21-11-11

OP KOMST: AFF-BOEKEN

Wanneer je dit leest is onze chef-blog op enkele duizenden kilometers van hier. De volgende twee weken daarom niet dagelijks een bericht op AFF/Verzet, maar wanneer nodig post Wim Haelsterman intussen wel het (euh…) nodige.

 

De andere leden van de AFF/Verzet-redactie nemen intussen de drukproeven door van de eerste drie boeken in een reeks AFF-publicaties. In De Eeuwige Vriendschap vertellen Filip Dewinter en Frank Vanhecke over hun rebelse jaren als scholier in Brugge en hoe ze verder schouder-aan-schouder de wereld veroverden. Niets kan hun vriendschap verbreken… tot een vrouw tussen hen in komt te staan. Gaan Dewinter en Vanhecke voor eeuwig elk hun eigen weg op of komt het nog tot een verzoening? Het antwoord van Filip Dewinter en Frank Vanhecke op het boek van Tom Cochez Eigen Belang Eerst. In Samen Gelukkig verklappen Bart De Wever (40 j., vier kinderen) en Liesbeth Homans (38 j., twee kinderen) hoe hun relatie van respectievelijk parlementslid en parlementair medewerkster evolueerde naar beiden senator en partners voor het leven. Samen ijveren ze voor een Vlaanderen waar de kerk in het midden staat en ondernemers niet gehinderd worden overheidsbureaucratie en vakbonden. Als extraatje bij het boek: het beste uit de menu’s van de frituren ’t Draakske en ’t Kriekske. In Apache, Humo, Joods Actueel vertelt Sandy Neel over haar feestjes in café De Leeuw van Vlaanderen, de kantine van voetbalclub Beerschot en elders. De auteur waarschuwt foto’s van feestjes te posten op Facebook. Zoals Sandy Neel tot haar eigen schade en schande ondervond, geraken zo die foto’s wel eens in de boekskes. Met een voorwoord van Valérie Seyns, partner van Bart Debie en intieme vriendin van de auteur.

 

De boeken worden tegen 6 december in de boekhandel verwacht, en als dat niet lukt vind je tegen dan alleszins terug dagelijks een artikel op deze blog.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, dienstmededeling |  Facebook | | |  Print

09-11-11

HET NIEUWE VADERLAND VAN RAMSEY NASR

Boeken die na 15 oktober gepubliceerd werden, mogen niet op de Boekenbeurs aangeboden worden. Kwestie de gewone boekhandels niet alle kansen op verkoop te ontnemen terwijl tienduizenden boekenliefhebbers naar Antwerp Expo afzakken. Of dat de gewone boekhandels echt helpt, kan betwijfeld worden. In elk geval ligt één van de interessantste nieuwe publicaties nu niet op de Boekenbeurs: Mijn nieuwe vaderland (foto), het jongste boek van Ramsey Nasr.

 

Ramsey Nasr (37 j.) is sinds 2009 vier jaar lang ‘Dichter des Vaderlands’ in Nederland. In 2005 was hij Antwerpens tweede stadsdichter, maar intussen is de Nederlandse dichter en essayist (terug) naar Nederland verhuisd. In Mijn nieuwe vaderland vindt de lezer een bloemlezing uit de gedichten die Ramsey Nasr tot nu toe schreef als Dichter des Vaderlands, en twee opiniestukken die eerder dit jaar in kranten verschenen: een opiniebijdrage over de vrijheid die met Wilders ter discussie gesteld wordt, en de toespraak van Ramsey Nasr bij een manifestatie tegen de voorgenomen bezuinigingen in de culturele sector in Nederland.

 

Als het kabinet-Rutte geïnstalleerd wordt, met gedoogsteun van Geert Wilders’ PVV, krijgen we het Mijn nieuwe vaderland-gedicht geïnspireerd door een oude Nederlandse tekst en Geert Wilders.

           

Wie Neerlands bloed in d’aders vloeit

                        van vreemde smetten vrij

            wiens hart voor volk en orde gloeit

                        verhef uw gezang als wij.

            Vandaag zien wij weer één van zin

                        de vlaggen afgestoft.

            Vandaag zet ik mijn feestlied in

                        voor vaderland en schoft.

 

Ik eer de leiders van mijn land.

            Hun vlekkeloos parcours

leert mij wat macht vóór al verlangt:

            ’t geweten van een hoer.

Ik eer mijn leiders hemelhoog

            en ’t hoogst zit een fascist

die u en mij zolang gedoogt –

            zolang als hij beslist.

()

 

Na dit en andere gedichten kreeg Ramsey Nasr nogal wat ‘fanmail’. Drie fragmenten – niet eens de ergsten – zijn opgenomen in het voorwoord bij het nieuwe boek. Zoals: “Dit is geen dichter des vaderlands, maar een vijand des vaderlands.” en (inclusief taalfout) “Ramsey Nasr je bent zelf een facist en ook nog een nep Nederlander. Man flikker op naar je zandbak waar je vandaan komt want vuil zoals jou hebben we hier niet nodig.” Of poëzie iets zegt over Nederland weet Ramsey Nasr niet, het omgekeerde lijkt zeker het geval.

 

Zoals bij het aantreden van het kabinet-Rutte in oktober vorig jaar verdedigt Nasr nog steeds het gebruik van het woord ‘fascist’ in dit gedicht. De Morgen vroeg de auteur vorige week of hij getwijfeld heeft aan het gebruik van dat woord. “Het kan de aandacht nogal afleiden.” Ramsey Nasr: “Jawel, maar het is geen dichterlijke vrijheid. Er zijn argumenten voor. Je hoeft niet meteen aan nazi’s of de Tweede Wereldoorlog te denken om te kunnen spreken van een fascistisch gedachtegoed. Wilders’ partij is autoritair, antidemocratisch, antiliberaal, ultranationalistisch, wil artikel 1 van de Grondwet schrappen, discrediteert de Nederlandse en internationale rechtspraak, en schept een beeld van een zuiver, mythisch Nederlands volk, waarbij een andere groep systematisch tot zondebok wordt verklaard. Volgens het woordenboek kom je dan al snel uit bij de kwalificatie ‘fascist’. Punt. Dat is geen demonisering, maar een definiëring.”

 

Ook de andere gedichten opgenomen in de bundel Mijn nieuwe vaderland zijn de moeite van het lezen waard. Het is eens een andere manier om kennis te maken met het lief en leed van onze Noorderburen. Mijn nieuwe vaderland is uitgegeven bij De Bezige Bij Amsterdam.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nederland, internationaal, wilders, actie |  Facebook | | |  Print

05-11-11

"DE DEMENTERING VAN DE VLAAMSE BEWEGING"

Voor wie niet wekelijks ’t Pallieterke leest: er is daar wat beweging bij de medewerkers. Koen Dillen is nog steeds niet teruggekeerd als Frankrijk-kenner, columnist Koenraad Elst besloot zijn tijd aan andere zaken te wijden, en Annick Verbauwen – het alter ego van Johan Sanctorum – publiceert niet meer in het blad.

 

In dezelfde stijl als ‘Annick Verbauwen’ krijgen we nu schrijfsels te lezen van ene ‘JS’. Volgens onze kleine teen is dat Johan Sanctorum, maar vergissen is natuurlijk mogelijk. In ieder geval neemt ‘JS’ deze week de prijzenregen in Vlaams-nationalistische middens op de korrel. “De bladeren vallen (…). Binnen Vlaamsgezinde middens is het dan traditie om tevreden terug te kijken en gelijkgezinden te lauweren voor hun inspanningen. Veel inspiratie lijkt men echter niet aan de dag te leggen bij de keuze van de laureaat. Zo kreeg de Marnixring Voorkempen Pater Stracke het lumineuze idee Jean-Pierre Rondas in de bloemetjes te zetten met hun tweejaarlijkse Jozef Simonsprijs.” We besparen u de lange uitleg waarom het niet echt een goed idee is om Jean-Pierre Rondas te bekronen. “Wie ook weer in de prijzen valt, is ex-KBC-baas Remi Vermeiren, boegbeeld van het centenflamingantisme”, vervolgt ‘JS’ later. En dan volgt weer een uitleg, zij het nu iets korter dan in het geval van Jean-Pierre Rondas. Niets is goed aan de prijzen die dezer dagen worden toegekend. En dan wist ‘JS’ waarschijnlijk niet eens dat Knack-commentator Rik Van Cauwelaert pas nog een prijs heeft gekregen van de Marnixring ‘Gent Corneel Heymans’. Het enige dat mankeert in de column is dat die prijzen beter toegekend worden aan Johan Sanctorum – als ‘Annick Verbauwen’ bewierookte hij regelmatig Johan Sanctorum, als ‘JS’ is dat iets moeilijker.

 

We zijn niet eens halfweg in de column van ‘JS’ deze week als ‘JS’ de Boekenbeurs en haar bezoekers bekritiseert. “Eigenlijk zouden Vlamingen die boekenbeurs massaal moeten boycotten (zegt 'JS' nadat hij lang heeft uitgeweid over Gerolf Annemans die niet kan signeren op de Boekenbeurs, nvdr.) maar dat gebeurt natuurlijk niet. Het politiek-correcte parfum van deze cultuurbraderij, met zijn lezingen, signeersessies en Radio Klara prominent aanwezig, vermengt mooi met het opbod aan kook- en hobbyboeken. Men hoort de letteren knetteren en de kassa rinkelen, in de grootst mogelijke harmonie. Boek.be is een commerciële belangengroep met een establishmentgezinde missie die onder veel ambiance wordt verhuld. (…) De dementering van de Vlaamse beweging loopt eigenlijk merkwaardig synchroon met de verkleutering van ons cultuurlandschap. Zeshonderd jaar na Gutenberg wordt het kookboek van Jeroen Meus onze nieuwe bijbel; allen naar zaal 3! We missen een subversieve, non-conformistische component. Lamme Goedzak regeert. Gezocht: jonge honden, Vlaamse indignado’s en republikeinse keetschoppers die ruiten durven ingooien zodat er frisse lucht binnenstroomt.”

 

Ach, de Boekenbeurs is Het Andere Boek niet. Maar voor vandaag zijn er toch wel meerdere interessante debatten gepland op de Boekenbeurs. Met zowel Bart De Wever als Erik De Bruyn (foto 1), Ann De Cramer (foto 2), bevoorrechte waarnemers van de Arabische revolutie en anderen. Luckas Vander Taelen komt ook. Misschien vindt 'JS' hém wel interessant genoeg (voor een repliek op Luckas Vander Taelen: lees hier).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, sanctorum |  Facebook | | |  Print

02-11-11

LES DEUX-CENTS JOURS DE MARINE LE PEN

Dat de Griekse premier Papandreou een referendum wil over de bezuinigingsmaatregelen die zijn land moet ondergaan, vinden de Sarkozys en Merkels van deze wereld te gek om los te lopen. Ze pleiten wel voor het in de eurozone houden van Griekenland. Elders gaan stemmen op om de Grieken uit de eurozone te gooien. Economisch zou het kortzichtig zijn, maar er is ook nooit geregeld hoe een land uit de gemeenschappelijke muntunie kan stappen. Het belet niet dat sommigen er een punt van maken om een eigen, nationale munt te creëren. Minstens de eurozone op te delen in een sterke en een zwakke eurozone. Met Vlaanderen bij de euromark en Wallonië bij de eurofranc. En Brussel? Het Franse Front national (FN) wil terugkeren naar de Franc Français. Marine Le Pen maakt kans volgend jaar Frans president te worden en te werken aan het herinvoeren van een Franse munt. Het boek Les deux-cents jours de Marine Le Pen legt uit wat er dan zou gebeuren.

 

Het is natuurlijk fictie, maar met personages en programma’s geplukt uit de Franse politiek is het ook niet helemaal onwaarschijnlijk. Bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen behaalt Marine Le Pen 28 % van de stemmen, in de tweede ronde – als de dochter van Jean-Marie Le Pen nog enkel tegenover uittredend president Nicolas Sarkozy staat – haalt Marine Le Pen het met bijna 51 % van de stemmen. Dat nogal wat mensen ter linkerzijde weigerden voor Sarkozy te stemmen hielp Le Pen natuurlijk in de race om het Elysée. De ordestrijdkrachten bereiden zich voor op manifestaties en ongeregeldheden, maar het blijft kalm op straat. Apathie is het overheersend gevoel in het land en in de media.

 

De journalisten maken zich voor het eerst druk bij de samenstelling van de nieuwe regering. Het zijn grotendeels onbekende figuren die tot minister zijn benoemd. Bruno Gollnisch, minister van Defensie en van Oud-strijders, is zowat de enige bekende. Mensen als de rechtse politicus Alain Madelin werden wel door Marine Le Pen aangesproken om in haar regering eerste-minister te worden, maar die weigerden. De eerste regeringsmaatregel wordt met sympathie onthaald door de Franse bevolking: de prijs van benzine wordt teruggebracht tot 60 % van de prijs tot dan. Intussen wordt de uitstap uit de euro voorbereid, denkt men aan douanerechten op buitenlandse goederen die Frankrijk binnenkomen en het beperken van sociale uitkeringen tot enkel maar voor Fransen.

 

De linkse nationalist Jean-Pierre Chevènement, nog minister onder socialistische president François Mitterand, aanvaardt het voorzitterschap van de commissie die de uitrede uit de euro moet onderhandelen. Maar de onderhandelingen met ‘Brussel’ lopen niet vlot. Aan de overkant bij de onderhandelingen zit onder andere “le Belge Peter Praet (tegenwoordig directeur van de Europese Centrale Bank, nvdr.), un homme habitué à faire durer les choses, car il pilotait les Finances d’un pays sans gouvernement”. Intussen is Marine Le Pen meer in het buitenland om haar land en haarzelf als nieuwe president voor te stellen, en installeert Jean-Marie Le Pen zich op het Elysée. Marine Le Pen ziet haar vader liever niet op het Elysée, maar ze kan niet op tegen de hardnekkigheid waarmee vader Le Pen zich in het presidentieel paleis binnenwringt.

 

Economische moeilijkheden, een zedenaffaire waar een Franse topdiplomaat bij betrokken is en de mogelijke creatie van een zwakke eurofranc en een sterke euromark zorgen voor paniek in de Franse economische wereld en op een paar dagen tijd wordt drie miljard euro naar het buitenland verplaatst. Uiteindelijk verkast achttien miljard euro naar het buitenland, of misschien wel het dubbel. De vakbonden, tot dan passief gebleven, komen op straat tegen het idee om een loon uit te keren voor de thuisblijvende ouder (in de meeste gevallen: de thuisblijvende moeder). In het parlement wordt een motie van wantrouwen ingediend door klassiek rechts, gesteund door links, centrum, ecologisten en radicaal-links… en Marine Le Pen ziet zich verplicht haar eerste regering te ontbinden en naar nieuwe ministers te zoeken.

 

Intussen vinden de toppolitici van rechts elkaar op een vergadering onder voorzitterschap van oud-president Valéry Giscard d’Estaing. Na het doorpluizen van de financiering van Marine Le Pens verkiezingscampagne komen ze tot het besluit dat de verkiezing van Marine Le Pen ongeldig is. Dat een ‘handigheid’ van vader Le Pen er de reden van is, maakt de zaak nog pijnlijker voor de Le Pens. Zoals al gezegd: dit is fictie. Maar toch niet heel ver van wat er zou kunnen gebeuren. Het Franse weekblad Le Point, min of meer vergelijkbaar met Knack, merkte op dat het pas helemaal fictie zou zijn, mocht Marine Le Pen wél lukken in haar eerste tweehonderd dagen als Frans president.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, frankrijk, internationaal, le pen |  Facebook | | |  Print

31-10-11

DE MAN DIE NIET BEGRAVEN WILDE WORDEN

Vandaag opent de Boekenbeurs in Antwerpen haar deuren voor het grote publiek. Drie jaar geleden kreeg Rachida Lamrabet (foto) er de Debuutprijs voor haar roman Vrouwland. Het bood Rachida Lamrabet de gelegenheid voor een scherpe toespraak. Nadien verscheen de verhalenbundel Een kind van God, en schreef Lamrabet ook nog het toneelstuk Belga. Zopas is haar tweede roman van de persen gerold: De man die niet begraven wilde worden. Een roman met op de achtergrond een extremistische nationalistische partij die een fenomenaal succes boekt bij verkiezingen.

 

Het is geen verhaal waar je vrolijk van wordt. Een man mijmert over zijn stukgelopen huwelijk. Hij is een in ons land wonende Marokkaan, heeft zich behoorlijk opgewerkt en lust wel een biertje. Zijn Marokkaanse vrouw heeft het zakelijk nog verder geschopt, maar is plots extreem religieus geworden. Ze trekt er onderuit en neemt de twee dochtertjes mee. De man heeft een jongere broer, en wanneer die sterft vertelt zijn Belgische vrouw dat het zijn wens is gecremeerd te worden. En dat terwijl zijn ouders eraan denken om het dode lichaam van hun zoon naar Marokko over te vliegen en daar te begraven. De oudere broer zoekt een oplossing voor het dilemma, wat zorgt voor een zowel hilarisch als spannend slot van het boek. Tussendoor hebben we wel eens kunnen lachen: wat met de achtergebleven hamsters van de dochtertjes? Maar hebben we ook de treurnis van de vader meegemaakt, en de spanningen die religieuze en culturele veranderingen te weeg brengen.

 

Het is niet de hoofdmoot in het boek, maar het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een verkiezingsoverwinning van extremistische nationalistische partij. Hoe beleefden onze Marokkaanse landgenoten die monsterlijke verkiezingsoverwinning? Voor de ene was het “alsof het maar een kiezeltje was dat op iemands schouder ketste”; voor een ander sloeg het in “als een atoombom”. De ene voelde zich toch al uitgesloten van de samenleving; de andere ergerde zich dat de weg tot integratie afgesloten werd. Terugkeerplannen? Ouderen hebben er geen probleem mee, in Marokko staat hun huis; jongeren zien allerlei vriendschappen en contacten teniet gedaan als ze moeten verhuizen. Een scheldwoord ontstaat: “Racist”, en voor de ergste gevallen: “Vuile racist”. Als plannen voor een moskee in een voormalig bejaardentehuis bekend geraken, vallen de maskers af en blijken mensen er tegen te zijn waarmee men tot dan toe een goede relatie had.

 

Het leven dus zoals het is: complex, met zowel in de privé-sfeer als maatschappelijk relaties die in alle richtingen evolueren en het leven er niet gemakkelijker op maken. Het boek overstijgt de klassieke opdeling tussen autochtonen en allochtonen, het legt ook verschillen binnen de allochtone – in dit geval: de Marokkaanse – gemeenschap bloot. Zelf legt de schrijfster in interviews meer de nadruk op de persoonlijke keuzes. Rachida Lamrabet (in Knack): “(…) Dit (is) het verhaal van een man die vindt dat je niet moet stilstaan bij de grote vragen van het leven. Dat het volstaat om gewoon te ‘zijn’. Hij wil het leven niet complexer maken dan het al is, maar botst met zijn hoofd tegen de muur. Je kunt nu eenmaal niet zomaar een leventje leiden, zeker niet tegenwoordig. We worden allemaal omringd door mensen en verwachtingen. Zij verplichten ons om standpunten in te nemen, ideologieën te onderschrijven." Rachida Lamrabet haast zich wel nog om er aan toe te voegen: "Al is dit zeker geen ‘boek met een boodschap’. Ik wil vooral een goed verhaal vertellen en mijn lezers meeslepen.”

 

Rachida Lamrabet is donderdag 10 november op de Boekenbeurs te gast waar ze nieuw werk van een Nederlandse collega voorstelt (Groene Zaal, 20 uur). Ook Erik Vlaminck en Stefan Brijs stellen dan een nieuw boek van een Nederlandse collega voor. De Nederlanders bespreken op hun beurt het werk van hun Vlaamse collega's. De man die niet begraven wil worden is uitgegeven bij De Bezige Bij Antwerpen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

09-09-11

KRAUT: UNIEK BOEK OVER FOUTE VADER

Er zijn verschillende manieren om de herinnering aan het fascisme en de strijd ertegen levendig te houden. Luckas Vander Taelen maakte een tv-documentaire en boek; Peter Pontiac – die vanavond in Breda de prestigieuze Marten Toonderprijs krijgt voor zijn oeuvre als striptekenaar en graficus – maakte er het boek Kraut over.

 

Peter Pontiac publiceerde zijn eerste grafisch werk in de jaren zeventig in diverse undergroundbladen, sterk beïnvloed door het werk van Robert Crumb. Later publiceerde hij in het muziekblad Oor en in dagbladen als NRC Handelsblad en de Volkskrant. Pontiac verzorgde de Nederlandse lettering van Maus, de met een Pulitzerprijs bekroonde grafic novel van Art Spiegelman over de strijd van Art Spiegelmans vader om als Poolse jood te overleven tijdens de Holocaust. Maakte Spiegelman er een universeel verhaal van, met Kraut tekende en schreef Peter Pontiac een persoonlijke brief over zijn vader die in een Nederlands middenstandersgezin opgroeit, al jong tekeningen maakt van Adolf Hitler en Benito Mussolini, lid wordt van de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB), als oorlogsverslaggever voor de SS naar Duitsland trekt, aan het oostfront gaat vechten maar daar vlug gewond geraakt, herstelt in Normandië waar hij de inval van de geallieerden meemaakt, en na de oorlog enkele jaren opgesloten wordt. Terug vrij wordt hij journalist bij de weekbladen Libelle en Story, om dan op mysterieuze wijze te verdwijnen tijdens een vakantie in Curaçao.

 

“Pontiac heeft met Kraut de beste Nederlandse graphic novel getekend én geschreven. Zijn werk is vernieuwend. Hij heeft iets aan de Nederlandse strip toegevoegd wat er nog niet was: een combinatie van schrijver- met kunstenaarschap”, noteerde de jury van de Marten Toonderprijs in haar rapport. Pontiacs teksten en tekeningen gaan in Kraut naadloos over in de ingeplakte brieven, foto’s en (fragmenten uit) politiedossiers. De waarheid is hard: zo drukt de auteur een rechts-extremistisch essay af dat zijn jonge vader schreef voor de ledenkrant van het Nationaal Front. Hoe fout zijn vader ook was, toch blijft Pontiac liefdevol. “Het voelt haast onfatsoenlijk om te houden van een vader met fascistische denkbeelden”, schrijft hij in zijn brief. Indringend zijn de beelden van zijn vader die – geknakt door de tragiek in zijn leven – de zee inwaadt. Het is onduidelijk of het zelfmoord was of niet waarmee een einde kwam aan zijn leven.

 

Kraut verscheen voor het eerst in 2000. In 2005 werd een nieuwe uitgave gepubliceerd, met toevoeging van intussen gevonden informatie over het leven van Pontiacs vader en het milieu waarin hij vertoefde. Naar aanleiding van de Marten Toonderprijs is een opnieuw bijgewerkte versie verschenen, overigens aan de speciale prijs van 15 euro (foto). Nu nog boekhandels vinden die het willen aanbieden tussen de Suske & Wiske en andere Kiekeboes. In Antwerpen, waar er toch meerdere gespecialiseerde stripwinkels zijn, was het boek gisteren nergens te vinden. Al zou er toch belangstelling voor kunnen zijn: het exemplaar uit 2005 dat ze bij de Permeke-bibliotheek hebben was gisteren uitgeleend. In Breda wordt vanavond ook een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter Pontiac geopend, werk dat gebundeld is in het nieuwe boek Rhythm.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nederland, actie |  Facebook | | |  Print

05-09-11

WIN: BOEK EN DVD 'DE LAATSTE GETUIGEN'

de-laatste-getuigen.jpgde-laatste-getuigen.jpgde-laatste-getuigen.jpgTwintig jaar geleden maakte Luckas Vander Taelen de tv-documentaire De laatste getuigen die honderdduizenden kijkers trok en nu op zondagavond op Canvas opnieuw uitgezonden wordt. Er is nu ook een boek mét dvd uit over de serie. AFF/Verzet heeft drie exemplaren voor bezoekers van deze blog.

In De laatste getuigen keerde Luckas Vander Taelen met veertien landgenoten terug naar de concentratiekampen waar ze tijdens de Tweede Wereldoorlog waren opgesloten. Onder hen bevonden zich zowel politieke gevangenen, verzetsstrijders als Joden. Zij behoorden tot een kleine groep Belgen die Dachau, Buchenwald, Ravensbruck, Sachsenhausen, Mauthausen of Auschwitz-Birkenau overleefden. Het boek geeft de gesprekken weer zoals ze in de tv-documentaire te horen zijn. Deze ‘laatste getuigen’ (Jan Van Calsteren, Regine Beer, Tobias Schiff, Natan Ramet…) vertellen hoe ze werden opgepakt en behandeld, hoe ze omgingen met hun herinneringen en hoe ze hebben geprobeerd verder te leven met wat er gebeurd is. Het is een uniek en prangend document over een van de donkerste bladzijden in onze geschiedenis.

Ter situering van de tv-serie beschrijft Dirk Verhofstadt in het gelijknamig boek de machtsovername van Hitler, de eerste maatregelen van de nazi’s tegen zowel politieke tegenstanders, andersdenkenden als Joden. Hij geeft een chronologisch overzicht van de opening van het eerste concentratiekamp in Dachau tot de systematische moord op Joden, zigeuners, Jehova’s getuigen, homoseksuelen, gehandicapten, politieke rivalen en vele anderen. Dirk Verhofstadt schetst ook de situatie in België maar kan helaas niet zijn persoonlijke dada wegsteken: het hoofdstuk over het kwalijk stilzwijgen van kardinaal Van Roey is dubbel zo lang als dat over het zwijgen van de koning en de politieke overheid. Het collaborerend Vlaams-nationalisme komt amper aan bod.

De laatste getuigen is desondanks een noodzakelijk boek opdat toekomstige generaties zouden beseffen tot welke drama’s fascisme, onverdraagzaamheid, racisme en discriminatie kunnen leiden. De pocket zal vlugger aansporen tot lezen dan het vuistdikke De laatste getuigen en de bijgevoegde dvd is beklijvend. De laatste getuigen is uitgegeven bij Houtekiet en kost 19,95 euro.

AFF/Verzet kreeg van de uitgever drie exemplaren om cadeau te doen aan de bezoekers van deze blog. Wie een exemplaar wil, stuurt met de ‘Contacteer me’-knop in de rechterbovenhoek van deze blog zijn/haar naam en adres, en een reactie op de vraag: Wat moet men doen om de herinnering aan het fascisme en de strijd ertegen levendig te houden? Reacties maximum één paragraaf lang.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, media, actie |  Facebook | | |  Print

26-07-11

‘DE LAATSTE TEMPELIER’ VOLGENDE WEEK IN DE STRIPWINKEL

Het publiceren van een strip is één zaak, de verkoop is een andere zaak. Tenzij de strip deel uitmaakt van een bekende reeks is de actualiteit belangrijk voor de verkoop. Bij uitgeverij Dargaud hebben ze geluk met de actualiteit. Of Filip Dewinter en andere Vlamingen geluk hebben op te duiken in het manifest dat Anders Behring Breivik vlak voor zijn bomaanslag en moordende raid op het internet plaatste, en onder andere naar VB-Kamerlid Tanguy Veys verstuurde, is wat anders.

 

Zoals bekend schreef Anders Behring Breivik een 1 518 bladzijden dik manifest waarin hij het Vlaams Belang als zijn bondgenoot ziet. Hij citeert Filip Dewinter instemmend.  Ook Paul Belien (voormalig VB-medewerker, nu Wilders-adviseur), Koenraad Elst (auteur en ’t Pallieterke-columnist) en zelfs Groen Rechts (dat najaar 2007 opging in het Nieuw-Solidaristisch Alternatief, N-SA) worden geciteerd. Breivik weet bij wie hij in ons land terecht kan om zich te documenteren. Anders Behring Breivik omschrijft zichzelf in het manifest als een ‘ridder in de Orde van de Tempeliers’ (foto 1: Breivik in zijn manifest in een pak met daarop het kruis van de Tempeliers). Volgens Breivik zijn er nu enkele tientallen ridders van de Orde van Tempeliers actief in Europa. Op de (her)stichtingsvergadering van de Orde in Londen in april 2002 werd een Belg verwacht, maar die was verhinderd (blz. 817 van het manifest, het hele manifest vind je onder andere bij De Wereld Morgen). Fantasie of werkelijkheid? Dat zal onderzoek moeten uitwijzen.

 

In een stripnieuwsbrief wordt aangekondigd dat vanaf volgende week woensdag 3 augustus het derde deel van de strip De laatste Tempelier in de stripwinkels ligt (foto 2), de verstripping van een boek van Raymond Khoury. In 2009 en 2010 verschenen respectievelijk het eerste en het tweede deel van deze vierdelige reeks. Bij het verschijnen van het eerste deel schreef een recensent van het blad Guido: “Krijgsmonniken in Tempeliersuniform die in New York voor de nieuwscamera's te paard de trappen van het Metropolitan Museum bestijgen terwijl ze glimmende Uzi's van onder hun cape vandaan halen, dat is natuurlijk wel pretty cool. En we zouden liegen als we beweerden niet nieuwsgierig te zijn naar de afloop.” De afloop kennen we inmiddels. De fictie werd werkelijkheid. 

00:11 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: breivik, dewinter, veys, boeken |  Facebook | | |  Print

17-07-11

SAM VAN ROOY GESCHORST ALS MEDEWERKER VAN WILDERS

Gisteren, precies één week voor in België het verbod op het dragen van boerka's en nikabs ingaat, werd de uit Antwerpen afkomstige Sam Van Rooy (26 j., foto) geschorst als medewerker van de Tweede Kamer-fractie van de Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders. Sam Van Rooy had in Scheveningen enkele vrouwen in een boerka gefilmd en in een begeleidende tekst de moslimvrouwen “tuig uit de islamitische zandbak” genoemd.

 

Sam Van Rooy ging begin dit jaar aan de slag als adviseur van Geert Wilders. Na Paul Belien de tweede Belgische adviseur van de geblondeerde Nederlandse politicus. Samen met zijn vader, Wim Van Rooy, publiceerde Sam Van Rooy vorig jaar De islam. Kritische essays over een politieke religie. Op dit filmpje zie je een fotoverslag van de boekpresentatie in boekhandel De Zondvloed in Mechelen. Sam Van Rooy in een mooi pak gestoken, zijn gedachten zijn echter minder mooi. Dat bleek toen hij in Scheveningen een groepje vrouwen in gezichts- en lichaamsbedekkende kleding tegenkwam in een winkelcentrum en hij besloot hen te filmen. Op de beelden is te zien hoe Van Rooy zijn camera op de vrouwen richt en de groep enige tijd zwijgend volgt terwijl hij opnames maakt. Tussen de vrouwen en de filmer wordt in het filmpje geen woord gewisseld. Sam Van Rooy plaatste de beelden op YouTube onder de kop Scheveningen anno 2011: kiemen van achterlijkheid. Hij zette het filmpje eveneens op zijn Facebookpagina. In een uitleg op Facebook schreef Van Rooy: “Opeens kwam dat tuig langslopen. Dus besloot ik ze maar gelijk te filmen. Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort geïmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak?”

 

Op de vraag waarom hij de vrouwen als 'tuig' omschrijft, zonder hen te hebben aangesproken, antwoordt Van Rooy: “Wat een onzin dat je mensen niet tuig mag noemen. Mensen die de Westerse waarden afwijzen ten faveure van een racistisch, fascistisch en inhumaan systeem als de sharia is gewoon tuig, net als nazi's en andere fascisten.” Tot nog toe beweerde Van Rooy dat hij, net als Geert Wilders, een onderscheid maakt tussen de islam als 'politieke religie' en individuele moslims. Het is overigens door dit onderscheid dat Geert Wilders laatst is vrijgesproken bij een rechtbank in Amsterdam. Na een artikel over het filmpje en commentaar van Sam Van Rooy op de website van het weekblad Elsevier gisteren, liet de PVV aan Elsevier weten: “We hebben de heer Van Rooy direct op non-actief gezet. Dit filmpje gaat ons veel te ver. Het is jammer dat deze vrouwen boerkas dragen en we zien graag een boerkaverbod, maar deze vrouwen zijn geen tuig. We betreuren de gang van zaken zeer.” Het is niet de eerste keer dat Sam Van Rooy aan het filmen was. Samen met Tanguy Veys had Sam Van Rooy zijn camera in de aanslag als de idioten van Sharia4Belgium protesteerden tegen een lezing van Benno Barnard in april vorig jaar in Antwerpen.

 

Op de Nederlandse website Geen Stijl (die overigens net zo min stijl heeft als Sam Van Rooy) wordt Sam Van Rooy aangemaand om terug te keren naar België. Het YouTube-filmpje en de Facebook-pagina van Sam Van Rooy zijn inmiddels van het internet weggehaald. Het aantal bezoekers aan onze blog steeg gisteren daarentegen spectaculair omdat in Nederland via zoekmachines, Facebook en Twitter dit artikel gelezen en verspreid werd.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van rooy, islam, wilders, nederland, internationaal, boeken |  Facebook | | |  Print

13-07-11

OP KOMST: NIEUW BOEK OVER MARIE-ROSE MOREL

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

00:03 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, dillen, vanhecke, boeken |  Facebook | | |  Print

26-05-11

MEIN KAMPF

In De Morgen stond maandag een groot artikel over de populariteit van Adolf Hitlers Mein Kampf in Afghanistan. Ook in Vlaanderen wordt het boek nog verkocht. Gelukkig enkel in antiquariaatszaken.

“In elk willekeurig boekstalletje in Kabul ligt een exemplaar van Mein Kampf”, weet De Morgen. “Het boek van Adolf Hitler vindt gretig aftrek in Afghanistan. (…) De bewondering voor Hitler in Afghanistan valt voor een groot deel te verklaren door het feit dat Duitsland en Afghanistan in de vorige eeuw veel gemeenschappelijke vijanden hadden, vertelt politicoloog Hamid Mubarez in Kabul. ‘Beide landen vochten tegen de Britten, de Amerikanen en de Russen.’ Hitler werd beschouwd als de grote, sterke leider die tegen de gemeenschappelijke vijand streed. De populariteit van Hitler is zó groot dat zijn boek is vertaald in een lokale Afghaanse taal. (...) Sindsdien maakten duizenden Afghanen kennis met het gedachtegoed van de nazileider. In het park van de hoofdstad Kabul vind je regelmatig een Afghaan die verdiept is in Mein Kampf (foto 1). ‘Ik verkoop drie of vier Hitlerboeken per week’, zegt Najibullah, een 25-jarige boekenverkoper op de drukste markt van hoofdstad Kabul (…).”

Het toeval wil dat we twee dagen eerder, zaterdag, drie kwartier lang oog in oog stonden met de Nederlandse vertaling van Mein Kampf, Mijn Kamp (foto 2). In een Antwerpse antiquariaatszaak werd een tentoonstelling geopend met originele dagboekfragmenten, foto’s, lidkaarten enzomeer van Hugo Claus (foto 3). Op twee foto’s na zaken van en over Hugo Claus die je ook als illustratie vindt in het pas verschenen boek De wolken. Auteur Mark Schaevers werd onderhoudend geïnterviewd door Kurt Van Eeghem, en daarna was er acteur Bruno Vanden Broecke die Hugo Claus evoceerde. Intussen dwaalde ons oog af op de boeken die rondom ons stonden, en daar stond warempel een Nederlandstalige versie bij van Mein Kampf. We voelden niet de aandrang om het boek vast te nemen. Het stond trouwens achter een glazen schuifraam, en met Marc Reynebeau onder het publiek wilden we niet het risico lopen op foute interpretaties over de belangstelling voor de Führer in Antwerpen.

We hebben trouwens zelf een Nederlandstalige versie van Mein Kampf in huis, maar dan mét historische notities om een en ander in de juiste context te plaatsen. Het was daarenboven al gênant genoeg dat ons oog viel op Mijn kamp, uitgerekend tijdens een hulde aan de man die mee zijn schouders zette achter Charta 91. ”Tot het onzalige tij is gekeerd.” En in Eigen volk eerst? eraan herinnerde “hoe het ook op een zacht pitje begon in Duitsland voor de oorlog, met de eerste zachte maatregelen tegen de Joden. Moet dit walgelijk kwaad nu ook bij ons wortels schieten?”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

29-04-11

GEERT WILDERS IN ANTWERPEN EN BRUSSEL

Er is de laatste maanden in Nederland nogal wat te doen over een klein boekje van Rob Riemen (foto 1), De Eeuwige Terugkeer van het Fascisme. In dat boekje noemt Riemen Geert Wilders een fascist. Wij vonden het wel een aardig boekje, al graait het teveel in uitspraken van allerlei filosofen en biedt het geen antwoord op de vraag: ”En wat nu?”

 

Jan Blommaert heeft het boekje ook gelezen en er een lang essay over geschreven. “Ressentiment, rancune, gecultiveerde haat tegenover een kleine categorie van zondebokken, moreel en ideologisch nihilisme en de cultus van het oppervlakkige, en de doctrine van de menselijke ongelijkheid: deze zaken definiëren voor Riemen het fascisme en Wilders voldoet volmaakt aan deze criteria; hij is dus een fascist. Alhoewel, dat is problematisch, want op de term fascisme kleeft een taboe. Dus 'zo kunnen we nu constateren dat wat evident een opleving van het fascisme in onze samenleving is, zo toch niet genoemd mag worden'. Riemen wil niet provoceren met zijn boekje, maar hij wil de dingen wel benoemen zoals ze zijn. Parler vrai, met andere woorden – iets waar mensen als Wilders anders bepaald niet vies van zijn”, zo leidt  Jan Blommaert zijn commentaar op Rob Riemen in.

 

Rob Riemen en Jan Blommaert zijn donderdag 5 mei te gast in boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen. Vanaf 20 uur geven ze elkaar rendez-vous. Diezelfde avond staat in de Passa Porta-boekhandel in Brussel Geert Wilders eveneens in the picture met de presentatie van het nieuwste boek van Lucas Hüsgen (foto 2), Nazi te Venlo. Ook die avond start om 20 uur. (Boekpresentaties over) Geert Wilders tegelijk in Antwerpen en Brussel. Elke gelijkenis met God, die ook overal tegelijk aanwezig zou zijn, is louter toeval.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

25-03-11

“HET VLAAMS-NATIONALISME IS GESTICHT DOOR DE DUITSERS”

Deze week spit Knack voor haar lezers in het Antwerpse het oorlogsverleden van de Scheldestad boven (foto 1). Later volgen portretten van Gent (4 mei), Leuven (25 mei), Brussel (8 juni), Kortrijk (22 juni), Brugge (14 september) en Hasselt (12 oktober). Telkens schrijft een historicus of een andere specialist een essay over de invloed die de oorlog op de stad had, wordt een overlevende van de Tweede Wereldoorlog opgezocht en keert een fotografe terug naar de plaatsen waar historische foto’s gemaakt werden.

 

In een interview vooraf pleit Rudi Van Doorselaer, directeur van het Studie- en documentatiecentrum Oorlog en hedendaagse Maatschappij (SOMA), ervoor dat “zij die vandaag van Vlaanderen een aparte natie willen maken, dringend op een volwassen manier naar die beladen periode moeten leren kijken. Vlamingen moeten zich durven af te vragen waarom hun ouders of grootouders op een bepaald moment met zo veel enthousiasme een antidemocratische maatschappij hebben willen uitbouwen. Heel veel Vlamingen zagen wel iets in de Nieuwe Orde. (…) Niet zozeer de hakenkruisen, Hitler en nazi-Duitsland, maar wel de typische maatschappijvisie die gebaseerd was op hiërarchie, autoriteit en wat toen ‘volksverbondenheid’ werd genoemd. Dat vertaalde zich niet alleen in de manier waarop het bestuur werd georganiseerd, maar ook in de verhoudingen tussen mensen en zelfs binnen gezinnen. De Tweede Wereldoorlog heeft dus een aantal dingen aan de oppervlakte gebracht die onderhuids aanwezig waren en vooral in het katholieke Vlaanderen echt aansloegen.”

 

In de bijlage over Antwerpen wordt Lode Wils aan het woord gelaten, 82 jaar en getuige geweest van de Tweede Wereldoorlog in Antwerpen. Doctor in de rechten en in de geschiedenis, emeritus hoogleraar altijd verbonden geweest aan de KU Leuven. Niet zomaar iemand. Lode Wils stelt “met berusting (…) vast dat België gesplitst zal worden.” Lode Wils: “Als ik van Leuven naar Gent rijd, zal ik twee keer de grens moeten oversteken, want dat Brussel bij Vlaanderen komt, moeten we onszelf niet wijsmaken. Ik was van huis uit Vlaamsgezind en toen ik voor het eerst mocht stemmen, heb ik voor de Volksunie gekozen. Ik betreur het nog altijd. (…) Tegelijk Belg en Vlaming zijn, is dat een tegenstelling? Nee. Die contradictie is opgepord door de Vlaams-nationalisten en gecreëerd door de Duitsers in ’14 - ’18. Hun Flamenpolitik wakkerde de Vlaamse symbolen aan, in de hoop de Belgen te verdelen. Bart De Wever (foto 2) zal het niet ontkennen, maar toch niet graag horen: daar is het Vlaams-nationalisme ontstaan. Het is gesticht door de Duitsers.”

 

“De uitlating van Lode Wils is een beschamende, rancuneuze verdraaide interpretatie van de Vlaamse geschiedenis, een historicus onwaardig”, schrijft de VB-vriendelijke blog Angeltjes. Maar anders dan Angeltjes kletst Lode Wils niet uit zijn nek. In een doctoraat dat vorig jaar september verdedigd werd aan de KU Leuven wordt duidelijk gemaakt dat de Flamenpolitik van de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog de Belgische staat wilde ontwrichten. De Duitsers speelden in op de gevoeligheden tussen Vlamingen en Walen, en wilden de Vlaamse beweging winnen voor het ideaal van een Duits ‘Mitteleuropa’. Uitgebreid bronnenonderzoek wijst erop dat de ideologische basis voor die Flamenpolitik al in de negentiende eeuw werd gelegd. Duitse nationalisten pleitten voor een uitbreiding van de grenzen en annexatie van gebieden waar zogezegd etnische Duitsers woonden. In mei verschijnt deze doctoraatsverdediging van Bruno Yammine bij het Davidsfonds onder de titel Drang nach Westen. De fundamenten van de Duitse Flamenpolitik (1870-1914).

 

Misschien dit eerst eens lezen vooraleer een ander uit te schelden voor “een beschamende, rancuneuze verdraaide interpretatie van de Vlaamse geschiedenis, een historicus onwaardig” ?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, vlaams-nationalisme, boeken |  Facebook | | |  Print

30-12-10

GAL, EEN HALVE EEUW OP HET SCHERP VAN DE SNEE

Het meest gevraagde cadeau als mogelijke winnaar van de AFF/Verzet-kwis 2010 blijft niet het T-shirt van het VB, maar het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee (foto 1). Bezoekers van deze blog hebben doorgaans een goede smaak.

 

Het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee laat zich op meerdere niveaus lezen. Vooreerst is er het grafisch werk dat Gal een halve eeuw al publiceert in diverse bladen, door hem zelf bijeengebracht in het boek en van een kort commentaar voorzien. Grafisch werk maar vooral ook messcherpe aanklachten op de tijdsgeest en gebeurtenissen. Opgedeeld in vijf decennia: De jaren 60, de jaren van de hoop. De jaren 70, de jaren van ontgoocheling. De jaren 80, de jaren van verstarring. De jaren 90, de jaren van verandering. De jaren 2000, de jaren van het populisme. Het boek leest dan ook als een wrange terugblik op de voorbije halve eeuw. Het commentaar van GAL op het maatschappelijk bestel primeert, maar hij werkt het uit als één van onze beste grafische kunstenaars. Vind je GAL’s kritiek misschien te scherp, of ben je het helemaal niet eens met hem, je staat in elk geval in bewondering voor de grafische uitwerking van zijn standpunt. “Hij kan verontwaardiging omzetten in kunst. Zijn aanklacht tegen politiek despotisme, verlichte idiotie en maatschappelijke wantoestanden wordt artistiek”, schrijft journaliste Anna Luyten in een commentaar. Dat commentaar is een derde insteek bij het boek: van Karel Anthierens over Steve Stevaert tot Walter Zinzen: meer dan dertig mensen kozen hun favoriet GAL-werk en becommentarieerden het.

 

Tom Cochez koos een wenskaart uit 1991 (foto 2): “24 november 1991. Zwarte zondag. Een half miljoen Vlamingen heeft gestemd op een racistische partij. Nooit of te nimmer, zo wil de democratische consensus na zwarte zondag, mag het Vlaams Blok aan de macht komen. Het resultaat van die politieke eenheidsworst volgt op 13 juni 2004. De echte zwarte zondag. Die dag overtuigt de extreemrechtse partij bijna een miljoen Vlaamse kiezers. Dubbel zoveel als op 24 november 1991. Het huidige tijdsgewricht, waarin zowat elke moslim met een baard als een potentiële terrorist wordt aanzien, is extreem vruchtbaar voor een populistische en racistische partij als het Vlaams Belang. Het buitenland bewijst dat anti-islampartijen volop garen spinnen bij de angsten die ze zelf generen. Vreemd genoeg gebeurt er met het Vlaams Belang iets anders. Op zes jaar tijd verliest de partij de helft van haar aanhang en een aanzienlijk deel van haar mandatarissen verlaat de partij. Het cordon sanitaire en het racismeproces, allebei verguisd in 2004, omdat ze het Vlaams Belang alleen maar groter zouden maken, hebben het Vlaams Belang overleefd. Ethiek heeft het gehaald op strategie. De tekening van GAL blijkt, bijna twee decennia later, geen wenskaart maar een visioen.”

 

In De Standaard leverde GAL zelf uitgebreid commentaar bij een andere VB-tekening van zijn hand: Gerolf Annemans en Filip Dewinter die met het uitvergroten van een aantal morfologische kenmerken verdacht veel op respectievelijk een Marokkaan en een Turk lijken. Getekend tijdens een live-uitzending van De zevende dag in het Vlaams Parlement, waarop een woedende Dewinter met zijn gevolg het parlement verliet. GAL: “Dat ik het Vlaams Blok/Belang altijd zo hard heb aangepakt, heeft misschien wel te maken met mijn Indische adoptiezoon die vaak vervelende, zeg maar racistische opmerkingen naar zijn hoofd kreeg. Uiteraard steekt het hele racistische betoog van het Vlaams Belang mij tegen, maar ook de oerconservatieve levensvisie van die mensen. De meeste kiezers van het Belang zijn nu overgelopen naar de N-VA, maar dat verandert natuurlijk niets aan dat conservatieve Vlaamse denken. Ik zat vorige week (…) op Radio 1 tegenover Bart De Wever. Een beleefde, intelligente mens. Maar toen ik hem vroeg naar zijn mening over hedendaagse kunst, zei hij: ‘Begin er niet over of ik maak ruzie!’ Die mentaliteit bedoel ik dus. Ik heb deze week ook al twee dreigbrieven gekregen. ‘Linkse smeerlap’ luidt de aanhef (…). Ondertekend door: een echte Vlaming. En dat omdat ik in een interview mijn mening over de Vlamingen gaf.”

 

Een overzichtstentoonstelling met het werk van GAL werd op 9 december geopend in één van de zalen van het Vlaams Parlement, maar is intussen al gesloten. In de Kerst- en Nieuwjaarsperiode, als al wat meer Vlamingen verlof hebben en naar Brussel zouden kunnen treinen, zijn de gebouwen van het Vlaams Parlement gesloten voor die gewone Vlamingen. Zaterdag 5 februari wordt de tentoonstelling echter opnieuw geopend, dan in het Felixpakhuis in Antwerpen. Daarna trekt men er nog mee naar Genk, Gent, Leuven, Turnhout, Neerpelt, Brugge en Ieper. Zie de agenda van de organiserende vzw Curieus. Een exemplaar van GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee winnen kan door deelname aan de AFF/Verzet-kwis 2010

00:39 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

09-12-10

VB-MAGAZINE PRIJST BOEK LUCKAS VANDER TAELEN

Berichten uit Brussel is een sterk pamflet over de Franstalige arrogantie, multiculturele ellende en politiekcorrecte oogkleppen.” Voilà. Historicus-zanger-journalist-intendant-docent-acteur-auteur en tegenwoordig ook parlementslid voor Groen! Luckas Vander Taelen (foto 2) kan een quote toevoegen om zijn boek Berichten uit Brussel te promoten. De quote komt uit een recensie in het december-nummer van het Vlaams Belang Magazine (foto 1).

 

In het Vlaams Belang Magazine wordt elke maand één of twee bladzijden vrijgehouden voor boekbesprekingen. Als het geen boek uit eigen huis is dat er geprezen wordt (Welkom in Vakbondistan bijvoorbeeld), dan toch een boek dat in de lijn ligt van wat men bij het VB graag hoort of leest (Een tip van de sluier bijvoorbeeld, waarin de directrice van het Koninklijk Atheneum in Antwerpen Karin Heremans uitlegt waarom ze uiteindelijk tot een hoofddoekenverbod voor haar leerlingen is gekomen). In het december-nummer van het Vlaams Belang Magazine worden twee uitgaven aangeprezen: de strip Van de prins geen kwaad, waarin de Belgische monarchie wordt gehekeld, en het al genoemde Berichten uit Brussel waarin Luckas Vander Taelen een column verder uitwerkt die hij op 30 september 2009 in De Standaard publiceerde onder de kop De getto’s van Brussel! Moeten we bang zijn om onze waarden op te dringen? Luckas Vander Taelen klaagt hierin over de multiculturele wijk waar hij elke dag door fietst en er steeds een “ander avontuur” beleeft: “Dubbelgeparkeerde auto’s, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt” en nog erger (een Frans-Marokkaanse kunstenaar die een tentoongesteld werkje met een islamitisch bidtapijtje en rode vrouwenhakken moest verwijderen). Luckas Vander Taelen eist “respect voor de wetten en de waarden van het land” en vraagt na te denken “hoe we op een assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij belangrijk vinden”.

 

In Berichten uit Brussel projecteert Luckas Vander Taelen dit alles tegen de bevolkingsprognoses, inclusief andere samenstelling van de Brusselse bevolking, en de lethargie van de Brusselse politici. Bij het Vlaams Belang Magazine wordt dat dan: “(…) De Brusselse realiteit doet zelfs de grootste volgeling van het multiculturele geloof ontwaken uit een rooskleurige droomwereld. Vander Taelen kan er over meespreken. Toen hij in een vrije tribune een grimmig sfeerbeeld schetste van het leven in de grootstad en zwaar uithaalde naar de overlast, de voortdurende intimidatie en de criminaliteit van heetgebakerde Maghrebijnse jongeren was het hek van de dam. Vander Taelen haastte zich nog om afstand te nemen van het Vlaams Belang, maar het mocht niet baten: ‘Blijkbaar is het benoemen van een probleem al voldoende om in de extreemrechtse hoek geduwd te worden.’ De auteur rekent genadeloos af met de Franstalige politici die uit kortzichtig electoraal winstbejag Brussel hebben overgeleverd aan straatboefjes en moslimfundamentalisten. ‘Brussel zal moeten kiezen voor een goed en efficiënt bestuur’, besluit Vander Taelen, maar dat kan alleen als de PS-baronnen afgedankt worden. Berichten uit Brussel is een sterk pamflet over de Franstalige arrogantie, multiculturele ellende en politiekcorrecte oogkleppen.”

 

Voor alle duidelijkheid: wij stoppen Luckas Vander Taelen niet in een extreemrechtse hoek. Luckas Vander Taelen maakt een aantal correcte vaststellingen, al heeft hij wel eens de neiging om van een mug een olifant te maken. We denken ook niet dat Luckas Vander Taelen à la Benno Barnard naar het VB gaat bellen om lijfwachten. Hij blijft echter zagen dat links de problemen niet wil zien, en als Tom Naegels Luckas Vander Taelen recent op een debat vroeg hoe hij ‘waarden’ gaat opleggen… hoorde je Vander Taelen niet meer piepen. Wetten opleggen (“Je mag niemand slaan.”), dat kan en moet. Maar ‘waarden’ (“Je moet vrouwen respectvol behandelen.”): hoe doe je dat? Of Filip Dewinter tot de Westerse beschaving behoort, is betwistbaar. Maar alleszins is hij doordrongen van een aantal Westerse waarden. Wijzelf hanteren ook Westerse waarden. En toch voelen wij meer overeenkomst in waarden met onze Marokkaanse groenten- en fruithandelaarster dan met Filip Dewinter.

 

Zodra het VB een boek promoot over pakweg de klimaatopwarming, de milleniumdoelstellingen enz., met concrete voorstellen om de klimaatopwarming tegen te gaan, de milleniumdoelstellingen te halen, enz., zullen we het hier onmiddellijk melden. Maar de kans is klein dat dát boek in de boekenrubriek van het Vlaams Belang Magazine terecht komt.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

30-11-10

TEA PARTY-BEWEGING? DEWINTER BIJ KIWANIS TESSENDERLO

“We moeten zoals de republikeinse Tea Party in de Verenigde Staten een volksbeweging zijn die van onderuit gestuurd wordt door de bevolking. We bestaan meer dan dertig jaar en zijn goed uitgebouwd in structuren zoals het parlement en provincieraden, maar die activiteit staat soms ver van de bevolking. We moeten terug met straatacties, betogingen en referenda manifesteren.” Het was niet de eerste keer dat Filip Dewinter zei dat het VB een Tea Party-beweging moet worden, maar omdat hij het zondag op De Zevende Dag mocht zeggen, vond het weerklank in alle media. Dewinter vergeet de beter gesitueerden in de samenleving echter niet. Vorige donderdag was hij gastspreker voor de Kiwanis-club van Tessenderlo (Limburg).

 

Kiwanis is een vanuit de Verenigde Staten uitgebouwd netwerk van serviceclubs, actief in tientallen landen. In België-Luxemburg zijn er een 170-tal Kiwanis Clubs. In Limburg een tiental. In principe kan iedereen lid worden van een Kiwanis-club mits hij of zij voorgedragen wordt door een peter of meter. In de praktijk wordt Kiwanis vooral bevolkt door de beter gesitueerden in de samenleving: uit de zakenwereld (industriëlen, welvarende middenstanders) en zelfstandige beroepen (notarissen, advocaten…). De doelstellingen van Kiwanis zijn nobel. De acties van de Kiwanis-clubs richten zich vaak op het verbeteren van het lot van kinderen. De Kiwanis willen evenwel ook wel eens een stap in de wereld zetten. Kiwanis Tessenderlo trekt in maart-april naar Istanbul.

 

Voor Kiwanis Tessenderlo was het aanleiding om twee spreekavonden in te richten over de “toenemende invloed van de islam”. Niet dat men daar in Limburg een probleem mee heeft: de notaris voorzitter van Kiwanis Tessenderlo heeft zelf een gehoofddoekte medewerkster als personeelslid en heeft met haar niet het minste probleem. Maar een mens kan maar beter geïnformeerd zijn, en zo mocht vorige donderdag 25 november 2010 Filip Dewinter als vermeend auteur van Inch Allah? (in werkelijkheid is het boek vooral geschreven door Marc Joris en Wim Van Osselaer) een uiteenzetting geven over de islam voor een vijfentwintigtal leden van Kiwanis Tessenderlo. Filip Dewinter was de voorbije zomer overigens op doorreis in Istanbul (foto). Hij vond Turkije een “mooi land (…) maar Europees is het niet.”

 

Naar verluidt viel de toespraak van Dewinter “in goede aarde”. “Hij is een vlotte spreker”, zo voegt men er nog aan toe vanuit Tessenderlo. In januari wordt de Beringense schepen, SP.A-politicus en even ster in De Slimste Mens ter Wereld Selahattin Koçak, auteur van Wie is er bang van de islam?, verwacht. Wij hebben de twee boeken gelezen en kunnen de mensen van Kiwanis Tessenderlo verzekeren: het beste moet nog komen.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, islam, boeken |  Facebook | | |  Print

11-11-10

DE EEUWIGE TERUGKEER VAN HET FASCISME

“Geert Wilders en zijn beweging zijn het prototype van hedendaags fascisme”, zegt de Nederlandse filosoof Rob Riemen (foto). Het hedendaags fascisme moet volgens Riemen niet vergeleken worden met waar het twintigste-eeuwse fascisme op is uitgelopen, maar met hoe het begon. Het is “opnieuw het gevolg van politieke partijen die hun eigen gedachtegoed verloochenen, intellectuelen die een gemakzuchtig nihilisme cultiveren, universiteiten die deze naam niet waardig zijn, de geldzucht van de zakenwereld en de massamedia die liever de buikspreker van dan een kritische spiegel voor het volk zijn. Dit zijn de gecorrumpeerde elites die de geestelijke leegte cultiveren waarin het fascisme weer groot kan worden.”

 

Rob Riemen heeft met De eeuwige terugkeer van het fascisme een boekje geschreven met bijzonder actueel klinkende teksten… die bij nader inzien vaak uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw dateren. Het was de voorbode van hoe Hitler in de jaren dertig na democratische verkiezingen aan de macht kwam, overigens zonder een meerderheid van stemmen. Dat Wilders ook wel eens linkse standpunten heeft (hij is bijv. tegen de verhoging van de pensioenleeftijd), doet niet terzake. Ook Mussolini  had op sommige vlakken sociaal-progressieve ideeën. Hij was zelfs een vriend van Joden. Maar toen Mussolini zijn kar keerde, moesten ook die het bekopen. Uit de geschiedenis kunnen we leren, en Riemen citeert onder andere Albert Camus en Thomas Mann die al in 1947 vaststellen dat het fascisme een politiek fenomeen is dat met het einde van de oorlog niet is verdwenen. “Het is een politiek van volksmenners die geen andere motieven meer kennen dan de handhaving en uitbreiding van hun macht, die daartoe ressentimenten exploiteren, zondebokken aanwijzen, haat verspreiden, een intellectuele leegte verbergen achter hun uitgeschreeuwde slogans en gescheld, en met hun populisme het opportunisme in de politiek tot kunst verheffen.”

 

Kort maar krachtig weerlegt Riemen leuzen als ‘Wij zijn niet fascistisch, want we zijn een partij voor de vrijheid!’, ‘Wij verdedigen de joods-christelijke en humanistische traditie!’, ‘Steeds meer jongeren stemmen op ons!’, ‘Wij kiezen bij uitstek voor de mensen die het niet cadeau krijgen!, ‘Wij zijn niet gewelddadig!, ‘Wij zijn de antifascisten!', enzovoort. Tussendoor wordt even geciteerd uit Wilders’ partijprogramma. In het hoofdstuk ‘Kiezen voor onze cultuur’ staat: “Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme.” Daar had moeten staan: “nationaal-socialisme”, maar door “(nationaal)” tussen haakjes te plaatsen, komt de nadruk op “socialisme” te liggen. Alsof Hitler en zijn NSDAP lid waren van de socialistische Internationale. Rob Riemen antwoordt ook op de islamkritiek van de Wim Van Rooy’s van deze wereld – de voormalige redacteur van Links is overigens de geïnterviewde van de maand in het november-nummer van het Vlaams Belang Magazine.

 

“Is er in de islamitische gemeenschap in Europa een serieuze politieke beweging die poogt te ‘islamiseren’? Nee. Zijn er onder de moslims fanatici die met veel plezier en kabaal alles wat ook maar een beetje lijkt op kritiek of de spot drijft met wat hun heilig is, willen beantwoorden met moord en terreur? Ja. Zijn er islamitische fundamentalisten die de westerse maatschappij haten en het liefst de hele wereld willen zuiveren van ongelovigen en al wat on-islamitisch is? Zeker. Maar een veel grotere bedreiging dan het islamitisch fundamentalisme is voor onze maatschappij de crisis die inherent is aan de massamaatschappij, de crisis van de geest, de alsmaar groeiende trivialisering en debilisering van onze samenleving. Deze beschavingscrisis is de echte dreiging voor onze fundamentele waarden, die we moeten beschermen en onderhouden opdat we een beschaafde samenleving kunnen blijven. Bovendien, islamitisch fundamentalisme en terrorisme overwin je nooit met Europees fascisme.”

 

Toch een punt van kritiek. Het boekje analyseert maar biedt niet echt een houvast om het tij te keren. “Pas wanneer wij (…) ons leven weer willen wijden aan al wat waarlijk leven geeft – waarheid, goedheid, schoonheid, vriendschap, rechtvaardigheid, compassie en wijsheid -, alleen dan, en niet eerder, zullen we resistent worden tegen de dodelijke bacil die fascisme heet”, is wat mager om de lezer van Rob Riemens boekje met overtuigingskracht de samenleving in te sturen. Vandaag wordt aan de universiteit van Tilburg een prestigieus debat ingericht naar aanleiding van De eeuwige terugkeer van het fascisme. Onder andere de jongste winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur Mario Vargas Llosa zal er zijn visie geven voor een uitverkochte zaal. Ook Meindert Fennema, die pas een biografie over Geert Wilders schreef, is van de partij. Hopelijk vindt men het antwoord op die ene, belangrijke vraag: wat nu?

 

De eeuwige terugkeer van het fascisme telt 62 blzn., kost amper 9,95 euro en is het ideale geschenk om de komende kerst- en eindejaarsdagen cadeau te doen aan al je vrienden en anderen. Alle Nederlandse parlementsleden hebben het alvast cadeau gekregen. Het lag niet op de Boekenbeurs in Antwerpen omdat wat daar verkocht wordt eerst bij de boekhandel moet aangeboden worden, en de levering van De eeuwige terugkeer van het fascisme aan de betere boekhandels in Vlaanderen is slechts deze week gestart.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, wilders, nederland, internationaal |  Facebook | | |  Print

04-11-10

DE LAATSTE GETUIGEN

Morgen wordt op de Boekenbeurs in Antwerpen een kanjer van een boek voorgesteld: De laatste getuigen uit concentratie- en vernietigingskampen (foto). Het verslag van ontmoetingen van jongeren uit alle schoolnetten en schoolrichtingen met de laatste getuigen van wat het naziregime aanrichtte.

 

Het project kwam tot stand na herhaalde oproepen om jongeren een bezoek te laten brengen aan het Fort van Breendonk, het Joods Museum van Deportatie en Verzet in Mechelen en/of de concentratie- en vernietigingskampen van Auschwitz. Het naziregime mag niet uit het collectief geheugen verdwijnen. Racisme is zorgwekkend. We weten tot wat het leidt. Enkele leerkrachten verenigden zich in ‘De werkgroep 10 december 2008’ – de datum verwijst naar de zestigste verjaardag van de ondertekening van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het eerste grootschalig initiatief van de Werkgroep was het in Lier samenbrengen van een vierhonderdtal zeventienjarige jongeren uit Antwerpse secundaire scholen met een aantal laatste getuigen van het naziregime: Regine Beer, Nathan Ramet, Paul Baetens… Een activiteit die op meerdere plaatsen herhaald werd.

 

Na een schrijfwedstrijd voor jeugdige journalisten rees het idee om het boek samen te stellen dat pas van de drukpers is gerold. Jongeren uit een zestigtal scholen uit alle onderwijsnetten en schoolrichtingen, tot en met de Open Instelling voor Bijzondere Jeugdzorg ‘De Markt’ in Mol, interviewden een tachtigtal ‘laatste getuigen’. En dat “laatste” moet helaas letterlijk genomen worden: tussen het afnemen van de interviews en het verschijnen van het boek overleden negen van hen. Het is ongetwijfeld een hels werk geweest om het project te coördineren en te stroomlijnen, maar het resultaat mag er wezen. De interviews zijn thematisch gegroepeerd; de interviews zijn relatief kort gehouden zodat ze vlot lezen – het boek is dan ook vooral lijvig door de vele interviews; een lijstje van Nederlandstalige en Duitstalige begrippen, een overzichtskaartje van de kampen en gevangenissen, en een bibliografie vullen de interviews aan. Een alfabetisch register ontbreekt helaas. Je kan het boek wel gedeeltelijk downloaden en zo opzoekingen doen in het hele boek.

 

De laatste getuigen uit concentratie- en vernietigingskampen wordt hopelijk een inspirerend didactisch instrument voor het secundair onderwijs, waarbij niet enkel de gruwel van het naziregime belicht wordt, maar ook de aanleiding en de parallellen met het huidig tijdsgewricht. Het boek is uitgegeven door Academic & Scientific Publishers, telt 672 blzn. en kost 29,95 euro. Morgen, vrijdag 5 november, wordt het boek voorgesteld op de Boekenbeurs in Antwerpen. Om 14 uur, in de Blauwe Zaal. 'Laatste getuige' Henk Verheyen, Kamervoorzitter André Flahaut (PS) en Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het katholiek onderwijs, becommentariëren het boek.

00:24 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

10-09-10

ROB VERREYCKEN EN MARIE-ROSE MOREL PRESENTEREN…

Vandaag stelt Rob Verreycken (foto) op een persconferentie zijn nieuw boek Welkom in Vakbondistan voor. Het is eens wat anders dan een boekje over de VMO.

Volgens de achterflap van het boek ontdekte Rob Verreycken “onwettige praktijken, machtsmisbruik, inmenging in overheidstaken, afwending van belastingsgeld naar de eigen kas, het uitbouwen van een financieel-economisch imperium dat de politiek beïnvloedt, enzovoort”, en maken de vakbonden “zich schuldig aan de misleiding van de Vlaamse werknemers, die worden wijsgemaakt dat het in hun belang zou zijn om de vermolmde Belgische constructie nog langer in stand te houden. De Vlaamse zaak en de kritiek op de wanpraktijken van de drie Belgische vakbonden zijn volgens de auteur géén verschillende zaken.” Zou het kunnen dat Rob Verreycken zijn boek met een zekere vooringenomenheid geschreven heeft?

Er is kritiek te leveren op de vakbondswerking, maar dat gaat dan meer over het gebrek aan strijdvaardigheid dan dat ze opereren binnen een Belgische context of dat ze mee zorgen voor de uitbetaling van de werkloosheidsvergoedingen. Rob Verreycken zegt op te komen voor meer vakbondsvrijheid, door de afschaffing van het monopolie van de drie grote vakbonden bij sociale verkiezingen te bepleiten. Als een vos de passie preekt, letten de kippen beter op. Hoe meer vakbonden, hoe meer verdeeldheid, en hoe meer kans voor de werkgever om een akkoord met één vakbond te sluiten dat de facto bindende gevolgen heeft voor alle werknemers. Disfunctioneren van vakbonden los je niet op door méér vakbonden, maar door meer interne democratie.

Marie-Rose Morel schreef als voorzitster van de ‘vakbondscel’ van het VB het voorwoord bij het boek van Rob Verreycken, en zal straks het boek mee voorstellen. Na het ontslag van Marie-Rose Morel bij het VB is het een agendapunt geweest in het VB-partijbureau: of het wel kan dat een niet-partijlid, en dan nog wel Morel, het voorwoord schreef bij een VB-boek. Maar het mocht. Marie-Rose Morel bedreigt daarmee niet de zitjes voor de partijtop in het partijbureau en het parlement. En als Marie-Rose Morel wil meewerken aan een antivakbondsboek, op dat punt gaat het VB de Schotense niet tegenwerken.

Voor het boek dat Rob Verreycken zou schrijven over mistoestanden bij kleine en middelgrote ondernemingen, en multinationals, een Vlaamse Aus der schönen neuen Welt, is het wachten tot de dag dat Kerstmis en Pasen samenvallen. 

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, verreycken, boeken, morel |  Facebook | | |  Print

"MEER RAAK DAN VERWACHT"

De Standaard publiceerde voorbije woensdag al een recensie van Rob Verreyckens boek. Vlaams Belang houdt niet van vakbonden (en omgekeerd), Vlaams Belang neemt de vakbonden op de korrel en De partij schiet meer raak dan verwacht waren de koppen bij de recensie van Bart Brinckman.

Bart Brinckman is chef-Wetstraat bij de De Standaard-redactie. Over het VB weet hij van wanten. Zijn kennis over de sociale relaties is daarentegen beperkt. “De auteur is op zijn minst bevooroordeeld”, schrijft Bart Brinckman over het boek Welkom in Vakbondistan van Rob Verreycken. “De provocerende en vermoeiende slogantaal werkt na verloop van tijd op de zenuwen. Maar niemand kan ontkennen dat een aantal opgelijste mistoestanden een discussie waard is.” Als voorbeeld van “mistoestanden” vermeldt Brinckman onder andere “Verreycken vraagt zich (…) af waarom diverse ambtenaren hun lidgeld van de vakbond via een overheidspremie bijna volledig krijgen terugbetaald, elke belastingbetaler – ook wie niet bij een vakbond is aangesloten – betaalt het bedrag.”

We hebben even rond gebeld en hoorden telkens dat de vakbondspremie bij ambtenaren niet eens drie maanden vakbondslidgeld dekt. Het verschilt wat van sector tot sector, maar doorgaans is het zo. Dat die vakbondspremie betaald wordt door de belastingbetaler is nogal logisch. Ook de lonen van de ambtenaren worden betaald door de belastingbetaler. Zoals die belastingbetaler ook… het overgrote deel van de VB-partijkas vult. In de privé-sector, de metaalsector bijvoorbeeld, bedraagt de vakbondspremie veel meer dan in de overheidssector. En waarom zou de overheid voor haar werknemers niet hetzelfde mogen doen als de zo geroemde privé-sector? Voor Rob Verreycken is het echter een “mistoestand”; voor Bart Brinckman “een discussie waard”.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, verreycken, boeken |  Facebook | | |  Print

05-07-10

LEVEN IN TWEE WERELDEN. BELGISCHE COLLABORATEURS EN DE DIASPORA NA DE TWEEDE WERELDOORLOG

Totaal out of the blue – de interviewer had er geen aanleiding toe gegeven – pleitte Hilde Kieboom, voorzitster van de Sint-Egidiusgemeenschap, vorige week in Knack voor amnestie voor oorlogscollaborateurs. Steve Stevaert, die het nieuwe boek van Hilde Kieboom inleidde op de boekvoorstelling, miste de kans om over het voorstel te zwijgen. Erger nog, zoals zijn voorganger als SP-voorzitter Fred Erdman zei: “Dat sommigen ondoordacht dit voorstel zouden steunen was te vrezen.” Gelukkig reageerden ze in de omgeving van Bart De Wever verstandiger, en mogen we er nog even aan herinneren dat zelfs aan de radicale rechtse zijde van het VB sommigen de amnestie-eis achterhaald noemen. Het AFF-artikel hierover werd nog geciteerd in Knack van 8 juli 2009, Hilde Kiebooms had dus beter kunnen weten. Het neemt niet weg dat het interessant kan zijn zich te verdiepen in de leefwereld van de collaborateurs, en daarover verscheen een paar maanden geleden een lezenswaardig boek: Leven in twee werelden. Belgische collaborateurs en de diaspora na de Tweede Wereldoorlog van Frank Seberechts en Frans-Jos Verdoodt. Het werd geschreven in opdracht van het Archief- en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme. 

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn in Europa miljoenen mensen van huis weg: soldaten, gevangenen, vluchtelingen, gedeporteerden enzovoort. Tussen hen bevinden zich honderdduizenden nazi’s, oorlogsmisdadigers en hun medewerkers, die trachten uit de handen van het gerecht te blijven. Daarbij het hele spectrum van collaborateurs: leidende figuren zowel als meelopers, intellectuele collaborateurs, Waffen SS’ers, oorlogsmisdadigers, oorlogsburgemeesters, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren… Tussen de bevrijding en eind 1949 worden 405 067 dossiers geopend over misdrijven tijdens/samen met de nazi-bezetting, maar slechts 57 254 leiden werkelijk tot een rechtszaak. Er worden 1 247 doodstraffen uitgesproken, maar slechts in 242 gevallen worden die ook uitgevoerd. 1 839 mensen krijgen een levenslange gevangenisstraf. Velen vluchten naar het buitenland nog voor het tot een uitspraak komt. Goed georganiseerde vluchtroutes en -organisaties behoren eerder tot de mythes dan tot de werkelijkheid. Wel bieden vele priesters en religieuzen, vooral de lagere clerus, een uitweg voor collaborateurs met het nazi-regime. Elders in Europa is het vooral via het Internationale Rode Kruis dat men kan emigreren.

De auteurs schetsen eerst het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog en situeren de collaboratie in België zodanig dat ook wie niet vertrouwd is met dat tijdsvak de gebeurtenissen, mensen en organisaties goed kan inschatten. De straatrepressie zowel als de overheidsrepressie voor collaborateurs worden in beeld gebracht, alsook de toenmalige gevangenissen en interneringscentra – waar algauw lessen Spaans onderwezen werd. De overheid was sommige collaborateurs liever kwijt dan rijk, en de pers stond ook gunstig tegenover emigratie. Volgens De Standaard kunnen een aantal incivieken zo “een voor hen onbehaaglijk klimlaat” ontvluchten, vormen zij geen “steen des aanstoots” meer voor hun medeburgers, en als die personen elders nieuwe bestaansmogelijkheden vinden “verdwijnt meteen de oorzaak van de verbittering waarmede, helaas, zovelen behept zijn.” Dat laatste blijkt echter slechts een illusie te zijn. Het hoofdstuk waarin opgesomd wordt welke priesters en religieuzen allemaal meewerkten aan het ontrekken van collaborateurs aan het Belgisch gerecht is (helaas) indrukwekkend. “Samenvattend kunnen we stellen dat de steun van de katholieke kerk aan de collaborateurs in de clandestiniteit nauwelijks kan worden overschat.”

Een aantal mensen duiken onder in België. Anderen trekken naar Duitsland (onder andere stichter van de Algemeene SS-Vlaanderen Ward Hermans naar wie VB’er Wim Verreycken een straat in Berchem wilde vernoemen), Oostenrijk (bijvoorbeeld stafleider van DeVlag Robert Verbelen die er de Oostenrijkse nationaliteit krijgt en als dan toch even vervolging dreigt vanuit Vlaanderen vanuit Vlaanderen steun krijgt van de VMO en VU-partijraadslid Karel Dillen), Nederland (onder andere de Lierse oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen die er een drukkerij begint en van daaruit mag leveren aan de prille Volksunie), Frankrijk, Zwitserland (dat vóór 1945 veel minder openstaat voor de slachtoffers van het nazisme dan dat het na 1947 openstaat voor diegenen die meewerkten aan intussen verslagen dictaturen), Ierland (waar onder andere de voor zijn aandeel in de collaboratie tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeelde vader van VB-kamerlid Alexandra Colen naartoe vlucht), Spanje (met als bekendste natuurlijk Rex-leider Léon Degrelle, daar nog opgezocht door toenmalig VB-europarlementslid, tegenwoordig Schotens gemeenteraadslid, Koen Dillen). Buiten Europa is het vooral Argentinië dat nazi-misdadigers en collaborateurs verwelkomt. Onder andere Jetje Claessens die tijdens de bezetting de Dietsche Meisjesscharen, de vrouwelijke jeugdbeweging van het VNV, leidde. Ter dood veroordeeld, vonnis dat omgezet werd in een levenslange gevangenisstraf, maar drie jaar later al vrijgelaten op voorwaarde dat ze binnen de drie dagen het land verlaat. Wat ze niet doet. Een paar maanden later vertrekt ze dan toch, om van september tot november 1991 terug te keren naar Antwerpen voor de viering van het dertigjarig bestaan van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) waarvan ze meter is. De leiding van het VB verwelkomt haar enthousiast.

Het leven in de emigratielanden is niet altijd gemakkelijk. Als Louis De Lentdecker voor De Standaard de Vlamingen in Argentinië gaat opzoeken, spreekt hij over “mensen die ons land haten en anderen die kapot gaat van de heimwee.”  Men verschoont het nieuwe regime maar heeft zijn bedenkingen over de plaatselijke bevolking. Leo Poppe (vooraleer hij naar Argentinië doorreisde): “Er zijn minder gevangenen als in België ofschoon Spanje meer dan driemaal meer inwoners telt en de criminaliteit hier, uit den aard van het volkskarakter, normaal reeds veel groter is.” In Argentinië was Leo Poppe een spilfiguur voor het tijdschrift De Schakel – El Lazo waarin alles wat met de colloboratie te maken had verheerlijkt wordt, en alles wat zweemt naar socialisme gehekeld wordt. Zelfs voor de democratie, parlementarisme en politieke partijen heeft hij doorgaans weinig begrip, laat staan sympathie. Voornaamste contactpersoon van Poppe en zijn tijdschrift in Vlaanderen is Roeland Raes, voormalig senator en ondervoorzitter van het VB. De radicale Vlaams-nationalisten blijven in het buitenland wie ze zijn. Zo komt het in de kleine Vlaamse kolonie in Paraguay geregeld tot onvrede en wantrouwen, en worden eind jaren zestig tezelfdertijd zelfs twee verschillende Guldensporenvieringen ingericht. De tweespalt IJzerbedevaart / IJzerwake avant la lettre.

Intussen zou het merendeel van de collaborateurs in het buitenland overleden zijn. Hun kinderen en kleinkinderen zijn meestal opgenomen in de gemeenschap waar ze zijn geboren en opgegroeid. De kennis van de taal en cultuur van de Lage Landen gaat erop achteruit.  Erger nog, een aantal van die kinderen zijn intussen actief in linkse partijen en organisaties in hun nieuw vaderland. Het zou tot een interessant nieuw boek kunnen leiden, maar waarschijnlijk vindt het Archief- en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme dat wat te ver van haar bed om er een opdracht voor te geven. Met Leven in twee werelden heeft men echter wel voor een verdienstelijk boek gezorgd.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, amnestie |  Facebook | | |  Print

13-06-10

GROETEN UIT BORGERHOUT

Groeten uit BorgerhoutKrugerparkBorgerhout is zonder twijfel het buiten Antwerpen bekendste district in Antwerpen. Maar kent men het wel echt? Walter Lotens ging er in 1994 wonen en vertelt over zijn ervaringen en die van anderen, in een boek waarin de beschrijving van de gebeurtenissen vloeiend afgewisseld wordt met het kaderen van de feiten. Waarom het leefklimaat er verbeterde, maar ook waarom het er nog niet is zoals gewenst.

Wouter Van Besien woont in Borgerhout aan de Turnhoutsebaan en was zijn huis aan het verbouwen als er de ‘rellen’ met de Arabisch-Europese Liga (AEL) in 2002 plaatsvonden. ’s Anderendaags kwam de aannemer voor de verbouwingswerken niet opdagen. Van Besien belt hem op, en wat blijkt? De man durfde niet komen, want was Borgerhout intussen geen oorlogszone? Het leven in Borgerhout ging nochtans weer gewoon haar gang. Toen Jan Verheyen voor de verfilming van het boek Los die rellen wilde ensceneren, vond hij niets spectaculair in de tv-archieven. Het in brand steken van een auto, zoals te zien in Verheyens film, is niet écht gebeurd. Om maar te zeggen: wat gedacht wordt, is niet altijd wat het is.

Borgerhout is ook berucht van het succes dat het Vlaams Blok er haalde, en de plaatselijke VB-kopstukken waren ook geen gewone: Wim Verreycken, Rob Verreycken en Bart Debie. Intussen zijn die een voor een uit Borgerhout verhuisd. En Janice Laureyssens is ook al weg. Wie naar Borgerhout kwam en er bleef, zijn een aantal jonge en minder jonge Vlamingen uit doorgaans de middenklasse. Mensen die er een huisje kochten, het renoveerden, en met vallen en opstaan de sfeer in Borgerhout gekeerd hebben. Toen ze in Borgerhout aankwamen liet de plaatselijke Marokkaanse jeugd nochtans verstaan dat dit hún terrein was. Bloembakken werden kapot gesmeten en een Renault-wagentje dat niet op slot kon werd meteen ingepalmd als nieuw clubhuis.

Walter Lotens, leraar moraal en wereldreiziger, was één van die Vlamingen. In 1994 kocht hij een huisje aan het Krugerpark. Een park ontstaan nadat de overheid een aantal huizen had opgekocht om er appartementsblokken te laten neerzetten, maar toen het zover was stortte de prijzenmarkt voor appartementen ineen. Het Krugerplein werd het Krugerpark, een groene long opzij van de Turnhoutsebaan (foto). De Marokkaanse oudere en jongere gebruikers van het park wonen niet noodzakelijk in de straten die het park omzomen. Er is ook een hondenweide, per definitie dus een zone voor niet-Marokkanen. Middenstand is er niet, en zo ontstond bij de nieuwe Vlaamse bewoners het idee om aan het Krugerpark een eigen café in te richten. De Apropoo.

Walter Lotens verhaalt in zijn boek de kleine en grote belevenissen aan het Krugerpark sinds 1993 toen zijn dochter er al ging wonen. Tussendoor woonde Lotens zes jaar in Suriname. Een deel van de omslag van de sfeer missen we daardoor, maar Lotens maakt dat goed door niet alleen over zijn eigen ervaringen te praten. Hij laat ook zijn buren en andere Borgerhoutenaren aan het woord, schooldirecties en woordvoerders van actiecomités, ex-Borgerhoutenaren en ambtenaren betrokken bij de ruimtelijke en sociale inrichting van Borgerhout. “De grond lijkt me hier niet meer verzuurd, maar het is nog geen vermengde ondergrond geworden”, zegt één van zijn gesprekspartners. Er steken nog wel problemen met allochtone jongeren de kop op, maar het is geen probleembuurt meer. Moeilijker is de scheiding tussen de Vlaamse en Marokkaanse bevolking op te heffen.

Veel problemen hebben echter minder een culturele en meer een sociaal-economische oorsprong. Het is omdat de allochtone achtergrond samenvalt met armoedesituaties, dat er moeilijke schoolsituaties ontstaan, er geen of andere netwerken zijn, er een andere beleving is van de publieke ruimte… Er blijft dus nog werk voor de boeg, maar door een met de jaren groeiende samenwerking tussen actieve burgers, politici en ambtenaren is de situatie rond het Krugerpark al behoorlijk verbeterd. En bij uitbreiding in heel Borgerhout, al is de situatie in elke straat telkens weer iets anders.  Groeten uit Borgerhout is een boek dat het belang van het Krugerpark en Borgerhout overstijgt, en naast de ervaringen in andere moeilijke stadsdelen in ons land en elders moet gelegd worden.

Typisch Walter Lotens – hij heeft nog wel meer boeken geschreven – is dat regelmatig filosofen, sociologen en andere intellectuelen geciteerd worden. Gelukkig is het telkens kort, en is er het praktijkverhaal van Walter Lotens dat verduidelijkt welke situaties met die veelal moeilijke woorden bedoeld worden. VB’ers of allochtonen intussen zijn er een pak meer verschillende nationaliteiten in Borgerhout dan Marokkanen komen niet aan het woord. Op Mohammed Chakar na, die wel een aantal kritische opmerkingen maakt over de Marokkaanse gemeenschap. Een lijst van geraadpleegde publicaties en eindnoten sluiten het boek af. Dat bij de eindnoten een paar keer naar deze website verwezen wordt, pleit ten gunste van het boek. Groeten uit Borgerhout is uitgegeven bij Lannoo.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, actie, boeken |  Facebook | | |  Print

02-06-10

EIGEN BELANG EERST: GESLAAGDE RECONSTRUCTIE VAN DE VUILE OORLOG BINNEN HET VLAAMS BELANG

Bij verkiezingen op 13 juni 2004 kreeg het VB 24,2 % van de stemmen in Vlaanderen. Over anderhalve week, 13 juni zes jaar later, zal het een pak minder zijn. De vraag is enkel: hoeveel minder. De afgang van het VB is onder andere het gevolg van een machtsstrijd binnen het VB. In Eigen belang eerst beschrijft Tom Cochez minutieus die machtsstrijd en meer. Van de veroordeling van het VB voor racisme door het Gentse hof van beroep op 21 april 2004 tot het uitrangeren van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke de voorbije weken.

De veroordeling voor racisme door het hof van beroep in Gent is de ideale start voor de campagne van het VB met het oog op de Vlaamse parlementsverkiezingen twee maanden later. De VB-kopstukken wachten de volledige voorlezing van het arrest niet af om op de trappen van het gerechtsgebouw een eerste persconferentie te geven. Sommigen (Luc Lamine, KU-Leuven) verdenken het VB ervan het proces bewust te willen verliezen, maar dat lijkt ons een te verregaande conclusie. Het VB maakt van de nood een deugd en werpt zich op als een martelaar van de vrijheid van meningsuiting. De VB-top is echter niet van plan om de eclatante verkiezingsoverwinning te verzilveren in regeringsdeelname. Tom Cochez: “Die beslissing wordt in de eerste plaats ingegeven door het besef dat de topdrie (Dewinter - Annemans - Vanhecke, nvdr.) te verbrand is en nooit aan het bestuur zal kunnen deelnemen. Mocht er een Vlaamse minister van VB-signatuur benoemd worden, dan zou die naar de naam Bart Laeremans of Karim Van Overmeire hebben geluisterd. Frank Vanhecke pruttelt wat tegen, maar Dewinter en Annemans trekken voluit de kaart Antwerpen. (…) Als in het kanton Antwerpen ruim 34 procent Vlaams Blok stemt, waarom zou er dan twee jaar later, na nog een rondje één tegen allen, geen absolute meerderheid in het verschiet liggen (bij de gemeenteraadsverkiezingen.)?” Bij De Standaard gaat hoofdredacteur Peter Vandermeersch overstag en beslist hij het VB voortaan te behandelen als een partij als een ander. “Een krimpend deel van de pers blijft het Vlaams Belang als vanouds bekampen, wat geruststellend is voor de hardliners. Een ander deel van de pers geeft het Vlaams Belang alle ruimte om de schijn van salonfähigheid op te houden.”

Bij het VB zijn intussen een aantal ‘verruimers’ binnengehaald (Jurgen Verstrepen, Marie-Rose Morel, Freddy Van Gaever…), maar uitgerekend op het congres waarop het Vlaams Blok haar naam verandert in Vlaams Belang wordt het Jurgen Verstrepen duidelijk dat het VB niet van koers verandert. De naam is veranderd, de streken zijn niet verleerd. Wel worden satellietorganisaties opgezet of ondersteund: de groep Pro Flandria, Hugo Coveliers’ partijtje VLOTT… Dewinter draineert intussen veel geld, mensen en middelen van het VB naar Antwerpen om hem zijn burgemeesterssjerp te bezorgen. In Zottegem bijvoorbeeld zal er geen VB-lijst zijn bij de gemeenteraadsverkiezingen omdat het plaatselijk VB-kopstuk als art director permanent in de buurt van Dewinter moet zijn. Alles loopt goed tot Hans Van Themsche in Antwerpen ronddwaalt en een Afrikaanse oppas neerschiet samen met het blonde kind waar Oulematou Niangadou voor zorgde. Tevoren had Van Themsche nog met zijn pas gekocht geweer gemikt op een Turkse vrouw. “De partij mag de trekker dan niet hebben overgehaald, ze heeft er wel toe bijgedragen dat racisme in Vlaanderen in hoge mate gebanaliseerd werd. Vergelijkend Europees onderzoek leert dat de Vlaamse jeugd tot de meest racistische van heel Europa behoort.” De 0110-concerten zijn een volgend obstakel voor Dewinter in de rechte lijn naar de gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober 2006. “We hangen eraan. We hebben het gehad. Ik snap er niks van”, laat Filip Dewinter zich ontvallen als de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen tot hem doordringt – woorden geregistreerd door Telefacts die Dewinter de hele dag volgde, door Dewinter weggestuurd werd toen het kritiek werd, zonder evenwel het microfoontje op Dewinters jas af te zetten.

In de dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen wordt in de pers volop gespeculeerd waar het cordon sanitaire doorbroken zal worden. Jean-Luc Dehaene laat zich ontvallen: “Het is een en al sensatie bij de VRT. Ik heb de indruk dat ze aan de Reyerslaan wensen dat het cordon sanitaire zo snel mogelijk doorbroken wordt.” Maar nergens is het ‘nodig’ het VB te betrekken bij het bestuur, en de ‘overwinningsnederlaag’ in Antwerpen (het VB was nog gestegen in stemmenaantal, maar burgemeester Patrick Janssens had Filip Dewinter overtroeft)brengt de Vlaamse Beweging ertoe om in te zetten op anderen. Waar het VB Rita De Bont wegplukt bij de Vlaamse Volksbeweging, slaagt de N-VA erin het politiek groter talent Jan Jambon uit diezelfde Vlaams-nationalistische kringen te recruteren. Voormalig judocoach Jean-Marie Dedecker, buitengegooid bij de VLD, begint met een eigen partij. Sommigen willen hem op de eerste plaats op de VB-Senaatslijst zetten voor de federale verkiezingen in 2007, maar Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel zien zo’n ongeleid projectiel liever niet opduiken bij het VB. Als Dedecker aanvankelijk veel succes heeft bij de kiezers, wordt de rekening gemaakt voor de door het VB gemiste kans. Dewinter, terug bij zijn positieven na de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, start de operatie om zijn macht over de partij te herstellen. Frank Vanhecke moet het voorzitterschap van het VB doorgeven aan Bruno Valkeniers, maar als die laatste niet het grote licht blijkt te zijn waarvoor men hem hield, komt hij ook op de lijst om geëlimineerd te worden. Om zijn eigen vel te redden is Valkeniers intussen meer dan ooit een handpop van Dewinter. De smeuïge details over die strijd binnen het VB vind je in Eigen belang eerst. De vuile oorlog binnen het Vlaams Belang.

Het boek heeft dan wel de machtsstrijd binnen het VB als rode draad, het leert ons veel meer. Na het verkiezingssucces op 13 juni 2004, maar paradoxaal genoeg al na de veroordeling van het VB voor racisme twee maanden eerder, gaan er meer en meer stemmen op om het VB te beschouwen als een partij als een ander. Tom Cochez citeert herhaaldelijk De Standaard, maar bijvoorbeeld ook in Gazet van Antwerpen wordt gepleit om het VB bij wijze van experiment op te nemen in een bestuursmeerderheid. Niemand doet het, en als het VB bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen in 2006 stuit op de grenzen van haar succes begint de afrekening bij het VB. En kiest Vlaanderen voor Jean-Marie Dedecker en Bart De Wever als uitdager voor het establishment. Alhoewel de Vlaamse staatsvorming hét thema is waarrond het VB in 1978 opgericht werd, en dat thema intussen meer dan ooit actueel is, staat het VB aan de zijlijn bij de uitwerking ervan. Filip Dewinter hamert dan maar op het anti-vreemdelingenthema, dat in het verleden toch succesvol is gebleken. Het voorlopig triest hoogtepunt hierbij is het VB-verkiezingscongres van voorbije zondag. Of het het VB veel baat brengt, moet nog blijken. Intussen verlaten steeds meer VB’ers de partij (Luc Sevenhans, Johan Demol, Bruno Stevenheydens…) of zetten zichzelf aan de kant (Frank Vanhecke, Marie-Rose Morel, Karim Van Overmeire…).

Doorwinterde VB-watchers zullen weinig nieuws ontdekken in Eigen belang eerst. We vernemen wel meer over het uitlekken van de ‘liefdesmails’ en hoe Dewinter tot in Schoten zijn pionnetje heeft om tegen Marie-Rose Morel in te brengen. Eigen belang eerst brengt echter goed in kaart hoe de machtsstrijd bij het VB de voorbije zes jaar verliep. Het cordon sanitaire opheffen was niet nodig, maar integendeel de aanleiding tot een afrekening bij het VB. Het VB verliest erbij, Vlaanderen wint erbij. Eigen belang eerst is daarenboven vlot geschreven, wat toch ook niet onbelangrijk is voor een boek. Het is uitgegeven bij Van Halewyck.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

17-02-10

ER IS WEER WAT TE DOEN ROND KOEN

Koen Dillen (foto 1). De laatste keer dat we hem in beeld zagen, was na een VB-partijraad in Beveren als hij klaar stond om Marie-Rose Morel terug naar Schoten te rijden. Koen Dillen verving er de zieke Marie-Rose Morel enkele maanden in de gemeenteraad, en zou nu de eind vorige maand overleden VB’er Jef Michiels in de Schotense gemeenteraad opvolgen. In een persmededeling die gisteren verspreid werd door het persagentschap Belga toonde Koen Dillen zich verbaasd dat De Morgen op 6 februari zijn biografie over de Franse president Nicolas Sarkozy aanbood in de reeks Wereldbiografieën.

De biografie werd door Koen Dillen geschreven onder het pseudoniem Maarten van der Roest (foto 2 en 3). “Een eenvoudige zoekopdracht op Google had kunnen leren dat ik achter dat pseudoniem zat”, zegt Koen Dillen. Het boek zit in een reeks met vijftien biografieën die elk tegen 6,95 euro ’s zaterdags in de krantenwinkel wordt aangeboden. Volgende zaterdag kan je zo de biografie van bokslegende Muhammad Ali kopen, de week daarna – Blood and Honour’ers, reserveer jullie exemplaar! – is het een biografie van Adolf Hitler die je samen met De Morgen kan kopen. Koen Dillen is verbaasd dat zijn biografie van Nicolas Sarkozy aangeboden werd door De Morgen, “een krant die het Vlaams Belang niet meteen een warm hart toedraagt.” Dat laatste is waar, maar had De Morgen dan Dillens biografie van Sarkozy moeten weigeren voor publicatie? Dan zou er ongetwijfeld een andere persmededeling gevolgd zijn. Geen verbaasde, maar een boze reactie. Mocht de ware identiteit van 'Maarten van der Roest' De Morgen niet bekend geweest zijn – je weet maar nooit na al die ontslagen en 'vrijwillige' vertrekkers daar – het is overigens niet het enige pseudoniem dat Koen Dillen hanteert. Koen Dillen houdt van pseudoniemen.

Toen vorig jaar bekend geraakte dat Koen Dillen onder het pseudoniem Vincent Gounod een biografie van de Franse socialistische president François Mitterand had geschreven, kloeg hij steen en been dat zijn boek na het bekend worden van de ware auteur uit de boekhandel werd verwijderd, minstens niet vooraan in de boekhandel werd gelegd. De opgeblazen heisa over het boek van Koen Dillen noemden wij het (1, 2, 3). Koen Dillen hengelt nu weer naar wat media-aandacht. Bij deze heeft hij het. En nu naar de gemeenteraad in Schoten. Als Koen Dillen er even zwijgzaam is als in de gemeenteraad van Antwerpen waar hij van 2000 tot en met 2005 zetelde, heeft hij nog tijd zat om een derde biografie te schrijven.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, boeken, dillen |  Facebook | | |  Print

10-08-09

FASCISTEN EN ANTIFASCISTEN IN STRIPS

Morgen heeft Humo, in samenwerking met boek.be, een bijlage van twintig bladzijden over  stripromans: interviews met een aantal stripauteurs, eigenzinnige achtergrondinformatie over albums en 78 euro aan kortingsbonnen voor vierentwintig geselecteerde albums. Bezoekers van deze blog zijn misschien wel geïnteresseerd in één van die stripromans, Vluchtweg naar de zon (foto 1). Maar ook voor liefhebbers van het klassieke stripalbum is er dit jaar weer werk dat mogelijk bezoekers van deze blog interesseert, Piccolo in veldgroen (foto 2).

Vluchtweg naar de zon is dik als een telefoonboek, maar leest alsof je naar een achtervolgingsfilm kijkt. We leven mee met Karim Kemal die van Algerijnse afkomst is en tegen betaling met rijke vrouwen naar bed gaat, en met Alexandre Barbieri, een rosse tiener van zeventien die tegen Karim opkijkt omdat die in alles zijn tegenpool is. Hun leven komt in een stroomversnelling als Alexandre een steen gooit naar dokter Raoul Faurissier, de leider van het extreemrechtse Elan National Français, en Karim Faurissiers vrouw neukt terwijl Faurissier die avond vroeger dan gewoonlijk thuiskomt. Een knokploeg wil Alexandre en Karim de les leren, maar dan hebben we nog een vierhonderdtal bladzijden te gaan terwijl Karim en Alexandre wegvluchten langs de autosnelweg naar het zuiden. De strip werd door de Fransman Hervé Baruela (Baru) getekend op vraag van een Japanse uitgeverij, is qua stijl schatplichtig aan de manga maar blijft toch ook Europees. De tekeningen zijn in zwart-wit, met tempobepalende kaderingen waarmee geduldig de karakters van de voornaamste figuren in deze striproman ontwikkeld worden. Karim en Alexandre komen onder meer terecht in een dorp dat bewoond werd door de Woodstock-generatie, maar zo verzeilen ze dan weer in het drugsmilieu en worden ze óók achtervolgd door drugshandelaars. Twee groepen zijn dan op zoek naar onze helden, en Faurissier – die intussen zijn vrouw vermoord heeft – maakt er een persoonlijke zaak van om de Noord-Afrikaanse Karim op te jagen. Er vallen regelmatig rake klappen en de racistische belagers zorgen voor beklemmende momenten, maar het snel volwassen worden van Karim en Alexandre en hun vermogen om alles als een groot avontuur te zien, geven het verhaal een menselijke en soms zelfs humoristische kant. Vluchtweg naar de zon werd in 1996 als beste boek bekroond op het vermaarde stripfestival van Angoulême, maar verscheen pas dit jaar in het Nederlands. In Humo vind je een kortingsbon voor het album, waarvan de normale prijs wel 29,50 euro is.

Voor de liefhebbers van het klassieke stripalbum is eerder dit jaar Piccolo in veldgroen verschenen dat het verzet tegen de Duitse bezetter in Brussel in beeld brengt, gecombineerd met tal van knipogen naar nog andere stripfiguren dan de helden van dit album: Robbedoes en Kwabbernoot. Robbedoes is piccolo in een hotel dat de nazi’s als hun hoofdkwartier hebben ingericht; Kwabbernoot is journalist bij de onder de Duitse censuur gezette krant Le Soir. De twee vrienden verwijten elkaar mee te heulen met de nazi’s. Om veiligheidsredenen kunnen ze elkaar niet vertellen dat ze echter elk hun bijdrage leveren aan het verzet tegen de nazi’s. Robbedoes hoort als laarzenpoetser veel bij de neonazi’s, dat hij in zijn zolderkamer in het nazi-hoofdkwartier doorseint naar het Verzet. De Duitsers krijgen door dat Robbedoes hen verraadt en proberen hem te pakken te krijgen. In een laatste bericht aan de Weerstand heeft Robbedoes nog kunnen verwittigen voor een volgende zet van de nazi’s, en dan duikt de Belgische piloot Jean de Selys-Longchamps op die op eigen initiatief het hoofdkwartier van de Gestapo in Brussel aanvalt. En dat laatste is een waar gebeurd verhaal. Stripliefhebbers hebben intussen kunnen genieten van de vele stripfiguren die in het album als bewoners van Brussel opduiken: Kwik en Flupke, Lambik en tante Sidonie, professor Zonnebloem en anderen. Ook voormalig eerste-minister en zakenman-beenhouwer Paul Vanden Boeynants zien we in een bijrolletje. Met Brussel en de handel in het zwart als decor kan dat niet anders. Brussel zelf krijgt een herkenbare plaats in het album, en de Vlaams-nationalisten mogen tevreden zijn: in de Franstalige versie van het album, Le groom vert-de-gris, zijn een aantal opschriften in het Nederlands gebleven. Zoals voor 'frituur Bij Bertje'. Het scenario voor dit album is van de in Brussel wonende Fransman Yann; tekenaar is zijn landgenoot Olivier Schwartz die beïnvloed door de stijl van Yves Chaland een aantrekkelijk getekend album heeft afgeleverd. Bekijk hier het publiciteitsfilmpje voor het album.

Scenarist Yann wordt van antisemitisme beschuldigd, maar dat is dan met weinig begrip voor strips waar nu eenmaal zaken vereenvoudigd en een beetje karikaturaal voorgesteld worden. De Franstalige versie van het album, met harde kaft, is nog vlot te verkrijgen; de Nederlandstalige versie, met zachte kaft, is uitverkocht en in herdruk. Misschien vind je het echter nog wel in een stripspeciaalzaak. Prijs: 7,50 euro.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

13-04-09

DE OPGEBLAZEN HEISA OVER HET BOEK VAN KOEN DILLEN (3)

Als linkse intellectuelen graag geciteerd worden door het VB is er reden tot argwaan en bezinning. Een opiniebijdrage van Benno Barnard die amper verstuurd al uitgebreid geciteerd wordt op de VB-website, en ’s anderendaags in plaats van in de krant waarvoor ze bedoeld zou zijn integraal op de website van Filip Dewinter verschijnt (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20090408), het was nog niet het laatste wat we vorige week gezien hebben naar aanleiding van het boek van Vincent Gounod/Koen Dillen over François Mitterand (foto).

Donderdag verscheen onder de titel Het ritselt weer onder de toonbanken een opiniebijdrage in De Standaard van 36 intellectuelen en hele en halve Bekende Vlamingen om aan te klagen dat de Mitterand-biografie van Koen Dillen enkel ‘op bestelling’ te krijgen is. “Dat is een feitelijke toestand van censuur, waarbij zelfs de heilige koe van de commercie wordt geslacht – Dillens boek zou ondertussen een kaskraker kunnen zijn – om onze ziel van smetten te vrijwaren”, schrijft een bont allegaartje van de linkse filosoof Ludo Abicht over LDD-politica Mimount Bousakla tot filmmaker Jan Verheyen (zie: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=AD28Q2M4). Initiatiefnemers voor de petitie zijn Benno Barnard en Johan Sanctorum. Sanctorum, de naam klinkt als van een stripfiguur, publiceerde het voorbije jaar twee boeken met bijdragen van verschillende auteurs: De Vlaamse Republiek, van utopie tot project en De islam in Europa: dialoog of clash?. De voorstelling van dat eerste boek was voor Gerolf Annemans voldoende reden om niet naar de nationale nieuwjaarsreceptie van het VB te gaan die op hetzelfde ogenblik plaatsvond; het tweede boek is vergelijkbaar met een boek dat Guido Tastenhoye als Gazet van Antwerpen-journalist publiceerde vooraleer over te stappen naar het VB. Principieel zijn wij tegen censuur, en ware er niet een massa andere boeken die we nog willen lezen, zouden wij ook wel Vincent Gounods/Koen Dillens Mitterand-biografie (vlot) willen kopen. Alleen wordt in de discussie over Koen Dillens boek nogal wat op een hoopje gegooid, en niet zelden berust het op een foute voorstelling van de feiten, waardoor het enkel maar helpt het VB in haar geliefkoosde slachtofferrol te duwen.

Knack-hoofdredacteur Karl van den Broeck wees er als eerste op dat Dillens boek vrij te koop is en jubelende recensies kreeg. “Is Koen Dillen slachtoffer van censuur? Natuurlijk niet”, schrijft Karl van den Broeck op zijn Knack-blog. Hij heeft ook een paar pertinente opmerkingen. Karl van den Broeck: “Uitgeverij Egmont (uitgever van VB-boeken, nvdr.) wordt geweerd op de Boekenbeurs en bij Standaard Boekhandel omdat ze geen lid is van de Vlaamse Uitgeversvereniging (VUV). Dat is niet de schuld van Jos Geysels (voorzitter van Boek.be die de Boekenbeurs inricht, nvdr.) maar van Egmont zelf. Wie lid wil worden van de VUV moet boeken uitgeven ' die geen rechtstreekse of onrechtstreekse discriminatie op grond van geslacht, een zogenaamd ras, huidskleur, afkomst, nationale of etnische afstamming, seksuele geaardheid of religieuze overtuiging propageren.' Het Vlaams Belang is de voortzetting van de partij die veroordeeld werd wegens het overtreden van de wet op het racisme. De leden van de VUV hadden dus grondige statutaire redenen om Egmont in 2006 te weren. Ondanks die weigering mag Egmont boeken blijven uitgeven en die mogen zelfs - door boekhandels - op de Boekenbeurs verkocht worden. Vreemd toch hoe sommige 'vrije Vlaamse intellectuelen' van elke moslim(a) in Vlaanderen eisen dat hij of zij Hamas ondubbelzinnig veroordeelt, maar het doodnormaal blijven vinden dat het Vlaams Belang de veroordeling van het Vlaams Blok blijft negeren of ridiculiseren. Misschien is het tijd voor een nieuwe petitie.”

Vrijdag bracht dan Maarten Dessing, medewerker van Boekblad en De Standaard, bijkomende argumenten aan tegen het opgefokte gedoe. Dat boekhandel De Groene Waterman de Mitterand-biografie uit de rekken zou gehaald hebben, berust op een verkeerde lezing van de feiten. Maar er is meer. Maarten Dessing: “In totaal hebben Vlaamse boekhandels bij verschijnen ongeveer 300 exemplaren van François Mitterrand, een biografie ingekocht. Wie met kennis van zaken van het boekenvak over dat getal nadenkt, zal dat nog veel vinden. Het boek valt in de moeilijk verkopende categorie 'politieke biografieën', is verschenen bij een kleine Nederlandse uitgeverij en geschreven door - toen nog - een volstrekt onbekende auteur. Ook in Nederland is het boek daarom slechts in kleine aantallen op voorraad genomen. (…) Commercieel blijft het interessanter om het boek alleen op klantbestelling te verkopen. Heeft één boekhandel gezegd klantbestellingen te weigeren? Misschien dat boekhandels na het bekend worden van de werkelijke identiteit van de auteur geen zin meer hebben om François Mitterrand, een biografie in huis te halen. Maar de prominenten doen het voorkomen alsof de onthulling boekhandels verplicht om, ongeacht commerciële logica of hun eigen profiel, het boek van Koen Dillen in hun etalage te leggen. Zo willen ze de boekhandels de vrijheid ontnemen om een eigen beleid te voeren.”

Piet de Moor sluit daarbij aan: “Ik weet niet of Vlaams Belang een eigen boekhandel heeft, maar als dat zo zou zijn, zou het me verbazen als de Stalin-biografie van Ludo Martens daar te koop zou zijn. Ik denk niet dat ik zoiets censuur zou noemen.” Piet de Moor heeft in 2006 overigens bij dezelfde uitgeverij als van het Gounod/Dillen-boek een boek gepubliceerd over, zeg maar: tegen, het Vlaams Belang (zie: http://www.uitgeverijaspekt.nl/boekdetail.php?id=97890591...). Het werd niet ingekocht door de Standaard Boekhandel – mogelijk omdat het boek inging tegen de normalisering van het VB in De Standaard toen het Vlaams Blok naar naam veranderde in Vlaams Belang. Het boek lag niet in de Standaard Boekhandels maar kon er wel besteld worden. Heeft er toen één van de intellectuelen tegen het geritsel onder de toonbank geprotesteerd? Neen. Let wel: het is een opmerking die wij maken, geen zelfbeklag van Piet de Moor. Piet de Moor is wél kwaad op de ondertekenaars van Het ritselt... die "zo onnadenkend en smakeloos in een ranzige open brief, die helemaal in het idioom van Vlaams Belang is opgesteld" de inspanningen te grabbel gooien van de vele Vlamingen die jarenlang geijverd hebben om extreemrechts te bedwingen en van de macht af te houden.

De ondertekenaars van Het ritselt... vragen immers niet alleen dat de boekhandelaars allen de Mitterand-biografie van Koen Dillen zouden inkopen, maar willen "eveneens een lans (...) breken voor de vrije verkoop van Filip Dewinters pamflet Inch'Allah?". Natuurlijk is het niet met een debat uit de weg te gaan over de islam dat je dat gevecht wint, maar tussen dat en het promoten van een boek van een racistische partij is er een groot verschil. De intellectuelen die voor hun hersengymnastiek het boek van Dewinter nodig hebben, zullen er wel aan geraken.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

BOEK VAN DEWINTER TE KOOP SAMEN MET T-SHIRT VOOR VOETBALHOOLIGANS EN NAZI-LIEDBOEK

Filip Dewinter is tevreden over het onthaal dat zijn boek Inch’Allah? kreeg. De lancering van het boek ‘Inch’Allah?’ van Filip Dewinter ging niet onopgemerkt voorbij titelt het jongste nummer van het Vlaams Belang Magazine. Zelf moeten wij nog altijd Dewinters vorig boek, Zeggen wat u denkt!, verder doornemen. We hebben er al stukken uitgelezen, maar teveel ranzigheid is slecht voor het hoofd en de darmen. We hebben het boek, uitgegeven bij VB-uitgeverij Egmont, overigens gewoon bij een boekhandel in de Antwerpse binnenstad gekocht. Samen met nog andere VB-boeken en soortgelijke publicaties (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6874969). Wie het niet vindt in de plaatselijke boekhandel kan het nog altijd bestellen bij uitgeverij Egmont of op verschillende internetsites.

Ook in Nederland wordt het boek Zeggen wat u denkt! van Filip Dewinter te koop aangeboden. Zo is er bijvoorbeeld De Nationalist, een organisatie die naar eigen zeggen momenteel een negentigtal leden telt, en strijdt voor het behoud van de Nederlandse taal en cultuur. “Wij vinden immers dat onze Nederlandse cultuur superieur is aan vele andere culturen.” De Nationalist wil de christelijke godsdienst als basis voor onze normen en waarden. Wil de herinvoering van grenscontrole en douane. Wil meer samenwerking tussen de Nederlands sprekenden van Nederland, Vlaanderen en Zuid-Afrika (Nederland en Vlaanderen zouden alvast opgaan in een ‘Groot Nederland’). En is tegen de islamisering van Nederland. Dat laatste wordt onderbouwd met verhalen als: “Als een bouwvakker met 40 graden in een t-shirt aan het werk is wordt hij aangeklaagd door moslims, die vinden dat hij te schaars gekleed is. Zelf hebben ze waarschijnlijk geen last van deze hitte omdat ze van een uitkering leven.”

De Nationalist heeft een webwinkel, en geheel overeenkomstig het pleidooi voor het behoud van de Nederlandse taal en cultuur heet die webwinkel… Dutchstijl. De webwinkel was vroeger een onderdeel van de website van De Nationalist maar is pas ook als aparte website van De Nationalist online gezet. Dutchstijl biedt een beperkte keuze uit kleding, een (nog niet uitgebouwde) rubriek ‘Schiet & vechtsport’ en verder: ‘Overige producten’. Bij de kledij valt onder andere een T-shirt op van/voor Bunnikside (foto 1), de hooligans van voetbalclub FC Utrecht (zie: http://www.bunnikside.nl/joomlatest/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=11&Itemid=46). Bij de ‘Overige producten’ wordt Zeggen wat u denkt! aangeboden (foto 2), en geprezen met: “Wederom een prachtig boek van Dewinter.” Het boek van Roeland Raes 60 nationalistische figuren kan je er ook krijgen, samen met Kies voor vrijheid van Geert Wilders en Zo zong de NSB. Liedcultuur van de NSB 1931-1945 (foto 3, over de NSB zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Nationaal-Socialistische_Beweging).  

Als het aan de Benno Barnards en Johan Sanctorums van deze wereld ligt, moet je de boeken van Filip Dewinter op de toonbank van elke boekhandel vinden. In de niche waar men spullen aanbiedt voor hooligans en liedboeken van Nederlandse nazi’s wordt het boek Zeggen wat u denkt! van Filip Dewinter al te koop aangeboden.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederland, dewinter, boeken |  Facebook | | |  Print

08-04-09

DE OPGEBLAZEN HEISA OVER HET BOEK VAN KOEN DILLEN (1)

Nadat Knack onthulde dat de ‘Vincent Gounod’ die François Mitterand – een biografie heeft geschreven, in feite VB-parlementslid Koen Dillen is (zie:  http://aff.skynetblogs.be/post/6848105), volgde in Knack nog een artikeltje over het boek en zijn auteur. Op 1 april (!) stond in de rubriek Off the record het zinnetje: “De linkse Antwerpse boekhandel De Groene Waterman nam het boek alvast uit de rekken, schreef Boekblad.” Koen Dillen rook zijn kans. In een ‘Open brief’ klaagde hij over “censuur in Vlaanderen”, en meer bepaald in De Groene Waterman. Alsof Dillen anders die linkse boekhandel wel binnenwandelt. Maar gisteren bleek dat het boek van ‘Vincent Gounod’ nooit in de rekken van De Groene Waterman heeft gestaan, en dus ook niet uit de rekken kon zijn gehaald. Het belette de zelfverklaarde linkse intellectueel Benno Barnard niet om uit te halen tegen De Groene Waterman.

Nadat bekend geraakte dat Vincent Gounod in feite Koen Dillen is, en die als Vincent Gounod positieve recensies kreeg voor zijn boek over François Mitterand, schreef men in VB-kringen dat die schuilnaam de enige mogelijkheid was om een boek geschreven door een VB’er onder de aandacht te krijgen. Lulkoek natuurlijk, getuige de hele voorpagina van Gazet van Antwerpen die Filip Dewinter kreeg voor zijn boek Inch’ Allah?. En het boek van 'Vincent Gounod' kreeg wel aandacht in de media, maar pas toen bekend geraakte dat 'Vincent Gounod' in feite Koen Dillen is, kreeg het boek massale aandacht in de pers. En het was nog niet gedaan. Na het verhaal in Knack van 1 april over De Groene Waterman schreef Koen Dillen een 'Open brief' aan De Groene Waterman, die op 3 april als persmededeling door het VB verspreid werd met als bovenste titel: Oproep aan intellectueel Vlaanderen om censuur aan te klagen. Koen Dillen klaagt in zijn brief dat De Groene Waterman hem niet censureert op grond van de inhoud van zijn boek, “anders had u het enkele maanden geleden niet in huis gehaald en zo lang te koop aangeboden”, maar omdat hij een VB’er is. Daarna volgt een lofzang voor de VPRO die geïntrigreerd was door de vraag waarom een VB’er in Vlaanderen een boek onder schuilnaam “moet” uitgeven, wijst Dillen erop dat uitgeverij Aspekt “een huis (is) dat zich niet bezondigt aan hokjesdenken”, merkt Dillen op dat enkele jaren geleden “de stalinistische hagiografie Een andere kijk op Stalin van de maoïst Ludo Martens” probleemloos in Vlaanderen verspreid werd “en zo hoort het ook”, zegt Dillen zelf begeesterd te zijn door zijn linkse hoogleraar Franse letterkunde Georges Adé, en wijst hij De Groene Waterman erop dat François Mitterand dweepte met ‘foute’ mensen.

“De zelfverklaarde Vlaamse intellectuelen spreken vol afschuw over boekverbrandingen in het nationaal-socialistische Duitsland, maar blijken in de praktijk een goede leerling van dat systeem. Anno 2009 worden boeken van politieke tegenstanders zelfs niet meer verbrand, ze worden gewoon niet uitgegeven. Aan de echte vrije intelectuelen in Vlaanderen, doe ik dan ook graag volgende oproep: maak van de gelegenheid gebruik om de dwaze censuur en de hedendaagse brandstapels aan te klagen”, besluit Dillen. Als men maar vaak genoeg herhaalt dat boeken van VB’ers niet uitgegeven geraken omdat ze VB’ers zijn, zal men het wel geloven? En plots de praktijken onder het nationaal-socialistisch Duitsland veroordelen maar in het Europees Parlement een negationist als Bruno Gollnisch verdedigen, is een andere rare hersenkronkel van Koen Dillen. De 'Open brief 'van Koen Dillen werd maandag gesignaleerd in De Standaard, en Koen Dillen kreeg er nog een interview bovenop. Gisteren ontdekte De Standaard dan dat het Mitterand-boek nooit in de rekken van De Groene Waterman stond. Zaakvoerster Diane Vangeneugden: “Het bewuste boek heeft nooit in de rekken gestaan. We hebben de biografie bij de publicatie niet centraal ingekocht. Maar omdat we het vanwege de positieve recensies het voordeel van de twijfel wilden geven, verkopen we het wel op bestelling. (…) Vlaams Belang-auteurs horen niet in ons profiel thuis als het gaat om negationistische of racistische propaganda. Maar we willen onze lezers niets voorknabbelen. We kiezen zo breed mogelijk, zodat ze zich een beeld kunnen vormen. Het islam-boek van Filip Dewinter verkopen we niet, Rechts voor de raap van Jean-Marie Dedecker dan weer wel.” Het blijft een hachelijke discussie, beseft ook De Groene Waterman. Welke boeken kan je op inhoudelijke of ideologische gronden weigeren? “Daarom hebben we bijvoorbeeld rond de romans van de Franse schrijver Louis-Ferdinand Céline (die tijdens de Tweede Wereldoorlog felle antisemitische artikels schreef, zie: http://boeken.vpro.nl/personen/22544500/, nvdr.) een leesgroep opgezet. Het is nodig dat je de achtergrond van de auteur kent om dat oeuvre te lezen. We willen informeren, maar evengoed discussiëren en debatteren.”

En Koen Dillen zelf? Die is zich volop aan het voorbereiden op het leven als ex-Europarlementslid. In ’t Pallieterke schreef hij deze week naast een artikel over Nicolas Sarkozy in zijn vaste rubriek Si la France m’était contée, een volle bladzijde waarin hij – onder zijn schuilnaam Guitry – het boek van Dirk Verhofstadt over de Jodenvervolging onder paus Pius XII (zie: http://www.uitpers.be/boek_view.php?id=2213) bespreekt. Zeg maar: afkraakt. En die volle bladzijde is nog maar het eerste deel van zijn recensie. Volgende week: Joodse verdedigers van Pius XII.

00:21 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, dillen |  Facebook | | |  Print

DE OPGEBLAZEN HEISA OVER HET BOEK VAN KOEN DILLEN (2)

De verklaring van De Groene Waterman in De Standaard en op hun website (zie: http://www.groenewaterman.be) volstaan niet voor Benno Barnard (foto 1), auteur en de laatste maanden fel in de weer tegen de blindheid van de ‘linkse kerk’ voor het gevaar van de islam. Waarvoor hij vrij spel krijgt in Knack, waar hij laatst bijvoorbeeld nog twee geestesgenoten met dezelfde kritiek ‘in debat’ met elkaar presenteerde, Joost Zwagerman en Wim Van Rooy. Joël De Ceulaer plaatst vandaag in Knack tegenover Barnard-geestesverwant Geert Van Istendael tenminste Lucas Catherine.

Volgens de VB-website heeft Benno Barnard onder meer aan De Standaard een vrije tribune bezorgd onder de titel Enkele woorden namens Voltaire. “De reactie van De Groene Waterman stelde Barnard naar eigen zeggen grondeloos teleur”, weet het VB dat meerdere keren citeert uit de opiniebijdrage van Benno Barnard… die nog niet in De Standaard is verschenen. Er wordt niet bij verteld dat de opiniebijdrage geweigerd zou zijn door De Standaard. Neen. Gezien het tijdstip van de opeenvolgende verklaringen is dat trouwens weinig waarschijnlijk. De opiniebijdrage is enkel maar naar onder meer De Standaard verstuurd, maar het VB kan er al wel uitgebreid uit citeren. Een rare bedoening. Als je wil dat een opiniebijdrage in een bepaalde krant gepubliceerd wordt, ga je de inhoud ervan toch niet vooraf weggeven aan een ander medium. Het parcours van de ‘linkse intellectueel’ Benno Barnard loopt de laatste maanden trouwens wel meer raar. Van de kritiek op de ‘linkse kerk’ die het gevaar van de islam niet zou willen inzien, gaat het naar het kritiekloos aansluiten bij de pro-Israël stellingnames van Joods Actueel, naar allerhartelijkste relaties met de onbekommerd rechtse Open VLD-politica Annick De Ridder (een nieuwe ‘Ward Beysen’ bij de Antwerpse Open VLD), enzoverder.

Als we het VB mogen geloven – en we willen dat best maar nogmaals: de opiniebijdrage is nog niet kunnen verschijnen in De Standaard – vindt Barnard het onbetamelijk dat de boeken van Dillen en Dewinter niet in alle boekhandels te vinden zijn. “Dillen en Dewinter verdedigen. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zoiets noodzakelijk zou vinden”, zou Barnard besluiten. De onverwachte “dromen” van de ene zijn niet die van een ander. Maar los daarvan is er natuurlijk nog het economisch gegeven. Helaas moet elke boekhandel een keuze maken in het aanbod. Op de jaarlijkse Boekenbeurs liggen zo’n 60 000, voornamelijk Nederlandstalige, verschillende titels. Je kan niet verwachten dat elke boekhandel die allemaal in huis heeft. Wie echter VB-boeken wil, vindt die wel. Rechtstreeks bij uitgeverij Egmont of in bepaalde boekhandels. Neem nu Zeggen wat u denkt met een selectie van negentien toespraken van Filip Dewinter, toespraken enkel voor partijgenoten en dus niet zo propere lectuur (uitgeverij Egmont), Vlaanderen Onafhankelijk van VB-parlementslid Karim Van Overmeire (alweer uitgeverij Egmont) en zelfs Vlaanderen, mijn land, de biografie van oud-VMO-leider Bert Eriksson, in eigen beheer uitgegeven door kleinzoon Sven Eriksson (foto 2). We hebben ze alle drie in een boekhandel in de Antwerpse binnenstad gekocht.

  • Update. De opiniebijdrage van Benno Barnard die naar De Standaard is opgestuurd, en waar de VB-website gisteren al lustig uit citeerde, is vandaag integraal verschenen op de website van... Filip Dewinter. De Groene Waterman organiseert over de kwestie later nog een debat.

00:21 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

30-03-09

KOEN DILLEN HOUDT VAN FRANKRIJK... EN VAN SCHUILNAMEN

Vorige week maakte Knack bekend dat het boek François Mitterand, een biografie (foto 1), geschreven door ene Vincent Gounod, in feite geschreven is door VB-Europarlementslid Koen Dillen. En niet dus een “diplomaat” die “woont en werkt in Genève” zoals de Nederlandse uitgeverij Aspekt voorhoudt (zie: http://www.uitgeverijaspekt.nl/auteurdetail.php?id=162).

Het boek kreeg positieve recensies in het linkse Nederlandse opinieweekblad De Groene Amsterdammer (zie: http://www.groene.nl/2009/8/V%C3%B3%C3%B3r_alles_een_charmeur) en bij radio Klara (zie: http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.57794&article=1.57794) maar anders dan de VB-pers ons willen doen geloven geldt de lof meer voor het fascinerend leven van de voormalige Franse president, en minder voor de auteur van de biografie. Geen kwaad woord over de biograaf, maar de enige die tot vrijdag echt lovend was over de auteur is niet toevallig ’t Pallieterke. In ’t Pallieterke van 4 maart werd onder de kop François Mitterand: een leven van ambitie en macht Vincent Gounod omschreven als een “getalenteerde biograaf”, een andere keer “een begaafde biograaf”. Vrijdag verscheen bij het Nederlandse NRC Boeken (zie: http://www.nrcboeken.nl/recensie/de-machiavelli-van-het-e...) dan toch nog een andere recensie waarin de loftrompet voor auteur Vincent Gounod werd bovengehaald. Het weze Koen Dillen overigens gegund. De recensie van 'Maekeblyde' in 't Pallieterke eindigt met: “Wel kwam het boek zonder register ter wereld. Jammer, want het bevat toch ettelijke honderden namen.” Had Koen Dillen er nog graag een namenregister bij gehad, maar vond de uitgever het na 633 pagina’s welletjes? In ieder geval kunnen wij die kritiek wel bijtreden: een namenregister is een absolute must bij dat soort boeken. Hugo Gijsels drong ook altijd sterk aan op een namenregister, en kreeg die ook voor zijn boeken over het Vlaams Blok.

Koen Dillen was zo slim om zijn eigen boek in 't Pallieterke niet voor te stellen in zijn wekelijkse rubriek Si la France m’était contée die hij vult onder de schuilnaam Guitry. Wie achter het pseudoniem ‘Maekeblyde’ schuilgaat, is niet bekend. Koen Dillen heeft zijn schuilnaam Guitry overigens van geen vreemden. Zijn vader, Karel Dillen, schreef ook al onder een schuilnaam in ’t Pallieterke: Sacha. Zowel Sacha als Guitry zijn een verwijzing naar de Franse auteur, acteur en regisseur Sacha Guitry (1885-1957). Bij uitgeverij Aspekt verscheen nog een ander boek van Koen Dillen. Over Nicolas Sarkozy (foto 2). Toen onder de schuilnaam Maarten van der Roest, die volgens de tekst op de achterflap van het boek een freelancejournalist is die vanuit Parijs al twintig jaar voor verschillende Nederlandse dag- en weekbladen de Franse politiek volgt. In de VB-pers luidt het dat werken met schuilnamen de enige mogelijkheid is voor een VB-politicus om zijn werk ergens besproken te krijgen. Wat een flauwekul. Het jongste boek van Filip Dewinter, Inch’ Allah, kreeg de volledige voorpagina van Gazet van Antwerpen van 28 februari en binnenin de zaterdageditie van de krant nog eens twee volle bladzijden interview met de zogezegde auteur. De “zogezegde auteur”, de feitelijke auteur is immers VB-medewerker Marc Joris. Toegegeven, die zou zoveel publiciteit niet gekregen hebben. Maar dan niet omdat hij een VB-medewerker is, zijn baas en VB-kopstuk kreeg publiciteit als geen ander wiens naam op een boek prijkt.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, dillen |  Facebook | | |  Print