24-10-13

NOG ALTIJD N-VA-MAILADRES VOOR EX-WAPENHANDELAAR

Koen Hostyn (foto 1, 28 j.) is filosoof én econoom, en schrijft dezer dagen een boek over het sociaal-economisch programma van de N-VA, Het Vlaanderen van De Wever, dat in januari zou verschijnen. Hostyn werkt parttime bij de studiedienst van de PVDA, naast een andere parttime job.

 

Sinds september duikt hij in allerlei sociale media op. Met artikels bij De Wereld Morgen over Siegfried Bracke die de sociaal-economisch agenda belangrijker vindt dan een confederaal akkoord, over wat de N-VA met de ‘woonbonus’ wil zodra die een Vlaamse bevoegdheid wordt, over het beleid van N-VA-burgemeester van Aalst Christophe D’Haese; vorige zaterdag op de website van de PVDA over het ontslag van N-VA-partijraadlid Nick Mouton; maandag bij Knack online over het sociaal geweten van de N-VA…  Gisteren was het weer raak: BrusselNieuws.be, de online versie van Brussel Deze Week, maakte bekend dat  uit research voor het boek van Koen Hostyn blijkt dat de waarnemend voorzitter van de N-VA voor de Brusselse gemeenten Vorst, Sint-Gillis en Ukkel, Géza Mezösy (foto 2), veroordeeld is voor wapenhandel met landen uit het voormalige Joegoslavië terwijl er een VN-embargo was voor wapenleveringen aan die landen.

 

Later op de dag updatete BrusselNieuws.be haar bericht: aan tvbrussel vertelde Géza Mezösy intussen dat hij opstapt bij de N-VA. BrusselNieuws.be: “(…) Mezösy heeft in de jaren 1990 certificaten vervalst. Daarmee konden wapenhandelaars het VN-embargo omzeilen in ex-Joegoslavië. Mezösy ging hiervoor in zee met een Russisch-Oekraïense maffiose organisatie. Die leverde 13.000 ton wapens aan Bosnië en Kroatië. In 1998 werd de organisatie opgerold. Mezösy werd in België bij verstek veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Hij zou later opgepakt worden in Zuid-Afrika en hier zijn straf uitzitten. Auteur Koen Hostyn stootte op de naam van Belgisch-Hongaarse wapensmokkelaar tijdens de research van Het Vlaanderen van De Wever, een boek dat hij schrijft over het socio-economisch programma van de N-VA. Hostyn is econoom en filosoof en actief bij de studiedienst van de PVDA.

 

Géza Mezösy is vandaag lokaal vertegenwoordiger van de N-VA in Vorst, Sint-Gillis en Ukkel. Hij bevestigt aan Brussel Deze Week dat hij in de jaren 1980 oprichter was van Eastronicom in Grimbergen, dat legaal en illegaal wapens verhandelde in de hele wereld. Hij ontkent niet dat hij veroordeeld is, maar zegt dat die activiteit tot het verleden behoort. ‘Ik heb een blanco strafregister,’ zegt Mezösy die duidelijk verveeld zit met de onthulling van de PVDA. ‘Schrijf dit niet, of ik schakel mijn vrienden bij het parket in,’ dreigt hij. Auteur Hostyn vindt het niet zo vreemd dat mensen met een crimineel verleden bij de N-VA terecht komen. ‘De N-VA is in volle groei. Om de vele mandaten in te vullen zet Bart De Wever de deuren wagenwijd open. Daarbij komen heel wat postjes in handen van opportunisten en louche figuren.’

 

Mezösy verlaat nu de partij. ‘Ik vind het jammer dat men via mijn verleden de partij probeert te raken’, zegt hij aan tvbrussel. ‘Ik heb meteen mijn lidkaart teruggestuurd.’ N-VA Brussel was volgens voorzitter Lieven De Rouck niet op de hoogte van het verleden van Mezösy. ‘We kunnen niet iedereen googelen’, klinkt het. ‘Dit kan natuurlijk niet. Als hij zelf niet was opgestapt, hadden we hem uit de partij gezet.’" Dat niet elke organisatie al zijn leden kan natrekken, kunnen we best begrijpen. Maar de N-VA, vorig jaar over het VB gesprongen als rijkste partij van het land en bijgevolg over behoorlijk wat personeel beschikkend, wetend dat nogal wat mensen maar al te graag willen meegolven met het electoraal succes van partijvoorzitter Bart De Wever, die niet weet wat een auteur in spe tijdens een parttime job ontdekt… Je houdt het niet voor mogelijk, maar toch is het zo.

 

Overigens konden wij gisteren nog een e-mail versturen naar het N-VA-mailadres van Géza Mezösy. We wilden wel eens weten wat hem bewoog N-VA-lid te worden, hoe zijn aanvaarding bij de partij verliep, hoe hij zo vlug kon opklimmen tot plaatselijk voorzitter, welke indruk hij overhoudt van de N-VA, en wat hem spijt nu niet meer te kunnen realiseren. We kregen geen antwoord, maar de e-mail werd ook niet teruggestuurd wegens adresseringsproblemen. Géza Mezösy: weg bij de N-VA, maar met nog altijd een e-mailadres van de partij. De N-VA is een genereuze partij. Of…

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, n-va, brussel, mezosy |  Facebook | | |  Print

18-10-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Met de Boekenbeurs op komst worden meer auteurs geïnterviewd, en dat levert quotes op zoals deze van journalist-auteur Chris De Stoop (foto) in Knack Extra. Over het schrijverschap en de keuze van onderwerpen: “Onzekerheid heb je altijd, dat lijkt me de basisvoorwaarde. Te veel zelfvertrouwen kan je kritisch bewustzijn afvlakken. Ontvangst kun je trouwens nooit voorspellen, je hebt er totaal geen controle over, dus ga ik me er niet druk in maken. Mijn voornaamste zorg is een integer, degelijk boek afleveren – het is onze grootste opdracht in het leven om te onderzoeken wat diep in ons leeft en dat zo consequent mogelijk naar buiten te brengen via ons werk.”

 

Met deze blog is het niet anders. We weten dat artikels over de N-VA populairder zijn dan andere artikels – het verhaal over de Venetiaanse leeuwen-das werd meer dan 300 keer overgenomen op Facebook – maar betekent dat dan dat we artikels over het VB of over neonazi’s niet moeten publiceren? We doen wat we menen te moeten doen. Maar soms kunnen we de reacties ook niet op voorhand inschatten. Waarom werd een artikeltje over twee rechtse scholieren in Brugge meer dan 250 keer gedeeld op Facebook, en artikels die we zelf belangrijker vinden minder tot amper of niet? Het is een rare wereld, maar het blijft een genoegen dagelijks voor een vast schare en een wisselend aantal nieuwe bezoekers te mogen berichten. Zoals over deze citaten.

 

“Voor sommige mensen is Jef Geeraerts een populaire schrijver. Maar voor veel Congolezen is het ook een man die in zijn koloniale periode dingen heeft gedaan die niet konden. In een van zijn boeken schrijft Jef Geeraerts hoe hij de liefde bedrijft met een dertienjarig meisje. Stel je eens voor dat een Congolees dat met een blank meisje zou doen. Dan staat het land op zijn kop.” In de Haarstraat in Antwerpen werd een gedenkplaat aan het geboortehuis van Jef Geeraerts opgehangen. Dat lokt reracties uit, onder andere van de Congolees Billy Kalonji. (Gazet van Antwerpen, 12 oktober 2013)

 

“Steeds meer mensen vinden dat de multiculturele maatschappij mislukt is. Eigenlijk bedoelen ze daarmee dat al de mensen van een andere origine niet altijd hetzelfde referentiekader en dezelfde logica hanteren zoals Belgen en Europeanen dat doen. Alsof de Europeanen in Afrika  in het verleden plots als Afrikanen gingen denken en voelen.” Billy Kalonji kaatst de bal terug. (Gazet van Antwerpen, 12 oktober 2013)

 

“De N-VA verliest in een jaar tijd zowat tien procent in de peilingen. Een cijferanalyse maakt bovendien duidelijk dat de Vlaams-nationalisten in de eerste plaats aan CD&V en Open VLD verliezen. (…) Het bochtenwerk van de laatste weken, waarbij de N-VA plots een sociaal-economische herstelregering boven een confederale hervorming verkoos, deed dan weer geen enkele N-VA-sympathisant naar Vlaams Belang overlopen. Integendeel, de N-VA snoept nog steeds Belangers af.” Slecht nieuws voor de N-VA én het VB. (De Standaard, 12 oktober 2013)

 

“De meest bizarre trend is deze: afgezaagde of afgehakte ledematen. De dag dat we Andy zijn arm afzaagden van Marnix Peeters spreekt voor zich. In Leve het been beschrijft Max van Rooy hoe zijn leven veranderde na een amputatie. In Het been in de IJssel gaat Joris van Casteren op zoek naar de ‘eigenaar’ van een afgehakt been. (…) In De dode arm van Allard Schröder kunnen veel personages hun arm niet meer gebruiken. Om bommen te maken of… de nazigroet te brengen.” Karl van den Broeck, jurylid van de AKO Literatuurprijs sinds 2012, signaleert trends in de boekenoogst. Er worden drastische oplossingen gesuggereerd om te vermijden dat nog de nazigroet wordt uitgebracht. (Standaard Boekhandel Magazine, oktober 2013)

 

“De sterke opkomst van de extremistische stroming binnen de islam kan (…) niet los gezien worden van de gebeurtenissen begin jaren 2000, zeggen veel jongerenwerkers en deskundigen. Eind jaren negentig was er een politiek bewustzijn ontstaan bij de moslimgemeenschap. Maar dat bewustzijn is door de criminalisering van Dyab Abou Jahjah als voorman van de Arabisch-Europese Liga (AEL) en het broodroven van de Antwerpse imam Taouil agressief de kop ingedrukt. Het gevolg is dat een groot deel van de moslims apolitiek zijn geworden en niet meer deelnemen aan de maatschappij. Ze hebben de seculiere samenleving de rug toegekeerd en zijn gevlucht in hun religie.” De Standaard schetst het verhaal van de jongeren die naar Syrië trokken en van andere jonge moslims. (De Standaard, 14 oktober 2013)

 

“Niet de overwinning van de Belgen in Kroatië drukt op de waardering voor de Vlaams-radicale partij, wel de gecrispeerde manier waarop de N-VA ermee omgaat. In vele oren klinkt de onmogelijkheid voor Bart De Wever om te zeggen dat hij ‘voor België’ zal supporteren ongewoon zuurtjes, evenals Geert Bourgeois die zegt voor de Duivels te supporteren ‘omdat dat de ploeg met de meeste Vlamingen is’. Meer ten gronde staat de emotionele zucht naar optimisme op gespannen voet met het pessimistisch gestemde conservatisme van De Wever. En dat is de reële hinderpaal die de N-VA nu plots op haar virtuele zegetocht aantreft.” Bart Eeckhout analyseert. (De Morgen, 15 oktober 2013)

 

“Uw partij heeft in haar onstuimige groei een stel tafelspringers, opportunisten en postjesjagers in huis gehaald die zonder scrupules en zonder partijtucht hun grauwe spel hebben gespeeld, tot ze er zelf aan ten onder gingen. Zelfs uw partijtop had er geen vat meer op. De lemmingen hebben zich massaal het ravijn gestort.” ’t Pallieterke trekt partij voor  N-VA- (binnenkort ex-) burgemeester Erwin Brentjens in Turnhout, voor wat het waard is. (’t Pallieterke, 16 oktober 2013)

 

“Wanneer in Pakistan een meisje opkomt voor het recht om naar school te gaan, komt ze in aanmerking voor de Nobelprijs. Van dermeersch komt op voor de onderdrukking van vrouwen in de islam en krijgt géén Nobelprijs, maar een dagvaarding.” Volgens Vlaams Bemang-advocaat Bart Siffert, de voorbije week tweemaal in Antwerpen, eerst om zijn cliënt te verdedigen tegenover het Franse schoenenmerk Louboutin en daarna tegen de Canadese studente Rosea Lake, verdient Anke Van dermeersch niet vervolgd te worden maar minstens ook genomineerd te worden voor de Nobelprijs voor de Vrede. (Het Nieuwsblad, 16 oktober 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, boeken, actie, n-va, vb, islam, de wever, turnhout, van dermeersch |  Facebook | | |  Print

13-09-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Pairi Daiza is bekroond als Beste dierentuin van België en Nederland 2013 en toch vindt Zuhal Demir (Antwerps districts’burgemeester’ en N-VA-parlementslid) dat het niet kan dat twee panda’s in de buurt van Elio Di Rupo’s woonplaats Bergen te zien zullen zijn, en niet in Antwerpen. Of hoe de ene N-VA’er de andere, partijvoorzitter en Antwerps burgemeester Bart De Wever, deze week wilde overtroeven in media-aandacht en bravoure. Eén van de twee panda's werd er meteen moedeloos van (foto).

 

“Eerst werd gezegd dat hij begin 2014 zou stoppen als partijvoorzitter, nu is dat al uitgesteld naar november. Dat betekent dat hij al bijna een derde van zijn termijn als burgemeester een dubbele functie zal hebben vervuld. En wellicht wordt dat nog langer, want ik kan me niet voorstellen dat zijn partij de onderhandelingen met Elio Di Rupo enkel zal laten voeren door huidig ondervoorzitter Ben Weyts. En die onderhandelingen kunnen lang duren, zoals we weten.” Politicoloog Dave Sinardet waarschuwt dat de Antwerpenaren nog enige tijd zullen moeten wachten op een fulltime burgemeester. (Gazet van Antwerpen, 7 september 2013)

 

“Sinds 2003 loopt hij elke twee tot drie weken de ganse lengte van de straat af, en telt hij hoeveel (geschreven) talen er zichtbaar in het straatbeeld te zien zijn – op affiches, etalages, geparkeerde auto’s, vuilniszakken zelfs. ‘Ik telde er nooit minder dan elf en maximaal 24.’ Nederlands, Frans en Engels uiteraard. Arabisch en Turks (Berchem stond lang bekend als een Turkse buurt), maar ook Pools, Russisch, Thai, Farsi, Urdu, Hindi, Albanees, Portugees, Tamil, Japans, Armeens… ja zelfs Latijn (op de kerk).” Jan Blommaert heeft een nieuw, academisch boek uit over de superdiversiteit in de Driekoningenstraat en omgeving in Berchem. De acties van Voorpost voor een Vlaams Vlaanderen hebben hun doel niet bereikt. (dS Weekblad, 7 september 2013)

 

“De laatste moet de vlag naar Brussel terugbrengen.” Reactie van een AFF-bloglezer nadat bij de N-VA in Turnhout de voorzitter, de ondervoorzitter, de secretaris, de communicatieverantwoordelijke, drie schepenen en nog eens drie gemeenteraadsleden geschorst zijn door het nationaal bestuur van de N-VA. (E-mail, 7 september 2013)

 

“Wat met de voedingsbodem van radicalisme? Komt er ook een manifest voor beleidsmakers tegen islamofobie, werkloosheid en discriminatie?” Saïd El Kaouakibi vindt dat zonder de echte voedingsbodem van radicalisme aan te pakken de brochure Beheersen van moslimradicalisering. Handleiding voor beleid en praktijk weinig zoden aan de dijk brengt. (Gazet van Antwerpen, 10 september 2013)

 

“In Humo zegt Zuhal Demir (N-VA): ‘Tweehonderdduizend illegalen die de taal niet spreken, geen werk hebben en die ten laste zijn van het OCMW: onze samenleving kan dat niet aan.’ Welnu, als districtsburgemeester in Antwerpen zou zij toch mogen weten dat illegalen helemaal géén recht hebben op een OCMW-uitkering, alleen al omdat ze illegaal zijn! Dergelijke beweringen zijn pure desinformatie en stemmingmakerij, en worden door sommige mensen maar al te gemakkelijk geslikt. Het Vlaams Belang is dan niet veraf!” Lezersbrief van Paul Van den Berghe uit Gent. (Humo, 10 september 2013)

 

“Het park is verzorgd en de dieren hebben er meer ruimte dan in de Antwerpse Zoo. Daarom ben ik blij met de beslissing van Di Rupo – wat ook zijn eigen achterliggende beweegreden moge zijn. Volgens zijn kabinet is het trouwens de Chinese overheid die de keuze maakt. Dat de N-VA de premier over de panda’s wil interpelleren, is daarom ronduit beschamend. Elke stok om ‘de Walen’ mee te slaan is voor deze partij welkom, ook een bamboestok.” Schrijfster Ann De Craemer vindt het een verdedigbaar idee om twee panda’s uit China in Pairi Daiza te verwelkomen. Ann De Craemer vindt het belangrijker dat Elio Di Rupo de schending van mensenrechten in China aankaart. “Maar daarover zal de N-VA hem vast niet interpelleren.” (dS Avond, 10 september 2013)

 

(afgemeten) Wij zeggen samen niks.” PVDA-voorzitter Peter Mertens nadat Gerolf Annemans de SP.A afbrandt. Gerolf Annemans: “Mocht ik links zijn, dan zou ik me ook niet meer thuis voelen bij de SP.A. Tegen dat zogenaamd socialistisch beleid van die partij zeg ik samen met u: ‘neen’.” (Knack, 11 september 2013)

 

“De grootste drogreden is niet wat De Wever zegt maar hoe hij het zegt. Wat hem zo’n dodelijke debater maakt is zijn verongelijkte en cynische toon, die suggereert dat wat hij zegt toch de logica zelve is, dat ieder mens met een beetje gezond verstand toch moet inzien dat hij gelijk heeft en dat het godgeklaagd is dat iemand probeert hem tegen te spreken. (...) Tegen die toon kan geen enkel rationeel betoog opboksen. Als zijn argumenten worden ontkracht reageert De Wever daar niet op, hij trekt zijn mondhoek op, verlegt de aandacht en suggereert daarmee dat zijn gesprekspartner een onuitstaanbare muggenzifter is, die liever over details dan over de essentie discussieert, ook al zijn die details de essentie. Zijn succes in peilingen en op internetfora suggereert dat voor vele mensen de perceptie die hij creëert veel meer indruk maakt dan de kwaliteit van zijn argumenten.” Stefan van den Broeck ontleedt de discussietechniek van Bart De Wever. (Apache, 12 september 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, de wever, boeken, diversiteit, n-va, aalst, demir, antwerpen, annemans |  Facebook | | |  Print

30-08-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Zondag wordt in Sint-Niklaas een volksreferendum georganiseerd over de vraag of de stedelijke reinigingsdienst behouden of geprivatiseerd moet worden. Op korte termijn is privatisering financieel interessant voor de stad Sint-Niklaas. De privé werkt echter niet voor niets, en wil winst halen uit de stadsreiniging. De gevolgen zijn dan ook minder dienstverlening en slechtere arbeidsvoorwaarden, en op middellange termijn hogere kosten voor de huisvuilophaling en stadsreiniging. De werkgevers-organisatie Voka is tegen de organisatie van een referendum en gebruikt daarvoor schaamteloos als argument “de bevolking die dupe zou kunnen worden…” (zie het citaat hieronder).

 

“De alledaagse vormen van discriminatie (…) werken niet alleen ongelijkheid in de hand. Ze kweken frustratie, onbegrip en haat, en tasten zo in niet mindere mate dan geweld, criminaliteit of vandalisme, het ‘kostbare weefsel’ van onze samenleving aan. (…) De partij van het kostbare weefsel dreigt te vervellen tot het bekrompen, asociale en wrokkige ratjetoe waarvoor haar minst geraffineerde tegenstanders altijd al hebben gewaarschuwd.” Als Liesbeth Homans uitspraken doet als “Racisme wordt vandaag als excuus voor persoonlijke mislukkingen gebruikt” en “Ik zeg niet dat we niet meer mogen spreken over discriminatie van allochtonen. Maar we mogen vooral niet overdrijven”, zijn we ver af van Bart De Wevers oproepen voor burgerzin en het herstellen van de samenhang waarvoor hij tien jaar geleden in zijn columns pleitte. (De Morgen, 23 augustus 2013)

 

CD&V en Open VLD (laten) de afbraak van de heilige huisjes van het vorige bestuur over zich heen gaan. De Wever drukt stevig zijn visie door. De twee andere coalitiepartners zijn blijkbaar al blij dat ze erbij zijn. Deelnemen is belangrijker dan uw visie verdedigen. Of hun kiezers daar nu ook zo blij mee zijn, is maar de vraag.” Gazet van Antwerpen-journalist Sacha Van Wiele evalueert het nieuwe beleid in Antwerpen en kijkt vooruit. (Gazet van Antwerpen, 24 augustus 2013)

 

“De Antwerpse kopstukken van Vlaams Belang hebben gisteren de badstad Blankenberge bezocht. Filip Dewinter, Gerolf Annemans, Anke Van dermeersch en Wim Wienen waren er op uitnodiging van de Blankenbergse Vlaams Belang-topman Tanguy Veys.” "Vlaams Belang-topman"? (Het Laatste Nieuws, 24 augustus 2013)

 

“Ik hoop dat mijn boek een spiegel kan zijn voor de intelligente rechtse mensen. Zodat ze zichzelf een beetje verlegen voelen en vooral weer wat om zichzelf kunnen lachen.” Marnix Peeters, die vorig jaar debuteerde met De dag dat we Andy zijn arm afzaagden, mikt hoog met zijn nieuwe roman Natte dozen: “Intelligente rechtse mensen” tot inkeer brengen. In Natte dozen veegt Marnix Peeters de vloer aan met vrouwen, baby's, Afrikanen, bejaarden, asielzoekers, lesbiennes, dementerenden, mensen-die-voor-je-aan-de-kassa-in-de-supermarkt staan… en combinaties daarvan. Maar het is wel een heel vermakelijk boek. Of het Filip Dewinter gaat weerhouden nog langer het als denigrerend bedoelde “negers” te gebruiken, is echter nog wat anders. (Gazet van Antwerpen, 26 augustus 2013)

 

“Links moet in het offensief gaan en mag vooral niet in de framing van rechts trappen.” Jos Geysels geeft advies voor de verkiezingen op 25 mei 2014. (Humo, 27 augustus 2013)

 

“Pogingen om een rem te zetten op de groei van de toplonen is dus tegelijk morrelen aan één van de ornamenten van het neoliberalisme. De keerzijde – de neerwaartse spiraal van de lonen stoppen – is meteen een pijler onderuit halen. En het zou misschien ook vermijden dat Unizo na een volgende vakantie opnieuw moet klagen dat ouders hun twee kinderen samen één ijsje laten uitlepelen.” Een tip voor Unizo-topman Karel Van Eetvelt. (De Wereld Morgen, 27 augustus 2013)

 

“Voka Antwerpen-Waasland heeft kritiek op de volksraadpleging die zondag zal gebeuren in Sint-Niklaas. Volgens topman Dirk Bulteel is de volksraadpleging het resultaat geworden van een machtsstrijd tussen de vakbonden en de stad. Voka denkt zelfs dat de bevolking op langere termijn zelf de dupe zal zijn van deze discussie. De werkgeversorganisatie vreest ook dat in andere steden en gemeenten een volksraadpleging zal aangegrepen worden voor welke discussie dan ook.” Werkgeversorganisatie Voka vindt het geen goed idee om de bevolking rechtstreeks te laten beslissen over openbare dienstverlening en wat nog allemaal niet. Zou er geen andere reden zijn waarom Voka de keuze van het Sint-Niklase stadsbestuur (N-VA/SP.A/Groen) voor privatisering niet in vraag wil gesteld zien? (TV Oost, 27 augustus 2013)

 

"Mag ik de kaviaarsocialisten van het zogenaamde AFF er attent op maken dat ik ook geadverteerd heb in de brochure van de IJzerwake ! ‘Waar allen trouwloos falen, daar blijven wij getrouw’.” VB-parlementslid Pieter Huybrechts wijst erop dat niet alleen Karim Van Overmeire geadverteerd heeft in de programmabrochure van de IJzerwake. “De spionagedienst van het AFF begint mank te lopen... Beter betalen jongens !", voegt hij er nog aan toe. Als je geen klop doet in het parlement, moet je op andere manieren aan je bekendheid werken. (E-mail, 28 augustus 2013)

24-08-13

VLAMINGEN IN DE KRIEGSMARINE

Bij de IJzerwake, die morgen in Steenstrate ingericht wordt, wordt altijd iets gedaan om de zwarte rand rond de Vlaamse beweging tevreden te stellen. Is er niet zoals vorig jaar een bloemenhulde voor Verdinaso-oprichter en voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens, dan is er wel iets anders

 

Omdat vanaf volgend jaar in heel het land de oorlog van 1914-1918 uitgebreid herdacht wordt, zijn een aantal mensen die morgen een bloemenhulde krijgen op de IJzerwake Vlamingen te situeren in de Eerste Wereldoorlog. Maar ook de Duitse visie op die oorlog krijgt de nodige (?) aandacht. Daar zorgt ’t Pallieterke voor die op de IJzerwake een reproductie van de Illustrierter Kriegs-Kurier aan verminderde prijs aanbiedt (2 euro in plaats van 3 euro mits voorleggen van een bon uit ’t Pallieterke). De militaire operaties tijdens de Eerste Wereldoorlog bekeken vanuit Duits standpunt.

 

Pal naast de verminderingsbon voor de Illustrierter Kriegs-Kurier vindt de lezer van ’t Pallieterke deze week in zijn weekblad een boekbespreking van Vlamingen in de Kriegsmarine (foto). Daarmee zijn we weer in de buurt van de in bepaalde kringen geliefde Oostfronters beland. Toen het VNV-leider Hendrik Elias teveel werd dat de SS-leiding niet wilde ingaan op een aantal Vlaamse eisen, stopte hij in de zomer van 1943 met de recrutering van Vlamingen voor de Waffen-SS, en begon hij dan maar Vlamingen op te roepen zich te engageren in de Duitse Kriegsmarine. Naargelang de bron namen een vijfhonderd tot zevenhonderd Vlamingen dienst bij de Kriegsmarine. De basisopleiding van de Europese Kriegsmarine-vrijwilligers was overigens ook in handen van de SS.

 

Die geschiedenis is nu te boek gesteld door Jos Rondas, in een vorig leven onderofficier bij de Belgische zeemacht. Het boek wordt ontsierd door een aantal slordigheden: drukfouten, taalfouten, woorden die in zinnen ontbreken… en historische flaters. Zo schrijft de auteur dat de Verenigde Staten de oorlog verklaarden aan de Asmogendheden (Duitsland, Italië, Japan), terwijl de oorlogsstokers natuurlijk die laatsten zijn. “Neen, het standaardwerk over de Vlaamse vrijwilligers bij de Kriegsmarine heeft Jos Rondas niet geschreven; dat zal nog moeten geschreven worden”, besluit ’t Pallieterke.

 

Overigens is al wel een standaardwerk geschreven waarin de Vlamingen bij de Kriegsmarine aan bod komen. In Greep naar de macht. Vlaams-nationalisme en Nieuwe Orde. Het VNV 1933-1945 belicht Bruno De Wever die periode. Bruno De Wever merkt daarbij op dat het overigens maar een halfslachtige recruteringsstop voor de Waffen-SS was en in april 1944 de recrutering van Vlamingen voor de Waffen-SS opnieuw de uitdrukkelijke instemming kreeg van VNV-leider Hendrik Elias. Zoals Aline Sax later ook vaststelde bij de gewone Vlamingen die zich engageerden voor nazi-Duitsland, was de liefde voor het nationaal-socialisme groter dan de liefde voor Vlaanderen.

 

Meer over het VNV, inclusief een foto van de nieuwe Voorpost-actieleider Nick Van Mieghem die op de IJzerwake van 2008 fier poseert voor een VNV-vlag: in dit Alert!-artikel.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ijzerwake, collaboratie, boeken |  Facebook | | |  Print

09-08-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Gestart op 3 augustus 2012 is deze rubriek intussen een jaar oud, en nog altijd staan er meer mensen te dringen om geciteerd te worden dan er hier plaats voor is.

 

“Al van in het begin van de oorlog koos een deel van de bevolking voor actieve collaboratie uit fascistische overtuiging. (…) Zelfs de Duitse bezetters waren bij momenten ontzet door de wreedheid en graaizucht van hun Vlaamse collaborateurs. Rutten doorprikt daarmee een na de oorlog ontstane perceptie dat het verzet door de liquidatie van collaborateurs zelf de bloedige repressie had uitgelokt.” Recensie van het boek van Roger Rutten De nazirazzia van 25 mei 1943 (foto) over verzet en collaboratie in Sint-Truiden. (De Standaard, 2 augustus 2013)

 

“Bij het artikel ‘Liesbeth Homans even baas op ’t Schoon Verdiep’ staat een foto van de waarnemende burgemeester met geschoeide voeten die rusten op een lederen stoel in de raadszaal. Zoiets kan toch niet. Dit is een GAS-boete, ja toch? De vraag moet haar ook worden gesteld of zij bij haar thuis eveneens met haar schoenen op het meubilair zit? In elk geval: een fraai voorbeeld voor de jeugd.” Lezersbrief van Maria Borremans uit Antwerpen (Gazet van Antwerpen, 3 augustus 2013)

 

“Ik houd niet van het woord separatisme. Dat doet te veel denken aan de Balkan, een bloedige oorlog van slechts vijftien jaar geleden. Ik mag hopen dat er in België nooit een druppel bloed zal vloeien. Maar ik ben wel voor de afscheuring van Vlaanderen. (…) Logistiek, organisatorisch, administratief kunnen we op eigen benen staan. Daarvan lig ik niet wakker. De Vlaamse regering heeft alle bekwaamheid in huis. Maar ik weet niet of de Vlaming klaar is voor onafhankelijkheid. En dat blijft de essentiële vraag.” N-VA-Kamerlid Theo Francken houdt niet van het woord separatisme maar is wel “voor de afscheuring van Vlaanderen”. Voor het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid is er nog maar één probleem: is de Vlaming er klaar voor? (De Standaard, 3 augustus 2013)

 

“Alles wat er in de Europese geschiedenis is misgelopen de afgelopen honderd jaar, is het gevolg van nationalisme. Dat heeft ons in het verderf gestort.” Karel De Gucht legt nog eens uit hoe het is. En vindt dat we er niet over mogen zwijgen. “Ik vind dat we veel resoluter tegen de argumentatie van de N-VA moeten ingaan. Het druist in tegen mijn wereldbeeld. Dan moet je dat duidelijk zeggen en er niet over zwijgen omdat dat ze groter zou kunnen maken. We hebben die discussie ook gehad met het Vlaams Belang.” (De Morgen en De Tijd, 3 augustus 2013)

 

“De stad had beter meer geïnvesteerd in specifieke projecten, bijvoorbeeld voor de straatjongeren.” Tijani Bounana, woordvoerder van de Mechelse Stichting Al-Ikhlaas voor Opvoeding en Educatie vindt dat het stadsbestuur van Mechelen haar geld beter kan investeren in jeugdwerking dan met de aanwerving van een hoogopgeleide ‘projectmedewerker deradicalisering’. (De Standaard, 3 augustus 2013)

 

“Het feit dat het verhaal na rondbellen en nog eens rondbellen nergens kon worden bevestigd, en dat gemaakte afspraken voor de studio uiteindelijk niet werden gehonoreerd, was blijkbaar niet van tel. De machine denderde voort en produceerde weinig fraaie dingen. Regimepers. Omerta belge. Stalinzender. Broodjournalisten en angsthaasambtenaren. Komkommertijd. De aankondiging dat we in hetzelfde verband werkten aan een mooie studioaffiche, later op de zomer, bracht geen soelaas. Wat uiteindelijk rest, is een merkwaardige redenering. We zouden ons werk niet goed doen, net omdat we weigeren een verhaal een verhaal zonder harde bewijzen en de nodige achtergrond in de studio te brengen.” VRT-journaliste Kathleen Cools over de hetze op Facebook en Twitter om op Terzake het uit derde hand gehoorde verhaal te brengen over een Vlaams minister die ACW-critici met een revolver wil vermoorden. Roepen om niets. En verdachtmakingen. (De Tijd, 3 augustus 2013)

 

“Zit er, behalve Terzake en De Zevende Dag, nog iemand te wachten op Jean-Marie Dedecker?” Een pertinente vraag van Hugo Camps. De N-VA is anders ook wel geïnteresseerd. Alle stemmen die in West-Vlaanderen naar Jean-Marie Dedecker zouden gaan, gaan ten koste van de N-VA. Wat natuurlijk ook veel zegt over de N-VA en haar potentiële kiezers. (De Morgen, 6 augustus 2013)

 

“Wat de Hoeilaartse politica betreft gaat het om ‘seks op het werk’. Best aangenaam, kan ik als ervaringsdeskundige zeggen. Op kosten van de baas… Best voor de hand liggend wanneer je als getrouwde vrouw of single zoveel uren samen bent met collega’s die je ziet zitten. Best heel gewoon, voor beide seksen. Het begrip 'ongewenste seksuele intimiteiten' mag herdacht worden. De 'gewenste' zijn in de overgrote meerderheid.” Koen Calliauw, Vlaanderens eerste Provo, is ervaringsdeskundige. (Facebook, 8 augustus 2013)

07-08-13

ISLAMOFOBIE EN DISCRIMINATIE

Vorige week wezen we in De week in zeven citaten (en eentje extra) erop dat Etienne Vermeersch erin slaagde om een opiniebijdrage over het voor kinderen al dan niet beperken van toegang tot pornografie op het internet, te laten eindigen met een uithaal naar de SP.A omdat senatoren van die partij oproepen om islamofobie te beteugelen. Volgens Etienne  Vermeersch is dit “een absoluut dieptepunt in de geschiedenis van die partij” en kan de partij zich hiermee “nooit meer progressief noemen”. Straffe bewoordingen, en de zaak moet hoog liggen bij Vermeersch dat hij die boodschap zelfs in een opiniebijdrage over pornografie smokkelt. Toch is de SP.A niet de enige die aandacht vraagt voor islamofobie.

 

In het boek Islamofobie en discriminatie van onderzoeker Ineke van der Valk worden de resultaten toegelicht van één van de eerste Nederlandse wetenschappelijke studies naar islamofobie. In haar boek pleit Van der Valk ervoor om islamofobie als aparte discriminatiegrond te laten registreren, zodat het effectief bestreden kan worden aan de hand van een gericht en pro-actief antidiscriminatiebeleid. Volgens haar is daar behoefte aan, onder meer omdat het antidiscriminatiebeleid onder druk is komen te staan sinds PVV-leider Geert Wilders en zijn partijgenoten in 2010 doordrongen tot in het centrum van de politieke macht. ''Het was onverantwoordelijk om die gedoogcoalitie met Wilders aan te gaan. Daarmee heeft Wilders' anti-islamitische betoog een gelegitimeerde basis gekregen.'' Van der Valk benadrukt dat ''naarmate steeds vaker islamofobische uitspraken worden gedaan, islamofobie als het ware genormaliseerd wordt''. Dit stimuleert volgens haar ''een bepaald maatschappelijk klimaat waarin geweld en agressie gedijt''.

 

In een interview met de website Zaman Vandaag legt Ineke van der Valk uit waarom islamofobie nog steeds niet geregistreerd is. Ineke van der Valk: “Er is in Nederland pas recent meer aandacht voor dit verschijnsel. Dat omzetten naar een politieke beslissing om apart te registreren is een proces dat nu langzamerhand op gang komt. Je ziet dat er internationaal her en der gediscussieerd wordt over de term islamofobie. Zo'n discussie wordt dan hier ook opgepakt door mensen en organisaties - die zich al dan niet in het islamofobe kamp bevinden - die tegen aparte registratie zijn.

 

Eén van de tegenargumenten die vaak worden genoemd, is dat als islamofobie officieel zou worden gehanteerd als aparte discriminatiegrond, dat er dan geen godsdienstkritiek meer mogelijk zou zijn. Maar het punt is dat het niet om kritiek, maar om discriminatie gaat. Natuurlijk moet godsdienstkritiek mogelijk zijn, uiteraard. Dit soort discussies worden ook gevoerd binnen politieke partijen, die langzamerhand als het ware worden gesensibiliseerd rond het onderwerp islamofobie. Over het algemeen hebben politieke partijen wel oog voor deze vorm van discriminatie, maar of ze er veel voor doen of niet, dat is een andere kwestie.”

 

Moskeeën in Nederland waren tussen 2005 en 2010 117 keer slachtoffer van geweld. Hebben de islamofobische uitspraken van Geert Wilders daar iets mee te maken? Ineke van der Valk: “Wilders is scherp wat betreft verbale agressie, maar hij bepleit natuurlijk niet het gebruik van fysiek geweld tegen moslims. Ik denk wel dat naarmate steeds vaker islamofobische uitspraken worden gedaan, islamofobie als het ware genormaliseerd wordt. Dit stimuleert een bepaald maatschappelijk klimaat waarin geweld en agressie gedijen. Aan dat klimaat draagt Wilders bij uitstek bij.” Bepaalde ideeën van Geert Wilders zetten zich intussen vast in de hoofden van de Nederlandse bevolking en worden niet meer tegengesproken.

 

Ineke van der Valk: “Organisaties en mensen moeten, waar ze zich ook bevinden, altijd proberen tegengas te geven. (…) Uiteraard zijn anti-islamitische uitlatingen niet uitsluitend voorbehouden aan PVV-stemmers. Veel PVV-stemmers vinden dat Wilders veel te ver gaat. Zo van, 'We vinden dat hij een belangrijke functie heeft om de boel te alarmeren, maar we vinden het niet nodig dat hij aan de macht komt'. Dat is natuurlijk wel gevaarlijk, want ondertussen brengen ze hem wel aan de macht. Kijk, het antisemitisme vóór de Tweede Wereldoorlog bestond in alle Europese landen, maar in Duitsland is het, te zacht gezegd, volledig uit de hand gelopen, omdat het politiek georganiseerd werd. De kracht die de macht wist te grijpen had antisemitische overtuigingen en kon eenmaal aan de macht die overtuigingen in daden omzetten.” Toch een knappe politicus die Wilders, niet? Ineke van der Valk: “Het verbaast me altijd dat mensen Wilders zo knap vinden.” Geslepen, standvastig, creatief? “En kort door de bocht? Het is veel moeilijker om genuanceerd te zijn en dat is knapper trouwens. Wilders bekommert zich totaal niet om wat de dingen die hij roept, teweeg brengt"

 

"Er is een verandering gaande van het maatschappelijk klimaat rond de islam en moslims. Er is sprake van een toename van negatieve beeldvorming, een toename van discriminatie en racisme. Daarom was het onverantwoord om die gedoogcoalitie met Wilders aan te gaan. Wilders' anti-islamitische betoog kreeg daardoor een gelegitimeerde basis. Die coalitie is beëindigd, maar daarmee is het proces van een veranderend maatschappelijk en politiek klimaat niet gelijk gestuit. Daar is meer voor nodig, dat kost tijd.”

 

Ineke van der Valk heeft een brede achtergrond in de sociale wetenschappen, waaronder een doctoraal Pedagogie/Onderwijskunde en Etnische Studies, en promoveerde op het raakvlak van Sociale Wetenschappen en Tekstwetenschap (Discourse Studies) aan de Universiteit van Amsterdam. Ze heeft voor de Anne Frank Stichting onderzoek gedaan naar rechtsextremisme, jihadi extremisme, islamofobie, en radicalisering en deradicalisering van jongeren. Ze publiceerde onder andere ook Extreemrechts in Amsterdam en In en uit extreemrechts.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nederland, wilders, islam, racisme, discriminatie |  Facebook | | |  Print

26-07-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

“Uiteindelijk kon Gilberto Gil beter de geschiedenis laten rusten dan de heupen van die prachtige Braziliaanse jongedames voor ons.” Zanger-componist Gilberto Gil, van 2003 tot 2008 Braziliaans minister van Cultuur, gaf een tropisch concert in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne (foto), maar zweeg over de massale betogingen in Brazilië. De muziekrecensent van De Morgen vindt dit uiteindelijk niet zo erg. Onze chef-blog was er ook en hoorde Gilberto Gil wel zijn steun uitspreken voor de Occupy-beweging. En wat hoorden of lazen we nog?

 

“Door de staatshervorming heeft de provincie er niet langer de middelen voor en moeten we het stopzetten.”ATV-hoofdredacteur Hans Hellemans meldt dat het boekenprogramma Onder cover, dat gedeeltelijk gesponsord werd door het provinciebestuur, niet langer te zien zal zijn op de Antwerpse regionale televisiezender ATV. Met dank aan Vlaams minister Geert Bourgeois (N-VA) die de herschikking van bevoegdheden van de provincie doorvoerde en aan Antwerps bestendig gedeputeerde voor Cultuur Luk Lemmens (N-VA) die de herschikking steunt. Kan ATV dan niet het boekenprogramma volledig zelf bekostigen? Dat zou toch moeten kunnen. Ter verdediging van ATV geldt wel dat de zender ook minder middelen krijgt door het schrappen van de uitzendingen van De Nieuwe Antwerpenaar, een van de eerste beslissingen van Antwerps burgemeester Bart De Wever (N-VA). (De Standaard, 19 juli 2013)

 

“Politici zijn allemaal hetzelfde, en daarom kan ik bij mijn studenten al aanwijzen wie er talent heeft om later in de politiek te gaan. Alle politici die ik ken zijn intelligent, gedreven, hardwerkend, zeer overtuigd van het eigen gelijk, en ze hebben weinig aanleg om naar de argumenten van anderen te luisteren.” Marc Hooghe, hoogleraar politieke wetenschappen aan de KU Leuven, kent zijn pappenheimers. (De Standaard, 19 juli 2013)

 

“Enkele weken geleden werd de internationaal gerenommeerde socioloog Zygmunt Bauman tijdens een lezing aan de universiteit van Wroclaw door een honderdtal Poolse skinheads belaagd. (…) Het stelletje hooligans werd uiteindelijk door zwaarbewapende agenten en leden van de Poolse antiterrorisme-eenheid uit de universiteitsaula verwijderd. De intellectuele vrijheid gered, zou je denken. Maar als de vrijheid van denken en spreken al een zaak voor onze antiterreurdiensten wordt, dreigt er dan niet iets mis te lopen in Europa? Vrij denken in een harnas is moeilijk.” De Pools-Vlaamse filosofe Alicja Gescinska over haar geboorteland. (De Morgen, 20 juli 2013)

 

“Tot slot zullen een aantal van de 150 medewerkers ingezet worden voor een verdubbeling van onze arrestatie-eenheden, die onder meer criminelen opsporen en gespecialiseerde steun bieden bij betogingen.” Een nieuw gebouw heeft de Antwerpse politie nog niet, maar als de toren op de Oudaan verlaten wordt en elders efficiënter kan gewerkt worden, kunnen 150 politiemensen extra de straat op in Antwerpen. Korpschef Serge Muyters weet al waar die inzetten. Onder andere voor “een verdubbeling van onze arrestatie-eenheden”. Officieel: het Bijzonder Bijstandsteam (BBT); in de volksmond: de ‘bottinekes’.  Het “gespecialiseerde steun bieden bij betogingen” bestaat vaak uit het in vrijetijdskledij zich mengen tussen betogers. Toen we hen op 1 mei zagen, dachten we eerst dat het een groepje N-SA’ers waren. (Gazet van Antwerpen, 20 juli 2013)

 

“Een niet zo recent, maar daarom niet minder interessant statistiekje leert dat de meest separatistische partij, Vlaams Belang, naar verhouding het grootste aantal royalisten in haar rangen telt. Dat klinkt paradoxaal, maar hoeft dat helemaal niet te zijn. (…) Het laat zich immers snel raden wat die Belang-kiezers zoeken: autoriteit, een gezagsstructuur, traditie, vastigheid. Los van de specifieke politieke inhoud daarvan, is dat precies wat de partij claimt, maar wat de monarchie net zo goed kan uitstralen.” Het is niet de enige keer dat de Vlaams Belang-kiezers anders denken dan de Vlaams Belang-partijleiding. Ook over abortus bijvoorbeeld is dat anders. (De Standaard, 23 juli 2013)

 

“Met gemengde gevoelens blik ik terug op de festiviteiten rond 21 juli in Antwerpen. Dat onze nieuwe burgemeester geen royalist is, dat is zijn volste recht. Maar hij is gekozen door het volk en moet ten dienste staan van het volk. Dus ook van de oudstrijders die wel nog erg veel belang hechten aan die jaarlijkse festiviteiten. Nu was het duidelijk met veel tegengoesting.” Lezersbrief van Jan Marissen, uit Antwerpen. Overigens kwam Bart De Wever twintig minuten te laat op de 21 juli-plechtigheid aan het Stadspark en vond hij het niet nodig zich hiervoor te verontschuldigen. (Gazet van Antwerpen, 23 juli 2013)

 

“In 2014 zullen de andere partijen in zijn plaats kiezen dat ze niet met hem willen samenwerken en kan hij weer de verongelijkte politicus spelen. Ik hoor het hem al zeggen: ‘Koning Filip is nog erger dan zijn vader.’ (lacht) Hugo De Ridder gelooft niet dat er voor de N-VA na de volgende verkiezingen een grote rol is weggelegd op nationaal niveau. (Humo, 23 juli 2013)

 

"Wij hanteren onze eigen kledingvoorschriften. We weren alle racistische of seksistische slogans. Maar tot hiertoe hebben we daar nog nooit problemen mee gehad." De organisatoren van Tomorrowland reageren slimmer dan de burgemeesters van Rumst (CD&V) en Boom (N-VA) door enkel racistische en seksistische kledij te viseren. (Meerdere kranten, 24 en 25 juli 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, boeken, polen, antwerpen, vlaams belang, de wever |  Facebook | | |  Print

24-06-13

REBELLEN. OPSTANDIGE VERZETSSTRIJDERS EN ANDEREN

Manu Claeys zei het laatst nog bij de voorstelling van zijn boek Stilstand: het zijn de sociale bewegingen die de richting aangeven, de politiek bepaalt enkel het tempo waarin de dingen gebeuren. In het nieuwe boek Rebellen vertellen historici over de sociale strijd die cruciaal is voor het bekomen van veranderingen, maar waarover in de officiële geschiedschrijving amper gesproken wordt. Omdat de geschiedschrijving gebeurt door wie de macht heeft, en men zich voor die veranderingen moest verzetten tegen die machthebbers. Het is het verhaal van boerenopstanden en stedelijk oproer tot religieuze oppositie en stakingen die aan de basis liggen van onze sociale zekerheid. De samenstelling van het boek en het voorwoord is van Anne Morelli die eerder al mythes uit onze vaderlandse geschiedenis weerlegde.

 

Het is geen boek in pamfletstijl geworden, maar op grondig historisch onderzoek gebaseerd werk. Toch als we mogen voortgaan op het hoofdstuk dat we als eerste gelezen hebben en waarvan we hieronder enkele fragmenten publiceren, Opstandige verzetsstrijders in 1944. Het hele hoofdstuk is tien keer zo lang als deze bijdrage. Hieronder dus slechts een smaakmaker, maar wel exclusief voor de lezers van AFF/Verzet.

 

“(…) Aan het begin van de oorlog stond de Kommunistische Partij van België nog zwak en geïsoleerd. Maar door haar clandestiene strijd tegen de bezetter oefende ze een grote aantrekkingskracht uit op al wie de naziheerschappij en de arrogantie van de collaborerende organisaties niet accepteerde. Om de door Hitler bezette Sovjet-Unie te helpen, openden de communisten overal in Europa een tweede front om het Duitse leger materiële schade toe te brengen, de collaborateurs bang te maken en de bezette bevolking opnieuw hoop te geven. In België, waar geweld geen essentieel onderdeel van de arbeiderscultuur uitmaakte, was het niet gemakkelijk de militanten te overtuigen tot directe actie over te gaan of, nog erger, executies uit te voeren.

 

In bepaalde beroepen moesten eerst de oude anarchistische tradities weer worden opgerakeld, en bovendien was het engagement nodig van oudgedienden uit de Internationale Brigades van de Spaanse Burgeroorlog, van jonge – merendeels Joodse – buitenlanders die woedend waren over de razzia’s en van intellectuelen die de noodzaak tot actie inzagen, vooraleer de Gewapende Partizanen konden worden opgericht en ingezet. (…) Het door haar geleide en aangestuurde Onafhankelijkheidsfront werd zelfs de grootste massaverzetsorganisatie. Een reële macht dus, met steeds meer sympathisanten, die door de wending die de oorlog nam – vooral na Stalingrad – niet onverschillig bleven voor het aura van het Rode Leger.

 

De hypothese van een communistische machtsovername verwierf dus wel degelijk enig gewicht, hoe onwaarschijnlijk dat aan de vooravond van de oorlog ook leek. In alle machtskringen, zowel in het bezette België als in Londen waar de Belgische regering in ballingschap verbleef, vroegen sommigen zich onverwijld af welke maatregelen er genomen moesten worden. Wat waren de doelstellingen van deze groeiende macht, die zelfs over een leger beschikte? Welke strategie moest er tegen hen gebruikt worden? Hoewel de anticommunistische traditie goed was ingeburgerd in de Belgische samenleving, was de reactie tegenover de communisten zeker niet eenzijdig vijandig of negatief.

 

(…) In een lange boodschap aan Londen kende het Onafhankelijkheidsfront op 23 november 1943 het grootste belang toe aan het bestraffen van collaborateurs en oorlogsprofiteurs in alle lagen van de bevolking: ‘laten boeten’ en ‘laten terugbetalen’ waren de voornaamste woorden van een oproep die zich kantte tegen een ‘politiek van de spons erover’ na enkele executies om een voorbeeld te stellen. Als dat het geval zou zijn, riskeerde men een ‘echte opstand’. (…) In januari 1944 legde het Onafhankelijkheidsfront de nadruk op wapens, ontwikkelde de strategie van de nationale opstand en, erger nog, kondigde het initiatief van de bevrijdingscomités aan. ‘Nationale opstand’, ‘bevrijdingscomités’: zien we daar geen gedroomde camouflage voor ‘machtsovername’ en ‘Sovjets’?

 

(…) De Kommunistische Partij, tot dan toe wat op de achtergrond gebleven, moest zich tijdens de opstand herbevestigen. Ze moest zich manifesteren, zich tot het volk richten, zich bevestigen in haar ‘rol van gids en organisator’. (…) Hoewel in de regering van nationale eenheid in september 1944 naast de secretaris-generaal van het Onafhankelijkheidsfront nog twee communisten zaten, konden deze regering en de duizenden bewapende mannen die niet hadden kunnen vechten en voor wie de jacht en het toezicht op de ‘collaborateurs’ maar een magere troost was, het niet echt goed met elkaar vinden. Aan het hoofd van het Hoog Commissariaat voor de Veiligheid van de Staat werd Ganshof ongeduldig.

 

De magistraat, verantwoordelijk voor de ordehandhaving, vond dat de straten ‘een revolutionaire aanblik’ boden, vooral omdat de ordediensten zelf amper bewapend waren. Hij eiste dan ook zo snel mogelijk de ontwapening van de verzetsstrijders en verzette zich tegen elke verdere inzet van verzetsstrijders in de nog niet helemaal afgelopen oorlog. De regering volgde hem op dit punt, omdat anders het bestaan van het verzet alleen maar zou worden verlengd. Vanaf dat ogenblik onderging het verzet een eliminatiestrategie in verschillende fasen: militaire begeleiding, politieke en administratieve terugdringing, demobilisatie en, ten slotte, ontwapening. De verzetsstrijders, aanvankelijk overladen met eerbetoon en lofbetuigingen, werden al snel als verdacht beschouwd, en ook zo behandeld.

 

(…) De Kommunistische Partij van België  kondigde voor de ‘betoging van het Onafhankelijkheidsfront’ een algemene mobilisatie af om ‘een regering’ te eisen ‘die grotendeels democratisch is in plaats van een regering die oorlog voert’. Op muren gekalkte leuzen, pamfletten, aanplakbiljetten en zelfs ‘ophitsing’ van militanten tot hevige betogingen: het voorafgaande weekend slaagde de gemeentepolitie er niet in om het uitgevaardigde verbod op samenscholingen op te leggen. Voor de communisten kwam het eropaan ‘de regering te vervangen vóór die erin slaagt het verzet te ontwapenen, want in de verwarring van zo’n ontwapening zou het volk gedemobiliseerd raken. En dat zou de weg vrijmaken voor een groots offensief van de reactionairen.’ (…)”

 

Wat ging daar nog allemaal aan vooraf, en vooral: hoe kwam het toch niet tot een revolutionaire omwenteling? Lees dit – en nog vele andere interessante verhalen – in Rebellen (Uitgeverij EPO, 343 blzn., 24,90 euro).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

04-06-13

HOE DURVEN ZE?: DE FILM

Tot spijt van wie het benijdt is Peter Mertens’ Hoe durven ze? het best verkocht politiek boek van de voorbije jaren. De actualiteit van de economische crisis en de foute remedies van de Europese instanties vergroten natuurlijk de drang om inzicht te verkrijgen en alternatieven te zoeken. Deze week wordt de filmversie van het boek online gezet.

 

De documentaire is opgebouwd met vijf korte thematische filmpjes. De Antwerpse 'nachtburgemeester' Vitalski legt de link tussen verschillende fragmenten. Verder komen er allerlei experts en opiniemakers aan het woord, en zijn er verhalen en getuigenissen van gewone burgers. De filmmaker bleef niet in eigen land maar trok voor opnames ook naar Duitsland, Griekenland en Spanje.

 

Gisteren werd het eerste deel online gezet, Elke week bankencrisis. Vandaag volgt Besparen tot in de kist. Morgen: Het fiscale pretpark. Donderdag: Bratwurst, Lederhosen und Mini-jobs. En vrijdag: Welk Europa willen we? Je vindt het allemaal op de website www.hoedurvenze.be, met de mogelijkheid om elk filmpje te delen op Facebook, Twitter en andere sociale media. Op de website vind je bij elke aflevering ook nog puntig achtergrondcommentaar.

 

Het is niet de eerste keer dat met een film een marxistische analyse van een sociaal-economische crisis in beeld wordt gebracht. In 1981 bracht Robbe De Hert Le filet americain uit, met in de hoofdrollen Ernest Mandel en Paul Van den Boeynants, en verder het strijdtheater uit de jaren zeventig (de Internationale Nieuwe Scène, Vuile Mong en zijn Vieze Gasten, Het Trojaanse Paard…) en een grappig tekenfilmpje als opener van de film.

 

In de jaren tachtig moest een ‘filmavond’ ingericht worden om de film te kunnen zien. Dat is nu wel anders. Het kapitalisme geeft de wapens om haar eigen systeem sneller te ondergraven. Fijn zo.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, media, actie |  Facebook | | |  Print

19-02-13

AANGEBRAND BOEK (2): WEDER HURE NOCH SKLAVIN

Vandaag wordt in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen een Duitse vertaling voorgesteld van het een jaar geleden verschenen anti-islam boek van Anke Van dermeersch Hoer noch slavin (foto).

 

In Oostenrijkse media wordt Anke Van dermeersch voorgesteld als “die flämische Vlaams-Belang-Politikerin und ehemalige ‘Miss Belgien‘, Anke Van dermeersch“. Spreekt een Vlaams Belang-politica de Oostenrijkers allicht niet aan, dat ze een voormalige Miss België is wordt dan maar ongeneerd als verkoopsargument uitgespeeld. In het buitenland doet een mens al eens iets wat men zich in eigen land niet zou veroorloven. Filip Dewinter, vorige week nog in Zuid-Spanje toen Bart Debie zich als informant van de Staatsveiligheid outte, zal er ook zijn. Hij wordt op de uitnodiging voor de boekvoorstelling voorgesteld als de voorzitter van de vereniging ‘Steden tegen islamisering‘. Dat die vereniging niet echt steden groepeert, maar slechts partijen en vooral partijtjes actief in een aantal steden, mag de pret niet drukken.

 

De couleur locale wordt verzorgd door Susanne Winter, FPÖ-politica bekend als een felle tegenstandster van de islam. Susanne Winter sprak ook al toen Anke Van dermeersch' boek in Antwerpen werd voorgesteld. Niet in het Felixpakhuis zoals eerst gepland, maar elders. De markantste uitspraak van Susanne Winter is dat men in het stadspark van Graz een bordeel met dieren moet opzetten, zodat de moslims daar naartoe kunnen gaan en hun handen niet leggen op meisjes in het park.

 

Na de boekvoorstelling vanavond wordt een verfrissing aangeboden. Het zal nodig zijn.

00:14 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van dermeersch, islam, boeken, oostenrijk, internationaal |  Facebook | | |  Print

03-12-12

MENEER DE BURGEMEESTER

Op Canvas loopt op dinsdagavond de reeks Meneer de Burgemeester. Peter Vandekerckhove interviewde meer dan veertig burgemeesters, de meesten niet meer actief in de politiek zodat ze zonder schroom kunnen vertellen over sociaal dienstbetoon en ruimtelijke ordening, pensenkermissen en machtsmisbruik, en nog veel meer. De aflevering morgen handelt over de komst van vreemdelingen en asielzoekers, en de opkomst van het Vlaams Blok.

Om dat laatste thema voldoende te kunnen aansnijden in de serie en het gelijknamig boek moest samensteller en interviewer Peter Vandekerckhove afwijken van één van zijn uitgangspunten: geen Bekende Vlamingen (geen Louis Tobback, geen Herman De Croo) in zijn reeks portretten. De minder bekende burgemeesters konden echter maar weinig kwijt over de opkomst van het Vlaams Blok zodat alsnog Bob Cools (foto 2), Antwerps burgemeester  van 1983 tot 1994, erbij werd gehaald. 

Bob Cools: “In die tijd (1978, nvdr.) waren de twee markantste problemen die onder klagers altijd terugkwamen: de duif en de hond. Enfin: wat die achterlieten op de mensen hun stoep. Tot daar op een bepaald moment ‘de Marokkaan’ bij kwam. Die onverdraagzame geluiden hoorden we tot onze grote verbazing voor het eerst tijdens een hoorzitting die we organiseerden naar aanleiding van de inplanting van een nieuwe wijk, het Zuid.” Het tonen van een dia met Marokkaanse moeders, met hoofddoek en lange gewaden, die hun kleuters naar een buurtschooltje brachten, ontlokten reacties zoals: “Zeg, hebben jullie niks anders te tonen, wat is dat hier voor iets! Vroeger hadden we nonnen, wat is dat nu!?” Burgemeester Lode Craeybeckx probeerde de zaal te kalmeren, maar het liep helemaal uit de hand.”

Bob Cools zag met lede ogen hoe de partijstructuur en het samenstellen van de kieslijsten veranderde. “Tegenwoordig duidt (…) de lijsttrekker de mensen aan die mee optrekken, maar zo was dat vroeger niet: toen konden de mensen zich kandidaat stellen in de wijkkring, dat ging dan naar een hoger niveau, en zo gingen de mensen dan ook pollen om een goeie plaats om een goeie plaats op de lijst te verkrijgen. Door het pollen weg te trekken is er een grote breuk gekomen in het partijleven. (…) Door de hervormingen in ons partijbestuur zijn ook die wijkkringen verdwenen. Het Vlaams Belang heeft die van ons overgenomen. Zij hadden onmiddellijk begrepen dat je in de wijken moet investeren, omdat je dan een beeld hebt van wat er in die buurt gebeurt.”

Jan Van den Kerckhof, burgemeester van 1965 tot 1988, vertelt: “De eerste Vlaams Blokstemmers hier in Edegem waren verbitterde mensen uit een lage sociale klasse. Die hadden met de helft van de buurt ruzie, die waren tegen van alles en nog wat. Dus die verbitterde mensen zoeken een oplossing, want ‘die Marokkanen, die pakken ons werk af!’ Boenk, Vlaams Blokkiezers. (…) Je kon daar niet mee praten of discussiëren. ‘Een Marokkaan om in de hoogovens te werken? Die hebben wij niet nodig! We hebben daar Belgen voor!’ Dat is niet waar, er is geen enkele Belg die dat nog wil doen. Verbittering is de basis van hun partij.”

Hugo Marsoul, burgemeester van 1989 tot 2002, kreeg een dreigbrief waarin hij geplaatst werd tussen allerlei illustere figuren die ooit het slachtoffer van een aanslag waren, op één jaar tijd gingen negen rechtervoorbanden van zijn auto stuk, en ooit werd zijn auto met cement overkapt waarop het geregend had – probeer dat er dan maar eens van af te krijgen. De propaganda miste zijn doel niet. “Op een bepaald moment verscheen er een politiek pamflet dat mij, de burgemeester van Diest, papa Turk, noemde. Papa Turk zou de parochiekerk omvormen tot moskee. Hij zou de Blemenlaan omdopen tot Avenue Istanbul en de Tulpstraat zou Avenue Marsoul worden. Men begon verhalen te vertellen over extreem lage leningen voor migranten. Ik zou zelfs kinderen hebben bij migranten. Allemaal goed en wel, maar de mensen kletsen maar door en de zwakste schakels capteren zulke dingen het sterkst.”

Soms geven de naast elkaar geplaatste meningen voldoende duidelijkheid. Over vreemdelingen zei de ene burgemeester in Vlaams-Brabant: “Tja, natuurlijk zijn er al eens problemen. Dan moet je op die mensen afstappen en ermee praten.” Amper vijf kilometer verder, bij een andere burgemeester, was de teneur ei zo na dat een bezettingsleger zijn gemeente had overspoeld. Soms missen we echter de kritische vragen. Bob Cools bijvoorbeeld had een negatieve ervaring met in een Open brief in te gaan tegen de gevoelens die op de wijkvergadering-met-de-dia naar boven waren gekomen, maar hij bleef zich verzetten tegen actief ageren tegen het Vlaams Blok (“Het Verschijnsel”) en het racisme. “Doodzwijgen” was Cools’ motto.

In september 1988 heeft de Antwerpse ACOD een brochure uitgebracht onder kop Het racisme past in een verdeel- en heersstrategie die we bestrijden. Een aantal vooroordelen werden met tekst en cartoons weerlegd; het ABVV-standpunt over “de integratie der gastarbeiders” werd meegegeven. Het kostte toenmalig ACOD-secretaris Charles Vander Vinck een kwade telefoon van Bob Cools vanuit het Antwerps stadhuis. De ACOD-brochure was “olie op het vuur gooien”. Maar wat werd in de brochure aangeklaagd? Bijvoorbeeld dat het aanleren van Nederlands voor niet-leerplichtigen enkel gebeurde door vrijwilligers. De bedrijven die profiteerden van de arbeidskracht van de ‘gastarbeiders’ voelden zich niet verantwoordelijk voor de integratie van deze mensen. Dát werd aangeklaagd, maar stoorde blijkbaar. En zo werd het bed gespreid voor het Vlaams Blok.

00:12 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, vb, antwerpen, racisme, actie |  Facebook | | |  Print

30-10-12

OMGAAN MET DISCRIMINATIE, DIVERSITEIT EN MIGRATIE

Enerzijds. Anderzijds..jpgVanavond vindt de officiële opening plaats van de Boekenbeurs, morgen worden de deuren van de Boekenbeurs opengesteld voor het grote publiek. Donderdag is het de eerste avond dat men langer openblijft, en wordt Jozef De Witte er geïnterviewd naar aanleiding van zijn boek Enerzijds. Anderzijds.

Jozef De Witte studeerde psychologie, criminologie en management, en is sinds 2004 directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR). Voordien werkte hij onder andere voor Amnesty International, het Tweedekansonderwijs en 11.11.11. Een maatschappelijk bewogen man, zonder dat hij een partijkleur heeft. De titel van zijn jongste boek is dan ook wat ongelukkig omdat “enerzijds, anderzijds” een discours is dat vaak geassocieerd wordt met de CD&V. De Wittes “enerzijds, anderzijds” slaat op de minstens twee kanten die er aan veel zaken zijn. Eén van die kanten verdonkeremanen doet niet alleen de waarheid geweld aan, het belemmert ook het zicht op duurzame oplossingen.

Het veelzijdig bekijken van cases maakt wel dat Jozef De Witte en het CGKR al te gemakkelijk het voorwerp zijn van kritiek. Tegenstrijdige kritiek. Het Vlaams Belang laat geen kans onbenut om  de uitvoering van het eerste punt uit haar 70-puntenplan te eisen: het opdoeken van het toen nog Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid, nu Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding. Joods Actueel vindt daarentegen dat het CGKR te laks optreedt, toch in kwesties waar joden bij betrokken zijn. Het is daarom goed dat Jozef De Witte in Enerzijds. Anderzijds de werking van het CGKR verduidelijkt, en ook de wetgeving en mensenrechten die als leidraad voor het optreden gelden.

Bijvoorbeeld waarom er een andere aanpak is voor discriminatie dan voor haatboodschappen. In het eerste geval wil de wetgeving dat de gelijke behandeling de regel en een verschil de uitzondering is. Voor de functie van directeur van een christelijk rusthuis kan het christelijke een voorwaarde zijn, voor een poetsvrouw in datzelfde rusthuis moet respect voor de christelijke overtuiging voldoende zijn. In het tweede geval, bij haatboodschappen, is de vrijheid van meningsuiting de regel. Woorden die schokken, verontrusten of zelfs kwetsen moeten kunnen. Maar het is anders als men door het beeld dat men systematisch ophangt over vreemdelingen kennelijk en herhaaldelijk aanzet tot haat, discriminatie en geweld. Of – hij wordt niet geciteerd in het boek, maar Eddy Hermy (N-SA) indachtig – als men giftige verklaringen aflegt in een context waar ook het optreden van neonazigroepen is geprogrammeerd.

Het CGKR treedt niet alleen op inzake racisme, ook andere discriminaties worden aangepakt. Of probeert men aan te pakken. Discriminatie omwille van de leeftijd is bijvoorbeeld een niet te onderschatten probleem, maar onderbelicht ook al omdat er geen belangenbehartigers buiten het CGKR zijn om die problematiek onder de aandacht te brengen. Overigens probeert het CGKR altijd eerst tot een onderhandelde oplossing te komen, elke rechtszaak die vermeden kan worden belast minder het rechtsapparaat en geeft allicht meer voldoening aan beide partijen. Slechts in 1 % van de gevallen komt het tot een rechtszaak. Als het niet anders kan, en de benadeelde partij het zover wil doordrijven. Soms ook is er een rechtszaak om duidelijker te krijgen wat de wetgever wilde. De case van kantel- en sectionaalpoortenbedrijf Feryn is hiervoor exemplarisch.

Jozef De Witte gaat in Enerzijds. Anderzijds ook in op heikele kwesties als: wat is neutraliteit? Is neutraliteit bijvoorbeeld het aan overheidsloketten weglaten van kentekenen van… of het erkennen van de diversiteit van de samenleving maar zorgen voor een gelijke behandeling van de klanten? En hoever reikt de vrijheid? Een bowlingzaak bijvoorbeeld weigerde de toegang aan een vrouw met een hoofddoek, ook al droeg die vrouw haar hoofddoek niet uit geloofsovertuiging maar om haar kaalheid na een behandeling tegen kanker te verbergen. Jozef De Witte kondigt Enerzijds. Anderzijds aan als een persoonlijk boek, maar zonder het beleid van het CGKR van naadje tot draadje te kennen lijkt ons De Witte beleidsmatig maar één keer de persoonlijke toer op te gaan: wanneer hij zich verzet tegen collectieve regularisaties van mensen zonder geldige verblijfspapieren.

Sterk is hoe Jozef De Witte vergelijkingen maakt met andere sectoren dan zijn core business. Zoals in: “Ja, het migratie- en integratiebeleid is mislukt. En heel snel krijg je dan te horen dat dit dus aan ‘hen’, aan de migranten, ligt. Dat is een wel zeer merkwaardige conclusie. Ik heb nog nooit horen zeggen dat als het onderwijsbeleid mislukt, dat aan de kinderen zou liggen; of als het gezondheidsbeleid mislukt, dat aan de zieken zou liggen.” Of als De Witte toch nog even uitgangspunten in herinnering brengt. “De weigering om verschillen tussen mensen te erkennen, te aanvaarden en zelfs te stimuleren is niet in het voordeel van deze mensen, en evenmin in het voordeel van de samenleving als geheel. Een samenleving heeft er alle belang bij dat mensen zich goed in hun vel voelen, dat ze niet afgewezen worden op grond van kenmerken die er niet toe doen, dat ze zich volop ontplooien en net dankzij hun eigenheid en zelfs eigenzinnigheid zorgen voor creativiteit en innovatie.”

Waren er goede redenen voor de oprichting van het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid (in 1989) en de doorstart met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (in 1993), tegenwoordig loopt ons land achter op de dynamiek rond mensenrechten in onze directe buurlanden. Meer zelfs, men wil – met de interfederalisering als excuus – wat vandaag bestaat als middelen om op te treden verzwakken. Nochtans tonen dagelijkse meldingen, studies over wonen, werken en weten, en undercoverreportages aan dat discriminatie nog steeds een harde werkelijkheid is.

Enerzijds. Anderzijds is een verhelderend boek. Het toont aan dat discriminatie helaas nog niet de wereld uit is, weerlegt een aantal vooroordelen over het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, en schetst de juridische context voor optreden tegen discriminatie zonder te vervallen in vakjargon. Een boek dat dan ook zeer geschikt is om als lesmateriaal te gebruiken bij laatstejaars scholieren.

Enerzijds. Anderzijds is een uitgave van LannooCampus, telt 164 blzn. en kost 19,99 euro. Joël De Ceulaer (De Standaard) vraagt Jozef De Witte op de Boekenbeurs waarom we wel bezorgd maar niet bang hoeven te zijn voor de toekomst. Woensdag 1 november, 18u30. Oranje Zaal.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, racisme, actie |  Facebook | | |  Print

20-10-12

ALINE SAX WOENSDAG IN ‘DE GROENE WATERMAN’

Voor Vlaanderen, Volk en Führer (foto 1) is zondermeer één van de beste non-fictie boeken dat dit jaar is verschenen. Aanstaande woensdag 24 oktober is auteur Aline Sax (foto  2) te gast bij boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen.

 

In Voor Vlaanderen, Volk en Führer legt Aline Sax de ziel van de Vlaamse collaborateur bloot. De naoorlogse beeldvorming over de collaboratie werd steeds gedomineerd door stereotypes als de Vlaamse idealist of de katholieke Oostfrontstrijder die geen ideologische verwantschap had met Duitse bezetter en het nationaalsocialisme. Deze beeldvorming houdt echter niet langer stand als ze getoetst wordt aan gerechtelijke dossiers en egodocumenten, zo blijkt uit onderzoek van historica Aline Sax. Aan de hand van repressiedossiers, brieven en dagboeken gaat ze na waarom deze mensen collaboreerden, wat hen dreef en in welke ideologie ze hun collaboratie inpasten. Twee op drie van de gewone collaborateurs waren overtuigde aanhangers van het nationaalsocialisme, zo blijkt.

 

“Een belangrijk boek dat zonder enige twijfel tot de standaardliteratuur over de collaboratie in Vlaanderen zal gaan behoren”, schreef historicus en professor Bruno De Wever (UGent). “Een vernieuwend onderzoek met een grote wetenschappelijke en maatschappelijke relevantie”, vindt doctor Nico Wouters (Studie- en documentatiecentrum Oorlog en hedendaagse maatschappij). “Aline Sax gaat tewerk als een dokter die een kankerplek minutieus onderzoekt, wat de kanker echter nog afschuwelijker maakt dan vooraf gedacht”, schreven wij. Ook De Morgen was lovend over het boek. Alleen bij ’t Pallieterke waren ze niet enthousiast. Bij ’t Pallieterke hebben ze moeite met de conclusie van Aline Sax en vragen ze zich af: “Was Aline erbij toen het allemaal gebeurde?”

 

Bij De Standaard kunnen ze zich wel inbeelden dat de motieven om te collaboreren waren zoals Aline Sax ze beschreef, maar blijven ze zitten met de vraag: “Volgens welke oorzakelijke verbanden zetten mensen gevoelens van onzekerheid en angst om in een extreemrechtse ideologie? Hoe wordt die een motivatie om actief te collaboreren?” Misschien kan iemand het woensdagavond eens vragen? Er is geen activiteit rond Voor Vlaanderen, Volk en Führer voorzien op de komende Boekenbeurs, zodat woensdagavond in De Groene Waterman een unieke kans is om meer te vernemen over het boek en het onderzoek van Aline Sax.

 

Woensdag 24 oktober, 20 uur. Sven Speybrouck (Interne keuken, Radio 1) in gesprek met Aline Sax. De Groene Waterman, Wolstraat 7, 2000 Antwerpen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

20-09-12

VOOR VLAANDEREN, VOLK EN FÜHRER

Voor Vlaanderen, volk en führer.JPGDe naoorlogse beeldvorming over collaboratie werd gedomineerd door stereotypes als de Vlaamse idealist of de katholieke Oostfrontstrijder die geen ideologische verwantschap had met de nazi’s. Maar wanneer deze stereotype beeldvorming getoetst wordt aan de egodocumenten tijdens de Tweede Wereldoorlog houdt ze niet langer stand, zo blijkt uit het doctoraal proefschrift van Aline Sax dat nu verwerkt is in een boek (foto) dat vanaf volgende week in de boekhandel ligt.

 

Oud-collaborateurs, die zich na de oorlog vrij snel weer in het openbare leven wisten in te werken, zorgden voor een erg eenzijdig zelfbeeld dat de nadruk legde op het Vlaams-nationalisme als drijvende kracht achter hun collaboratie. Vandaar was het nog maar een kleine stap om de nadruk te leggen op de repressie waarvan ze na de oorlog “het slachtoffer” werden. Van collaboratie verdachte of ervoor veroordeelden schopten het bij de CVP en de VU vrij snel tot senator en zelfs tot minister. Vanaf de jaren tachtig komt de collaboratie terug onder de aandacht met de documentaires van Maurice De Wilde en de opkomst van het Vlaams Blok; vanaf de jaren negentig krijgen we enkele belangrijke en kritische studies over repressie en collaboratie. Als het over de collaboratie gaat blijft de focus in deze historische werken vooral liggen op de grote structuren, partijen en nationale en lokale leiders. De ‘gewone collaborateur’ bleef tot nog toe grotendeels buiten beeld. Aline Sax brengt daar nu verandering in.


“Uit de documenten die ik onderzocht,  bleek dat je Vlaamse collaborateurs op vlak van motivatie kan onderverdelen in drie groepen”, legt Aline Sax uit. “De eerste groep omvat collaborateurs die handelden omwille van ideologische motieven. Deze mensen collaboreerden vanuit een maatschappelijke bekommernis en wilden zich actief inzetten voor de Nieuwe Orde. De tweede groep had zowel ideologische als persoonlijke motieven. Deze mensen leunden wel aan tegen Nieuwe Ordegezindheid, maar zetten deze overtuiging niet om in handelen tot ze geconfronteerd werden met een persoonlijk probleem. Een derde groep wordt gevormd door personen die niét ideologisch beïnvloed waren en louter om persoonlijke redenen collaboreerden.” Twee derde van de collaborateurs valt onder die eerste en tweede categorie, wat wil zeggen dat de Nieuwe Orde de belangrijkste drijfveer was om te collaboreren.


Aline Sax onderzocht ook de blik van de collaborateurs op de wereld en hoe ze hun geloof rijmden met hun daden. Sax kwam tot vier belangrijke conclusies. Allereerst was collaboratie naast een economische en ideologische beslissing ook een sociale stap. De keuze om te collaboreren bepaalde je netwerk. Ten tweede ontdekte ze dat ideologische collaborateurs een dubbele identiteit aannamen. Ze identificeerden zich met de Duitsers en het nationaalsocialisme, maar bleven ook trouw aan hun eigen Vlaamse roots. Adolf Hitler werd binnen het  Vlaams nationaalsocialisme gezien als de ultieme leider die hen een betere toekomst zou brengen, meer nog dan Vlaamse leiders zoals VNV’er Staf De Clercq. Vele collaborateurs legden een eed af waarbij ze hun persoonlijke loyaliteit aan Hitler beloofden. Tot slot waren vele collaborateurs ervan overtuigd dat een betere toekomst alleen bereikt kon worden door een groot engagement aan de dag te leggen, het was de overwinning of de dood.

 

Aline Sax koos ervoor om geen gewezen collaborateurs te interviewen. Ze concentreerde zich op de procesdossiers van veroordeelde collaborateurs: verhoren waarin ze zich verantwoorden voor hun daden, en de verklaringen van hun entourage, collega’s en buren. Sax las ook de brieven die collaborateurs tijdens de oorlog naar hun familie en vrienden stuurden, en bij huiszoekingen werden gevonden. Hieruit komt een waarachtig beeld, niet bijgekleurd door verklaringen achteraf. Vraag mensen bij het verlaten van het stemhokje om de motivering van hun stemkeuze, of vraag ze het een paar weken later als een leger van politici, politicologen en persmensen hun uitleg hebben gegeven over de stembusuitslag, en je krijgt ook een ander resultaat.

 

In een pittige inleiding schetst de auteur hoe men over collaborateurs vooral als “repressieslachtoffers” begon te praten. In het eerste hoofdstuk van het boek wordt een verantwoording gegeven van de geraadpleegde bronnen, inclusief waarvoor men moest opletten bij het lezen van de stukken. Na op een heldere manier geschetst te hebben in welk een tijdgeest de ideeën van het nazisme een draagvlak vonden bij de bevolking, worden de resultaten van het onderzoek naar de motieven van de gewone collaborateurs gepresenteerd. Aline Sax gaat tewerk als een dokter die een kankerplek minutieus onderzoekt, wat de kanker echter nog afschuwelijker maakt dan vooraf gedacht.

 

Aline Sax, Voor Vlaanderen, Volk en Führer, Uitgeverij Manteau, 430 blzn., 24,95 euro. 

Foto op de cover van het boek: Optocht van de Vlaamse Wacht in Antwerpen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, collaboratie |  Facebook | | |  Print

10-09-12

BOEK TEGEN BOEK

Boeken Dewinter - Francken.jpgVorige week presenteerden twee V-partijen een boek over het migratiebeleid. Woensdag de N-VA met België. Land zonder grens. Hoe moet het verder met ons asiel- en migratiebeleid? van Theo Francken en Sarah Smeyers; donderdag het VB met de pocket en dvd Immigratie-invasie: de nieuwe kolonisatie van Filip Dewinter. AFF/Verzet maakte Test-Aankoopgewijs een vergelijkende warentest. 

 

De eerste paragraaf. Francken/Smeyers: “De eeuw van de migratie, dat is onze eeuw. In zijn boek Arrival City voorspelt de gerenommeerde Canadese journalist Doug Saunders dat tegen het einde van de 21ste eeuw meer dan 2 miljard mensen het platteland voor de stad zullen hebben ingeruild. Dat zal het gezicht van onze planeet ingrijpend veranderen.”

Dewinter: “Op 6 juni 1944 landden 156.000 geallieerde soldaten op de stranden van Normandië. D-Day staat bekend als de grootste invasie van troepen op vijandelijk grondgebied. (…) In vergelijking met de huidige immigratie-invasie was D-Day, wat de aantallen betreft, kinderspel.”

 

Het eerste cijfer. Francken/Smeyers: “De afgelopen jaren kwamen er in België elk jaar ‘netto’ gemiddeld 65.000 nieuwkomers bij, een migratieaanwas ter grootte van een stad als Genk.”

Dewinter: “Sinds 2005 ligt het jaarlijkse aantal immigranten boven de 100.000. (…) In 2010 werd andermaal een record verbroken met 140.083 immigraties.” Francken/Smeyers en Dewinter beschikken over dezelfde bronnen. Het verschil is dat Francken/Smeyers spreekt over een gemiddeld jaar (in de praktijk: 2007) terwijl Dewinter liefst de hoogst mogelijke cijfers citeert, en vooral: Francken/Smeyers spreekt over de aanwas door het verschil tussen het aantal nieuwkomers en het aantal vertrekkers, terwijl Dewinter enkel spreekt over de nieuwe vreemdelingen en zwijgt over de vreemdelingen die datzelfde jaar uit ons land vertrokken.

 

Sterk. Francken/Smeyers brengen de vijf migratiekanalen in kaart die migranten naar ons land brengen: asiel, gezinshereniging, regularisatie, arbeids- en studiemigratie. Ook het terugkeerbeleid en de nationaliteitsverwerving worden onder de loep genomen. Francken/Smeyers vertellen daarbij over de parlementaire initiatieven die vanaf de onderhandelingen over de laatste regeringsvorming veelal geleid hebben tot een verstrenging van de regels.

Filip Dewinter overgiet de lezer met een stortvloed van cijfers, al dan niet gemanipuleerd (zie: ‘Het eerste cijfer’, nvdr.), over de “immigratie-invasie” en de kostprijs van de immigratie. Dewinter gidst de vreemdelingen hoe ze sociale voorzieningen kunnen misbruiken. En besteedt vervolgens twee volle hoofdstukken aan  de islamisering, zodat nog maar zes bladzijdjes overblijven voor de beleidsvoorstellen van het Vlaams Belang. Drama is nooit weg met tussentitels als: “het immigratiecomplot”, “de doodgravers van het eigen volk”, “ziekenboeg van de derde wereld”, enzovoort, enzoverder.

 

Zwak. Francken/Smeyers vertellen in een paar pakkende paragrafen (blz. 14-16) over hun bezoek aan een aantal Balkanlanden om de redenen voor de emigratie daar te achterhalen… maar vertellen niet dat ze de schrijnende problemen daar willen verhelpen. Voor migratie naar België komen de mensen daar niet in aanmerking want de N-VA wil enkel een migratiebeleid op maat van “onze bedrijven (die) snakken naar een modern en soepel arbeidsmigratiebeleid zonder administratieve pesterijen, (…) creatieve en innovatieve brains.”

Dewinter: Bijvoorbeeld: “Het probleem van de allochtonenwerkloosheid is in de eerste plaats immers een probleem van te lage scholing (vooral door gebrek aan studie-interesse), van attitude (bijvoorbeeld het aanvaarden van gezag en stipte uren) en van culturele problemen (onder andere gebrekkige taalkennis Nederlands). De verantwoordelijkheid om daar iets aan te doen ligt in de eerste plaats bij de allochtonen zelf, niet bij de overheid.” De verklaring voor de te lage scholing etc. is natuurlijk wel complexer dan Dewintger het voorstelt, en over discriminatie op de arbeidsmarkt rept Dewinter niet. En nog: “In 2012 achtte de Vlaamse regering de tijd rijp om te starten met de organisatie van een opleiding islamitische godsdienstwetenschappen in Vlaanderen. (…) Of het ‘stenigen van overspeligen’ als praktijkvak voorzien wordt is vooralsnog onduidelijk.” Dat het de bedoeling is imams te krijgen die in Vlaanderen geboren en opgegroeid zijn in plaats van even naar Vlaanderen gestuurd worden vanuit Marokko, Turkije of waar ook, kan niet rekenen op begrip bij Dewinter.

 

Reacties. Bob Pleysier over het boek van Francken/Smeyers (in De Morgen): “Het blijft een Vlaams en rechts discours dat weinig mededogen of solidariteit kent. En voor één keer is de N-VA niet tuk op regionalisering: asiel en gezinshereniging blijven beter federale bevoegdheden (weliswaar tot Europa overneemt) maar arbeids- en studiemigratie, die wil de N-VA wel. Cherry picking heet zoiets.”

Theo Francken over het boek van Dewinter (in Gazet van Antwerpen): “Met zijn ranzig discours smeekt Dewinter gewoon om een nieuwe klacht bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding.”

 

Extra. Francken/Smeyers: Terzake plande vorige woensdag een debat tussen Theo Francken en Filip Dewinter, maar naar verluidt weigerde Francken het debat en werd daarom Yasmine Kherbache (SP.A) opgetrommeld. "Kherbache pakte Dewinter slim aan", vond Het Laatste Nieuws. Wij mailden Theo Francken met de vraag of het waar is dat hij het debat met Dewinter geweigerd heeft, en in voorkomend geval om welke reden dan, maar Theo Francken vindt het blijkbaar beneden zijn waardigheid om ons te antwoorden. Gisteren was er in De Zevende Dag dan toch nog een debat over het migratiebeleid tussen de V-partijen... waarbij Filip Dewinter Bart De Wever verweet een extreem-links discours te hanteren. 

Dewinter: Bij de pocket van Dewinter krijgt men ook een dvd. Naast een filmpje met vrolijke Vlaamse kindjes op een kermismolen die moeten wijken voor dreigende figuren in boerka, bevat de dvd onder andere ook een interview ten huize van Dewinter. Daarbij komt herhaaldelijk een stapeltje favoriete boeken in beeld. Dat Dewinter een fan is van de voormalige Amerikaanse president Ronald Reagan wisten we, maar blijkbaar is Dewinter ook helemaal weg van de figuur van Napoleon. Op weg naar zijn eigen Waterloo kan Dewinter inderdaad best een en ander weten over Napoleon.  

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, francken, smeyers, dewinter, van osselaer |  Facebook | | |  Print

05-09-12

EN STRAKS: DE IDEOLOGIE VAN DE N-VA

Geheel belangeloos – wij worden niet gesubsidieerd, zijn niet tewerkgesteld door een partij, vakbond of andere organisatie – berichten wij over het wel en wee ter extreem rechterzijde van het politieke spectrum, bij uitbreiding wel eens over de rechterzijde tout court. Objectiviteit is daarbij ons streven. Als wij hier vorige zaterdag de promopraat van uitgeverij Davidsfonds over Het regime van Bart De Wever citeerden, dan willen wij dat nu ook doen met N-VA. Analyse van een politieke ideologie van Ico Maly nu de najaarsaanbieding van uitgeverij EPO in onze mailbox viel.

 

“Zondag 13 juni 2010. Vlaanderen heeft gekozen voor Verandering met hoofdletter V: voor het eerst in haar prille geschiedenis kroont de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) zich tot grootste partij. Leeuwenvlaggen wapperen, Latijnse spreuken vliegen in het rond. Maar anders dan na de zegetochten van Vlaams Blok en Vlaams Belang hoeft niemand het met rode kaken te gaan uitleggen in het buitenland. N-VA-voorzitter Bart De Wever spreekt van een gezond nationalisme dat meer democratie wil bewerkstelligen. Een nationalisme dat openstaat voor de wereld. Een nationalisme van de 21ste eeuw. Ruim twee jaar later – De Wever is inmiddels algemeen erkend als ‘Slimste mens van Vlaanderen’ – analyseert Ico Maly het programma en de ideologie van de N-VA. Wat verstaat de partij precies onder de strijd voor meer democratie en hoe staat zij tegenover de erfenis van de verlichting? Wat vindt de N-VA van nieuwkomers die lid van haar natie willen worden? En wat te zeggen van de manier waarop aanhangers het partijdiscours doen circuleren binnen de massamedia.”

 

Voilà. Het boek verschijnt pas op 24 oktober, en dit kan echt niet vroeger, maar intussen kan je bij Kif Kif en De Wereld Morgen wel al de analyse van Ico Maly over de lopende verkiezingscampagne lezen. Hoofdstuk 2 is gisteren verschenen. Én: net zoals met het dieetboek van Bart De Wever is over N-VA. Analyse van een politieke ideologie een Facebook-pagina geopend die je nu al kan raadplegen.

 

Dag Allemaal biedt deze week zes bladzijden lang een exclusieve voorpublicatie uit Het regime van Bart De Wever, met unieke jeugdfoto’s van De Grote Leider. Jeugdfoto’s van Ico Maly mogen ons bespaard worden, maar het zou van objectiviteit getuigen als Ico Maly in oktober ook zes bladzijden lang in Dag Allemaal zijn bevindingen over de ideologie van de N-VA uit de doeken zou mogen doen.

 

Foto: Ico Maly spreekt erover in zijn jongste analyse van de verkiezingscampagne, de N-VA stelt haar kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezingen in Asse voor als zouden ze elk een Bart De Wever zijn. Ons lijkt het meer een verzameling figuranten uit In de gloria.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, n-va, de wever |  Facebook | | |  Print

02-09-12

CUBA LIBRE. MET GASTROLLETJE VOOR FREDERIK RANSON (N-SA)

Cuba Libre.jpgFrederik Ranson.JPGDe zomervakantie is voorbij. Voor wie het vakantiegevoel nog even wil verlengen, hebben we een boekentip. Michel Van Rijn was ooit ’s werelds grootste handelaar, oplichter en smokkelaar in (gestolen) kunst. Tegenwoordig zou hij zijn ervaring ten dienste stellen van het onderzoek naar de illegale kunsthandel en is hij alleszins auteur. In 1993 verscheen zijn biografie; in 1999 zijn eerste van tot nu toe drie thrillers met in de hoofdrol de rokkenjagende kunstsmokkelaar Axel de Saint Cyr. In het jongste boek – Cuba Libre (foto 1) – brengt de auteur ons naar Cuba. Maar ook naar Blood and Honour.

 

Een Duitse professor heeft een Automated Lip Reading-systeem (ALR) ontwikkeld waarmee het mogelijk wordt te ontcijferen wat er in films zonder geluidsopnames gezegd wordt. Zo kunnen we voorheen niet bekende conversaties volgen van Adolf Hitler. Uit één van de filmopnames met de Führer blijkt dat grootindustrieel Prescott Bush, de (groot)vader van de Amerikaanse presidenten George W. Bush (2001-2009) en George H.W. Bush (1989-1993), één van de financiers is van Hitler. Günther Sievers, hoofd van de Duitse tak van Blood and Honour, wil een dubbele slag slaan. Hij steelt de ALR-machine met de bedoeling ze, zoals gepland, te verkopen aan Raúl Castro. Met de filmopnames van Hitler en Bush erbij hoopt Sievers nog meer geld te kunnen verdienen.

 

In Berlijn is er een Blood and Honour-bijeenkomst in de periode van het stelen van de ALR-machine en het ontvoeren van de professor die de machine kan bedienen. De groepen Warhammer en Chingford Attack treden er op, beide eerder al in Vlaanderen bij Blood and Honour-concerten. Nog 'bekenden' bij de Blood and Honour-bijeenkomst zijn onder andere “David Duke, de charismatische ex-leider van de Ku Klux Klan en financier van het neonaziforum Stormfront.” Eén Nederlander, “superracist Alfred Vierling”, en twee Belgen. “De vlassige kutkrulletjes van Robert Steuckers, de spil van Euro-Synergies, een extreem-rechtse organisatie die ijverde voor ‘een groot blank Europa’, plakten als altijd op zijn zweterige, opgeblazen kop.” En: “Günther groette Frederik Ranson, de eeuwige student uit Gent en coördinator van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief.” (Cuba Libre, blz. 47).

 

Frederik Ranson haalde in 2005 de kranten toen hij als NSV’er in Gent een taart naar PS-voorzitter Elio Di Rupo gooide. Sindsdien is de jongen inderdaad actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Als medewerker van hun blog, als spreker over Julius Evola, en als vast meubilair bij N-SA-manifestaties (foto 2, Palestina-actie in Antwerpen). Wat er volgens de auteur van Cuba Libre allemaal op de Blood and Honour-bijeenkomst in Berlijn gebeurt is sterk overdreven – dat hopen wij toch. Verderop in het boek maken we kennis met het leven in Cuba en ten huize van de nog altijd invloedrijke George H.W. Bush. We volgen ook een wedloop tussen de staatsveiligheidsdiensten van Cuba, de Verenigde Staten en Israël. Eenmaal raden welke inlichtingendienst de beste is van de drie volstaat. Cuba Libre is 315 bladzijden dik, maar leest vlot eens de voornaamste personages in het boek voorgesteld zijn. Het verscheen bij A.W. Bruna Uitgevers, Utrecht.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, blood and honour, n-sa |  Facebook | | |  Print

01-09-12

MET DE GRAFIEK VAN ZIJN LICHAAMSGEWICHT ALS LEIDRAAD

“Bart De Wever vertelt in Het regime van Bart De Wever - geestigste dieetboek ter wereld zijn culinaire levensverhaal aan Carl Huybrechts waarbij de grafiek van zijn lichaamsgewicht de leidraad is.”

 

“Genetisch bezwaard door zijn voorvaderen, was de jonge Bart voorbestemd om een zwaargewicht te worden. Het studentenleven en zijn politieke carrière stuwden hem naar een ongekende omvang. Op het toppunt van zijn culinaire curve zorgden enkele confronterende reality checks ervoor dat hij besloot zijn lichaam tot acceptabele proporties te herleiden. Enkele toevallige ontmoetingen en een Catalaans dieet zetten hem op weg naar een spectaculaire metamorfose. Bart De Wever verloor niet alleen vijftig kilo, maar de man die Winston Churchills adagium ‘First of all: no sports’ hoog in het vaandel droeg, verbaasde vriend en vijand door in april de Ten Miles van Antwerpen uit te lopen. Het regime van Bart De Wever - geestigste dieetboek ter wereld brengt het verhaal, het dieet en de recepten in woord en beeld. Overgoten met de beste saus waar je niet dikker van wordt: humor. Bart De Wever zal zijn opbrengst van dit boek besteden aan een goed doel, een project in het kader van de strijd tegen obesitas.”

 

Tot daar de promopraat van uitgeverij Davidsfonds voor haar bestseller die vanaf dinsdag 11 september in de winkel ligt. Eén maand en een paar dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober. Voor de talk of the town is er ook een Facebookpagina over het boek. Via een Nederlandse talkshow (!) geraakte inmiddels bekend hoeveel kilo Bart De Wever intussen is afgevallen: 58 kilo in zes maanden tijd. Van 142 naar 84 kilo. Over het gewicht van Luc Bungeneers is niets medegedeeld. Maar nu: de inhoud. In oktober – kan dat niet vroeger?! – verschijnt bij uitgeverij EPO N-VA. Analyse van een politieke ideologie van Ico Maly. Hopelijk is het anders dan bij voorgaande publicaties van Ico Maly in een verstaanbare taal, moet je niet noodzakelijk universitair geschoold zijn om te kunnen volgen. In afwachting van het boek analyseert Ico Maly bij Kif Kif en De Wereld Morgen de verkiezingscampagne van de N-VA. De inleiding en het eerste hoofdstuk zijn alvast veelbelovend. Om in het oog te houden!

 

“Voor je imago hoef je dieet alleszins niet te volgen”, stelt Bart de Wever in een magazine van het Davidsfonds. “Vlamingen zijn Bourgondiërs. Ze voelen wel iets voor een politicus die goed in het vlees zit. Een harde boodschap gaat er ook gemakkelijker in als je een zacht imago hebt. Nu vertel ik niets anders dan toen ik zwaarder was, maar mensen vinden me al snel te streng.” Ico Maly meent dat De Wevers dieet moet aantonen dat het met Bart De Wever kan veranderen, bij gebrek aan de verandering die De Wever op federaal vlak kon bekomen. Dat Bart De Wever een “harde boodschap” heeft, zal Ico Maly niet betwisten.

 

Volgens een peiling vandaag bekend gemaakt in Gazet van Antwerpen zou 32,5 % van de Antwerpse kiezers N-VA stemmen en 30,9 % voor de Stadslijst van SP.A en CD&V. Met een foutenmarge van 4 % en 22,7 % van de 600 bevraagden die zich niet uitsprak, kunnen de verschillen tussen beide lijsten zowel nog kleiner als nog groter worden. Ook in de burgemeesterspoll gaat Bart De Wever (32,7 %) Patrick Janssens (28,9 %) vooraf. Het Vlaams Belang zakt terug naar 15,5 % (33,5 % bij de verkiezingen in 2006, 19,4 % bij de peiling in oktober vorig jaar). Filip Dewinter is dan ook niet tevreden. Je zou voor minder: meer dan de helft van de huidige N-VA-kiezers stemde in 2006 nog voor het VB en de natte droom van Filip Dewinter, een coalitie van N-VA en VB om de socialisten uit het stadsbestuur te houden, haalt maar 28 gemeenteraadszetels, 19 voor de N-VA en 9 voor het VB. Geen stabiele meerderheid bijgevolg met 55 te verdelen gemeenteraadszetels.

 

Voor de volledigheid ook nog de andere resultaten. De enige mogelijke meerderheidscoalitie is N-VA met S.PA/CD&V, met elk 19 gemeenteraadszetels. Samen een comfortabele meerderheid van 38 op 55. Open VLD krijgt in de peiling 6,9 % (3 zetels), Groen komt uit op 10,4 % (een verdubbeling in vergelijking met het kiesresultaat in 2006, nu goed voor 5 zetels), PVDA+ haalt met 3,0 % net niet een gemeenteraadszetel (Peter Mertens stelt in Gazet van Antwerpen dan ook de vraag wat het meest zal doorwegen in de oppositie: een vijfde verkozene van Groen of een eerste voor PVDA+), Rood! haalt slechts 0,2 % van de stemmen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, n-va, boeken, actie, antwerpen, dewinter, 14 oktober |  Facebook | | |  Print

16-06-12

SCHOTEN, BIS: DAAR IS KOEN DILLEN WEER

In Schoten woont nogal wat bekend volk: gewezen VB-voorzitter Frank Vanhecke, editorialist van Het Laatste Nieuws Luc Van der Kelen, reclameman en opiniemaker Guillaume Van der Stighelen, komiek Luc Caals, gewezen Miss België Véronique De Kock, Tante Kaat van de gelijknamige Gouden Raad, presentatrice Erika Van Tielen, enzovoort. Koen Dillen (foto 1) woont er ook. Deze week is hij terug boven water gekomen.

 

De zoon van VB-stichter Karel Dillen, gewezen Europarlementslid en medewerker in het Europees Parlement, stapte vorige zomer op bij het VB en even later ook bij ’t Pallieterke waar hij sinds jaar en dag de Frankrijk-rubriek volschreef onder het pseudoniem Guitry. Koen Dillen heeft nooit bekendgemaakt waarom hij zijn medewerking aan ’t Pallieterke, stopte, blad waar zijn vader vroeger ook onder pseudoniem aan meewerkte. Was het de oprichting van een nieuwe Vlaams-nationale debatclub vanuit de hoek van onder andere Bruno Valkeniers’ speechschrijver Johan Sanctorum en ’t Pallieterke-hoofdredacteur Karl Van Camp? Concurrentie voor de Vlaams-nationale debatclub waarvan Koen Dillen de voorzitter was en die sindsdien niet meer actief is. Maar deze week staat er voor het eerst opnieuw een bijdrage van Koen Dillen in ‘t Pallieterke. Een recensie van een boek op het kruispunt van twee grote interessesferen van Koen Dillen: Frankrijk en de collaboratie. Ondertekent met “KD”, maar er is geen enkele twijfel dat dit Koen Dillen is.

 

“Wie de geschiedenis van collaboratie en verzet in Frankrijk een beetje kent, weet dat de naam Je suis partout het symbool bij uitstek is van de intellectuele collaboratie van de Franse schrijvende pers met Nazi-Duitsland tussen 1940 en 1944. Antisemitisch, racistisch, voorstander van onvoorwaardelijke militaire collaboratie aan het Oostfront en hoe meer de oorlog vorderde, hoe fanatieker in het geloof dat de strijd tot het bittere einde en zonder compromissen moest worden gevoerd. Zo kan men zonder overdrijving in één zin de redactionele lijn van Je Suis Partout samenvatten.” Zo begint Koen Dillens recensie van een verzameling artikels die tussen 1932 en 1944 verschenen (foto 2), pas gebundeld door de kleine uitgeverij Auda Isarn. Een uitgeverij die nog wel meer boeken over/van collaborateurs tot de fascisten van het derde millennium CasaPound uitbrengt.

 

Of de gemiddelde ’t Pallieterke-lezer hierin geïnteresseerd is, weten we niet. Maar via ’t Pallieterke kan je dit “onmisbaar voor de geïnteresseerden” boek alleszins aanschaffen. We zouden ook niet weten wie anders zoiets wil aanbieden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, boeken, collaboratie |  Facebook | | |  Print

24-05-12

‘HOER NOCH SLAVIN’ IN DE BOEKHANDEL

Bij het Vlaams Belang wordt geklaagd dat hun boeken niet tot in de gewone boekhandel geraken. Toen in 2009 Dewinters boek Inch Allah? verscheen was het onder andere Karim Van Overmeire – intussen N-VA’er – die daarover steen en been klaagde. Maar tijden veranderen. AFF/Verzet vond het voorbije weekend, na een tip van VB-partijmedewerker Sam Van Rooy, het jongste anti-islamboek van het Vlaams Belang in de rekken van een Standaard Boekhandel (foto).

 

Zelf hebben wij ons exemplaar van Hoer noch slavin van Anke Van dermeersch  in een VB-partijsecretariaat gekocht. Maar het kan ook anders. In de Standaard Boekhandel in de Huidevettersstraat in Antwerpen zagen we het voorbije weekend twee exemplaren van Hoer noch slavin in de rekken staan. Vlak naast – is dit toeval? – Islam voor dummies. Daarnaast stond het interessantere Het vierde beest van Tom Holland, over het ontstaan van de islam. Eén exemplaar, maar elders in de boekhandel zagen we nog exemplaren van Het vierde beest staan. Maar Anke Van dermeersch – haar boek althans – kon je dus ook zo meenemen. Hoe is dat in andere Standaard Boekhandels? We belden er negen op.

 

In Mechelen, Turnhout, Sint-Niklaas en Hasselt moest de medewerk(st)er in de computer opzoeken of men het boek had. In deze vestigingen had men het niet, boek en auteur deden bij de medewerk(st)er geen belletje rinkelen, maar we konden het boek bij hen wel bestellen. In Vilvoorde en Zelzate kende men het boek blijkbaar wel. Hier was geen opzoeking in de computer nodig. We kregen een ferm “Neen” op onze vraag of ze het boek in voorraad hadden. “Alleen op bestelling”, voegde men op één van die twee plaatsen er aan toe. In Gent en Oostende had men één exemplaar op vraag van een klant in bestelling staan. In Leuven had men het boek niet meer in voorraad. Maar men had het wel in verkoop gehad. “Absoluut."

 

Elke boekhandelaar beslist vrij wat in voorraad genomen wordt en wat niet. Je kan een boekhandelaar niet verplichten (het is een vrije markt!) om een boek, dat niet eens pretendeert objectief te zijn, in huis te halen. Maar overal kan het besteld worden, en sommigen hebben of hadden het in huis. Een reden tot vreugde bij het VB? Anke Van dermeersch, in een reactie aan Sam Van Rooy: “Als er geld te verdienen valt, verdwijnt het cordon als sneeuw voor de zon ;-)” Nu ja, veel geld valt er niet mee te verdienen. Anders hadden de twee andere Standaard Boekhandels in Antwerpen, de Standaard Boekhandels aan de Meir en aan de De Keyserlei, het boek eveneens in huis gehaald. Maar dat is dus niet gebeurd.                               

 

                                                                                   Voor een recensie van Hoer noch slavin: klik hier en hier.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, islam, van dermeersch |  Facebook | | |  Print

09-04-12

VLAAMS BEWEGEN IN ANTWERPEN

Paasmaandag is op vele plaatsen de start van het nieuwe toeristisch seizoen. Daarom blijft deze blog vandaag even stilstaan bij het boek Vlaams Bewegen in Antwerpen (foto 1) dat met een historiek en vijf cultuurhistorische wandelingen de lezer gidst langs zowat alle plaatsen en figuren die verbonden zijn met de Vlaamse Beweging in Antwerpen. Het boek is uitgegeven door de met het VB verbonden Uitgeverij Egmont.

 

Auteur is Jan Huijbrechts, voormalig voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, VB-personeelslid en -provincieraadslid. Alleen… wordt dit niet vermeld in het boek terwijl het opgegroeid zijn in het Vlaams Blok/Belang onmiskenbaar zijn weerslag heeft op de inhoud van het boek. Ten goede en ten kwade. Het voorwoord bij het boek is van Filip Dewinter. Geen Sinjoor maar, en daar zwijgt Dewinter over, een Bruggeling die naar Antwerpen is geëmigreerd. Antwerpen is al eeuwen een stad die openstaat voor iedereen, dus ook voor Filip Dewinter, maar als het aan Filip Dewinter ligt komt daar een einde aan. Antwerpen is niet van iedereen! is de titel Dewinters voorwoord bij het boek van Jan Huijbrechts. Als uitnodiging voor niet-Antwerpenaren om kennis te maken met Antwerpen kan dat tellen. Voor het overige is het boek uitgegeven zoals het hoort: met voetnoten die beneden de bladzijde staan en je niet telkens weer achteraan het boek moet opzoeken, met een personen-, zaken- en plaatsnamenregister, en een uitneembare kaart van Antwerpen met daarop de route van de vijf wandelingen die becommentarieerd worden.

 

Een eerste wandeling vertrekt aan de Scheldekaaien, aan Het Steen, en gaat dan de binnenstad in tot bijna aan de Frankrijklei. Een tweede wandeling vertrekt aan de Groenplaats en gaat dan de ‘Parochie van Miserie’ en het ‘Quartier Latin’ in. Een derde wandeling vertrekt aan het Centraal Station en heeft het Sint-Jansplein als verste punt. Een vierde wandeling gaat de oude havenbuurt in, de vijfde wandeling is verderaf van het stadscentrum gesitueerd (Markgravelei – Belgiëlei). Zowat overal kom je plaatsen tegen die iets te maken hebben met Hendrik Conscience, tot en met het danscafé in de Kloosterstraat waar de ouders van Hendrik Conscience elkaar voor het eerst zouden gezien hebben. Een tweede vaak opduikende figuur is de tot tweemaal toe voor collaboratie ter dood veroordeelde August Borms. Opvallend is hoe vaak de Vlaamse Beweging verbonden is met de collaboratie met de nazi’s. Dat de auteur positief denkt over het Vlaams Blok/Belang zal niemand verbazen die zijn niet-schrijversactiviteiten kent.

 

De historische inleiding wordt beëindigd met de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 toen “het Vlaams Blok (…) haar beste Antwerpse electorale resultaat ooit (wist) neer te zetten”. Dat diezelfde gemeenteraadsverkiezingen de grootste psychologische klap voor Dewinter bezorgden, en het begin van de achteruitgang van zijn partij was, verzwijgt Jan Huijbrechts. Overigens was het Vlaams Blok in 2006 al twee jaar van naam veranderd in Vlaams Belang, maar we begrijpen dat sommigen nog altijd over “Vlaams Blok” spreken. Hilarisch zijn ook de eerste twee foto’s bij de wandelingen. Op blz. 52 vinden we naast elkaar geplaatst: een foto van paus Johannes Paulus II op de Antwerpse Suikerrui in 1985, en een foto van Filip Dewinter bovenop een politiecamionette (foto 2) op diezelfde Suikerrui in 1990. De volgende foto is de Antwerpse Grote Markt als toneelplaats voor een vaandeluitreiking naar aanleiding van het twintigjarig bestaan van de VMO in 1968.

 

Over de tot in het buitenland bekende kroeg De Leeuw van Vlaanderen, De Beest, komen we niet meer te weten dan dat de kroeg in 1957 voor het eerst geopend is door een Oostfronter. Dat vlak ernaast de allereerste vestiging was van Antwerpens beste boekhandel De Groene Waterman wordt niet vermeld. Het winkeltje van Wim Verreycken met Germaanse en Keltische spullen in de Korte Nieuwstraat komt wél aan bod. De auteur staat ook stil bij beruchte café’s zoals het Rubenshof aan de Groenplaats en het voormalige Scheldehof aan de Oude Koornmarkt. De dierentuin waar van collaboratie verdachten opgesloten werden in de leeuwenkooien; de Osystraat waar het Verdinaso kantoor hield; de Frankrijklei met ‘De Malpertuus’ waar het VNV-secretariaat was en de Bristol waar de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen boven het doopvont werd gehouden.

 

Aan de Godefriduskaai is VB-oprichter Karel Dillen geboren; aan de Jordaenskaai was de boekhandel van Bert Van Boghout gevestigd – vrijwilliger voor de Waffen SS en drijvende kracht achter het Were Di-blad Dietsland-Europa. In dezelfde buurt, met name aan de Sint-Aldegondiskaai, had Siegfried Verbeke ook een pand, maar daar rept Jan Huijbrechts niet over alhoewel Siegfried Verbeke banden had met het Vlaams Blok en de VMO én Vlaanderens bekendste revisionist is. Wel herinnert Huijbrechts aan de Mechelsesteenweg waar incidentrijke manifestaties plaatsvonden tegen Franse preken in de Heilige Geestkerk en tegen de oprichting in 1949 van de Volksunie (toen nog een echt ‘zwarte’ partij). Met Jan Huijbrechts gaan we ook naar de Isabellalei waar het Antwerpse wervingssecretariaat van de Waffen SS was gevestigd. Vlaams Bewegen in Antwerpen is meteen ook een verhaal over de minst fraaie bladzijden uit de Vlaamse geschiedenis.

 

Vlaams Bewegen in Antwerpen kost 15 euro. Alhoewel pas in december vorig jaar verschenen, vonden en kochten wij het boek in een tweedehandszaak. Voor een antifascistische stadswandeling in Antwerpen: klik hier.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen |  Facebook | | |  Print

19-03-12

ANKE VAN DERMEERSCH, 'HOER NOCH SLAVIN' (1)

Hoer noch slavin. Vrouwen en islam, het langverwachte boek van Anke Van dermeersch, is onlangs voorgesteld en intussen hebben we het zelf kunnen lezen: 179 bladzijden waarvan een kwart bestaat uit interviews met moslima’s. Op de achterflap wordt Hoer noch slavin aangeprezen met een aantal quotes uit het boek. Zoals: “Door een hoofddoek te dragen, doen moslima’s zichzelf de das om.” Een woordspeling die zelfs Geert Hoste niet zou durven brengen. Antoine Bomon bood ons zijn bespreking aan. Een andere toon dan we hier gewoon zijn, maar dat mag. (Foto: Filip Dewinter bleef in de buurt bij de presentatie van het boek.)

Hoer noch slavin. Vrouwen en islam van Vlaams Belang-senator Anke Van dermeersch is een absurd en langdradig manifest, geschreven door een vrouw die omwille van haar psychotische waandenkbeelden beter een psychiater dan een uitgever zou zoeken. Dat ze “enkele jaren heeft gewerkt” aan dit 179 bladzijden tellend “politiek” schoolopstelletje is op zich al bedroevend, want er staat niets in dat al niet eerder door de mannelijke vleugel van haar partij in het lang en het breed werd uitgesmeerd. Al van bij de eerste zinnen valt duidelijk op dat Anke Van dermeersch geen groot licht is in het Vlaamse politieke en intellectuele landschap. Ze vertrekt in haar schrijfsel vanuit de hilarische VB-fobie dat de islamisering heel Europa en de rest van de wereld aan het overspoelen is. Anke schrijft vanuit een vooringenomen en provocerende hakbijlzienswijze over een godsdienst en cultuur waarvan ze blijkbaar alléén de vrouwonvriendelijke excessen kent.

Ze geeft in haar schrijfsel zelf toe dat ze vooringenomen is tegenover moslims, “omdat ze nu eenmaal Anke van het Vlaams Belang blijft”. Dat zegt uiteraard al genoeg over een totaal gebrek aan objectiviteit, en deze voormalige Miss België bewijst met haar gewrocht enkel en alleen dat ze zélf een hoer en slavin is van een mensonvriendelijke ideologie die sterk aanleunt bij deze van de nazi’s uit de vorige eeuw (alleen zijn de joden vervangen door moslims). De geschiedenis heeft echter al duidelijk genoeg aangetoond tot welke afgrijselijke gevolgen een dergelijke ziekelijke ingesteldheid kan leiden, en we mogen ons gelukkig prijzen dat het tegenwoordig maar een héél kleine minderheid meer is die dergelijke oproerkraaiers en haatverspreiders op handen dragen. Haar boek is net als haar organisatie ‘Vrouwen Tegen Islamisering’ niets meer dan een opgeblazen luchtbel, die bij het minste prikje gezond verstand uit elkaar spat. Een initiatief dat slechts Anke’s gesluierde onderworpenheid etaleert aan de verwrongen gedachtewereld van haar geestelijke pooiers Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Anke probeert in haar boek op een nogal naïeve wijze een “persoonlijke” vrouwelijke stempel te drukken op die ronduit discriminerende en zelfs racistisch getinte gedachtewereld, door ondermeer het begrip “amazonisme” te lanceren, het zoveelste “isme-schip” zonder lading dat onder een radicale, kleurloze vlag vaart die iedere andersdenkende en iedere andere cultuur meteen buitensluit of tegen elkaar in het harnas jaagt. Anke brengt in haar epistel niets nieuws onder de zon en slaagt er nergens in te overtuigen, vooral ook omdat ze zichzelf consequent op het verkeerde been zet. Zo beweert ze ondermeer “dat ze geen aanval wil openen op gematigde moslims”, maar vervolgens pent ze “dat de koran niet voor interpretatie vatbaar is en er dus geen gematigde moslims bestaan!” Hoe valt dit in godsnaam aan elkaar te lijmen?...

Verder kopieert en herkauwt ze maar wat ziekelijke stellingen die haar partijbonzen al jarenlang met bokshandschoenen uitkraaien: een onverdraagzame, stugge levenshouding tegenover alles wat niet naar Vlaams nationalisme en Vlaamse “raszuiverheid” ruikt, en waar geen plaats is voor enige humane dialoog of nuancering. Ze beroepen zich constant op de vrijheid van meningsuiting, maar gunnen dit recht niet aan andersdenkenden. Ze vallen constant met open vizier en getrokken sabel andersdenkenden aan, maar als ze zelf aangevallen worden hollen ze in een underdogpositie naar de dichtstbijzijnde rechtbank, die ze nochtans ook verfoeien omdat het apparaten zijn die door de vijand gekneed en geleid worden. De getuigenissen van ongelukkige moslimvrouwen die Anke in haar schrijfsel opvoert zijn eenzijdig negatief en bovendien nog anoniem, wat de geloofwaardigheid ervan uiteraard in twijfel trekt en waardoor we ons terecht de vraag kunnen stellen of de auteur ze niet uit haar eigen manke schrijversduim heeft gezogen om haar psychotische waandenkbeelden te voeden.

Maar zelfs indien de enkele getuigenissen van ongelukkige moslimvrouwen op volledige waarheid zouden berusten, dan wegen deze nog niet op tegen deze van zoveel ongelukkige Westerse vrouwen die met christelijke agressievelingen en macho’s getrouwd zijn en dagelijks op velerlei manieren vernederd en mishandeld worden (lees maar eens een paar weken de “hulprubrieken” in onze Vlaamse roddelblaadjes). Hiermee wil ik zeker niet ontkennen dat er binnen een kleine groep van de islam excessen bestaan die niet door de beugel kunnen, maar het levert hoegenaamd niets op als men deze uitvergroot en veralgemeent. Zoals ik al eerder ergens anders schreef heeft elke ideologie – ook de Westerse! – haar eigen engelen en demonen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, van dermeersch, islam |  Facebook | | |  Print

ANKE VAN DERMEERSCH, ‘HOER NOCH SLAVIN’ (2)

Als Anke Van dermeersch als (voorlopig) énige frontvrouw van het Vlaams Belang persé een plaatsje wil veroveren in de galerij van haar pennende stamgenoten, zou ze toch beter een realistischer onderwerp kiezen waar onze samenleving al werkelijk onder lijdt of van wakker ligt. Zoals de meeste van haar stamgenoten houdt Anke fictie voor werkelijkheid. ALS Europa door moslims onder de voet zou gelopen worden. ALS imams ooit de politieke macht in ons land zouden overnemen. Ja, ALS… en wat ALS er morgen groene marsmannetjes in de tuin van Filip Dewinter zouden landen? ALS de Maya’s gelijk krijgen en de wereld in december 2012 naar de bliksem gaat?... Het zijn opgeblazen waandenkbeelden die onze samenleving verder verzieken, die ons onveiligheidgevoel vergroten en onze argwaan tegenover andere culturen aanwakkeren.

 

Het Vlaams Belang doet niet aan politiek. Het is een behang- en afbraakbende, die met haatverspreidende affiches het straatbeeld bevuilt en niet in staat is zelf een degelijk huis te bouwen. Bijna is het zelfs een sekte geworden zoals de Jehovah’s Getuigen, die het einde van de wereld (of van onze Westerse beschaving) al als een vaststaand feit beschouwen en ons al een Armageddon voorschotelen als we ons niet meteen bekeren tot het extreme Vlaams gedachtegoed. Misschien zou Anke beter eerst een boekje open doen over de ondemocratische ingesteldheid binnen haar eigen partij, waar iedereen die een mening heeft die wat afwijkt van deze van de dictatoriale opperhoofden, meteen uit de partij gekegeld wordt, wat dan weer leidt tot onbeduidende splinterpartijtjes zoals de Gentse Belfortgroep. Hoe kun je in godsnaam een gezonde samenleving creëren als je er nog niet in slaagt om een gezonde samenhang op te bouwen binnen de eigen rangen? Eerst voor eigen deur vegen, heet dat. 

 

“Elke moslima die bij mij haar hoofddoek inlevert, krijgt een gratis exemplaar van mijn boek" lezen we op de officiële, door de hele gemeenschap bekostigde, website van Anke Van dermeersch. Hilarisch! (Foto: Anke Van dermeersch als Miss België 1991.) Wat wil Anke met die ingezamelde hoofddoeken doen (gesteld dat ze er enkele ontvangt)? Gaat ze er de half uit de kleren gestapte en gehersenspoelde dochter van Dewinter terug mee aankleden? Of ze om de blote konten van de Antwerpse etalagehoertjes wikkelen? Of ze als stofdoek gebruiken tegen het stof dat ze zelf probeert op te doen laaien? En krijgen de mannen die hun petje van Club Brugge en hun sjaals van AA Gent bij haar inleveren ook een gratis exemplaar van haar boek? Misschien raakt ze op die manier nog alle gedrukte exemplaren kwijt en kan ze binnen afzienbare tijd giechelen dat haar langdradig gedrocht een bestseller van formaat geworden is! Senators teren op kosten van de gemeenschap. Dus ook op kosten van moslims die hier trouw hun belastingen betalen (ja, die zijn er ook!). Er wordt van dergelijke politici verwacht dat ze de belangen van ALLE leden van de gemeenschap behartigen en verdedigen, en niet alleen de angstpsychoses van een handvol spokenjagers uit hun eigen bekrompen leefwereldje, die in elke kleur een bedreiging zien van hun eigen grijze schimmenwereldje.

 

Na al die jaren dat Anke in het politieke wereldje meedraait en daarvoor maandelijks een royale vergoeding opstrijkt moet je al héél diep graven naar een interessant of levensvatbaar wapenfeit van haar. Buiten een massa foto’s waarop ze stilzwijgend als een afgestoft marionetje naast haar politieke parvenu’s zit om het publiek met haar blonde lokken en lange benen wat te charmeren, is er niet veel zinnigs te rapen bij deze politica. Haar laatste nieuwjaarsbrief die ze in La Riva te Antwerpen afdramde was er een van een gebeten schoolkind met een Calimerocomplex, die de “beste vrienden, partijgenoten en lieve mensen” er enkel op wees dat alles in haar stad verkeerd loopt en dat zelfs de leider met keizerlijke ambities van die andere Vlaams nationalistische partij – met wie het VB toch nauw verwant is – de slippendrager is van de vijand, hoewel de kopstukken van het VB anderzijds toch hopen om met die partij van een Latijns sprekende slippendrager alsnog een front te kunnen vormen, want op zichzelf kan het VB niet meer groeien.

 

Bart De Wever wordt gezien als de Grote Sluwe Vos die nu oogst wat het VB in het verleden zaaide, waarmee het VB meteen toegeeft dat ze maar onbekwame rentmeesters zijn die nog niet in staat zijn hun eigenste eigenheid te beschermen. Je bent maar een trieste slome leeuw als je je hoofdmaaltijd door een hyena laat van onder je neus weghalen! En omdat ze geen andere uitweg meer zien willen ze nu maar al te graag de hoer en slavin spelen van een min of meer gelijkgestemde groeiende partij die wel nog kans op slagen heeft. De VB-sekte (een politieke partij is het in wezen nooit geweest) brokkelt alsmaar verder af. De leden lopen massaal over omdat ze tot in den treure enkel maar haat en verdeeldheid zaaiende propaganda voorgeschoteld krijgen en hun kopstukken er na al die jaren nog niet in slaagden om iets zinnigs te realiseren. Hoer noch slavin. Vrouwen en islam werd uitgegeven door Uitgeverij Egmont, een uitgeverij die verbonden is aan het Vlaams Belang (geen enkele andere uitgeverij zag immers iets in het manuscript). Je zal het boek dus vruchteloos zoeken in erkende boekenketens zoals Fnac of Club, en ook niet in de “betere boekhandels”, want uitgeverij Egmont kreeg geen lidmaatschap van de Vlaamse Uitgevers Vereniging en krijgt evenmin toegang tot de Boekenbeurs.

 

Anke is trouwens de eerste vrouwelijke auteur die een boek uitgeeft bij Egmont (gingen haar al vooraf: Gerolf Annemans, Filip De Man, Philip Claeys, Koen Dillen, Filip Dewinter, Frank Vanhecke, Freddy Van Gaever, Karim Van Overmeire, Julien Librecht, Werner Somers, Marc Joris, Peter Lemmens, Wim Van Dijck, cartoonist Frederik Pas, Bart Laeremans, Hector Van Oevelen, Jan Huijbrechts, Roeland Raes en Jef Elbers). Van een vrouwonvriendelijke en vrouwonderdrukkende “ideologie” en partij gesproken! Bij het Vlaams Belang lopen de vrouwen zo te zien geen twintig meter, maar twintig kilometer achter hun mannen, hoewel ze voor een platvloerse affichecampagne wel eens uit de kleren mogen gaan! Hallo, “amazonisme”?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, van dermeersch, islam |  Facebook | | |  Print

08-03-12

EN NU HET POLITIEK INCORRECT KOOKBOEK VAN HET VB

Na een paar hindernissen (haar anti-islamboek was eerst aangekondigd voor het najaar 2011, de boekvoorstelling zou plaatsvinden in het Felixpakhuis…) kon Anke Van dermeersch dinsdagavond dan toch haar eerste boek voorstellen (foto 1).

 

In de buurt van het Elzenveld in Antwerpen, waar de boekpresentatie en de lancering van ‘Vrouwen tegen islamisering’ plaatsvond met meer dan mannen dan vrouwen in de zaal (foto 2), stonden enkele politiewagens klaar om snoodaards op te pakken die het feestje van Anke wilden verstoren. Voor zover als bekend bleef alles echter rustig. Fouad Belkacem en Sharia4Belgium bleven weg, tot grote spijt van het Vlaams Belang. Judith Wohlfarth (van het Duitse Pro Nordhrein-Westfalen), Jackie Griffin (echtgenote van de eveneens aanwezige Britse BNP-leider Nick Griffin), Anne King (actief bij de Franse identitairen, supporter van FN-dissident Carl Lang) en Suzanne Winter (van het Oostenrijkse FPÖ) waren de buitenlandse sprekers die, elk in hun eigen taal, vertelden waarom de islam niet deugt. Anke Van dermeersch sloot de avond af met de voorstelling van haar boek Hoer noch slavin. Vrouwen en islam.

 

We hebben het boek nog niet kunnen lezen. Lex Moolenaar kreeg het vooraf in handen, ter voorbereiding van een bijna paginagroot interview met la Van dermeersch in Gazet van Antwerpen dinsdag. Lex Moolenaar: “Dat het betoog van Van dermeersch een langgerekte aanklacht is tegen de vermeende islamisering van onze samenleving, zal niemand verrassen. De schrijfster probeert wel geregeld haar harde lijn te nuanceren, maar vervolgens redeneert ze die nuances consequent zelf weg. Ze wil geen aanval openen op gematigde moslims, zegt ze. Om vervolgens te poneren dat de Koran niet voor interpretatie vatbaar is en dat een gematigde islam dus niet kan bestaan. (…) Feministische moslima’s zijn het kanonnenvlees dat naar het front wordt gestuurd om de autochtone bevolking te misleiden, terwijl de islamisering als kruipolie de samenleving vergiftigt.”

 

Anderzijds staan in het boek ook een aantal zaken die onze samenleving met kracht moet bestrijden (intrafamiliaal geweld, holebihaat, genitale verminking, bloedwraak, verstoting en polygamie). De meeste van die fenomenen (intrafamiliaal geweld, holebihaat…) zijn evenwel niet exclusief islamgerelateerd. De dag moet nog komen dat bij het VB een homo vrij kan uitkomen voor zijn geaardheid. Anke Van dermeersch roept intussen alle vrouwen ter wereld op om toe te treden tot het ‘amazonisme’. Anke Van dermeersch (in Gazet van Antwerpen): “Een cultuuroverschrijdende, kindgerichte loyaliteit (…) waarbij ze hun zonen en dochters gelijkwaardig opvoeden.” Feminisme wil la Van dermeersch het niet noemen. “Het amazonisme overstijgt het feminisme, want het is utopisch en het geldt voor alle vrouwen ter wereld.” Alsof het feminisme niet zou gelden voor alle vrouwen ter wereld.

 

Het volgend boek van Anke Van dermeersch is inmiddels in de maak. Een boek dat ze aan het samenstellen is samen met haar Mechelse VB-collega Frank Creyelman. Anke Van dermeersch: “Het wordt een politiek incorrect kookboek met recepten van VB-parlementsleden voor kreeft, foie gras, kikkerbillen en zo. Zo kunnen we ons eens in een ander, wat vrolijker daglicht stellen.” De kans is groot dat de VB-parlementsleden inderdaad in een “wat vrolijker daglicht” komen te staan als GAIA en anderen vernemen wat in het kookboek staat.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, islam, van dermeersch |  Facebook | | |  Print

25-02-12

CITROENEN EN APPELEN

Onder de kop Afgelast brengt ’t Pallieterke deze week verslag uit van de boekvoorstelling van Anke Van dermeersch die niet kan doorgaan in het Felixpakhuis. Het weekblad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” vergelijkt daarbij appelen met citroenen. Of in dit geval: citroenen met appelen.

 

’t Pallieterke: “Op 6 maart zou het Vlaams Belang het nieuwe boek van Anke Van dermeersch voorstellen in het Felixpakhuis in Antwerpen. Maar nu heeft de uitbater onder druk moeten afhaken. Alhoewel, veel druk was er niet nodig. Het Felixpakhuis is weliswaar een stadsgebouw, maar de cafetaria en de zaal worden door een concessiehouder uitgebaat. In eerste instantie was de zaal geboekt door Uitgeverij Egmont, wat bij de uitbater blijkbaar geen belletje deed rinkelen. Toen hij echter vernam dat dit de uitgeverij van het Vlaams Belang is, bleek ineens de zaal niet meer beschikbaar, wegens… reeds door iemand anders geboekt.

 

Hoe kwam de uitbater het te weten? Dankzij een bericht van het Anti-Fascistisch Front. ‘Hoort zo’n zaak/gebouw (in casu het Felixpakhuis) niet politieke neutraliteit uit te stralen?’, vroeg het AFF zich af. Kan zijn. Maar we hebben het AFF uiteraard niet gehoord toen begin deze maand de maoïsten van de PVDA het Antwerps stadhuis afhuurden voor de literatuurprijs van De Groene Waterman. De Groene Waterman is niet anders dan de boekhandel van de PVDA. De dochter van Kris Merckx is er één van de drijvende krachten en zat mee in de jury. Terloops nog even melden dat de publieksprijs naar een boek ging uitgegeven door EPO, de uitgeverij van de PVDA. Voor wie het niet zou weten: EPO staat voor Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding. Tja, niet direct schoon volk dus, op het Schoon Verdiep.”

 

Dat een dochter van Kris Merckx in De Groene Waterman werkt, is ons bekend. Dat de boekhandel een PVDA-stempel heeft, weten we ook. In welke mate er nog banden zouden zijn tussen de boekhandel en de partij weten we niet, en interesseert ons ook niet. En laat het nu nog zo zijn dat EPO nog steeds zou staan voor ‘Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding’. Stel dat al die horrorscenario’s waar zouden zijn. Dan nog is wat ’t Pallieterke doet citroenen vergelijken met appelen. Want in het VB-geval gaat het om het lanceren van een boek waarmee een racistische partij een hele campagne op gang wil trekken, met daarbij een meeting waarvoor sprekers van rechtsextremistische partijen uit heel Europa en daarbuiten uitgenodigd zijn. In het geval van De Groene Waterman-prijs gaat het om een literaire prijs om “een pareltje dat over het hoofd werd gezien in de mainstream boekenmedia” een steuntje te geven. Wars van alle (partij)politieke bedoelingen. Met een jury waarin opgenomen Eva Brems en Freek Braekman die je van veel kan verdenken – De (bijna)Slimste Mens ter Wereld te zijn bijvoorbeeld – maar niet van PVDA-sympathieën te hebben.

 

Of er bij de uitreiking van de De Groene Waterman-prijs “schoon volk” op het stadhuis was, is natuurlijk subjectief. Alleszins zijn de prijswinnaars Oorlog met de Salamanders en Een reis langs de spoorlijn Belgrado-Sarajevo in geen enkel opzicht te vergelijken met Hoer noch slavin. Vrouwen en islam. En was er ook geen batterij extremisten van welke soort ook op het stadhuis om de boeken promotioneel te ondersteunen. Vergelijkingen lopen altijd wel ergens mank, maar de vergelijking die ’t Pallieterke maakt loopt wel héél érg mank. En die “Kan zijn.” na onze opmerking dat overheidsgebouwen politieke neutraliteit horen uit te stralen?! Hoe zou ’t Pallieterke reageren als Sharia4Belgium een boekvoorstelling zou houden in een overheidsgebouw? Zou ’t Pallieterke dan ook schouderophalend reageren?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen, van dermeersch |  Facebook | | |  Print

12-02-12

ZE DURVEN !

Het boek Hoe durven ze? van Peter Mertens, dat haarfijn de redenen voor de huidige economische crisis en de transfers van arm naar rijk uitlegt (foto 1), staat voor de tweede opeenvolgende week op nr. 1 bij de verkoop van informatieve, non-fictie boeken zoals genoteerd bij De Standaard der Letteren (foto 2).

 

Tot 20 januari stond in dezelfde categorie op 1 nog het boek van Frank Vanhecke en (vooral) Koen Dillen over Marie-Rose Morel, Al bij al heb ik gelukkig geleefd. Een week later stond Leo Bormans’ Geluk op 1, en sinds 2 februari staat Peter Mertens’ Hoe durven ze? op 1. Deze week dus ook, met nu op 2 het boek over Marie-Rose Morel. In tegenstelling tot dat laatste boek heeft Hoe durven ze? niet Dag Allemaal of Story gehaald. Wel P-magazine, waar men kwaad was over de wijze waarop Peter Mertens en voorwoordschrijver Dimitri Verhulst over hun boek geïnterviewd werden in het VRT-programma De Zevende Dag. De heksenjacht van Joe McCarthy op vermeende communisten was klein bier met hoe de auteurs geschoffeerd werden in De Zevende Dag. Maar nog altijd beter dan wat De Morgen presteert met… het boek bewust te negeren. Andere kranten, tot De Standaard, Het Laatste Nieuws en Gazet van Antwerpen toe, keken niet naast het succes van het boek.

 

Succes steekt, en nu is op een tweede niveau een boycot bezig tegen de auteur. Het VRT-programma Terzake zocht iemand die tegen de antistakingsretoriek van Open VLD-voorzitter Alexander De Croo wilde ingaan. Peter Mertens werd gevraagd, en hij wilde wel. Maar Alexander De Croo wilde niet in debat gaan met Peter Mertens. De PVDA-voorzitter wou het ook wel alleen komen uitleggen, maar die vlieger ging niet op. Ook een voorstel voor een dubbelinterview in Humo Bruno Tobback - Peter Mertens ging de mist in. Bruno Tobback weigerde. De grote-partijvoorzitters die het licht van de media niet gunnen aan een kleine-partijvoorzitter, de grote-partijvoorzitters die schrik hebben dat een paar pijnlijke argumenten breder bekend geraken… Fair is dat gekonkel alleszins niet. Van de weeromstuit daarom op deze blog (nog eens) een oproep om het boek te lezen. Behalve een degelijke analyse van de economische crisis, vind je er ook goede argumenten tegen het nationalisme van de N-VA.

 

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, media |  Facebook | | |  Print

22-12-11

HET PENSIOENSPOOK

Hoed af voor de stakers vandaag bij de openbare diensten. Ze staken terecht tegen het pensée unique over de pensioenen. Waarom zouden ambtenaren en anderen langer moeten gaan werken, pas later aan een nieuwe fase in hun leven kunnen beginnen, en minder pensioen uitgekeerd krijgen, als daarnaast nog honderdduizenden jongeren en anderen die snakken naar werk geen werk krijgen? Om nog maar te zwijgen van de grote ondernemingen die als ze toch iets meer dan 1,04 % belastingen zouden betalen het gat in de staatsbegroting grotendeels zouden dichten.

In het pas verschenen boek Het pensioenspook gaat voormalig hoofd van de ACV-studiedienst Gilbert De Swert in tegen algemeen verspreide misvattingen over de pensioenen. Het betoog van Gilbert De Swert wordt ondersteund door talloze cijfers uit gezaghebbende rapporten, wat het lezen van zijn boek bemoeilijkt maar natuurlijk noodzakelijk is om eens serieus te praten. Het is waar dat er zich meer gerechtigden op een pensioen aandienen – de babyboomgeneratie van na de Tweede Wereldoorlog – maar er is alweer een nieuwe toename van jongeren – zie de problemen om nog plaats in kleuterklassen en lagere scholen te vinden, en de vergroening van de bevolkingscijfers naast de vergrijzing. Het is ook waar dat de levensverwachting stijgt, in de eerste plaats door de vermindering van de kindersterfte maar ook door de gewone verlenging van de levensduur. Alleen is er op dat vlak een ernstige discriminatie: ongeschoolden leven in België gemiddeld zeven jaar minder dan hooggeschoolden. Met het perverse gevolg dat de hogere pensioenen langer moeten uitbetaald worden dan de lagere.

Voor wie alles door een communautaire bril bekijkt nog dit: Vlamingen worden gemiddeld een jaar ouder dan Brusselaars en twee jaar ouder dan Walen. Overigens zijn de pensioenen die we nu hebben – en de regering-Di Rupo door allerlei maatregelen gaat verlagen – absoluut niet de hoogsten van Europa. En binnen die Belgische pensioenen zijn er grote verschillen. Om het bij de ambtenaren te houden: het gemiddeld bruto pensioen per maand is bijvoorbeeld bij de cipiers 1 400 euro voor de mannen, 1 273 euro voor de vrouwen; bij de Stad Antwerpen respectievelijk 1 796 en 1 032 euro; bij de Staatsveiligheid 3 376 en 2 008 euro; bij de Rechtbank van Eerste Aanleg 5 664 en 3 933 euro. Om maar te zeggen: scheer de ambtenarenpensioenen niet over één kam. En om eens de leeftijdsvoorwaarden te bekijken, die de regering-Di Rupo wil optrekken tot 62 jaar om op vervroegd pensioen te kunnen gaan, met een minimum van 40 loopbaanjaren – op enkele uitzonderingen na. Jo Cornu, CEO van Alcatel Bell, kon op pensioen gaan op 55 j., Luc Van Nevel (Samsonite) op 57 j.; Eddy Geysen (Opel Antwerpen) op 56 j… En die mensen komen heus wel rond met hun pensioen.

Na de cijfergegevens legt Gilbert De Swert in zijn boek uit wat de eerste, tweede en derde pijler bij de pensioenvorming zijn, en gaat hij ook in op buitenlandse voorbeelden. Vincent Van Quickenborne liet al verstaan wat te zien in het Zweedse systeem als voorbeeld voor een uniek systeem voor arbeiders en bedienden uit de privé- en openbare sector en de zelfstandigen. Dat systeem komt erop neer dat je een vast bedrag moet afstaan als pensioenbijdrage, en je zelf een variërend pensioen krijgt: hoe meer je levensverwachting stijgt, hoe minder pensioen je krijgt. Met het Zilverfonds van Johan Vande Lanotte hadden we uit de problemen kunnen zijn, maar de regeringen-Verhofstadt en wie nadien kwam (Leterme, Van Rompuy, en nog eens Leterme) hebben maar 18 van de nodige 45 miljard euro in dat fonds gestopt. Meer werk is ook een oplossing, maar daar denken de bedrijven niet aan. Voor hen telt enkel winstmaximalisatie. En meer inkomsten voor Vadertje Staat is voor sommigen ook al taboe. Alleen al door de jaarlijkse productiviteitswinst te oriënteren naar de pensioenkassen zou het pensioenprobleem – overigens een minder groot probleem dan meestal voorgesteld wordt – pijnloos opgelost kunnen worden.

Maar neen. “De welvaartstaat is geboren toen jonge apen appelen en noten gingen plukken voor oude apen die niet meer konden klimmen. Aan het sterfbed van de verzorgingsstaat verdringen zich nu jonge politieke apen (foto 1) om oude soortgenoten tot klimmen te blijven dwingen.”

Het pensioenspook is uitgegeven door EPO en is te koop in de betere boekhandel voor 18,50 euro. Bekijk ook het Terzake-debat dinsdag tussen Chris Reniers (ACOD) en Johan Van Overtveldt (Knack) en geef een ‘Vind ik leuk’ aan de Facebook-pagina 200 000 jongeren werkloos, waarom onze ouders langer doen werken? (foto 2).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, sociaal, actie |  Facebook | | |  Print

20-12-11

HOE DURVEN ZE ?

Zondagavond werd in een goed gevulde grote zaal van De Roma in Borgerhout het nieuwste boek van Peter Mertens, Hoe durven ze?, voorgesteld. Omdat wij ook maar gewone loonslaven zijn die uit moeten gaan werken, voor deze blog niet betaald worden door partij, vakbond of wie dan ook, hebben we natuurlijk nog niet de tijd gehad om het 351 blzn. tellend boek te lezen. Anderzijds dwingt de crisis, en de crisismaatregelen die de regering-Di Rupo doorduwt, tot snel inzicht in de crisis. “De hold-up” die men volgens Peter Mertens pleegt. Waarbij miljoenen euro’s van brave werkende mensen niet verdampen, maar via ‘de markten’ en bereidwillige regeringen verhuizen naar de miljonairs. Daarom laten we hier plaats voor mensen die het manuscript vooraf konden inkijken. Hoe durven ze? is een must om te lezen, samen met Het pensioenspook van Gilbert De Swert.

Paul Goossens, journalist: “Eindelijk. Het is er: het boek dat met een overvloed aan concrete feiten de crisis in perspectief plaatst. Dit is geen pamflet, dit is wel een doorwrocht en vlot leesbaar draaiboek van een crisis, die de samenleving en Europa ontwricht, omdat ze de ongelijkheid tot een climax voert.” Karel Stessens, voorzitter ACOD: “Het boek is een aanrader voor elke délégué die een beter zicht wil krijgen op de krachten die inspelen op zijn werkvloer, zijn arbeidsomstandigheden, zijn leefwereld, en reikt hem de nodige wapens aan om de oneliners van collega’s die zo hoog oplopen met de N-VA volledig te ontrafelen.” Dominique Willaert, artistiek leider Victoria Deluxe: “Het boek van Peter Mertens leest als een politieke thriller. Je wordt meegezogen in een hellevaart van verhalen, cijfers en feiten die aantonen op welke manier het casinokapitalisme de gewone bevolking plundert en vernedert.”

Bruno Verlaeckt, voorzitter ABVV-Antwerpen: “Met dit boek doet Peter Mertens wat elke politieke journalist die naam waardig zou moeten doen: de zaken helder beschrijven, zoals ze zijn en zonder omwegen. In plaats van blindelings het neoliberale eenheidsdenken te promoten.” Rachida Lamrabet, auteur: “Dit is een urgent boek dat op een zeer heldere wijze een inhoudelijke analyse geeft van de crisis van vandaag. Peter Mertens toont bladzijde na bladzijde aan wat er achter de façade schuilgaat van de nette politieke retoriek.” Eddy Van Lancker, algemeen secretaris ABVV: “Tegelijk een handleiding hoe het in de toekomst wel moet, omdat socialisme levensnoodzakelijk is en blijft.” Acteur Dirk Tuypens vult aan: “Geen mistige luchtspiegeling, maar een weloverwogen, uit concrete ideeën en voorstellen samengesteld toekomstbeeld.”

Dimitri Verhulst, in zijn voorwoord bij het boek: “Er klopt iets niet. De mediakanalen lijken zich de laatste jaren steeds pluriformer te willen opstellen; kranten gunnen het pennen van diverse politieke strekking een hele kolom te vullen (…) en zelfs een extreem rechtse politica, ooit vermaledijd en persona non grata verklaard in de gangen van de Reyerslaan, bleek plots salonfähig geworden door de kanker, zodat zij een hele blog bij elkaar mocht schrijvelen op de website van de Vlaamse openbare omroep (…). Hij of zij is een slecht lezer die bij deze heeft gedacht dat ik mij vrolijk maak om de ziekte van mensen die ideologisch gezien lichtjaren van mij verwijderd staan. En neen, ik heb niets tegen het feit dat de kranten een papieren boksring willen zijn waarin de meningen elkaar op een beschaafde manier te lijf gaan. Integendeel! Was het maar zo! Was het inderdaad maar zo dat de meningen vrijelijk mochten clashen! Maar de stem van Peter Mertens (Wie Datte?) is nog maar tot in weinig woonkamers mogen geraken, zijn mening wordt het kijkvee onthouden, alsof het cordon sanitaire niet rondom de racistische partij, dan wel rondom het socialisme wordt gelegd. Uitgerekend in deze tijden van bancair banditisme nog wel.”

Hoe durven ze? wordt sinds gisteren geleverd aan de betere boekhandels in Vlaanderen en kost 20 euro. Peter Mertens publiceerde eerder Op mensenmaat.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

12-12-11

MARIE-ROSE MOREL. LIJVIG MAAR NIET HET ULTIEME BOEK

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, morel, dillen, vanhecke, dewinter, annemans, valkeniers |  Facebook | | |  Print