Anti-Fascistisch Front / Verzet

Bij het VB zijn ze mistevreden over de afwezigheid op de begrafenis van Karel Dillen van het anders zo bespuwde establishment. “Was Vlaanderen een normaal land, met fatsoenlijke pluralistische gebruiken, en door verdraagzaamheid bezield, dan zou thans al wie naam heeft met grote vanzelfsprekendheid Karel Dillen (…) de hulde brengen die hem toekomt. Minister-president, regering, partijvoorzitters, hoofdredacteurs, columnisten en programmamakers zouden in de rij staan om hem, ongeacht alle meningsverschillen, in de bloemen te zetten. Want is er één (…) politicus in Vlaanderen die een prestatie heeft geleverd, vergelijkbaar met wat Dillen heeft gedaan?”, zo opende VB-voorzitter Frank Vanhecke zaterdag zijn afscheidsrede. Mathias Danneels, senior-writer bij  Het Nieuwsblad, was anders wel aanwezig maar kwam blijkbaar met een wrang gevoel buiten. Mathias Danneels op de Antwerpse bladzijden van zijn krant:  Het VB na de dood van Dillen.

Mathias Danneels: “In zijn afscheidswoord aan het eind van de begrafenisdienst van Karel Dillen (1925-2007) beloofde zijn leerling en huidig VB-voorzitter Frank Vanhecke de erfenis van de stichter van het Vlaams Blok trouw te blijven 'in goede en kwade dagen'. Kwade dagen waarrond de mist maar niet wil optrekken. Het VB lijkt maar moeizaam te herstellen van de psychologische tik die het op 8 oktober 2006 in Antwerpen moest incasseren: de bomen groeien niet tot in de hemel. Het VB heeft gelijk wanneer het stelt dat de partij niet van de kaart is geveegd en tegenstanders hun dromen al voor waar nemen. Maar het VB heeft ongelijk wanneer het stelt dat er niks aan de hand is. De eendracht is niet zo groot en sterk is als ze zaterdagvoormiddag rond de grafkist van Dillen leek. Broedertwisten, vrouwenkwesties, overlopers, weglopers: niets wordt het eens zo onafscheidelijke triumviraat Annemans, Dewinter en Vanhecke bespaard. De door Dewinter aangezochte verruimers zoals Verstrepen hebben de tanker alweer verlaten nog voor die de steven een paar graden heeft gewend. De partijtop minimaliseert het geval Verstrepen en co.

De perceptie leeft dat er bij het VB geen verruimen aan is en de partij terug in zichzelf en haar eigen grote gelijk is geplooid. Natuurlijk stuurde de zieke Dillen het VB politiek al veel langer niet meer aan. Maar dat hij er nog was, kon verhitte gemoederen doen bedaren. Dat hij er niet meer is, versterkt de positie van zijn dauphin Frank Vanhecke niet. Het Vlaams Belang mag dan wel bij hoog en laag blijven beweren dat het de ruwe en rauwe kantjes heeft weg gevijld, het blijft fouten maken. De wel erg nadrukkelijke aanwezigheid van Jean-Marie Le Pen - op de eerste rij tussen Dewinter en Frank Vanhecke - is zo'n fout. Op het 1 meifeest van het VB in Kruibeke werden werkloze vreemdelingen gesommeerd zo snel mogelijk naar hun land terug te keren, geheel conform de gespierde retoriek die de partij zegt te hebben genuanceerd. Het heet dat VB klaar is om op een minder angstig vijandige manier tegen het multi-etnische Vlaanderen aan te kijken. Maar wanneer het voetvolk moet worden opgejut, klinkt het opnieuw dat vreemdelingen onze werkloosheidskassen leegzuigen. Om daar een einde aan te maken en gezien de krapte op de arbeidsmarkt, was de boodschap dat vreemdelingen zo snel mogelijk aan de slag moeten, misschien passender geweest.

Helemaal fout, vonden zelfs omstanders met een speldje van het VB op de revers, waren diegenen die na de dienst voor Dillen onder de toren van de kathedraal toch weer een 'Eigen Volk Eerst'- spreekkoor probeerden aan te jagen. Een kleinkind van Dillen had God een uur eerder nochtans om vergiffenis gevraagd 'voor die momenten dat wij uit onbegrip of onoplettendheid meer naast dan met elkaar leven'. Op 10 juni 2007 zal opnieuw met een vergrootglas naar de uitslagen in de Antwerpse provincie en stad Antwerpen worden gekeken. Iedereen is benieuwd of Verstrepen zijn meer dan 20.000 kiezers naar de Lijst Dedecker meeneemt, een lijst die ook nieuwe proteststemmers van het VB kan inpikken. Minstens zo belangrijk is de vraag of een beduidend aantal VB-kiezers gehoor geeft aan de lokroep van het kartel CD&V/N-VA om straks een nuttige stem voor meer en beter Vlaanderen uit te brengen. Of blijven zij Karel Dillen trouw? De man die elk, ook noodwendig, noodzakelijk of nuttig compromis, zijn hele leven lang als verraad is blijven bestempelen."

Zelf hadden we niet de indruk dat Antwerpen of het VB veranderd was na de begrafenis van Karel Dillen. Met de arrogantie hem eigen liet Philip Dewinter zijn auto na de begrafenis van Karel Dillen langer dan voorzien in een speciale toelating op de anders autovrije Antwerpse Grote Markt staan, daarbij de mensen hinderend die een en ander moesten opbouwen voor het feestje dat 's namiddags op de Grote Markt plaatsvond voor Antwerpen als Fairtrade-gemeente (zie: http://www.indymedia.be/en/node/9383). Aan café De Leeuw van Vlaanderen bleven tientallen VB-militanten na de begrafenis van Karel Dillen urenlang pinten pakken, sommigen zwaar zwetend in het maatpak dat ze voor de gelegenheid aan hadden. En Wim Verreycken zat op datzelfde ogenblik alweer eenzaam achter zijn p.c., op de eerste verdieping van zijn winkeltje met heidense prullaria in de Korte Nieuwstraat. Veel leek er niet veranderd te zijn. 

Freddy Van Gaever kloeg in een opvallend artikel in  Gazet Van Antwerpen erover dat nog maar weinig mensen Karel Dillen (foto 1) kwamen opzoeken aan zijn ziekbed (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070430). Van Gaever wordt daarvoor nu verketterd in de fax- en emailkrant  ’t Scheldt, maar ook  Knack noteert deze week dat Karel Dillen nog maar weinig  alte Kameraden over de vloer kreeg. Meer zelfs, Karl van den Broeck, tegenwoordig hoofdredacteur van  Knack maar vroeger VB-watcher bij  De Morgen, haalt in de  Knack die morgen verschijnt onder de kop  De dag dat Karel Dillen werd afgezet een geld- en vrouwenkwestie boven die Karel Dillen isoleerde aan de VB-top. Mathias Danneels schreef in  Het Nieuwsblad gisteren terloops over "broedertwisten, vrouwenkwesties, overlopers, weglopers" nu (zie hierboven), blijkbaar is het nooit anders geweest.

Karl van den Broeck: “Frank Vanhecke en Philip Dewinter kwamen nog wel afscheid nemen aan zijn sterfbed, maar de afgelopen jaren kreeg Karel Dillen nog maar weinig alte Kameraden over de vloer. De man die het Vlaams Blok leidde van 1978 tot 1996 was dan ook al lang een paria binnen zijn eigen partij. Om dat beter te begrijpen, moeten we teruggaan naar 14 juli 1987, de dag dat Dillen de facto werd afgezet door Philip Dewinter. In 1985 rekruteert Geert Wouters (zoon van ex-VNV'er Leo Wouters en tot december 1988 voorzitter van de partijraad van het Vlaams Blok) Philip Dewinter uit het Nationalistisch Studentenverbond. Al gauw komen ook Marijke Dillen en haar echtgenoot Hans Carpels (nu topman van Selexion) over uit het NSV. In twee jaar tijd slagen ze erin het Vlaams Blok van koers te doen veranderen. In plaats van een puur Vlaams-nationalistische partij wordt ze een extreemrechtse partij naar het voorbeeld van het Front National van Jean-Marie Le Pen. Sindsdien staat het antimigrantenstandpunt op de voorgrond. Acties in Komen en Voeren, of pleidooien voor de teruggave van de 'gestolen' gebieden in Frans-Vlaanderen, maken plaats voor campagnes zoals 'Antwerpen voor de Antwerpenaren'.

Het is het begin van het grootste electorale succesverhaal uit de naoorlogse Belgische geschiedenis. Geert Wouters en andere anciens, zoals algemeen secretaris Jaak Peeters, bestuurslid Renaat van Heusden én Gerolf Annemans (die in 1987 als opvolger van Dillen in de Kamer was gekomen) zien met lede ogen aan hoe Karel Dillen passief blijft bij wat zij een 'putsch' noemen. Ze vergaderen samen en smeden plannen om Dillen te overtuigen of opzij te schuiven. Op 14 juli 1987 krijgt Karel Dillen de nekslag toegediend, maar dan wel van... zijn (toenmalige) schoonzoon Hans Carpels en diens boezemvriend Philip Dewinter. Op een bijeenkomst van het partijbestuur informeert Carpels kwansuis naar de staat van de partijfinanciën. 'Karel Dillen wordt lijkbleek, loopt woedend naar buiten en roept nog na: 'Als ge mijn stoel nog wilt, neem hem dan maar', vertelde Renaat Van Heusden in februari 1992 aan De Morgen. De vraag van Carpels was niet zo onschuldig. Via zijn vrouw Marijke wist hij dat Karel Dillen en zijn vrouw Madeleine Koninck kort daarvoor ruzie hadden gekregen.

Toen mevrouw Dillen een schenking voor de partij in de kluis wilde stoppen (waarvan zij in die pioniersdagen als enige de sleutel had), bleek dat haar man ook een volmacht had gegeven aan Patsy Vatlet (foto 2), met haar 21 jaar de jongste bediende van de partij. Noch het partijbestuur, noch de vrouw van Dillen was daarvan op de hoogte. Dillen weigert elke uitleg. 'Gij moet u niet met mijn privéleven bemoeien', zegt hij tegen Van Heusden en Wouters. De volgende dag gaat Gerolf Annemans bij Geert Wouters op bezoek. 'Hij vroeg me of ik Dillen wilde opvolgen. Ik heb dat geweigerd, ik wilde eerst nog eens met Dillen praten', zei Wouters in februari 1992 aan De Morgen. De vergadering, maar ook de eerdere 'geheime' ontmoeting tussen Van Heusden, Peeters, Wouters en Annemans, lekt snel uit. Achteraf zal Annemans verklaren dat hij Karel Dillen op de hoogte heeft gebracht van de 'samenzwering'. De samenzweerders (behalve Annemans) stappen uit de partij. Sommige dissidenten van toen, zoals Jaak Peeters, zijn nu lid van de N-VA.

Hans Carpels kiest voor het bedrijfsleven, maar Philip Dewinter neemt resoluut de leiding van de partij over en duwt Marijke Dillen opzij voor het lijsttrekkerschap in Antwerpen. Karel Dillen blijft als een soort bloempot op post en wordt verwend met een hele reeks mandaten voor zijn kinderen. In 1996 neemt hij echter wraak op de twee concurrerende 'samenzweerders', Dewinter en Annemans. Hij kiest voor Frank Vanhecke als zijn opvolger. Anno 2007, nu het Vlaams Belang opnieuw verwikkeld is in een strijd om de macht, duikt het verhaal van 1987 weer op. Vlak na het overlijden van Karel Dillen brengt De Tijd  in herinnering dat Dillen in Annemans zijn opvolger zag 'maar werd gechanteerd met feiten uit zijn privéleven om Dewinter en diens clan meer speelruimte te bieden in het Vlaams Blok. Dillen gaf toe aan de chantage, waardoor Annemans' sollicitatie voor het partijvoorzitterschap werd afgewezen.' Net als zijn voorganger moet voorzitter Frank Vanhecke zich dezer dagen verdedigen tegen besmuikte allusies over zijn 'nauwe band' met Marie-Rose Morel.”

Gisterenavond was het nog niet duidelijk hoeveel volk naar de 1 mei-bijeenkomst van het VB in Bazel was afgezakt. Veel zal het niet zijn, want zelfs de VB-website die wel verslag brengt van wat er verteld werd, verzuimt te spreken over het aantal mensen dat er kwam luisteren naar Frank Vanhecke en Oost-Vlaams lijsttrekker Guy D’Haeseleer. De ene pleitte er voor hogere pensioenen, en de andere zei dat dit betaalbaar is als we verder gaan “zonder het zuiden van het land en de honderdduizenden werkloze vreemdelingen. Hun stempelkaart moet zo vlug mogelijk ingeruild worden voor een vliegtuigbiljet naar hun land van herkomst.” Het lijkt er sterk op dat in Bazel een pak minder volk was dan op de VB-affiche voor deze 1 mei was afgebeeld. Maar ja, dat was een foto van één van de eerste VB-manifestaties op 1 mei. De tijd waarin de VB-personeelsleden nog verplicht werden aanwezig te zijn op de 1 mei-manifestaties. Gisteren was het VB-personeel niet opgevorderd, en ook spontaan toog niet iedereen van de betaalde VB-medewerkers naar Bazel. Gelijk hebben ze.

En er zijn nog zaken die bij het VB veranderen. Zij het waarschijnlijk maar even. Mocht de indruk al bestaan hebben dat ze bij het VB uit één mond spreken, dan heeft men dat idee bij het VB intussen verlaten met het overlijden van Karel Dillen. De verschillende partijkopstukken mochten de voorbije dagen hun lofbetuigingen en herinneringen aan de voorzitter-voor-het-leven bovenhalen op de VB-website, een ongeziene gebeurtenis vermits het anders enkel maar ‘de partij’, ‘de voorzitter’ of ‘hét boegbeeld’ is die aan het woord wordt gelaten. Nu legden zes kopstukken uit wat voor hen Karel Dillen heeft betekend, en daarbij komen onvermijdelijk andere accenten aan bod. Wat minder met Karel Dillen te maken heeft, en meer met de opsteller van het in memoriam.

Voor Frank Vanhecke is Karel Dillen niemand minder dan “de redder van de naoorlogse Vlaams-nationale partijpolitiek”, en ook iemand die jongeren de kans bood in de partij. De andere VB-kopstukken hebben daarover dezelfde mening, maar daarna beginnen de accentverschillen. Frank Vanhecke benadrukt graag dat Karel Dillen “een onkreukbare en rechtlijnige rechtse Vlaams-nationalist” is. Vanhecke zegt er net niet bij dat hij zich spiegelt aan Dillen en niemand dan ook kan twijfelen dat Vanheckes lijn ten aanzien van nieuwe of oude gedachten bij het VB de enige juiste is. Karel Dillen was, volgens Frank Vanhecke, “een revolutionair”. Omdat hij de eerste was “die de eis voor Vlaamse onafhankelijkheid formuleerde, (…) een scenario waarmee (…) in politiek en breed-maatschappelijke middens rekening wordt gehouden.” Voor Philip Dewinter is Karel Dillen daarentegen in de eerste plaats een man die “de grote verdienste (heeft) om het Vlaams-nationalisme niet op te sluiten in een louter communautair programma. Vlaamse onafhankelijkheid stond voor de overtuigde rechtse volksnationalist Karel Dillen nooit los van de strijd voor het behoud van onze Vlaamse en Europese identiteit en culturele eigenheid.” “Hij was een van de eersten - niet uit electorale berekening maar uit eerlijke Vlaams-nationale overtuiging - die fel waarschuwde voor de dreiging van de immigratie-invasie en het multiculturalisme.” “De slogan 'Eigen volk eerst' drukt perfect datgene uit waar Karel Dillen voor stond. Het altijd en overal opkomen en blijven opkomen voor de belangen van ons eigen volk!”, aldus nog Philip Dewinter.

Volgens Frank Vanhecke was Karel Dillen “bijzonder bekommerd om de opvolging aan de leiding van de partij en gaf (hij) de fakkel door op een ogenblik dat hij onbetwist en onbetwistbaar de voorzitter en veruit sterkste figuur van de partij was. Hij klampte zich niet vast aan zijn post. Er zijn in de politieke geschiedenis erg weinig mensen die het hem nadoen.” Ook Philip Dewinter roemt “de verdienste van Karel Dillen om de verjonging en de uitbouw van het Vlaams Blok te verzekeren door op een moment dat hij alle macht in handen had, de fakkel door te geven aan een nieuwe, jonge generatie.” “Karel Dillen hoefde dat niet te doen. Niemand had zijn gezag durven of willen aantasten. Toch deed hij het en verzekerde daardoor de toekomst van zijn en onze partij en beweging. Daardoor oversteeg Karel Dillen zichzelf.” Wat dat voor de huidige Vlaams Belang-leiding betekent, laten beide heren in het midden. Frank Vanhecke heeft laatst wel laten weten dat wat hem betreft er geen reden is waarom hij niet langer VB-voorzitter zou blijven.

Voor Wim Verreycken is Karel Dillen de man die hem kon intomen. “Toen ik Karel leerde kennen was ik lid van de Vlaamse Militanten Organisatie en was Karel één van de bezadigden die ons konden intomen.” Het was ook Karel Dillen die Wim Verreycken overhaalde zich met partijpolitiek in te laten. “Alhoewel de militanten, of de kleinen der wereld, met minachting neerkeken op het politieke bedrijf, herzag ik die mening toen Karel Dillen me vroeg om aanwezig te zijn op een vergadering te Oostende, die uiteindelijk zou leiden tot de oprichting van de VNP, de Vlaams Nationale Partij.” De afscheidsgroet van Wim Verreycken “is niet de groet van een academicus maar wel van de zoon van een ‘kleine zwarte’, die van u de kans kreeg (…) de eer van alle Vlamingen te verdedigen, van welke generatie zij ook waren, en aan welk front zij ook voor Vlaanderen streden.” Het is bekend dat Wim Verreycken de gedachtenis aan de Oostfrontstrijders graag hoog houdt (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050523).

Gerolf Annemans is de man bij de VB-top die als eerste de herinnering aan de amnestie-eis bovenhaalt. “Toen het naoorlogse Vlaams nationalisme uit de diepe krater van de repressie omhoog klauterde, was reeds Karel Dillen daar - van bij dat begin - om mee de enorme inspanningen te leveren van de amnestie-acties.” Annemans prijst Karel Dillen ook omdat die begin jaren zeventig de Volkunie verliet “toen die Volksunie aan haar neergang begon, door het pad in te slaan van de Belgische machtsdeelname en (ipso facto) de modieuze verlinksing”. Na het Egmontpact (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Egmontpact) nam Karel Dillen “de partijpolitieke draad” weer op van “het radicale rechtse Vlaams nationalisme”. Karel Dillen was daarbij de man die “al die vele groepen en strekkingen, al die vele wilsvierkantige karakters bijeen” hield. Mooi woord om die Blok’ers te omschrijven, “wilsvierkantigen”.

Luk Van Nieuwenhuysen had als eerste na Frank Vanhecke zijn in memoriam voor Karel Dillen klaar, maar komt in het overzicht van reacties pas na Dewinter, Verreycken en Annemans aan bod. Een mens moet zijn plaats kennen in deze wereld, ook al is hij voorzitter van de VB-partijraad. “Bewondering, respect, dankbaarheid. Dat zijn samengevat de gevoelens die bij het overlijden van onze stichter-voorzitter bij me opkomen”, schrijft Van Nieuwenhuysen. “Geen verering, want dat is ondoordacht, dat houdt in dat je de fouten en gebreken van iemand niet wil zien.” Van Nieuwenhuysen legt vervolgens wel uit waarom hij Karel Dillen bewondert (“Bewondering voor een man die het aandurfde om zich met zijn Vlaams-nationale partij voor het eerst na de repressie in alle duidelijkheid voor een onafhankelijk Vlaanderen uit te spreken.. Bewondering voor de man die de touwtjes strak in handen hield maar die tegelijk mogelijkheden bood aan nieuwe generaties politiek talent.” Etc.). Van Nieuwenhuysen spreekt niet over wat Dillens fouten en gebreken zouden kunnen zijn. Van Nieuwenhuysen doet niet aan verering, zo had hij zich ingedekt. “Dankbaarheid” overheerst “omdat dankzij zijn werk en initiatief, het groepje marginalen is uitgegroeid tot de nachtmerrie van het regime.”

Joris Van Hauthem, voorzitter van de VB-fractie in de Senaat, mag als laatste aan het woord komen. “Buitenstaanders en politicologen zullen wellicht nooit begrijpen hoe het mogelijk was dat die ogenschijnlijk wat stuurse man zo velen kon begeesteren, inspireren en motiveren. Dat had alles te maken met zijn oprechtheid, met zijn recht-toe-recht-aan aanpak, met zijn onwrikbaar geloof in het eigen programma. Elke vorm van ijdelheid of electoralisme was hem volslagen vreemd. (…) Hij verscheen de laatste jaren nog één keer in de openbaarheid. Ondanks zijn wankelende gezondheid, kwam hij naar het Brusselse justitiepaleis om het verdict te horen dat over onze partij, over zijn partij, zou uitgesproken worden. Het was een meer dan symbolische daad. Hij wilde daarmee niet alleen zijn expliciete steun uitspreken aan de partijleiding en zijn opvolger, hij wilde tevens de beramers van de moordaanslag op zijn politiek- en geesteskind onder ogen komen. Na het zovele jaren te hebben opgenomen voor de repressieslachtoffers, nam Karel Dillen trots en zelfbewust zelf plaats op de beklaagdenbank. Een groots gebaar.” Een veroordeling wegens racisme groots oppakken, bij het VB heersen nu eenmaal andere normen en waarden dan in de rest van de samenleving.

In  Gazet van Antwerpen staat vandaag een gênant bericht: VB-zakenman en -parlementslid Freddy Van Gaever (foto) die zich erover beroemt Karel Dillen de laatste maanden om de twee dagen bezocht te hebben aan zijn ziekbed, en vaststelt dat vele zogenaamde vrienden niet naar de man omkeken. In nood kent men zijn ware vrienden?

Freddy Van Gaever was naar eigen zeggen de voorbije maanden een van de trouwste bezoekers van de vrijdag overleden stichter van het Vlaams Blok, Karel Dillen. "Van zijn vele oude vrienden heb ik in het ziekenhuis niemand gezien", zegt Van Gaever met spijt. Van Gaever ging Karel Dillen de jongste maanden om de twee dagen bezoeken in de Antwerpse Eeuwfeestkliniek, en de laatste week ook bij dochter Marijke Dillen thuis. "De familie heeft voor hem gedaan wat ze kon, maar dat kan ik niet zeggen van zijn kennissen uit de Vlaamse beweging: de VVB, het ANZ, de partij en al die andere organisaties voor wie hij toch een icoon was", zegt Van Gaever teleurgesteld. "Ik weet dat Frank Vanhecke en Filip Dewinter nog afscheid zijn komen nemen, maar ik heb tijdens mijn vele bezoeken nooit iemand gezien."

Op de VB-website put intussen het ene VB-kopstuk na het andere zich uit in lofbetuigingen en herinneringen aan Karel Dillen: Philip Dewinter, Wim Verreycken, Gerolf Annemans, Luk Van Nieuwenhuysen - in die volgorde geklasseerd alhoewel de reacties niet zo cronologisch zijn binnen gekomen bij de VB-webredactie. Karel Dillen wordt aanstaande zaterdag ten grave gedragen in de Antwerpse kathedraal.

Je zal maar als journalist rustig naar een alweer warm weekend toeleven, en dan valt het bericht binnen dat Karel Dillen omstreeks 17.00 uur is overleden. Plots moet alles weer uit de kast gehaald worden, want er moet nog een biografie over de stichter van het Vlaams Blok geschreven worden. Een laatste streek van de 81-jarige Karel Dillen die in 1991 opriep “alle journalisten voor het kanon te zetten”, hijzelf zou dan wel het bevel geven te vuren.

Karel Dillen is op 16 oktober 1925 in Antwerpen geboren als zoon van een dokwerker en een huisvrouw. Na zijn middelbare studies aan het Atheneum in Antwerpen werkt hij als bediende bij de Antwerpse taximaatschappij ATM. In 1947 wordt Karel Dillen actief bij het Sint-Arnoutsvendel, de eerste organisatie die na de oorlog opkomt voor de collaborateurs en – zoals George Van Cauwenbergh hier een paar weken geleden nog vertelde – voor die collaborateurs geld, voedsel en kledij inzamelde. Tijdens de nazi-bezetting was Karel Dillen naar eigen zeggen “een passieve voorstander van wat men de Nieuwe Orde pleegt te noemen”. Bij het Sint-Arnoutsvendel houdt hij zich voornamelijk bezig met de ideologische vorming van de leden. Dillen schrijft bijdragen voor het collaboratietijdschrift Opstanding  en richt eind 1949, begin 1950 de Jong Nederlandse Gemeenschap op die bijeenkomsten zal inrichten rond aangebrande figuren als Cyriel Verschaeve (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Cyriel_Verschaeve) en Reimond Tollenaere (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Reimond_Tollenaere). In die kringen wordt in 1956 het nationalistisch tijdschrift Dietsland-Europa  gelanceerd, waarvan Karel Dillen twintig jaar lang hoofdredacteur is. Pas onlangs is het blad opgehouden te bestaan. Naast Karel Dillen bevolkten figuren als Bert Van Boghout (ex-Waffen-SS), Karel Lacroix (ex-VNV en SS) en de latere VB-senator Roeland Raes (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Roeland_Raes) de redactie. Vanaf 1965 schrijft Karel Dillen elf jaar lang onder diverse schuilnamen in ’t Pallieterke. Onder de schuilnaam R. Sch. vult hij de rubriek ‘Kroniek der Dode Zielen’. Andere schuilnamen voor zijn schrijfsels bij 't Pallieterke  zijn Piet de Belder, Reimond Mangels, Frans Hanssens, Leo Kerremans en HS. Zoon Koen Dillen heeft intussen de familietraditie overgenomen van onder een schuilnaam voor 't Pallieterke  te schrijven.

Schrijven en collaborateurs verheerlijken gaan bij Karel Dillen hand in hand. In 1952 vertaalt Karel Dillen één van de eerste boeken waarin de holocaust wordt ontkend naar het Nederlands, Nuremberg ou la terre promise  van de Franse revisionist Maurice Bardèche. In 1963 huldigt Karel Dillen Ward Hermans, stichter van de Algemene SS-Vlaanderen en hoofdredacteur van De SS-man  met de woorden: “Tijdens uw proces bent u uitgegroeid tot het symbool en de vader der verdrukten!” Dillen trekt die politieke lijn ook door in het Vlaams Blok. Zo zit Jef François, SS-Obersturmführer in de SS-brigade Langemark, als eregast naast Karel Dillen op het VB-verkiezingscongres in 1988. Maar daarmee lopen we vooruit op de zaken. Karel Dillen is tussen 1947 en 1977 lid, soms zelfs stichter, van allerlei Vlaamsnationalistische organisaties. Teveel om hier op te sommen. De bekendsten zijn de Vlaams-nationalistische actiegroep Were-Di, de pro-apartheidslobby Protea en de Volksunie (VU) die nog zou uitgroeien tot een regeringspartij. Tot het einde van de jaren zestig zetelt Karel Dillen in de VU-partijraad. Als de VU volgens hem een te linkse koers gaat varen breekt Karel Dillen met de partij. Op 1 oktober 1977 richt Karel Dillen de Vlaams Nationale Partij (VNP) op, die met het oog op de parlementsverkiezingen van 17 december 1978 kartel vormt met de eveneens in 1977 gestichte Vlaamse Volkspartij (VVP) van bankier Lode Claes. Het kartel wordt onder de naam Vlaams Blok boven het doopvont gehouden. Tegen alle verwachtingen in wordt Lode Claes in Brussel niet verkozen, en de weinig charismatische Karel Dillen in Antwerpen wél. Dillen heeft zijn verkiezingssucces in hoofdzaak te danken aan de steun van allerlei extreemrechtse, Vlaamsnationalistische en neonazi-organisaties die hun zetel of grootste aanhang bijna allen in Antwerpen hebben.

Op 8 november 1981 en 13 oktober 1985 wordt Karel Dillen opnieuw verkozen, alhoewel hij in het parlement geen klap uitvoert. Eens per jaar een speech, en dat is het. In 1987 volgt Gerolf Annemans in het kader van een verjongingsoperatie Karel Dillen op als Kamerlid, maar bij de parlementsverkiezingen van 13 december 1987 belandt Karel Dillen alweer in een pluchen zetel. Nu in de Senaat, terwijl Gerolf Annemans én Philip Dewinter vanuit Antwerpen de Kamer van Volksvertegenwoordigers bevolken. Na de verkiezingen van 18 juni 1989 verhuist Karel Dillen naar het Europees parlement. Wim Verreycken volgt Karel Dillen op in de Senaat; Frank Vanhecke wordt valiezendrager voor Europarlementslid Karel Dillen. In 1996 groeien de geruchten dat Karel Dillen – bij aanvang nochtans tot ‘voorzitter-voor-het-leven’ benoemt – de leiding van het Vlaams Blok wil afstaan. In een kranteninterview solliciteert Gerolf Annemans voor het voorzitterschap. Annemans staat voor de zogenaamde Vlaamsnationalistische strekking bij het Vlaams Blok, terwijl Philip Dewinter het racistisch discours van de partij belichaamt. Karel Dillen kiest voor geen van beiden, maar benoemt op 8 juni 1996 zijn trouwe medewerker in het Europees parlement Frank Vanhecke als zijn opvolger als Vlaams Blok-voorzitter. Karel Dillen zetelt nog tot 2003 in het Europees parlement. Hij verlaat het Europees parlement na aanslepende gezondheidsproblemen én nadat zijn opvolging geregeld is. Zoon Koen Dillen neemt intussen de honneurs van de familie Dillen waar in het Europees parlement. Van de drie dochters van Karel Dillen is nu alleen nog Vlaams volksvertegenwoordigster Marijke Dillen actief bij het VB. Marijke Dillen mag op 14 november 2004 voor haar zwaar zieke vader de eerste lidkaart van het Vlaams Belang in ontvangst nemen. Aan de naamsverandering naar Vlaams Belang gaan een aantal vertrouwelijke gesprekken vooraf tussen Frank Vanhecke en de gisteren overleden Karel Dillen.

Een eerste vaststelling bij het luisteren, kijken en lezen van de commentaren bij Karel Dillens overlijden is dat nogal wat journalisten teruggrijpen naar het portret dat Hugo Gijsels van de gisteren overleden voorzitter-voor-het-leven schetste in  Het Vlaams Blok (Uitg.Kritak, 1992 – foto 2). Het meest lees je dat nog door in - ô ironie - de levensschets die in Gazet van Antwerpen verscheen. Of hoe de twee jaar en half geleden overleden Hugo Gijsels nog zijn sporen nalaat in de hedendaagse pers.

Een discussiepunt, gisterenavond al in Terzake  (VRT), is in welke mate Karel Dillen achter de draai stond om het Vlaams Blok van een eerder Vlaamsnationalistische naar een eerder racistische partij om te vormen. Paul Geudens schrijft in een analyse in Gazet van Antwerpen : “Beweren dat het Vlaams Blok pas onder impuls van Filip Dewinter een antivreemdelingenpartij is geworden is niet juist. Dat was de ‘verdienste’ van Karel Dillen.” Oud-medestander van Karel Dillen Geert Wouters spreekt in dezelfde zin in De Standaard. Wouters werkte tien jaar lang samen met Karel Dillen, tot in 1988. Geert Wouters: “Toen kregen we een dispuut over het vreemdelingenprobleem. Dillen ging ervan uit dat daar veel stemmen mee te rapen waren, en hij had gelijk, maar het was niet mijn ding. Voor mij ging het Vlaams-nationalistisch karakter van de partij verloren.” “Hij (Karel Dillen, red.)  dweepte lang voor de oprichting van het VB met supernationalistische, extreemrechtse (vooral Franse) auteurs onder wie ook een aantal met negationistische trekjes”, voegt Paul Geudens er in zijn analyse in Gazet van Antwerpen  nog aan toe.

Een tweede discussiepunt is de vraag hoe belangrijk Karel Dillen was voor het Vlaams Blok. Natuurlijk is hij de oprichter van het Vlaams Blok, “de redder van de naoorlogse Vlaams-nationale partijpolitiek” tremoloot Frank Vanhecke. Maar er zijn nuanceverschillen. Het Nieuwsblad  kopt Karel Dillen, God van Vlaams Belang, is dood. Volkunie-man Willy Kuijpers noemt het in De Standaard  daarentegen “een mythe dat Karel Dillen een leidersfiguur was. Jonge mensen als Filip Dewinter, Gerolf Annemans of Frank Vanhecke hebben zich rond hem verzameld, zonder dat hij hun leider was.” Maar toch. “We hebben alles aan hem te danken. Hij was de beschermheer in ons groot avontuur, de bewaker van onze radicale lijn ook, die er streng op toezag dat we daar geen centimeter van afweken. Iedereen van het Vlaams Belang kan daar niet genoeg dankbaar voor zijn.”, zegt Philip Dewinter op de Antwerpse regionale bladzijden van Het Nieuwsblad.

Voor Frank Vanhecke is Karel Dillen “de meest rechtlijnige en onkreukbare mens” die hij ooit heeft gekend. Een Stugge leider met ijzeren overtuiging  kopt Het Laatste Nieuws. “Zou Karel Dillen eigenlijk ooit jong en onbezonnen zijn geweest?”, vraagt Het Laatste Nieuws-commentator Luc Van der Kelen zich af. “Vrolijk? Zou hij hebben gedweept met filmsterren? Misschien had hij wel een poster van Maurice Chevalier op zijn jongenskamer hangen. (…) Als Karel Dillen met iets dweepte, dan was het met het Vlaamse volk dat na de oorlog onrecht was aangedaan. Vond hij. Maar mee met de tijd, nee, zo heb ik Dillen nooit gekend.” “In de parlementen waar hij zitting had, heeft hij niet bijzonder veel sporen nagelaten. De wetsvoorstellen van zijn hand zijn niet bijster talrijk. Karel Dillen was steeds nadrukkelijk aanwezig in de assemblee, maar zwijgzaam. Zijn vlammende speeches bewaarde hij voor de partijmeetings”, weet Paul Geudens nog.

Karel Dillen was dan wel een anachronisme, zijn partij kreeg na jaren plots meer en meer aanhangers. Bart De Wever (N-VA, in Het Nieuwsblad ): “Hij geloofde zelf nooit daar (het rechtsradicale nationalisme, red.)  nog succes mee te hebben. Hij schreef zelf het boek Wij, marginalen. In ’t Pallieterke  spraken ze steeds van ’t Blokske. (…) Toen in de jaren ’80, onder meer door het Franse Front National, migratie en onveiligheid op de politieke agenda kwam, kreeg zijn beweging opnieuw wind in de zeilen.” Luc Van der Kelen besluit in Het Laatste Nieuws : “De partij werd almaar groter, ook in Antwerpen. Maar in oktober 2006 kwam de opgang daar tot stilstand. Sindsdien rommelt het in Dillens partij tussen de kopstukken en nu is de oude leider dood. Een ongeluk komt nooit alleen.”

Omstreeks 17.00 uur vanavond is Karel Dillen, stichter van het Vlaams Blok, op 81-jarige leeftijd overleden in 's Gravenwezel (Schilde). Hij was daar omwille van zijn zwakke gezondheid al meerdere maanden opgenomen in de villa van dochter Marijke Dillen.

"Wanneer men zoals ik de derde leeftijd nadert, heeft men alle beledigingen wel gehad. Racist en fascist kunnen er dan maar bijkomen. Voor mij zijn het zelfs eretitels.", aldus Karel Dillen op het Vlaams Blok-congres van 25 maart 1984. Uiteraard komen we op deze blog nog terug op de loopbaan van deze, overigens minzame, man die als eerste na de Tweede Wereldoorlog opkwam voor eerherstel voor de collaborateurs (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070409) en in 1977 de Vlaams Nationale Partij (VNP) stichtte, de voorloper van het Vlaams Blok/Belang.