Anti-Fascistisch Front / Verzet

Het VB kan niet verweten worden bijzonder origineel zijn. Toen de inmiddels overleden Hugo Schiltz nog actief was in de politiek plaatste het VB in één van haar blaadjes een foto van Schiltz met een verwaaide haardos, met daarnaast de foto van een aap om aan te tonen dat de gelijkenis tussen de aap en de Volksunie-man treffend was. Gisteren startte het VB een precampagne voor de federale verkiezingen met als beeld drie apen die respectievelijk de christen-democraten, de liberalen en de socialisten moeten voorstellen (foto 1). In Sint-Niklaas zijn ze anders wél origineel. Nadat bekendgeraakte dat drie koppels weigerden zich te laten trouwen door een zwarte schepen kreeg schepen Wouter Van Bellingen zoveel sympathiebetuigingen dat men het idee opperde voor een ‘massatrouwpartij’ op 21 maart, internationale dag tegen het racisme. Maar het wordt meer. In de stijl van het succesvolle Fata Morgana-televisieprogramma wordt Sint-Niklaas voor vijf uitdagingen geplaatst: de grootste trouwpartij, een groepsknuffel, de grootste openingsdans, het grootste multicultureel dessertbuffet en de grootste huwelijksfoto. Plaats van het gebeuren is de Grote Markt van Sint-Niklaas, alvast het grootste marktplein van ons land. Over de invulling van een muzikaal luik bij het gebeuren wordt nog onderhandeld met een aantal concertorganisatoren.

Van ronduit racisme (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070205), groeit in Sint-Niklaas van de weeromstuit een feest van liefde en kleuren. Het doet ons allemaal wat denken aan hoe het homohuwelijk (illustratie 2) er gekomen is. Het begon allemaal met het VTM-praatprogramma Marlène  in oktober 1995 waar het homohuwelijk onderwerp van gesprek was nadat René Los, partner van Tom Lanoye, eerder in Humo  had verklaard dat men op gemeentelijk vlak de discussie rond gelijke rechten voor homo’s kan stimuleren door het openen van een register van samenwonenden. In de VTM-studio verdedigde toenmalig Agalev-senator Eddy Boutmans zijn wetsvoorstel om samenwonenden meer rechtszekerheid te geven middels notariële samenlevingscontracten die geregistreerd worden op de Burgerlijke Stand. Alhoewel Boutmans duidelijk onderlijnd had dat zijn wetsvoorstel niet uitsluitend gericht was op homo’s, en ook niet aan het instituut van het huwelijk wil raken, verzet Philip Dewinter zich in een persmededeling ’s anderendaags tegen het idee “homo-koppels in de echt te verbinden op het stadhuis”. Op het kabinet van toenmalig schepen van Burgerlijke Stand Patsy Sörensen is de VB-persmededeling de prikkel om effectief werk te maken van een samenlevingsregister. Amper drie maanden later is het een feit, worden Tom Lanoye en René Los op 20 januari 1996 met veel toeters en bellen (muziek van Aretha Franklin, live zang van La Esterella, een exquis feestje in de Foyer van de Bourla-schouwburg…) in een samenlevingsregister ingeschreven. Een paar dagen eerder hadden het journalistenduo Paul Goris en Ingrid Vanderveken zich al ingeschreven in het samenlevingsregister bij de Burgerlijke Stand in het district Berchem. Gazet van Antwerpen  toeterde toen dat het samenlevingsregister een lege doos was. En dat was het ook wel, het was enkel een vergulsel rond een bij een notaris afgesloten contract. Maar naast meer rechtszekerheid voor samenwonenden beoogde het ook de discussie voor gelijke rechten voor homo’s aan te zwengelen. En dat lukte. Twee maanden na Antwerpen werd ook in Maaseik een samenlevingsregister geopend, nog meer gemeenten deden hetzelfde, en sinds 1 juni 2003 kunnen in ons land ook homo’s een echt, burgerlijk, huwelijk afsluiten.

Het zou er allemaal niet geweest zijn had Philip Dewinter niet van een uitspraak van Eddy Boutmans een karikatuur gemaakt, om dan te keer te gaan tegen die karikatuur. Wat dan weer een tegenreactie ontlokte waarvan de initiatiefnemers zelf niet dachten dat het op korte termijn nog eens zou leiden tot huwelijken van homo’s en lesbiennes. Hetzelfde scenario zien we nu in Sint-Niklaas. Het VB keurde het gedrag van de weigerende koppels niet goed, maar begon al vlug de tegenreactie als een actie tegen het VB te ervaren. Op 21 maart, toevallig ook de dag waarop de aap-campagne van het VB eindigt, wordt in Sint-Niklaas een groot feest van de liefde ingericht met als onmiddellijke aanleiding dat sommigen weigeren zich te laten huwen omdat de schepen weliswaar in een Vlaams-nationalistisch familie is opgegroeid maar een zwarte huidskleur heeft. Het VB heeft nog één kans om het feest niet tot een feest tegen het VB te laten uitgroeien: door zelf volop mee te doen. Wim Verreycken die met de geliefde waarvoor hij naar Sint-Niklaas verhuisde zich laat hertrouwen, plaatselijk VB-kopstuk Frans Wymeersch die mee de grootste openingsdans inzet… Wie met Rob Verreycken aan de groepsknuffel wil beginnen, is ons niet bekend. Maar allicht zal er toch wel iemand zijn die dit wil doen. Wij  zullen het echter niet doen, we willen Verreycken jr. niet in verlegenheid brengen door een knuffel van man tot man.

• Wie wil deelnemen aan de happening in Sint-Niklaas meldt zich best bij: sintniklaasgaatvreemd@telenet.be.

Na de geschiedenis (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070209) en het nieuwe bestuur (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070213) tenslotte nog iets over de actieperspectieven van de Vlaams Blok/Belang Jongeren (VBJ).

Wie de gemiddelde leeftijd en de professionele activiteiten van het VBJ-bestuur bekijkt kan niet anders dan besluiten dat het VBJ een organisatie van gesettelde jongeren en overjaarse jongeren is. Dat weerspiegelt zich ook in de activiteiten de eerstvolgende twee maanden. Vooraan op de agenda prijkt de Winteracademie, het eerste weekend van maart, waar de aanwezigen onderhouden worden over de Ierse kwestie, wat links en rechts scheidt en bindt, politiek en media, ondernemers en de Vlaamse onafhankelijkheid, Nieuw Rechts, ‘de afrekening met Paars’, en Albrecht Rodenbach. Sprekers zijn onder andere VB’ers Gerolf Annemans, Bruno Valkeniers en Erik Arckens, en de in rechtse kringen altijd als ‘onafhankelijke’ omschreven mediawatcher Luc Van Balberghe. Op zaterdagavond wordt een kroegentocht georganiseerd, met vertrek aan café De Dulle Griet aan de Vrijdagsmarkt in Gent.

Donderdag 8 maart wordt mee met het NSV betoogd in Antwerpen. ’s Anderendaags is er opnieuw een kroegentocht. Nu in Lier. Donderdag 15 maart gaat men naar de fakkeloptocht en ‘staten-generaal (van verzet) tegen het regime’ van het KVHV in Gent. Eén van de sprekers daar is Bruno Valkeniers, en die is er opnieuw bij als het VBJ begin april een België barst!-meeting in het kader van een ‘Vlaamse week’ in Antwerpen inricht. Nog op het programma in die eerste week van april in Antwerpen: een stadswandeling, een republikeinse zangavond onder leiding van VB-parlementslid Jan Penris in het beruchte café De Leeuw van Vlaanderen, een Vlaamse kwis in elkaar gestoken door VBJ’ster Annelies Van Besien en terug-van-weggeweest Rob ‘Klop’ Verreycken, een veiling van Vlaamse prullaria (“veilingmeester is niemand minder dan Gerolf Annemans”) en een Breughelavond waar naast bloedworst en compote ook Philip Dewinter op het menu staat.

Voor meer militante acties zoals bij het VBJ vroeger moet je dezer dagen bij het Nationaal JongStudentenVerbond (NJSV) zijn. Begin jaren tachtig, met Philip Dewinter als voorzitter, actief van Brugge over Kortrijk en Gent, tot in het Waasland en Antwerpen. Na het voorzittersschap van Dewinter stierf het NJSV echter een stille dood. In 2002 werd de NJSV-afdeling Antwerpen heropgericht, in 2004 gevolgd door een Brusselse afdeling. Origineel zijn ze bij het NJSV niet: hun voornaamste actie is er eentje ‘Stop linkse taal in ons klaslokaal’, iets wat de Vlaams Blok Jongeren hen al een paar keer hebben voorgedaan. In 1989, toen daarover ook nog een brochure verscheen (illustratie 1), en in 2004.  Deze week voerde het NJSV nog actie aan het Sint-Jan Berchmanscollege in Antwerpen (illustratie 2), na een lezersbrief van een laatstejaars naar De Standaard waarin die zei dat het prestige van de school afbrokkelde en de diversiteit op de school geen verrijking is. Haar leraars hadden in een eerdere lezersbrief het tegendeel geponeerd. Voor het NJSV (illustratie 3) reden genoeg om actie te voeren tegen het ‘linkse tuig’ op school.

De Standaard  noteerde: “Met een schrik aanjagende passie schreeuwde een tiental leden van het Nationalistisch Jongstudentenverbond (NJSV) gisterenochtend uit dat het ‘linkse tuig’ naar huis moest, en: ‘Linkse ratten, rol uw matten’. Onder de leuze ‘Stop linkse taal in ons klaslokaal’ grepen zij de rel in het Sint-Jan Berchmanscollege aan om hun ‘kliklijn’ te promoten. (…) Leerlingen worden uitgenodigd te melden welke leraars hen ‘vies bekijken omdat je de multiculturele samenleving afwijst’. De leerlingen van het Sint-Jan Berchmanscollege kregen daarover gisteren aan de schoolpoort een flyer in de handen gedrukt - zeer tegen de zin van de school. (Briefschrijfster) Aurélie Van Havenbergh, die aan de basis van de rel ligt, vindt de boodschap van de studentenvereniging te extreem. ‘Ik heb hier niets mee te maken, en het was ook niet mijn bedoeling om aan politiek te doen.’ (…) Directeur Jac Van Loon had na de lezersbrief de vijfdejaars en de zesdejaars samengeroepen om over de zaak te praten. ‘Die gesprekken zijn louterend geweest’, aldus Van Loon.” De actie van het NJSV had blijkbaar enkel als resultaat dat zij die vragen hebben over de onvermijdelijke multiculturalisering van het schoolpubliek gewaarschuwd worden voor politieke recuperatie van reële en vermeende bezwaren.

Regelmatig staan extreemrechtse groepen elkaar naar het leven, maar tussen het VBJ, NSV en NJSV lijkt dat minder het geval te zijn. Elk diertje zijn pleziertje, en voor het overige zijn er de nodige kruisverbanden. Het NJSV mocht haar ‘Linkse taal’-actie voorstellen in het zomernummer 2005 van het VBJ-blad Vrij Vlaanderen. Antwerps NJSV-voorzitter Tom Van Grieken is ondervoorzitter van het VBJ-Mortsel, werd in het Vlaams Belang Magazine van mei 2006 voorgesteld als één van de jonge beloften van het VB, en werd dit jaar VB-gemeenteraadslid in Mortsel. Het NJSV betoogt op 8 maart mee met het NSV (Nationalistische Studentenvereniging) in Antwerpen. Betoging die breed aangekondigd wordt in het Vlaams Belang Magazine. En het NJSV houdt elke eerste vrijdagavond van de maand een gezamenlijke zuipavond met het NSV in het ook al door het VBJ gefrequenteerde café De Leeuw van Vlaanderen. Het NJSV en het NSV, zoals ook het VNJ, zijn dan wel officieel geen VB(J)-organisaties. Alle wegen naar die organisaties, en vertrekkend van die organisaties, komen uit bij het VB(J). Niet weinigen in die kringen hebben twee, soms zelfs drie, lidkaarten van organisaties in die middens op zak.

Op de viering van twintig jaar Vlaams Blok/Belang Jongeren (VBJ) vorige zondag (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070209) mocht voormalig VBJ-voorzitter Philip Dewinter nog eens alles uit de kast halen. “Er moet een einde komen aan de kolonisering van onze Vlaamse steden, waar nu al gemiddeld een kwart van de bevolking uit allochtonen bestaat”, orakelde Dewinter. Om het Vlaams karakter van de steden te bewaren, wil Dewinter onder andere een inschrijvingsstop voor allochtonen in de sociale huisvesting en pas na zeven jaar verblijf sociale voordelen zoals werkloosheidsvergoeding. “Zoals in Denemarken.” Waarschijnlijk inspireerde Dewinter zich voor zijn toespraak minder op Denemarken dan wel op het 70-puntenprogramma dat hij in 1992 in diezelfde Elzenveld-zalen van het Antwerps OCMW liet goedkeuren. Voorts werd een nieuwe VBJ-voorzitter verkozen: dezelfde als tevoren, Hans Verreyt.

Niet dat Vlaanderen er wakker van ligt, maar vermits de bezoekers van deze weblog doorgaans meer dan gewone belangstelling hebben voor het VB, haar satellieten en mantelorganisaties, willen we wel even vertellen wie het ‘nieuwe’ VBJ-bestuur bevolkt. Voorzitter blijft dus Hans Verreyt (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/132/42/lang,nl). Blijven ook op post: nationaal secretaris Wouter Jeanfils (http://www.blokwatch.be/content/view/266/47/lang,nl); Hendrik De Vloed uit Melle, VBJ-webbeheerder en fan van Gerolf Annemans, en: Evert Hardeman uit Meise die de benoeming tot paus Benedictus XVI van kardinaal Ratzinger één van de belangrijkste gebeurtenissen van de jongste jaren vindt. Roosmarijn Beckers, dochter van VB-parlementslid Marleen Govaerts (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/3135301/personeelsprobleme...) blijft ook op post. In de aanloop van de parlementsverkiezingen van 18 mei 2003 verwierf ze enige bekendheid in het TV-programma Bracke en Crabbé. Ze is ook al een fan  van Gerolf Annemans. De Antwerpse Annelies Van Besien, vroeger penningmeester en nu ondervoorzitster, is een fan van hardliner Filip De Man. Net als de ook op post blijvende Jorgen Noens uit Meise. Op een blauwe maandag kandidaat om in de Vlaamse Jeugdraad te zetelen maar daar had men vlug door wat voor een politiek beestje Noens is.

Opvallendste figuur die verdwijnt uit het VBJ-bestuur is Tanguy Veys, nochtans een paar keer hier vermeld (zie onder andere: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050825) en zelf  ook regelmatige bezoeker van deze weblog. Laatste wapenfeit van Tanguy ‘Veysje Los’ was een actie opzetten van zogenaamde ontgoochelde fans van artiesten die bij de 0110-concerten zouden optreden, een actie die zo doorzichtig was dat precies daarom een aantal artiesten hebben doorgezet (zie onder andere: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060806). Veys is één van de mensen achter de VB-mantelorganisatie Christelijk Vlaanderen, bekend van haar voorzitter Philippe Van der Sande (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061226). Veys ligt overhoop met het kopstuk van zijn Gentse VB-afdeling, Francis Van den Eynde. Maar dat is niet moeilijk. Verdwijnen ook uit het VBJ-bestuur: politiek secretaris Werner Somers uit Ninove, auteur van het boekje Het Belgisch Ongeluk ; Jan Lievens uit Lede, sinds jaren VB-persmedewerker en fan van… Machiavelli (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Niccol%C3%B2_Machiavelli); Steven Dupont uit Geraardsbergen, VB-personeelslid en lid van de VB-denktank ‘nationale campagnes’; en Frederik Pas – VB-cartoonist Fré – die deze maand nog de geschiedenis van het VBJ uit de doeken mocht doen in het Vlaams Belang Magazine.

Maar de familie Pas blijft met Barbara Pas vertegenwoordigd in het VBJ-bestuur. Barbara Pas (foto 1) wordt in haar woonplaats Dendermonde omschreven als “jong vrouwelijk geweld”. Ze is een medewerkster van Gerolf Annemans en komt op voor de rol van de vrouw in het huisgezin. Nog een vrouwelijke nieuwkomer is An Braem. Ze  woont in Brugge maar groeide op in Beveren waar haar moeder VB-gemeenteraadslid is. Zelf doorliep ze de verenigingen die in zo’n midden bon ton  zijn: het VNJ, het NSV (foto 2)… Luk Raekelboom woont in Strombeek-Bever en werkt als VB-personeelslid voor de Brusselse VB-parlementsleden. Een andere nieuwkomer is Reno Mechant (foto 3) die in Vilvoorde het voortouw nam in het protest tegen een nieuwe moskee, en “een gezonde dosis lef” belangrijk vindt in de politiek. Laatste nieuwkomer, maar niet nieuw in de politiek, is Schotenaar Tim Willekens die eerder al deze kolommen haalde met zijn verzameling foto’s met miss België’en en tutti quanti (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051015). Willekens is nog één van die VB-personeelsleden in het VBJ-bestuur.

Met deze nieuwe ploeg kozen de VBJ’ers “ontegensprekelijk voor een Vlaamse, jonge en rebelse vereniging”. Allez, dat zeggen ze toch zelf.

Aanstaande zondag viert het VBJ (Vlaams Blok Jongeren / Vlaams Belang Jongeren) hun twintig jarig bestaan. Ze doen dat niet in een of andere hippe tent of locatie, maar op de plaats waar de oudjes regelmatig hun nieuwjaarsreceptie geven, of zoals in 1992 het beruchte 70-puntenplan goedkeurden: de Elzenveld-zalen van het Antwerps OCMW. Op het programma staan een toespraak van Philip Dewinter en gelegenheidsboodschappen van Frank Vanhecke, Gerolf Annemans, Karim Van Overmeire, Philip Claeys, Anke Van dermeersch en anderen. Voorts komen er - we citeren - “knappe filmpjes”. Er is ook nog muziek. Van wie wordt evenwel niet gezegd. De kans dat het dEUS is, of zelfs maar Admiral Freebee is bijzonder klein. Er zullen stands van bevriende verenigingen zijn, er is een aandenken voor elke aanwezige en is er een feestelijke receptie. Het mag wat kosten, dat is duidelijk.

In het Vlaams Belang Magazine  dat deze week verscheen blikt Frederik Pas terug op de periode 1987 – 2007, al is 2007 natuurlijk nog maar pas begonnen. Frederik Pas, VBJ-vormingsverantwoordelijke maar bekender (nouja) als VB-cartoonist Fré: “ Van in den beginne was het nooit de bedoeling van VBJ om ‘radicaal’ te doen of ‘aan het programma’ vast te houden (om daarna teruggefloten te worden) zoals dat bij de jongerenafdelingen van andere partijen het geval is. (…) Wat radicaliteit betreft mochten de VBJ’ers hun partij natuurlijk volledig vertrouwen. Daarnaast is het ook zo dat de partij op haar beurt steeds het volledig vertrouwen heeft gehad in de VBJ. Tot incidenten is het derhalve nooit gekomen, integendeel.” Voorbééldige jongens toch, die VBJ’ers. Bij de andere partijen moeten ze die benijden.

Volgens Pas heeft “VBJ het Vlaams Blok grote diensten kunnen bewijzen. De thema’s die jongeren aanbelangen kwamen in de congressen en de campagnes sterk naar voren. Een sterk neen tegen drugs, tegen het sprookje van de multikul en tegen de linkse indoctrinatie op school en hogeschool. De jeugd moet kunnen opkomen tegen het dogma van de politieke correctheid.” Had het VBJ er niet geweest, het VB zou er niet aan gedacht hebben om zich te verzetten tegen drugs, tegen de ‘multikul’ en de politieke correctheid. Pas: “Achteraf beschouwd waren de congressen baanbrekend voor de partij. (…) VBJ trok als eerste buitenlandse gasten en sprekers aan. De VBJ-voorzitter werd op de congressen rechtstreeks verkozen.” Hoezo? Wordt de VB-voorzitter tegenwoordig rechtstreeks verkozen (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/1160/39/lang,nl)?

Pas grasduint dan verder in de geschiedenis van het VBJ, zorgvuldig telkens een positief woordje plaatsend over de achtereenvolgende VBJ-voorzitters: Philip Dewinter (1987), Jan Huijbrechts (1990), Karim Van Overmeire (1992), Philip Claeys (1995) en de drie die het sindsdien minder ver geschopt hebben dan hun voorgangers: Jürgen Branckaert (1999), Frederic Erens (2001) en Hans Verreyt (2004). Bij de acties vermeldt Pas onder andere de uitgave van de nepkranten De Zorgen, De Schandaard en Het Nietsblad. Het minste wat men kan zeggen is dat het VBJ tegenwoordig minder geïnspireerd is. Pas vier maanden na de Patrick!-campagneaffiches van Patrick Janssens pakte het VBJ uit met een parodie op die (gemeenteraads)verkiezingsaffiches (foto’s 2 en 3, voor een grotere afbeelding klik eenmaal op de foto's).

Dat “politici van het slag Hugo Schiltz, Paula D’Hondt, Jos Chabert en Lionel Van den Berghe” laureaat werden van de Mossel van het jaar-prijs van het VBJ is nog zoiets dat ongetwijfeld de geschiedenisboeken zal halen. Als die boeken door het VBJ geschreven worden. Pas rept ook nog over een door Antwerps burgemeester Bob Cools in maart 1990 verboden congres van het VBJ, die een VBJ-betoging uitlokte. En een AFF-tegenactie, zoals nog vermeld in het VB-boek Vlaams Blok: 20 jaar rebel. 1977 - 1997. Even verderop bij het artikel in het Vlaams Belang Magazine  staat een foto van die dag, 3 maart 1990. Blijkbaar het grootste bravourestuk uit de VBJ-geschiedenis: Philip Dewinter die zijn troepen toespreekt vanop het dak van een politiecamionette (foto 1). Ja, dat waren nog eens tijden!

Was het VBJ bij haar oprichting een instrument voor Philip Dewinter om de organisatie van het VB in handen te krijgen, tegenwoordig is het VBJ nog slechts een excuus om jaarlijks een tiendaagse trip naar een buitenlandse bestemming te maken – met ‘zomeruniversiteiten’ in Kroatie, Ierland, Oostenrijk, Denemarken, Spanje, Zwitserland… Daarnaast is er ook een ‘winteracademie’, één weekend lang, en een ‘jongerentrefdag’. Te oordelen naar de weinig actuele publicaties, zowel qua drukwerk als op hun website, is het VBJ echter vooral in een winterslaap gesukkeld. In een partij waarvan het kopstuk ‘Dewinter’ heet, moet dat natuurlijk kunnen. 

Wie pakweg vijftig jaar geleden zou gezegd hebben dat de BSP arbeiders op haar lijst met kandidaten voor de volgende verkiezingen zou zetten, zou verbaasde blikken gekregen hebben. “En dan? Et alors?”, zou de reactie geweest zijn. Nu is het blijkbaar groot nieuws. En er is nog meer veranderd. Uitgerekend in een krant als  De Standaard verscheen gisteren een Vrije Tribune waarin de linkerzijde van de SP.A duiding gaf bij de recente 'arbeidersdraai' van de SP.A.

Frank Hosteaux, Erik De Bruyn en Antoon Stessels van SP.A Rood stellen “dat het niet over een voorbereide strategische optie ging van de partijleiding” maar het gevolg was van “een amendement. Door alle aandacht die het kreeg (…) in korte tijd uitgegroeid tot misschien wel het meest succesvolle amendement uit de geschiedenis van het Belgische socialisme.”  Of dit inderdaad het meest succesvolle amendement uit de geschiedenis van het Belgisch socialisme is, zal de geschiedenis ons leren. Volgens Hosteaux & Co moet het amendement gelezen worden “in samenhang met een reeks andere -eveneens goedgekeurde - amendementen van SP.A Rood over interne partijdemocratie, de relatie tussen partijtop en -basis, en het verband tussen armoede en het economische bestel (…). Doe je dat niet, dan ontaardt zo'n arbeidersdraai al snel in het omgekeerde van wat hij beoogt: als we nog eens een Generatiepact moeten doorduwen, laat het dan verdedigen door onze arbeidersparlementairen. En wel liefst door een arbeider die het meest aan onze stereotiepe verwachtingen voldoet. Bijvoorbeeld één die in een grote autofabriek werkt.”

De auteurs van de Vrije Tribune zijn “ervan overtuigd dat onze partij zich niet aan dat soort machiavellisme zal bezondigen. Het woord arbeiders komt in de uiteindelijke tekst trouwens niet eens voor! Wél gaat het erover dat actieve politiek te veel een zaak van hogeropgeleiden is geworden. In die zin spreken we over arbeiders dus enkel als over een pars pro toto, een zichtbaar deel van wat eigenlijk gewoon de sociale meerderheid is in onze samenleving: gewone werkende mensen. Want laten we wel wezen: de klassieke industriearbeider mag dan wat aan belang hebben ingeboet, de proletarisering van onze samenleving is nog nooit zo groot geweest. Zelfs het ontwikkelen van software kent een hoge mate van industrialisering en Fordiaanse arbeidsdeling. Natuurlijk behoren we allemaal veel liever tot de middenklasse dan tot het proletariaat en worden we liever rayonmanager dan rekkenvuller genoemd, maar in wezen blijven we allemaal werkers die hun arbeid verkopen in ruil voor een loon.

Met zo'n beginselverklaring is het zoals met de bijbel of de koran: iedereen leest ze op zijn manier. Wij lezen ze in elk geval zo dat de partij stilaan aan het terugkomen is van haar geïdealiseerde middenklassevisie op de samenleving en opnieuw de dagelijkse realiteit van gewone werkende mannen en vrouwen als uitgangspunt neemt. Die mensen zullen nu opnieuw hun weg vinden naar de partij. We zijn ervan overtuigd dat dit op termijn zal leiden tot een meer diepgaande verlinksing van de partij. En (dus) ook tot electoraal succes. Misschien weinig sexy, maar wel efficiënt en vooral nodig.” Dat niet iedereen deze mening deelt, zal niemand verbazen (zie bijvoorbeeld: http://www.lsp-mas.be/lsp/print/2007/01/30/spa.html, of http://www.anderepolitiek.be). En dan is er natuurlijk het VB dat er een andere opinie op na houdt, maar dan om heel andere redenen.

Volgens het VB hebben de arbeiders niet langer vertrouwen in de partij van Johan Vande Lanotte (foto 1) omdat ze “werden opgezadeld met de kwalijke gevolgen van een multiculturele samenleving” en met hun klachten over criminaliteit en overlast “brutaal de mond gesnoerd” werden. “Geen wonder dat de arbeiders in dichte drommen overliepen naar het Vlaams Blok/Belang, dat hun klachten wel ernstig nam.” De SP.A moet het nu hebben van “de zelfverklaarde, ‘progressieve’ elite, de goedbetaalde kaderleden, die in een nette buurt wonen en De Morgen  lezen. En van de allochtonen, uiteraard. Allochtonen, die onder het motto van Bertold Brecht ‘als het volk u niet meer wil, kies dan een ander volk’ de uitgedunde partijrangen moeten opvullen. Veel kritiek op het soms onaanvaardbaar gedrag in migrantenkringen valt vanuit SP.A-hoek dan ook niet te verwachten. De valse sirenenzang van Vande Lanotte en de SP.A zal maar weinig arbeiders overtuigen of verleiden.”

Het VB maakt er weer een potje van. Akkoord, ze haalt meer stemmen in arbeidersmiddens dan de SP.A. Maar daar staat dan weer tegenover dat de SP.A op 1 mei nog steeds tienduizenden mensen mobiliseert, en het VB nog slechts een honderdtal (foto 2). Ongetwijfeld speelt het vreemdelingenstandpunt en de retoriek tegen criminaliteit en overlast een belangrijke rol bij de arbeidersstemmen die het VB aantrekt. Overigens verscheen uitgerekend gisteren een voormalig VB-gemeenteraadslid voor het hof van assisen in Gent omdat hij de bezoekers van een café overhoop schoot, maar het is niet dat soort criminaliteit waarover het VB het zo graag heeft. Het aandeel arbeidersstemmen maakt het VB nog geen ‘arbeiderspartij’. Zoiets meet je onder andere af aan de standpunten die zo’n partij inneemt in sociaal-economische kwesties, in de permanente strijd tussen arbeid en kapitaal. Maar volgens het VB bestaat zo’n strijd niet, hoort ‘de arbeider’ zich uit de naad te werken naar wat zijn bedrijfsleider wil, niet ter meerdere eer en glorie van die bedrijfsleider maar ten bate van de Vlaamse Natie. Maar het VB rept in haar argumentatie niet eens over dat standpunt, het multiculturele is het Alfa en Omega van het VB om alles te duiden.

En terwijl het VB op haar website schrijft dat vanuit SP.A-hoek geen kritiek mag verwacht worden op onaanvaardbaar gedrag in migrantenkringen, ziet het Vlaams Belang Magazine  dat gisteren verscheen een scheding van de geesten tussen de SP.A en de migrantenkringen als reden waarom Patrick Janssens het geen zes jaar zou volhouden als burgemeester in Antwerpen. Hugo Coveliers, die twee volle bladzijden krijgt in het jongste nummer van Vlaams Belang Magazine : “Ik vraag mij (…) af of die coalitie wel zes jaar gaat stand houden. Je mag niet vergeten dat er bij de tweeëntwintig SP.A-verkozenen zeven gefrustreerde allochtonen zitten. Janssens heeft de laatste veertien dagen voor de verkiezingen alle moskeeën afgeschuimd. Hij heeft bij de allochtonen stemmen geronseld, maar een schepenmandaat geeft hij hen niet. Hij heeft immers zijn vrienden en vriendinnetjes die hij moet verzorgen.” Wat is het nu: heeft de SP.A niet veel kritiek op wat sommige verwachtingen zijn in migrantenkringen of is de afstand die de SP.A neemt ten overstaan van sommige verwachtingen in migrantenkringen de reden dat het berg af zou gaan met de SP.A?

Niet dat het intussen ons favoriet weekblad is geworden, maar ook deze week trekt  ’t Pallieterke onze aandacht. Deze keer niet met een artikel van Koen Dillen, al blijft die doorgaan over de evoluties bij het Front National. Het zit hem blijkbaar hoog. Koenraad Elst bespreekt in zijn wekelijkse column deze keer de symboliek van de Vlaamse Leeuw, en van de swastika. Twee bladzijden verder blijven we in dezelfde sfeer met een volle bladzijde over de “Fascistengroet”, ook wel eens “Romeinse groet” en zelfs “Olympische groet” genoemd. Maar  ’t Pallieterke stopt met haar beschouwingen als het interessant begint te worden. Als de link kan gelegd worden met de huidige generatie VB'ers.

Het verhaal in ’t Pallieterke  is niet echt cronologisch opgebouwd, maar gaat uiteindelijk terug tot het tijdperk van het antieke Rome. “Terwijl in de zomer van 1943 de Amerikaanse invasie van Sicilië in volle gang was, en met behulp van de maffia de Italiaanse en Duitse troepen stelselmatig achteruit werden gedreven, kon men in de Italiaanse pers allerlei beschouwingen lezen over de historische achtergrond van de fascistische groet. Er werd op gewezen dat het gebaar van de opgeheven rechterarm in het antieke Rome vermoedelijk nooit als groet heeft gegolden. Te oordelen naar klassieke standbeelden werd het door staatslieden en legeraanvoerders als Julius Caesar gebruikt om stilte te gebieden aan de menigte of de troepen. Zo’n beetje als de middeleeuwse volksmenner Jacob van Artevelde nu al sinds de negentiende eeuw staat te doen op de Gentse Vrijdagmarkt.”

De groet die bekend staat als fascistengroep werd, aldus ’t Pallieterke, ingevoerd door Gabriele d’Annunzio in 1919. Zijn troepen droegen een zwart hemd en groetten elkaar en hun leider met de opgestoken rechterhand. Het gebaar werd gemaakt bij wijze van eed om de heilige Italiaanse bodem te bevrijden van de Oostenrijkers. Kort nadien nam Benito Mussolini de groet over. In nazi-Duitsland was die groet aanvankelijk niet verplicht, al werd hij natuurlijk wel massaal gebracht. Pas na een mislukte aanslag op Hitler maakte rijksmaarschalk Hermann Göring met ingang van 24 juli 1944 de fascistengroep verplicht in de ganse Wehrmacht, in plaats van het saluut door de rechterhand aan de hoofdbedekking te brengen. ’t Pallieterke : “Wie vanaf dat moment nog op de traditionele militaire wijze groette, klasseerde zich meteen als ‘politisch unzuverlässig’. Aan de afloop van de oorlog heeft dit zoals men weet echter niets meer veranderd…”

Het weekblad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” heeft een paar foto’s teruggevonden uit de jaren 1938 – 1939 waarop scholieren te zien zijn – onder andere van het Sint-Victorinstituut in Turnhout – die met gestrekte arm groeten. “Niemand reageert verbaasd of gescandaliseerd”, noteert ’t Pallieterke  dat ook verwijst naar de “turnersgroet” waarmee in de jaren twintig zowel door katholieke als door socialistische turners werd gegroet. Kwalijker wordt het natuurlijk als in de periode tussen de twee wereldoorlogen een bonte verzameling fascistische groepen en groepjes van Spanje over Frankrijk tot in Noorwegen “geestdriftig en uitdagend elkaar, hun leiders en hun politieke tegenstanders met min of meer gestrekte rechterarm” groeten. In het tussenoorlogse België waren het de aanhangers van Joris Van Severen, Staf de Clercq, Léon Degrelle die zo de groet brachten, al naargelang gecombineerd met de uitroep ‘Heil Van Severen’, ‘Hou Zee’, ‘Heil Hitler’…

Na de Tweede Wereldoorlog dook de “verboden en verguisde groet” op Vlaamse  zangfeesten en IJzerbedevaarten op, waardoor een deel van het publiek daar afhaakte. ’t Pallieterke : “Van die geest van jeugdige, maar taaie opstandigheid, recht krabbelend uit de diepste vernedering, legt Karel Dillen een bevoorrechte getuigenis af in zijn pamflet Wij, marginalen." ’t Pallieterke  citeert niet wat Dillen over die groet schrijft. Volgens Dillen, die in het geciteerde boek op een foto uit 1951 met gestrekte arm is te zien (foto 1), was het “de gewoonte (…) tijdens het zingen van de Vlaamse Leeuw de rechterarm te strekken. Het was gewoon een rebellengeste, een uitdaging, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging van de lauwheid en de makheid, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging welke voorgoed een CVP-keurslijf moest dragen.” Later lieten Dillen en de zijnen die gestrekte arm vallen omdat “men die gestrekte arm inderdaad boosaardig kon interpreteren”. Dillen besluit: “Maar vandaag ben ik er nog altijd niet beschaamd om.”

Niet alleen citeert ’t Pallieterke  Karel Dillen niet letterlijk, het weekblad gaat ook niet in op meer recente gebeurtenissen. Na de parlementsverkiezingen van 24 november 1991 legde Philip Dewinter zijn eed als nieuw parlementslid af met gestrekte arm, tot groot jolijt van Xavier Buisseret die in het snuitje had wat er gebeurde (foto 2). Dewinter achteraf: “Wat is er verkeerd met de Romeinse groet? Die bestaat al zolang als onze beschaving.” Sinds ’t Pallieterke  van deze week, weet Dewinter dat dat van die Romeinse groet op een misverstand berust. Na een veroordeling wegens de Hitler-groet bij de eedaflegging van het Boomse VB-gemeenteraadslid Pascal Jochec in 2001 zei Philip Dewinter: “We betreuren die uitspraak, maar ze is wat ze is en we moeten er onze consequenties uit trekken.” Maar zie, als VB-gemeenteraadslid Maria De Berlanger (foto 3) begin vorige maand haar eed aflegde als VB-gemeenteraadslid in Jette had ze toch wel last van haar kledij. Volgens de Jettese VB-fractieleider en blijkbaar ook VB-kledijspecialist Dominiek Lootens-Stael moest Berlanger haar arm wel zo houden of haar wijde cape zou helemaal naar beneden zijn gevallen.

Elders in ’t Pallieterke  schrijft ‘Pagadder’ (nickname voor Antwerps VB-gemeenteraadslid en -volksvertegenwoordiger Jan Penris) over de installatie van de nieuwe gemeenteraad in Antwerpen: “De Bozen hielden hun armen en handen veiligheidshalve op hun rug, kwestie van niet beschuldigd te worden van fascistische lichaamstaal.” Het is ongeveer hetzelfde als wat wij schreven over de eedaflegging van de VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070105). Dat het maar best was dat de VB-gemeenteraadsleden bij de eedaflegging hun hand niet opstaken, want de ervaring leert dat… en dat komt tegenwoordig toch slecht over.

"Terwijl overal in het land tentenkampen zijn ontstaan ter ondersteuning van daklozen en de regering van huisvesting een grondrecht wil maken, drong een tweede kwestie eind vorige week ook door tot de hoogste regionen van de  (Franse, red.) Republiek. De Raad van State verbood het uitdelen van 'varkenssoep' aan daklozen.", meldde  Gazet van Antwerpen gisteren.

De krant vervolgde: "Nationalistische vrijwilligers delen in een aantal grote Franse steden soep uit met spekjes en andere varkensproducten om er zeker van te zijn dat het warme maal niet ten goede komt aan moslims of joden, die volgens hun godsdienst geen varkensvlees mogen eten. Ook vorig jaar leidde die omstreden liefdadigheidsactie tot ophef. (...) In Parijs verbood de socialistische burgemeester Bertrand Delanoë de acties vorige winter al. Dat deed hij dit jaar opnieuw. Aanvankelijk gaf een administratieve rechtbank hem dinsdag ongelijk, maar de Raad van State besliste anders. De activisten maken deel uit van een collectief dat zich Solidariteit van de Fransen  noemt. Ze zijn nauw verbonden met Bloc Identaire, een uiterst rechtse groepering, vergeleken waarmee het Front National van Jean-Marie Le Pen een gematigde politieke partij is. Op hun website schrijft de vrijwilligersvereniging dat er geld genoeg is om de armen te helpen, als de ontwikkelingshulp, de talencursussen voor allochtone vrouwen en een aantal projecten in voormalige Franse koloniën maar worden stopgezet." Gazet van Antwerpen  gaat uit de bocht als het beweert dat het Front National een gematigde politieke partij is in vergelijking met de varkenssoepbedelers. Die laatsten krijgen actieve steun van het Front National... en van 'ons' Vlaams Belang.

Maar eerst iets over de uitspraak van de Franse Raad van State. Die heeft vorige vrijdag een beslissing van de administratieve rechtbank van Parijs vernietigt, administratieve rechtbank die het politieverbod op varkenssoepbedeling opgeheven had. Volgens de Raad van State was het opheffen van dat politieverbod niet nodig, het was geen zware beperking noch manifest illegale beperking van de vrijheid om zich te uiten. De Raad van State stoorde zich aan de slogan van Solidarité des Français : "Geen soep, geen dessert, de onze voor de anderen." (zie ook illustratie 1). Vrijheid van meningsuiting is één zaak, discriminatie is een zwaarder wegende zaak. Solidarité des Français  trekt nu naar het Europees hof voor de Rechten van de Mens om de Franse staat te veroordelen voor "deze onrechtvaardige veroordeling". Ook start de organisatie een "sensibiliseringsactie naar de verschillende spelers in de varkenssector" (sic). Solidarité des Français  zoekt nu een ander middeel om op straat te komen. "Er is geen sprake van de straat te verlaten en toe te geven aan de intimidaties van de Franse staat", zegt Solidarité des Français in een persmededeling. En ze vervolgt, Gerolf Annemans achterna na de veroordeling van het VB als racistische partij: "Wat de perfect betreft die onze varkenssoep aanklaagt als racistisch, hij zal ons op zijn weg vinden. 

Dat de varkenssoepverdelers veel radicaler zouden zijn dan het Front National (FN) is een fabeltje. Vooreerst is het een bekende tactiek van het FN om allerlei mantelorganisaties op te richten, waarna ze 'gevolg geeft' aan de oproepen en standpunten die die organisaties verdedigen. Ten tweede kwamen op 23 februari vorig jaar een paar van die varkenssoepverdelers-organisaties (Solidarité des Français, Solidarité Alsacienne, Soulidarieta uit Nice...) bijeen in Parijs voor een protestdemonstratie tegen het verbod om hun soep in de Franse hoofdstad te verdelen. En wie was daar de voornaamste spreker? Bruno Gollnish, zeker toen nog de officiële numero twee van het FN. Solidarité des Français  bedankte Gollnish voor zijn aanwezigheid waarmee hij bewees "voorzover nog nodig, dat hij een echte verdediger is van de vrijheid, en een man van de basis, maar ook en vooral dat onze strijd legitiem is." In tegenstelling tot een paar van die varkenssoepverdelerscomité's sprak Gollnish niet vanop het dak van een auto maar vanop de begane grond.

Maar wie was er ook nog? Georges Hupin van Renaissance Sociale  die in Brussel en Charleroi gelijkaardige acties opzet, en 'onze' Hilde De Lobel (foto 2) die de toehoorders verzekerde dat "in Antwerpen de varkenssoep elke zondag wordt verdeeld omdat de officiële organisaties voor hulp aan armen op zondag gesloten zijn." Het VB is niet aan haar eerste leugen ten onder gegaan, en Hilde De Lobel evenmin. De Lobel was de stuwende kracht achter Antwerpse Solidariteit (foto 3), al snel door Kris Goossenaerts van Het Nieuwsblad  ontmaskerd als een VB-mantelorganisatie (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060211). Al bij al verdeelde Antwerpse Solidariteit  tweemaal soep, op het Antwerpse Sint-Jansplein, tweemaal op een zaterdag en alleszins de eerste keer stoorden jonge allochtonen zich geenszins aan Allah of enig ander gebod om van de varkenssoep te proeven (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060218). Dat Hilde De Lobel een schijnheilig gezicht opzet over het onschuldig zijn van die varkenssoepverdeling, dat zijn we gewoon. Dat ze ook nog haar Franse 'kameraden' wat op de mouw spelt, dat is er toch over.

Gisteren kwam Jean-Marie Dedecker met enkele discipelen bijeen in Oostende (foto 1), in afwachting van het bekendmaken van het programma en de naam van zijn nieuwe partij vrijdag 19 januari. Dedecker had een naam in zijn hoofd, maar hij wacht op de bevindingen van een bureau dat uittest hoe enkele mogelijke benamingen aanslaan bij het publiek. De kansen op succes van Dedeckers partij(tje) worden intussen wisselend ingeschat. Oostends VLD-kopstuk Bart Tommelein: “Elke kiezer heeft maar één stem. De keuze (bij de komende parlementsverkiezingen zal gaan) tussen Leterme of Verhofstadt. Een stem voor Dedecker is dus een verloren stem.” Politicoloog Bart Maddens: “Vlaams Belang groeide met zeven procent in 2004. Dat zijn vlottende kiezers en die zullen hun weg vinden naar Dedeckers partij. Het zou alleszins goed zijn voor de democratie.”  De Standaard-lezer Frank Rummens: “Of je het nu leuk vindt of niet, zelfs al wordt hij verkozen, dan zal Dedecker gemarginaliseerd blijven en geen invloed kunnen uitoefenen op het beleid. Voorgestelde partijnaam: De Bromberen.”

Philip Dewinter (foto 2, Dewinter op 8 oktober 's morgens) haalt in De Standaard  zowaar een Belgische slogan aan om de situatie in te schatten. Dewinter: “Eendracht maakt macht en de versnippering van de Vlaams-nationale krachten kan alleen tot verlies leiden voor iedereen. Als hij het haalt zal het slechts een pyrrusoverwinning zijn, met twee verliezers aan de rechterzijde. Wij hebben trouwe kiezers, maar Dedecker zal ons een aantal stemmen kosten.” In De Morgen  maakt Tom Cochez de politieke tussenstand van de week op, en hij komt daarbij tot de vaststelling dat het VB voor de tweede keer in drie maanden tijd een forse tik krijgt. Tom Cochez: “Op 8 oktober was het Patrick Janssens die de partij van Dewinter in het eigen Antwerpse bastion tot staan bracht. Deze week zorgde Jean-Marie Dedecker voor paniek binnen het VB met de simpele aankondiging dat hij met een eigen onafhankelijke partij de politieke arena betreedt. Binnen het VB groeit het besef dat het straatje waar Philip Dewinter zijn partij instuurt onherroepelijk doodloopt. ‘Ik huiver voor een scenario waarbij Dedecker de beste bestrijder van het VB wordt’, liet Dewinter zich ontvallen toen het nieuws uitlekte. Voor een keer heeft de VB-voorman overschot van gelijk: de partij 'voor de Vlaming met gezond verstand' die Dedecker vandaag (gisteren, red.)  boven het doopvont houdt, vormt een directe en op termijn mogelijk zelfs een fundamentele bedreiging voor het VB.

Niet alleen komt er met Jean-Marie Dedecker voor het eerst iemand vissen in wat tot voor kort de privévijver van het VB was, de hengel van Dedecker en vooral het aas dat eraan hangt, is van een makelij die het VB niet kan bieden. Het VB teert op angst, misnoegdheid, zuurheid en anti-establishmentgevoelens, door de partij zelf samengevat als het 'Vlaams gezond verstand'. Dat is nu net wat ook Jean-Marie Dedecker doet, alleen heeft hij datzelfde electoraat een belangrijke extra te bieden: het vooruitzicht op machtsdeelname. De verzuurde Vlaming kan bij de federale verkiezingen kiezen tussen een balorige stem gegarandeerd zonder resultaat, en een balorige stem met kans op resultaat. Niet dat CD&V en VLD staan te popelen om straks een coalitie te vormen met de 'brulboei van de Noordzee'. Dedecker is een soms platte populist en volgens velen een onmogelijke mens om mee samen te werken. De voorbije maanden en jaren werden er bovendien wonden geslagen die een samenwerking er niet makkelijker op maken, maar in tegenstelling tot het VB blijft Dedecker vooralsnog een democraat, ook in de ogen van die partijen. Die democratische inborst onderstreept Dedecker overigens met zijn keuze voor de moeilijkste weg. Terwijl het VB tot ongeveer alles bereid was om Dedecker toch maar te geven wat zijn hartje begeerde, kiest de senator voor de weg van de meeste weerstand. Over de kiesdrempel springen lijkt een mission impossible, maar in Vlaanderen, waar de underdog sowieso al met een paar procent voorsprong vertrekt, is het verre van onmogelijk en dat steekt vooral bij het VB.

Op 8 oktober bleek immers al hoe het VB stilaan lijdt aan metaalmoeheid. Na vele jaren van trouwe proteststemmen raken kiezers het beu om op een partij te stemmen die er niet in slaagt om ook maar iets te verwezenlijken. Dat punt was al bereikt op 8 oktober en daar komt nu met de partij van Dedecker plots een alternatief bovenop. Even anti-establishment, maar wel met de impliciete belofte van machtsdeelname. Als toemaatje profileert de ex-VLD'er zich ook als ethisch progressief: voor abortus, euthanasie en gelijke rechten voor holebi's. Bij het VB mag verruimer Jurgen Verstrepen van Philip Dewinter af en toe een vrouw in badpak op zijn website zetten, maar de standpunten van het VB blijven in wezen oerconservatief en op dat punt tegengesteld aan wat het 'Vlaams gezond verstand' daarover vindt. Ook de pogingen van het VB om met het 'economisch congres' Vlaamse ondernemers voor zich te winnen verbleekt bij de ondernemersgeest die Dedecker tentoonspreidt. Dat alles maakt dat het VB zeer goed beseft dat de Oostendse senator straks mogelijk met de cruciale procenten wegloopt die voor de partij het verschil tussen winst en verlies maken. Na Patrick Janssens plaatst nu ook Jean-Marie Dedecker het VB voor een situatie waarmee de partij nooit eerder moest omgaan en waar ze duidelijk ook geen antwoord op heeft. Op 8 oktober werd de partij wakker en stelde verbaasd vast dat ze niet gewonnen had. Deze week stelde ze al even verbaasd vast dat er plots concurrentie op rechts is. Met die mogelijkheid leek de partijtop simpelweg geen rekening te hebben gehouden.

Het valt op hoe Dewinter, Vanhecke of Annemans de laatste maanden amper de pers halen. De grootse campagne die het VB heeft opgestart om duidelijk te maken hoe schandalig het is dat er voor de Raad van State een procedure loopt om de partijfinanciering van een racistische partij af te pakken, vindt zogoed als nergens weerklank. De waarheid is dat het VB er op dit moment niet in slaagt een deuk in een pak boter te slaan en alles wijst erop dat het er niet op zal verbeteren. Dedecker zuigt nu, en in de aanloop naar de verkiezingen, ongetwijfeld een groot deel van de media-aandacht op. Alles wijst erop dat hij en niet het VB de komende maanden het monopolie zal hebben over het 'niet-politiek correcte'. Het geeft aan hoe kwetsbaar en verstard het VB is, zodra de omstandigheden de partij dwingen zichzelf bij te sturen. Op langere termijn is niet alleen de concurrentie op de rechterflank voor het VB gevaarlijk, ook de partijstrategie zelf komt in de aanloop naar de verkiezingen onvermijdelijk onder vuur. Het VB koestert de slachtoffercultuur en het eigen grote gelijk, maar het besef dat Dewinter een ramkoers vaart die de partij in een doodlopend straatje stuurt, moet ondanks de kadaverdiscipline, vroeg of laat de bovenhand halen. Als de beslissing van Jean-Marie Dedecker om op eigen kracht te varen één ding bewijst, dan wel dat de koers van het VB en voorman Philip Dewinter in het bijzonder te rechts-extremistisch is. Dedecker wil niet toetreden, zelfs niet in kartel en het cordon sanitaire kwam versterkt uit de verkiezingen van 8 oktober. De deur zit met andere woorden meer dan ooit op slot en dat is vooral de verdienste van het VB zelf. De partij trachtte wel de indruk te wekken dat het Vlaams Belang een lightvariant van het Vlaams Blok is, maar reed zichzelf daarbij herhaaldelijk in de gracht.

Dedecker springt nu vol goede moed in het gat dat het Vlaams Blok bij de vervelling tot Vlaams Belang heeft laten liggen. De partij die door haar eigenheid gedoemd is om te groeien of te desintegreren, verkoos onder druk van de hardliners niet wezenlijk te veranderen en ziet zich nu geconfronteerd met de pijnlijke gevolgen daarvan. Dat het net Jean-Marie Dedecker is die het zout in de wonde wrijft moet het voor de 'gematigde' VB'ers, die de harde opstelling nooit zo'n briljant idee hebben gevonden, extra pijnlijk maken. De impact van de komst van Dedecker overstijgt immers het puur electorale. De voorzichtige aansluiting tussen conservatief Vlaams-nationalistisch-rechts en het VB lijkt nu wel voltooid verleden tijd. Bij gebrek aan alternatief en met de billen dicht geknepen, schurkte een deel van conservatief-rechts zich toch maar tegen het VB aan. Jean-Marie Dedecker maakt aan die romance onherroepelijk een einde. De kans dat er op termijn 'gematigde' VB'ers, mensen die als brugfiguur fungeerden met conservatief-rechts, overstappen naar de partij van Dedecker wordt ook binnen het VB realistisch geacht.”

"Het einde van het Belgische voetbal. Geen Rode Duivels meer, geen nationale competitie meer. In de plaats komt een Vlaams elftal en een Vlaamse competitie. Een nieuwe grap van de RTBF? Neen, een voorstel van resolutie van het Vlaams Belang." We hebben de faction van de RTBF over Vlaanderen dat de onafhankelijkheid uitriep niet gezien, maar afgaande op de commentaren over het programma lijkt het ons dat het een best interessant programma was. Alleen bestaat wel het gevaar dat mensen ten lange leste niet meer weten wat feiten zijn en wat fictie is. Maar de fictie kan altijd ingehaald worden door de feiten, en wie leest dat sommigen de Belgische voetbalcompetitie willen opsplitsen, vraagt zich af door welke geest dat bedacht is. Alleszins niet een voetbalkenner, zo betoogt François Colin dit weekend in  De Standaard.

François Colin: "Begin volgend jaar houdt het Vlaams Parlement een hoorzitting over het voetbal. Geen moment te vroeg, als je het maatschappelijke belang van de sport en de belabberde toestand van het balspel in dit land bekijkt. De Rode Duivels staan aan de rand van de uitschakeling voor Euro 2008. Onze clubs duikelen dit seizoen op de Europese ranking naar de zestiende plaats, vier plaatsen lager dan vorig seizoen en op één jaargang (1999-2000) na de slechtste prestatie ooit. Er moet snel beterschap komen of we houden over een paar jaar nog slechts één deelnemer aan de voorronde van de Champions League (in plaats van twee) en twee ploegen in de Uefacup ( in plaats van drie) over. Het roer moet dus omgegooid worden. Er moet meer en beter gewerkt worden met de jeugd, die ook meer kansen moet krijgen. Welke zin heeft het om in de jeugd te investeren als er nadien geen plaats is om jonge voetballers op het hoogste niveau te laten aantreden? Weg dus met de minderwaardige buitenlanders, maar tegelijk mag het niveau van de competitie niet omlaag. Het bescheiden peil van de Jupiler Liga wordt vaak immers als een van de redenen voor de soms pijnlijke resultaten in de Champions League aangewezen.

Terwijl voetbalkenners pleiten voor een nauwe samenwerking met andere landen (BeNe-liga, Atlantic League) wil het Vlaams Belang de Vlaamse clubs nog alleen rond de kerktoren laten sjotten. Zonder Charleroi en Standard, en mogelijk zelfs Anderlecht, zou het niveau van ons voetbal nog verder achteruit hollen. Minister-president Yves Leterme (CD&V) moet dan, net als enkele duizenden Limburgers, zijn club gaan steunen in de Waalse liga. Hetzelfde lot wacht de overwegend Vlaamse fans van Anderlecht. Op de koop toe wordt de inbreng van de sponsors en de tv-rechten bijna gehalveerd. Tel uit je winst. Dit voorstel zou zelfs het einde betekenen van de Vlaamse aanwezigheid op de internationale voetbalscène. Vlaanderen kan niet deelnemen aan EK- of WK-voorrondes en dat geldt ook voor de Europese clubcompetities. Vlaams Belang verwijst naar de aanwezigheid van Wales, Noord-Ierland, Schotland en Engeland - vier ploegen uit het Verenigd Koninkrijk - op het Europese voetbaltoneel om het tegendeel aan te tonen. De Vlaamse voormannen weten blijkbaar niet dat dit een uitzondering is, vanwege de historische verdiensten van de Home Countries voor het voetbal. Het enige wat door Fifa en Uefa toegelaten wordt, is vriendschappelijke ,,interlands'' zoals er onlangs één plaatsvond tussen een selectie van Basken en Catalanen. Of de Vlaamse voetballers daar op zitten te wachten, is echter zeer de vraag.

Het klopt dat er af en toe communautaire problemen bestaan rond de nationale ploeg, maar die hebben veeleer met de media dan met de spelers te maken. De verschillen in taal en cultuur zijn bij alle clubs, ook de Vlaamse, veel groter dan bij de Rode Duivels. Het Belgische profvoetbal opdelen, is je reinste dwaasheid. Een splitsing van het amateurvoetbal daarentegen is een goed idee. Niet alleen omdat de voetbalbond zich op die manier aan de politieke realiteit zou aanpassen, maar ook omdat het een ideale gelegenheid zou zijn om de structuur van de federatie te moderniseren. Zo'n splitsing, waarbij de jeugdafdelingen van de profclubs zich bij een van de liga's zouden aansluiten, zou vooral geld vrijmaken voor een kwaliteitsinjectie van de opleiding. Vlaamse clubs dreigen op dat vlak nog meer achterop te geraken, nu de Waalse gemeenschap van plan is subsidies toe te kennen zonder splitsing. De bond had deze ongelijkheid kunnen vermijden door zelf zijn organigram aan te passen en moeten voorkomen dat er in het parlement plannen gesmeed worden die totaal doorslaan. Gevreesd moet echter worden dat het initiatief van de Vlaamse rechterzijde de tegenstand voor een splitsing binnen de bond alleen zal aanwakkeren. Onze jeugd zal dan nog langer op extra middelen moeten wachten. Het voorstel van het Vlaams Belang is dan ook andermaal niet in het Vlaamse belang. "

Jean-Marie Dedecker heeft de voorbije dagen alle hoeken van de tatami gezien. Door Bart De Wever binnengehaald als stemmentrekker, is Jean-Marie Dedecker amper tien dagen later alweer buitengedragen bij de N-VA. Bij het VB werd de voorbije uren menig flesje Vlaamse Leeuwenbier uitgeschonken. N-VA mét Jean-Marie Dedecker en niet gebonden door het kartel met de CD&V was een ernstige bedreiging voor het VB. Het zou het VB nogal wat kiezers kunnen kosten, én mandatarissen die zouden overstappen. Een Jurgen Verstrepen die als Sinterklaas-wens had dat "een brede fatsoenlijke, centrumliberalerechtse, realistische, vlaamsnationalistische partij het licht ziet verschijnen in Vlaanderen", daar moet toch geen tekening bij gemaakt worden.

Philip Dewinter heeft Jean-Marie Dedecker intussen publiekelijk uitgenodigd voor een "rebelse frontvorming rond het Vlaams Belang, tegen de traditionele partijen." Dat Dedecker zich altijd uitgesproken heeft tégen het VB, en hiervoor links en rechts geloofd werd, is voor Dewinter geen punt. De Vlott-formatie rond Hugo Coveliers kan het bruggenhoofd worden. Maar Coveliers zelf is beducht voor de komst van Jean-Marie Dedecker. Op de Antwerpse regionale televisiezender ATV zei Coveliers gisterenmorgen dat hij zijn vriend Jean-Marie had aangeboden naar Vlott over te stappen "op voorwaarde dat Jean-Marie het vlot niet doet kantelen." Coveliers gaat een Open Brief schrijven, en wacht Dedeckers reactie af. Hij gaat alleszins niet zelf vissen achter Dedecker. Mocht Dedecker initiatief nemen richting Coveliers, wil Coveliers wel (verder) praten met Dedecker "op voorwaarde dat Dedecker intussen niet met anderen gaat praten." Want, zo onthulde Coveliers, terwijl Dedecker gesprekken voerde met de N-VA had hij ook contacten met het VB. Vermits Coveliers zowel dik bevriend is met Jean-Marie Dedecker als met Philip Dewinter zijn we voor een keer geneigd Coveliers te geloven.

Jurgen Verstrepen, die zijn droom van een "brede fatsoenlijke, centrumliberalerechtse, realistische, vlaamsnationalistische partij" in rook zag opgaan, heeft de bezoekers van zijn weblog gevraagd wat zij denken van de jongste evolutie, en die reageren nogal verdeeld. Ene Ifalco noemt Dedecker een opportunist die Vlaanderen zeven jaar lang heeft bedrogen. Hij hoopt dat Dedecker "zeker niet naar het VB komt. Hoogstens naar Vlott." Ene Jan zegt nooit een fan te zijn geweest van Jean-Marie Dedecker ("De ideologie gaat bij mij boven persoonlijk belang en opinie.") maar vindt nu dat het VB "deze opportuniteit" niet mag laten vallen. "Hij heeft blijkbaar een afkeer van het VB-programma. Dat hij dan eens verklaart met welke punten van het VB-programma hij niet akkoord kan gaan, het VB zegt met welke punten van Jean-Marie Dedecker zij niet kan akkoord gaan. Beide partijen doen een beetje water in hun wijn, veel kan het volgens mij niet zijn, en bij de volgende verkiezingen tesamen naar 30 %. We laten CD&V/N-VA een poepje rieken tot groot ongenoegen van het Belgisch etablishment." Ene X is, net als een Stormfront-aanhanger, de uitspraken van Dedecker tegen Israël en pro Palestina niet vergeten. X: "Die man is een politieke terrorist. Hij blaast alles op wat in zijn buurt komt. Spijtig dat N-VA hem aan de deur zette, ze waren elkaar waard."

Vlott-lid 931 herhaalt zijn oproep aan Dedecker om Coveliers te bellen. "Samen naar een écht liberale partij. Ga met deze formatie in kartel met het VB. Daar is niets oneerbaars aan. (...) U zal uw liberale ideeën kunnen  verkondigen want u bent het VB niet. Langs de andere kant kan u de sterkte van het VB gebruiken om verkozen te geraken en die verdomde 5 % te overbruggen. Samen zoveel meer dan elk apart." Ene Rudolf is dan weer niet overtuigd van enige win-winsituatie. "Voor mij liever geen samenwerking, anders kunnen wij binnen een jaar weer een boek schrijven 'Wij, Marginalen'." Ene Johan noemt Bart De Wever dan weer iemand "met het verstand van een onthoofd kieken". Tja, soms zit er wel humor bij de reacties op Verstrepens weblog. "Indien het VB de hand uitsteekt naar Jean-Marie Dedecker, wordt die afgebeten. Als hij aansluit, is de partij binnen de kortste keren om zeep", meent ene X-Ray die zich verder nog afvraagt: "Zou het VB nu echt zo hopeloos verdwaald zijn?" X-Ray besluit: "VB, pas op met JMDD. De partij zal sneller splitsen dan B-H-V." Ene Frank geeft X-Ray gelijk en heeft nog een laatste argument tegen een overstap van Dedecker naar het VB: "Hij zal zich willen bewijzen en onvermijdelijk in conflict komen met Vanhecke, Dewinter en Coveliers, mogelijk met alle drie tegelijkertijd!"

Het zit het VB niet mee dezer dagen. Organiseren ze gisterenavond in Antwerpen, zoals hier vooraf aangekondigd (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061124), een Sinterklaasavond voor de kinderen en kleinkinderen van VB-leden. Een vijftigtal kinderen waren hiervoor ingeschreven. Wordt toch wel de troon van Sinterklaas gestolen die VB-medewerkers even tegen de gevel van het VB-secretariaat hadden geplaatst, terwijl ze een geluidsinstallatie naar binnen aan het brengen waren. Bart Debie, de veiligheidsadviseur van het VB heeft zijn ex-collega's bij de Antwerpse politie gevraagd hem te verwittigen als ze bij een huishoeking de troon van Sinterklaas zouden terugvinden. "(Nummer is gekend)", voegde hij eraan toe. Erger is wat met Jean-Marie Dedecker (links op foto 1, naast hem: N-VA-voorzitter Bart De Wever) is gebeurd.

Als succesvol Belgisch judocoach door de VLD als stemmentrekker binnegehaald, maar vlug een ruziemaker en respectloos man gebleken. Het VB hoopte hem te kunnen strikken in haar netten, maar wist dat ze voorzichtig moest zijn met de balorige Dedecker. Dedecker koos echter voor de N-VA, wat hem in eerste instantie schimpscheuten opleverde van VB-voorzitter Frank Vanhecke (foto 2: De Wever een paar jaar geleden, blij samen met Jean-Marie Le Pen op de foto te mogen staan; foto 3: Frank Vanhecke). Dedecker koos eieren voor zijn geld, is de redenering. Frank Vanhecke: "Dedecker verkoos een zekere verlenging van zijn politieke loopbaan boven de onzekere toekomst van een eigen politiek project, of de weinig aanlokkelijke rol van uitgespuwde pestlijder als hij een coalitie met het Vlaams Belang zou aangaan." Toen bekend werd dat de CD&V het kartel met N-VA had opgeblazen omwille van Dedecker, had Vanhecke zijn volgende schietschijf gevonden. Om 23.45 uur donderdagavond postte het VB op haar website de boodschap "dat twee jaar hondstrouwe collaboratie van de N-VA met de ezelsstamp wordt beloond, onder het voorwendsel van een personenkwestie met Dedecker". Volgens Vanhecke is de N-VA van meet af aan in de val gelopen. Vanhecke: "De pijnlijke woordbreuk rond Brussel-Halle-Vilvoorde, het cordon sanitaire tegen de Vlaams-nationale partij Vlaams Belang, de sollicitaties van kandidaat-premier Leterme bij de Franstaligen , en meer bepaald de PS, hebben nooit volstaan om de ogen van Bart De Wever te openen. Zijn aversie tegen het compromisloze Vlaams Belang, is heden door de regimepartij CD&V met een ezelsstamp beloond." Een pirouette van jewelste. De Wever zou geen ezelsstamp gekregen hebben als hij niet in kartel was gegaan met de CD&V, maar met het VB. En wat zou voor de N-VA het positief saldo geweest zijn van een kartel VB/N-VA? Twee en niet slechts één minister in de Vlaamse regering, en de onafhankelijke republiek Vlaanderen? Dream on.

Om 9.00 uur gisterenmorgen werd een tweede verklaring van het VB op de VB-website gegooid. Een lang verhaal waaruit we onthouden dat Frank Vanhecke een obsessie heeft voor maagdenvlies. Frank Vanhecke: "Laten we wel wezen: de journalisten die nu schrijven dat de N-VA nu 'haar imago van maagdelijkheid' kan bewaren, hebben toch wat last van geheugenverlies. Van het ogenblik dat de N-VA in bed dook met de CD&V van Yves Leterme waren ze hun maagdelijkheid kwijt. En er zal na het pijnlijke B-H-V-avontuur (de taalkwestie in het arondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, red.) een hersteloperatie aan te pas komen om hun maagdenvlies te herstellen..." Vanhecke houdt ook voor goed geïnformeerd te zijn over de zieleroerselen van de CD&V-top. Vanhecke: "De realitiet is dat de overstap van Dedecker eergisterenavond géén breekpunt was voor de CD&V-top. Een beetje 'masseerwerk' van Leterme en Vandeurzen zou wel volstaan, zo dacht men, om de mogelijke wrevel in eigen rangen de kop in te drukken. Niet dus. Eén gerichte torpedo van ACW-baas Jan Renders volstond om de overstap van Dedecker en meteen ook het kartel met N-VA te kelderen. Dàt is de waarheid en de kern van de zaak. Al de rest is larie en apekool en goedkope volksverlakkerij. De volbloedbelgen en de links-conservatieve vakbondstop van het ACW hebben nog eens duidelijk gemaakt wie er binnen de CD&V aan de touwtjes trekt. Dat belooft weinig goeds voor een regering met Leterme (...)." Geef Vanhecke een job bij 't Pallieterke, maar als politieke analist is hij absoluut niet geschikt.

In de Franstalige pers werd gisteren gewezen op het gevaar dat nu het kartel CD&V/N-VA opgeheven is, het VB de grootste Vlaamse partij is. Nou, moe. Wat interessert ons dat. Een CD&V/N-VA dat in rechtse richting gedreven wordt door een woelwater als Jean-Marie Dedecker, geassisteerd door Calimero Bart De Wever, is een groter gevaar dan een VB dat toch niet aan een bestuursmeerderheid geraakt. Het opblazen van het kartel is daarentegen een torpedo voor het VB. Niet alleen haalt het VB Dedecker niet binnen, wat Dedecker siert. Een zelfstandige N-VA/Dedecker-formatie is een concurerent op het veld dat het VB bezet. De 'deftige' VB-kiezers zullen allicht, ondanks alles, kiezen voor De Wever/Dedecker. Liever dan voor Dewinter, en zo het VB een aantal procenten aanhang doen verliezen. Anderzijds misschien niet genoeg stemmen om het N-VA aan een respectabel aantal verkozenen te helpen (bij de vorige federale verkiezingen geraakte alleen Geert Bourgeois verkozen, en Dedecker zal nog wel een senaatszetel binnenhalen but that shall be all ). Bijgevolg verliest de uiterst rechterzijde van het politiek spectrum een tweede keer. Daar past een luidkeels "Joepie!" bij. En waardering voor de CD&V, al moet gezegd worden dat het nogal gemakkelijk inschatten was na het zien wat de VLD was overkomen met Dedecker als stemmenmagneet binnen te halen.

Gisterenavond werd in Antwerpen onder grote belangstelling een tentoonstelling van aquarellen en penseeltekeningen van Wannes Van de Velde (foto 1) geopend. Schepen Ludo Van Campenhout (VLD) herinnerde aan zijn licht baldadige jeugdjaren, als hij als 13-jarige met zijn klasgenoten naar een optreden van Wannes Van de Velde werd gestuurd. Van Campenhout maakte er, samen met zijn klasgenoten, zoveel herrie dat Wannes op het podium zei: “Weette wat gijle kunt…” en hij opstapte. Mocht Van Campenhout ooit afgeven op die “kutjongeren” van tegenwoordig, men zal hem herinneren aan zijn eigen gedrag. Maar dat terzijde. Het zijn drukke tijden voor de volgend jaar zeventig jaar wordende Wannes Van de Velde. Vorige week verscheen een nieuwe CD van de Antwerpse bard, eind dit jaar zou een verzamelbox verschijnen, Wannes Van de Velde gaat ook weer op tournee, en volgend jaar verschijnt een nieuw boek van zijn hand. Het toekennen van de Burgerschapsprijs van de Stichting P&V aan Wannes Van de Velde was voor  Knack aanleiding om Wannes Van de Velde mee te nemen naar het fort van Breendonk (zie: http://www.breendonk.be).

Wannes was er nog niet eerder geweest, alhoewel hij er herhaaldelijk over gesproken heeft in interviews om zijn angst voor extreemrechts te verklaren. “Ik durfde de confrontatie niet aan”, bekent hij. “Noem het voor mijn part verdringing. Angst om teruggesleurd te worden naar een tijd die ik liever niet had willen meemaken. Breendonk is, vanaf mijn vroegste kinderjaren, een woord geweest met een donkere klank. Het was synoniem voor de waanzin, de absurditeit, het onzegbare.” “De angst die ik voor extreemrechts heb”, zegt Wannes Van de Velde, “heeft niets met politiek te maken, maar alles met wat ik hier vandaag in Breendink voel. De mensenhaat druipt van de muren. De verdoemenis sijpelt in uw lijf. Dat mensen zo kunnen verbeesten, daar kun je toch met je verstand niet bij? Welke zieke geesten zijn hier aan het werk geweest? Ik wil nog geloven dat de Duitsers dit niet wieder  zullen doen, maar hoeveel van dit soort smerige gevangenissen zouden er vandaag op de wereld nog bestaan? Breendonk klinkt natuurlijk veel fataler dan zo’n lieflijke Cubaanse naam als Guantánamo – maar zou daar niet hetzelfde gebeuren? Of in de gevangenis van Abu Ghraib?”

“Het begint met een handvol straatvechters (foto 2: de VMO). Altijd. Als we willen voorkomen dat crapuul het voor het zeggen krijgt, is het onze verdomde plicht om onze mond open te trekken. Ik heb veertig jaar geleden al een lied over het Blok gemaakt – ik blijf het Belang het Blok noemen – terwijl die partij nog niet eens bestond. Het hing in de lucht. Je zag individuen op straat waar je liever een blokje om voor liep, niet eens uit schrik maar uit weerzin. Zwijgt mij van de Vlaamse kwestie  heette dat lied: ‘wanneer er in ’t gelid de straat wordt opgegaan,/ in Uilenspiegels naam fascisme blijft bestaan,/ als ik ze zie marcheren met Hitlerjugend-gesten,/spreekt dan maar Frans en zwijgt mij van de Vlaamse kwestie.’ Ik begrijp nog altijd niet waarom ze het Blok niet in de kiem gesmoord hebben, toen het nog kon. Ze hebben die gasten altijd met fluwelen handschoenen aangepakt. Het kwam sommige mensen goed uit, denk ik soms. Een bange bevolking is een makke bevolking. Dus dachten ze: een boeman kunnen we wel gebruiken. Zo is het begonnen.”

Een tijd geleden zat Wannes in Charleroi in een studio van de Waalse televisie. Er werd een filmfragment vertoond over een oude joodse man die tijdens de Tweede Wereldoorlog als kind was opgevangen door een Vlaams christelijk gezin. Hij vertelde over zijn angst voor wat er in Antwerpen gaande is. Waarop de presentator vroeg: zijn ze gevaarlijk? Wannes Van de velde: “Ik heb extreemrechts toen vergeleken met een cirkel. Ik zei: ja, ze zijn gevaarlijk, want op het moment dat de cirkel zich sluit, kom je uit bij de dood. La mort violente. Dat was lang voor de racistische moorden in Antwerpen.” Wannes Van de Velde – en dat zal trouwe AFF-weblogbezoeker ‘Hendrik’ graag lezen: “Ik heb altijd in mijn eigen taal gezongen, maar dat maakt van mij nog geen flamingant (wat Will Tura vorige week overigens ook verklaard heeft, red.). Ik zeg weleens, bij wijze van boutade: ik ben een flamingant gewéést. Ik was flamingant in 1840, toen ik er nog voor in de bak vloog. Ik was misschien ook nog wel flamingant in de loopgraven, van 1914 tot 1918. Maar in Breendonk ben ik van gedacht veranderd.” “De Vlaamse strijd is legitiem geweest, dat weet ik ook wel. De romantische visie van Rodenbach, die dat vertrappelde volk met zijn verguisde taal zijn waardigheid wild teruggeven, kan ik zeer goed begrijpen. Ik heb er een lied over gemaakt, dat op mijn nieuwe cd staat. (…) ‘Nog rijst het belfort oud en grijs/ boven de Vlaamse steden,/ en onbegrijpend ziet het neer/ op ’t Vlaanderen van heden,/waar de proleten van weleer,/ die felle socialisten,/ hun stem vergooien aan ’t vertoog/ van bruin’ opportunisten.’”

Wannes Van de Velde besluit: “Onze cultuur is moe. Onze maatschappij is moe. Je loopt op een smalle richel, je wankelt, en dan kun je langs de witte of langs de zwarte kant vallen. Je moet de moed hebben om te blijven geloven dat je langs de witte kant zult vallen. Dat is een soort plicht. Je mag je niet laten doen door het crapuul, je moet rechtop blijven staan, met een open blik en (hij strijkt het haar uit zijn ogen)  een ontbloot voorhoofd. Kom maar op, smeerlappen, doe eens iets! Ik zeg het nu heel plat, maar zo voel ik het.”

Op de terugweg naar Antwerpen bekent Wannes tegen de Knack-reporters dat Breendonk hem bij de keel heeft gegrepen. “De ongelooflijke banaliteit van dat fort”, en waarschijnlijk ook dat hij er die dag ontdekt heeft dat zijn nonkel Piet Schenkels er op 31-jarige leeftijd geëxecuteerd is. Toen wij er zelf laatst waren, wees een collega ons op een naam die er op een muur staat. Ook al een familielid. Het maakt de pijn natuurlijk nog erger, maar iedereen heeft er ‘familie’ verloren die had kunnen bouwen aan een betere toekomst voor ons land.

• Tentoonstelling schilderwerk Wannes Van de Velde: http://www.ccluchtbal.org/2003/Expo2003/WannesVandeVelde....
• Nog over Breendonk: http://www.epo.be/uitgeverij/boekfiche.php?isbn=978906445...

Aanstaande zondag organiseren de VB-afdelingen Berchem en Borgerhout een ‘dessertenbuffet’ in een zaaltje in Berchem. Het zaaltje heeft een maximumcapaciteit van 75 mensen. Als toetje bovenop komt Philip Dewinter langs. Vermits het dessertenbuffet om 14.00 uur begint, zal Dewinter niet aanwezig kunnen zijn op de meeting van de Vlaamse Volksbeweging die een half uur later begint in de Oktoberhallen in Wieze. Thema van de meeting is nochtans ‘Vlaanderen onafhankelijk’, een meeting daarenbover waarmee het vijftigjarig bestaan van de Vlaamse Volksbeweging gevierd wordt. En daar zou de fractieleider van het VB in het Vlaams parlement ontbreken? Het dessertenbuffet in Berchem wordt gesponsord door een kaashandel die elke weekdag op een markt in het Antwerpse staat

Voor “de democratische prijs” van 2,5 euro kunnen VB-leden van de afdelingen Berchem en Borgerhout zich te goed doen aan een dessertenbuffet dat verzorgd én gesponsord wordt door kaashandel ** *********. ** ********* heeft geen eigen winkel maar is elke weekdag wel ergens op een markt te vinden (foto 1): ’s maandags in Hoboken (Kioskplaats), ’s dinsdags in Merksem (opzij van de Bredabaan), ’s woensdag in Borgerhout (Gitschotellei), ’s donderdags in Kapellen (Christiaan Pallemansstraat), ’s vrijdags in Berchem (Zillebekelaan) en ’s zaterdags in Kalmthout (Marktplein).

De eigenaars van ** ********* zijn het Nederlands nog niet volledig machtig. Op de website van de zaak vertellen ze over zichzelf: “** ********* kwam voor het eerst buiten gerolt in 1999.” (Onderlijning van de foute ‘t’ door ons, red.). Het is niet de eerste keer dat VB-bijeenkomsten verzorgd worden door ** *********. In maart bijvoorbeeld zorgde ** ********* nog voor kaas bij een zangavond in het VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat in Antwerpen. Sabine Torfs was er de zangeres-van-dienst. Diezelfde maand zong Sabine Torfs ook nog op het feest voor 30 jaar Voorpost.

Vrijdag 1 december, om 18.00 uur, vindt op datzelfde VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat overigens een Sinterklaasfeest plaats voor de kinderen en kleinkinderen van de Antwerpse VB-leden. Sinterklaas heeft bij zijn aankomst in Antwerpen vorige zaterdag gezegd dat er dit jaar geen stoute kinderen zijn. Over foute ouders heeft hij niet gesproken. Het is echter niet de echte Sinterklaas (foto 2) die bij het VB langskomt. Wie dan wel als Sinterklaas vermomd langskomt, is niet bekend. Kindervriend Xavier Buisseret?

• Nagekomen bericht. Ingevolge een klacht van de betrokken kaashandel bij Skynetblogs zijn we verplicht de naam en de afbeelding van de kaashandel te verwijderen.

Vandaag wordt het lichaam van Mohamed Zenbil overgevlogen, de jongeman die vrijdagavond in Antwerpen onder een tram werd geduwd en daarbij het leven verloor. Het is nog niet duidelijk wat eraan voorafging. Na een eerste reactie onmiddellijk na de feiten (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061105) nam ook het VB wat gas terug. “We zullen de resultaten van het onderzoek maar afwachten”, verscheen dinsdag op de website van het VB, maar één zaak was het VB al wel duidelijk: “Maar het is toch opvallend hoe de media hun best doen om de allochtone factor in het verhaal onder de mat te borstelen”. Dan wordt weer even gas teruggenomen: “Het doet er eigenlijk niet toe of dader of slachtoffer autochtoon of allochtoon is. Iemand onder en tram duwen doe je niet.” Maar daarna wordt weer gechargeerd: “Wat wil de pers bereiken met het toedekken van de feiten? Het voorval komt natuurlijk erg ongelegen. De verkiezingen zijn dan wel achter de rug, maar was de blijde boodschap in pers en politiek niet dat de grote messias Patrick Janssens de samenlevingsproblemen in Antwerpen had opgelost? De realiteit ziet er wel even anders uit. Het is duidelijk dat de fameuze Barman-concerten voor ‘verdraagzaamheid’ niet het juiste publiek hebben bereikt.”

Ook vorig weekend, maar dan bij wijze van spreken in de achtertuin van VB-voorzitter Frank Vanhecke. In het West-Vlaamse Tielt is één van de laatste kermissen van het jaar bezig. Kermismolens, botsauto’s, een ‘rups’ (foto), een lunapark… het is er allemaal. Rond acht uur zondagavond ontstaat tumult aan het lunapark. Jongeren hebben er een snoepkraam omver geduwd. Het komt tot een forse woordenwisseling waarbij de uitbater van het lunapark met een mes wordt bedreigd. Een fituuruitbater snelt de uitbater van het lunapark, en ook uitbater van de tent met botsauto’s, ter hulp. Er ontstaat een gevecht tussen tien jongeren en de twee foorkramers. De frituuruitbater krijgt een zware klap met een stuk hout, en moet naar het plaatselijk ziekenhuis gebracht worden waar een gapende wonde aan zijn voorhoofd gehecht moet worden. De politie is gealarmeerd, komt met drie combi’s langs en legt de kermis stil voor de rest van de avond. Drie jongeren, Francis V. (23), Glenn V.E. (19) en hun 19-jarige vriend J.V. worden door de politie opgepakt en moeten de nacht in de cel doorbrengen. Francis V. houdt aan de vechtpartij een gebroken vinger over, terwijl Glenn V.E. genaaid diende te worden aan het achterhoofd. Maandagmiddag mochten de drie naar huis, maar ze zullen zich wel voor de correctionele rechtbank moeten verantwoorden.

De jongeren hebben een andere versie van de feiten. Francis V.: “Ik was het lunapark binnen gegaan en er heerste al een spanning omdat enkele jongeren te ruw met de automaten omsprongen. Ik moet toegeven dat ik de foorkramer een beetje stond uit te lachen. Opeens kreeg ik een duw van hem. Ik kwam ten val en op dat moment snelde Glenn, die net een pak friet had gekocht, mij ter hulp. Hij kreeg een zware klap op zijn achterhoofd, met een stok van de uitbater van de frituur. Het bloed spoot uit de wonde.” De kermis in Tielt duurt normaal tot maandagavond, maar de uitbaters van het lunapark, de botsauto’s en de frituur vertrokken zondagavond al. “We waren bang dat de jongeren zouden terugkeren om vernielingen aan onze attracties aan te richten,” zegt één van hen.

Stel dat het nu niet over ‘Francis V.’, ‘Glenn V.E.’ en ‘J.E.’ zou gegaan zijn, maar over ‘Mohamed E.M.’, ‘Youssef S.’ en ‘Ahmed R.’, en de feiten zich niet in Tielt maar op ’t Kiel in Antwerpen, in de Rabotwijk in Gent of in Sint-Jans-Molenbeek zou hebben plaatsgevonden. Het kot zou weer te klein geweest zijn voor het VB. Het VB zou ons gewezen hebben op ‘de allochtone factor’ in het verhaal, ‘allochtone factor’ waar de pers vanzelfsprekend onvoldoende aandacht voor heeft. De schimpscheuten naar Patrick Janssens, Frank Beke of Philippe Moureaux, en Tom Barman, zouden niet uit de lucht zijn. Zero-tolerantie zou geëist worden; Mohamed, Youssef en Ahmed moeten de gevolgen van hun gedrag maar dragen in een gevangenis in hun land van herkomst, en daarna ook maar daar blijven. Maar nu ging het over een ‘Francis’, een ‘Glenn’ en een ‘Jan’ of ‘Jhonny’, en hoor je het VB in geen velden of wegen.

“De Vlaamse collaboratiebeweging worstelt zich door een ijskoude winter”, schreef   De Morgen dit weekend naar aanleiding van de laatste bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds vorige zondag (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/1041/39/lang,nl<...) en het stopzetten van het door Were-Di uitgegegeven tijdschrift  Dietsland-Europa (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/1047/39/lang,nl<...). Vereniging en tijdschrift die hun wortels hebben in de collaboratie met nazi-Duitsland, en nu voornamelijk door tachtigers bevolkt worden. De opgemerkte aanwezigheid van VU-minister Johan Sauwens bij een vorig feestje van het Sint-Maartensfonds zorgde voor diens ontslag als minister;  Dietsland-Europa  werd zeker tot het overlijden van Bert Van Boghout beschouwd als de 'denktank' van het VB.

Koen Dillen, zoon van Karel Dillen, ‘voorzitter voor het leven’ van het Vlaams Blok en stichter van Dietsland-Europa, situeert in De Morgen  bij de uit de collaboratie voortgekomen groep als het Sint-Maartensfonds en tijdschrift als Dietsland-Europa  “het echte begin van de Vlaamse beweging”. Koen Dillen: “Het is met een zekere melancholie dat mijn vader zijn geesteskind ziet verdwijnen. Maar we moeten eerlijk zijn en durven te zeggen dat Dietsland-Europa  al vele jaren niet meer de invloed heeft dat het ooit binnen de Vlaamse Beweging heeft gehad.” Net als anderen verklaart Dillen jr. de teloorgang door de groei en de politieke keuzes van het VB. Koen Dillen: “Het ligt in de natuur der dingen dat een groter wordende partij haar eigen initiatieven opeet. Mensen hebben nu eenmaal ambities en willen carrière maken.” Koen Dillen is er trouwens zelf het voorbeeld van. Hij heeft wel alle begrip voor de kritiek van “echte Vlaams-nationalisten die er vanaf die eerste jaren bij waren en puur uit idealisme hebben gestreden” en nu “overal nieuwe mensen (zien) opduiken in de partij die gemakkelijk hun weg naar de top vinden en volop in de schijnwerpers staan.” Eén van die nieuwe mensen is de net als Koen Dillen zelf naar Schoten verhuisde Marie-Rose Morel, en die moet Dillen ook verdedigen. Te meer Dillen zelf niet verkozen is als VB-gemeenteraadslid in Schoten. Hij haalde er slechts 190 voorkeurstemmen; Morel daarentegen 4 688, het blaagje Tim Willekens (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051015) kreeg er 1 073. Koen Dillen: “Onze partij móét vooruit en dat veronderstelt een moeilijke evenwichtsoefening tussen vernieuwen en de terechte kritiek van de oude getrouwen ernstig nemen.”

En die “oude getrouwen” hebben het op alle vlak moeilijk met deze moderne tijden. “Ik ben een computeranalfabeet”, geeft Ludo Gerits, voorzitter van Were Di die Dietsland-Europa  uitgeeft, toe in De Morgen. Ludo Gerits: “Geen van onze medewerkers bij Dietsland-Europa  kan overweg met computers. We hebben nog even onderzocht of we geen elektronische variant zouden kunnen maken, maar dat kan dus niet. We hebben er de juiste mensen niet voor. Jonge mensen krijgen we niet meer warm om voor Dietsland-Europa  te werken. Ze kunnen vandaag betaald werken voor de partij. Heel wat mensen die nu een prominente rol spelen binnen het VB (Karel Dillen, Gerolf Annemans, Philip Dewinter, Bart Laeremans, Roeland Raes..., red.) zijn ooit begonnen bij Dietsland-Europa. Dat illustreert het probleem. En dan is er nog de concureentie met andere extreem rechtse bladen en organisaties. “Een organisatie zoals Voorpost bijvoorbeeld, die veel meer actiegericht is, trekt wel nog jongeren aan”, zegt Ludo Gerits. “Dietsland-Europa  is zware lectuur. Weinig mensen van Voorpost zouden hier iets kunnen komen doen.” Het idee om de administratie – waarop Dietsland-Europa  finaal gestruikeld is door het overlijden van de 78-jarige secretaresse van het blad – door het VB te laten overnemen, is geen optie geweest. Misschien omdat het VB dat niet wilde, zeker omdat Were Di dit niet wilde. “Wie zich laat betalen, verliest zijn objectiviteit”, zegt Ludo Gerits. “Het geld was er, maar de rol van een door de partij betaalde waakhond spelen, is voor ons nooit een optie geweest.” Geld is er trouwens ook bij het Sint-Maartensfonds want om zaal Stuurboord – wat staat voor rechterzijde van een schip – in Antwerpen af te huren voor een afscheidsfeestje betaal je al vlug 5 000 euro. Maar het zicht is er wel mooi. Wij vinden het één van de mooiste plekjes van Antwerpen: vanuit de hoogte zicht op een kromming die de Schelde maakt.

Maar wat gebeurde er bij het afscheidsfeestje van het Sint-Maartensfonds (foto 2)? De officiële pers geraakte niet verder dan de vestiaire waar een man riep: “Ik ben Waffen-SS” zonder dat één van zijn omstaanders verbouwereerd reageerde. Onze medewerker HVO, die in zijn vrije tijd ook wel eens voor ’t Pallieterke  schrijft, noteerde: “’Na wat de vuilschrijvers ons vijf jaar geleden gelapt hebben, weten wij het wel’, klonk het in die grote zaal Stuurboord aan de Rijnkaai, die zó volgelopen was met oostfronters en sympathisanten, dat voorzitter Toon Pauli en zijn medewerkers er zelf wat beduusd-verrast bij stonden te kijken. Ze waren met honderden, niet alleen van Vlaanderen, maar ook van Wallonië, Nederland, Zwitserland, Engeland, Denemarken, Duitsland en Oostenrijk. De sfeer was uitgelaten, al klonk er af en toe een wat bedroefde ondertoon bij dit niet te vermijden afscheid. Als je het moet doen met mensen die de tachtig voorbij zijn, dan kun je beter in schoonheid eindigen dan in chaos voort te gaan, verantwoorde Toon Pauli (zelf 82 jaar oud, red.)  de ontbinding van de vzw Sint-Maartensfonds en het stopzetten van Berkenkruis. Het moet door niet weinigen van die tachtigers, die in de beste van hun jaren door wat dan nogal eufemistisch ‘het repressieapparaat’ wordt genoemd, als honden of nog minder zijn be- en mishandeld, als een verkwikkende balsem op de vele oude wonden zijn aangevoeld dat de verschillende sprekers (des Guten zuviel, Kameraden!!) hun waardering niet spaarden voor de inzet, de gedrevenheid, de gehechtheid aan Vlaamse normen en waarden van hen die naar het oostfront zijn getrokken. Op een reuzenspandoek boven het podium stond te lezen: ‘Het was voor Vlaanderen’. De buitenlandse kameraden deden dat, eresenator en stichter van de VMO, Bob Maes, deed dat, Luk Vermeulen (VB-personeelslid, red.)  namens Voorpost, Hugo Pieters namens het VNJ.

De muziekkapel van het VNJ werd minutenlang toegejuicht, zelfs al liet zij al eens een valse noot door de tjokvolle zaal dartelen (Het werd hen vergeven, gezien de piepjonge leeftijd van nogal wat onwetende VNJ-trommelaars, red.). Ontroerend was de bloemenhulde van die jonge mensen voor al die ouderen die in de loop van de jaren van het Sint-Maartensfonds afscheid hadden moeten nemen. Presentatrice Walda Van Onckelen somde ze op in jaartallen van vijf, telkens twee droeve tromslagen als begeleiding: de doden van 40-45, de doden van 46-50, de doden van 50-55… tot 2001-2006. Een speciaal In Memoriam voor de enige Vlaming die het Ridderkruis had mogen dragen: Remi Schrijvers, in juli 2006 overleden. Er werd gezongen door het Scheldekoor (zie: http://www.anz.be/cddetail.php?zoek=4) (…). Ettelijke liederen, vooral de soldatenliederen, werden door het publiek meegezongen. Bert van den Brande droeg een gedicht in het Duits van Ward Hermans (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ward_Hermans) voor en liet horen dat hij meertalig is. Om te onthouden: ‘Eenmaal in de loop der tijden staan onze doden in onze kinderen op.’ Dit was het einde, zei regisseur Herman Appels, maar zowel hij als voorzitter Pauli rekenden erop dat de kameraden mekaar nog dikwijls zullen kunnen weerzien bij andere gelegenheden.”

Eén van die gelegenheden, al waren de aanwezigen daar iets minder tot veel minder oud, was de herdenking die zaterdag 21 oktober plaats vond in Mechelen. Aanleiding: de op 2 oktober vorig jaar overleden VMO-leider Bert Eriksson (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/2698918/bert-eriksson en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20051014, de man rechts op foto 3). Op deze herdenking waren zo’n 120 mensen aanwezig, vooral gewezen VMO’ers. Het initiatief  ging uit van de familie en een paar hechte vrienden van Bert Eriksson. Hoogtepunt was het tonen van een bronzen penning met daarop de beeltenis van Bert Eriksson. De penning is te bekomen voor slechts 20 euro, bijpassend beschermetui inbegrepen. Er zijn wel maar 300 exemplaren van verkrijgbaar. Bestellen kan bij Jongerenactief, het clubje van gewezen VB-volksvertegenwoordiger Xavier Buisseret. VB’ers die deze weblog bezoeken en geïnteresseerd zijn, moeten ons maar een mailtje sturen, en wij bezorgen per kerende post het telefoon- en faxnummer van Xavier Buisseret.