pavlos Fyssas (Griekenland), de toename van islamofoob geweld in Frankrijk, het geweld van Gouden Dageraad in Griekenland, de anti-zigeunerbrigades van Jobbik in Hongerije… geven aan dat extreemrechts van provocatie naar geweld overgaat, tenzij we hen stoppen.

 

“Met een offensieve mobilisatie voor onze rechten kunnen we afdwingen dat de verantwoordelijken voor de crisis de rekening betalen. Tegen de speculanten, bankiers en patroons die hun regeringen gebruiken om de factuur naar ons door te schuiven, moeten we verenigd de strijd voeren tegen alle vooroordelen die ons verdelen.

 

“We kunnen enkel op de kracht van de jongeren en de georganiseerde arbeiders rekenen. De vakbonden moeten de hoop op een beter dagelijks leven vestigen doorheen collectieve strijd, een strijd die moet leiden tot een samenleving zonder uitbuiting en met een toekomst voor iedereen. Racisme en fascisme vormen een bedreiging voor onze capaciteit om deze strijd te voeren, we moeten racisme en fascisme dan ook bestrijden. (…)”

 

De betoging start om 15.00 uur aan de megafoon op het einde van de Stalingradlaan in Brussel (Brussel Zuidstation). Het Anti-Fascistisch Front (AFF) ondertekende mee de doelstellingen van deze betoging.

 

* Zaterdagavond 8 november is er – volledig in Blood and Honour-stijl, de plaats van bijeenkomst wordt slechts via-via bekendgemaakt – ergens in de provincie Antwerpen een meeting van de Autonome Nationalisten met als sprekers Tom Huylebroeck (Autonome Nationalisten, een man die zijn familienaam ook niet zelf gekozen heeft), Constant Kusters (NVU, “Ik ben geen neonazi! Niks neo. Ik ben een nazi!”) en een derde spreker waarvan de identiteit angstvallig geheim wordt gehouden, maar volgens onze informatie opnieuw een spreker van Gouden Dageraad is.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, autonome nationalisten |  Facebook | | |  Print

01-11-14

DE MUUR

De gisteren geopende Boekenbeurs heeft dit jaar bijzondere aandacht voor strips. Strips kunnen nog wel meer zijn dan de Kiekeboes en Suske & Wiskes van deze wereld.

 

De Franse stripmaker Maximilien Le Roy publiceerde al vier stripalbums over de situatie in Palestina. Eén van die albums, De Muur, is ook in het Nederlands verschenen (foto). Le Roy wilde vorige maand in Jeruzalem deelnemen aan een stripfestival, maar de Israëlische autoriteiten hielden hem op 15 oktober bij aankomst in de luchthaven van Tel Aviv tegen.

 

De striptekenaar werd de toegang tot het land ontzegd. Het is hem bovendien verboden om tien jaar lang nog een voet op Israëlische bodem te zetten. "U mag in uw land zoveel slechts over ons zeggen als u wil, maar niet hier", zei een medeweker van het Israëlisch ministerie voor Binnenlandse Zaken. Het is Michaël Borremans niet overkomen.

Het jongste album van Maximilien Le Roy is Ni Dieu ni maître - over het leven van de Franse radicale socialist Auguste Blanqui die een sterke invloed had op het denken van Lenin. De Muur is verschenen bij uitgeverij Casterman, maar is bij de uitgever uitverkocht. Misschien nog te vinden in de betere stripwinkel? 

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, israël |  Facebook | | |  Print