Anti-Fascistisch Front / Verzet

Zoals aangekondigd deden gisteren Marie-Rose Morel en Koen Dillen in Humo hun boekje open over Filip Dewinter. Het interview bevestigt wat eerder al in het boek van Tom Cochez stond over de rol van Eric Deleu bij het via Knack bekendmaken van de ‘liefdesmails’ tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, en het veel te dure propagandamateriaal dat Dewinter via het bedrijf ARB van zijn vriend Eric Deleu door het VB liet aankopen.

Nieuw is dat ook gesjoemeld werd met een contract voor Euphony, bedrijf voor telefonie, internet en energie. Op een partijfeest in Bobbejaanland deelden VB’ers folders uit van Euphony. Toen Marie-Rose Morel daarover een vraag stelde op het eerstvolgend partijbestuur beet Dewinter bijna Morels neus af. Marie-Rose Morel: “In december van dat jaar (2007, nvdr.) kwamen Dewinter en Vanhecke lijnrecht tegenover elkaar te staan. Alle secretariaten en diensten van de partij moesten plotseling overschakelen naar Euphony, terwijl Proximus interessantere voorwaarden bood. Vanhecke weigerde het contract te tekenen. Waarop Dewinter hem op zijn ziekbed bedreigde: ‘Ik maak u kapot als ge dit niet tekent.’ Daar, op dat moment, heeft Dewinter het einde van Franks voorzitterschap aangekondigd. En Valkeniers wist dat.” Het was overigens Marie-Rose Morel die Bruno Valkeniers, op diens vraag, in contact bracht met toenmalig voorzitter Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel: “Valkeniers wilde de politiek in, zei hij, en niet als backbencher. Later heb ik hem, bij mij thuis aan de keukentafel en in aanwezigheid van Vanhecke, tot in de kleinste details ingelicht over de wantoestanden in de partij.” Maar Bruno Valkeniers deed er niets mee, wilde enkel zijn eigen nieuwe job veilig stellen.

Het interview door Tom Cochez en Jan Antonissen is afgenomen ten huize Marie-Rose Morel. De vrouw des huizes verwijst naar de bloemstukken in de kamer. Marie-Rose Morel: “Ziet u de bloemstukken in deze kamer? Allemaal afkomstig van afdelingen uit het hele land. Dat is de kritiek van goedmenende militanten aan het adres van Filip Dewinter: ze blijven me in hun hart dragen. Met iedereen die vertrekt neemt de macht van ‘de Antwerpse gemeenteraad’ toe, en ook de vertwijfeling. Er is geen toekomst meer, tenzij voor één of ander kopstuk dat zijn dochter in de politiek lanceert.” Eerder in het interview wees Koen Dillen ook al op de mensen die reeds opstapten bij het VB. Koen Dillen: “Het gaat echt niet alleen om Marie-Rose Morel. Karim Van Overmeire, twintig jaar lang een boegbeeld, een potentiële voorzitter, is weg. Hetzelfde geldt voor Bruno Stevenheydens, een schitterend politicus met een afdeling in Beveren die – net als die van Marie-Rose in Schoten – groter is dan de afdeling Antwerpen van Dewinter. De potentiële opvolgers van Valkeniers zijn niet dik gezaaid.”

Zelf denkt Koen Dillen niet aan opstappen bij het VB. Koen Dillen: “Negenennegentig procent van de militanten blijven goedmenende, hardwerkende idealisten die strijden tegen het Belgisch establishment. Ik wil blijven ijveren voor de Vlaamse onafhankelijkheid.” Koen Dillen zou wel opstappen bij het VB mocht de voor negationistische uitspraken veroordeelde Roeland Raes uit het VB gezet worden. Koen Dillen: “De barbaarsheid van de nazi’s blijkt uit talloze misdrijven tegen de menselijkheid, maar van een opinie een delict maken is een brug te ver.” Zoals wij eerder al schreven is het in dienst houden van de veroordeelde ex-politiecommissaris Bart Debie de norm geworden voor het al dan niet nog VB-lid kunnen blijven. Koen Dillen: “Een partij die iemand in dienst neemt die is veroordeeld voor slagen en verwondingen én diefstal, en vervolgens iemand aan de deur zet voor een opiniedelict, mag mijn lidkaart terug verwachten.” Marie-Rose Morel vindt eveneens dat Roeland Raes niet mag veroordeeld worden voor zijn negationistische uitspraken. Ook met Marie-Rose Morel zou het VB een donkerbruine partij blijven, alleen de stijl zou misschien veranderen.

In Humo doen vandaag Marie-Rose Morel en Koen Dillen hun boekje open over Filip Dewinter. We signaleerden hier al eerder dat de zoon van VB-stichter Karel Dillen niet gelukkig is met de gang van zaken in het VB, en in ’t Pallieterke liet verstaan dat voorzitter Bruno Valkeniers best zou opstappen na twee opeenvolgende verkiezingsnederlagen onder zijn voorzitterschap. Frank Vanhecke (als VB-voorzitter geïnterviewd op de foto hiernaast) liet intussen weten na zijn huidig mandaat als Europarlementslid niet langer op een verkiezingslijst van het VB te zullen staan. Voormalig VB-volksvertegenwoordiger Roeland Van Walleghem gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB.

In een commentaar op het interview in Humo zei Frank Vanhecke een paar zaken die nogal vanzelfsprekend zijn, maar toch voor opschudding zorgden. Frank Vanhecke: “Ik heb, na een conflict met de partijtop, niet deelgenomen aan de jongste federale verkiezingen. Het zou zeer onkies zijn om de volgende keer, wanneer het over de verlenging van mijn Europese mandaat gaat, wél weer een verkiesbare plaats te eisen: ik zal dus nooit meer op een lijst staan. Na afloop van mijn mandaat zal ik mijn leven verder opbouwen in de privésector.” Een verzoening met zijn vroegere compagnon de route Filip Dewinter acht Vanhecke bijzonder onwaarschijnlijk. Vanhecke: “Ik heb mijn meningsverschil met de partijtop tot driemaal toe op de partijraad gebracht. Soms was dat bijzonder emotioneel, maar telkens ben ik in de minderheid gesteld. Ik moet daaruit mijn conclusies trekken. (…) Veel goede mensen zijn intussen vertrokken. Vroeger was er een evenwicht in de partij, maar nu ligt de macht volledig én bewust bij de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Niets wijst erop dat het in de toekomst anders wordt. Ik heb een aantal uitgebreide nota's aan de partijtop gestuurd: men heeft gemeend daar niets mee te moeten doen. Maar ik blijf overtuigd Vlaams-nationalist en lid van het Vlaams Belang.”

Bij het VB-voetvolk ontlokte het commentaar van Frank Vanhecke uiteenlopende reacties. Sommigen hebben alle begrip voor Vanhecke en loven zijn inzet de voorbije jaren. Men noemt hem “een figuur met stijl. Hij gaf het VB een waardigheid, die er voor zorgde dat veel ernstige mensen, die het goed menen met de Vlaamse zaak, over de streep werden getrokken en stemden voor het Vlaams Belang.” Anderen bekritiseren Vanhecke omdat hij de vuile was buiten hangt. “Wat bezielt u? U lijkt er een genoegen in te scheppen de partij te beschadigen. U kan zich niet voorstellen hoe diep u in mijn achting bent gevallen. Tot voor kort gaf ik u nog enig krediet omdat ik dacht dat u verblind was door een passionele verliefdheid. Het waait wel over als hij weer met zijn voeten op de grond komt. Niet dus, of zweeft ge nog?” Een ander schrijft aan Vanhecke dat het hem zou “sieren dat u uw vetbetaald jobbeke per direct overdraagt (…) in plaats van hypocriet aan uw rijkelijk fluweel te blijven plakken.” Voor de goede orde: als Frank Vanhecke ontslag zou nemen uit het Europees Parlement gaat zijn zetel in volgorde naar Marie-Rose Morel (ook al is die intussen geen VB-lid meer), dan Gerolf Annemans, Hugo Coveliers, en vervolgens pas nog een medestander van Frank Vanhecke: Koen Dillen.

Waar zowat iedereen het over eens is bij het VB, is dat het not done is om kritiek te ventileren via Humo. Moest kritiek zo nodig openbaar gemaakt worden, dan had Vanhecke het maar moeten doen in ’t Pallieterke. Voormalig VB-parlementslid Roeland Van Walleghem (61 j.) vindt dat er dringend meer openheid over het reilen en zeilen bij het VB moet komen. Hij gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB. Roeland Van Walleghem (op de Angeltjes-blog): “Er moet dringend een signaal komen van de (ivoren) Madoutoren. Communicatie is daar  blijkbaar niet meer aan de orde. De slogan de honden blaffen, de karavaan trekt voorbij, is niet meer aan de orde. De karavaan zou wil eens klein kunnen uitvallen. Vertel de waarheid zoals ze is. De militanten en kiezers hebben het recht dat te weten. Doe dat op een beschaafde, open en eerlijke manier. En indien het nodig is, moet de stal maar uitgemest worden. Alle betrokkenen die het goed menen met het Vlaams Belang zullen er wel bij varen. De korte pijn, weet u. Pas dan zullen alle verdachtmakingen ophouden. Meer dan dertig jaar strijd wordt hier  op de helling gezet. Zo kan het niet verder. Politiek liggen de kansen voor het rapen en men maakt er geen gebruik van. Men is blijkbaar meer begaan met andere zaken…Ook stilaan moegestreden, Roeland Van Walleghem.”

Vraag is natuurlijk of er wat kan veranderen als “de stal maar uitgemest (moet) worden”. Een andere handpop dan Bruno Valkeniers lost niets op. De macht van Dewinter lijkt nog altijd onaantastbaar. En Koen Dillen kan men om technische redenen ook niet zomaar zijn job en reisjes bij het Europees Parlement afpakken.

Het zijn weer drukke tijden voor Marie-Rose Morel. Donderdagavond ging ze naar de première van de musical Dans der vampieren. Ook Filip Dewinter was er. De stemming bij het binnenkomen was meteen in de juiste sfeer. Vrijdag was er de voorstelling van het boek Welkom in Vakbondistan van Rob Verreycken (foto). Gisteren kreeg Morel een twee bladzijden groot interview in Het Laatste Nieuws, en vanaf morgen verschijnt in dezelfde krant elke week een column van Morel.

Haar verhaal is bekend: begin vorig jaar werd bij Marie-Rose Morel baarmoederkanker in een vergevorderd stadium vastgesteld, eind vorig jaar werd de Schotense genezen verklaard, maar drie maanden geleden werd opnieuw kanker vastgesteld. De klassieke geneeskunde biedt geen uitweg meer, Morel probeert het nu op een alternatieve manier. Parallel hiermee: op hetzelfde ogenblik als bekend geraakt dat Morel aan kanker lijdt, zegt Filip Dewinter dat de speeltijd voor Morel over is. Ze komt niet op de kandidatenlijst voor de Vlaamse parlementsverkiezingen op 7 juni 2009. Na strubbelingen over de plaats op de lijst wordt Marie-Rose Morel lijstduwster bij de Europese verkiezingen – het idee dat Morel vanop de tweede plaats ervan verzekerd is om samen met Frank Vanhecke naar Straatsburg te kunnen trekken, is nogal gênant gezien de vermeende liefdesrelatie tussen die twee. Spijts 108 629 voorkeurstemmen geraakt Morel niet verkozen,  Filip Dewinter is met 150 584 voorkeurstemmen weg met de tweede zetel in het Europees parlement (en schenkt die aan Philip Claeys). Voor de federale verkiezingen eerder dit jaar wordt Marie-Rose Morel op de valreep nog een plaats op de Senaatslijst aangeboden, maar Morel en Frank Vanhecke weigeren de aangeboden plaatsen. Tussendoor vecht Morel een echtscheiding uit, laat ze verstaan voor vrijheid en blijheid voor neonazi’s te zijn, en volgt ze een opleiding vastgoedmakelaar bij een voor fraude veroordeelde vastgoedmakelaar.

Intussen probeert Marie-Rose Morel zoveel als mogelijk te genieten van het leven. Ze liet een poolhouse in haar tuin installeren, boekte een cruise langs de kust van Mexico en Honduras (“Gepland voor na mijn pensioen, maar ik doe ‘m nu.”) en een skivakantie (samen met VB-senator Jurgen Ceder) nog na de datum die de dokters haar gegeven hebben als uiterlijke dag van leven. Voor haar kinderen Alexander en Marnix heeft ze briefjes klaargemaakt die soulmate Frank Vanhecke hen zal geven bij bepaalde gebeurtenissen. Was er haar ziekte niet, het was misschien toch tot een relatie gekomen met Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel (gisteren in Het Laatste Nieuws): “Ik ben een vrije, gescheiden vrouw, maar ik heb geen relatie. Misschien zou ik die wel gehad hebben, als ik niet ziek was geweest. En misschien zou dat dan wel met Frank zijn geweest, ook al kennen we elkaar al zo lang en is er tussen ons geen coup de foudre meer. Frank is mijn soulmate, geen twijfel over. Maar ’t ligt zo moeilijk. We hebben zo’n beladen voorgeschiedenis samen. (…) Ik heb de voorbije zeven, acht maanden vlinders in de buik gevoeld. Maar ik heb ervoor gezorgd dat de kans zich niet voordeed, met die man. (…) Niet nu ik met één been in het graf sta.”

Marie-Rose Morel rekent erop dat wie haar “bij leven gekoeioneerd heeft, het fatsoen zal opbrengen om weg te blijven van mijn begrafenis.” Bedoelt ze Filip Dewinter?, Gerolf Annemans? Marie-Rose Morel: “Het zou te gemakkelijk zijn om te zeggen dat ik spijt heb van mijn keuze voor het Vlaams Belang. Ik ben er drie maanden geleden uitgestapt, maar ik heb er nog veel vrienden. (…) Ik stel vast dat mijn gevecht binnen die partij niets heeft uitgehaald. En ik stel vast dat ik van alle partijen, van rechts tot links, opbeurende wensen heb ontvangen, behalve van het VB. Ach, het zou hypocriet zijn mochten ze dat nu wél doen. Dewinter en Annemans, en hun emotionele intelligentie is daar überhaupt niet groot genoeg voor. Maar eerlijk, au fond maakt het me niets meer uit. Ik leef maar met één schrikbeeld meer: dat van twee kinderen die achter de kist van hun moeder aan lopen. Dat kan ik niet aan. Dat wil ik niet.” De redactie van AFF/Verzet wenst Marie-Rose Morel sterkte toe, zoals wij dat ook bij het eerste slechte nieuws voor Morel hebben gedaan. Maar of een column in Het Laatste Nieuws nu hoeft? Ze heeft al een blog bij deredactie.be, en bij deredactie.be noch Het Laatste Nieuws denken ze eraan om iemand van het andere uiterste aan het politieke spectrum even vaak een forum te geven.

Vandaag stelt Rob Verreycken (foto) op een persconferentie zijn nieuw boek Welkom in Vakbondistan voor. Het is eens wat anders dan een boekje over de VMO.

Volgens de achterflap van het boek ontdekte Rob Verreycken “onwettige praktijken, machtsmisbruik, inmenging in overheidstaken, afwending van belastingsgeld naar de eigen kas, het uitbouwen van een financieel-economisch imperium dat de politiek beïnvloedt, enzovoort”, en maken de vakbonden “zich schuldig aan de misleiding van de Vlaamse werknemers, die worden wijsgemaakt dat het in hun belang zou zijn om de vermolmde Belgische constructie nog langer in stand te houden. De Vlaamse zaak en de kritiek op de wanpraktijken van de drie Belgische vakbonden zijn volgens de auteur géén verschillende zaken.” Zou het kunnen dat Rob Verreycken zijn boek met een zekere vooringenomenheid geschreven heeft?

Er is kritiek te leveren op de vakbondswerking, maar dat gaat dan meer over het gebrek aan strijdvaardigheid dan dat ze opereren binnen een Belgische context of dat ze mee zorgen voor de uitbetaling van de werkloosheidsvergoedingen. Rob Verreycken zegt op te komen voor meer vakbondsvrijheid, door de afschaffing van het monopolie van de drie grote vakbonden bij sociale verkiezingen te bepleiten. Als een vos de passie preekt, letten de kippen beter op. Hoe meer vakbonden, hoe meer verdeeldheid, en hoe meer kans voor de werkgever om een akkoord met één vakbond te sluiten dat de facto bindende gevolgen heeft voor alle werknemers. Disfunctioneren van vakbonden los je niet op door méér vakbonden, maar door meer interne democratie.

Marie-Rose Morel schreef als voorzitster van de ‘vakbondscel’ van het VB het voorwoord bij het boek van Rob Verreycken, en zal straks het boek mee voorstellen. Na het ontslag van Marie-Rose Morel bij het VB is het een agendapunt geweest in het VB-partijbureau: of het wel kan dat een niet-partijlid, en dan nog wel Morel, het voorwoord schreef bij een VB-boek. Maar het mocht. Marie-Rose Morel bedreigt daarmee niet de zitjes voor de partijtop in het partijbureau en het parlement. En als Marie-Rose Morel wil meewerken aan een antivakbondsboek, op dat punt gaat het VB de Schotense niet tegenwerken.

Voor het boek dat Rob Verreycken zou schrijven over mistoestanden bij kleine en middelgrote ondernemingen, en multinationals, een Vlaamse Aus der schönen neuen Welt, is het wachten tot de dag dat Kerstmis en Pasen samenvallen. 

De Schotense VB-voorzitter Piet Bouciqué gaat eerstdaags Marie-Rose Morel formeel vragen om haar mandaat als Schotens gemeenteraadslid af te staan nu ze niet langer VB-lid is. Maar Morel is niet de enige die opstapt bij het VB.

Ook Schotens VB-gemeenteraadslid Patrick Verlinden (foto 1) is recent opgestapt bij het VB. Verder heeft VB-gemeenteraadslid Leo Moeskops (foto 2) gezegd dat hij ook vertrekt als Marie-Rose Morel opstapt. “Het is bovendien”, zegt Piet Bouciqué in een interview op de regionale bladzijden van Gazet van Antwerpen vorige week, “een publiek geheim dat Koen Dillen (foto 3) sinds de jongste verkiezingen ongelukkig is binnen de partij. Wat gaat hij doen? Verder is er een Vlaams Belang-raadslid dat op termijn gaat verhuizen buiten de gemeente, en nog een ander raadslid dat zopas een zware heelkundige ingreep heeft ondergaan en nog voor maanden out is.” Dat zijn dus zes vraagtekens bij twaalf VB-gemeenteraadsleden. En Bouciqué heeft voorlopig nog maar drie mensen op het oog voor de vervanging, waarvan twee – Patrick Molle en Dirk Van Onckelen – al in de OCMW-raad zetelen. Eerder moest de Schotense VB-voorzitter ook al zorgen voor de vervanging van de overleden VB-gemeenteraadsleden Jef Michiels en Staf Segers. In de plaats van Jef Michiels kwam Koen Dillen in de Schotense gemeenteraad zetelen, maar zoals al gezegd voelt Koen Dillen zich niet meer gelukkig binnen de partij…

Volgens Bouciqué zal Morel haar mandaat in de gemeenteraad afstaan. “Ze is immers verkozen voor Vlaams Belang.” Maar met 4 688 voorkeurstemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 ligt dat toch anders. Piet Bouciqué zelf haalde bij diezelfde verkiezingen maar 264 voorkeurstemmen, en dat is nog iets boven het gemiddelde van de VB-kandidaten op de Schotense lijst andere dan Marie-Rose Morel. Als Morel haar gemeenteraadszetel zal afstaan, zal het eerder zijn omdat politiek nu het laatste van haar zorgen is. Wie zou haar hiervoor trouwens ongelijk geven? Maar hoe schat de Schotense VB-voorzitter, persoonlijk goed bevriend met Marie-Rose Morel, het fenomeen-Morel in? Een vloek of zegen voor het VB-Schoten? Piet Bouciqué: “Allebei. Aan de ene kant was ze soms te impulsief, te weinig diplomatisch, en nam ze moeilijk  goede raad aan. Aan de andere kant hebben we met haar zeer sterke oppositie gevoerd, en veel nieuwe stemmen en leden verzameld.” VB-personeelslid Tim Willekens zal allicht de VB-lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 in Schoten aanvoeren, maar de droom om bij de bestuursmeerderheid te geraken moet het VB in Schoten opbergen.

Naar jaarlijkse gewoonte organiseerden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) van 17 tot en met 24 juli een ‘zomeruniversiteit’. Omdat bij de VBJ de tering naar de nering moet gezet worden, ging de zomeruniversiteit deze keer niet door in het buitenland maar in de Voerstreek. Voorgaande jaren ging de zomeruniversiteit door in landen als Ierland, Spanje, Denemarken en Polen.

Als gastsprekers werden dit jaar op de VBJ-zomeruniversiteit verwacht: Bruno Valkeniers, Filip Dewinter, Gerolf Annemans, Anke Van dermeersch, Karim Van Overmeire, IJzerwake-voorzitter Wim De Wit, Wim Verreycken, Luc Vermeulen, Frederic Erens en Wim Van Dijck. Of Karim Van Overmeire is opgedaagd, is twijfelachtig gezien zijn recent ontslag bij het VB. Filip Dewinter, zijn ervaringen in Berlijn indachtig, vertelde alleszins over de lessen die hij voor Vlaanderen trekt uit het wel en wee van de rechtse en nationalistische partijen in Europa. Wim Verreycken verhaalde over de beruchte wandelingen van het Taal Aktiekomitee (TAK), de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en anderen in de Voerstreek. Iedereen die alle dagen van de zomeruniversiteit had meegemaakt kreeg op het einde een ‘diploma’. Wie niet tot het einde bleef, of tussendoor al eens broste, kreeg geen diploma.

Behalve de aankondiging van Karim Van Overmeire was er nog een andere faux pas. Op de website van het VBJ werd de zomeruniversiteit onder andere aangekondigd met een fotootje van Marie-Rose Morel bij de lezing die ze gaf op de zomeruniversiteit van de VBJ in 2007 in Hongarije (illustratie). Marie-Rose Morel sprak daar over “de gevaren voor een partij als de onze. Het ontbreken van een ‘nieuwe’ generatie zou er één van kunnen zijn.” Morel, intussen moegestreden tegen de peetvaders Dewinter en Annemans, wist in 2007 allicht nog niet hoe profetisch haar woorden wel waren. Op diezelfde zomeruniversiteit van de VBJ in Hongarije liet een deelnemer overigens een hakenkruis achter op de deur van zijn kamer.

Vandaag, dinsdag, ligt er weer een nieuw exemplaar van ’t Pallieterke in de krantenwinkel. Nog altijd de moniteur van de rechts-radicale Vlaams-nationalisten. Vanzelfsprekend zullen we het blad inkijken. Maar vorige week was ’t Pallieterke wel bijzonder kort over het ontslag van Marie-Rose Morel bij het VB.

’t Pallieterke: “Marie-Rose Morel heeft haar lidmaatschapskaart teruggestuurd naar de Madou in Brussel. Al drie weken geleden. Zij zal daar wel haar redenen voor hebben. Net zoals Bruno Valkeniers en co hun redenen hebben gehad om dat niet aan het klokzeel te hangen. En om er gelaten en berustend op te reageren toen dat via Het Laatste Nieuws toch uitlekte. Het minste wat men kan zeggen, is dat de passage van Marie-Rose in het Vlaams Blok/Belang niet onopgemerkt is voorbijgegaan. Waarom het verkeerd gelopen is? Om vriendschap te sluiten moet ge minstens met twee zijn, maar om ruzie te maken ook. Marie-Rose heeft nog altijd haar voor- en tegenstanders in de partij.” En dat was het. Meer niet over de op Filip Dewinter na grootste stemmentrekker van het VB, de VB’(st)er die bij de voorlaatste verkiezingen de meeste zendtijd kreeg van de VRT-televisie, de VB’(st)er die als geen ander stemmen aantrok die anders niet naar het VB zouden gaan. Het is blijkbaar nog altijd over eieren lopen als het thema Marie-Rose Morel bij het VB-publiek ter sprake komt.

Jarenlang sprak Marie-Rose Morel over de noodzaak van een andere aanpak van VB-thema’s, maar hoe dan wel? Die ene keer dat ze er concreet over was, was het toch wel teleurstellend. Marie-Rose Morel in de Nederlandse krant Trouw: “Je moet op tijd vernieuwen om de mensen te blijven boeien en in je communicatie meegaan met de tijd. Mijn boodschap zou even hard zijn (dat blijkt ook elders in het interview, als ze pleit voor “een hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari”, red.), maar ik zou die (boodschap) niet brengen in slogans. Wel in een power-pointpresentatie, met alle cijfers over de migratie.” Marie-Rose Morel zal toch niet uit het VB zijn gestapt wegens het ontbreken van power-pointpresentaties ?! Voor Marie-Rose Morel is het een goede zaak dat ze zich niet meer laat opjagen door het pakken van postjes via het VB; het VB dreigt zich nog meer te verliezen in de marginaliteit nu het een stemmentrekker en brugfiguur naar niet-VB’ers als geen ander verliest.

Na ook al het ontslag van Karim Van Overmeire (anders dan Morel tot VB-volksvertegenwoordiger gegroeid als oud-NSV’er, oud-voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, oud-Voorpost’er…) zal Rob Verreycken zijn mening wel moeten herzien dat het met het VB na de partijraad in juni in Hoboken terug de goede kant op gaat. Het is niet uitgesloten dat het VB terug meer stemmen haalt, maar dat zal dan zijn ondanks zichzelf en een eventueel succes vasthouden kan de partij niet. Dat is intussen ook al bewezen. (Foto: Marie-Rose Morel wordt door Hans Verreyt als spreekster ingeleid bij de 'zomeruniversiteit' van de Vlaams Belang Jongeren in 2007.)

Gisteren gingen de vertegenwoordigers van de ziekenfondsen langs in de Wetstraat 10 waar informateur Bart De Wever tijdelijk resideert. Vandaag ontvangt Bart De Wever op de valreep ook nog de vakbonden, vooraleer vanaf morgen de échte voorbereidende gesprekken te beginnen met de kandidaat-regeringspartijen. Volgens voormalige vriendin, studie- en partijgenote Marie-Rose Morel moet Bart De Wever bij de organisaties als de ziekenfondsen en de vakbonden het verschil maken, wil hij geschiedenis schrijven in dit land. Zelfs het splitsen van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde is van minder belang dan het herleiden van de ziekenfondsen, vakbonden en soortgelijke organisaties zoals vrouwenverenigingen  “tot hun rechtmatige proporties”.

Bij het VB komt Marie-Rose Morel niet meer aan de bak, bij de VRT-website deredactie.be des te meer. Vorige week mocht ze er nog eens een opiniebijdrage publiceren. Marie-Rose Morel: “(…) België wordt (…) niet in de eerste plaats bestuurd door haar politici. Negentig procent van de ijsberg steekt onder water en geeft geen krimp, zelfs niet na de volledige metamorfose van het zichtbare topje. Het Hof, de patroonsorganisaties, de vakbonden, de ziekenfondsen, de artsensyndicaten, boerenbonden, vrouwenverenigingen en tal van drukkingsgroepen… Hun samenstelling, hun impact en hun gebetonneerde macht en overvloed aan middelen, verandert niet omdat Vlaanderen op 13 juni zwart/geel stemde. (…) Het ‘nu durven veranderen’ van N-VA zal niet gerealiseerd worden met het vinden van een coalitiepartner, of zelfs niet door het splitsen van BHV. Het ‘nu durven veranderen’ zal bewaarheid worden wanneer De Wever erin slaagt de invloed en de macht van de bovengenoemde steunpilaren van België te herleiden tot hun rechtmatige proporties. Infiltreren en waar nodig destabiliseren zal nodig zijn om dit land en haar instellingen ontvankelijk te maken voor de nieuwe staat(shervorming) die zo broodnodig is. Slaagt De Wever hier niet in, dan zal de tornado van 13 juni snel vergeten zijn. Er is werk aan de winkel en misschien is De Wever wel de juiste koele kikker op de juiste plaats om mensen op strategische posities te overtuigen en nieuwe getrouwen op strategische plaatsen te positioneren. Wie België kent, weet dat die strategische plaatsen zich zelden voor het oog van de camera bevinden.”

Raadt Marie-Rose Morel in feite een oude trotskistische tactiek aan (infiltreren…), ze geeft de N-VA meer kans op slagen dan het VB. Marie-Rose Morel: “Als één Vlaamse partij hiervoor de wind in de zeilen heeft, is het wel de N-VA. Niet gehinderd door een broedertwist over het al dan niet Vlaams zijn, niet gehinderd door een cordon sanitaire en surfend op de hype rond hun voorzitter ligt de weg open om met alle invloedrijke actoren rond de tafel te zitten. Baat het niet, dan schaadt het niet. Het verleden bewees trouwens dat er zelfs in de - schijnbaar vastgeroeste - zuilenorganisaties beweging mogelijk is. Werkgeversorganisaties die zich openlijk uitspreken voor meer Vlaamse autonomie, fragmenten van vakbonden die weg willen uit de Belgische dwangbuis, stukken en brokken van zuilen die beseffen dat er nu iets moet veranderen. Het zijn evoluties van de laatste 10 jaar. Met dialoog en overredingskracht, met bekwaamheid en gefundeerde argumenten moet men nu het onzichtbare gedeelte van de berg aanpakken. Drukkingsgroepen, vakbonden, koepels en beslissingsorganen wiens cruciale rol in de werking van België vaak onzichtbaar is, maar die wel al jarenlang de onaantastbare basis vormen van het onwerkbare België, moeten bekeerd en desnoods veroverd. En verplicht rekening te houden met wat de meerderheid van de Vlamingen denken en willen. Voor De Wevers ‘Nu durven veranderen’ werkelijkheid zal zijn, is er dus nog heel wat werk aan de winkel. Maar àls hij hierin slaagt, dan zal zijn verkiezingsoverwinning haar status van ‘stunt’ inruilen voor die van ‘historische gebeurtenis’. En dat wens ik collega-historicus De Wever van harte toe.”

Ook het VB wil het koningshuis weg, wil de macht van de vakbonden en ziekenfondsen inperken, loopt niet hoog op met de vrouwenbeweging… Morel veegt ook wel de patroonsorganisaties, artsensyndicaten en boerenbonden de mantel uit, maar haar werkelijk doel is de macht van de vakbonden en aanverwante sociale organisaties te fnuiken. Morel leidde bij het VB de anti-vakbondscel, en niet een anti-patroonsorganisatiescel. Alleen in de strategische en tactische keuze, hoe aanpakken, verschilt Morel met het VB-standpunt. Het liedje van Morel lijkt echter uitgezongen bij het VB. Op de vergadering van de VB-partijraad op 19 juni in Hoboken eiste Frank Vanhecke volgens 't Pallieterke dat bij de volgende voorzittersverkiezingen Bruno Valkeniers niet langer kandidaat zou zijn, en dat Marie-Rose Morel alsnog een bestuursmandaat bij de VRT zou krijgen. Het eerste is niet ondenkbaar, maar dan niet omdat Frank Vanhecke het vraagt. Het tweede is uitgesloten. Dat Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel weigerden nog op een VB-lijst te figureren, en ook manifest afwezig bleven tijdens de voorbije verkiezingscampagne, verzwakt natuurlijk hun positie om wat dan ook te eisen bij het VB. Morel zelf is intussen de gevangene van haar eigen verleden: geen haar op het hoofd van Bart De Wever die eraan denkt om een querulante als Morel terug bij de N-VA in huis te halen, en Morel is ook niet meer nodig voor de N-VA om stemmen te trekken. (Foto: Na een 1 mei-manifestatie in Antwerpen kon Marie-Rose Morel even een vakbondspetje opzetten, maar dat was maar om ermee te lachen.)

• Update: Frank Vanhecke ontkent in een mail aan AFF/Verzet op de jongste VB-partijraad Bruno Valkeniers gevraagd te hebben niet nog een keer kandidaat-voorzitter te zijn, en voor Marie-Rose Morel alsnog een plaatsje in de Raad van Bestuur van de VRT geëist te hebben. Frank Vanhecke: “Wat het eerste betreft ligt het niet aan mij om Bruno Valkeniers orders te geven en wat het tweede betreft ben ik van oordeel dat Marie-Rose niets meer moet vragen van een partij die haar overduidelijk niets gunt. Punt. U bent dus helemaal verkeerd geinformeerd – zelfs indien uw informatiebron 't Pallieterke heet.” Waarvan akte.

De derde nederlaag op rij voor het Vlaams Belang is natuurlijk aanleiding voor kritiek op de partijleiding van het VB. Op zes jaar tijd is het aantal stemmen voor het VB gehalveerd, en zoals wij gisteren aangetoond hebben, is de achteruitgang geen plotse klap maar een aanhoudende trend. Wat de zaak nog erger maakt, zijn de verklaringen die de VB-top aflegt over het verkiezingsresultaat. Men vindt de achteruitgang vorige zondag weliswaar een beetje vervelend, maar hoegenaamd geen aanleiding tot ongerustheid en nog minder tot wijziging in de politieke lijn of wissels aan de top. Dewinter presteerde het zelfs om de uitslag van vorige zondag als een succes voor te stellen, want er waren “opiniepeilingen (die) ons minder dan 10 % gaven”. Dan is het toch wel raar dat geen enkele krant, geen enkele radio- of televisie-uitzending, en geen enkele website of blog, tijdens de campagne sprak van een peiling die het VB minder dan 10 % gaf. (Foto: Filip Dewinter op campagne in Gent. Achter hem Bart Debie en Tanguy Veys.)

“Dewinter zegt doodleuk dat het huis nog overeind staat, terwijl het half is ingestort”, zegt voormalig VB-kamerlid Bruno Stevenheydens uit Beveren in Gazet van Antwerpen. In dezelfde krant zegt een VB-mandataris die liever anoniem blijft: “We verliezen de ene verkiezing na de andere, maar de partijtop gedraagt zich als een alcoholist die maar blijft ontkennen dat hij een probleem heeft.” “Dit waren onze verkiezingen: over Vlaams-nationalisme, de Vlaamse identiteit, onze core-business. En net nu verliezen we fors. Als we deze barre situatie nog willen redden, moet de partijtop zijn conclusies trekken”, zegt Marie-Rose Morel niet onverwacht in De Morgen. Bij Het Nieuwsblad weten ze dat Frank Vanhecke maandag een mail stuurde naar VB-voorzitter Bruno Valkeniers met de vraag “de partij te willen redden”. “Een partij die voor een breed publiek wil gaan, moet verschillende karakters toelaten en geen mensen van de weide stampen”, schrijft Vanhecke. “Ooit hadden we de ambitie om een brede volkspartij te zijn, nu lijken we tevreden met elke zetel die we kunnen behouden”, vult Marie-Rose Morel aan in Gazet van Antwerpen. “Links en rechts lopen waardevolle krachten weg, maar dat passeert zonder meer. Na het vertrek van Frank Vanhecke uit het partijbestuur mocht Dewinter het zich zelfs permitteren om te verklaren dat de lucht was gezuiverd. Schandalig!” Maar de kritiek lijkt geen indruk te maken op het triumviraat aan de top. “Ik blijf aan om voort te werken aan de uitbouw van de partij”, zegt Bruno Valkeniers aan Gazet van Antwerpen. De krant kon haar eigen oren niet geloven. “Uitbouw? Is dat geen rare term als je het hebt over een partij waarvan het stemmenaantal in zes jaar is gehalveerd?”

Eens te meer is Marie-Rose Morel, en niet de feitelijk partijleider Filip Dewinter, de gebeten hond. Bij RechtsActueel noteerde men gisterenmorgen: “Wat te verwachten viel, gebeurt nu ook. Daags na de verkiezingen laten Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke weer van zich horen.” Frank Vanhecke kan nog op begrip rekenen. “Hij heeft het Vlaams Blok/Belang mee groot gemaakt en er kan hem op politiek werk en inzicht niets verweten worden.” Maar dan komt het: “Het enige waar hij de fout in ging (…) was dat hij zichzelf heeft laten leiden door Marie-Rose Morel.” Waarna Marie-Rose Morel met alle zonden van Israël beladen wordt, en in die kringen heeft Israël véél zonden begaan. In Knack zegt Gerolf Annemans vandaag dat het uit moet zijn met de verdeeldheid binnen zijn partij, die Vlaams Belang duur is komen te staan. “We moeten bekijken hoe we die situatie met Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel aanpakken”, zegt Annemans. Hoe dat concreet moet gebeuren, daarover blijft hij op de vlakte. “Als er met hen een gesprek mogelijk was, hadden Vanhecke en Morel wel op een lijst gestaan”, aldus Annemans. “Wat nu de plannen van dat duo zijn, weet ik niet. Alle communicatie verloopt via voorzitter Bruno Valkeniers. Maar de communicatie is hoe dan ook beperkt.” Als Gerolf Annemans zegt dat “we moeten bekijken hoe we die situatie met Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel aanpakken”, en Annemans is zelf niet meer on speaking terms met Vanhecke en Morel, dan belooft dat weinig goeds. Maar er zijn tegenkrachten. Rob Verreycken, tewerkgesteld bij de Europese fractie van Frank Vanhecke en Philip Claeys, en juridisch adviseur van de anti-vakbondscel van Marie-Rose Morel, spreekt zijn contacten aan om terug “verschillende karakters” toe te laten binnen de partij.

Gisterenavond boekte Rob Verreycken een eerste succesje. Het artikel over Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel waaruit we hierboven citeerden is van de website van RechtsActueel weggehaald, en is zelfs niet meer terug te vinden met Google Cache. Anderzijds zien onze contacten bij het VB weinig kans op eerherstel voor Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Met 200 024 voorkeurstemmen vorige zondag op de Senaatslijst voelt Dewinter zich gesterkt om iedereen op zijn plaats te zetten binnen het VB. Veranderingen zullen er slechts komen als ze in zijn kraam passen. De VB-partijraad aanstaande zaterdag is er alleszins opnieuw een om naar uit te kijken.

Gisteren schreven wij hier dat Filip Dewinter niet de beste keuze is om te scoren bij verkiezingen. Ook Paul Stulens (foto), voorzitter van het VB in Zandhoven, denkt er zo over. Hij overplakt systematisch alle affiches van Filip Dewinter met andere VB-affiches. “Ik overplak Dewinter elke avond om Morel te wreken”, zegt hij. Gerolf Annemans, wiens affiches ook systematisch overplakt worden met andere VB-affiches, maakt zich er niet druk om. “Er zijn belangrijker zaken”, zegt hij. Zoals staalhard liegen in VRT-verkiezingsprogramma’s.

Zowel bij Gazet van Antwerpen als bij De Standaard/Het Nieuwsblad was het opgevallen dat in Zandhoven op de verkiezingsborden bijna geen affiches van de VB-boegbeelden Filip Dewinter en Gerolf Annemans hangen. Als ze er toch hangen, is het nooit meer dan enkele uren. ’s Morgens zijn ze overplakt met andere VB-affiches. Meestal van VB-senator Freddy Van Gaever, VB-kamerlid Alexandra Colen of de plaatselijke kandidaat Mieke De Moor, VB-gemeenteraadslid in Zandhoven en 11ste op de VB-lijst voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Reporters gingen op uitkijk staan, en tot hun verbazing zagen ze ’s avonds Paul Stulens opdagen, voorzitter van de plaatselijke VB-afdeling en zelf ook VB-gemeenteraadslid in Zandhoven. Filip Dewinter en Gerolf Annemans zijn nochtans twee politici naar wie hij opkijkt. “Maar ik heb nu moeite om te applaudisseren voor die mannen”, zegt hij. Paul Stulens verwijt Dewinter en Annemans dat het VB niet op volle getalsterkte naar de kiezers gaat. Paul Stulens: “Het is hun schuld dat Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel niet op onze lijsten staan. Dit gaat ons stemmen kosten. Ik heb vertrouwelijk een brief geschreven aan Filip Dewinter en Gerolf Annemans dat mochten Morel en Vanhecke niet op de lijst staan, er in héél Groot-Zandhoven geen affiche van Dewinter en Annemans zal hangen. Onlangs was er een meeting van Vlaams Belang op domein De Renesse in Oostmalle. Daar heb ik onze voorzitter Bruno Valkeniers op de hoogte gebracht. Hij zei dat hij begrip had voor mijn actie.” Overigens is de VB-afdeling in Zandhoven geen afdeling als een andere. Bij de federale verkiezingen drie jaar geleden haalde het VB met 25,4 % van de stemmen in het kanton Zandhoven de vierde beste uitslag in de provincie. Dertien kantons, waaronder die van Mechelen en Turnhout, deden het minder goed.

Gerolf Annemans reageert laconiek: “Ik herinner me zijn brief niet meer, maar ik weet wel dat Paul Stulens binnen Vlaams Belang ‘in de oppositie’ zit. Laat onze voorzitter in Zandhoven maar doen. Filip Dewinter en ik zijn heel verdraagzame mensen. Al zal Stulens zelf toch ook beseffen dat zijn gedrag eigenaardig is. (…) Maar wij laten hem doen, er zijn belangrijkere zaken waarop wij ons concentreren.” Eén van die belangrijker zaken is allicht de tv-debatten waarin Dewinter mag opdraven. Vorige woensdag nog in Oog in oog, waar Dewinter staalhard aan het liegen was. Gevraagd naar onenigheid binnen zijn partij gaf Dewinter toe dat er wel meningsverschillen zijn binnen zijn partij, maar: “Iedereen is en blijft lid van onze partij.” (op 10’30” in dit fragment). Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel zijn voorlopig nog lid, maar kamerlid Luc Sevenhans stapte over naar de N-VA, Johan De Mol en Greet Van Linter begonnen met hun eigen fractie in het Brussels parlement, kamerlid Bruno Stevenheydens liet ook weten niet langer VB-lid te zijn en met hem de meeste VB-gemeenteraadsleden in Beveren, de VB-lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in Maasmechelen vindt het VB intussen een verkeerde keuze en er zijn nog die tot hetzelfde inzicht zijn gekomen. Dewinter is kort van geheugen, of erger nog: wil de waarheid niet toegeven.

Gewezen Vlaams Belang-voorzitter Frank Vanhecke en VB-stemmenkanon Marie-Rose Morel nemen niet deel aan de komende federale verkiezingen. Anders dan men zou kunnen denken is het niet dat het VB hen weigerde. Het VB weet wel – zoals wij al eerder schreven – welk stemmenpotentieel beiden hebben. Het zijn Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel die in de gegeven omstandigheden geweigerd hebben.

Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel hebben de hun aangeboden plaatsen op respectievelijk de West-Vlaamse Kamerlijst en de Senaatslijst van het Vlaams Belang geweigerd. Dat heeft partijvoorzitter Bruno Valkeniers gisteren bevestigd. Volgens Valkeniers was Vanhecke aangeboden om de Kamerlijst voor West-Vlaanderen te trekken of te duwen. Morel kon lijstduwer worden voor de Senaat. Beiden hebben het aanbod afgewezen. Bruno Valkeniers zei dit jammer te vinden. “Maar het is hun beslissing. De lijstvorming is al moeilijk genoeg”, voegde hij eraan toe. In een reactie aan de VRT zei Frank Vanhecke dat hij geen kandidaat is bij de federale verkiezingen, heeft er "alles mee te maken dat de partij in het verleden niet altijd bekommerd was om bij de lijstvorming de sterkste mensen op de beste plaatsen te hebben. Bovendien ben ik volledig uitgeschakeld in de dagelijkse werking van de partij. Daarom heb ik beslist om niet op een lijst te staan."

Marie-Rose Morel reageerde op haar blog met: “Blijkbaar meent de voorzitter informatie over de lijstvorming bekend te moeten maken vooraleer de partijraad bijeen komt, morgenavond (= vanavond, nvdr.). De vlucht vooruit die Valkeniers nu neemt is vermoedelijk te wijten aan het interview dat morgen (= vandaag, nvdr.) in P-magazine verschijnt, waarin Gerolf Annemans onverbloemd stelt dat ik tot het het 'verleden' van de partij behoor en voor hem een 'grote vergissing' uit het verleden ben. (…) De afgelopen twee weken werd me door de partijvoorzitter namens het partijbestuur meegedeeld dat er geen politieke toekomst meer voor mij in het Vlaams Belang was, dus ook geen verkiesbare plaats. Niets nieuws, dit was in 2007 en 2009 ook al zo. Bovendien had ik niets gevraagd. Dat ik 48 uur voor het afsluiten van de lijsten een nachtelijke mail kreeg van de voorzitter waarin ‘plots’ meegedeeld werd dat de lijstduwersplaats Senaat vacant was en dat er van mij verwacht werd deze verkiesbare plaats in te nemen, tart alle verbeelding. (…) Blijkbaar denkt de voorzitter dat ik mijn ziel voor een mandaat verkoop. Niet dus.”

Marie-Rose Morel laat zich ook nog ontvallen dat ze in een “twee pagina's tellende weigeringsmotivatie uitdrukkelijk aan Bruno Valkeniers gevraagd had de discussie niet in de openbaarheid te brengen”, en ze betreurt nu dat Bruno Valkeniers de gevraagde discretie aan zijn laars lapt. Meteen is het signaal aan journalisten gegeven om te hengelen naar de inhoud van de “twee pagina’s tellende weigeringsmotivatie” van Marie-Rose Morel.

Het ziet er niet goed uit voor Marie-Rose Morel (foto 1) voor een plaats op de Senaatslijst van het VB. Twee dagen nadat Filip De Man op zijn website schreef dat men het druk-druk-druk heeft op het VB-partijhoofdkwartier (“vergaderingen over de nakende verkiezingscampagne, lijstvormingsbesprekingen, (…) noem maar op”) was Marie-Rose Morel nog altijd niet gecontacteerd over de lijstvorming. Uiteindelijk werd haar de tweede lijstduwersplaats op de Senaatslijst aangeboden, dezelfde plaats als bij de Europese verkiezingen... toen ze vanop die plaats niet verkozen geraakte ondanks een fenomenaal aantal voorkeurstemmen. "Als dat een strijdplaats is, dat Bruno Valkeniers er dan zelf gaat staan", repliceerde Morel in Gazet van Antwerpen. Het was Marie-Rose Morel vorig jaar al duidelijk geworden dan het VB haar liever kwijt dan rijk is, en geen enkele andere partij wil zich verbranden aan Morel. De Schotense zoekt dan maar een eerbaar beroep buiten de politiek… maar stuit daar ook al op slecht volk.

Terwijl de VRT-website deredactie.be Morel nog eens om een opiniebijdrage vroeg  (“De teerling is geworpen, België barst.”) schreef Morel op haar eigen blog over VB-parlementslid Bruno Stevenheydens die bekendmaakte niet langer VB-lid te zijn: “Het vertrek van een stemmenkanon en harde rechtlijnige werker als Bruno is een aderlating. Jong, dynamisch, populair, bijzonder pienter en begenadigd met een verfrissende rechtlijnigheid. Zijn fenomenale score in Beveren bij de gemeenteraadsverkiezingen bewijzen dat ik niet de enige was met een bijzonder hoge achting voor Bruno Stevenheydens. Ik ben bijzonder ongelukkig vast te stellen dat – alweer dezelfde mensen – een talent voor mijn partij naar de uitgang hebben begeleid.” Het is weinig waarschijnlijk dat “alweer dezelfde mensen” Morel alsnog een kans bieden voor een politieke rol op landelijk niveau.

Dan maar een eerbaar beroep gezocht buiten de politiek, en sinds vier maanden volgt Marie-Rose Morel een stage om immobiliënhandelaar te worden. Ze doet dat bij de flamboyante Philippe Kerstens (foto 2) die het voorbije decennium grote sier maakte als zaakvoerder van een paar vennootschappen. In maart 2008 werd Four Oaks, dat dure vastgoedprojecten op stapel zette in Knokke, Edegem en Brasschaat, failliet verklaard. Het vennootschap bleek een lege doos te zijn. Tientallen klanten waren hun voorschotten kwijt. Een paar maanden eerder, in oktober 2007, werd een ander vennootschap van Kerstens, Landscaping International Real Estate And Investment Company, ook al failliet verklaard. Philippe Kerstens is nu veroordeeld tot twaalf maanden cel, waarvan zes maanden effectief, en een geldboete, voor onder meer bedrieglijk opzet en fraude. Gezien het een straf beneden de drie jaar gevangenis is, zal hij in de praktijk evenwel niet naar de gevangenis moeten.

Sinds kort is Kerstens weer actief als makelaar, nu met Landlord Properties. Hij doet opnieuw aan projectontwikkeling, onder meer aan de Turkse Riviera. “Een buitenkans!”, luidt het op de website van het bedrijf. Philippe Kerstens is sinds vier maanden de stagemeester om Marie-Rose Morel het beroep van immobiliënhandelaar aan te leren. Roseke, Roseke, Roseke toch. Waarom voelt ge u altijd aangetrokken tot volk van het slag als Philippe Kerstens en Philip Dewinter?

Druk-druk-druk. Zo is de sfeer in de verschillende partijhoofdkwartieren samen te vatten. Bij het VB is het niet anders. Filip De Man, federaal volksvertegenwoordiger, lid van het VB-partijbestuur en gepromoveerd tot voorzitter van de VB-partijraad, weet er alles van.

Vorige dinsdag postte hij om 16.14 uur onder het kopje Roetsjbaan op zijn website: “Het is een cliché, maar de laatste dagen zat het VB-parrtijbestuur als op een roetsjbaan. De uren vliegen voorbij: persberichten opstellen, vergaderingen over de nakende verkiezingscampagne, lijstvormingsbesprekingen, zoeken naar drukkers, zalen, campagnewagens, breinstormen (!) over de rode draad in ons electoraal betoog, noem maar op. Gelukkig is het Vlaams Belang een goed geoliede machine!” De laatste keer dat het VB letterlijk op een roetsjbaan zat, was op de VB-familiedag op 31 maart 2007 in Bobbejaanland. Foto’s herinneren ons aan die zalige dag. Volgens het VB bijna 13 000 mensen (foto 1, bovenaan); op de roetsjbaan vooraan: Frank Vanhecke, Marie-Rose Morel en Filip Dewinter (foto 1, onderaan). Frank Vanhecke weigert intussen nog naar het VB-partijbestuur te gaan; Marie-Rose Morel – de op Filip Dewinter na populairste VB’er – is opzij gezet door de VB-top en is nog slechts VB-gemeenteraadslid in Schoten. “Gelukkig is het Vlaams Belang een goed geoliede machine!”

Frank Vanhecke is bij verkiezingen, om het even of het voor het Vlaamse of het Belgische parlement was, altijd al lijsttrekker van het VB geweest. Hetzij van de West-Vlaamse lijst, hetzij van de Senaatslijst.  Gaat men zijn stemmenpotentieel opzij laten liggen? En Marie-Rose Morel, om wie de televisiezenders, kranten en ‘bladen’ wedijveren om haar te interviewen, door de VRT regelmatig gevraagd  om een opiniebijdrage, wordt zij uitgespeeld voor de Senaatslijst? Voor de Antwerpse Kamerlijst is er een no paseran, maar voor de Senaatslijst? Daar zou Morel in heel Vlaanderen stemmen kunnen verzamelen voor het VB, en er is weinig twijfel dat Morel stemmen aantrekt die anders niet naar het VB zouden gaan. Wat met Frank Vanhecke? Wat met Marie-Rose Morel? Het antwoord zal niet alleen die twee zelf interesseren. Overigens doet het VB het slecht in de internetpoll van De Standaard. Op de vraag voor welke partij zou u nu stemmen, haalde het VB gisterenmorgen slechts iets meer dan 3 %, gisterenavond zelfs iets minder dan 3 %. De N-VA van Bart De Wever daarentegen iets meer dan 50 %. Natuurlijk weerspiegelt dit niet de reële stemming, het toont wel aan dat het netwerk van VB’ers die hun partij dag en nacht via het internet promoten (nog) niet de “goed geoliede machine” is van weleer.

De vraag van het VB aan Johan Demol en Greet Van Linter om ontslag te nemen als parlementslid wegens onoverbrugbare meningsverschillen met het VB is ook al niet van aard om het beeld van Filip De Man over het VB als “een goed geoliede machine” te bevestigen. Het was nochtans diezelfde Filip De Man die de gewezen politiecommissaris Johan Demol binnenhaalde bij het VB en verder ondersteunde als stemmentrekker voor het VB in Brussel (foto 2: Johan Demol op de omslag van het Vlaams Blok Magazine van oktober 1998). Dat het intussen niet meer botert tussen het VB en Johan Demol en vice versa is al langer duidelijk. Nog iemand die het al enige tijd moeilijk heeft met het VB, maar het pas nu echt bekend maakt, is Bruno Stevenheydens (foto 3), VB-volksvertegenwoordiger uit Beveren. Door vriend en tegenstander erkend als een van de weinige degelijke parlementsleden van het VB. Hij stapt op bij het VB. In zijn afscheidsbrief spreekt Bruno Stevenheydens van “onoverbrugbare meningsverschillen” en een “opeenstapeling van incidenten (…) welke onvoldoende of niet werden rechtgezet, en een duidelijk verschil in politieke visie en stijl”. Voorbeelden hiervan zijn: “Het aanvoeren van een gewezen bokskampioen als nationaal campagnebeeld (…) zonder de afdeling Beveren hierin te raadplegen hoewel een flink aantal van zijn fratsen openlijk geweten waren. (…) Het ontbreken aan enige wil om gezamenlijk een voldragen partijstandpunt in te nemen in het Oosterweeldossier. Het verkiezingsprogramma 2009 (het gebrek aan inspraak) en de nationale bocht inzake de inzet voor het behoud van Doel. (…) Dat er geen oprechte bereidheid is om uit het isolement van het cordon sanitaire te treden.”

Over die gewezen bokskampioen, Jean-Pierre Coopman die prominent op de voorpagina van de eerste VL-krant stond, schrijft Bruno Stevenheydens: “De zogenaamde ‘propere handen’ politiek bleek hierbij eerder een inhoudsloze slogan.” Over het verkiezingsprogramma 2009 en de bocht inzake het behoud van Doel luidt het: “In feite komt het erop neer dat alles beslist wordt vanuit een kleine kern in de Antwerpse fractie en wordt het partijbelang vaak gelijkgesteld met Antwerps (of zelfs haven)belang, zonder echt inspraak vanuit de rest van de partij mogelijk te maken. Een voorbeeld hiervan is de recente poging om een parlementair initiatief van mijzelf over het voorzien van een veiligheidsafstand rond de kerncentrale (waardoor havenuitbreidingen in de onmiddellijke omgeving van de kerncentrale omwille van veiligheidsredenen zijn uitgesloten) te beletten.” Het Vlaams Belang als een goed geoliede machine? Bruno Stevenheydens was 16 jaar lang mandataris voor het VB als gemeenteraadslid in Beveren (wat hij nog steeds is), provincieraadslid in Oost-Vlaanderen (waarvan drie jaar als fractieleider) en federaal volksvertegenwoordiger. Stevenheydens koos er bewust voor om pas nu de redenen voor zijn ontslag publiek te maken. Volksvertegenwoordiger Luc Sevenhans stapte vorig jaar al op als VB. Luc Sevenhans zetelde daarna negen maanden als onafhankelijke in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en stapte dan over naar de N-VA.

De voorbije weken vernamen wij van angstaanjagend veel vrienden en collega’s dat bij hen onlangs kanker is vastgesteld, ze aan kanker hebben geleden en de behandeling op hun lichaam sporen heeft achtergelaten, of ze behandeld zijn tegen kanker maar nu opnieuw bestraald moeten worden. Marie-Rose Morel is heus niet de enige bij wie het monster toesloeg. Het voorbije weekend mocht Morel nog eens haar verhaal vertellen. Acht weken na het verschijnen van haar kankerdagboek Leve het leven!. Nu in Het Nieuwsblad Magazine (foto).

“Kanker heeft me aardser gemaakt”, vertelt de voormalige VB-volksvertegenwoordigster. “Wat komt, dat komt, en daar moet je mee leren leven. Je hebt niet alles in de hand. Ik maak me niet vaak druk meer. Het afgelopen jaar heeft me berusting geleerd. Het is vreemd, maar ik ben veel gelukkiger. Er is een hoop ballast van me afgevallen.” Ze vertelt voor het eerst dat euthanasie een optie was. Marie-Rose Morel: “Als er geen genezing meer mogelijk is en als het geen menselijk lijden meer is, dan wil ik het niet eindeloos rekken. Want wat is daarvan de toegevoegde waarde voor mij? Voor mijn kinderen? Voor de medische wetenschap? Ik denk niet dat de balans voor mijn leven waardevoller zou zijn als ik nog enkele weken langer zou liggen afzien, integendeel. (…) Als je kanker hebt, vecht je tot het uiterste. (…) Daarom ben ik zeker dat mensen niet te snel om euthanasie vragen. Die levensdrang is zo sterk. Je zoekt het uiterste van je grenzen op. En als je dan zegt: Nu is het genoeg, dan is dat echt wel gefundeerd.” Interviewster Isa Van Dorsselaer merkt op dat dit niet het VB-partijstandpunt is over euthanasie. Marie-Rose Morel: “Nee. Ik deel de mening nu eenmaal niet dat je de kelk tot op de bodem moet ledigen. En ik wil binnen de partij best ijveren voor een ander standpunt. (…) En of de partij nu blij is met mijn standpunt of niet, daar lig ik al lang niet meer wakker van.”

Het VB-standpunt over euthanasie luidt: “Voor ons is de bescherming van de waardigheid van ongeneeslijke zieken een mensenrecht. In Denemarken, het Verenigd Koninkrijk, Canada en Australië kwam men tot de conclusie dat een rechtsstaat opzettelijk doden niet kan tolereren, ook niet als het om medisch doden op verzoek gaat. De Raad van Europa aanvaardde een aanbeveling die de mensenrechten en de waardigheid van ongeneeslijke en stervende patiënten moet beschermen. Het Vlaams Belang is principieel gekant tegen de wetswijziging die euthanasie uit het strafrecht heeft gehaald. Ons verzet tegen euthanasie betekent natuurlijk niet dat het Vlaams Belang voorstander is van therapeutische hardnekkigheid of het nodeloos verlengen van het leven en het lijden. Stopzetting van een nutteloze geneeskundige behandeling bij terminale patiënten en pijnstillers die het stervensproces verkorten, zijn toegelaten; experimentele medische ingrepen zijn dat niet. De vraag naar euthanasie of levensbeëindiging vermindert trouwens sterk als er, naast doelmatige pijnbestrijding, ook vakkundige palliatieve zorg geboden wordt. De medische wetenschap kan sterven meestal pijnloos laten verlopen, zonder actief een einde te maken aan het leven. (…) Alle rust- en verzorgingstehuizen dienen te beschikken over een degelijke palliatieve dienst. Ook de thuiszorg (…)”.

Het is niet de eerste keer dat VB-kiezers een ander standpunt hebben dan hun partij. Opinieonderzoek wees uit dat een meerderheid van de VB-kiezers voor het recht op abortus is; het VB is radicaal tegen. Het is wel de eerste keer dat een voor de partij zo belangrijke publieke figuur zich uitspreekt tégen een ethisch standpunt van het VB. Populair bij de basis en de kiezers, is Morel evenwel aan de kant gezet door de VB-partijleiding. Over de debatten en verkiezingsmeetings in aanloop van de Europese verkiezingen vorig jaar, terwijl ze volop in behandeling was tegen haar baarmoederkanker, zegt Marie-Rose Morel in datzelfde interview: “Ik ben normaal gek op debatten, maar toen functioneerde ik op automatische piloot. Bovendien waren mijn tegenstrevers minder hard voor me. Ik zat maar te wachten, mijn snedige republiek al klaar, op de opmerking over onze fascistenpartij, en die kwam dan maar niet. (…) Mensen waren plots veel beleefder.” “Ik heb de partij zachter gemaakt”, vertelt Morel tot slot. “Ik laat het menselijke gezond verstand spreken, zodat er een meer menselijke en realistische visie op de samenleving komt dan die van een deel van de partijleiding.” Maar daar hebben we nog niets van gezien in de officiële partijstandpunten noch in verklaringen van de VB-partijleiding.

Je kon er niet naast kijken: vorig weekend twee volle bladzijden in Het Laatste Nieuws, gisteren interviews in De Standaard en Het Nieuwsblad, artikels in Het Belang van Limburg en Gazet van Antwerpen, een redactioneel commentaar in die laatste krant… Het kankerdagboek van Marie-Rose Morel Leve het leven! is voorgesteld aan de pers.

In de boekhandel hebben we Leve het leven! nog niet gevonden, maar kranten, radio (De Ochtend op Radio 1, De Middagpost op Radio 2) en televisie (VTM) brachten er al uitgebreid verslag over uit. “Het is aanschuiven voor de interviews, bij haar thuis in Schoten. De koffie staat klaar, het haardvuur brandt”, meldt De Standaard. In zusterkrant Het Nieuwsblad vertelt Marie-Rose Morel: “Kanker maakt je leven (…) goedkoper. Normaal heb ik een dure smaak op restaurant. Door de behandeling vond ik een glaasje Tönissteiner met citroen het lekkerst van al.” Voorts vertelt Morel nog dat ze door haar ziekte en medicatie begon te dromen van seks met voormalig Open VLD-minister Marino Keulen, terwijl Marino Keulen en Marie-Rose Morel het toch niet echt voor elkaar hebben. Een mens wil het allemaal niet weten. Wél te noteren Morels uitspraak: “Ik besef dat mijn ziekte de welvaartsstaat ontzettend veel gekost heeft.” Morel wil nu iets terugdoen door de opbrengst van haar boek te schenken aan Kom Op Tegen Kanker. Alhoewel elke euro voor kankerbestrijding nuttig is, zou Morel zich ook kunnen uitspreken tegen het VB-standpunt over de sociale zekerheid.

Volgens het VB is het gevaar “dat er geen geld meer zal zijn voor Vlaamse bejaarden, zieken en gehandicapten, omdat er miljarden worden afgetapt ten behoeve van een stelletje Waalse profiteurs, die helemaal niet ziek of invalide zijn, maar die handig misbruik maken van het feit dar er in Wallonië nauwelijks wordt gecontroleerd. Omdat er miljoenen euro’s die bestemd zijn voor de sociale zekerheid, terechtkomen in de zakken van corrupte PS’ers. En tenslotte ook omdat de Belgische politieke leiders denken dat wij als klein land het OCMW kunnen zijn van heel de wereld. (…) Zorg dan dat dat soort profitariaat wordt afgeschaft. Dat het geld naar de Vlaamse zieken en invaliden gaat. Naar onze mensen.” In Gazet van Antwerpen zegt Morel dat ze nu gelukkiger is dan voor haar ziekte. “In zo’n periode leer je alle dingen van het leven beter op hun juiste waarde schatten.” Denkt ze nu ook anders over de zorgen die Waalse en andere kankerpatiënten nodig hebben? Waar blijft Morels politiek boek, dat nog vóór haar kankerboek zou verschijnen?

In Knack zegt Bruno Valkeniers vandaag dat hij van plan is Marie-Rose Morel noch Frank Vanhecke uit het VB te zetten “op voorwaarde tenminste dat men zich achter ons programma en onze visie- en strategietekst schaart, en bereid is om zoveel mogelijk mensen van onze politiek te overtuigen.” Dat laat natuurlijk nog manoeuvreerruimte. Zelf verwacht Morel niet dat het VB haar een plaats aanbiedt bij de federale verkiezingen in 2011. Morel: “Als ze je eerst op de reservebank zetten en dan uit de bus schoppen, moet je niet veel meer verwachten.” Geen weg terug voor Morel in VB, kopte Lex Molenaar boven zijn redactioneel commentaar in Gazet van Antwerpen. “Ze overwon haar ziekte, maar is politiek dood verklaard.” En zelfs de burgemeesterssjerp van Schoten zou het VB Morel niet gunnen. Lex Molenaar: “De VB-top zou nu al plannen hebben om bij de lokale verkiezingen van 2012 een andere lokale lijsttrekker te lanceren, om zich definitief van Morel te ontdoen.” Al valt natuurlijk nog af te wachten of het VB dat lukt. In de Schotense VB-afdeling hebben we al meer fans van Morel dan van het VB ontmoet.

Morels populariteit kan trouwens nog stijgen. De kans is niet onbestaande dat van haar kankerboek meer exemplaren worden verkocht dan van de grootste politieke bestseller van de laatste jaren: Jean-Marie Dedeckers Recht voor de raap, goed voor meer dan 35 000 exemplaren. En zo zou Morel diegenen een neus kunnen zetten die het haar kwalijk nemen dat ze een poging kelderde om Jean-Marie Dedecker op een VB-lijst te krijgen. Maar haar ziekte exploiteren? Neen, dat doet Morel niet. Het overkomt haar allemaal.

Wie wil weten wat  Marie-Rose Morel denkt over de actualiteit moet niet noodzakelijk surfen naar haar website. De hete mening van Marie-Rose Morel lees je eerst op de VRT-website deredactie.be. Amper een maand na haar eerste opiniebijdrage daar werd la Morel nu door de VRT-redactie gevraagd haar mening te geven over de situatie in Anderlecht.

Deze keer echter geen soloshow voor de Schotense. Ook Brusselaar Bert Anciaux werd om een bijdrage verzocht, en voor de verandering is dat eens een verstandige bijdrage. Maar dan het schrijfsel van Marie-Rose Morel. Mocht Kris Merckx iets dergelijks geschreven hebben, het zou geweigerd zijn wegens “te pamflettair”. Na een portie gescheld op veiligheidsexpert Brice De Ruyver, het verdedigen van de politieman “die weigerde zijn patrouille als levende schietschijf op een bezet Lemmensplein los te laten” maar het des te meer veroordelen van de Anderlechtse burgemeester Gaëtan Van Goidtsenhoven, en het ridiculiseren van de ‘Robins’ van ‘Batman Brice De Ruyver’ Sven Gatz (Open VLD), Ben Weyts (N-VA), Stefaan De Clerck (CD&V) en Renaat Landuyt (SP.A), komt Morel toe aan vier zinnetjes om te zeggen hoe zij de situatie zou aanpakken: “Jammer dat De Crem vast zit in Tadzjikistan, anders hadden ze hem eens kunnen vragen hoeveel militairen hij na de grote besparingen nog over heeft. Misschien een paracommandokazerne in Anderlecht openen? De Kalashnikovs zijn er in elk geval al goedkoop. Ik ben pro.”  Voorwaar een verrijking van het debat!

“Alweer moeten de media aan zelfonderzoek doen. Het was VRT-journaliste Lisbeth Imbo die haar collega en vroegere baas Siegfried Bracke, een middelbare heterofiel van het mannelijk geslacht, aan zijn oren trok. Waar was dat nou weer voor nodig, die wulpse beelden van Marie-Rose Forel in Bracke op Vrijdag? Goede vraag, al zouden wij ze nog wat korter geformuleerd hebben: waarom Morel bij Bracke?”

Columnist Jo Van Damme sluit daarbij deze week in P-magazine aan bij wat wij eerder schreven over de blog van Marie-Rose Morel (foto) bij de VRT-website deredactie.be: Waar is dat voor nodig?. Jo Van Damme: “Behalve dat ze het Vlaams Belang uit elkaar heeft gespeeld (Morel zou zelfs de Alpen uit elkaar spelen) zien we niet meteen haar grote verdienste voor de samenleving. Dat ze een Ernstige Ziekte overwonnen heeft, weten we onderhand wel, ze heeft trouwens geen kans onverlet gelaten om ons eraan te herinneren. Imbo heeft er echter niet zozeer bezwaren tegen dat de Vlaams Belang-politica nog maar eens een personalityshow cadeau kreeg (ook in De keien van de Wetstraat was Morel al eens de vedette van de week). Haar probleem met Bracke op Vrijdag was dat Morel in dat programma werd geconfronteerd met oude filmpjes waarin ze in ondergoed poseerde of anderszins schaars gekleed met Bart De Pauw of Rob Vanoudenhoven enig komisch effect najoeg. Nou ja, geconfronteerd. Morel vond het zo te zien wel geinig, schaamde zich absoluut niet voor de beelden, wilde ze zelfs niet afdoen als een jeugdzonde. Het was een deel van haar vak destijds en ze zag dus geen reden om zich daar over te schamen. Wij ook niet. Ze zag er overigens schitterend uit in lingerie, en ze mag er vele jaren en twee kinderen verder overigens nog altijd zijn. Qua prentje, bedoel ik dan. Affaire gesloten. Nog vragen, meneer Bracke?

Toen kroop Imbo in de pen. Wat was dat nu toch de laatste tijd dat vrouwen zoals Carla Bruni, Jelle Van Riet-Lotigiers  en nu ook Marie-Rose Morel in hun blootje worden gezet omdat ze in een ver verleden ooit eens uit de kleren zijn gegaan? Deze drie namen in één en dezelfde zin, het was al een hele opgave om dat mentaal te verwerken, maar Imbo verbaasde nog meer toen ze dit vertaalde als het werk van (mannelijke) boze krachten die het niet kunnen hebben dat vrouwen aan een tweede carière beginnen. (…) Imbo, in haar blog: ‘Of u nu Carla Bruni een fijne dame vindt of een doortrapte mannenverslindster, Jelle Van Riet een sympathieke journaliste of een omhooggevallen jaloerse echtgenote, en ook, of u nu Marie-Rose Morel een slimme politica vindt of een irritant fascistisch wicht, dat doet er in deze nu even niet toe: ook zij hebben het recht om niet ongepast in hun blootje te worden gezet.’ De kwalificaties zijn voor rekening van Imbo (…).” 't Is straf wat de mensen allemaal durven schrijven.

Marie-Rose Morel is geen bestuurslid van de VRT geworden. Het werden twee mensen met een veel langere staat van dienst bij het VB die de partij gaan vertegenwoordigen bij de openbare omroep. Vooreerst Hilde De Lobel, voormalig Vlaams volksvertegenwoordigster, voor de kandidatenlijst voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in 2004 opzij gezet om… nieuwkomers als Marie-Rose Morel en Jurgen Verstrepen een plaatsje te geven op de VB-banken in het Vlaams parlement. De Lobel kwam daarna nog even terug in het Vlaams parlement nadat Rob Verreycken het er te bont maakte. Intussen is ze in Antwerpen VB-districtsraadslid. De voornaamste verdienste van Hilde De Lobel is dat ze in de Antwerpse wijk Seefhoek woont, en verder overal te hulp springt waar het VB haar vraagt. In november was ze nog de VB-spreekster van dienst bij het protest tegen de eerstesteenlegging voor een nieuwe moskee in Keulen.

Ook Eric Deleu (foto), de tweede VB-vertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de VRT, heeft ook al eens de duimen moeten leggen voor Marie-Rose Morel. Eric Deleu is het eerste gemeenteraadslid van het VB. Na de gemeenteraadsverkiezingen in 1982 stapte hij als fractieleider van een tweekoppige VB-delegatie het Antwerpse stadhuis binnen. Nu is Eric Deleu VB-gemeenteraadslid in Aartselaar. Belangrijker bij deze voor de buitenwacht minder bekende VB’er is dat hij tot het old boys-netwerk van het VB behoort. Uit een graffiti in een Belgisch café in Kaapstad (zie de eerste foto in onze ‘Galerij der dwazen’ in de rechterkolom van deze blog)  blijkt dat Eric Deleu wel eens op reis was in Zuid-Afrika in gezelschap van Filip Dewinter en (jawel) Frank Vanhecke. Al jaar en dag verzorgt hij met zijn reclamebureau ARB de verkiezingscampagnes van het VB, ook al blijkt dat niet uit de portfolio van het bedrijf. Maar daar staan nog wel meer bedrijven niet op waar ARB voor werkt(e). Voor het VB ging Eric Deleu eigenhandig bij Dille & Kamille de bezem kopen waarmee het VB de Grote kuis-campagne voor de Europese verkiezingen in 1994 voerde, en de Orde op zaken-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen datzelfde jaar. Tien jaar later, in 2004, mocht Eric Deleu VB-afgevaardigde worden in de Raad van Bestuur van de VRT in opvolging van Werner Marginet, die Vlaams parlementslid was geworden. In 2005 werd Eric Deleu opnieuw door het VB uitgestuurd naar de Raad van Bestuur van de VRT.

Met de komst van Marie-Rose Morel liep het even mis met de zakelijke contacten tussen Deleu en het VB. Net voor de federale verkiezingen op 10 juni 2007 moest Deleu’s reclamebureau het voor een contract met het VB afleggen tegen een reclamebureau uit… Schoten. Consternatie bij Vlaams Belang. Volgens Marie-Rose Morel, die een dik jaar tevoren in Schoten was gaan wonen, was er een verschil van 25 % tussen de prijs van Deleus reclamebureau en het Schotense reclamebureau. Aan De Standaard bevestigde Deleu dat het missen van het contract “inderdaad een verrassing van formaat” was. Maar de zaak werd vlug rechtgetrokken, begin juli 2007 was het bij het VB weer als vanouds. Volgens Filip Dewinter was er niets aan de hand. Filip Dewinter: “We schreven een offerte uit en dat Schotens bureau was het goedkoopst. Nadien schreven we een nieuwe offerte uit en deed Eric Deleu wat beter zijn best.” Zo regelt men dat bij het VB. Het regelen van een vergoeding voor een beeld van de huisbeeldhouwer van Adolf Hitler dat Deleu vorig jaar meenam uit een Duits museum nam meer tijd in beslag. Zowel Hilde De Lobel als Eric Deleu hebben dus al eens een stap opzij moeten zetten voor Marie-Rose Morel, en nu is het Morel die hen moet laten passeren. Bij een verdeling van mandaten maakt een partijvoorzitter trouwens altijd meer ongelukkigen dan gelukkigen.

Ook Bart Debie had zijn zinnen gezet op een mandaat als VB’er in de Raad van Bestuur van de VRT, maar hij stond niet eens op de shortlist van vier kandidaten voor twee mandaten die Bruno Valkeniers had doorgestuurd naar minister Ingrid Lieten. De voorbije dagen liet Bart Debie zich tegenover zijn Facebook-vrienden ontvallen dat hij zich bezint over zijn professionele toekomst. Meer wilde hij er niet over kwijt. Bart Debie: “Tja. Ik ga hier op dit publiek forum niet over uitweiden. De Stasi  bij ons op ’t werk leest immers mee.”

Even een misverstand rechtzetten: sommigen denken dat wij afgunstig zijn op de vele keren dat Marie-Rose Morel de media haalt. Dat is niet (altijd) zo. Waar we vorige week wél tegen protesteerden is dat Marie-Rose Morel als enige volbloed politica een blog kreeg bij de VRT. We schreven er nog bij dat het voor ons zelfs niet eens ging over een VB’ster die een blog kreeg bij de VRT: “Een CD&V-politica bevoorrechten zou evenzeer de rol van de VRT als neutrale waarnemer in vraag brengen.” Het belette niet dat op de Capricio Italiano-blog vorige week een Morel-fan tweemaal van leer trok tegen het AFF.

Capricio Italiano, waarvan de teksten ook nog eens gepost worden op een Seniorennet-blog, was zeer ingenomen met het feit dat Morel in het VRT-programma Bracke op vrijdag verwacht werd. Een paar fragmenten, er mag al eens gelachen worden: “Deze avond laat, op CANVAS, bijhuis van de Roze Rode Omroep, mag ons aller Roosie bij Nonkel Siegfried op de schoot. (…) Ik denk dat onze vriendjes, de pietjes en de mietjes, de meisjes en de jongens van het AFF, huilend in elkaars armen, de vuisten gebald in machteloze woede, hun beeldbuis deze avond duizendvoudig zullen vervloeken. Hun Roze-Rode wereld staat op het instorten! En er staat al zo machtig veel volk aan den Dop…. Temeer daar er nu een harde katholiek als Kardinaal benoemd wordt, en geen der hunnen, noch een zachtaardig meeloper met wie ze de vloer kunnen aanvegen. Stel U voor! Een Kerkleider die de dingen durft te benoemen, zonder Zijn mening eerst te toetsen aan de Rode Heilsboodschap! Die vent weet niets van de ethiek in het kruis van hun broek! En dan die Morel! Een aartsgevaarlijke feeks in engelengestalte. Natuurlijk zal de Orangist en Beeldbuis-Flamingant die Nonkel Siegfried is, weer de galante Bompa willen uithangen, in plaats van haar, zoals al die andere ster-HOERnalisten, aan de muur van de ware Linxe Vaderlandsliefde te nagelen…. Waar gaat dat naartoe! Waar gaat dat naartoe! (…) Enfin, jullie Rode Burcht wordt weer eens ontheiligd door het reine maagdenbloed van een Blokster! En jullie moeten het toegeven : het IS een harde Tante die onder een lieftallig uiterlijk, een messcherpe tong laat horen en zien. Maar het achterste van die tong….Neen, mannekes, dat is geen spek voor Uw bek! Nog veel bookes eten, en braaf op jullie twee knietjes jullie avondgebedje bidden. Ieder dag. Dan zal ons Heerke misschien ooit ook eens wat in jullie schoentje leggen….”

In een tweede artikel maakte de auteur van de initialen AFF, van Anti-Fascistisch Front, Argeloze Frivole Flodderaars. Als wij dan toch Argeloze Frivole Flodderaars zijn, willen we graag het mooiste en verrassendste uit de Bracke op vrijdag-uitzending presenteren: een filmpje dat Siegfried Bracke had opgediept uit een programma met Bart De Pauw en Rob Vanoudenhoven en Marie-Rose Morel (foto). Veel kijkplezier ermee.

Wat hebben VRT-coryfeeën als Siegfried Bracke, Tim Pauwels en Liesbeth Imbo, auteur Kristien Hemmerechts, professor kerkelijk recht Rik Torfs, radiopresentatrice Heidi Lenaerts en Marie-Rose Morel (foto) gemeen? Ze hebben elk een blog op de VRT-website deredactie.be. Voorbije maandag werd Marie-Rose Morel immers toegevoegd aan het kransje VRT-bloggers. Bij het VB reageert men met gemengde gevoelens. De top zwijgt erover in alle talen, de basis wantrouwt de zaak.

Maandag verscheen op de VRT-website deredactie.be een column van Marie-Rose Morel over De toekomst van het Vlaams Belang… Waarom die drie puntjes achteraan de titel, wordt niet uitgelegd. Kort samengevat komt de column erop neer dat la Morel zegt dat haar partij net als andere partijen problemen kent, maar we niet moeten denken dat het VB haar laatste adem aan het uitblazen is. Morel heeft een paar suggesties om de partij meer zuurstof te geven. 1. Men moet bij het VB vernieuwing toelaten (“Vechten tegen de natuurlijke generatiewissel heeft hetzelfde effect als de Wiener Sangerknaben laten optreden in hun oorspronkelijke bezetting van 1924. Lege zalen.”). 2. Het VB moet meer vrouwelijke kiezers aantrekken (“Sinds 1948 hebben vrouwen in België stemrecht. Men kan ervoor of ertegen zijn, maar tot men een wetsvoorstel indient om het vrouwenstemrecht af te schaffen, moet een politieke partij er rekening mee houden dat meer dan de helft van de kiezers vrouwen zijn.”). 3. Er moet meer inspraak komen bij het VB (“De partij is veel meer geworden dan de integriteit van Karel Dillen. Een heuse KMO met veel personeel, veel verschillende meningen, veel clans, veel centen en veel tegenstrijdige belangen. Misschien is dit de tijd om het ‘gesundes Volksempfinden’ in te schakelen en interne partijdemocratie toe te laten.”). Marie-Rose Morel besluit met de vaststelling dat bij de Open VLD “een echte voorzittersverkiezing” mogelijk was die deze partij opnieuw op de kaart zette, en dit zonder een nacht van lange messen achteraf. “Is ook mijn partijtop klaar voor deze democratische quantumsprong?”

Maakt ook de VRT een “democratische quantumsprong” door bij haar bloggers ook Marie-Rose Morel op te nemen? Een opmerkelijke daad voor een openbare omroep die amper zes jaar geleden nog met de nota De VRT en de democratische samenleving haar medewerkers aanspoorde tot reserves en waakzaamheid voor het zomaar aan het woord laten van VB’ers. Opmerkelijk ook omdat Marie-Rose Morel de enige van de VRT-bloggers is die partijpolitiek actief is. Marie-Rose Morel schrijft haar column als “eenvoudig en trouw partijlid”. Eenvoudig is ze wel niet, een trouw partijlid wel – al was het maar omdat andere partijen (N-VA, LDD…) niet (meer) van haar willen weten. Geen van de andere VRT-bloggers manifesteert zich als partijlid. Met de VRT-bloggers Jan Van Duppen en Lucas Catherine komen we er het dichtst bij in de buurt. Jan Van Duppen is voormalig SP.A-volksvertegenwoordiger uit de Kempen. Maar hij is intussen niet alleen ex-volksvertegenwoordiger, hij is intussen ook ex-SP.A’er. En auteur Lucas Catherine tekende vorig jaar nog een steunoproep voor de PvdA+, maar het is toch niet daarmee dat Lucas Catherine zijn (inter)nationale bekendheid vergaarde. Laat staan dat hij zijn VRT-blog zou gebruiken voor afrekeningen binnen de PvdA. Met Marie-Rose Morel is dat anders. Hoe graag we ook de mening van Marie-Rose Morel lezen – het is vaak knap geschreven en hoe meer ze haar mond roert, hoe meer ze het VB in twee kampen splijt – maar dit kan toch niet. Is het de taak van de openbare omroep om politici een vrij forum te geven, en erger nog: één partij te bevoordelen? We denken het niet. Het hoeft zelfs niet eens van het vermaledijde VB te zijn, een CD&V-politica bevoorrechten zou evenzeer de rol van de VRT als neutrale waarnemer in vraag brengen. Marie-Rose Morel heeft een eigen, druk bezochte, blog. Volstaat dat niet?

Bij het VB reageert men met gemengde gevoelens. De partij heeft nog maar pas een klacht neergelegd tegen de VRT omdat in een uitzending van Villa Politica over het Europees parlement het VB niet aan bod kwam; nu de VRT Marie-Rose Morel een Vrije Tribune geeft, wordt het niet eens vermeld op de website van het VB. Als Bruno Valkeniers of Filip Dewinter een Vrije Tribune in De Standaard krijgen, is dat wel anders. Dan wordt wel een aanleiding gevonden om er naar te refereren. Houdt de VB-top zoveel als mogelijk de kiezen op elkaar over de VRT-blog voor Marie-Rose Morel, bij de VB-basis maakt de blog de tongen los. Sommigen zien er een manoeuvre in van de VRT: “Als vandaag een VB’er aan het woord gelaten wordt op de opinieblogs, is dit met een duidelijk partijpolitiek oogmerk. De VRT ziet in Marie-Rose Rebel de figuur die de partij verder kan verdelen en daarom ligt de rode loper uit.” Anderen drukken het minder diplomatisch uit: “Als de VRT het VB uitnodigt, is er stront aan de knikker.” Een derde eist maatregelen: “Het is aan het VB om haar (Marie-Rose Morel, nvdr.) op haar plaats te zetten. Dat mens werkt al lang op mijn zenuwen. Van mij zou haar C4 klaar liggen. Zij doet niks anders dan het imago van het VB schaden.” Een vierde vindt het daarentegen geweldig: “Al eens nagedacht over wie nu wie in de maling neemt: ons aller Roosie de BRT, of de BRT ons aller Roosie. Al moet ik toegeven dat het gevaarlijk kersen eten is met hoge heren. Wat dat betreft: ik denk dat ze bij de BRT nog niet aan de nieuwe patatjes zijn. Ze zijn daar misschien aan leuke speel-poppemiekes gewend, maar niet aan een overtuigde rechtlijnige harde tante als Marie-Rose. Straks laat ze die windbuilen alle hoeken van elke kamer van hun eigen heiligdom zien!”

Filip Dewinter werd door een journalist naar zijn mening gevraagd over de rechtstreekse voorzittersverkiezingen die Morel in haar VRT-blog lijkt voor te staan, al heeft ze dat toch niet letterlijk gezegd. Volgens Dewinter “werkt het systeem waarbij de voorzitter gekozen wordt door de honderden kaderleden perfect en moet dat niet aangepast worden.” Dewinter overdrijft weer eens. Het is de VB-partijraad die de voorzitter aanduidt, en die telt geen “honderden” kaderleden maar “zo’n 110”.

Toen wij hier vorige week een artikel aankondigden De vrouw van het jaar: Marie-Rose Morel, Marijke Dillen of Karin Wolters? werd prompt een Facebook-groep Wij verkiezen Karin Wolters als AFF-’Vrouw van het jaar’! opgericht.  Voor alle duidelijkheid: het Anti-Fascistisch Front (AFF) is niet de initiatiefnemer van deze Facebook-groep. Integendeel. Karin Wolters (foto 1) begeeft zich in de driehoek tussen Blood and Honour in Vlaanderen en Nederland, autonome rechtsradicalen zoals de Autonome Kameraden en de Bockenreyders, en de rechterzijde bij het VB. Treffend geïllustreerd in een foto die in Humo verscheen, met naast Karin Wolters Arnoud Kuipers, Sandy Neel en Jarno Roppe. De Facebook-groep voor Karin Wolters verzamelde 70 fans. Naast de al genoemde Arnoud Kuipers en Jarno Roppe onder meer VB-volksvertegenwoordiger Pieter Huybrechts, Yorick Van de Weyer en Sacha Vliegen (VVB/Voorpost).

Maar er is weinig discussie: dé vrouw van het jaar – toch in het gebied dat wij bestrijken: extreemrechts tot neonazi’s – is Marie-Rose Morel (foto 2). Geen vrouw die in een politieke partij zoveel te weeg bracht dan Marie-Rose Morel, en dat zelfs zonder een noemenswaardig politiek mandaat. We willen niet geringschattend doen over de functie van gemeenteraadslid in Schoten, maar het is niet daarmee dat Marie-Rose Morel gisteren op de tiende plaats terecht kwam in de Top-100 Belgen van 2009 van Het Laatste Nieuws. In ’t Pallieterke werd al op 9 december het belang van Marie-Rose Morel onderstreept: “Het zou goed zijn als eindelijk eens tot de eigen kringen én de buitenwereld doordringt dat Marie-Rose Morel niet naar het Vlaams Belang is gekomen om de tweede viool te spelen. Als ze haar zin niet krijgt, dan gaan de poppen aan het dansen en begint de variété. Filip Dewinter is destijds genoeg gewaarschuwd dat hij een gevaarlijk projectiel binnenhaalde en het zal bijzonder moeilijk zijn dat nog te ontmijnen nu Morel kan bogen op haar sterke resultaat bij de Europese verkiezingen. Bovendien kan ze alleen via het Belang nog op het voorplan proberen te blijven van de politiek, want geen enkele andere partij wil zo’n destructief element in zijn rangen opnemen, sollicitaties overbodig. Met Morel gegarandeerd rel, en vroeg of laat zal de partijtop daar conclusies uit moeten trekken. Intussen staan N-VA en LDD aan de zijkant te lachen en zijn blij dat zij niet (langer) met Mata Hari zitten opgescheept.”

In Het Laatste Nieuws nam Marie-Rose Morel gisteren een afwachtende houding aan. Marie-Rose Morel: “Ze hebben nu anderhalf jaar tijd om te bewijzen dat hun keuze voor een kleine groep en een harde lijn de juiste is. Intussen verander ik niet van ploeg en ga ik me niet verzetten. Zoniet zak ik nog dieper in het drijfzand. Ik zou foert kunnen zeggen, maar daarvoor zie ik de basis nog te graag.” Morel zegt veel plezier te beleven aan haar mandaat als gemeenteraadslid in Schoten, en herhaalt wat ze eerder in de Nederlandse krant Trouw zei: dat ze een denktank uit de grond aan het stampen is. Maar verder gaat Marie-Rose Morel ook op liefdespad. Marie-Rose Morel: “Er is veel interesse en binnenkort wil ik daar werk van maken. In 2010 ga ik opnieuw op de lappen. Ik sta open voor alles, maar ben niet op zoek.”  In Trouw onthulde Marie-Rose Morel overigens ook hoe ze de VB-boodschap anders zou verpakken. Ze heeft al eindeloos gezegd dat ze een andere stijl wil, maar hoe dan wel? Marie-Rose Morel (in Trouw, 8 december 2009): “Je moet op tijd vernieuwen om de mensen te blijven boeien en in je communicatie meegaan met de tijd. Mijn boodschap zou even hard zijn (dat blijkt ook elders in het interview, als ze pleit voor “een hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari”, red.), maar ik zou die (boodschap) niet brengen in slogans. Wel in een power-pointpresentatie, met alle cijfers over de migratie.” Met een power-pointpresentatie! 

In elk geval is er geen VB’er die het in de Top-100 van Het Laatste Nieuws beter doet dan Marie-Rose Morel op de 10^de plaats. Filip Dewinter strandt op de 35^ste plaats, vorig jaar was hij nog 31^ste.

• Lees ook: Verhaaltjes over een nieuwe maagdelijkheid.

De Standaard Magazine publiceerde het voorbije weekend een top-25 van vrouwen en een top-25 van mannen die “de geweldigste bekende(re) Vlaming” waren van de voorbije eerste tien jaren van de eenentwintigste eeuw. Bij de mannen kwam Tom Lanoye het meest in aanmerking voor de selectiecriteria, zijnde: mannen die vrouwen doen zuchten van die-heeft-het, mannen die eerder impact hebben dan macht, die al iets van het leven hebben gezien en dat uistralen, een respectabel IQ maar even hoge emotionele intelligentie hebben, mannen die vrouwen kunnen doen glimlachen maar ook doen stotteren, een zweem hebben van sexappeal maar toch ver blijven van een opgefokte Chippendale. “Mannen, kortom, met wie je als vrouw zonder op je horloge te kijken gerust een uur wilt achterblijven in een vastgelopen lift.” Een terechte keuze, maar het is natuurlijk ook maar wie je jury is en wat je selectiecriteria zijn.

Belangrijker lijkt ons wat de voornaamste gebeurtenis is geweest het voorbije decenium, en hoe daar mannen en vrouwen in voorkomen, en dan zijn we het deels eens met Joël De Ceulaer die in een Extra Knack (foto 1) over Een decenium tussen angst en hoop het heeft over hoe het debat over de multiculturele samenleving de voorbije jaren ontspoord en verhard is “dat Dewinter geen uitzondering meer vormt, geen extreme stem meer is, geen afwijkende mening meer heeft.” “Grote groepen mensen hangen ons ideeëngoed aan en kopiëren onze taal, vaak zelfs zonder het te beseffen”, zegt Dewinter (foto 2) zelf. En Joël De Ceulaer – nochtans tot in elk van zijn vezels tegenstander van Dewinter – moet Dewinter gelijk geven. Joël De Ceulaer: “De belangrijkste deuntjes uit zijn jukebox zijn er bij gratie van eindeloze herhaling, ook bij vele van zijn tegenstanders onuitwisbaar ingesijpeld.” En De Ceulaer heeft er voorbeelden van bij de vleet: VRT-journalist Lieven Verstraete die in Terzake een moslima met een hoofddoek interviewde in termen van “in onze samenleving”; publicist Benno Barnard die Dewinters boek Inch’ Allah? goedpraat; Jean-Marie Dedecker die over een heel boek de stelling Waar is de poen van uw pensioen? In de pocket van Mohammed uitsmeert, en journalisten die een moord zouden begaan om Dedecker toch maar als eerste te kunnen interviewen; politoloog Bart Maddens die de VB-stelling overneemt dat men met het cordon sanitaire het separatisme wil bestrijden; links dat “de juiste problemen” zou “ontkend” hebben, maar wat dan met de flinkse SP-voorzitter Louis Tobback of nog De Morgen-comentaarschrijver Yves Desmet die het woord ‘kutmarokkaantjes’ in Vlaanderen introduceerde…

Joël De Ceulaer verwijt De Morgen de Arabische Europese Liga (AEL) van Dyab Abou Jahjah op dezelfde voet te plaatsen als de extremisten van het Vlaams Blok/Belang, terwijl de AEL “de volstrekt legitieme vertolker van een sociaaleconomisch emancipatiestreven” was. “Zeer assertief, jazeker, mùaar assertiviteit is tot nader order niet strafbaar.” Ook vrijzinnigen als Wim Van Rooy, auteur van De malaise van de multiculturaliteit, slaan ernaast als zij van leer trekken dat we “niet aan de imam mogen geven wat wij van de bisschop hebben afgepakt.” Het is een debat “grotendeels bezijden de kwestie.” Wat we “vooral moeten proberen (is) (…) de discriminerende grendels in onze scholen en op onze arbeidsmarkt weg te werken.” Er wordt volop gepraat over quota vrouwen, bijvoorbeeld in raden van bestuur. Quota voor allochtonen blijft echter een groot taboe. Joël De Ceuleer: “Is er iemand die durft beweren dat vrouwen vandaag harder gediscrimineerd worden dan mensen die behoren tot etnisch-culturele minderheden?” Men hoeft het niet met alles eens te zijn wat Joël De Ceuleer schrijft, maar men kan toch ook niet ontkennen dat er een groot deel waarheid inzit. Alleen vinden wij dat Dewinter het toch nog altijd een beetje erger voorstelt dan de andere geciteerden. Het VB ziet het natuurlijk nog anders. Op haar website noemde ze het artikel “één brok blinde frustratie” (cursivering door ons), wat nog eens versterkt werd met een cartoon van huiscartoonist Fré over datzelfde thema/zinnetje.

Onnodig te zeggen dat Filip Dewinter niet in het lijstje mannen van De Standaard Magazine voorkomt, maar dat ligt – zoals je weet – natuurlijk enkel aan de criteria die de jury hanteerde. Bij de vrouwen haalde Marie-Rose Morel de eindlijst evenmin. Nochtans zette zij ook een sterke prestatie neer: “Zij speelde klaar waar niemand anders in geslaagd is: het Vlaams Belang ten gronde richten.” Maar ze is blond en het blondgehalte van de lijst moest, zo had de jury vooraf beslist, strikt beperkt blijven. En zo vindt men altijd weer wat om de VB’ers uit te sluiten. Vandaag op de VB-website een woedend stuk over het uitsluiten van Marie-Rose Morel? Of toch maar niet?

Filip Dewinter is zich weer eens van geen kwaad bewust. Hij is niet van plan zijn stijl aan te passen en ontkent dat hij zich in het verleden schuldig heeft gemaakt aan “nodeloze provocaties”. Over het ontslag van Frank Vanhecke uit het partijbureau zei Dewinter in het VRT-radioprogramma De Ochtend dat de pers “van een muis een olifant maakt”. In Gazet van Antwerpen was zijn commentaar: “Goed, de lucht is nu gezuiverd, we kunnen verder.” (sic).

Humor is niet besteed aan Dewinter, of het is ranzige humor. Slechts eenmaal is Dewinter écht grappig. Dewinter (in Gazet van Antwerpen): “Zeventig procent van de leden heeft het nieuwe bestuur goedgekeurd, ik wou dat ik tijdens mijn studies altijd zo’n score had gehaald.” Voor het overige was het gisteren stil bij de VB-kopstukken. Zij alleen mogen nog spreken, maar zij gaven gisteren forfait. “Nog nooit gebeurd, Vlaams Belang’ers die niet naar een televisiestudio willen komen”, zei Phara De Aguirre gisteren bij de aankondiging van de uitzending van Phara later op de avond. Enkel partijwoordvoerder Joris Van Hauthem wilde langs komen. Tijdens de uitzending dreunde Van Hauthem braafjes het lesje op dat hij van Dewinter had meegekregen: we draaien de bladzijde om, we gaan nu opnieuw vooruit. Eerder op de dag had Van Hauthem aan de pers medegedeeld dat de eerste vergadering van het nieuwe partijbestuur “redelijk sereen” was verlopen. De vraag is natuurlijk wat de norm is, maar “redelijk sereen” laat toch vermoeden dat het nog niet allemaal koek en ei is in het VB-partijbestuur. En dat terwijl Filip Dewinter zich in het VB-partijbestuur heeft kunnen versterken met Marijke Dillen als ondervoorzitster en Filip De Man als voorzitter van de VB-partijraad, en Gerolf Annemans zich gesterkt voelt door de promotie van Guy D’haeseleer tot nationaal secretaris, een nieuwe functie bij het VB. En nieuwkomer Barbara Pas, die Dewinter-boy Hans Verreyt in het partijbureau als voorzit(s)ter van de Vlaams Belang Jongeren opvolgt. Barbara Pas die  haar eerste job bij het VB (als partijmedewerkster voor de VB-fractie in de Kamer van Volksvertegenwoordigers) te danken heeft aan Gerolf Annemans, en nu in diezelfde Kamer van Volksvertegenwoordigers onder de hoede van fractieleider Gerolf Annemans zetelt.

Op de vele websites en blogs van VB’ers bleef het gisteren en het voorbije weekend stil over de strapatsen bij het VB. Uitzondering op de regel was Freddy Van Gaever, bon-vivant, financier van het eerste uur van het VB en gecoöpteerd senator. Freddy Van Gaever op zijn website: “Lezers van deze ‘site’ weten goed dat ik hier zeer zelden iets schrijf over wat er in onze partij gebeurt. Daarvoor zijn er talrijke andere mandatarissen die dit regelmatig doen en die bovendien nog betere informatie hebben als ik. Toch wil ik even terugkomen op de partijraad van gisteren waarvan ik één van het honderdtal aanwezigen was.” Freddy Van Gaever is met name boos over de berichtgeving in Het Nieuwsblad op Zondag. Het gaat opnieuw over die 70 %. “In de studentenwereld staat 70 % voor ‘onderscheiding’ en daarvoor willen er véél tekenen. Ik weet nog zeer goed hoe fier ik was toen ik bijna een halve eeuw geleden tijdens een ‘tweede zit’ (ik had aan de eerste niet deelgenomen) (…) met ‘onderscheiding’ mijn eerste licenciaatsdiploma behaalde.” Freddy Van Gaever is verbolgen over Het Nieuwsblad op Zondag dat schreef dat Bruno Valkeniers “amper 70 % van de stemmen” kreeg, “ongebruikelijk voor een partij die doorgaans met 95 à 99 % van de stemmen de besluiten van de top goedkeurt”. Freddy Van Gaever: “Dit noem ik nu riooljournalistiek. Hoe durven ze toch. (…) U bent het schitterend bewijs dat er een steeds grotere noodzaak bestaat in Vlaanderen voor een werkelijk ‘onafhankelijke’ krant.” Helaas voor Van Gaever ging zijn droom voor een onafhankelijke Vlaamse krant in rook op. De man die het zakelijk op poten moest zetten, was… Bruno Valkeniers. “Ik doe niet meer mee. Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd”, was Valkeniers’ reactie toen hem een half jaar later de stand van zaken werd gevraagd.

Freddy Van Gaever verhaalt verder over hoe hij Filip Dewinter hielp bij het “binnenhalen” van Marie-Rose Morel, “deze talentvolle jonge politica. Ik zie me daar in de ‘reuze living’ van Morels ouders nog zitten”. “Ze blijft een van onze talentvolste dames en we kunnen dergelijk materiaal (sic) zeer goed gebruiken in de toekomst om ons gebouw terug te verstevigen.” Freddy Van Gaever besluit in zijn krakkemikkig Nederlands met: “Het belangrijkste feit is echter dat Bruno Valkeniers nu en gesteund door een ruime meerderheid terug kan gaan bouwen aan een nieuw elan van onze partij. Dat kan maar lukken als talenten zoals er zovelen zijn bij het Vlaams Belang alle neuzen in dezelfde richting zetten en het eigenbelang wat vergeten. Als men gaat lopen kan men nooit een strijd winnen. Diegenen die dat doen worden gewoonlijk snel vergeten of erger nog ‘soms ingehaald’ hetgeen dan meestal nog erger is. Men zegge het voort.” De Vanheckes en Van Overmeires moeten zich niet te ver verstoppen, of ze worden helemaal vergeten of voorbijgestoken. (Foto: Filip Dewinter en Freddy Van Gaever de voorbije zomer samen in Zuid-Afrika.)

Van Terzake maandagavond, over De Standaard en Het Nieuwsblad dinsdag, tot De Morgen gisteren: de media hebben de voorbije dagen uit de visietekst van Bruno Valkeniers volop zinnetjes gelicht die als kritiek op Filip Dewinter geïnterpreteerd kunnen worden. Zinnetjes die intussen, in de versie die morgen aan de VB-partijraad  wordt voorgelegd, verwijderd zijn. Wat bij Valkeniers’ dromen over de vorm onderbelicht werd, is dat het VB in diezelfde tekst naar inhoud het VB blijft als altijd tevoren.

Het werkstuk van Bruno Valkeniers draagt als titel Een radicale, republikeinse volkspartij voor Vlaanderen. Op blz. 3 tot en met 6 van de nota worden de begrippen radicalisme, republikeins en volkspartij verduidelijkt. Radicalisme: “Het VB is en blijft de likeur, de straffe versie van ideeën die ook in een meer verdunde vorm in andere partijen bestaan. (…) Het woord ‘gematigdheid’ past niet bij een partij als het VB.” “Namaak zal er altijd zijn, we moeten dat intelligent en met de nodige dosis humor relativeren en recupereren”, is een nieuwe benadering. Maar het radicalisme wil Valkeniers niet matigen. Onder ‘republikeins’ wordt in de nota verstaan dat men ook denkt aan de inrichting van de samenleving eens Vlaanderen onafhankelijk is. “Het motto ‘love it or leave it’ bepaalt de houding tegenover de migranten”, schrijft Valkeniers. Het is de Ronald Reagan-versie van de VB-kreet Aanpassen of opkrassen, en werd voor het eerst op een VB-meeting gebruikt door… Filip Dewinter. In het paragraafje over het VB als volkspartij lezen we: “De permanente uitdaging voor het Vlaams Belang blijft dus: luidop blijven zeggen wat de Vlaming (stilletjes) denkt.” Zou Filip Dewinter het anders zeggen? Overigens is het inderdaad maar een paragraafje. In de nota-Valkeniers zijn 31 lijnen gewijd aan het ‘radicalisme’, 40 lijnen aan het ‘republikeins’ zijn, en maar 11 lijnen aan het ‘volkspartij’ willen zijn.

Het zinnetje in de nota-Valkeniers van maandagmorgen dat radicaal zijn niet betekent dat men vervalt in nodeloos provoceren of in schuttingstaal is gesneuveld in de uiteindelijke tekst, vertelde Dewinter ’s anderendaags al. In de titel van de nota is dan weer één woord toegevoegd: Een radicale, nationalistische en republikeinse volkspartij voor Vlaanderen. Het wervende Eigen Volk Eerst-principe mocht niet ontbreken in de titel. En voor het overige blijft Dewinter, zoals wij hem vaak hebben genoemd, De Grote Baas. Marie-Rose Morel, nochtans één van de taaiste politica’s, gooit de handdoek in de ring. Ze is niet langer kandidaat ondervoorzitter omdat Dewinter (foto 1: nog lief in de ogen van Morel kijkend) aan dat ondervoorzittersschap koppelde dat Morel geen media-optredens mocht doen in de functie van ondervoorzitter, en zelfs van die titel geen gebruik zou mogen maken binnen de partijstructuren. Bruno Valkeniers zegt Morels beslissing te betreuren. “Maar we moeten verder”, voegt hij er snel aan toe. Dewinter zou het niet anders zeggen. Frank Vanhecke haalt zwaar uit naar Dewinter en Valkeniers, maar denkt niet dat er nog iets zal veranderen. “U moet onze leden een beetje kennen. Dat zijn mensen die door het vuur gaan voor hun partij. De vorige keer zijn ze zo geschrokken van de stemming dat ze nu bereid zijn om zowat alles te stemmen om toch maar de partij te redden”, zegt ex-voorzitter Frank Vanhecke aan De Werktitel.

Frank Vanhecke ontkent dat er brokken zijn tussen Marie-Rose Morel en het Vlaams Belang. Frank Vanhecke: “Er zijn brokken tussen Marie-Rose Morel en de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Dat is iets helemaal anders. Ik heb als ere-voorzitter de eer en het genoegen om nog regelmatig te spreken voor afdelingen over het hele land en daar hoor ik geen onvertogen woord. Antwerpen mag zich dan misschien wel het Mekka van de wereld wanen, de rest van Vlaanderen is een stuk groter.” Gewoonlijk spreekt men over Antwerpen dat zich het centrum van de wereld waant, voor Frank Vanhecke is het nog een graad erger: Antwerpen dat zich het Mekka van de wereld waant.

• Vanavond in Comedy Special (Canvas, 21.25 uur): Han Solo, de eerste extreemrechtse stand-upcomedian van Vlaanderen. Han Coucke die een doorgewinterde racist parodieert. Hij deed dat zo overtuigend dat zelfs de echte Dewinter kwam kijken en genoot van de voorstelling (foto 2). Han Coucke, die uit Mong Rosseels theatergezelschap De Vieze Gasten komt, hield lang vol dat hij intussen écht denkt als Dewinter. Maar in Focus Knack noemt hij deze week de Telefacts-reportage over Dewinter bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 – “We hangen eraan, we hebben het gehad” – als één van de beste tv-momenten. Voor de volledige Telefacts-reportage: deel 1, deel 2.

Du jamais vu. De VB-partijraad gisteren die het voorstel van de VB-voorzitter voor invulling van het nieuwe, afgeslankt, partijbestuur wegstemt. Slechts 47 partijraadsleden gingen akkoord met de nieuwe samenstelling, met naast huidig ondervoorzitter Marijke Dillen ook Marie-Rose Morel als ondervoorzitter. 49 partijraadsleden stemden tegen, en 6 onthielden zich. Volgende maand mag Bruno Valkeniers terugkomen met een nieuw voorstel én een strategie voor de komende maanden en jaren voorleggen.

Vrijdag schreef Het Nieuwsblad nog: “Het partijbestuur van het Vlaams Belang heeft zich achter Morel geschaard als ondervoorzitter van de partij, naast Marijke Dillen. Die bloempotfunctie heeft een eerder ceremonieel karakter. Een ondervoorzitter bij het Vlaams Belang heeft weinig in de pap te brokken, tenzij de voorzitter plots dood zou vallen. Maar Bruno Valkeniers voelt zich volgens de jongste berichten nog altijd kerngezond.” Vraagje: stel dat Bruno Valkeniers toch plots zou doodvallen – wat we hem niet toewensen – wie wordt dan de primus inter pares? Barst dan, met respectievelijk Marijke Dillen en Marie-Rose Morel als ondervoorzitsters, niet weer een strijd los tussen de clans Dewinter-Annemans en Valkeniers-Vanhecke?

Na de VB-partijraad werd ook nog vernomen dat de Vlaams Belang Jongeren, sinds hun congres en fuif op 11 oktober in Mechelen onder leiding van Barbara Pas en niet langer Hans Verreyt, zich niet meer alleen richt op de jongere VB-partijleden, maar ook op zoek gaat naar leden buiten de partij. Animo, de jongerenorganisatie van de SP.A, achterna! Daarnaast komt er een Seniorenforum om te antwoorden op de vergrijzing van de samenleving. Echt nieuw is zo’n Seniorenforum echter niet: in Antwerpen is dat al tien jaar ‘actief’ aan de rand van het VB, opgericht door onder andere huidig VB-gemeenteraadslid Georges Ver Eecke. En ook bij het VB-Gent kennen ze zo’n mantelorganisatie al. Voorts komt er meer aandacht voor de coaching, vorming en begeleiding van alle mandatarissen, ook op lokaal niveau. Dit is zeker nodig, maar welke rol vervulde dan de Vereniging van Vlaams-Belangmandatarissen (VVBM) in het verleden? Nie goe bezig geweest? Verder wordt ook nog een nationaal secretaris aangesteld die zich moet bezig houden met de uitbouw van VB-afdelingen, -regio's en -provincies met het oog op de gemeenteraads- en provincieraadsverkiezingen in 2012. Op die lokale werking zijn na de parlementsverkiezingen in juni dit jaar overigens al nieuwe mensen ingezet. De samenvoeging van de VB-studiedienst (onder leiding van Gerolf Annemans) en de VB-dienst organisatie (onder leiding van Filip Dewinter), samenvoeging tot een VB-kenniscentrum (onder leiding van Bruno Valkeniers) moet “verder onderzocht worden”.

Er is vanzelfsprekend geen gelijkenis tussen Marijke Dillen, Marie-Rose Morel of Barbara Pas met het hoofdpersonage uit het Jommeke-album hierboven. Het is enkel een illustratie naar aanleiding van een leiderschapsitem.

Kleine kop op de voorpagina van De Standaard dit weekend: De najaarspeiling: (…) Vlaams Belang zakt verder weg. (…). Grote opmaak op de voorpagina van Het Laatste Nieuws dit weekend: Marie-Rose Morel. Helemaal herboren.

Eerst het goede nieuws. Er komt geen einde aan de teloorgang van het Vlaams Belang. In vergelijking met de Vlaamse verkiezingen zakt Vlaams Belang in de peiling van De Standaard/VRT nog 2,6 procent, tot een dieptepunt van 12,8 procent. De daling is significant, ze valt buiten de foutenmarge. Het VB verschrompelt daarmee tot het vijfde partijtje in Vlaanderen, terwijl het VB bij de verkiezingen op 7 juni nog de op een na de grootste partij was. “Sinds de verkiezingen heeft Vlaams Belang op geen enkel moment het politieke veld kunnen bezetten. Zelfs de discussie over het hoofddoekenverbod heeft de partij niet kunnen ombuigen in winst”, schrijft De Standaard. VB-voorzitter Bruno “Ik laat me niet opjagen” Valkeniers verwijst naar de peiling vorige maand van La Libre Belgique die het VB 16,5 procent gaf, maar hij steekt zijn hand niet in het vuur dat die peiling wél juist zit. Bruno Valkeniers (foto 1): “Ik hou maar rekening met één peiling en dat is die van juni. De slechte verkiezingsuitslag was een signaal. De partij is zich nu volop aan het bezinnen over interne hervormingen. Ik heb geen peiling nodig om te beseffen dat die hervormingen noodzakelijk zijn. (…) De evaluatie van de verkiezingsuitslag is intern bezig. Tegen eind dit jaar zullen we de conclusies trekken. Maar het spreekt vanzelf dat over alles wordt gepraat: de organisatie, de verantwoordelijkheden en de verjonging en vernieuwing.” Opvallend is dat de reorganisatie bij het VB bijgevolg alweer is uitgesteld. Na de partijraad op 26 september werd nog gecommuniceerd dat deze maand, in oktober, de nodige beslissingen genomen zouden worden.

En dan het heel goede nieuws. Marie-Rose Morel staat er weer. In Nina, de lifestylebijlage van Het Laatste Nieuws siert de Schotense VB-diva de voorpagina (foto 2). Waarbij ook haar beste vrienden aan bod komen. Zij die haar door haar donkere dagen omwille van de baarmoederkanker hielpen. Geen detail over de gezondheidstoestand van Roosje wordt ons bespaard. Marie-Rose Morel: “Fysiek ben ik niet meer de oude. Ik sukkel nog met mijn lies, waar de lymfeklieren zijn weggenomen. Daardoor trekt mijn been tijdens het stappen. Waar de liesklieren weg zijn, heb ik veel bestralingen gehad. De huid is zwaar verbrand. En dode huid groeit niet aan elkaar. Er zit een open wonde, die veel verzorging nodig heeft. Elke dag komt er iemand van het Wit-Gele kruis langs, om de wonde te spoelen en een wiek in te brengen.” Bij de vrienden van Morel die ook in Nina figureren, zijn er drie die bij het VB actief zijn: natuurlijk Frank Vanhecke (50 j.), en verder het Schotense VB-gemeenteraadslid Piet Bouciqué (52 j.) en Tom Van den Troost (28 j.) die opgevoerd wordt als woordvoerder van Marie-Rose Morel maar daarnaast ook VB-persverantwoordelijke over Brusselse aangelegenheden is. Andere Morel-intimi als Jurgen Ceder en Rob Verreycken vielen dus af van de longlist. Frank Vanhecke werd mee in modieuze kledij gestoken voor de fotoshoot. De styliste wilde hem persé in een paars hemd. Vanhecke kreeg de keuze tussen een paars bloemetjeshemd en een gestreept paars hemd, en koos dan maar voor dat laatste. Al wist hij niet wat denken van dat paars gedoe. Nina heeft vooral onthouden dat Frank Vanhecke bij Morel thuis het gras heeft afgereden.

Voor wie er wakker van ligt: volgende zaterdag staat in Nina dan toch de aangekondigde fotoreportage met Marie-Rose Morel. Vorige zaterdag was blijkbaar iets te snel. Marie-Rose Morel poserend in een wijnrood avondkleed en meer fraais. “Persoonlijk zie ik het me dat niet doen, in avondkledij poseren voor Nina, maar Marie-Rose is zo’n fotoreportage op het lijf geschreven”, zegt kenner Filip Dewinter. “Als ex-Miss Vlaanderen heeft zij er het figuur voor”, weet Dewinter nog.

En er is nog goed nieuws: Marie-Rose Morel is opnieuw aan het bloggen geslagen. De lay-out van haar blog is verfrist. Een breuk met het verleden was nodig. Marie-Rose Morel: “Na het goede nieuws dat ik genezen was, kon ik niet ‘gewoon verder doen’. Er was een breuk nodig. Het leven ‘voor’, het leven ‘tijdens’ en het leven ‘na’…” De oude blog is wel nog als archief terug te vinden. De heropstart is twee weken geleden uitgesteld omwille van “de brief van Staf Neel”, maar vanaf nu gaat Morel er weer voor. Je mag “politieke informatie, korte beschouwingen van uw dienares, nieuws over de boeken die ik binnenkort uitbreng en nog zoveel meer” verwachten. “En ja, van tijd tot tijd zullen hier ook persoonlijke nieuwsjes over mijn prinsen en mezelf verschijnen.” Nu Morel geen full time politica meer is, voelt ze zich “nog vrijer dan vroeger om recht door zee te schrijven” wat haar op het hart ligt.

Dat van die boeken die ze "binnenkort" uitbrengt, is enigszins overdreven. Morel heeft de voorbije dagen wel gewerkt aan haar kankerdagboek dat rond de jaarwisseling verschijnt; aan haar politiek dagboek moet ze nog beginnen schrijven. Op de vernieuwde blog vinden we ook fotootjes van la Morel. Zes van de dertien zijn vakantiefoto’s (zoals de foto hiernaast); slechts twee van de dertien foto’s zijn gelinkt aan politieke activiteiten. Op haar nieuwe blog is er ook een rubriek “Links”, en dat is geen rubriek die verwijst naar linkse politieke partijen of actiegroepen, maar naar websites die Morel wil aanbevelen. Naar de website van het Vlaams Belang Schoten; de nationale website van het Vlaams Belang; de blog van Frank Vanhecke, natuurlijk; en… naar de blog van Filip De Man. Nog vorige week schreef Het Laatste Nieuws dat Marie-Rose Morel een “breder, softer en salonfähiger” VB wil, en dan is één van de vier websites en blogs waar ze naar verwijst uitgerekend die van zowat het grofst gebekt VB-parlementslid?!  Hoe Filip De Man bijvoorbeeld de Amerikaanse president Barack Obama omschrijft – naar Vlaamse normen een CD&V’er, zij het met een zwarte huidskleur… Het is taal die je enkel verwacht in een blaadje van geschifte extreemrechtse groupuscules. Mens, mens, mens toch.

De nieuwe blog van Marie-Rose Morel opent met een ‘citaat van de week’. Deze week is dat citaat: Sans la liberté de blâmer, il n’est point d’éloge flatteur. Vrij vertaald: Lof is waardeloos als kritiek verboden is. Marie-Rose Morel vermeldt als auteur ene Beaumarchais, zonder er verdere uitleg bij te geven. Het is ook een favoriet citaat van de Franse rechtse krant Le Figaro, en Morel citeert maar een deel van een bekend citaat van de Franse schrijver, wapenhandelaar, uitgever en monarchist Pierre Beaumarchais (1732 – 1799). Het volledige citaat begint met: Je lui dirais… que les sottises imprimées n’ont d’importance qu’aux lieux ou l’on en gêne le cours, om te eindigen met: et qu’l n’y a que les petits hommes, qui redoutent les petits ecrits. Vrij vertaald: Ik zal hem zeggen… dat gedrukte zottigheden slechts belang hebben daar waar ze de gang van zaken belemmeren, en: en het zijn slechts kleine mannen die kleine geschriften vrezen. Dat is nog wel eens bij gelegenheid te gebruiken.

Gisteren kwam de partijraad van het Vlaams Belang bijeen, statutair het hoogste gezagsorgaan binnen de partij. Een honderdtal mensen zijn uitverkoren om hierin te zetelen: alle parlementairen, de vertegenwoordigers van regio’s, de fractieleiders in de provincieraden, een vertegenwoordiger van de Vlaams Belang Jongeren en een aantal gecoöpteerde leden. Dat er stof was voor discussie zal niemand ontkennen.

“Het klikfonds werkt niet meer”, schreef Bart Brinckman gisteren nog in De Standaard. “Vroeger was het leven simpel. De Belang-kiezer was als een klikfonds. Nieuwe verkiezingen legden steevast een laagje op het resultaat van de vorige. De partij koesterde haar monopolie aan de rechterzijde. Met Lijst Dedecker en de N-VA zwemmen alvast andere snoeken in de vijver. Geen enkele partij is nog zeker van haar achterban. Ook Vlaams Belang valt onder die harde wet.” Hoe moet het verder? Discussie an sich is niet gemakkelijk bij het VB. Terug Bart Brinckman: “De komende maanden worden erg moeilijk voor Valkeniers, al was het maar dat hij moet opboksen tegen de perceptie dat hij er alleen zit bij de gratie van Filip Dewinter en Gerolf Annemans. Hij wil het debat erg discreet houden. Zelfs dat wordt een hachelijke opgave. Veel ervaring kan Vlaams Belang op het vlak van interne democratie niet voorleggen. Meer zelfs, zo’n aanpak werd vroeger als het begin van het einde opgevat.” “Het Vlaams Belang zweet uit al zijn poriën. De voorbije week vuurde Filip Dewinter een drietrapsraket af in de richting van voorzitter Bruno Valkeniers. Die staat erbij en kijkt ernaar”, analyseerde daags tevoren al Tom Cochez op Knack Online. “Muiterij tegen Bruno Valkeniers”, waarbij Tom Cochez verwees naar Staf Neel die (in opdracht van Dewinter, zo schreef ook Gazet van Antwerpen) de positie van Marie-Rose Morel in vraag stelde; Bart Debie die na bijna drie maanden stilte zijn blog terug leven inblies om Valkeniers en Morel aan te vallen; en Dewinter zelf die de Antwerpse imam Nordine Taouil omschreef als “de pooier van Allah”, niet meteen de manier van “mensen overtuigen met kwaliteit, stijl en nuchtere argumenten” die Bruno Valkeniers als “een nieuwe start, een nieuwe uitdaging” voor het VB zag.

“Op het moment dat ik schrijf is het partijbestuur nog steeds bezig. Of dat goed nieuws is weet ik niet. Er staan belangrijke hervormingen op til en ik hoop dat men het dan ook daarover zal hebben (en niet alleen over de kwestie Staf Neel versus Marie-Rose Morel, nvdr.). Misschien dat op deze internationale dag van de vrede de geesten wat gerijpt zullen zijn?”, schreef Bart Debie maandag 21 september op zijn blog. ’s Anderendaags was het verdwenen van zijn blog, en meer zelfs: zijn hele politieke blog was opgedoekt en vervangen door een blog over “welness, sport, reizen, gastronomie…”. Meer daarover woensdag op deze blog. Tot die “belangrijke hervormingen” waar Bart Debie het maandag nog over had op zijn blog is het gisteren niet gekomen op de VB-partijraad. Partijvoorzitter Bruno Valkeniers legde de partijraad de drie thema’s voor die hij nodig acht om te bespreken. In de eerste plaats moet de partij verjongen en vernieuwen. Dat dient zich door te zetten in de bestuursorganen, onder meer in het licht van de volgende verkiezingen. Een tweede luik van de hervormingen ziet Valkeniers in de organisatie, structuur en verantwoordelijkheden binnen de partij. “Daarover worden volgende maand knopen doorgehakt”, wist partijwoordvoerder Joris Van Hauthem na afloop van de partijraad. Het derde luik omvat de bedrijfscultuur, taalstijl en deontologie. Ook daarover valt er concreet pas volgende maand een beslissing. Marie-Rose Morel had eerder al concrete suggesties gedaan voor de partijvernieuwing, terwijl Dewinter zei verder te kiezen voor de “escalatie- en confrontatiestrategie”. De strijd tussen die twee en hun respectievelijke supporters gaat dus nog minstens een maand verder. Volgens Marie-Rose Morel was het op de partijraad gisteren "plezant" en waren er lekkere koffiekoeken. 

Foto’s: Respectievelijk Marie-Rose Morel op het Europa-congres waar ze laaiend enthousiast onthaald werd door de aanwezige VB'ers, Bruno Valkeniers op dezelfde partijbijeenkomst en Filip Dewinter die zich klaar houdt voor een volgend televisieoptreden. En neen: het is geen snorretje dat men bij Dewinter aan 't schilderen is.