15-05-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Fotograaf Gert Jochems, onder andere maker van de fotoreeks S, was het voorbije weekend in Parijs en kwam voor De Standaard terug met een reportage over “een echt rechts weekend in Parijs” (foto). Van links naar rechts en dan in wijzerzin: de herdenking van een 11 jaar geleden overleden extreemrechtse militant, één van de Jeanne d’Arc-betogingen, een extreemrechtse conferentie, en een andere Jeanne d’Arc-betoging met deze keer een gros bras met een T-shirt van Gouden Dageraad in beeld. Gelukkig is het bij ons allemaal wat minder.

 

“Tot in 1974 kregen de schoolkinderen in België vrijaf op 8 mei. Dat had een opstap kunnen zijn naar een veralgemeende officiële feestdag, maar het toenmalige nationale ministerie van Onderwijs schafte die vrije dag af. (…) Werkgevers en economisten zullen niet onterecht opwerpen dat België eerder nood heeft aan minder officiële feestdagen. Zeker in de meimaand waarin scholen, ambtenaren en banken van de ene brugdag naar de andere hoppen. Maar kan niet wat beknibbeld worden op bepaalde feestdagen? We vieren die maand niet enkel Paasmaandag, maar ook Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart en tweede pinksterdag. Past zoiets nog in een gelaïciseerde samenleving, waarin bovendien ook andere erediensten markant aanwezig zijn?” Hoogleraar en conservator van Kazerne Dossin Herman Van Goethem pleit ervoor van 8 mei een officiële feestdag te maken. 8 mei, einde van de Tweede Wereldoorlog, is belangrijker dan 11 november, einde van de Eerste Wereldoorlog. “Veel meer dan de Eerste Wereldoorlog was de Tweede een titanenstrijd tussen ideologieën, tussen democratie en dictatuur.” (De Morgen, 8 mei 2015).

 

“Duik niet in bed met Tina (There Is No Alternative) maar met Tamara (There Are Many Alternatives Ready Available).” Luc Huyse op Hartslag 2. (Hart boven Hard, 9 mei 2015)

 

“Ik zit hier prachtig. Als minister heb ik Brussel leren kennen. Het is een leuke stad.” Vlaams minister voor Armoedebestrijding Liesbeth Homans heeft het naar haar zin. Nu nog de mensen die in armoede leven. (De Standaard, 9 mei 2015)

 

“Al kan het wel zo zijn dat een 1-euromaaltijd mensen in armoede helpt, het helpt mensen niet uit armoede.” De regering-Bourgeois duwt mensen daarentegen nog meer in de armoede. “De Vlaamse regering verdrievoudigt de kinderopvangtarieven voor mensen met een laag inkomen, en alléén voor hen. Dat moet 5,5 miljoen euro opbrengen – alle zogenaamde ‘sociale correcties’ waarmee Homans de kritiek daarop probeert te weerleggen, inbegrepen. Het hele budget dat Homans besteedt aan armoedebestrijding, is dus nauwelijks hoger dan de extra factuur voor kinderopvang. Dezelfde regering verhoogt de maximumfactuur in het basisonderwijs met 15 procent: opnieuw een maatregel die mensen in armoede het hardst treft. De zorgpremie gaat voor mensen met een laag inkomen met maar liefst 250 procent de hoogte in, het openbaar vervoer wordt duurder gemaakt, de gratis kilowatturen elektriciteit verdwijnen: stuk voor stuk beleidsopties die de kosten verhogen, en die de kosten het meest verhogen voor zij die het minst hebben.” (De Standaard, 11 mei 2015)

 

“Het enige wat volgens sommige aanwezigen ontbrak, was een frisse pint. ‘We willen dat iedereen zich hier thuisvoelt en daarom besloot de organisatie dat het beter was geen alcohol te serveren’, aldus Jos D’Haese.” Op sociale media werd betreurd dat geen wijn beschikbaar was bij het buurtfestival van de PVDA-jongeren Diversity in Antwerp City. In de Cargobar een paar honderden meters verder kon je natuurlijk wel alcohol krijgen, maar daar was je de sfeer van het buurtfestival kwijt. Op het terrein hoorden we iemand vragen waarom er bijvoorbeeld geen Vlaamse schlagerzanger geprogrammeerd was voor het in grote mate allochtone publiek. Is diversiteit ‘of/of’ aanbieden dan wel ‘en/en’? (Het Laatste Nieuws, 11 mei 2015)

 

“De VRT heeft een tijdje gedacht dat ik VTM bevoordeelde omdat ik 's zondags bij hen ging zitten en niet in De Zevende Dag. Ik heb dan maar eens een uitnodiging van Terzake aanvaard, ook al had ik totaal niets te vertellen. 'Dit wordt een nietszeggend interview', zei ik hen, en ook achteraf dacht ik niets controversieels of ophefmakends te hebben gezegd. Wel, ja, wat ik daar over minderheidsgroepen vertelde, heeft tien dagen het nieuws beheerst.” Bart De Wever als voorbeeld van het Peterprincipe: goed als kwiskandidaat in De Slimste Mens ter Wereld, niet de draagwijdte beseffend van wat hij als burgemeester uitkraamt. (Knack online, 12 mei 2015)

 

“Niet alleen Marc Coucke is een durfondernemer. Ook de 18-jarige leider die een kamp organiseert voor 150 kinderen is dat.” Terechte opmerking van beweging.net-voorzitter Patrick Develtere. Het verschil is wel dat Marc Coucke van de regering-Michel bij een verkoopwinst van 1,45 miljard euro, 0 euro belastingen moet betalen, en de jeugdverenigingen van de regering-Bourgeois een deel van hun subsidies verliezen. (Het Nieuwsblad, 13 mei 2015)

 

“Doetjes kom je op deze plaats niet tegen. Hier wordt niet witgewassen of bedekt met de mantel der liefde. Maar plezierig is het er wel, want zoveel weet Fikry ook: als hij zijn lezers wil krijgen waar hij hen hebben wil – aan het lezen, maar meer nog aan het denken – dan moet hij hen verleiden. En hoe kan je dat beter dan met humor – een soms schopperige, vaak jennerige en drammerige humor, een humor die zekerheden onderuit haalt en zaken op hun kop zet. Bepaald geruststellend is dat niet, maar het vrije woord is niet gemaakt om te sussen of in slaap te wiegen. Het smoort geen stemmen, het laat ze horen. Ook al horen sommigen ze liever niet.” Ingrid Vander Veken in haar laudatio voor Fikry El Azzouzi, winnaar van de 65ste Arkprijs van het Vrije Woord. Wie het werk van Fikry El Azzouzi nog niet kent, raden wij aan te beginnen met zijn debuutroman Het Schapenfeest. (Uitreiking 65ste Arkprijs van het Vrije Woord, 13 mei 2015)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, frankrijk, actie, homans, armoede, de wever, media, sociaal, boeken |  Facebook | | |  Print

02-05-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Nederland heeft Anne Frank, België heeft Felix Nussbaum. Geen kat die het had geweten als Mark Schaevers (58 j.) er zijn boek Orgelman (foto) niet over had over geschreven. Gelukkig heeft Mark Schaevers er nu ook de Gouden Boekenuil mee gewonnen, wat de deur opent naar meer lezers dan tot nu toe. Meteen wordt ook een auteur bekroond die niet naast zijn schoenen loopt, een innemend man en een vakbekwaam journalist is. Iemand ook met een goed oog op het mediagebeuren zoals wij in tempore non suspect  al noteerden (zie ons eerste citaat hieronder).

 

“Het ene medium heeft leedvermaak met een ander waar de afkalving nog sneller gaat, maar we zitten met z’n allen in dezelfde zinkende boot. Het smelt net zo snel als de ijskappen. Laten we het maar onder de ogen zien: we zijn niet langer die vierde macht die de democratie zegt te bewaken, we vechten vooral voor een stukje aandacht in het belang van het zakencijfer van onze mediagroep.” Rake observatie van Humo-journalist en auteur Mark Schaevers. Nog eentje: “Wie geeft er vandaag nog interviews? Niet de jongens van de macht. Zoek maar eens de knipselmap ‘Albert Frère’, die is flinterdun. Enkel mensen die een boek, een cd of hun eigen kop te verkopen hebben, laten zich interviewen.” (dS Weekblad, 25 april 2015)

 

“Ik heb drie issues met mannen. Ik kan niet tegen conservatieve mannen, gierige mannen of machomannen – en in de politiek zie je wel wat haantjesgedrag.” Wat doet Zuhal Demir dan bij de N-VA? Of is het dat geen enkele andere politieke partij haar wil? (Nina, 25 april 2015)

 

“Geen helfie voor vluchtelingen. Geen duwtje in de rug, enkel een duwtje terug.” Michaël Van Peel is terug als columnist. Ook Dyab Abou Jahjah is terug. ’t Pallieterke en anderen dachten en hoopten al dat hij niet langer in De Standaard mocht publiceren, maar het was slechts omwille van de paasvakantie dat de column van Dyab Abou Jahjah er even niet was. Over een paar weken keert ook Tom Lanoye terug als columnist. Intussen zijn er al een paar tweets. (De Morgen, 25 april 2015)

 

“Als België net zo’n heffing zou hebben als Nederland, wat zou die dan opbrengen? Het antwoord: 14 miljard euro. En hoeveel brengt de roerende voorheffing op, de belasting die het dichtst bij de Nederlandse heffing in de buurt komt? In 2014 was dat 5,3 miljard euro, zo leren de statistieken van de FOD Financiën. Nederland belast de financiële vermogens dus bijna driemaal zo zwaar als België. Conclusie: België laat 9 miljard euro fiscale opbrengsten liggen, die broodnodig zijn om de loonlasten te verlagen.” Chef-economie bij De Standaard Ruben Mooijman stelt vast dat Nederland een vermogensbelasting heeft waar we in België nog niet aan toe zijn, de Verenigde Staten een hogere vennootschapsbelasting dan wij… “Je zou dus denken dat een tax shift niet zo’n heel moeilijke klus zou moeten zijn. De opbrengsten liggen voor het oprapen. Het politieke draagvlak is er. Iedereen wil dat er iets gebeurt. De loonlastenverlaging is dringend. Hoe kan het dan dat we nu al maanden bezig zijn met praten over die tax shift, zonder dat er concreet iets gebeurt? En dat de kans dus groot is dat er weer een Belgisch compromis uit de bus komt, dat in het ergste geval niet meer zal zijn dan gerommel in de marge?” (De Standaard, 25 april 2015)

 

“De echte gemeenteraad gaat vanavond door in De Roma. Met meer enthousiasme voor de resultaten.” Wouter Van Besien (Groen) maandagavond op de Antwerpse gemeenteraad. Op dat ogenblik waren nog drie toeschouwers aanwezig (stadhuispersoneel, kabinetsmedewerkers, journalisten, Antwerpse politieagenten en medewerkers van de Staatsveiligheid niet meegerekend). In De Roma luisterden op datzelfde ogenblik meer dan duizend mensen naar de resultaten van de studies die Ringland had besteld, en ’s anderendaags waren het er nog eens zoveel. (Antwerpse gemeenteraad, 27 april 2015)

 

“Ook Filip De Bodt van Climaxi(…) is niet overtuigd van de rechtszaak. ‘Ik ben er niet tegen, maar ik vraag me af of het de juiste manier is om een performant klimaatbeleid te krijgen. Ik geloof nooit dat je de mensen op deze manier aanzet tot een duurzamer hedragspatroon. Ik geloof meer in de actie van onderuit.’” Ruim 8.500 Belgen dagvaarden, op initiatief van enkele Bekende Vlamingen, de federale overheid en de drie gewesten omdat ze in gebreke blijven in hun klimaatbeleid. Maar is een juridische actie de beste weg? Binnen de milieubeweging is niet iedereen daarvan overtuigd. (De Standaard, 28 april 2015)

 

“De markt en de behoefte voor ’t Pallieterke is er na al die jaren nog. Maar ’t Pallieterke moet het blad van de progressieven in Vlaanderen zijn. Het moet de klokkenluider van de burger zijn en de denktank zijn die nieuwe ideeën aandraagt die de maatschappij en het huidige bestel kunnen veranderen.” De Antwerpse havenbaas Fernand Huts raaskalt na een sponsordiner voor ’t Pallieterke waar Huts de tafelredenaar was. (Het Laatste Nieuws, 30 april 2015)

 

“Bij de PVDA is de gevoeligheid voor het belang van duurzaamheid en het invullen van de schaarse publieke ruimte gegroeid. Anderzijds zijn wij meer bewust geworden van kansarmoede, en dan vooral bij jongeren. Dat is dan weer de impact van de PVDA op ons denken geweest.” Marij Preneel (Groen) evalueert de samenwerking met de PVDA in de bestuursmeerderheid in het district Borgerhout. Frontvorming voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen in de stad Antwerpen zit er wel niet in. De PVDA is bereid tot gesprekken achter de schermen, Groen ziet nog veel groeipotentieel voor zichzelf, de SP.A droomt ervan opnieuw de grootste partij te zijn in een bestuursmeerderheid met de CD&V en Open VLD. Dream on. (Gazet van Antwerpen, 30 april 2015)

20-04-15

DE MILJONAIRSTAKS EN ZEVEN ANDERE BRILJANTE IDEEËN

Toen de regeringen-Bourgeois en -Michel hun bestuursakkoorden presenteerden werd vooral vanuit de N-VA gezegd dat er geen andere keuze is. Hart boven Hard zegt dat er wél alternatieven zijn. Die alternatieven zijn te vinden in de programma’s van de honderden organisaties die de Septemberverklaring van Hart boven Hard onderschrijven. Met het boekje De miljonairstaks en zeven andere briljante ideeën om de samenleving te veranderen presenteert de Partij van de Arbeid (PVDA) acht voorstellen die een aanzet kunnen zijn voor een betere samenleving. Voorstellen waarvan de meeste in buurlanden in praktijk worden gebracht, maar bij ons weinig bekend zijn.

 

De acht hoofdstukken werden in duo geschreven, met telkens een Nederlandstalige en een Franstalige auteur. De partijnaam PVDA valt enkel bij de voorstelling van samensteller en medeauteur van het eerste hoofdstuk, PVDA-voorzitter Peter Mertens. Maar verder wordt het partijlidmaatschap niet vermeld. Wel de interesses en functies van de auteurs. Omdat ook een drammerige schrijfstijl is vermeden, versterkt dit de kracht van het betoog.

 

Peter Mertens en Marco Van Hees verduidelijken het idee van de miljonairstaks: een taks van 1, 2 of 3 % voor de vermogenden van meer dan een miljoen euro, een eigen huis tot een waarde van 500.000 euro buiten schot gehouden. De miljonairs zullen er geen kaviaar minder voor moeten eten, maar het brengt voor de schatkist wél veel op. De auteurs antwoorden daarbij ook op alle tegenargumenten die opgeworpen worden (het risico op kapitaalvlucht, de ‘rijkentaks’ die in Frankrijk afgeschaft werd, enz.).

 

Maartje De Vries en Benjamin Pestiau verdedigen de 30-urenweek. Een idee dat ook door Femma, voorheen de Katholieke ArbeidersVrouwen (KAV), verdedigd wordt. De auteurs hebben de geschiedenis aan hun kant, die ook een jarenlange strijd was voor arbeidsduurvermindering. Maar men blijft teveel steken in het aanklagen van de ratrace die het leven is geworden, en de 30-urenweek werd door De Standaard dan ook als eerste uitgepikt om te zeggen dat de acht voorstellen in het boekje niet allemaal even realistisch zijn.

 

Nadine Peeters en Mathilde El Bakri vonden in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen het voorbeeld van een stad waar 60 % van de 1,7 miljoen inwoners in een huurwoning van de stad of een woningcoöperatieve woont, en die mensen vinden dit allerminst een tranendal. Door het gewicht van het overheidsinitiatief in de stad schikken privé-projectontwikkelaars zich veel gemakkelijker naar het algemeen belang, anders dan in vele andere steden waar het algemeen belang ondergeschikt is aan het privé-belang.

 

Tim Joye en Sofie Merckx verdedigen de voordelen om geneeskundige zorgen te verstrekken zonder financiële drempels, zonder remgeld. Voordelen voor de betrokkenen maar ook voor de hele samenleving. Vorige week kregen zij al bijval van de Nederlandstalige en Franstalige vakgroepen huisartsgeneeskunde bij alle Belgische universiteiten.

 

Mie Branders en Michaël Verbauwheden schetsen vervolgens de ideale school: onderwijs voor handen, hoofd en hart, ingebed in het buurtleven. Gaat men voor het onderwijs onder andere kijken naar hoe het eraan toe gaat in Finland, voor klimaatneutrale steden vonden Tom De Meester en Liza Lebrun na te volgen voorbeelden in München en andere Duitse steden.

 

Dirk De Block en Youssef Handichi verdedigen praktijktesten als middel om racisme te detecteren, waarbij offensief te werk moet gegaan worden. Na de dioxinekippen in 1999 werd een Federaal Voedselagentschap opgericht, een dienst met meer dan 1.300 medewerkers waarvan velen constant de baan op zijn. En zijn we niet blij dat de voedselveiligheid sindsdien merkelijk beter gecontroleerd wordt?

 

Jos D’Haese en Line De Witte besluiten met een pleidooi voor een bindend referendum. Hoe het niet moet zien we met het Oosterweel-referendum in Antwerpen en het referendum over de privatisering van de huisvuilophaling in Sint-Niklaas. Hoe het wel kan, zien we in Zwitserland. Terecht zien de auteurs het bindend referendum evenwel slechts als een stap om over nieuwe vormen van democratie na te denken.

 

De kracht van De miljonairstaks en zeven andere briljante ideeën om de samenleving te veranderen ligt in het haalbaar zijn van de meeste ideeën, zoals buitenlandse voorbeelden aantonen. De zwakte is dat we niet geloven dat de PVDA – zoals Peter Mertens in genoemd De Standaard-artikel hoopt – "over tien of vijftien jaar in een regering” kan stappen om de miljonairstaks en andere ideeën uit te voeren. Maar sterke ideeën worden op de duur wel overgenomen door anderen, om dan in afgezwakte vorm uitgevoerd te worden. Waarna de strijd kan verdergezet worden voor the real thing.

 

De miljonairstaks en zeven andere briljante ideeën om de samenleving te veranderen presenteert acht goede voorstellen in een vlot leesbaar boekje van 161 bladzijden, voor de prijs van 15 euro. De prijs/kwaliteitsverhouding is dan ook uitstekend. Feestelijke boekvoorstelling aanstaande donderdag 23 april, vanaf 19u30, in Zomerbar Cargo aan Park Spoor Noord in Antwerpen.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

11-04-15

BOEK MET COLUMNS KOEN DILLE

Eind vorig jaar is Koen Dille overleden. Een overlijden dat leegtes naliet die wellicht nog niet gevuld zijn. Koen Dille (foto) was een actief en veelzijdig man. Voor Socialisme 21 redigeerde hij de boeken; voor het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en Aktief, het ledenblad van het Masereelfonds, schreef hij bijna twintig jaar columns van opmerkelijke kwaliteit, met zin voor observatie en af en toe verrassende gedachtegangen.

 

Het Masereelfonds bundelt, in samenwerking met het Vlaams Marxistisch Tijdschrift en Socialisme 21, een aantal van die columns in een boek. Omwille van de kwaliteit, en zelfs van de actualiteit van deze stukken. Maar ook omdat een boek een statement is, iets handelbaar, iets dat je in je bibliotheek kan terugvinden, een souvenir is aan een man die iets betekende voor vele mensen en organisaties.

 

Het boek is bedoeld voor mensen die met plezier af en toe een stuk van Koen Dille willen herlezen en hierdoor een vage herinnering krijgen aan wie hij was als mens van vlees en bloed: intelligent, verdraagzaam, kritisch, hoffelijk. Voor wie hem niet kende, is het een prettige kennismaking met creatieve gedachten, een uitnodiging om zelf eens de feiten anders te bekijken.

 

Aan het boek wordt momenteel druk gewerkt. De uitgave is voorzien eind volgende maand. Het aantal bladzijden wordt op 224 ingeschat. Het Masereelfonds biedt de kans om vooraf in te tekenen aan gunstvoorwaarden. Het aantal bestellingen geeft hen een idee over de wenselijke oplage. Er zijn twee manieren om het boek te verkrijgen.

 

Wil je het boek in je brievenbus vinden? Stort dan 12 euro (10 euro voor het boek en 2 euro verzendkosten) op rekeningnummer BE85 5230 8056 1306 van Masereelfonds, 1000 Brussel, met vermelding van ‘boek Koen Dille’. Wil je de verzendkosten uitsparen en kan je het boek afhalen bij de Masereelfonds-secretariaten in Brussel, Gent of Antwerpen? Stort dan 10 euro op voornoemd rekeningnummer met vermelding 'boek Koen Dille' én in welke stad je het boek gaat ophalen.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

17-03-15

DE DOMSTE REACTIE OP DE BIBLIOTHEEKDISCUSSIE

Nadat vorige week donderdag De Standaard op haar voorpagina kopte Gemeenten mogen bib opdoeken is een discussie losgebarsten over het voortbestaan van de bibliotheken. Daarbij worden soms rare argumenten en discussietechnieken gebruikt.

 

Gemeenten zijn vanaf 2016 niet langer verplicht om een lokale bibliotheek in te richten. Ze krijgen nog wel het geld dat de Vlaamse regering tot nu toe aan de gemeenten gaf in ruil voor de verplichting in de gemeente een bibliotheek in te richten. Overigens maar een fractie van wat een bibliotheek kost aan gemeenten. Voor elke Vlaamse euro leggen de gemeenten er zes euro’s bij. Maar voortaan mogen de gemeenten zelf beslissen wat ze met dat Vlaams geld gaan doen. Gebruiken om een zwembad te renoveren? Dat kan. Gebruiken om een weg aan te leggen? Dat kan. De voorbeelden zijn oneindig.  

 

Gemeenten hebben regelmatig geklaagd over planlast – meer tijd moeten steken in de administratie om de besteding van het geld van de Vlaamse regering te verantwoorden dan redelijk is. Marino Keulen (Open VLD), Vlaams minister van 2003 tot 2009, had wel oren naar vermindering van de planlast, en Geert Bourgeois (N-VA), Vlaams minister vanaf 2004, volgde Marino Keulen daarin. Men ging echter van het ene uiterste naar het andere uiterste. Van teveel regels naar te weinig regels. En niet alleen voor de bibliotheken. Voor het jeugdbeleid bijvoorbeeld werd eerst de opmaak van een jeugdbeleidsplan afgeschaft, maar vanaf 2016 verdwijnen ook de specifiek aan jeugd te besteden Vlaamse centen (Dropzone, december 2014 - blz. 21).

 

Nu staat het bibliotheekbeleid in the picture. Althans in de ‘kwaliteitsmedia’ (De Standaard, De Morgen, de VRT…), niet in de populaire media (Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad…). Minister voor Cultuur Sven Gatz (Open VLD) zei donderdag nog in De Standaard erop te vertrouwen dat weinig gemeenten zullen beslissen om geen bibliotheek meer open te houden. Wat Yves Desmet ’s anderendaags in De Morgen ertoe bracht zich af te vragen “Als je niet wil dat er iets verandert, als je niet denkt dat er iets zal veranderen, waarom schep je er dan de mogelijkheden voor en geef je een blanco cheque om een van de meest waardevolle cultuurinstrumenten af te breken?”

 

Zondag zei Sven Gatz bij de De Zevende Dag hetzelfde als in De Standaard maar dan anders. En dat klonk al heel wat minder geruststellend: “Ik sluit niet uit dat er hier en daar een bibliotheek sluit.” Allicht zal de sluiting van bibliotheken niet onmiddellijk een rotvaart krijgen, maar de tendens om de dienstverlening in de bibliotheken af te bouwen is al volop bezig (sluiting van wijkbibliotheken, niet altijd met een goed alternatief; stopzetten van de provinciale ondersteuning…).

 

Sven Gatz probeert de discussie te verleggen door te wijzen op de noodzaak voor bibliotheken om in te spelen op de digitalisering. Die digitalisering is inderdaad dé uitdaging voor bibliotheken, maar daarvoor is juist meer in plaats van minder bovenlokale omkadering nodig. Een tweede retorische truc van Gatz is als titel van zijn opiniebijdrage De pleinvrees van de kanunniken te nemen. Naar een boek van Jozef Deleu. Maar uitgerekend diezelfde Jozef Deleu is tegen de plannen van Sven Gatz om het bibliotheekaanbod zomaar los te laten. Dan een titel van een boek van Jozef Deleu nemen om het tegendeel te bepleiten van wat Deleu wil. Er zijn properder manieren van discussiëren.

 

Vanuit Vlaams-nationalistische hoek wordt opgemerkt: “Het is pijnlijk en ironisch tegelijk dat net nu de Vlaamse Beweging op een politiek hoogtepunt is, men die macht gebruikt om een van de pijlers van de Vlaamse cultuur en identiteit te ondermijnen. Niet alleen werd de Vlaamse Beweging en Nederlandse taal lange tijd geschraagd en in leven gehouden door schrijvers en leerkrachten die aan de lokroep van het Frans weerstonden. Ook zijn de bibliotheken die plaatsen waar op een laagdrempelige manier de door generaties opgebouwde kennis en cultuur worden doorgegeven.” Niet onterecht.

 

Met voorsprong de domste reactie komt echter ook uit diezelfde Vlaams-nationalistisch hoek. Van Sam Van Rooy, een van de circa dertig personeelsleden die nog in dienst werd gehouden bij het Vlaams Belang. Sam Van Rooy reageerde op de berichtgeving van De Standaard vorige donderdag met: “Meer #islam, minder boeken: #islamisering”. In een reactie op de eerste versie van dit artikel verduidelijkt Sam Van Rooy dat de "#islamisering gediend is met minder lectuur". Nou moe. Wat een obsessie voor de islam. Alsof de ongelijke toegang tot kennis niet hét eerste en voornaamste probleem is bij een afbouw van de bibliotheken. De beslissing van Sven Gatz is niet de slimste; de reactie van Sam Van Rooy is de domste.

 

De bibliotheekdiscussie is overigens ook nog geen aanleiding geweest voor een actualiteitsartikel op de nationale website van het Vlaams Belang. Wie had gehoopt daar iets intelligenter te lezen dan de reactie van Sam Van Rooy, is eraan voor de moeite.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, gatz, van rooy, islam |  Facebook | | |  Print

28-02-15

FABIOLA EN FRANCO, DE MARIONET EN DE DICTATOR

In reactie op een tweet over de zaak-Jambon, Jan Jambon die flagrant loog over zijn betrokkenheid bij het uitnodigen van Jean-Marie Le Pen voor een lezing bij de Vlaams-nationale Debatclub, kregen wij vorig jaar de vraag wat onze stelling is “over de Franco-banden van Fabiola. Daar is Jambon klein bier tegen. Of toch hypocriet links?”

 

Die laatste opmerking verbaasde ons. Waarom zouden wij het Belgisch koningshuis verdedigen, erger nog: zwijgen over banden met de Spaanse dictator generaal Franco? Die banden waren bekend, maar niet alles erover was bekend en vooral: er was er geen onmiddellijke aanleiding om er over te schrijven. Dat is nu anders. Vorige week verscheen het boek Fabiola, un pion sur l'échiquier de Franco van de Brusselse historica Anne Morelli; vanaf vandaag ligt de Nederlandstalige versie Fabiola en Franco. de marionet en de dictator (foto 1) in de betere boekhandel. Na de aandacht in de Franstalige pers bracht Het Nieuwsblad vorige week vrijdag anderhalve bladzijde over het boek; Het Laatste Nieuws en De Morgen vorige zaterdag een kort artikel – evenwel zonder te verwijzen naar het boek waaruit de informatie kwam. De Standaard publiceerde gisteren een lovende recensie.

 

Fabiola Mora y Aragón huwde op 15 december 1960 met koning Boudewijn. Beiden waren diepgelovige katholieken; hun eerste ontmoeting vond plaats in het bedevaartsoord Lourdes. Fabiola is een telg uit een adellijk gezin in Madrid dat warme banden onderhield met de fascistische dictator generaal Franco die van 1939 tot aan zijn dood in 1975 met harde hand over Spanje regeerde. Aan de macht gekomen na de Spaanse Burgeroorlog waar het Anti-Fascistisch Front (AFF) nog herdenkingsavonden over ingericht heeft met onder andere Wannes Van de Velde en de nog altijd goed bij stem zijnde Remko Devroede (foto 2), Spaanse Burgeroorlog die ontketend werd nadat het Volksfront van linkse partijen de verkiezingen in 1936 in Spanje won.  

 

Uit correspondentie die Anne Morelli in Spanje kon inkijken – in België zijn die archieven niet toegankelijk of uitgezuiverd – blijkt dat koning Boudewijn al een goede verstandhouding met de Spaanse dictator had nog vóór Fabiola in beeld kwam. Ging dat aanvankelijk veelal nog om het protocol tussen twee staatshoofden, na zijn kennismaking met Fabiola werden de brieven van Boudewijn aan Franco persoonlijker en frequenter. Kort na zijn huwelijk schreef Boudewijn een uitgebreide brief aan Franco waarin hij onder andere verwees naar een ereteken dat Franco hem had toegekend, “het enige dat ik droeg op mijn huwelijk”. Boudewijn bedankte voorts uitvoerig voor de “goede zorgen” waarmee hij en Fabiola waren omringd tijdens hun huwelijksreis in een Spaans klooster.

 

Boudewijn en Fabiola gingen geregeld op vakantie naar Spanje en werden daarbij in de watten gelegd. Anne Morelli (in Het Nieuwsblad): “Franco regelde alles: transport, accommodatie, veiligheid en discretie. Hij stelde zijn landhuizen ter beschikking en zelfs gebouwen waarvan hij niet eens eigenaar was. Franco inviteerde zijn gasten uit Laken voor etentjes en bezoeken aan zijn jacht.” Voor Franco was het huwelijk van een Spaanse met de Belgische koning een middel om Spanje, ondanks de gruwelijke repressie, naar voren te schuiven als een land dat haar plaats had tussen andere Europese landen. Fabiola was “een modelmeisje van het regime”. Ook met het voetbal, de successen van Real Madrid, en het Eurovisiesongfestival probeerde Franco te scoren voor zijn land.

 

Boudewijn en Fabiola gingen wel erg ver, te ver, wanneer ze Franco feliciteerden met de verjaardag van de staatsgreep die Franco aan de macht bracht. Boudewijn en Fabiola bleven tot aan zijn dood corresponderen met Franco. Anne Morelli: “Ze konden hem nooit openlijk steunen, omdat ze beseften dat hun politieke voorkeur de monarchie in België in gevaar kon brengen. Maar in hun briefwisseling beschreven ze – ik citeer letterlijk – hun grote affectie voor Franco. Ze zagen een zielsverwant in hem.” Hebben wij zo’n koningen nodig, hebben wij überhaupt koningen nodig? En regeringen die dergelijke koningen indekken? Regeringen die de naar ons land geëmigreerde tegenstanders van het Franco-regime kort houden.

 

Het boek Fabiola en Franco, de marionet en de dictator is verschenen bij uitgeverij EPO en ligt vanaf vandaag in de betere boekhandel (178 p., 20 euro). De Gentse historica Lore Colaert kon het boek van Anne Morelli reeds lezen en vertelde er vorige zaterdag nog meer over bij het Radio 1-programma Interne Keuken.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, spanje |  Facebook | | |  Print

06-02-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

“Socialisten zijn per definitie moeilijke mensen." Het is SP.A-voorzitter Bruno Tobback (op de foto geflankeerd door een aantal Antwerpse vriendinnen) die het gezegd heeft. Op Radio 1, in De Wereld Vandaag van 4 februari 2015. Bruno Tobback zal het wel weten?! En wat hebben we nog onthouden op deze dag waarop Bob Marley zeventig jaar had kunnen worden?

 

“We hebben de invoering van de sharia niet nodig om stapsgewijs al onze vrijheden te zien verdwijnen. We zijn dan ook geen burgers meer, maar we zijn allen potentiële criminelen of terroristen. En we ondergaan gelaten het veiligheidstheater.” Advocaat Joris Van Cauter stelt vast dat om het even of er iets fout gaat dat de publieke opinie beroert (noem maar op, er zijn veel voorbeelden) of er iets goed gebeurt (de politieactie in Verviers), altijd weer komt de politiek af met holderdebolder-maatregelen. “Hoe ontstaat het idee om het leger in te zetten, net nadat zonder het leger succes werd bereikt in de strijd tegen terreur?” De maatregelen hebben gemeen dat ze onze vrijheden inperken. De maatregel die een uitbreiding van de afluistermogelijkheden beoogt bijvoorbeeld. “Er is vandaag geen enkel ernstig misdrijf waarvoor geen tapmaatregel kan worden bevolen. Of is het de bedoeling dat de ernst van het misdrijf er niet meer toe doet en het voortaan mogelijk moet zijn om voor ieder misdrijf telefoons af te luisteren of mails te lezen? Kan iemand mij dan uitleggen wat dat dan nog met de bestrijding van het terrorisme te maken heeft?” (De Morgen, 30 januari 2015)

 

“Zelf achter de toog gaan staan, dat gaat me net iets te ver. Maar ik zal doen wat ik kan om toch nog aan de andere kant van de toog te kunnen blijven hangen.” Filip Dewinter belooft zijn uiterste best te doen om het Antwerps café De Leeuw van Vlaanderen “op een of andere manier open te houden”.  Ons artikel over de voorgenomen definitieve sluiting was tot gisterenavond 591 keer gedeeld op Facebook. Het was daarmee op Facebook véél populairder dan het Het Laatste Nieuws online-artikel Vlaams Belang wil omstreden café redden. (Gazet van Antwerpen, 31 januari 2015)

 

“De leden van Podemos zijn zo links dat ze niet meer van deze tijd lijken. Echte communisten die veel roepen en geen compromissen kunnen sluiten. Het Griekse Syriza is in vergelijking met Podemos modern links.” CD&V-Europarlementslid Ivo Belet over het Spaanse Podemos. Topeconoom Paul De Grauwe ziet een directe link legt tussen de Europese bezuinigingspolitiek en het succes van communisten. Zou Ivo Belet dáárover eens nagedacht hebben? (De Standaard, 2 februari 2015 / De Morgen, 2 februari 2015)

 

“Despoten hadden destijds een hofnar, het huidige regime duldt nog geen luis in de pels.” Katrien Scheir over de teloorgang van De Zwarte Komedie. Nadat het Antwerps stadsbestuur de subsidiëring met ocharme 5.000 euro subsidie stopt, kunnen de kosten aan het theaterzaaltje van De Zwarte Komedie niet langer betaald worden. Het gebouw is eigendom van… de Stad Antwerpen. (Het Laatste Nieuws, 3 februari 2015)

 

“‘Ik durf dan ook de hypothese aan dat hoe beter jongeren geïntegreerd zijn, hoe groter de kans is dat zij radicaliseren’, stelt (Marion) Van San. Werkelijk? Dus bij elke stapje integratie, stijgt de kans op radicalisering? Dat zou betekenen dat het (te) kleine groepje onderzoekers met allochtone roots aan onze universiteit een tikkende tijdbom is. Ze zijn immers veelal zeer goed geïntegreerd en hebben het op het vlak van onderwijs erg ver geschopt. Zullen we ze alvast preventief onder toezicht plaatsen?” Peter Van Aelst trekt de hypothese van Marion Van San over radicaliserende moslims op flessen. Terecht. (De Standaard, 3 februari 2015)

 

“Ik ben zwaar onder de indruk van het verhaal van Rachid Benzine in Reyers Laat.” Rachid Benzine leert hoe je de Koran in zijn historische context moet lezen en interpreteren. (Facebook, 3 februari 2015 – Korter fragment uit Het Journaal)

 

“Ik ben blij dat de regering nu de radicalisering in de gevangenissen erkent, want ik zeg dat al jaren. Maar je hebt er niet alleen de godsdienstige radicalisering, je hebt ook de extreemrechtse radicalisering en je hebt de radicale ideologie van het banditisme.” Gevangenissen zijn niet alleen een broeihaard voor moslimradicalisme, weet ex-gevangenisleraar Luk Vervaet. (Knack, 4 februari 2015)

 

“Ze hebben ongelooflijk naar die onafhankelijkheid gesnakt, ze hebben er letterlijk voor gevochten en nu ze onafhankelijk zijn, is het een ramp. Want er is niks veranderd. Het is het zoveelste rattenvanger van Hamelen-verhaal. De desillusie is enorm. De leiders zijn vandaag even corrupt, machtsgeil, hebberig en onbetrouwbaar als daarvoor.” Auteur Frank Albers over Kroatië. Zijn jongste roman, Caravantis, vertelt het verhaal van de ‘Schildpadrevolutie’ in de imaginaire republiek Caravantis, waar de boze inwoners van een badstadje hun woede koelen op een reusachtige gouden schildpad die op de zeedijk is neergezet “als symbool van de geldverkwisting en de pretentie die zo typisch is voor vele zogenaamde kunstenaars’. Maar wat begint als een revolutionair experiment, eindigt in een nachtmerrie. De lezer zal in het Caravantis dat Frank Albers beschrijft het Vlaanderen van Bart De Wever herkennen zonder dat het een één-op-één verhaal is. Vast panellid van Uitgelezen Anna Luyten prijst Caravantis dezer dagen aan als hét te lezen boek. (Knack, 4 februari 2015)

14-12-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Joost Vandecasteele.JPGWegens artikels met een hogere actualiteitswaarde en exclusief nieuws, vijftien artikels terwijl wij er doorgaans maar zeven per week publiceren, is onze vrijdagse rubriek De week in zeven citaten (en eentje extra) uitzonderlijk naar vandaag verhuisd. Het citaten verzamelen werd als naar gewoonte donderdagavond afgesloten.

 

“Weet je wat pas imagoverlagend is voor een stad als Antwerpen: de groeiende armoede onder kinderen, de ongelijkheid, de hoge werkloosheid, het racisme en het wantrouwen onder mensen. Dat maakt een stad onaantrekkelijk, niet de nachtwinkel of de videotheek op de hoek.” Socioloog Mohamed Benhaddou over de nieuwe taksen voor ‘imagoverlagende’ winkels in Antwerpen. (Gazet van Antwerpen, 6 december 2014)

 

“Dat ‘imagoverlagend’ woord van het jaar wordt, lijkt onwaarschijnlijk. We zijn een volk dat vorig jaar het woord ‘selfie’ (populaire term sinds 2003) verkoos boven ‘geefplein’.” Joost Vandecasteele (foto, bij de vakbondsbetoging op 6 november kijkend naar de massa volk) over wat mensen het meest bezighoudt. (De Morgen, 6 december 2014)

 

“De waarheid is wellicht veel prozaïscher. Wie tegenwoordig de ratio achter de woorden en beslissingen van Bart De Wever wil begrijpen, mag niet vergeten dat hij de wereld bekijkt door een Antwerpse bril. Die bril is wellicht van zijn neus gevallen toen hij de Antwerpse meerjarenbegroting (2015-2019) bestudeerde.” Apache over het inzetten van het leger bij bewakingsopdrachten en de Antwerpse stadsbegroting. “Antwerpen is een politiestaat (in wording).” (Apache, 8 december 2014)

 

“Alles is beter dan Theo Francken, weet ik nu wel zeker. Deze man is veel imagoverlagender dan de goorste nachtwinkel.” Blogger Frank Van Laeken over de uitval van Theo Francken naar Dyab Abou Jahjah die met enkele medestanders actie kwam voeren aan het kabinet-Francken. “Ik weet niet wat mij het meest stoorde aan de reactie van Francken: dat het via mail ging (wat het nadeel biedt dat je té letterlijk geciteerd kunt worden), dat hij strikt persoonlijke informatie waarmee zijn diensten discreet zouden moeten omgaan breed uitsmeerde (het blijft een privé-dossier, ook al stond het twaalf jaar geleden al in de kranten), dat hij een politieke en ideologische tegenstander probeert te brandmerken, dat hij het 'lakse' migratiebeleid in de schoenen van de PS probeert te schuiven (terwijl dat domein de jongste vijftien jaar niet meer door sociaal-democraten werd beheerd, noch Vlaamse, noch Waalse, je kan het dus bezwaarlijk 'de schuld van de sossen' noemen), dat hij zijn coalitiepartners opnieuw te kakken zet door te stellen dat déze regering de 'lakse wetten' heeft aangepakt (hoe lang pikken CD&V en Open VLD dat eigenlijk nog?) of die arrogante smiley helemaal achteraan.” (Blog Frank Van Laeken, 9 december 2014)

 

Daar is hij weer, Timur Vermes. Hilarisch en controversieel: Hitler ontwaakt in Berlijn nu. En we hebben niets geleerd, want nu is hij iets in de media, een talkshowhost of zo. Nou nou.” Rudi Vranckx over wat hij het beste boek van 2014 vindt. Onze chef-AFF heeft alleszins ook veel plezier gehad aan het lezen van het boek. (Humo, 9 december 2014)

 

“Laat het debat maar ten volle woeden over de verregaande socio-economische hervormingen die in de steigers staan. Laten we niet te snel roepen dat het nu wel genoeg is geweest. Niet alleen omdat een stevig debat goed is voor de democratie. Maar ook omdat politici die zéggen dat er geen alternatief is voor hun keuzes, óók gedreven worden door een ideologische agenda. Misschien zelfs het meest van al. Alvast dat heeft Bart De Wever met Margaret Thatcher gemeen.” Ruud Goossens vindt het goed “dat het bij ons zo stevig klettert, de jongste weken en maanden. En dat de centrumrechtse verzuchting als zou er ook hier ‘geen alternatief’ zijn voor het regeringsbeleid voorlopig weinig indruk maakt.” (dS Avond, 9 december 2014)

 

“Ministers lopen kriskras door elkaar, van het ene kliekje journalisten naar het andere. En, jawel, ook nu wordt er voor het decor van klassieke wandtapijten en kristallen kroonluchters gesjacherd met primeurs en interviews. Glaasje champagne in de hand. ‘Ik heb nog iets interessants liggen. Misschien wat voor jou?’, vraagt een woordvoerder discreet.” Verslag van de ‘Voor wat, hoort wat’-sfeer bij de boekvoorstelling van Parabel Ezelsoor van Ivan De Vadder en Karl Meersman. (De Morgen, 10 december 2014)

 

“Ongeveer 15 procent van de Belgische bevolking verlangt naar de splitsing van het land. Zij worden de ‘grondstroom’ genoemd. Ongeveer 85 procent van diezelfde bevolking verlangt naar een vermogensbelasting. Zij worden genegeerd. ‘Het staat niet in het regeerakkoord,’ roept de regering. Wel, de nationale ebola-coördinator stond ook niet in het regeerakkoord. Maar de regering heeft er wel een aangesteld.” Een Facebooknotitie van David Van Reybrouck waaruit het voorgaande een fragment is, werd massaal gelezen en gedeeld. Volgens David Van Reybrouck wil de regering geen vermogens(winst)belasting invoeren omdat het het precair evenwicht tussen de regeringspartijen in gevaar brengt. “Wellicht is dat de reden waarom het regeerakkoord steeds meer op een negeerakkoord begint te lijken.” (De Standaard, 11 december 2014)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, antwerpen, de wever, francken, boeken, media |  Facebook | | |  Print

09-11-14

DE ‘KRISTALLNACHT’

boekenOp 10 november* 1938 vond er in Duitsland vanaf de vroege ochtend tot het vallen van de avond een uitbarsting van geweld plaats tegen Joden die als een vernietigende wervelwind over het land trok. Zopas verscheen de Nederlandse vertaling van een boek dat de Britse historicus en Oxford-professor Martin Gilbert hierover schreef (foto).

Binnen enkele uren werden er meer dan duizend synagogen in brand gestoken en verwoest. Dachten de oproerkraaiers dat het vuur nabijgelegen niet-Joodse gebouwen kon bedreigen, dan sloegen ze de synagogen met hamers en bijlen kort en klein. Daarnaast werden tienduizenden Joodse winkels en huizen geplunderd. In honderden Joodse buurten werden in openlucht grote vuren ontstoken waar meubilair en boeken uit synagogen en privé woningen in gegooid werden.

Het was geen spontane uitbarsting van geweld maar een breed georganiseerde stormloop, met leden van de SA (de ‘Sturmabteilung’, de knokploeg van Hitlers partij NSDAP) in de hoofdrol. Sommigen in hun uniform met bruin hemd, anderen in burger. Er werd jacht gemaakt op Joden, ze werden beschimpt en in elkaar geslagen. Overal in Duitsland, van de hoofdstad Berlijn tot de kleinste stadjes en dorpen in Hitlers rijk, werden de Joden aangevallen.

Die dag kwamen 91 Joden om het leven en werden 30.000 Joodse mannen van 16 tot 60 jaar, een kwart van alle Joodse mannen in Duitsland, aangehouden en naar concentratiekampen overgebracht. Daar werden ze een aantal maanden gefolterd en gemarteld. Meer dan duizend van hen stierven in deze kampen, als prelude op de deportatie en vernietiging die een paar jaren later zal plaatsvinden.

Deze gebeurtenis ging de geschiedenis in als de ‘Kristallnacht’, de nacht van het gebroken glas. Voor de daders gaf deze benaming uitdrukking aan hun gevoel van zowel triomf als minachting: triomf om alles wat ze verwoest hadden, minachtend gelach bij de gedachte aan het geluid van brekend glas. Voor de slachtoffers was er na deze nacht en dag een unheimisch gevoel van angst, zorg en verdriet.

De gedetailleerde berichten over de schaal en de gemeenheid van de aanvallen op de Joden en Joodse bezittingen – er waren op dat ogenblik een paar honderd buitenlandse journalisten in Duitsland – veroorzaakten in alle democratische landen een schokgolf en maakten een einde aan de aantrekkingskracht die het nazisme had op een deel van het gewone volk en hun regeringen.

Martin Gilbert brengt in zijn boek Kristallnacht. Voorspel van de vernietiging 1938-1945 een gedetailleerd verslag van wat er in Berlijn, in Wenen en in allerlei uithoeken van het Duitse Rijk plaatsvond. De auteur brengt ook in beeld wat voor de Duitse overheid het excuus was voor deze wandaden, hoe anti-Joodse wetten het klimaat psychologisch voorbereiden, en wat volgde: de massale deportatie en vernietiging van Joden die sommigen nog altijd in twijfel trekken.

Martin Gilbert beschrijft al even gedetailleerd hoe een aantal Duitsers Joden hielpen de verschrikking te ontvluchten, en hoe een aantal landen opvang boden – aanvankelijk meer dan op het einde. Wat we echter missen in dit boek is waarom dit alles kon passeren bij een meerderheid van de Duitse bevolking. De vervolgde Joden waren niet zozeer nieuwe vreemdelingen, maar dikwijls families die al meerdere generaties in Duitsland woonden. Een aantal van hen vocht nog aan de Duitse kant mee in de Eerste Wereldoorlog.

Zoals het bij een dergelijk werk hoort, is er een index van namen, plaatsen en feiten opgenomen in het boek. Zoals in andere boeken van Martin Gilbert zijn er ook geografische kaarten bijgevoegd (waar er synagogen vernield werden...).

* Vaak lees je dat de Kristallnacht plaats vond in de nacht van 9 op 10 november, maar Martin Gilbert hanteert de datum van 10 november, met ongeregeldheden die plaatsvonden van in de vroege ochtend tot het vallen van de avond.

Martin Gilbert, Kristallnacht. Voorspel van de vernietiging 1938-1945, uitgeverij Omniboek, 269 blzn., 16,99 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

07-11-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Bitter Blauw.jpgMarc Leemans - Miranda Ulens - Rudy De Leeuw.JPGDe Tijd lijstte gisteren het aantal deelnemers bij vakbondsbetogingen op. Nog nooit de jongste twintig jaren waren er zoveel deelnemers aan een vakbondsbetoging als met de 120.000 betogers gisteren. De verontwaardiging is groot. Er zijn wél alternatieven voor het beleid van de regering-Michel, en die alternatieven zijn beter en rechtvaardiger.

 

“Als ik telefonisch contact opneem voor een sollicitatiegesprek, dan horen ze me aan de andere kant van de lijn in vlot Nederlands en mag ik me meteen aanmelden. Maar kom ik ter plekke, dan is het van: ‘Oei, de job is net genomen, het spijt me.’ Ze verwachten niet dat ik er Arabisch uitzie.” Citaat in dit overzicht opgenomen voor al die Vlaams Belang’ers die stiekem deze blog lezen en door hun partij ingepeperd worden dat er geen racisme is in Vlaanderen. Aan het woord: Nabil Mallat, zeven jaar hoofdverkoper in een chique Antwerpse kledingzaak, hoofdrolspeler in de langspeelfilm Image die sinds woensdag in een aantal filmzalen te zien is. Een aanrader. (De Morgen, 31 oktober 2014)

 

“Als jonge vrouw was Josiane Lefèvre heel actief binnen het Anti-Fascistisch Front. Haar interesse voor migratie is daar begonnen, zegt ze. ‘Dat was in de jaren 1980 met de opkomst van het Vlaams Blok in Antwerpen. Vanuit een diepe verontwaardiging begon ik me te engageren en was ik betrokken bij allerlei activiteiten zoals het Festival van de Migrant.’” Dit jaar verscheen bij Beefcake Publishing haar debuutroman Bitter Blauw, eerst als e-book en daarna ook in papieren versie (foto 1). (Gazet van Antwerpen en Het Nieuwsblad, 31 oktober 2014)

 

“Er is een tijd geweest dat wie voor een bank werkte, daar fier op was. Wie durft dat nu nog zeggen?” ABVV-vakbondssecretaris Miranda Ulens (45 j., foto 2 - de vrouw die haar hand opsteekt om iemand te groeten bij de vakbondsbetoging gisteren) begon haar beroepsloopvaan als loketbediende bij Gemeentekrediet en weet dus waarover ze spreekt. (De Standaard, 31 oktober 2014)

 

“Altijd handig, zo’n gepercipieerde vijand. Margaret had de Falklands, Bart heeft Blowlands.” Michael Van Peel wijst erop dat Bart De Wever geen echte War on drugs voert. “Het is niet alsof het Belgisch leger mee gaat vechten in Bogotá tegen de Colombiaanse drugskartels. Het is eerder een ‘War on people who smoor al eens een jointje’.” Een War on poverty zou veel beter zijn. (De Morgen, 31 oktober 2014)

 

“Leuk toch, minister zijn in de federale regering. Voor alles toestemming moeten gaan vragen in Antwerpen. #cannabis Tweet van  politiek journalist Maarten Goethals (De Standaard) nadat Bart De Wever Maggie De Block terechtwees toen die een idee voor beperkt drugsgebruik het onderzoeken waard noemde. (Twitter, 3 november 2014)

 

“Ik ben op veel plekken in de wereld geweest en ik heb met eigen ogen kunnen vaststellen dat eerlijke handel écht een verschil maakt. We maken ons met zijn allen zorgen over de niet te stuiten stroom vluchtelingen. Wel: hoe meer fair trade we kopen, hoe minder mensen de drang zullen voelen om hun geluk elders te beproeven.” Fotografe Lieve Blancquaert gaf haar ogen de kost. (Humo, 4 november 2014)

 

“Allemaal knettergek. En machtsziek.” Het oordeel van de CD&V over haar N-VA-coalitiepartner in Denderleeuw. Terwijl N-VA-burgemeester Jan De Dier de plaatselijke CD&V “graaicultuur” verwijt, spreekt de CD&V over “arrogantie” en misbruik van de getalsterkte van de N-VA. En “niet eens de regels of de Vlaamse decreten kennen, en gewoon maar wat doen”. Een anonieme bron voegt er nog aan toe: “Sinds de N-VA voor het zeggen heeft, beginnen de vergaderingen steevast met drank. En aangeschoten roepen ze dan om ter luidst.” De kracht van verandering. (De Standaard, 5 november 2014)

 

“Hou alsjeblief op met roepen dat er geen alternatieven zijn.” “Je kan kiezen om wat minder te besparen en wat meer te investeren, zoals economen als Paul De Grauwe en Paul Krugman, niet meteen vakbondsbestuurders, voorstellen. Je kunt de tegen de borst stuitende ongelijke aanpak van inkomens uit arbeid en vermogen iets billijker trachten te verdelen, in plaats van 95 procent van je maatregelen in de portemonnee te zoeken van wie werkt en een loon verdient, en zo goed als niets in die van wie renteniert en slapend verder rijk mag worden. Waardoor de inkomensongelijkheid nog problematischer wordt.” En er is geen enkele garantie dat de regeringsmaatregelen de in het vooruitzicht gestelde 80.000 jobs zullen creëren. “Zo’n jobcreatie hangt immers af van de economische groei, die op zijn beurt weer gestuurd wordt door de besteedbare koopkracht en het vertrouwen dat de consument heeft. De regering kiest er echter voor om prioriteit te geven aan de inperking van het overheidstekort en het verlagen van de loonlasten. Maar om dat te doen wordt op alle bestuursniveaus en met een regenboog aan maatregelen overal op de koopkracht gekort. (…) Wat je haast zeker kunt voorspellen, is dat de bedrijven minder kosten en meer winst zullen boeken, maar of dat ook maar één baan extra zal opleveren valt heel erg af te wachten.” (De Morgen, 6 november 2014)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, actie, racisme, boeken, de wever, sociaal, denderleeuw |  Facebook | | |  Print

03-11-14

MIGRATIE EN DE METROPOOL. INITIATIEF EN BELEID IN ANTWERPEN

boeken,antwerpenboeken,antwerpenTot dinsdag 11 november is het weer Boekenbeurstijd. Een boek dat we de voorbije weken op de redactie van AFF/Verzet gretig gelezen hebben, is Migratie en de Metropool 1964-2013 (foto 1).

 

Auteur Nicolas Van Puymbroeck bereidt aan de Universiteit Antwerpen een doctoraal proefschrift voor over migratie en stedelijk burgerschap. Het materiaal dat hij daarvoor verzamelde over de migratie in Antwerpen de voorbije vijftig jaar, de initiatieven die daarop ontstonden van burgers, organisaties en migranten zelf, en het beleid van het Antwerps stadsbestuur in die periode zonderde hij af in voornoemd boek. Al schrijvend deelde hij het op in vijf periodes van tien jaar, al zijn die periodes niet scherp af te bakenen. Bestuurswisselingen op stedelijk, Vlaams en federaal vlak hebben een grotere invloed dan de overgang van het ene naar het andere decennium. Maar een auteur moet vereenvoudigen om begrijpelijk te blijven, en gelukkig heeft socioloog en filosoof van opleiding Nicolas Van Puymbroeck ook niet teveel jargontaal gebruikt.

 

De periode 1964-1973 is voor hem de periode van de ‘verkenners en pioniers’. Bij de Métallurgie in Hoboken worden de eerste Marokkaanse en Turkse migranten als arbeidskrachten aangetrokken, vaak nadat ze eerst in de Limburgse steenkoolindustrie werkten. De Métallurgie geeft hen taallessen om veilig te werken, ruimere opvang komt van nonnen in de buurt. Het is ook de katholieke kerk die plaats biedt voor de eerste moskee opdat de islam “waar toch veel waarden insteken” niet verloren gaat bij de migranten. In Borgerhout zijn het studenten van de KU Leuven – in Leuven actief (geweest) in de Derde Wereld Beweging – die zich ontfermen over de migranten die er komen wonen. Ook zij worden gesteund door de katholieke kerk.

 

In 1974-1983 is Antwerpen een ‘stedelijk laboratorium’. Stagiar(e)s van sociale hogescholen en maatschappelijk assitenten actief in buurt- en opbouwwerk nemen nu het voortouw in alsmaar meer wijken waar migranten terechtkomen. Autonome verenigingen van migranten zijn zeldzaam en de door de Marokkaanse overheid aangestuurde ‘Amicales’ zorgen ervoor dat het zo blijft. Met de groei en verspreiding van de migranten waarschuwt de Vlaamse Militanten Orde (VMO) voor de “ontaarding” van de Vlaamse bevolking; het Anti-Fascistisch Front (AFF) waarschuwt voor racisme en wijst op het extreemrechtse karakter van de VMO. Op een buurtvergadering in Antwerpen-Zuid in 1978 hoort burgemeester Bob Cools voor het eerst xenofobe geluiden. Cools kant zich zowel tegen het racisme als tegen de buurtwerkers die hij geen representatieve vertegenwoordigers van de bevolking vindt.

 

Van 1984 tot 1993 zien we verschillende visies op de migrantenproblematiek en één vijand. Met campagnes als ‘Gastvrij Antwerpen’ willen tal van organisaties miganten als aparte groepen erkennen en ondersteunen. Het Antwerps stadsbestuur wil de migranten als evenwaardige burgers erkennen, wil niet weten van een groepsbehandeling. Het Vlaams Blok wint alsmaar meer kiezers op Zwarte Zondagen. Het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid wordt opgericht en de daaropvolgende jaren zullen met het Vlaams Fonds voor de Integratie van Achtergestelden (VFIK) en later het Sociaal Impulsfonds (SIF) financiële middelen vrijkomen om een en ander te ondersteunen. Het middenveld en het stadsbestuur denken elk beter te weten hoe het moet, tezelfdertijd eisen migrantenjongeren van de tweede generatie hun plaats op in de samenleving.

 

1994-2003 wordt door de auteur als de periode van het ‘coöperatief multiculturalisme’ omschreven. In grote mate is dat terug te brengen op dat voor het eerst in Antwerpen een CVP’er schepen voor Sociale Zaken wordt (Marc Wellens, nvdr.). Anders dan zijn socialistische voorgangers steunt die volop het privé-initiatief voor en van migranten, en minder de stedelijke initiatieven. Maar echt coöperatief is deze periode toch ook niet: de toestroom van vluchtelingen brengt nieuwe spanningen met zich mee, het Vlaams Blok en de Arabisch Europese Liga (AEL) verwerpen vanuit tegengestelde visies het ‘politiek correcte multiculturalisme’.

 

De periode 200'-2014 is die van het ‘contractueel universalisme’. Organisaties voor en van migranten mogen met het overheidsgeld niet meer doen wat hen het nuttigst lijkt, voortaan zijn ze slechts uitvoerders van het beleid dat op het stadhuis uitgestippeld wordt. Burgemeester Patrick Janssens en OCMW-voorzitter Monica De Coninck (SP.A) huldigen het ‘voor wat, hoort wat’-principe dat Bart De Wever en Liesbeth Homans (N-VA) verderzetten en intensifiëren. Het beleid van het N-VA-bestuur valt net buiten het tijdsbestek van het boek maar wordt toch nog kort gesitueerd in een epiloog.

 

Het is een hele karwei geweest om precies in kaart te brengen wie waar welke initiatieven ontwikkelde. De herstructureringen die ‘de sector’ opgelegd kreeg vanuit de Vlaamse overheid maakte dat niet weinig organisaties soms meer bezig waren met herstructureren dan met output die de Antwerpse bevolking ten goede kon komen. Al  wie een rol speelde in deze saga wordt minstens eenmaal vermeld in Migratie en de Metropool 1964-1993. Een mooie vorm van erkenning voor al die veldwerkers. Met negen vermeldingen en drie illustraties in het boek (foto 2, één van de affiches opgenomen in het boek) wordt duidelijk dat het AFF een belangrijke speler was in het Antwerpse als het ging om het aanklagen van racisme en extreemrechts gestook.

 

Nicolas Van Puymbroeck, Migratie en de Metropool 1964-2013, Uitgeverij Acco, 312 blzn., 22,50 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen |  Facebook | | |  Print

01-11-14

DE MUUR

De gisteren geopende Boekenbeurs heeft dit jaar bijzondere aandacht voor strips. Strips kunnen nog wel meer zijn dan de Kiekeboes en Suske & Wiskes van deze wereld.

 

De Franse stripmaker Maximilien Le Roy publiceerde al vier stripalbums over de situatie in Palestina. Eén van die albums, De Muur, is ook in het Nederlands verschenen (foto). Le Roy wilde vorige maand in Jeruzalem deelnemen aan een stripfestival, maar de Israëlische autoriteiten hielden hem op 15 oktober bij aankomst in de luchthaven van Tel Aviv tegen.

 

De striptekenaar werd de toegang tot het land ontzegd. Het is hem bovendien verboden om tien jaar lang nog een voet op Israëlische bodem te zetten. "U mag in uw land zoveel slechts over ons zeggen als u wil, maar niet hier", zei een medeweker van het Israëlisch ministerie voor Binnenlandse Zaken. Het is Michaël Borremans niet overkomen.

Het jongste album van Maximilien Le Roy is Ni Dieu ni maître - over het leven van de Franse radicale socialist Auguste Blanqui die een sterke invloed had op het denken van Lenin. De Muur is verschenen bij uitgeverij Casterman, maar is bij de uitgever uitverkocht. Misschien nog te vinden in de betere stripwinkel? 

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, israël |  Facebook | | |  Print

24-10-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

In afwachting van nieuwe berichten over ‘De hedendaagse banden van de N-VA met de collaboratie’, wat we nog oppikten de voorbije week.

“Zijn franke mond bezorgde hem de jongste jaren wel een uitgebreid netwerk van informanten uit allerhande kringen: het leger, het koningshuis, Staatsveiligheid…: overal heeft hij zijn mannetjes. Gefrustreerde ondergeschikten die een personage uit de hogere kringen een loer willen draaien met een schandaaltje hebben de weg gevonden naar Francken.” Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen, De Morgen… zowat elke krant had vorig weekend een uitgebreid portret van Theo Francken. (Het Laatste Nieuws, 18 oktober 2014)

“Ik ga de nieuwe bazen steunen, ik vind Tom Van Grieken een goede keuze, ook al hebben we met één kandidaat niet echt een keuze, wel? (lacht) Maar als Filip mij nodig heeft dan sta ik klaar. Ik blijf Dewinteriaan tot mijn laatste dagen. Zoals maarschalk Michel Ney trouw bleef aan Napoleon tot het bittere einde.” Vlaams Belang-Kamerlid Jan Penris blijft Filip Dewinter steunen, tot en met als Filip Dewinter als een Napoleon ten onder gaat. (Gazet van Antwerpen, 18 oktober 2014)

“Bart De Wever heeft het er moeilijk mee dat hij ‘voor de duizendste keer afstand moet nemen van de collaboratie’ en wil zich liever met de problemen van vandaag bezighouden. Alle begrip daarvoor. Maar opmerkelijk is dat hij wel verwacht dat alle moslims zich telkens weer distantiëren van elke gek die in naam van de islam moorddadige neigingen vertoont. Mogen zij misschien ook hun dagelijkse problemen hier en nu voorrang geven?” Lezersbrief van Jan Somers uit Antwerpen. (Gazet van Antwerpen, 21 oktober 2014)

“Hoe bewijst een gesluierde vrouw dat een buschauffeur met opzet niet voor haar stopte? Hoe toont een zwarte man aan dat hij als enige in zijn coupé bijkomend gecontroleerd wordt? We merken dat veel slachtoffers hun energie daar niet in willen steken, dat ze door willen met hun leven. Ik heb daar alle begrip voor. Maar het geeft ook een vertekend beeld." Directeur Interfederaal Gelijkekansencentrum Jozef De Witte over het racisme dat groter is dan de statistieken doen vermoeden. Racisme haalt doorgaans pas de media als er mediamensen (VRT-journalist Peter Verlinden, schrijfster Saskia De Coster…) bij betrokken zijn. (De Morgen, 21 oktober 2014)

“Wie enkel naar VTM keek, miste onder meer dat er zondag 7.000 mensen door Brussel stapten in een PVDA-betoging.” De Standaard vergeleek een week lang VTM nieuws en Het journaal (VRT). Ook in de kranten was weinig te zien van de betoging vorige zondag. Het was nochtans een kleurrijke en enthousiasmerende betoging (foto). Met meer dan 7.000 deelnemers meteen ook een veelvoud van wat de Vlaamse Beweging de jongste jaren op de been kreeg. (De Standaard, 21 oktober 2014)

“Ongewild bracht hij een plezante noot toen hij wou vragen ‘Waar is de tijd dat Theo Francken…?’, maar zich versprak en het over Franco had.” Vlaams Belang-voorzitterTom Van Grieken: waar het hart van vol is, loopt de mond van over. De Spaanse dictator-generaal Franco was anders al twaalf jaar dood toen Tom Van Grieken geboren werd. (’t Pallieterke, 22 oktober 2014)

“Wat verwachten ze nu?” Open VLD’er Alexander De Croo en N-VA’er Peter Dedecker vinden dat iedereen die ageert tegen de regeringsbeslissingen zich niet democratisch gedraagt. Wat verwachten ze? “Dat de regering volop zal gedragen worden in Wallonië, waar ze met moeite één kiezer op de vier vertegenwoordigt? Dat ze staande ovaties zal krijgen van sociale en armoedeorganisaties, net nadat ze een van de grootste middelentransfers van gezinnen en loontrekkenden naar ondernemers, renteniers en vermogenden uit de recente geschiedenis heeft doorgevoerd? Dat ze blijven geloven dat alleen de rijken nog rijker maken voor economische groei zal zorgen, ook al moet ze dat doen door compleet in strijd daarmee de koopkracht van alle anderen te verminderen? Dat ze zowat alle publieke diensten duurder maakt, bespaart op gezondheidszorg, mensen tot 67 laat werken, en hopt dat iedereen vervolgens zijn duim gaat opsteken?” (De Morgen, 22 oktober 2014)

“Driekwart van de Belgische vermogens komt uit erfenissen. (…) Loon naar werken, is het parool. Armen worden er voortdurend op aangesproken. Werk wat harder, dan zal het vanzelf beter worden. Maar dan zie je dat driekwart van de rijken zijn welvaart niet met werken heeft verdiend, maar ze als een erfenis in de schoot is gevallen.” Schrijver Erik Vlaminck over het cijfer dat hem het meest is opgevallen in het boek over armoede en ongelijkheid dat hij en Jos Geysels schreven, De schande en de keerzijde. (Knack, 22 oktober 2014)

12-09-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Naar goede gewoonte op vrijdag, de citaten van de week.

 

“Hoe diep die besparingen gaan snijden, weet voorlopig niemand. Het zal niet zo erg zijn als in Nederland, belooft onze minister van Cultuur, waar tot 30 procent is weggehakt uit het cultuurbudget. Maar is dat de norm? Moeten we daar dan blij mee zijn? Dat het geen 30 maar slechts 10 of 15 procent zal zijn?” De Vlaamse regering mag dan het woord ‘verbinden’ als een van de centrale thema’s in haar regeerakkoord nemen, het werkelijke ‘verbinden’ gebeurt op de talloze plekken waar mensen samenkomen: op sportvelden, in cafézaaltjes, bij jeugdactiviteiten, in de culturele centra… De Vlaamse regering zou daarin moeten investeren als ze wil ‘verbinden’, in plaats van te besparen. (De Standaard, 5 september 2014)

 

“De uitspraken van de Antwerpse imam Nordin Taouil dat de moslims zich meer moeten distantiëren van IS hebben mij (…) geïrriteerd. Ten eerste omdat verschillende mosliminstanties in ons land en in heel de wereld dat al gedaan hebben. Ten tweede omdat het idee belachelijk is dat alle moslims verantwoordelijk zouden zijn voor die barbaarse moordpartijen zo ver van hier, die duidelijk vanuit politieke en ideologische motieven gebeuren, veel meer dan vanuit de islam, en waarvan net zo goed moslims het slachtoffer zijn als christenen of Koerden.” Een boodschap voor de Knack’s en Reyers Laat’en: er zijn nog andere moslims dan Nordin Taouil om een forum te geven. In de vernieuwde weekendeditie van Gazet van Antwerpen kreeg vorige zaterdag onder andere Samira Azabar het woord. (Gazet van Antwerpen, 6 september 2014)

 

“Ik vertelde dat de Vlaams-nationalisten vooral een rechts-liberaal economisch beleid willen voeren. Dat vinden de Schotten maar niets: zij willen in de eerste plaats onafhankelijk worden om van Schotland een linkse heilstaat te maken.” Vlaams-nationalisten supporteren voor de Yes-stem bij het komend referendum over de onafhankelijkheid van Schotland, maar de Schotten die voor onafhankelijkheid kiezen, willen de onafhankelijkheid om de tegenovergestelde reden als de meeste Vlaams-nationalisten. (dS Weekblad, 6 september 2014)

 

“Er zit een Panorama-reportage in over de skinheads in Leuven halverwege de jaren tachtig. Ik ben van de streek, en dat waren mannen die wij gewoon kenden. Het was ontluisterend om dat opnieuw te zien: voor de dingen die zij daar zeggen, steken ze je nu meteen in den bak.” Jan Eelen over de beeldfragmenten die hij selecteerde voor Alleen Elvis blijft bestaan. We zijn benieuwd. Uitzending vanavond om 22u15 op Canvas. (Humo, 9 september 2014)

 

“Nu ‘eerst enkele jaren flink snoeien om daarna weer te groeien’ werkt niet en zal alleen maar leiden tot nog minder economische groei en nog meer jeugdwerkloosheid.” “Zullen onze jongeren het ons ooit vergeven?”, vraagt Maarten Goos, professor economie aan de KU Leuven, zich af. (De Tijd, 10 september 2014)

 

“Ook zijn cassante manier van debatteren is herkenbaar.” Naast fysieke gelijkenissen is er nog een tweede reden waarom Gazet van Antwerpen Tom Van Grieken nogmaals omschreef als een ‘Baby-Dewinter’. Voor het overige blijft de krant afwachtend. “Eens te meer komt het nieuwe VB-boegbeeld uit het Antwerpse. (…) En eens te meer kondigt een nieuwe VB-topman aan dat hij de stijl van zijn partij wil veranderen en het programma wil verbreden tot méér dan communautaire standpunten en vreemdelingenkwesties. We zullen zien.” Blokbuster titelt Straatvechter wordt nieuwe voorzitter Vlaams Belang. Daar zit nog een gelijkenis in met Filip Dewinter. (Gazet van Antwerpen, 10 september 2014/Blokbuster, 10 september 2014)

 

“In het verleden werden door ministers van de partij van Bourgeois al te vaak de schouders opgehaald bij deze problematiek (van ondervertegenwoordiging van allochtonen op de arbeidsmarkt) of werd diversiteit verengd tot anderstaligheid en werd discriminatie onder de mat geveegd. Ik roep minister-president Geert Bourgeois, samen met zijn collega-ministers van Werk (Philippe Muyters) en Integratie en Inburgering (Liesbeth Homans) op om nog voor het einde van dit jaar een Conferentie voor werk te organiseren en maatregelen te nemen om de loopbaan van werknemers met een migratieachtergrond (en andere kansengroepen) te verbeteren.” Vlaams ABVV-topvrouw Caroline Copers heeft concrete ideeën over hoe de ondertewerkstelling van allochtonen kan verholpen worden. (Knack online, 11 september 2014)

 

“‘Politici staan er niet bij stil dat hun agressieve taal rechtstreeks wordt overgenomen door de samenleving’, zegt Verde. ‘Ik zag dit in Venezuela en merk dit ook hier. Gelukkig nog niet zo extreem, maar het is er wel.’” Orlando Verde naar aanleiding van zijn e-book Columnkoorts (foto). (Gazet van Antwerpen, 11 september 2014)

18-06-14

DE VLAAMSE IDENTITEIT. (G)EEN BASIS VOOR BELEID

Maandagavond werd in De Roma in Antwerpen het boek De stad is van ons van Dyab Abou Jahjah (foto) voorgesteld. "Iedereen moet stoppen met de eigen identiteit als norm te promoten", stelt Dyab Abou Jahjah enigszins verrassend voor wie hem kent als een radicale pleitbezorger voor allochtonen.

 

Hoofdmoot van de avond was een anderhalf uur durend debat gemodereerd door Karel Verhoeven (De Standaard), met auteur-activist Dyab Abou Jahjah, Peter De Roover (ere-voorzitter Vlaamse Volksbeweging, N-VA) en Bert Anciaux (ex-VU, tegenwoordig SP.A). ‘Identiteit’ was het eerste thema dat de revue passeerde. En alhoewel het debat to the point gemodereerd werd, Peter De Roover een intellectueel en debattalent is zoals ze alleen nog maar Bart De Wever hebben bij de N-VA, en Bert Anciaux goed uit de hoek kwam, waren we aan het einde van het debat nog altijd niet wijzer over wat nu die door Vlaams-nationalisten zo geprezen Vlaamse identiteit is. De sokkel waarop de Vlaamse natie gebouwd wordt.

 

De sprekers kwamen er niet uit, maar het verbaast ons natuurlijk niet als je weet hoe een nationaal debat over de Franse identiteit, gelanceerd door de vorige Franse president Nicolas Sarkozy, in de soep draaide; en zelfs über-Vlaming Gerolf Annemans, nog een ander type Vlaams-nationalist dan De Roover en Anciaux, geen duidelijke omschrijving kan geven van wat onze eigen identiteit is. Eigen identiteit die, volgens de Vlaams Belang-doctrine, vreemdelingen in ons land zich eigen moeten maken om Vlaming onder de Vlamingen te worden. In zijn jongste en laatste politiek boek 1914-2014. Van loopgraven naar republiek doet Gerolf Annemans nochtans een poging om te omschrijven wat de Vlaamse identiteit is, onderdeel van de Europese leidcultuur. Op blz. 273-274 van zijn boek luidt het alzo.

 

Gerolf Annemans: “Ik geloof onvoorwaardelijk in een Europese cultuur, die men voor ons part ‘leidcultuur’ mag noemen. (…) De Europese leidcultuur (…) is een duurzame en dominante maar ongeschreven en niet-opgelegde maatschappelijke code. Een code die ethische en esthetische elementen bevat. We hebben er zo’n 25 eeuwen over gedaan om haar te vormen, ze is uitgepuurd en ontdaan van alle ruis. Ze zit in alles, elke bouwsteen, elke muzieknoot, al onze zeden en gebruiken. Onmogelijk, zoals Barroso probeerde in het belang van zijn eigen winkel, om die Europese identiteit in een schema te vatten of, erger nog, een soort dwangmatig universalisme mee te geven.”

 

“(…) Op een Vlaams niveau anderzijds (en vul verder in: Catalaans, Schots, Baskisch…) moet deze Europese stam zich vertakken naar een volkseigen verhaal dat constant gelaafd wordt door de sapstromen van de totale boom, maar dat ook een eigen groeikracht ontwikkelt. (…) De Vlaamse identiteit is dus een tak van de Europese boom, met een eigen dynamiek en intellectuele stofwisseling. Ze is onverwisselbaar met die van de andere Europese Volksgemeenschappen en tegelijk verwant eraan.”

 

De Vlaamse identiteit is dus een Je ne sais pas quoi. Als we niet weten wat het precies inhoudt, laat het dan over aan romantici maar bouw er geen beleid op. Vertrek van de Universele verklaring van de Rechten van de Mens, en bouw daar een beleid op. 

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, vlaanderen, annemans |  Facebook | | |  Print

14-06-14

DE GATEN IN HET GEHEUGEN VAN ’T PALLIETERKE

AFF-protest 6 juni 1992.jpgVorige zondag mocht Dyab Abou Jahjah, wiens boek De stad is van ons maandag voorgesteld wordt in De Roma, in De Zondag vertellen dat hij de N-VA tienmaal gevaarlijker vindt dan het VB. Al heeft hij de N-VA nog niet kunnen pakken op haar programmapunten. Wel zijn er Liesbeth Homans die racisme “een relatief begrip” vindt en Karim Van Overmeire die meegeschreven heeft aan het zeventigpuntenplan van het Vlaams Blok. Voor ’t Pallieterke deze week de gelegenheid om nog eens terug te denken aan dat berucht plan.

 

“Dat plan wordt er tegenwoordig ook weer veelvuldig bijgesleurd”, schrijft ‘Pagadder’. Volgens onze bescheiden mening een pseudoniem voor gepensioneerd maar nog actieve Het Nieuwsblad-journalist Staf De Lie. “Wij herinneren ons nog zeer goed de bekendmaking ervan in 1992", vervolgt 'Pagadder'. "Het gebeurde in de glorietijd van het Blok tijdens een soort congres in het Antwerps OCMW-centrum Elzenveld. De enkele redacteurs van Antwerpse kranten, die zondagsdienst hadden en die van de persbriefing op de ‘politietoren’ aan de Oudaan kwamen, wipten er, na een paar bollekes in Monico Meir, even binnen.

 

Zij knipperden met de ogen toen zij de teksten hoorden voorlezen. Grepen naar de telefoon om de hoofdkwartieren te waarschuwen, maar vonden bij de toenmalige chefs geen enkel gehoor. Niemand moest dit ‘schrikkelijk racistische nieuws’ hebben. Alleen in Het Nieuwsblad editie Antwerpen verschenen dagen later tien (10) lijnen tussen de ‘gebroken armen en benen’. En de politiek? Die dommelde rustig verder. En Dyab? Daar was toen nog geen sprake van. Het is pas enkele jaren later dat de zeventig punten opgerakeld werden om het VB te beschuldigen van allerlei kwaad. Zo zie je maar dat Homans misschien gelijk heeft met haar uitspraak dat racisme inderdaad een relatief begrip is.”

 

Een mooi verhaal om te illustreren dat meer dan twintig jaar geleden de media ook al hun best deden om het racisme te negeren. Maar de “wij herinneren ons nog zeer goed” stoort ons wel. Het zeventigpuntenplan is gepresenteerd op een Vlaams Blok-colloquium op 6 juni 1992. Een zaterdag, en niet een zondag zoals ‘Pagadder’ schrijft. Ten eerste is het Googlegewijs gemakkelijk op te zoeken of 6 juni 1992 een zaterdag of zondag was. Ten tweede was het AFF aanwezig om te protesteren tegen de Vlaams Blok-bijeenkomst in het Elzenveld (foto), nog niet wetend dat daar het racistisch zeventigpuntenplan gepresenteerd werd. Vandaar dat wij het ons goed herinneren dat het een zaterdag was.

 

Het ’t Pallieterke-verhaal is op een belangrijker punt ook fout: het zou niet nog “enkele jaren” duren voor “de zeventig punten opgerakeld werden om het VB te beschuldigen van allerlei kwaad”. Op 19 november 1992 (een half jaar na 6 juni 1992, nvdr.) werd in de Vlaamse Raad door alle partijen – met uitzondering van het Vlaams Blok – een resolutie goedgekeurd waarin het zeventigpuntenplan van het Vlaams Blok scherp werd veroordeeld. In deze resolutie staat onder meer dat het zeventigpuntenplan flagrant in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en met de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties. De Vlaamse Raad (de voorloper van het Vlaams Parlement, nvdr.) stelde ook vast dat ´sommige voorstellen ervan ontleend zijn aan het programma in vijftig punten van 16 november 1991 van het Front National en als oogmerk hebben migranten in een apartheidsgroep af te zonderen en stapsgewijs uit het maatschappelijk leven te verbannen, op dezelfde wijze als van 1933 af in nazi-Duitsland de Joodse medeburgers werden behandeld.

 

Om die redenen verbonden de ondertekenende partijen zich ertoe geen politieke akkoorden af te sluiten of afspraken te maken met het Vlaams Blok. Noch in het kader van democratische raden op het gemeentelijk, provinciaal, nationaal en Europees niveau, noch in het kader van de verkiezingen voor de genoemde niveaus. Daarmee was het cordon sanitaire geboren, dat alhoewel een aantal politici en partijen zich er later van gedistantieerd hebben, het Vlaams Blok/Belang veroordeeld heeft tot een machteloze partij. Dus: niet “enkele jaren” later, maar al een half jaar later haalde het zeventigpuntenplan de parlementaire annalen. Er zijn zaken die er langer over doen.

 

Volgende keer beter, ’t Pallieterke !

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, racisme, actie, cordon sanitaire |  Facebook | | |  Print

16-05-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

“Euh… De stok achter de deur? Euh… Dat wij eigenlijk, euh… Tegen euh… Ja, ik weet… Ja, kunt ge dat efkes aan iemand anders vragen, want ik moet…” Een Vlaams Belang-militante die door een Terzake-reporter gevraagd wordt wat de betekenis is van de Vlaams Belang-verkiezingsslogan moet het antwoord schuldig blijven. De vrouw is anders niet om het even wie. In Terzake wordt het niet verduidelijkt, maar het is Annicq De Neve, de persoonlijke secretaresse van Filip Dewinter (foto - video, vanaf 07”).

 

“De N-VA, Open VLD en Vlaams Belang spitsen hun belastinghervorming toe op de betere verdieners.” De best betaalden hebben het meest baat bij de programma’s van de N-VA, Open VLD en het VB.Had iemand anders verwacht? Bij het VB gaat 52 % van het budget voorzien voor belastingverlaging en vermindering van sociale bijdragen naar het derde werkenden met de hoogste lonen, bij de N-VA 47 % en bij Open VLD 33 %. In reële bedragen is dat 1,2 miljard euro lastenverlagingen voor de hoogste lonen bij het VB, 1,7 miljard euro bij de N-VA en 1,9 miljard euro bij Open VLD. De voorstellen van de SP.A komen vooral de lage en middeninkomens ten goede, die van Groen vooral de allerlaagste inkomens. (De Standaard, 10 mei 2014)

 

“Ik onthoud vooral dat geen enkele partij erg duidelijk is over waar ze wil besparen.” André Decoster (KU Leuven) over wat hem het meest is opgevallen bij de berekening van de kostprijs van de verschillende partijprogramma’s voor 25 mei. Er zijn enkele klemtonen te zien, maar erg concreet worden die besparingen nooit. Besparingen in de gezondheidszorg bijvoorbeeld? Waar en hoe? Ook verliest men uit het oog dat als je bespaart, je de consumptie en economische groei fnuikt, wat leidt tot lagere belastingsinkomsten. “Met die evolutie houden de partijprogramma’s veel te weinig rekening.” (De Tijd, 10 mei 2014)

 

“Ik heb misschien wel een foutje gemaakt. Ik heb het misschien wat onhandig aangepakt.” Jan Jambon op een inderhaast bijeengroepen persconferentie na zijn uitspraak in Het Nieuwsblad dat werklozen eerst hun eigen woning moeten verkopen vooraleer recht te krijgen op leefloon. Jan Jambon had naar eigen zeggen “een foutje” gemaakt, het “wat onhandig” aangepakt. Niet meer dan dat. Intussen maakte De Ideale Wereld een heerlijke parodie over de standpunten van Jan Jambon en de N-VA, en over wat de N-VA wel wil maar niet durft zeggen. (Het Nieuwsblad online, 10 mei 2014)

 

“‘Vanaf de eerste minuut gaat de rechterwenkbrauw van Bart De Wever naar omhoog. Er vormt zich een rimpeltje. Ook zijn mondhoeken trekken scheef. Die typische houding komt keer op keer terug. Een teken dat zijn scepsis, cynisme en zelfs misprijzen zich de voorbije jaren in zijn gezicht hebben gegroefd. Zijn glimlach wordt niet meer echt een glimlach, maar een blijk van minachting.’ Af en toe drukt hij de lippen stijf op elkaar. ‘Een uitdrukking van ongenoegen of frustratie.’” Sofie-Ann Bracke, van het Centrum voor Lichaamstaal, analyseerde de lichaamstaal van Bart De Wever bij zijn debat met Kris Peeters in De Zevende Dag. (Het Nieuwsblad, 12 mei 2014).

 

“De N-VA zoekt 9 miljard, of maar liefst 57 procent van zijn besparingen in de sociale zekerheid, en spreidt die gelijkmatig over pensioenen, gezondheidszorg en werkloosheid.” Het nazicht van de partijprogramma's en bijhorende cijfers leert waar de N-VA vooral wil besparen. Hoe is nog wat anders. Dat de N-VA de pensioenen, uitgenomen de allerlaagste, volgend jaar niet wil indexeren, roept de N-VA niet van de daken. (De Standaard, 13 mei 2014)

 

“Hij zwaait naar Joeri Van Der Plas, de tot drie jaar effectief veroordeelde nummer twee van het extreem rechtse Blood & Honour. ‘Joeri is nog even overtuigd van zijn zaak. Je zou zijn cel moeten zien, die hangt vol propaganda.’” In de gevangenis van Oudenaarde leerde Dennis Black Magic, tot vier jaar cel veroordeeld voor aanranding van een minderjarige, BBET-veroordeelde Joeri Van der Plas kennen. (De Morgen, 14 mei 2014). Update. De Morgen van 19 mei meldt dat "de naam van Joeri Van der Plas verkeerdelijk gelinkt (werd) aan een gedetineerde in de gevangenis van Oudenaarde, die veroordeeld is voor zijn lidmaatschap aan de extreemrechtse organisatie Blood and Honour en zijn cel nu vol propaganda hangen zou hebben. Joeri Van der Plas is echter een vrij man die zijn verleden bij Blood and Honour volledig afgezworen heeft, daar ook luid en duidelijk zijn spijt over betuigd heeft en met die organisatie en haar gedachtegoed niets meer te maken wil hebben." Maar als de gevangene die zijn cel volhangt met propaganda voor... niet Joeri Van der Plas is, is het iemand anders. Geruststellend is het niet.

 

“In het debat gisterenavond viel vooral de eensgezindheid van De Wever en Peeters op. Over alle economische dossiers waren ze het eens: over de loonlastenverlaging, de versterking en de modernisering van de douane, de reorganisatie van de havenarbeid, de wenselijkheid om nu toch maar snel te beginnen met de aanleg van het BAM-tracé.” Als Bart De Wever en Kris Peeters debatteren bij de Kamer van Koophandel Antwerpen-Waasland is er van meningsverschillen niets te merken. (Het Laatste Nieuws, 15 mei 2014)

 

“Hoe gaat het met u? Wedden dat u ‘druk druk druk’ antwoordt? Omdat het waar is natuurlijk. Maar ook omdat het nu eenmaal goed staat. Iemand die ‘maar stilletjes’ antwoordt, is een loser.” Mobiliteitsexpert Kris Peeters over het leven zoals het is en hoe we zaken inschatten. Om 20 uur vanavond presenteert hij zijn nieuw boek Weg van mobiliteit in de Standaard Boekhandel van Herentals, om 15 uur morgenmiddag volgt de presentatie in boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen. (Uitnodiging boekpresentatie, uitgeverij Vrijdag)

06-05-14

RACISME BESTRIJDEN MET RACISME ?

Blijkbaar wordt er bij de politie klacht neergelegd tegen Filip Dewinter omwille van zijn Minder-Minder-Minder-internetspel waarmee je punten scoort als je met een honkbalknuppel slaat op een “islamist” (foto 1), een “crimineel” of een politieke tegenstander. In de taal van Filip Dewinter: een “bromvlieg”.

 

Of de klacht geïnspireerd is door de oproep van Dyab Abou Jahjah vrijdag in De Standaard staat er niet bij, de Antwerpse editie van Het Laatste Nieuws bracht gisteren wel het relaas van de Antwerpse straathoekwerker Adnan Arhoun (28 j.).  “Ongehoord”, vindt Adnan Arhoun. “We leven in 2014. Dit spel zal aanzetten tot het neerknuppelen van moslims in het echte leven en het zorgt voor haat tussen de gemeenschappen. We moeten samen opstaan en ‘nee’ zeggen tegen dit soort praktijken.” Arhoun wil het spel offline. “Dewinter blijft een kruistocht voeren tegen moslims. Nu heeft het wel lang genoeg geduurd. Met de klacht wil ik een signaal geven dat hij daar maar eens mee moet ophouden.” Zaterdag diende Arhoun een klacht in bij de politie van Deurne voor “aanzet tot discriminatie, haat en geweld tegen een groep of een gemeenschap”.

 

Voor niets beschaamd noemt Filip Dewinter de klacht “een brug te ver”. Filip Dewinter legt uit: “Het is een ludiek spel met cartoons, waarin uitdrukkelijk wordt uitgelegd dat het om een moslimterrorist gaat die moet neergeknuppeld worden. Dat is ook duidelijk te zien door het kromzwaard en de bom in de tulband. Ik viseer géén moslims of géén groeperingen.” Dan moet Filip Dewinter maar eens uitleggen waarom je als je die “moslimterrorist” neerknuppelt, je een punt scoort omdat je een “islamist” geraakt hebt en niet omdat je een “crimineel” geraakt hebt (foto 1). Filip Dewinter schakelt wel degelijk moslimterroristen gelijk met islamieten oftwel moslims. En niet met criminelen, wat die moslimterroristen in eerste instantie zijn.

 

Filip Dewinter was ontstemd omdat De Standaard het voorbije weekend twee bladzijden wijdde aan de vraag De provocatie van Dewinter: bestraffen of negeren?. Naima Charkaoui (Minderhedenforum) stelt: “Elke uiting van racisme moet je aanpakken. Want als je als samenleving geen grens trekt, geef je zowel dader als slachtoffer het signaal dat racisme wordt gedoogd. Het feit alleen dat een politieke partij zo’n spelletje kan publiceren, getuigt van een algemeen klimaat van straffeloosheid in dit land. Alsof je uit strategische overwegingen Dewinter geen boete zou geven wanneer hij door het rood licht rijdt.” Jozef De Witte (Interfederaal Gelijkekansencentrum) haalt onder andere strategische redenen aan om niet op te treden. “Het Centrum voelt zich vandaag niet geroepen om op basis van één feit in volle campagne aan een bepaalde partij een ongelooflijke boost te geven. Wij dienen het algemeen belang, niet Vlaams Belang.”

 

Over strategie kan eindeloos gedebatteerd worden, een andere bedenking van het Interfederaal Gelijkekansencentrum snijdt alleszins hout. Voor een veroordeling moet bewezen worden dat het uitdrukkelijk de bedoeling is aan te zetten tot geweld, haat of discriminatie. “En bij een eenmalig feit kan de beklaagde zich altijd verdedigen dat het een ludieke uitspraak betreft in de context van een verkiezingscampagne”, zegt Jozef De Witte. Dat in het racismeproces van 2004 het Vlaams Blok wél werd veroordeeld, was omdat de klacht gebaseerd was op een resem uitspraken. “De herhaling droeg bij tot het bewijs van opzet.”

 

Van die herhaling wordt overigens vandaag nog het bewijs geleverd. Vandaag stelt Filip Dewinter zijn boek Vuile blanken. Anti-Vlaams racisme. Het Laatste Taboe voor. In de persuitnodiging luidt het: “Antiblank en anti-Vlaams racisme bestaat officieel niet. Nochtans voedt de multicultuur en de ‘weg-met-ons-mentaliteit’ het anti-Vlaams racisme, terwijl de islam de haat tegen alles wat westers en Europees is aanwakkert. Filip Dewinter trekt in zijn boek de conclusie dat enkel een einde kan gemaakt worden aan de opmars van het ‘omgekeerd racisme’ indien de immigratiekraan wordt dichtgedraaid, de multicultuur en de islam worden afgewezen en onze Europese identiteit centraal wordt gesteld.”

 

Nou, moe. Racisme moet aangepakt worden. Met discussie en desnoods strafrechtelijke maatregelen. Om het even of het antizwart, antibruin, antiroos of antiblank racisme is. Maar racisme aanpakken door de deur dicht te houden voor een hele bevolkingsgroep, een internationale cultuur en een wereldwijd verspreide godsdienst af te wijzen, is niet de oplossing. Dat is het ene racisme bestrijden met een ander racisme. Na het internetspel is er nu het boek waarmee Dewinter de haat tegen een bevolkingsgroep, cultuur en godsdienst aanwakkert. Het is allicht geen toeval dat De Standaard bij haar artikel het voorbije weekend een foto plaatste van Dewinter die een echte honkbalknuppel koestert (foto 2).  

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, racisme, boeken |  Facebook | | |  Print

05-05-14

THATCHER AAN DE SCHELDE: LEESBAAR WETENSCHAPPELIJK BOEK

Thatcher aan de Schelde.jpgWat niet lukte met Ico Maly, N-VA. Analyse van een politieke ideologie, en Koen Hostyn, Het Vlaanderen van De Wever, ruime media-aandacht krijgen voor een degelijk boek, lukte wel met Thatcher aan de Schelde van Jan Vranken. Met dank aan het temperament van Liesbeth Homans. Het is een boek dat die aandacht waard is, maar om andere redenen dan Liesbeth Homans aanhaalt.

 

Je kon het verhaal hier al volgen: Liesbeth Homans die in P-magazine uithaalt naar Jan Vranken, emeritus professor aan de Universiteit Antwerpen en expert armoedebeleid, omdat die nog nooit met haar persoonlijk gesproken heeft en toch een aantal zaken over haar meent te weten. Kranten die de versie van Jan Vranken publiceren. En Liesbeth Homans die in Terzake toch in debat gaat met Jan Vranken, in P-magazine zei ze nog niet in te zien waarom ze "nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren". Maar in Terzake werd het een dovemansgesprek. Intussen hebben we het boek zelf kunnen lezen, en wat blijkt?

 

Wat er in het boek aan persoonlijke gegevens over Liesbeth Homans staat is beperkt tot de zaken die la Homans al zelf uitgebreid in de pers bracht: gescheiden ouders, opgegroeid in een sociale woning, en als jobstudente werken in een supermarkt om zakgeld te verdienen en de studies te bekostigen. Er is al meer gepubliceerd over het privéleven van Liesbeth Homans dan in het boek van Jan Vranken staat. Journalist-commentator bij Gazet van Antwerpen Lex Moolenaar schreef bij het aantreden van het nieuwe Antwerpse stadsbestuur dat hij “denk(t) dat haar persoonlijke achtergrond de komende jaren het sociaal beleid in Antwerpen zal kleuren”, maar als Jan Vranken iets dergelijks schrijft is het kot te klein voor Liesbeth Homans.

 

Het verschil is dat Lex Moolenaar spreekt over een aanvoelen, terwijl Jan Vranken wijst op de sociale zekerheid en sociale welvaartstaat die mensen van kinds af (kindergeld, Kind & Gezin…) over student zijn (relatief goedkoop onderwijs, openbare bibliotheken…) tot later (sociale woningen, ziekteverzekering...), ervoor zorgen dat mensen tot meer in staat zijn dan ze louter op basis van individuele verdienste kunnen bereiken.

 

Denken dat mensen dan maar “de kansen moeten grijpen” is anderzijds te kort door de bocht. Met zijn jarenlang opgebouwde kennis over mensen in armoede citeert Jan Vranken in Thatcher aan de Schelde tientallen onderzoeken en gezaghebbende bronnen om te wijzen op de extra drempels voor mensen in armoede om “hun kansen te grijpen”. Onze ruimte (max. 700 à 800 woorden) is te beperkt om daar nu op in te gaan, maar Jan Blommaert heeft het in zijn bespreking van het boek van Jan Vranken omstandig uitgelegd.

 

In een tiental hoofdstukken legt professor Jan Vranken, nu als auteur die een zeer toegankelijke taal hanteert, uit wat armoede en andere vormen van sociale uitsluiting inhouden, welke twee soorten van sociaal beleid er zijn, waarom het OCMW belangrijk is, de arbeidsmarkt niet voor iedereen even toegankelijk is, hoe ‘verdeel en heers’ de leidraad is van het nieuwe Antwerps stadsbestuur, hoe er angst heerst voor de stedeling, waarom het middenveld kortwieken niet verstandig is, waarom racisme niet relatief is, hoe jongeren maar ook ouderen de toekomst vormen, en hoe erg het gesteld is met de gezondheid van de bewoners van ’t Stad.

 

Het huidig beleid van het Antwerps stadsbestuur wordt erbij gehaald als voorbeeld van hoe het niet moet, maar Thatcher aan de Schelde is in de eerste plaats een leesbaar geschreven boek over tientallen jaren inzichten in de armoedeproblematiek. De kritiek van Bart De Wevers goeroe Theodore Dalrymple wordt slechts in de uitleiding geciteerd, omdat ze volstrekt onwetenschappelijk is.

 

Liesbeth Homans maakt zich ook kwaad over de vergelijking met Margaret Thatcher. Homans zou beter moeten weten, minstens kunnen erkennen dat de in Thatcher aan de Schelde geciteerde uitspraken van de Britse Iron Lady tegenwoordig opvallend Antwerps klinken. En het is overigens maar kwestie wie die vergelijking maakt. Begin dit jaar relativeerde Liesbeth Homans in De Zondag nog zelf die vergelijking: “Men doet alsof Margaret Thatcher de vreselijkste figuur in de wereldgeschiedenis was. Die vrouw heeft ook goede dingen gedaan.”

 

Als minister van Onderwijs heeft Margaret Thatcher anders wel de gratis melkvoorziening voor kinderen op lagere school afgeschaft. Reden waarom je in een onafhankelijke boekhandel (dus niet een keten als Standaard Boekhandel of FNAC) zolang de voorraad strekt een klein flesje melk gratis krijgt bij aankoop van het boek Thatcher aan de Schelde.

 

Liesbeth Homans kan aanvoeren dat het Antwerpse OCMW daarentegen in vijf sociale restaurants gezonde maaltijden aan één euro aanbiedt voor kinderen die opgroeien in armoede. Sinds begin dit jaar, acht maanden na de aankondiging van die maatregel. Maar dat is slechts een pleister op een houten been. De lijst van wat Liesbeth Homans afschafte,  bemoeilijkte of verdacht maakte (individuele gevallen die veralgemeend worden...) is veel langer. Echt sociaal beleid ziet er anders uit. Gelukkig is het debat nog niet ten einde.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, homans, antwerpen, sociaal |  Facebook | | |  Print

24-04-14

EN NU: DE VERSIE VAN JAN VRANKEN

De manier waarop Liesbeth Homans het boek Thatcher aan de Schelde afkamde in P-magazine ontlokte gisteren meteen reacties. Een interview met auteur Jan Vranken in De Standaard; een recensie en interview, en een commentaar, in Gazet van Antwerpen.

 

“Jan Vranken (foto, 69 j.) wordt beschouwd als een van de meest prominente armoedespecialisten van België”, weet Gazet van Antwerpen. “Als hoogleraar sociologie aan de UA was hij onder meer oprichter van het Centrum OASES (Ongelijkheid, Armoede, Sociale Uitsluiting en Stad). In zijn nieuw boek maakt hij een vernietigende analyse van anderhalf jaar sociaal beleid in Antwerpen onder het stadsbestuur met de N-VA. ‘Die partij is essentieel asociaal’, oordeelt Vranken. ‘Ze straft de armen en zet verschillende groepen van de bevolking tegen elkaar op. Haar activeringsbeleid is niet emanciperend, maar disciplinerend. Het wordt niet gebruikt als een wortel om mensen vooruit te helpen, maar als een stok om mee te slaan. En dat rechtvaardigt de N-VA door er voortdurend op te hameren dat mensen hun kansen moeten grijpen. Maar wat als er geen kansen zijn?’

 

Aan de hand van talloze cijfergegevens (de krant spreekt dus tegen dat in het boek “nauwelijks cijfers staan” zoals Liesbeth Homans beweert, nvdr.) en beslissingen van de voorbije anderhalf jaar argumenteert Vranken zijn stelling dat in Antwerpen een sociaal kerkhof dreigt. ‘Het stadsbestuur maakt stilaan een leeg omhulsel van sociale grondrechten zoals het recht op arbeid, sociale zekerheid, huisvesting, een leefbaar milieu en het recht op sociale en culturele ontplooiing’, zegt hij. ‘Dat proces was al ingezet met het voor-wat-hoort-wat-beleid van Patrick Janssens, maar nu loopt het helemaal mis.’

 

(…) ’Allebei hebben Thatcher en Homans hun bescheiden afkomst gebruikt om aan te voeren dat wie inspanningen levert, ook iets zal bereiken. De hardwerkende burger wordt daarbij tegenover de luie uitkeringstrekker geplaatst. Zo creëer je vijandbeelden en ontstaat het risico op neofascistische reacties in de samenleving. Terwijl het niet de armen zijn die moeten worden bestreden, maar wel de armoede. En dat doe je niet door rechten voorwaardelijk te maken en kansarmen met wat kruimels van tafel te sturen.’

 

‘Homans wil het recht op een werkloosheidsuitkering na twee jaar vervangen door een bijstandssysteem, met het argument dat daar een middelentoets aan verbonden is. Maar zo duw je mensen alleen nog dieper in de armoede. Ze wil ook leefloners verplicht aan het werk zetten, een systeem dat momenteel in Nederland helemaal fout aan het lopen is. Homans zegt bovendien dat 95 % van de leefloners daarvoor in aanmerking komt. Maar dat is pertinent onwaar, zoals blijkt uit al mijn onderzoeken en persoonlijke ervaringen.’”

 

Het, zoals Liesbeth Homans doet, in de hoek van de PVDA duwen van Jan Vranken noemt ook Gazet van Antwerpen “een brug te ver”. “Ons lijkt het veeleer een analyse van een academicus die vingers legt op een aantal zwakke plekken in de samenleving, maar die niet wakker hoeft te liggen van de torenhoge kosten die moeten worden gemaakt om de door hem geschetste problemen structureel op te lossen.” De vraag is natuurlijk of sociaal beleid alleen maar in termen van kosten moet bekeken worden. Sociaal beleid brengt ook welvaart. En “torenhoge kosten”? Eén zaak is zeker: de inkomsten die men uit (winst op) vermogens haalt in ons land zijn van de laagste in Europa, en grote bedrijven betalen hier nauwelijks of geen belastingen. Als daar op ingegrepen wordt, zou de belastingdruk rechtvaardiger verdeeld zijn én worden sociale kosten gemakkelijker om dragen.

 

Gazet van Antwerpen besluit: “Negatieve publiciteit is ook publiciteit, nietwaar. Bovendien lijkt een groot deel van de Vlamingen haar opvattingen te delen. Mogelijk helpt dit boek haar (Liesbeth Homans, nvdr.) dus alleen maar verder op weg naar het Martelarenplein.” Het is onze overtuiging dat de kritiek die vanuit de linkerzijde op de voornemens en het beleid van de N-VA uitgebracht wordt, een aantal kiezers sterkt in hun keuze voor de N-VA. “Als links er tegen is, zal het wel goed zijn wat Bartje doet.” Maar geen kritiek uitbrengen, is natuurlijk ook niet het middel om de ogen te openen. Integendeel.  

 

Uit de stemtesten die dezer dagen massaal ingevuld worden, blijkt dat 80 % van de Vlamingen vindt dat werklozen en leefloners gemeenschapstaken moeten uitvoeren. Kennen die mensen het verhaal van Harry, de straatveger in Den Haag? Door bezuinigingen verloor de 53-jarige man zijn job als straatveger in Den Haag. Drie jaar later is men hem aan het ‘activeren’ als werkloze… en veegt hij opnieuw de straten van Den Haag. Hij doet hetzelfde werk als drie jaar geleden, maar dan aan 400 euro per maand minder. Is het dát dat die 80 % wil? Allicht niet, maar dát wordt het wel met een N-VA-beleid waar – zoals Jan Vranken zegt – privatisering en vrijwilligerswerk steeds meer de norm worden.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homans, boeken, antwerpen, sociaal, actie |  Facebook | | |  Print

DOVEMANSGESPREK MET LIESBETH HOMANS

Dinsdag wees Liesbeth Homans in P-magazine nog hoogmoedig een debat af met Jan Vranken, hoogleraar sociologie aan de Universiteit Antwerpen en auteur van onder andere Thatcher aan de Schelde. Homans zag niet in waarom ze “nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren. Zelfs niet voor een filosofische discussie (…)”. Maar een paar krantenartikels later waarin Jan Vranken zelf aan het woord mocht, en de glamour van de televisie, brachten Liesbeth Homans gisterenavond toch naar de Terzake-studio voor een debat met Jan Vranken (foto).

 

Veel meer vertelde Homans niet dan dat ze het budget voor sociaal beleid in Antwerpen opgetrokken heeft met 260 miljoen euro, over zes jaar gespreid; dat het de eerste keer is dat zij en Jan Vranken elkaar zien en spreken, en dat Jan Vranken niets weet over haar jeugd en persoonlijke motivatie vermits Vranken nog nooit met haar persoonlijk gesproken heeft. Jan Vranken verwees op zijn beurt naar de talloze interviews waarin Homans haar jeugd ter sprake bracht, en een opiniebijdrage in De Morgen die Homans blijkbaar niet had opgevat als een uitnodiging tot gesprek over het sociaal beleid.

 

Overigens – het kwam niet ter sprake in Terzake, maar we willen het hier toch even aanhalen – in het bestuursakkoord voor de stad Antwerpen staat onder punt 215: “De stad zet meer in op de aanwezige expertise. Aan de instellingen kan worden gevraagd welke experten kunnen worden benaderd voor adviezen op economisch, sociaal, cultureel en recreatief vlak. (…) Op die manier willen we de verhouding tussen academici en stadsbeleid bevorderen.” Als Liesbeth Homans zich niet uitgedaagd voelde om te reageren op een opiniebijdrage in De Morgen, had ze nog altijd op basis van haar eigen bestuursakkoord beroep kunnen doen op de expertise bij de Universiteit Antwerpen inzake armoedebestrijding. Maar dat deed Homans niet. Wél Vranken verwijten geen persoonlijk contact met haar gezocht te hebben…

 

Het hautain gedrag van Liesbeth Homans bleek ook toen Jan Vranken aanhaalde hoe in Antwerpen mensen tegen elkaar opgezet worden, mensen gestigmatiseerd worden (vanaf 9'30" in deze video). Als gevraagd werd naar concrete voorbeelden noemde Jan Vranken recent de foorkramers (die bij een eerste actie meteen een tweet van Homans kregen met de boodschap “kraam op”, nvdr.), en de verwijten naar de kinderverzorgsters (N-VA-schepen Nabilla Ait Daoud die na klachten over personeelstekort antwoordde “Als de kinderverzorgsters minder ziek zouden zijn, dan zou er helemaal geen probleem zijn", nvdr.), en aan het begin van de legislatuur Marokkaanse jongeren die zeer sterk gestigmatiseerd werden (een samenscholingsverbod in Borgerhout en Antwerpen-Noord voor een sms die niemand gezien heeft, nvdr.). Liesbeth Homans reageerde met: “Ach”, en dat was het dan.

 

We kregen niet de indruk dat schepen Homans écht openstaat voor dialoog. Dat ze zo heftig reageerde op het boek Thatcher aan de Schelde is ook veelzeggend. Op hetzelfde ogenblik als de Terzake-uitzending was er in het Antwerpse Bondsgebouw een verkiezingsdebat over de openbare diensten met onder andere Zuhal Demir. Eerst klopte het N-VA-Kamerlid zich op de borst omdat ze zich gewaagd had in “het hol van de leeuw”, zijnde een vakbondsgebouw. Met het minste rumoer in de zaal eiste ze “Respect!”, en dreigde ze ermee op te stappen. Tot een paar keer toe zelfs. Ook bij andere sprekers (Monica De Coninck (SP.A), Servais Verherstraeten (CD&V)…) was er wel eens gerommel in de zaal, maar die sprekers lieten dat met de glimlach voorbijgaan. N-VA’ers zijn blijkbaar vlug van hun melk gebracht als aan hun autoriteit getwijfeld wordt.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homans, boeken, antwerpen, sociaal, demir |  Facebook | | |  Print

23-04-14

DE ‘VROLIJKE FRANS’ IN LIESBETH HOMANS

Tegenstanders schilderen Liesbeth Homans wel eens af als een zuurpruim (foto 1), maar dat is onterecht. P-magazine meldt deze week op haar voorpagina dat in Liesbeth Homans een ‘vrolijke Frans’ schuilt. “Ik doe zelfs karaoke”, zo wordt de eerste dame naast Bart De Wever geciteerd (foto 2).

 

“De mensen die mij echt goed kennen, schrikken ook van de manier waarop ik afgeschilderd word. Ik doe zelfs altijd mee tijdens de karaoke”, vertelt Liesbeth Homans in P-magazine. Maar Vlaanderen boven van Raymond van het Groenewoud is niet Homans’ lievelingsnummer. “Eerder foute muziek uit de jaren ’80. Depeche Mode, Anne Clarke, dat soort toestanden. Of Bonnie Tyler, Total Eclipse of the Heart, past perfect bij mijn stemhoogte.”  Met de reporter een karaokebar induiken, dat wil Homans echter niet. “Nee, een echte karaokebar, dat zou pure electorale zelfmoord zijn.” Tot daar het serieuze nieuws.

 

Liesbeth Homans wordt in P-magazine aan de tand gevoeld naar aanleiding van het boek Thatcher aan de Schelde van professor en armoedespecialist Jan Vranken. Het is natuurlijk lastig lezen want het boek is, volgens een aankondiging van uitgeverij EPO, pas vanaf aanstaande zaterdag in de boekhandel te vinden. Voorlopig moeten we het doen met de inhoudsopgave en het woord vooraf op de website van de uitgeverij. Beweringen van Liesbeth Homans in P-magazine als “Ik heb zijn boek gelezen en zag er nauwelijks cijfers in staan”, kunnen we dus bevestigen noch ontkennen.

 

We moesten wel even slikken als we de uitspraak lazen: “Thatcher aan de Schelde is gewoon een ideologisch pamflet van de PVDA.” Dat er bij EPO meer PVDA-leden rondlopen dan bij pakweg uitgeverij Pelckmans zal wel zo zijn, maar Jan Vranken is in de eerste plaats een gerenommeerd professor. En voor zover politiek actief is dat altijd in de rand van de SP(.A) geweest. Einde jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw bijvoorbeeld als medewerker aan het blad NieuwLinks. Recenter met de coaching van jongeren die bij gemeenteraadsverkiezingen voor de Antwerpse SP.A een jongerenprogramma uitschreven. Als je al wie kritiek heeft, wegzet als een PVDA-adept, ben je wel héél zwak bezig.

 

“Hij neemt me ook kwalijk dat ik het leefloon in Antwerpen niet wil optrekken”, fulmineert Homans in P-magazine. “Maar dan vergeet hij wel dat de hoogte van het leefloon federale materie is. Ik heb daar dus niets over te zeggen. En dan nog: ik zou wel zot moeten zijn om het enkel in Antwerpen te verhogen, zonder dat de rest van België meedoet. Er zou nogal een toeloop zijn van steunzoekers!” Zijn ze dan in Gent allemaal zot? Vorige week vertelde Meyrem Almaci in Reyers Politiek dat men in Gent het leefloon heeft opgetrokken met een eigen, stedelijke inbreng die het leefloon voor de Gentenaren niet langer onder de armoedegrens laat.

 

Het Antwerpse stadsbestuur past trouwens zelf ook het nationale beleid bij, maar dan enkel om N-VA-minister voor Inburgering Geert Bourgeois  uit de wind te zetten. Als er in Antwerpen meer geld naar het sociaal beleid is gegaan onder het nieuwe bestuur, is het in de eerste plaats om meer lessen Nederlands in te richten. Een nobele doelstelling, maar het valt wel op dat men niet wil bijspringen als het gaat om het leefloon aan te passen. Dan kijkt de N-VA alleen maar naar eerste-minister Elio Di Rupo (PS). Of om te zorgen voor extra schoolcapaciteit. Dan kijkt de N-VA alleen maar naar SP-minister voor Onderwijs Pascal Smet.

 

Het zogenaamde sociaal beleid van Liesbeth Homans en het door de N-VA gedomineerde Antwerps stadsbestuur is in de eerste plaats politiek gestuurd: om de vrienden in de Vlaamse regering bij te springen, om de anderen in de regering(en) met alle zonden van Israël te beladen. Meer nog dan de geviseerde politieke tegenstanders zijn de Antwerpenaren in armoede en de Antwerpenaren die op zoek zijn naar een plaatsje op een school voor zoon- of dochterlief het slachtoffer van dergelijke politieke spelletjes.

 

Liesbeth Homans heeft het boek van Jan Vranken blijkbaar wél kunnen lezen, en gaat in P-magazine uit de bol omdat Vranken blijkbaar geschreven heeft dat Liesbeth Homans de sociale ladder kon beklimmen omdat ze het geluk had ontdekt te worden. “Komaan zeg: die mens heeft mij nog nooit gesproken.” Maar tot een gesprek lijkt het ook niet vlug te komen. “Dan zie ik ook niet in waarom ik nu plots met meneer Vranken zou moeten debatteren. Zelfs niet voor een filosofische discussie: hij staat niet op een politieke lijst.”

 

Je mag dan al 45 jaar werken aan de Universiteit Antwerpen, talloze publicaties op je naam hebben staan, meewerken aan vele onderzoeken… als je niet op de lijst van een politiek partij staat ben je het blijkbaar niet waard om met la Homans in debat te gaan. Liesbeth Homans is nog geen Vlaams minister-president, maar voelt zich al boven velen verheven.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homans, boeken, antwerpen, sociaal |  Facebook | | |  Print

07-04-14

DE NEOLIBERALE STRAFSTAAT: AANZET TOT DISCUSSIE EN ACTIE

De neoliberale strafstaat.jpgDe in Albanië geboren Brusselaar Bleri Lleshi (32 j., foto 2) liet zich de voorbije jaren opmerken als een scherpzinnig observator en mensenrechtenactivist, waarvan opiniebijdragen op zijn eigen blog graag opgepikt worden in sociale media maar ook hun weg vinden naar de klassieke media. Lovenswaardig zijn de brieven van allochtone jongeren waarvoor Lleshi plaats maakte op zijn eigen blog en in de klassieke media, intussen gebundeld in het boek Brieven uit Brussel/Lettres de Bruxelles. Zopas verscheen ook het langverwachte eigen boek van Lleshi De neoliberale strafstaat (foto 1).

 

Het boek vertrekt vanuit de realiteit die Bleri Lleshi kent als jongerenwerker in Brussel. Hoe is jong zijn in de stad, en in het bijzonder in Brussel? Wat is de sociaal-economische context? Voor welke uitdagingen staan we? In een tweede hoofdstuk legt Lleshi uit waar het neoliberalisme voor staat: de doorgedreven vrijemarktideologie. Beperkte het kapitalisme tot een dertigtal jaren geleden zich nog vooral tot concurrentie tussen bedrijven, dan wordt nu als ‘vermarkt’. Staten, organisaties en individuen worden aangemoedigd zich volgens de vrijemarktnormen te gedragen en gaan met elkaar in competitie. Winst wordt niet meer in het eigen bedrijf geïnvesteerd, maar daar waar het kapitaal het meest opbrengt.

 

Drie decennia neoliberalisme hebben een grote impact op ons leven. De welvaartsstaat is afgebouwd, uitsluiting en ongelijkheid nemen toe, en de verantwoordelijkheid voor problemen wordt bij het individu gelegd ondanks structurele sociale en economische problemen. We zijn al 180 bladzijden ver als het boek begint met het deel waarop je wacht op basis van de titel en vooral de cover: hoe ons leven steeds meer gecontroleerd wordt, en straffen gebruikt worden om sociale problemen te verdoezelen… Tot slot geeft Bleri Lleshi een aanzet tot alternatieven voor de huidige maatschappij. Omdat het boek nu al 319 bladzijden telt, is er gesnoeid in dat laatste hoofdstuk. Maar er zijn kleinschalig (huisvestingsinitiatieven) en grootschalig  (coöperatieven) al vormen van duurzaam samenleven.

 

Het boek De neoliberale strafstaat bevat een schat aan gegevens. Als wij vorige donderdag in De week in zeven citaten (en eentje extra) bij ons laatste citaat gegevens over de dramatische leefsituatie in Griekenland citeerden, dan haalden we die uit De neoliberale strafstaat, blz. 100-101 en 120. Maar soms is teveel trop. Te vaak worden dezelfde thema’s (armoede, onderwijs, arbeidsmarkt…) in meerdere hoofdstukken verder uitgediept, en met het ontbreken van een zakenregister wordt het terugvinden van feiten en cijfers dan geen eenvoudige zaak. Bleri Lleshi is terecht verontwaardigd, maar daardoor soms ook te doordrammerig. Zo verdenkt hij lokale overheden ervan met GAS-boetes geld in het laatje te willen brengen, maar het is intussen toch al vaak gemeld dat in Antwerpen het hele apparaat aan ambtenaren en opvolging voor GAS-boetes tweemaal meer kost dan de opbrengst van GAS-boetes.

 

Kritiek die men kan en moet formuleren op delen uit het boek, nemen niet weg dat de grondtoon juist is. Wereldwijd én in ons land dalen de criminaliteitscijfers, maar toch leeft het gevoel dat de criminaliteit stijgt. Gevoel dat ons aangepraat wordt door de maatregelen na 9/11, terwijl de kans om slachtoffer te worden van terreur onnoemelijk kleiner is dan de kans om verkeersslachtoffer te worden. Gevoel dat ons aangepraat wordt door het individualiseren: “Signaleer camionettes met een vreemde nummerplaat”, “Je mag blij zijn met jouw situatie, op een ander is het veel erger”… Gevoel dat ons aangepraat wordt door het culturaliseren van problemen. Het seksisme is een probleem als je in Brussel of Antwerpen als vrouw pittig gekleed rondwandelt, maar is evengoed een probleem in Brazilië en Rusland waar er geen Marokkaanse gemeenschap woont.

 

Last but not least is er de politieke klasse die, zoals in Antwerpen, meer politieagenten inzet voor een war on drugs maar tezelfdertijd straathoekwerkers in contact met drugsverslaafden en andere probleemgevallen ontslaat. Of nog een blik meer GAS-ambtenaren opentrekt en tezelfdertijd snoeit in de middelen voor basiswerk door sociale organisaties. En het middenveld ‘instrumentaliseert’. Via convenanten bindt om de in politieke cenakels bedachte doelstellingen te behalen, in plaats van als een emancipatorische en bevrijdende kracht te laten uitgroeien. 

 

Het boek De neoliberale strafstaat geeft overvloedig aanzet tot discussie, en hopelijk ook tot actie.

 

 

Boekvoorstellingen: na de voorbije dagen in Brussel en Antwerpen, dinsdag 22 april in Genk, woensdag 23 april in Mechelen, donderdag 24 april in Gent, maandag 28 april in Aalst, dinsdag 13 mei in Leuven en vrijdag 16 mei in Hasselt

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

NIEUW: WERELDVREEMD IN VLAANDEREN

Verkiezingen halen niet noodzakelijk het beste in een mens naar boven. Denk maar aan de uitspraak van Bart De Wever in debat met Paul Magnette dat we na het PS-programma nog maar 43 % verwijderd zijn van het overheidsbeslag in de Sovjet-Unie. Alsof er ook maar enige kans is dat we in België een Sovjet-regime krijgen.

 

Verkiezingen stimuleren wel de boekenproductie. Naast boeken van politici (Wouter Van Besien, Yasmine Kherbache…) zijn er nog anderen die een maatschappelijke discussie willen stimuleren. We stelden hier al Het Vlaanderen van De Wever en De neoliberale strafstaat voor.

 

Vers van de drukpers is er nu het jongste boek van de Vooruitgroep. Niet zonder enige ironie Wereldvreemd in Vlaanderen, bakens voor een progressieve politiek getiteld (foto 1, inhoud). Politiek en media draaien rond de vragen of het confederalisme dan wel het separatisme zal zegevieren, en of een rechtse regering aan de macht kan komen, en hoe dat zal gebeuren. Wereldvreemd in Vlaanderen staat dwars op die bekommernis. Met een duidelijke stelling over hoe aan politiek te doen, en uitgaande van een analyse van de nieuwe wereldorde, bepleiten de auteurs een progressieve politiek op meerdere schalen. Een debat over duurzame transitie, sociaal beleid, stedelijk samenleven, superdiversiteit en vernieuwde democratie. Allicht voor een ander Vlaanderen dan wat de betoger op foto 2 wil.

 

 

Boekvoorstellingen: donderdag 24 april in De Groene Waterman (Antwerpen), dinsdag 6 mei in het Kaaitheater (Brussel) en dinsdag 13 mei in de Vooruit (Gent).

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

09-03-14

HET VLAANDEREN VAN HET AFF EN DAT VAN BART DE WEVER

Als wij iets weggeven op deze blog is dat stiekem ook een middel om na te gaan in welke delen van het land bezoekers van deze blog wonen.

 

Voor het boek Het Vlaanderen van Bart De Wever (foto) kregen wij zowel aanvragen vanuit de steden Antwerpen, Brugge als bijvoorbeeld vanuit Brussel. Maar evengoed vanuit gemeenten als Bekkevoort, Brasschaat, Grimbergen, Heist-op-den-Berg, Jabbeke, Kontich, Rumst, Schoten, Staden.. De winnaars van een boek wonen in Borgerhout, Essen en Gent, en zijn donderdag met een persoonlijke mail verwittigd van de post die ze in hun brievenbus mogen verwachten of intussen reeds hebben gekregen.

 

Morgen is er de officiële boekvoorstelling van Het Vlaanderen van De Wever in

De Roma in Borgerhout. Er is comedy met Kamal Kharmach voorzien. Er zijn interviews met de auteurs Ico Maly en Tuur Viaene, en met de vakbondssecretarissen Bruno Verlaeckt en Ferre Wyckmans. Manu Claeys spreekt over mobiliteit en democratie. En er is ‘De Sociale Jukebox’ met Jokke Schreurs en Hans Mortelmans. Alleen al die twee laatsten zijn natuurlijk een goede reden om morgenavond naar Borgerhout af te zakken. Allen daarheen!

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

03-03-14

KOEN HOSTYN: HET VLAANDEREN VAN DE WEVER

Volgende week maandag wordt in De Roma in Borgerhout het boek Het Vlaanderen van De Wever van econoom, filosoof en medewerker van de PVDA-studiedienst Koen Hostyn voorgesteld.

 

Bart De Wever was als twaalfjarig ventje in de ban van hoe Margaret Tatcher haar zeemacht uitstuurde om de Falklandeilanden Brits te houden (“Hoe ze dat Argentijns vliegdekschip kelderde! Hoe haar troepen langs onherbergzame wegen oprukten!”), maar de voornaamste vijand voor de Iron Lady was “de vijand van binnenin” – versta: de vakbondsmacht. Zo denkt men er ook over bij de N-VA (Bart De Wever, Zuhal Demir, Peter Dedecker…). “Het sociaal overleg is hier gewoon één blokkeringsmechanisme geworden, je krijgt niets hervormd”, klaagt Bart De Wever. En de N-VA wil hervormen: arbeid flexibeler maken (terwijl het aantal mensen dat enkel via interimjobs aan de slag kan de voorbije tien jaar al gestegen is van 300.000 naar 550.000), de automatische loonindexering en het wettelijk minimumloon moeten sneuvelen…

 

Anderzijds moeten de belastingen voor ondernemingen omlaag terwijl de 1.000 bedrijven met de meeste winst in 2012 slechts 6,17 procent belastingen betaalden, en in ruil niet eens de tewerkstelling in hun bedrijven garandeerden – datzelfde jaar werd hun personeelsbestand met zeven procent afgebouwd. N-VA-begrotingsminister Philippe Muyters heeft last van tellen (“35 en 72 is nog altijd 117”), ook voor de Vlaamse ondernemers. De lastenverlagingen die hij voor hen doorvoerde is om duizelig van te worden. En intussen wil de N-VA onze sociale zekerheid uitkleden. Volgens Bart De Wevers goeroe Theodore Dalrymple haalt de sociale zekerheid mensen niet uit de armoede. Maar terwijl nu 15 procent van de mensen in ons land in armoede leeft, zou het zonder de sociale zekerheid 42 procent van onze landgenoten zijn.

 

Na duidelijk gemaakt te hebben dat de N-VA voor anderen rijdt dan “de hardwerkende Vlaming”, onderzoekt Hostyn hoe het leven is op de door de N-VA bestuurde stadhuizen. Met uiteraard veel aandacht voor Antwerpen, waarbij wel eens geciteerd wordt uit Bartje op het stadhuis, verklaringen van la Homans en verhalen over de Antwerpse politie. Maar ook buiten Antwerpen zijn de exploten van de N-VA pijnlijk. Zoals in Aalst waar de N-VA eraan twijfelt buurtsport verder te zetten omdat er gevechtsport wordt gegeven aan maatschappelijk kwetsbare jongeren, vaak van allochtone afkomst. Terwijl die sporten een meerwaarde hebben voor kwetsbare jongeren, zoals te lezen is in een brochure met een voorwoord geschreven door… Vlaams minister voor Sport Philippe Muyters (N-VA). Of zoals in Sint-Niklaas waar de nr. 2 op de N-VA-lijst vóór de gemeenteraadsverkiezingen zich profileerde rond het thema van meer inspraak geven aan burgers, verenigingen en buurten; schepen van participatie werd; en vervolgens mee dwars lag voor het volksreferendum voor het behoud van de huisvuilophaling als stadsdienst.

 

De gemeentelijke democratie ligt de N-VA nauw aan het hart. Toch als we een N-VA-visietekst van 2004 mogen geloven. “De gemeenten (…) moeten pareltjes van democratie worden. De rol van de gemeenteraad én de betrokkenheid van de gemeentenaar moet verhogen. Een versterking van de representatieve democratie, maar ook een pleidooi voor de participatieve democratie.” Nu de N-VA in 121 van de 308 Vlaamse gemeenten in de bestuursmeerderheid zit, 55 burgemeesters en districtsvoorzitters levert, 271 schepenen en 41 OCMW-voorzitters, is er van meer democratie en meer macht voor de gemeenteraad, op een uitzondering na, niets te merken. Integendeel.

 

In een boek dat bewust niet te lijvig is gehouden kan niet alles verteld worden, hier en daar ontbreekt nog wat ten goede of ten kwade van de N-VA. Hostyn is wel fout wanneer hij stelt dat Patrick Janssens’ baseline ’t Stad is van iedereen overal moest verdwijnen van de nieuwe Antwerpse burgemeester. Alleen op de persmappen en in de digitale communicatie moest ’t Stad is van iedereen onmiddellijk weg. Op briefpapier bijvoorbeeld mocht de vermaledijde slogan blijven tot het briefpapier opgebruikt was. Maar er waren hier en daar mensen die op infoborden bijvoorbeeld spontaan ’t Stad is van iedereen begonnen te overplakken. Bij machtswisselingen zijn er altijd die meer menen te moeten doen dan gevraagd.

 

Het Vlaanderen van De Wever brengt in de eerste plaats in beeld wat ons te wachten staat als de N-VA het helemaal voor het zeggen heeft, maar toont ook de perverse strategie van de N-VA. Hoe Bart De Wever bijvoorbeeld de Amerikaanse econoom Paul Krugman citeert die schreef dat de lange periode van meer dan 540 dagen regeringsvorming waarin België geen regering had, de beste periode ooit was. Voor Bart De Wever is dit een gezagsargument om aan te geven dat best niet bestuurd wordt op Belgisch niveau. Krugman bedoelde echter dat in die periode in ons land niet zo drastisch bespaard werd als elders. Zelf zou Bart De Wever ook zo drastisch besparen. De Wever citeert Krugman zoals het in zijn kraam past, niet hoe de Nobelprijswinnaar economie het bedoelde.

 

Sterk is ook hoe Koen Hostyn in een aantal paragrafen elementaire zaken verduidelijkt. Hoe de sociale zekerheid bijvoorbeeld is opgebouwd door de kracht van de arbeidersbeweging, en wat daarbij de verdienste was van de Vlaamse Beweging. Niets dus. Of waarom staken een democratisch recht is. Verduidelijkingen die geen overbodige luxe zijn met de journalistiek en media van vandaag. Het Vlaanderen van De Wever leest daarenboven vlot, met veelzeggende citaten als inleiding bij de verschillende hoofdstukken en de nodige aandacht die besteed is aan “het op muziek zetten” van de teksten. Bravo.

 

Koen Hostyn, Het Vlaanderen van De Wever, Uitg. EPO - Berchem, 265 bladzijden (en nog 21 bladzijden bronvermelding), 19,90 euro.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, n-va |  Facebook | | |  Print

‘HET VLAANDEREN VAN DE WEVER’ GRATIS

Als we iets goed vinden, dan willen we dat graag delen. Het Anti-Fascistisch Front (AFF) geeft drie exemplaren weg van het boek Het Vlaanderen van De Wever (foto).

 

Mail ons met de ‘Contacteer me’-knop rechtsboven deze blog. Mail ons jouw naam,  jouw gewoon adres en jouw e-mailadres. Als je één van de drie gelukkigen bent die in de prijzen valt, krijg je uiterlijk aanstaande donderdag 6 maart hiervan bericht.

 

Zoniet kan je volgend weekend naar de boekhandel in jouw buurt om een exemplaar te kopen. Dit is immers een must read. Wil je erbij zijn bij de boekvoorstelling maandag 10 maart in De Roma? Verwittig je komst met een telefoontje naar 03 292 97 40.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

30-01-14

VERZET BEGINT NIET MET GROTE WOORDEN MAAR MET...

Remco Campert.jpg

Naar aanleiding van Gedichtendag, vandaag donderdag 30 januari 2014, een fragment uit Betere tijden van Remco Campert. Meer Remco Campert.

 

Intussen ook onze felicitaties aan Charles Ducal voor zijn benoeming tot eerste Dichter des Vaderlands, en aan Max Temmerman als winnaar van de Herman de Coninck Publieksprijs. Max Temmerman is een kleinzoon van de gelijknamige verzetsheld. Hij schreef onder andere mee aan de Achterafgedichten in De Morgen. Zoals met zijn gedicht over het omgehakte Ferrarisbos in Wilrijk dat tot zijn eigen verbazing door Kris Merckx werd voorgedragen bij een interpellatie in de Antwerpse provincieraad.

 

00:01 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

25-11-13

DE VLAAMS-WAALSE FICTIE. IN DE GREEP VAN ETNOLIBERALISME

Op een debat over de N-VA op de Gentse Feesten was ons Paul Dirkx opgevallen. Bij een discussie over Edmund Burke (1729 - 1797, grondlegger van het moderne conservatisme) merkte hij op dat het geen belang heeft dat Burke zus bedoelde dan wel zo, het enige wat telt is hoe Bart De Wever Burke interpreteert. Na meer dan een half uur oeverloze discussie tussen intellectuelen over Edmund Burke is zoiets verfrissend.

 

We keken dan ook uit naar het aangekondigde boek van Paul Dirkx, het intussen pas verschenen De Vlaams-Waalse fictie. Over België, Europa en het etnoliberalisme. De achterflap van het boek en de aankondiging op de website van uitgeverij EPO vat het boek goed samen: “Zowel het Vlaamse als het Waalse nationalisme (…) zijn kinderen van het liberale België, producten van een staat die nu al meer dan 180 jaar bevoegdheden uitbesteedt. Aan politieke partijen en zuilen. Aan de vrije markt. En aan gewesten en gemeenschappen. Maar vooral ook aan de Europese Unie, waarvan de opbouw gelijkloopt met de afbouw van de sociale natiestaten.” Kleine, zwakke regio's worden door het bedrijfsleven in een economische wedren tegen elkaar uitgespeeld. Etnisch federalisme gekoppeld aan neoliberalisme brengt ons 'etnoliberalisme'.

 

De taalkwestie in ons land gaat terug tot de opstand van 1830 en de keuze van het Frans als de taal van de nieuwe staat. België wordt onafhankelijk door zich los te scheuren van het Koninkrijk der Nederlanden. Koninkrijk dat een bufferstaat is gecreëerd op het Congres van Wenen in 1855 om het voormalige napoleonistische Frankrijk in te dijken. De opstand van 1830 bevrijdt ons van de absolute monarchie, het protestantisme en de Nederlandse taal. Er wordt voor het Frans gekozen als bestuurstaal, al spreekt slechts 10 tot 15 % van de Belgische onderdanen Frans, hoofdzakelijk de heersende klasse. Zowel in wat we nu kennen als Vlaanderen en Wallonië wordt een veelvoud van plaatselijke dialecten gesproken. Geen Nederlands of Frans. Vanaf 1840 gaan petities de ronde om de Franse taal die aan de ‘Vlaamse’ bevolking wordt opgedrongen aan te vechten. Zo ontstaat de Vlaamse Beweging, een politieke beweging die onlosmakelijk cultureel en sociaal is.

 

De Belgische katholieke kerk beschouwt het streven naar de Vlaamse identiteit als een middel om het Frankrijk van Voltaire en het modernisme te bekampen. De zorg voor het zielenheil gaat samen met het behoud van de volkstaal als vehikel van eeuwenoude waarden. Alleen aan de macht van 1884 tot 1914 en later, op enkele jaren na, spilpartij in alle coalities van 1918 tot 1999 speelt de Katholieke Partij een voortrekkersrol in de institutionele hervormingen van het land. Als katholieke partij van alle sociale klassen is ze zowel aanhankelijk aan België als welwillend tegenover de eisen van flaminganten. Na een zware verkiezingsnederlaag in 1936 ten voordele van extreemrechts wordt de Katholieke Partij opgesplitst in een Franstalige en een Nederlandstalige vleugel. Die laatste gaat een zeer flamingante toer op om het hoofd te bieden aan het separatistisch-fascistisch Vlaams Nationaal Verbond (VNV).

 

De Belgische staat en de vrije markteconomie zijn intussen onlosmakelijk afhankelijk van elkaar. Leopold II creëert in 1885 met Kongo-Vrijstaat een gigantisch privéontginningsgebied dat in 1908 een Belgische kolonie wordt en wingewest van de Generale Maatschappij van België wordt, de financiële en industriële long van het koninkrijk en een van de belangrijkste holdings van het land. Bijna alle ministers van Financiën hebben een geprivilegieerde band met de bedrijfswereld of de banken. Als de Europese Economische Gemeenschap opgericht wordt, staat België met al haar expertise in het zoeken naar diplomatieke evenwichten klaar om de EEG en haar nevenproducten en opvolgers te ontvangen. De socialisten zijn zo vergroeid met het staatsapparaat en de ‘Realpolitiek’ dat economist Ernest Mandel zowat de enige is die de Belgische Socialistische Partij (BSP) waarschuwt voor de liberale afdwaling van de Europese instellingen. In 1964 worden Mandel en zijn medestanders uit de BSP gezet.

 

Er is een andere economische ontwikkeling, maar zowel Vlaanderen als Wallonië omarmen het etnoliberalisme. De Vlaams-Waalse fictie somt heel goed op hoe België, Vlaanderen en Wallonië stelselmatig uitgekleed wordt voor een economie op maat van de kapitaalkrachtigen. De kortere verhalen tussendoor zijn verhelderend: wat is het belang van mensen als André Renard of Wilfried Martens, de rol van de particratie of van het Vlaams Economisch Verbond (VEV), en welk zijn de historische data in het proces van nationalistische bewustwording of de overdracht van bevoegdheden aan supranationale instellingen? Het is ook goed dat het boek, voetnoten en personennregister inbegrepen, beperkt is tot 199 bladzijden. Maar meer dan tweehonderd jaar Belgische en Europese geschiedenis samenvatten, het is om duizelig van te worden. Met een veelheid aan feiten in een beperkt bestek weergeven, missen we soms wat onderbouw voor stellingen die men dan maar vervangt door de stelligheid waarmee iets beweerd wordt of door begrippen te gebruiken zoals, de titel van het eerste hoofdstuk, “Een antinomische staat”. Je kan dan wel opzoeken wat “antinomie” is, maar dat bevordert niet de vlotheid van het lezen.

 

Het boek verscheen vorig jaar in het Frans. Is het daarom dat de twee keren dat Filip Dewinter in het boek vermeld wordt, hij er als Philippe Dewinter te boek staat? Officieel is het Philip, maar wij spreken toch ook niet over Maria Vogels als we Mieke Vogels bedoelen. Toch? Het boek is wel geactualiseerd. Zo wordt onder andere verwezen naar een Knack-artikel van 7 oktober 2013 om te stellen dat de N-VA de afschaffing van het Centrum van Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) eist. Bij nader inzien gaat het om een uitspraak van André Gantman. Elke partij heeft een clown, en de N-VA heeft er zelfs meer dan één. In het parlement heeft de N-VA recent nog de uitbreiding van bevoegdheden van het CGKR gesteund. Soit dat daarbij kritiek werd geuit op huidig directeur Jozef De Witte en men eerder zei dat er meer rekening moest gehouden worden met het Vlaams ‘buikgevoel’. Finaal stemde de N-VA mee met verstandiger partijen.

 

Desondanks. De Vlaams-Waalse fictie. Over België, Europa en het etnoliberalisme is een zeker te lezen boek. Paul Dirkx biedt een verfrissende kijk op een onder platitudes bedolven kwestie. Nodig die man uit voor interviews, lezingen en debatten!

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nationalisme |  Facebook | | |  Print

02-11-13

WAAR IS BART? WAT DOET LUK? WIE REDT...

Woensdagavond is in Antwerpen de 77ste Boekenbeurs geopend. Naar gewoonte ging dat gepaard met een aantal toespraken. Wie erbij was, las ’s anderendaags soms rare zaken in de krant.

 

De Standaard: “De 'kookboekenbeurs' blijft in Antwerpen, zei burgemeester Bart De Wever gisteren op de opening van de 77ste editie”, en verder: “De winnaar van de debuutprijs, Christophe Van Gerrewey, zette de boekenvakkers een spiegel voor. 'Heeft de boekenwereld zich niet overbodig gemaakt met initiatieven die niets met lezen te maken hebben?' Dat zag de Antwerpse burgemeester Bart De Wever (N-VA) even anders. Hij pleitte voor realiteitszin. 'Een boek blijft een product dat verkocht moet worden.' Waarop hij aankondigde dat…” Maar Bart De Wever was helemaal niet op de opening van de boekenbeurs. Hij was wel aangekondigd als spreker maar zat woensdagavond vast in de file rond Brussel. Bart De Wevers kabinetchef Joeri Dillen moest dan maar de toespraak van zijn baas voorlezen. En daar stond inderdaad in dat de “kookboekenbeurs” in Antwerpen blijft, en dat het boek een product blijft dat verkocht moet worden… Het mercantiele is Bart De Wever niet vreemd. Maar de partijvoorzitter was dus te lang blijven hangen in Brussel voor de voorstelling van  congresteksten om nog als Antwerps burgemeester op tijd in Antwerpen te kunnen zijn.

Partijgenoot en provinciaal gedeputeerde Luk Lemmens was er wel. Hij loofde de inspanningen van de provincie Antwerpen voor de boekpromotie, en met name de door de provincie uitgereikte Debuutprijs. Prijs die dit jaar naar Christophe Van Gerrewey met Op de hoogte gaat. Van Gerrewey zorgde meteen voor de enige spitante toespraak van de avond. Luk Lemmens zweeg natuurlijk over hoe hij gesnoeid heeft in de provinciale budgetten, onder andere ook het budget voor boekpromotie. Jarenlang was er op de Antwerpse regionale televisiezender ATV een boekenprogramma gepresenteerd door Michael De Cock. Wekelijks werden twee auteurs en/of boeken op een prettige informatieve wijze voorgesteld, en nog een paar andere boeken onder de aandacht gebracht. Maar dat programma is er nu niet meer, bij gebrek aan verdere financiële steun vanuit de provincie. Politiek is keuzes maken, maar aan sommige keuzes wil de N-VA liever niet herinneren.

Keuzes maken ze ook in Nederland. De regering-Rutte heeft naam gemaakt met een hard bezuinigingsbeleid. Tot wat dit leidt blijkt uit een deze week verschenen bericht. De wereldvermaarde Egyptische Bibliotheca Alexandrina (foto 2) wil 400.000 boeken en 20.000 tijdschriften overnemen van het Nederlandse Tropenmuseum en het Koninklijk Instituut voor de Tropen. “De Egyptische bibliotheek betaalt de kosten voor het inpakken en de verscheping. Zelfs daar hebben de Nederlandse organisaties geen geld meer voor sinds de stopzetting van de rijkssubsidie.” Zover is het al gekomen. Egypte, dat nochtans in een dramatisch slechte sociaal-economische toestand zit, redt (een deel van) de boekencollectie die de Nederlandse overheid niet meer wil bewaren. Wie is nu de cultuurbarbaar?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, de wever, lemmens, nederland |  Facebook | | |  Print