20-03-09

HUGO CLAUS, EEN JAAR LATER

Dat Hugo Claus één jaar geleden overleden is, is niet onopgemerkt voorbij gegaan. In De Morgen vertelde Veerle De Wit, weduwe van, vorige zaterdag over de laatste dag met Hugo en de maanden nadien. Woensdagavond waren er twee documentaires over Hugo Claus op Canvas, en in de boekhandel liggen drie nieuwe boeken over Hugo Claus. Een boek met door Hugo Claus vertaalde gedichten, een bloemlezing van Erwin Mortier uit het werk van Hugo Claus en een biografie, op de achterflap noemt men het ‘een documentaire’, van Hans Dütting over Hugo Claus.

In dat laatste boek, Hugo Claus. De Reus van Vlaanderen (zie: http://boeken.vpro.nl/boeken/41543719/), viel ons oog op een vermakelijke passage. We zijn begin 1952, Claus woont op een zolderkamertje in Oostende en drie heren van de Amsterdamse uitgeverij De Bezige Bij komen Claus opzoeken. Hans Dütting: “Claus nam Schierbeek, Schouten en Lubberhuizen mee naar enkele kroegen in het havenkwartier en ten slotte vielen zij een lokaal binnen van oud-SS’ers en oud-Oostfronstrijders, Klokke Roeland, waar Claus een geregelde gast was. ‘In die tijd vond ik dat je als auteur alle hoogtes en laagtes van het leven moest meemaken en ik vond het prachtig om met allerlei tuig, verminkt en gelittekend, te praten omdat je zo meer andere dingen hoorde dan je in de krant of in boeken kon lezen. Vergeet niet, de oorlog was nog niet zo lang achter de rug. Ik was in de eerste plaats nieuwsgierig naar de verhalen van die kerels en kon het best met hen vinden. Op een gegeven moment werden er platen gedraaid, soldatenliederen als Denn wir fahren gegen England en Erica, en daar zag ik de Hollanders rood van aanlopen en verbijsterd van opkijken.’

Schouten vroeg een plaat te mogen zien en brak de 78-toerenschijf vervolgens op zijn knie in stukken. ‘Het mag wel een mirakel genoemd worden dat de heren daarna in leven zijn gebleven,’ aldus Claus, ‘want iedereen, inclusief een SS-luitenant zonder rechteroor, stond rechtop om hen ter plekke te lynchen. In de gonzende stilte die volgde vroeg de baas mij: ‘Zijn dat kameraden van jou?’ Ik knikte. ‘Neem ze mee,’ zei de baas, ‘nu meteen, buiten, buiten, gauw.’ Behoedzaam doch beslist heb ik mijn nieuwe uitgevers toen naar buiten geduwd.’ (…) ‘Soms’, zo besloot Claus (…), ‘vraag ik mij af of ik er in die nacht van 2 op 3 februari 1952 goed aan heb gedaan de onverschrokken leiders van De Bezige Bij het leven te redden, althans voor verregaande beschadiging te vrijwaren. Ik geloof van wel, want sinds zij mij in hun fonds hebben opgenomen, kon ik, zoals dat heet, leven van mijn pen. Meer nog, wallebakken in vrouwen en wijn.’”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

17-03-09

PvdA-VOORZITTER PETER MERTENS OOK NIET OP ZIJN MOND GEVALLEN TEGENOVER DEWINTER

Niet alleen als jonge moslima in debat mogen gaan met Philip Dewinter (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20090316), ook als PvdA-voorzitter Peter Mertens (foto 2) Dewinter eens van antwoord mag dienen, levert dat interessante televisie op. Vorige zondag stonden de twee tegenover elkaar bij de Antwerpse regionale televisiezender ATV, waar ze ingeleid werden als twee “schrijvende politici”. Voor Dewinter is dat wel met een korreltje zout te nemen. Zijn boek Inch’ Allah? is in feite geschreven door VB-medewerker Marc Joris.

In het zaterdag verschenen boek van Peter Mertens, Op mensenmaat. Stof voor een socialisme zonder blauwe plekken, wordt de economische crisis die ons de laatste maanden treft op een verbluffend rake manier uitgelegd. Hoe het allemaal beter zou worden met de privatisering en liberalisering, maar banken en bedrijven nu onbeschaamd hulp vragen aan de vermaledijde overheid. Nog meer flexibiliteit, minder openbare dienstverlening en meer afbouw van de sociale zekerheid bieden geen oplossing; betere uitwegen zijn: een overheidsbank, een moratorium op afdankingen voor winstgevende bedrijven, een openbare aanbesteding die de prijzen drukt voor geneesmiddelen… Maatregelen die voor de hand liggend zijn, maar afgeblokt worden omdat men de ideologische grondslagen van het kapitalistisch systeem niet in vraag wil stellen. In de twee laatste hoofdstukken legt Peter Mertens uit waarom solidariteit vanzelfsprekend en verandering mogelijk is, en waarom het programma van Jean-Marie Dedecker niet deugt. In het voorwoord van zijn boek erkent Mertens dat een aantal aspecten van de crisis er niet in aan bod komen: de tol die de landen uit het zuiden betalen, de voedselcrisis, de evoluties in Latijns-Amerika… Je vindt in zijn boek dus geen uitleg over elk aspect van het wereldleed, dat zou van het boek een veel te dikke pil maken. Maar anderzijds, verrassend misschien, vergeet de PvdA-voorzitter de ecologische problemen niet.

Het hoofdstuk over solidariteit en de mogelijke verandering van de samenleving leest vlotter dan de delen over de economische crisis, rommelkredieten enzomeer, maar dat ligt uitsluitend aan de complexiteit van het economisch systeem en de noodzaak om met een paar cijfers een en ander te weerleggen. De winstcijfers bijvoorbeeld, want niet voor iedereen is de huidige crisis een even groot probleem. Maar het boek van Mertens is wel degelijk 'op mensenmaat' geschreven. Peter Mertens haalt in zijn boek regelmatig voorbeelden aan uit het dagelijks leven, reikt ‘realistische’ oplossingen aan voor concrete problemen, en weerlegt een aantal vooroordelen. Mertens pleit voor meer overheidsoptreden en planmatige aanpak, en wie hierover sceptisch is wordt met de neus op de feiten geduwd. Is het zoveel beter dat farmaceuticareuzen zich concentreren op producten waar ze snel en veel winst mee kunnen boeken, in plaats van geneesmiddelen te ontwikkelen die van algemeen belang zijn? Waarom wel erectieproblemen verhelpen en niet aids? En zouden bedrijven niet planmatig te werk gaan? Natuurlijk wel. Er is een overproductie van auto’s, maar voor het maken van elke auto – van ontwerp over productie tot verkoop – is een uitgebreide planning opgemaakt. Planning hoeft dus geen negatieve bijklank te hebben, denkend aan failliete socialistische regimes. Maar planning moet wel aangewend worden voor oplossingen die de meerderheid van de bevolking ten goede komen, niet om de winst voor enkelen nog eens te verhogen.

Als men even verder wil kijken dan de gemiddelde krant en politieke partij voorhoudt, worden de ‘realistische’ oplossingen van Peter Mertens realistische oplossingen (zonder aanhalingstekens, zonder reserves over de haalbaarheid en opportuniteit). Is het zo gek dat voor winstgevende bedrijven in deze tijden van crisis een stop komt op de uitkering van dividenden, om behoud van de tewerkstelling mogelijk te maken? Wat is het belangrijkste: de winst of de mensen? Op ATV geconfronteerd met dit dilemma antwoordde Dewinter dat het belangrijkste is… het eigen volk. Het eigen volk, en dan pas het vreemd volk dat volgens Dewinter door de PvdA op de eerste plaats wordt gezet. Dewinter profiteerde van zijn passage bij ATV ook om uit te halen naar de communistische regimes die de PvdA zou voorstaan, “waar rivieren van bloed vloeien…”. Maar als Dewinter bij de les werd gehouden, bleek hij helemaal niet voor ‘de kleine man’ op te komen. Dewinter verwerpt de EU-bureaucratie omdat het regelneven zijn geworden, “van de kromming van de banaan tot de grote van het achterlicht op een fiets”. Mertens verwerpt de EU-instanties omdat ze financiële steun aan de banken wél goedkeuren, maar bijvoorbeeld staatssteun voor Sabena niet toelieten terwijl daar jobs en pensioenen van duizenden mensen mee kon gered worden. Dewinter verwerpt het idee van een samenleving van mensen van verschillende afkomst, omdat het een opgelegd dogma zou zijn. Terwijl Dewinter nooit klaagt over het economisch multiculturalisme, met bijvoorbeeld Amerikaanse rommelkredieten die de Belgische banken de das om doen.

Dewinter verwerpt de miljonairstaks die Mertens en anderen voorstaan (een heffing van 2 % op de inkomens boven 1 miljoen euro, wat 7 miljard euro zou opleveren: goed voor de financiering van degelijke pensioenen en gezondheidszorg, en honderdduizend extra jobs in de openbare sector). Volgens Dewinter is dat niet realistisch, terwijl varianten van zo’n miljonairstaks al in vele landen bestaan, en inleveringen voor de ‘kleine man’ nooit als niet realistisch afgewimpeld worden. Dewinter noemde een verlaging van de btw op energie wél een goed voorstel, een voorstel dat – volgens Dewinter – de PvdA van het VB heeft overgenomen. Mertens kon niet meer dan een “Eerlijk blijven, hé” opwerpen, en had zijn laatste repliektijd nodig om een andere uitspraak van Dewinter tegen te spreken. Maar het voorstel om de btw op energie te verlagen van 21 naar 6 % komt wel degelijk van de PvdA en is nadien overgenomen door het VB (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/5948886/vlaams-belang-loopt-pvda-achterna). Dewinter kreeg dus nog maar eens een forum op televisie waarin niet de tijd was om alles te weerleggen wat hij uitkraamde, maar deze keer toch flink weerwerk werd geboden én een alternatief werd gegeven voor de VB-voorstellen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

02-03-09

ERIK DE BRUYN SCHRIJFT EEN BOEK EN WEET HOE HET MOET

Vandaag verschijnt het boek Rooddruk voor een nieuw socialisme van Erik De Bruyn, niet alleen boegbeeld van SP.A-Rood en tegenkandidaat van Caroline Gennez bij de voorzittersverkiezing bij de SP.A, waarbij De Bruyn maar liefst 34 % van de stemmen behaalde tegen de kuiperijen van het partijestablishment in. Erik De Bruyn is ook één van de weinige socialistische voormannen die nog woont in een wijk die overwegend Vlaams Belang stemt én een eigen recept heeft om die kiezers terug te winnen naar de SP(.A).

Erik De Bruyn woont in Deurne-Noord, voor de niet-Antwerpenaren het best bekend als de omgeving van het Antwerpse Sportpaleis. Erik De Bruyn: “Er werd hier de afgelopen jaren op het Vlaams Belang gestemd dat het kraakt. Veel beter werden we daar niet van. Onze buurt raakte nog wat meer in het verdomhoekje. Deurne-Noord is een buurt met een rood verleden en een zwart heden. Dat hoeft niet zo te blijven. De toekomst van Deurne is rood. In die zin staat Deurne symbool voor mijn politiek project: het terrein geroveren op extreemrechts en op het rechtse populisme, met een socialistisch programma. Maar dat zal niet zomaar gebeuren. We zullen het vertrouwen moeten herstellen. We moeten de oude en de nieuwe inwoners naar waarde schatten. De mensen au sérieux nemen. Luisteren naar wat ze werkelilijk te vertellen hebben ook al drukken ze zich niet altijd zo vlot uit en ook al worden ze vaak kwaad op de verkeerden.” Vertrekkend vanuit de ervaringen van de mensen in zijn buurt (de Lange Wapperbrug die de wijk dreigt te overschaduwen, de arbeiders van Crown Cork die streden tegen het Generatiepact…) schetst De Bruyn treffend hoe versmachtend de politiek werkt. “Als het over projecten gaat waar écht veel geld mee gemoeid is, en die een echte impact hebben op ons dagelijks leven, dan wordt zonder verpinken over de hoofden van de mensen heen beslist. (…) Op een dergelijk moment voelt het politiek bestel niet bepaald aan als een democratie maar eerder als een regime.” Intussen ontvluchten meer en meer mensen de wijk. Na de middenstand en een deel van de oorspronkelijke bevolking verdwenen vorig jaar ook twee postkantoren. “Een stadsdeel met 40 000 inwoners moet het sindsdien zonder postkantoren stellen. (…) De overheid die moet ‘ontvetten’ zoals de liberalen het zo graag uitdrukken, dat krijgt in Deurne-Noord een gezicht.”

Rooddruk voor een nieuw socialisme pikt ook in op de huidige economische crisis. “De economische elites kampen met een probleem van geloofwaardigheid en ze mogen van geluk spreken dat het symfonisch orkest van politici, professoren en journalisten dat hen in bescherming neemt, zo luid klinkt. Ook mogen ze van geluk spreken dat tot voor kort veel gewone mensen gefixeerd waren op de directe samenlevingsproblemen in hun buurt, die voortvloeien uit een onverteerde migratie. Die wrevel drukt zich dan uit in een stem voor rechts-populistische partijen die niet direct een gevaar betekenen voor die economische elites. Integendeel, de rechtse populisten hebben die economische elites zelf aan boord. Vlaams Belang wordt nu geleid door natiebaas Valkeniers en telt ook voormalig luchtvaarttycoon Freddy Van Gaever in zijn rangen. Bij Lijst Dedecker vinden we Ivan Sabbe terug, ex-man van Lidl. Van warenhuisketen Lidl is geweten dat ze tot de notoirste uitbuiters van Europe behoort (vooral na een undercoverreportage van Günther Wallraff, red.).” En dan is er nog het klimaat van angst en sociale onzekerheid waarvan De Bruyn het begin situeert in de periode van Margaret Tatcher en Ronald Reagan, de volmachtenregeringen van Wilfried Martens, de sluiting van de Waalse staalfabrieken en Vlaamse scheepswerven… “Niet toevallig begon ook in die tijd het Vlaams Blok aan zijn steile opgang. Het Blok smeedde alle door traditioneel rechts opgefokte angst en haat samen tot een coherente politieke partij: vreemdelingenhaat, haat tussen Vlamingen en Walen, communistenhaat en een afkeer van vakbonden. In Antwerpen begon Rob Verreycken aan zijn vergeldingstocht: vreemdelingen, ‘links gespuis’ en syndicalisten werden er het slachtoffer van. Een goede vriend en strijdmakker van mij, die toen buschauffeur was bij De Lijn, werd door Verreycken halfdood geslagen op de Draakplaats in Antwerpen omdat hij affiches plakte van het Anti-Fascistisch Front.”

We zijn nog altijd maar bij de sterk doorleefde inleiding van Erik De Bruyns boek, maar even later begint De Bruyn aan zijn 'rooddruk'. Hoe de angst ombuigen in meer democratie. Hoe de angst ombuigen in beter samenleven. Hoe de angst ombuigen naar een economie ten dienste van de mensen en niet van de kapitaalbezitters. En hoe de angst ombuigen in een ecologisch verantwoord project. De Bruyn beschrijft wel meer de angst dan het alternatief, maar doet dat met zoveel verve – waar relevant met voorbeelden puttend uit zijn persoonlijk en beroepsleven, andere keren met verbluffende cijfers en feiten, en nog elders met knappe redeneringen en welgemikte oneliners. In tegenstelling tot Dirk Geldof in Onzekerheid. Over leven in de risicomaatschappij (zie: http://www.acco-site.be/acco_publishing/promotion/promotion_detail.php?qs_promotion_id=17978) bezondigt Erik De Bruyn zich niet aan academische referenties, en nog minder aan het hooghartig academisch taalgebruik van zijn districtsgenoot Wim Van Rooy (zie: http://www.acco-site.be/acco_publishing/book/book_detail.php?qs_book_id=121758). 

We zijn benieuwd hoe dit boek onthaald wordt door de media, dit boek verdient immers ruime belangstelling. Enig voorpagina-artikel zoals het boek van Filip Dewinter Inch' Allah?, dat ook vandaag verschijnt, het voorbije weekend te beurt viel in Gazet van Antwerpen, zal er wel niet bij zijn. Verbaast het dan nog dat, ondanks redactionele commentaren van Gazet van Antwerpen, oorlogsverklaringen aan de islam meer gehoor vinden dan oproepen voor een radicaal-democratisch socialisme?

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, boeken |  Facebook | | |  Print

17-01-09

RACHIDA LAMRABET HEEFT WEER PRIJS

Met de vrieskou de voorbije dagen is de waterleiding in haar huis gesprongen, maar de voorbije dagen had Rachida Lamrabet op een andere manier weer prijs: ze won de Nederlandse BNG Nieuwe Literatuur Prijs nadat ze in oktober al de Debuutprijs kreeg op de Antwerpse Boekenbeurs. “In tegenstelling tot het werk van veel van haar generatiegenoten gáán haar boeken ergens over én zijn ze goed geschreven”, schreef Knack in haar Kerstnummer.

Over Vrouwland, het eerste boek van Rachida Lamrabet, rapporteerde de jury van de BNG-prijs: “Het boek getuigt van durf, visie én vormbeheersing. Zoals het hoort bij goede literatuur zaait het boek ook verwarring, want haar multiculturele personages passen niet in een sjabloon. Lamrabet schrijft niet over clichés maar over individuen, en hoe die worstelen met het leven, de liefde, het geloof.” Over haar vorig jaar, amper een jaar na haar romandebuut, verschenen verhalenbundel Een kind van God luidt het dat Rachida Lamrabet hiermee een stap verder op de ingeslagen weg zet. “In mooi uitgebalanceerde, zorgvuldige verwoorde verhalen schetst ze personages van diverse origine. Van de bange blanke man over een bijdehante werkloze Marokkaan tot een verslaafde Turkse moeder: allemaal zoeken ze een plek in hun eigen leven. Met veel empathie, verbeeldingskracht en hier en daar een vleug magie volgt Lamrabet hen op hun tocht. In subtiele kruisverwijzingen laat ze de paden van haar personages bovendien kruisen, zodat Een kind van God aanvoelt als een rit door de hedendaagse grootstad."

Rachida Lamrabet mag intussen dan wel wonen in Mielen-boven-Aalst, een gehucht in Gingelom in het uiterste zuiden van de provincie Limburg, haar roots in Borgerhout en haar werk als juriste op het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding zorgen ervoor dat ze is wie ze nu is. In het al genoemde Kerstnummer van Knack vertelde ze: “Ik herinner mij nog dat Filip Dewinter als gids met een heel gezelschap symphatisanten door onze wijk trok en ostentatief naar alle winkels wees, en naar de huizen waar migranten woonden… Om uit te leggen hoezeer de buurt volgens hem aan het verloederen was.” Het maakte Rachida Lamrabet boos. “En die boosheid heeft bij mij eerlijk gezegd een vrij goed effect gehad. Ik heb mij van jongs af aan verzet tegen alles en iedereen, en dat is mijn redding geweest. Als ik niet zo boos was geweest, had ik misschien alles gelaten zoals het was, en had ik misschien niet de ambitie gehad om rechten te gaan studeren. Boosheid was goed, en Borgerhout was de ideale plek om boos te worden. (lacht) Minder positief was wel dat ik daardoor werd opgezadeld met een enorm wantrouwen tegenover blanken. Ik ben er lang van uitgegaan dat alle blanken racisten waren die praat verkochten zoals Dewinter.”

Interviewer Joël De Ceulaer wil weten of ze tot de AEL-generatie behoort. Rachida Lamrabet: “De Arabisch Europese Liga is pas ontstaan rond de eeuwwisseling. Het was de eerste organisatie die op een gestructureerde en efficiënte manier een aantal eisen heeft geformuleerd: gelijke toegang tot onderwijs, huisvesting en arbeidsmarkt. Dat zijn legitieme eisen waar ik helemaal kan achterstaan, maar toch behoor ik niet tot de AEL-generatie, omdat ik daarvoor iets te oud ben. Ik ben nu 38. Wij waren in de jaren tachtig al bezig met allerlei chaotische vormen van verzet. Ook wij wilden toen al dingen aan de kaak stellen, wij schreven brieven naar toenmalig burgemeester Bob Cools, wij publiceerden gestencilde tijdschriftjes, wij gingen in debat met mensen die de bouw van een moskee wilden laten verbieden… Alleen waren wij toen nog niet georganiseerd, zoals de AEL dat wel is.” Intussen is Rachida Lamrabet een succesvol auteur. Rachida Lamrabet: “Maar mijn persoonlijk succes is geen maatstaf voor het succes van de gemeenschap waartoe ik behoor. Ik meet mijn succes veeleer af aan het succes van die gemeenschap. En gemeenschap, dat bedoel ik dan heel ruim, dan heb ik het niet alleen over de nieuwe Belgen, maar over álle Belgen.”

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, boeken |  Facebook | | |  Print

08-11-08

DE LEVENSLESSEN VAN LUNA'S OMA

De Boekenbeurs in Antwerpen gaat haar laatste dagen tegemoet. Maandag kan je er nog een interview volgen met Suzanne van Well, de oma van de kleine Luna die op 11 mei 2006 stierf onder de kogels van Hans Van Temsche (foto 1). Kris Merckx wordt maandag ook geïnterviewd op de Boekenbeurs, en Rachida Lamrabet komt haar boeken signeren.

Door de dramatische gebeurtenissen die 11e mei 2006 hebben we ook kennis gemaakt met de grootmoeder van Luna, Suzanne Van Well. Een open-minded vrouw, welbespraakt. In het boek Hans, Na de dodentocht van Van Temsche (foto 2) beschrijft ze hoe ze het nieuws van de dood van haar kleindochter vernam (“Mama, er is iets verschrikkelijks gebeurd…”), en hoe vaak die zin nog door haar hoofd speelde. Ook heel pijnlijk: als ze een ander kind of jongeren ziet (“Een groepje studenten van de muziekschool stapt uit en de mooie mezzosopraanstem klinkt verder op de stoep. Een warm gevoel, een glimlach komen spontaan. Dit kan nog, anno 2006, zingen op straat. Het klinkt mooi, maakt gewoon blij en plots… tranen, geklemde kaken, verdriet. Over twaalf jaar was Luna misschien zoals dit meisje geweest. Luna, je zal nooit veertien zijn en nooit zingen.”).

Suzanne Van Well: “Ik hoop en droom al 15 jaar dat de oprukkende rechtse gedachte gestopt kan worden. Maar nooit had ik kunnen vermoeden dat het gevoel van een kentering zou betaald worden met de dood van mijn prachtige kleindochtertje.” Of die trend gestopt is, is dan nog maar de vraag. Suzanne Van Well lijkt er zelf toch ook aan te twijfelen als ze de verschillende vormen van racisme bespreekt, of het politiek bedrijf overschouwt waar politici “vaker beoordeeld worden op hun star quality op korte termijn dan op hun daden en ideeën” en de toon wordt gezet door “volksmenners, briljante sprekers, krachtige manipulators zoals een Le Pen, een Dewinter, een Dedecker om het maar bij enkele iconen te houden.” 

Het interessantste deel aan Suzanne Van Wells boek zijn haar zogenaamde brieven aan Hans Van Temsche. Nooit echt verzonden, maar een stijlmiddel om te reflecteren over de motieven van Van Temsche (“Waarom toch die angst voor het andere, die angst ook voor de anderen? Is het een realistische droom, die droom voor een ‘zuiver ras’? Een korte blik op onze geschiedenis zou moeten volstaan om het begrip ‘zuiver ras’ af te schrijven als utopisch.”), de veranderde wereld (“Afrika ligt nu eigenlijk even dicht bij ons als de miserabele ‘buik van Parijs’ in 1770 bij Versailles lag: ongeveer een halve dag reizen.”), de maatschappelijke inbedding (“Wat jij deed, Hans, was niet alleen het gevolg van een persoonlijke ontsporing en was niet beperkt tot het verwekken van persoonlijke drama’s bij de families van je slachtoffers. Wat jij deed, Hans, is het materialiseren van foute idealen. Wat jij deed is aan de gemeenschap tonen wat de finaliteit kan zijn van een bepaalde visie op de maatschappij.”)…

Suzanne Van Well geeft ook praktische tips mee. Haar ‘straattest’. Een knikje, een glimlach naar anderen als teken van sympathie en herkenbaarheid. “Je krijgt een glimlach terug. Je voelt je door de andere aanvaard en eventuele angsten of ongemakken glijden weg.” Het werkt als een pingpongballetje. “Het is daarom belangrijk dat iemand de aanzet geeft en het balletje wegkopt. De enige op wie je hiervoor echt kunt rekenen, is jezelf.” Van Well verwijst ook naar het boek van het vroegere ALF-lid Anja Hermans, Kleine vonk, groot vuur (foto 3, zie: http://aff.skynetblogs.be/post/4954674/kleine-vonk-groot-vuur). “Revelerend en geruststellend is haar houding van nu. Zo realistisch, zo lucide. Zij zoekt geen uitvluchten meer, erkent met schaamte en wroeging de wandaden en de leugens van haar vorig leven. Zij is zich bewust van het leed en de vernieling die zij heeft aangericht. Ze durft het onder ogen te zien. Zij is ook geen ‘naïeve bekeerling’, die alléén het goede in de mensen wil zien. Zij werd een bewuste, intelligente burger.”

Het derde deel van het boek bevat notities van hoe de oma van Luna de assisenzaak meemaakte. “Alle getuigen van de verdediging vandaag hebben mij wel overtuigd van goede bedoelingen, van een gemis aan ‘bewust’ racisme. Dat heeft mijn zekerheden nog eens bevestigd: het gevaar schuilt in vervlakking, onverschilligheid en het gemis aan kritisch denken.” En nog over de verdediging van Hans Van Temsche: “De algemene consensus blijkt te zijn dat Hans een vriendelijke jongen is, een brave leerling, een lieve broer en zoon. Hans houdt van dieren. Hans heeft een groot gevoel voor eerlijkheid en rechtvaardigheid. Rechtvaardigheid? Hoezo? (…) Hans werd ooit, als kind, door een vreemdeling gepest en wil zich daarom op alle vreemdelingen wreken! Hans veroordeelt op basis van datgene waar mensen volledig onverantwoordelijk voor zijn: afkomst, kleur, ras, geboorteplaats!”

Philip Dewinter begreep onmiddellijk dat de raid van Van Temsche het VB zou aangerekend worden. En misschien, we weten het niet, misschien besefte hij in zijn diepste binnenste dat wat het VB propageert kan leiden tot de ontsporingen zoals we die zagen met Hans Van Temsche. Dewinter moet bij wijze van eindejaarsgeschenk maar eens aan elk VB-lid het boek van Suzanne Van Well cadeau doen. Na de raid van Van Temsche kan je toch niet gewoon voort doen, alsof er niets gebeurd is. Dergelijke gebeurtenissen vragen bezinning, en Suzanne Van Well geeft goede vragen en nuttige bedenkingen mee.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, boeken, criminaliteit |  Facebook | | |  Print

06-11-08

VERZET EN COLLABORATIE IN ZONHOVEN

Morgen, vrijdag 7 november, wordt om 15 uur op de Antwerpse Boekenbeurs het boek Wit & zwart, verzet en collaboratie in een Vlaams dorp van Roger Rutten voorgesteld. Nog voor het in de winkel lag wekte het beroering in Limburg.

Steve Stevaert heeft gelijk. Niet altijd heeft onze voormalige cafébaas (de Skalden, The Movies, het Roodhuis…) gelijk. Wel als hij over Wit & zwart, verzet en collaboratie in een Vlaams dorp schrijft: “Na zes jaar onderzoek, waarbij de auteur toelating kreeg om strafdossiers in het Brusselse Justitiepaleis te raadplegen, ontstond een indringend boek. (…) Wij onthouden vooral de strijd voor de kleine man tegen het nationaalsocialisme en de inzet van die kleine man voor een rechtvaardige samenleving. Het verbergen van Joodse kinderen, piloten en Russen, en de soms gewapende strijd tegen de vijand (...). Het is de verdienste van Roger Rutten dat hij al deze onbekende helden een plaats heeft willen geven in ons collectieve geheugen. Zwart op wit: opdat niemand het zou vergeten.”

Eerder signaleerden we hier al een ‘recensie’ van het boek verschenen in ’t Pallieterke, duidelijk geschreven zonder het boek zelf gelezen te hebben (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080416). Al googelend op zijn naam ontdekte de auteur van de ‘recensie’ dat we hem geciteerd hadden. Het leverde ons een boze mail op, maar tussendoor gaf de auteur toe het boek inderdaad niet gelezen te hebben. Alleen al op basis van een interview met Roger Rutten in Het Belang van Limburg zijn gal gespuwd te hebben. Hopelijk heeft de man het boek intussen wel gelezen, want dan zal hij erkennen dat Roger Rutten zich uitgeput heeft in het citeren van feiten en meningen, pro en contra zowel de collaboratie als het verzet. Wij vinden het zelfs wat te detaillistisch, te weinig een vlot verhaal zoals waarin Jos Vander Velpen met En wat deed mijn eigen volk? Breendonk, een kroniek wel gelukt is – en toch ook geschreven op basis van strafdossiers en andere archiefstukken.

Een pluspunt aan dit boek zijn de foto’s en kopies van documenten die niet alleen het boek verluchten, maar ook versterken wat erin geschreven is. Een verslag van de Tweede Wereldoorlog in Zonhoven, een gemeente vlak boven Hasselt. Zonder taboes geschreven, en daardoor ook een reden te meer om ons te verzetten tegen elke nieuwe verspreiding van de nazi-ideologie.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

31-10-08

TOESPRAAK VAN RACHIDA LAMRABET BIJ DE OPENING VAN DE BOEKENBEURS LAAT DIEPE INDRUK NA

Gisterenavond, bij de opening van de Boekenbeurs. Rachida Lamrabet, winnares van de Debuutprijs 2008, is gezellig aan het keuvelen met enkele mensen Plots vraagt een kranige oude dame de aandacht. Ze neemt Rachida bij de arm en zegt: “Ik ben 87 jaar. Je zal me niet kennen, maar ik wilde jou zeggen dat je een prachtige speech hebt gegeven.” Het is even naar woorden zoeken voor Rachida en het gezelschap rond haar. Men had Rachida weliswaar al gezegd dat ze knap gesproken had nadat ze de cheque verbonden aan de Debuutprijs overhandigd kreeg door provinciegouverneur Cathy Berkx. Het was het enige moment in de lange rij sprekers (Geert Joris, Jos Geysels, Patrick Janssens, Cathy Berkx, Rachida Lamrabet en Bert Anciaux) dat het muisstil was bij de enkele honderden toehoorders. Het felste applaus van de avond was dan ook voor Rachida Lamrabet. Maar nu deze onbekende 87-jarige, die persé Rachida wilde bedanken. De speech had haar in het hart geraakt.

De toespraak van Rachida Lamrabet naar aanleiding van de debuutprijs voor Vrouwland: “Mijn vader heeft me leren fietsen. Mijn vader heeft me geleerd dat het niet erg was om te vallen als je maar snel genoeg terug rechtstond. Mijn vader is er niet meer. Aan hem draag ik deze prijs op. Kijk vader, hier sta ik dankzij jou. Ik wil M’hamed, mijn echtgenoot en beste vriend bedanken voor zijn aanmoediging en zijn vertrouwen. Bedankt ook Harold (haar uitgever, red.), je hebt een droom die ik al met me meedraag sinds ik mijn naam kon schrijven, helpen verwezenlijken. Deze prijs betekent veel voor me, het is het teken dat de taal die ik me eigen heb gemaakt begrepen wordt, dat ik in staat ben om ermee te communiceren, dat ik er mensen mee kan beroeren. Voor een dochter van de migratie is dat cruciaal.  Deze taal tot mijn taal maken en gehoord worden.

Ik kom uit een wijk niet ver hiervandaan, met tram 2 of 6 sta je in nog geen kwartier voor de deur van de boekenbeurs.  Alleen is de kans klein dat er veel volk van daar naar hier zal afzakken de komende dagen en weken.  En taal heeft daar mijns inziens niets of weinig mee te maken.  De taal, die hebben we ons al eigen gemaakt, alleen gaat het nog niet al te best met het gehoord worden. Heeft het te maken met het feit dat er in mijn wijk,  in vergelijking met de rest van de stad,  meer jongeren zijn? Jongeren die vooral schoollopen in het beroeps- deeltijds of bijzonder onderwijs? Heeft het te maken met het feit dat meer dan 70 procent van die mensen uit die wijk geen werk hebben? Dat  het gemiddelde gezinsinkomen er 3500 euro lager ligt dan het stedelijke gemiddelde? Een wijk waar er procentueel gezien veel minder behoorlijke woningen zijn dan ergens anders in de stad.

En ik zeg u dat taal er niet veel mee te maken heeft.  Die is van ons. Recente tewerkstellingscijfers tonen een andere realiteit bij hooggeschoolden naar gelang de etnische afkomst. Terwijl de werkloosheid bij hooggeschoolde Belgen van Belgische afkomst daalde met bijna 10 procent de afgelopen 12 maanden, steeg de werkloosheid bij hooggeschoolde Belgen die niet van Europese afkomst zijn met bijna 5%. Kunst en literatuur, de boekenbeurs en flitsende camera’s, dat is allemaal wel mooi, maar wanneer op nog geen boogscheut hiervandaan jonge mensen niet weten waar ze naartoe gaan en hoe ze de volgende dag moeten halen en zinvol kunnen invullen, is het misplaatst om het daar niet over te hebben.  Er moet iets gebeuren.

En wanneer op een dag de boekenbeurs ook wordt bezocht door mensen uit mijn wijk, wanneer er meer en meer schrijvers met een Marokkaanse of Turkse naam hun boeken presenteren, dan pas zal ik me niet enkel de taal hebben eigen gemaakt, maar zal ik dit land ook het mijne noemen.” "Ik heb tijdens mijn toespraak recht in de ogen gekeken van Patrick Janssens", zei Rachida Lamrabet achteraf. In 1990 had zij, samen met een vriendin, al een rake brief geschreven naar burgemeester Bob Cools. Achttien jaar later heeft ze weer een krachtige boodschap. Is er nu geluisterd? En vooral, gaan daden woorden volgen? Aan Rachida Lamrabet zal het alvast niet gelegen hebben. Zij heeft op de juiste plek de juiste boodschap gegeven.

10:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, actie, boeken |  Facebook | | |  Print

26-10-08

IETS MET TUNNELS EN BOEKEN

Vanavond op Canvas, niet te missen: Panorama (20.10 uur, herhaling om 0.25 uur) en Iets met boeken (21.00 uur, herhaling om 1.15 uur). Panorama brengt de reportage Een brug te ver?, over de mogelijke tracés voor de Oosterweelverbinding in Antwerpen en alternatieven zoals in Madrid waar ze de mobiliteitsproblemen oplossen met tunnels die per lopende meter maar 1/5 kosten van de waanzinnige landmark die men met de Lange Wapper-brug in Antwerpen plant. Met de Madrileense oplossing wordt daarenboven nog openbare ruimte bij gecreëerd in plaats van afgenomen. En daarna krijgen we de eerste uitzending van het al veelbesproken nieuwe boekenprogramma Iets met boeken. Een titel die klinkt alsof de bedenkers toen ze een titel voor het programma moesten opgeven, nog niet goed wisten hoe het programma zelf zou aangepakt worden. De vlag dekt de lading, maar verder kan je natuurlijk nog alle kanten uit met ‘iets met boeken’.

Patrick Demompere bedacht in de jaren negentig anders wel wat mogelijkheden om ‘iets met boeken’ te doen. Hij besloot zijn recensies in Humo met conclusies als: “Het boek is zeer geschikt, overigens, om het tot snippers te verscheuren als na winkelsluitingstijd de kattenbakvulling onverhoopt op mocht zijn.”, “Het boek is zeer geschikt, overigens, om met de rug naar boven en in spreidstand op de vloer van de kinderkamer te zetten als tunnel voor speelgoedautootjes.” of nog: “Het boek is zeer geschikt, overigens om er op een survival trektocht door de Rocky Mountains velletje voor velletje je gat mee af te vegen.” Dat laatste besluit sloeg op een boek van Kristien Hemmerechts. Jan Leyers en Leon Verdonschot pakken het in hun boekenprogramma anders aan. De Vlaamse presentator interviewt een Nederlandse auteur, de Nederlandse presentator interviewt de Vlaamse auteur, en samen keuvelen de vier nog wat verder.

Het is goed dat er aandacht is voor de Nederlandstalige literatuur, maar er is natuurlijk nog meer aan te bevelen. Het beste boek dat wij het voorbije jaar gelezen hebben is De shockdoctrine. De opkomst van rampenkapitalisme van Naomi Klein, bekend van het handboek van het andersglobalisme No logo. In De shockdoctrine legt Naomi Klein uit, na het doorploegen van een massa aan documenten en vaak ook gesprekken ter plaatse, hoe de neoliberale ideologie van scherpslijters als Milton Friedman aan de bevolking opgelegd wordt na shocks als natuurrampen (de orkaan Katrina die door New Orleans raasde, waarna het hele onderwijssysteem daar geprivatiseerd werden), oorlogen (de Falklandsoorlog die het vel redde van Margaret Tatcher) of andere psychologische shocks. Van de wereldgeschiedenis van het Chili van generaal Pinochet, over de in de kiem gesmoorde vrijheid na het afschaffen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika, tot de oorlog in Irak waarmee de privatisering van de overheid geïntroduceerd werd als nergens anders.

Het boek is goed gedocumenteerd, met vaak verrassende maar indringende feiten en cijfers, zonder ooit saai te worden. De shockdoctrine is al een dik jaar uit, veel recensies zijn er niet over verschenen in de Nederlandstalige pers, maar het maakt het boek niet minder actueel. Uitgegeven door De Geus, die je tijdens de Boekenbeurs in zaal 1 van Antwerp Expo vindt (zie: http://www.boekenbeurs.be/files/Grondplan%202008_versie%20website.pdf).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, boeken |  Facebook | | |  Print

11-10-08

VERSTREPEN BESCHERMT DE 'HOGE HEREN'

Dag Allemaal die vorige week zowat het voornaamste uit Jurgen Verstrepens boek prijs gaf (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6301450/naziliederen-op-bijeenkomst-vbparlementsleden) brengt deze week het vervolg: de heisa die het boek bij het VB veroorzaakte. Vlaams Belang reageert furieus op boek Jurgen Verstrepen luidt het bij de inhoudsopgave, maar als we doorbladeren naar het artikel zelf blijkt het mee te vallen.

Marie-Rose Morel is nog altijd laaiend over de vermeende liefdesrelatie met Frank Vanhecke. De liefdesmails van haar ex-partijvoorzitter die in Morels echtscheidingsdossier zitten, zouden vervalste e-mails zijn. Frank Vanhecke is ook nog altijd boos, maar kan toch ook al relativeren. Frank Vanhecke: “Dit boekje is een boekje van een man die heel veel liefde nodig heeft.” Philip Dewinter begrijpt het niet allemaal. “Ik dacht dat Jurgen een vriend was.” Volgens Dewinter zou een beetje dankbaarheid niet misstaan. “Toen wij hem binnenhaalden, zat hij volledig aan de grond. Zonder het Vlaams Belang was hij nu in het beste geval dj geweest bij Radio Hallo van ‘FC De Kampioenen’.” En Hugo Coveliers komt terug op zijn aankondiging klacht neer te leggen tegen Jurgen Verstrepen omdat die in zijn boek schrijft dat het VB de financier is van VLOTT. “Eigenlijk lig ik hier niet wakker van”, zegt Coveliers nu.

Wat helemaal niet aan bod komt in Dag Allemaal deze week is de kern van de zaak: dat het VB een partij is in handen van een kleine kliek extreemrechtse diehards, waar elke verruimer zijn tanden op stuk bijt ook al is die zelf behoorlijk rechts. Zonder de juiste stamboom heb je niets te zoeken bij het VB. Dewinter krijgt in Dag Allemaal nog wel een vraag naar de nazi-liederen voorgeschoteld, maar Dewinter voelt zich “absoluut niet verplicht om op die feiten in te gaan”. Een lid van de Vlaamse regering of van het Antwerpse schepencollege zou hetzelfde antwoorden op een veel minder belangrijke kwestie door Dewinter aangekaart, het kot zou te klein zijn voor de trammelant die Dewinter dan zou maken. In Zwart op wit verklapt Verstrepen overigens welke platen men hem kwam vragen om te draaien op een fuif van de Vlaams Belang Jongeren in Dilbeek in 2006 (foto 2). Met Westland Rebels, Brigade M en Eternal Pride was dat de helft van de line up van het Blood and Honour-concert een jaar later in Mechelen (zie: http://paulbenschop.wordpress.com/2008/02/24/blood-honour-herdenkt-de-ss-hun-voorbeeld-is-ons-voorbeeld).

Onze verwachtingen waren niet hoog, en toch valt het boek van Verstrepen nog dik tegen. We hebben het pas gisteren gekocht. En neen, het was dus nog niet uitverkocht. Nochtans zijn er nogal wat VB’ers naar een boekenwinkel gesneld, al dan niet om dan op hun blog te melden dat het boek maar niets is. Auteur-columnist Tom Naegels heeft het boek ook gelezen en heeft daar nu dik spijt van. Tom Naegels: “Vele hoge heren zullen dit niet graag lezen, schreeuwt de flap. Logisch: niemand zal dit graag lezen. Voor een politicus die zich zo graag afzet tegen het establishment, heeft hij dié gewoonte alvast overgenomen: boekjes schrijven zonder noodzaak en zonder inhoud, hopend op vijf minuten mediatijd. En ik ben dan de gek die dit leest.”

Had Verstrepen die “hoge heren” voor schut willen zetten, had hij bijvoorbeeld de financiers genoemd van het VB. Maar neen. Hij spreekt wel over “de financiële groepen rond het Vlaams Blok” (blz. 118), een fundraisingdiner in de villa van Marijk Dillen – Verstrepen: “Bij elke gang moest ik van tafel veranderen en andere mensen ontmoeten. (…) Men kwam tijdens dat etentje met veel geld over de brug.” – (blz. 129), en een sponsordiner in een restaurant in Kontich “dat vreemd genoeg niet door Dewinter was georganiseerd maar door Frank Vanhecke. De Antwerpse afdeling was daar nog behoorlijk nijdig om omdat die van Brussel in onze vijver kwamen vissen.” (blz. 129 - 130). Maar namen van financiers noemt Verstrepen niet. De enige naam die hij in dit verband noemt is de naam van de ex-man van Marijke Dillen, topman van Selexion (zie: http://www.selexion.be) Hans Carpels (foto 3) die bij het vermelde fundraisingdiner in de keuken stond bij zijn ex-vrouw en “dure flessen uit de wijnkelder van Dillen open(de)”.

Ter verontschuldiging van Jurgen Verstrepen moet wel gezegd worden dat hij het moeilijk heeft met het situeren van mensen. Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire uit Aalst wordt in Verstrepens boek gepromoveerd tot “de partij-ideoloog”. Hij zal het graag gelezen hebben.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, verstrepen |  Facebook | | |  Print

08-10-08

WINNAAR DEBUUTPRIJS LITERATUUR: “VOOROORDELEN EN CLICHÉS OVER DE GEKLEURDE MEDEMENS ZIJN NOOIT ONSCHULDIG.”

Naar aanleiding van de verfilming door Jan Verheyen van Tom Naegels’ boek Los (foto 1, zie: http://www.losdefilm.be) vraagt De Standaard een maand lang aan Bekende Vlamingen en aan De Standaard-lezers wat ze van Los vinden. Twee vrijdagen terug werd burgemeester Patrick Janssens om een reactie gevraagd. Hij besloot met: “Tom Naegels schreef met Los de roman die Antwerpen nadien (na de moord op Mohammed Achrak en de daaropvolgende rellen in Borgerhout, red.) verdiende: toegankelijk, met een lach en een traan, met de vinger aan de pols van het leven zoals het is in ’t Stad. Wie wil weten hoe macht werkt, leest Vargas Llosa. Wie wil weten hoe het leven in Antwerpen vandaag is, leest Tom Naegels.”

Maar, en Patrick Janssens weet dat natuurlijk ook wel, het volstaat niet de wereld te begrijpen. Je moet hem ook veranderen wil je een betere wereld. Auteur-juriste Rachida Lamrabet (foto 2) vindt dat aan vooroordelen mag/moet gewerkt worden, en ze al zeker niet mogen versterkt worden door liedjes als dat van De Strangers over de van ‘De zieke-kas’ profiterende Marokkanen (zie: http://nl.youtube.com/watch?v=AREgj5eA5Ks&feature=related). Patrick Janssens is de grote promotor van het ‘eerherstel’ van De Strangers nadat ze na hun optreden op de Nationalitische Conventie van het VB op 24 november 1992 in de ban werden geslagen door weldenkend Vlaanderen. Tom Naegels steunt Janssens hierin.

Rachida Lamrabet (vorige vrijdag in De Standaard): “(…) (Tom Naegels) worstelt de hele tijd met zijn eigen oprispingen en die van zijn onmiddellijke omgeving en bij elke zure oprisping vraagt hij zich af: 'Maar is dit racisme?' Zelfs wanneer De Strangers algemene opschudding veroorzaken omdat ze optreden op een congres van het toenmalige Vlaams Blok, is de twijfel bij Tom Naegels snijdend. 'Het zijn toch zo'n joviale mensen hé, grappig ook, De Strangers dat was de Antwerpse volkscultuur.' Naegels lijkt te stellen dat die zogenaamde volkscultuur per definitie een beetje 'ranzig' is. Dat het geen kwaad kan dat de Volksmens verbaal op de gekleurde medemens inhakt. Dat is namelijk wat de Volksmens doet, het zit in zijn aard, hij kan niet anders. Een racistische uitlating wordt dan al gauw een uiting van volkshumor, op hetzelfde niveau te plaatsen als volksdansen en streekgebonden gastronomie. Daar gaat Tom Naegels volgens mij een brug te ver. Het is redelijk verontrustend die volkscultuur te verengen tot en te verbinden met clichédenken, verzuring, vooroordelen en zelfs bot racisme wanneer je bedenkt dat die volkscultuur net een belangrijk onderdeel uitmaakt van de mores en de identiteit van een samenleving. Tom Naegels stelt in zijn boek iets te nadrukkelijk dat hij die volkscultuur niet verfoeit. Hij doet er zelfs alles aan om dit cultureel erfgoed in ere te herstellen, door bijvoorbeeld op een nogal misplaatste manier De Strangers te willen rehabiliteren, maar hij overtuigt niet. Hij slaagt er niet in om die neerbuigendheid van de linkse intellectueel van zich af te schudden. Trouwens, de enige kwalijke verdienste van De Strangers is dat zij er de aanleiding toe waren dat ik een hele lange tijd mensen die plat Antwerps spraken, associeerde met racisme. Gelukkig was er nog Wannes van de Velde.

Ik deel het geloof van Tom Naegels niet dat vooroordelen en clichés over de gekleurde medemens onschuldig zijn. Kijk maar naar de VS, waar een presidentskandidaat door zijn huidskleur de kans loopt om de overwinning aan zich voorbij te zien gaan, hoewel een deel van de Amerikanen het desastreuze neoconservatieve beleid van de regering-Bush kotsbeu is. Het heeft iets dubbels: enerzijds heb je het feit dat Obama als eerste zwarte zo ver is kunnen geraken, anderzijds zal zijn huidskleur bepalen waar zijn grens ligt, tot hoever hij kan gaan, en dat alles omdat een aanzienlijk deel van het blanke electoraat (ook overtuigd democratische kiezers) bulkt van de vooroordelen tegenover zwarten. Zij geloven dat zwarten profiteurs zijn en dat ze lui, onbetrouwbaar en misdadig zijn. Ongetwijfeld zijn deze kiezers ook allemaal joviale en sympathieke mensen die wellicht 'gekleurde' vrienden hebben, die zichzelf misschien voorhouden dat 'race doesn't matter'. Maar in de beslissende fase, als het erop aankomt, wanneer ze hun stem moeten uitbrengen, staat daar een zwarte man die er - alle praatjes ten spijt - niet in zal slagen zijn huidskleur te overstijgen en die de incarnatie is van al die vooroordelen en stereotypen waarmee miljoenen blanke Amerikanen zijn opgegroeid. Vooroordelen die deel uitmaken van hun volkscultuur en dan bepaald dat 'onschuldig racisme, dat gedachtegoed dat niemand kwaad doet', de geschiedenis van een land en van de wereld.”

Gisteren maakten de organisatoren van de jaarlijkse Boekenbeurs bekend dat Rachida Lamrabet met haar boek Vrouwland de Debuutprijs 2008 wint (zie: http://www.boek.be/Nederlands/Home/Activiteiten/Debuutprijs/page.aspx/948). De redactie van deze blog heeft Vrouwland onmiddellijk bij het verschijnen al een warm hart toegedragen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071006). Een paar dagen geleden verscheen het tweede boek van Rachida Lamrabet, een bundel kortverhalen onder de titel Een kind van God (zie: http://www.standaarduitgeverij.be/newapp/search/detail_boek.cfm?isbn=9789085421474). "Een bundel verhalen over hoop, geniet ervan", schreef Rachida Lamrabet vorige zaterdag in het exemplaar dat ze voor ons signeerde. Vanzelfsprekend sluiten wij ons aan bij de felicitaties die ze gisteren kreeg van de jury van de Debuutprijs. Op onze beurt kunnen wij nu zeggen: "Geniet ervan, Rachida".

00:41 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, cultuur, boeken |  Facebook | | |  Print

04-10-08

UN AN AU FRONT NATIONAL

Vandaag wordt niet alleen in Rijsel/Lille betoogd tegen extreemrechts (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081003), ook in Brussel is het van dattem (zie: http://www.lsp-mas.be/blokbuster/site/bb/htdocs/modules/news/article.php?storyid=895). De meeting van het (Belgische) Front National is dan wel afgelast, de heren plannen vandaag nog wel een persconferentie ergens in Sint-Jans-Molenbeek. Nieuwbakken inwoner Bart Debie (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080930) heeft zo weer wat om over te schrijven op zijn blog.

Het (Belgisch) Front National vormt een onophoudelijke bron van vermaak. En ook wel een prima handleiding voor nieuwe politieke groeperingen. Om duidelijk te maken hoe het niét moet. Over dat Front National verscheen enkele dagen geleden van de hand van Thierry Huart-Eeckhoudt het boek Un an au Front National. Het bevat het relaas van een jaar aanwezigheid bij FN – partijactiviteiten, voor zover die naam waardig. Gerommel in de marge van de politiek en steevast ver weg van camera's en perslui. Anders dan het Vlaams Blok in Vlaanderen werd het Front National straal genegeerd door de media bij haar electorale opgang begin jaren ‘90. Ex-voorzitter Daniel Féret slaagde er slechts één enkele maal in om zijn politieke boodschap op televisie te brengen. Dat was in 1994 - voor zover we het ons goed herinneren - op de commerciële zender RTL. Féret maakte toen een vrij zwakke indruk. Meteen na de uitzending ging er een golf van verontwaardiging door Wallonië en Brussel omdat een racist ongestoord zijn mening had kunnen ventileren op TV. Alle andere keren dat Féret nog in beeld kwam had dat alles te maken met zijn veelvuldige 'contacten' met de justitie.

Een paar sappige en amusante details daar gelaten, brengt het boek van Huart-Eeckhoudt niet echt veel nieuws. Ondanks de vele interviews die er in opgenomen zijn. Dat het FN aaneenhangt van merkwaardige figuren, klaplopers en andere neonazi-grappenmakers annex negationisten wisten we al (veel) langer dan vandaag. Wallonië-kenner Guido Fonteyn omschreef het werk in De Morgen maandag weinig vleiend als "valse investituurjournalistiek". Al erkende hij in één adem ook de kwaliteiten van het werk omwille van de accurate omschrijving die het de lezer geeft van de omstandigheden die het FN mogelijk maken en doen overleven. Het Belgische Front National stoelt volgens Guido Fonteyn op de armoede, de mislukking, de reële miserie, de delokalisering van de zware industrie…, terwijl elders in Europa extreemrechts haar humus vindt in racisme, egoïsme, de verdediging van de eigen moeizaam verworven rijkdom…

Als er binnen dit en een aantal weken nog over dit boek wordt gesproken zal het hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met het interview dat van Patrick Cockriamont werd afgenomen. Cockriamont, ook bekend van de Hitlergroet in de Brusselse gemeenteraad, liet immers negationistische praatjes noteren door de student-interviewer en stelt zich daarmee bloot aan vervolging. Zoiets heet onhandig. Tenzij er een andere bedoeling achter zit. Whatever. Qua knulligheid kan ook het volgende tellen. Het FN heeft de met veel bombarie aangekondigde 'electorale meeting' in Sint-Jans-Molenbeek, niets minder dan de “multiculturele hel” volgens de partijleiding, voor vandaag gewoonweg geannuleerd. De twee zalen die de partij hiervoor had gereserveerd bleken ineens dubbel geboekt of niet meer beschikbaar zodra de zaaleigenaars beseften wat er precies op het programma stond.

Allemaal de schuld van 'links' volgens het FN, waarmee PS-burgemeester Philippe Moureaux wordt bedoeld én het communistische ‘gajes’ verzameld in de Brusselse afdeling van de MAS (Mouvement pour une Alternative Socialiste). Die laatsten hadden opgroepen tot een “gewelddadige tegenbetoging” dixit politiek secretaris Patrick Sessler. Sessler, ook bekend van de Hitlergroet voor het graf van dictator Franco, geeft jeremiërend tekst en uitleg bij deze ‘mislukte vergaderpoging’ in een liefst 13 minuten (!) durend filmpje op de partijwebsite. Stand up comedy van de betere soort! Mocht het op YouTube geplaatst zijn, we hadden het zeker een 5 sterren-waardering gegeven (*awesome!*).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, boeken, fn |  Facebook | | |  Print

30-09-08

SEKS, GELD EN NAZILIEDEREN

“Tot 30 september zal ik geen politieke interviews, uitspraken en quotes over mezelf en LDD meer geven. Die dag heb ik immers 'belangrijk' nieuws. Ik heb beslist. De teerlingen zijn geworpen. Alles staat klaar. Er is geen weg terug. Waarschijnlijk zal niet iedereen blij zijn maar soms moet je - zoals ik al eerder bewezen heb - beslissingen in je leven durven nemen die... grensverleggend zijn”, zo kondigde Jurgen Verstrepen begin augustus ‘belangrijk nieuws’ aan. Een aantal media gokten dat Verstrepen zou opstappen bij de LDD, maar dat was het niet. Het was ook niet dat Verstrepen de crisis bij Fortis voorzien had, en daarvoor een oplossing bood. Straffe oplossing trouwens: eerst moet de ASLK zo nodig geprivatiseerd worden, en als het zo geroemde privé-initiatief in problemen komt, moet de staat bijspringen. Neen, wat zo ‘belangrijk’ was is dat Jurgen Verstrepen een boek uit heeft. Zwart op wit, of had je een andere titel verwacht?

De voorbije dagen zijn her en der een paar fragmenten uit het boek opgedoken. Ex-vriendin Marie-Rose Morel kon als één van de eersten het boek lezen en – ô zo voorspelbaar – liet meteen aan de pers weten een forse eis tot schadevergoeding in te dienen wegens beweringen over een relatie met Frank Vanhecke. Waarschijnlijk is dat inderdaad een ‘vuile roddel’, zo vuil als dat in de jaren zestig gezegd werd dat Wilfried Martens en Miet Smet ‘iets’ met elkaar hadden. Morel citeert op haar blog veelvuldig uit het boek van Verstrepen, waaruit blijkt dat Verstrepen een grote eigendunk heeft. Had iemand trouwens anders verwacht? "Mijn intro's en mijn techniek zaten perfect. Van de bazen van de stations kreeg ik altijd te horen dat ik hun eerste keuze zou zijn als ze ‘meerwaarde’-radio zouden maken." (pag. 35), "Elke stap die ik tot dan toe had gezet, was het gevolg geweest van de overtuiging dat het milieu, het wereldje waarin ik zat, keer op keer te klein was geworden voor mij.” (pag. 33), (over Filip Dewinter) "Toen ik hem vertelde over mijn ervaringen in Amerika, hing hij de hele tijd aan mijn lippen." (pag. 163), "Ik vond het geweldig dat ik op vakantie in Zuid-Frankrijk via de korte golf naar mezelf kon luisteren." (pag.188), enzovoort, enzoverder. Morel geeft nog twee tips mee. “Waarom moet u dit boek wel kopen? Om Jurgen financieel te steunen zodat hij misschien ooit kan terugbetalen wat hij overfactureerde aan mijn partij. Waarom moet u dit boek niet kopen? Omdat het zever is van een garnaal die denkt dat hij een haai is.”

Gazet van Antwerpen citeerde gisteren ook al uit het boek van Verstrepen, onder de titel Jurgen Verstrepen schiet met scherp op zijn ex-partij Vlaams Belang. Seks, geld en naziliederen. Om het bij dat laatste te houden: “Verstrepen voelde zich al snel niet echt lekker in zijn nieuwe politieke heimat.” Zo beschrijft hij twee VB-partijbijeenkomsten, een in Frankrijk en een in Antwerpen, waar partijleden naziliederen zoals het Horst Wessel-lied zongen. “Daar zat ik dan, pas verkozen en hoorde ik mijn collega’s liederen zingen waar je in Duitsland voor wordt opgepakt.” Verstrepen sprak de aanwezige Dewinter (die “niet meezong, maar wel zat te lachen en het liet gebeuren”) erop aan. “Het is allemaal onschuldig. Zij doen dat graag, gun ze dat pleziertje”, antwoordde die. Verderop in het boek schrijft Verstrepen dat in het Antwerpse restaurant waar de naziliederen weerklonken ook een “privémuseum is gevestigd met Duitse dolken, helmen, swastika’s.” Enkele VB’ers pakten die dingen “vol adoratie” vast. Spijts aandringen van journalisten na zijn boekvoorstelling gisterenmorgen wilde Verstrepen niet de naam noemen van de VB’er die de samenzang van de nazi-liederen leidde. “Ik ben geen inquisiteur”, zei Verstrepen die in andere omstandigheden wél zegt ‘man en paard’ te noemen. In het VRT-Journaal zei Verstrepen dat het begon met "NSV-liedjes" en daarna overging naar erger. Jurgen Verstrepen sprak overigens al eerder over naziliederen op VB-bijeenkomsten, en op andere plaatsen dan in zijn boek nu genoemd worden. Bij een overwinnigsfeest van het VB in Wilrijk (zie:
http://aff.skynetblogs.be/post/4947055/foute-muziek-bij-het-vb) en een fuif van de Vlaams Belang Jongeren in Dilbeek (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/4796919/jurgen-verstrepen-klapt-uit-de-biecht-neonazi). In een persmededeling noemde het VB het verhaal over naziliederen bij het VB dan ook "opgewarmde kost".

Vandaag wordt het dagboek van Suzanne Van Well, oma van de door Hans Van Temsche vermoordde Luna, voorgesteld. Later dit jaar verschijnt ook nog het levensverhaal van PvdA-dokter Kris Merckx. Wouter Van Bellingen heeft zijn verhaal pas uitgebracht; dat van Hugo Coveliers is op komst. Kathleen Van Brempt heeft een en ander op schrift gezet, en ook Filip Dewinter zou een boek bijeen aan het (laten) schrijven zijn. Titel van dat laatste zou Inch’ Allah zijn. Aan dagboeken, levensverhalen en andere boeken met politieke inslag geen gebrek in het nieuwe boekenaanbod. Dat wordt kiezen wat wél en wat niet kopen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, verstrepen |  Facebook | | |  Print

09-09-08

DE ZWARTE BLADZIJDEN VAN DE VLAAMSE BEWEGING HERDACHT

In het jongste nummer van Vlaams Belang Magazine wordt een nieuw boekje (104 blz.) van Pieter Jan Verstraete besproken, Vlaamse bedevaarten naar Münstereifel (foto 1). In de ‘recensie’ in het Vlaams Belang Magazine oogt het onschuldiger dan het is.

Volgens Frederik Pas, in VB-kringen beter bekend als hun huiscartoonist Fré, trokken “oud-Oostfronters en sympathisanten (…) tussen 1956 en 1972 jaarlijks naar het graf van enkele Vlaamse oorlogsvrijwilligers.” Aanvankelijk verliep alles in peis en vree, maar na kritiek in enkele “Belgisch-francofone kranten”, kritiek overgenomen door een aantal politici, “werden de vreedzame bedevaarders SS-misdadigers en kampbeulen.” Protest van antifascistische militanten leidde in 1968 “zowaar tot een vechtpartij op het kerkhof. Het zou het einde inluiden van de dodenherdenkingen in Münstereifel. Het deelnemersaantal brokkelde zienderogen af en met de achttiende bedevaart werd een stukje Vlaamse geschiedenis afgesloten.”

Wie de tentoonstelling bezoekt die momenteel te zien is in het Bormshuis in Antwerpen (foto 2, klik eenmaal op de foto voor een duidelijker afbeelding), en de begeleidende brochure doorneemt, merkt al vlug dat het allemaal wel minder onschuldig is dan in het Vlaams Belang Magazine voorgesteld wordt. Vooreerst gaat het niet om zomaar “Vlaamse oorlogsvrijwilligers”, maar om “Vlaamse Waffen SS’ers.” De bedevaarten naar hun graven werden georganiseerd door Alfons Rongé, één van de leidende figuren van de Vlaamse Sociale Beweging – een organisatie die in de jaren 1950 haar sympathie voor het nationaal-socialistisch Duitsland niet onder stoelen of banken stak en er een militie op na hield met de weinig originele naam Storm-Afdeling, SA. De latere VMO-leider Bert Eriksson maakte hiervan nog deel uit.

In de brochure bij de tentoonstelling in het Bormshuis wordt er overigens nog op gewezen dat de twee in Münstereifel begraven Vlaamse Waffen SS’ers “in de Vlaams-nationale betekenis van het woord geen Vlaamse Oostfronters waren die ten strijde waren getrokken tegen het communisme. Zij hadden wel dienst genomen als vrijwilligers in Duitse (weliswaar internationale, ‘Germaanse’) SS-eenheden die streden voor het Duitse Rijk en dit aan het Oost- én aan het Westfront.” Na het protest dat in de jaren zestig op gang kwam tegen de herdenking van deze SS’ers, en mede doordat de sociaaldemocraten in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen de verkiezingen wonnen op de christendemocraten, kwam er een einde aan de bedevaarten naar Münstereifel die op hun hoogtepunt een driehonderdtal mensen mobiliseerde.

Bijkomend element voor het stopzetten van de bedevaarten naar Duitsland was dat het Sint-Maartensfonds voor haar dodenherdenkingen intussen terecht kon op het militair kerkhof van Lommel, en in 1968-1969 in Stekene een eigen erepark opzette – intussen overgedragen aan en onderhouden door het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ). In het boek van Pieter Jan Verstraete wordt het niet vermeld maar volgens Luk Dieudonné van het Bormshuis is het niet uitgesloten dat de bedevaarten naar Münstereifel ook aanleiding waren voor internationale contacten van extreemrechts, de ‘Zwarte Internationale van Malmö’ zoals ze in de linkse pers werd genoemd.

De tentoonstelling in het Bormshuis belicht ook vader (1894 - 1971) en zoon (1921 - 1984) Piet van Rossem, die mee hun schouders zetten voor de organisatie van de bedevaarten naar Münstereifel. Vader en zoon werden na de Tweede Wereldoorlog gearresteerd wegens collaboratie met het nazi-regime. Zij kwamen in 1949 vrij, vestigden zich in het Antwerpse en richten er de beweging Vlaams Blok op die, zoals het bekendere Vlaamse Concentratie, ijvert voor amnestie voor de collaborateurs met het nazi-regime. In 1957 verdween dát Vlaams Blok van de kaart. Piet van Rossem junior werd later nog redacteur van De Nieuwe Gazet, de Antwerpse versie van Het Laatste Nieuws.

De tentoonstelling in het Bormshuis over deze collaborateurs en de bedevaarten naar graven van collaborateurs werd samengesteld door Bob Hulstaert, VB-gemeenteraadslid in Antwerpen, en Lieve van Onckelen, die onder andere ook het secretariaat van de IJzerwake verzorgt. Alhoewel Bob Hulstaert de nationale kranten haalde met zijn uitspraak om Het Toneelhuis maar op droog zaad te zetten, is hij één van de meest gematigde VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen. Een gematigde VB'er die een tentoonstelling opzet rond collaborateurs, zonder een zweem van afkeuring.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

29-08-08

JE RECHTEN ALS SLACHTOFFER

Na kritiek in de pers dat de eind februari gelanceerde criminaliteitswebsite van het VB nog slechts oud nieuws bevat (zie: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=GN1UR769) werd de website vlug geactualiseerd door Bart Debie (foto 1: Bart Debie bij de lancering van zijn criminaliteitswebsite), maar intussen is het alweer van 7 augustus geleden dat er nog een bericht op gepost is. Het kan natuurlijk ook zijn dat de criminaliteit zich in deze vakantiemaanden verplaatst. Naar het zuiden van Frankrijk bijvoorbeeld, meer bepaald de streek rond het mondaine Cannes. Alleszins presenteert uitgeverij EPO dinsdag een nieuw boek over je rechten als slachtoffer van misdrijven (foto 2) en is een website met dezelfde naam als het boek on line gezet.

Welke zijn mijn rechten als slachtoffer van een misdrijf? Om het antwoord op deze vraag te vinden, moet je als slachtoffer vaak een hele zoektocht ondernemen: je loopt van de ene dienst naar de andere, leest talrijke folders en eventueel zelfs een moeilijk juridisch handboek. Wanneer je bezig bent met de verwerking van een schokkende gebeurtenis, is die zoektocht een hele opgave. En een uitweg vinden uit de doolhof van het strafrecht is niet zo evident. Daarom hebben een aantal deskundigen de hoofden bij elkaar gestoken. Ze stelden zich de vraag: "Welke informatie hebben slachtoffers nodig om hun zoektocht te vergemakkelijken?" En ze spraken iemand aan die ervaring heeft binnen slachtofferhulp. Ils Wouters werkt sedert 2001 bij slachtofferhulp als juriste en hulpverlener. Zij kon antwoorden geven op deze vragen en maakte een handig werkinstrument voor slachtoffers.

Je rechten als slachtoffer brengt alle nuttige informatie voor slachtoffers samen in één handig boek. Het is een leidraad voor slachtoffers van misdrijven en verkeersongevallen, voor hun nabestaanden en voor getuigen. Het boek geeft op een eenvoudige manier uitleg over ingewikkelde juridische procedures, en dit zo praktisch mogelijk, met veel voorbeelden en nuttige tips, en met adressen van diensten die hulp kunnen bieden. Je rechten als slachtoffer is een levensecht boek, met getuigenissen van slachtoffers en gebaseerd op de ervaringen van hulpverleners. Het richt zich in de eerste plaats tot slachtoffers, maar het is ook een handig instrument voor iedereen die in contact komt met slachtoffers: juristen, politieagenten, maatschappelijk werkers, justitieassistenten, hulpverleners, enz. Naast alle juridische aspecten komen in dit boek ook de psychosociale aspecten van het slachtofferschap aan bod, zoals het verwerkingsproces. Een boek dus dat het slachtoffer volwaardig recht doet.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: debie, boeken, criminaliteit |  Facebook | | |  Print

27-06-08

HET MACHTIGE MONUMENT

Het driehonderdste Suske & Wiske-verhaal werd gisteren gepresenteerd, een album met de dubbel(zinnig)e titel Het machtige monument (foto 1). Enerzijds gaat het over het Belgisch monument bij uitstek, het Atonium in Brussel; anderzijds gaat het over de populaire Vlaamse striphelden in het verhaal zelve. Een geval van een meervoudige identiteit dus, zoals wij allen: Belg én Vlaming zijn (én… en noem maar een provincie, gemeente...).

Zelf zijn we geen Suske & Wiske-fan, maar tweehonderd miljoen verkochte albums sinds Het eiland Amoras: dat veeg je niet weg. En we kennen er alvast twee die de nieuwe Suske & Wiske allicht onder het vergrootglas gaan houden. In het niet meer zo vaak verschijnend blaadje van de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) Vrij Vlaanderen (zie: http://www.vbj.org/beeld/publicaties/vrijvlaanderen/VrijVlaanderen_2007_04.pdf) vult VB-cartoonist Fré (Frederik Pas, broer van VB-parlementslid Barbara Pas) een pagina met bespreking van strips. Onder de toepasselijke afbeelding van een zwarte rat met een Keltisch kruis-armband om (foto 2), Keltisch kruis dat als symbool gehanteerd wordt door neonazistische organisaties van Groen Rechts tot Stormfront (zie: http://www.adl.org/hate_symbols/racist_celtic_cross.asp). Jeugdige onstuimigheid van de VBJ?

Ook wel eens onstuimig (zie: http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789064450655) én stripliefhebber is Johan Demol, Brussels parlementslid voor het VB. Net als Bart Debie ex-politiecommissaris én de man die net als Bart Debie als lijsttrekker verantwoordelijk is voor de sterkste verliescijfers van het VB bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061111). Met het nieuwe Suske & Wiske-album kan Demol weer eens zijn belezenheid tonen in het Brussels parlement (foto 3). À la bonheur!

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

16-04-08

STRAFFER DAN HET DOORBREKEN VAN HET EMBARGO ROND DE dEUS-INTERVIEWS: RECENSIE VAN NIET GELEZEN BOEK

Vorige week woensdag stak een recensie-exemplaar in onze brievenbus van Wit & zwart. Verzet en collaboratie in een Vlaams dorp van Roger Rutten. Een kanjer van een boek, het boek kon amper in de gleuf van onze brievenbus. De boekpresentatie is voor volgende week: donderdag 24 april in Zonhoven – het boek handelt over verzet en collaboratie in Zonhoven – en zaterdag 26 april in het naburige Hasselt. Maar sommigen hebben er hun mening al over klaar.

Het boek Wit & zwart. Verzet en collaboratie in een Vlaams dorp is de neerslag van een zoektocht die zeven jaar duurde. Roger Rutten, die niet aan zijn proefstuk toe is, wilde weten hoe in zijn geboortedorp, Zonhoven, verzet en strijd de oorlogsjaren 1940-1945 kleurden. Aan de hand van honderden getuigenissen, persoonlijke verhalen, dagboeken en brieven, documenten, foto’s en krantenartikels – waarvan veel als illustratie in het boek is afgedrukt – verhaalt Roger Rutten over de zwarte markt en rantsoenering, de verplichte tewerkstelling, Jodenvervolging, collaboratie en repressie, bendevorming, partizanenstrijd en het Geheim Leger. We hebben zelf het boek nog maar enkel kunnen doorbladeren, hier en daar wat kunnen lezen. Onze eerste indruk is dat het alleszins een zeer veelzijdig boek is. Inclusief weinig fraaie verhalen over wat er in naam van het Verzet gebeurde, zoals door de Bende van de Dameskous (blz. 327 - 334).

Enkele mensen konden de proefdruk inkijken. Johan Swinnen, verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel, vindt het “een zeer systematisch werk dat getuigt van veelzijdig, kritisch denken…” Swinnen looft ook de “boeiende en didactisch erg getalenteerde wijze” waarop “de besproken feiten geïnterpreteerd en met de historische achtergrond in verband gebracht” worden. “Een monnikenwerk”, zegt Ivo Van de Kerckhove, hoofdredacteur van Het Belang van Limburg. De Limburgse provinciegouverneur Steve Stevaert wijst erop dat de auteur de toelating kreeg om strafdossiers in het Brussels Justitiepaleis te raadplegen waardoor “een indringend boek vol persoonlijke verhalen, getuigenissen, foto’s en documenten” ontstond. “Het boek beklijft. Wij onthouden vooral de strijd van de kleine man tegen het nationaalsocialisme en de inzet van die kleine man voor een rechtvaardige samenleving. Het verbergen van Joodse kinderen, piloten en Russen en de soms gewapende strijd tegen de vijand vormen een niet te vergeten hoofdstuk”, vervolgt Stevaert.

André Vanhaeren uit Dilsen-Stokkem heeft er een andere mening over. De kans dat hij het boek reeds heeft kunnen inkijken is bijzonder klein, maar hij heeft er wel een mening over en die zo snel doorgestuurd dat zijn opstel deze week al in de lezersrubriek van ’t Pallieterke staat. André Vanhaeren: “67 jaar nadat twee Duitsers op hun fiets Zonhoven kwamen bezetten, wordt in naam van de echte waarheid, en niets dan de waarheid, het mes van de vergelding voor de duizendste keer door het (onverwerkte) verleden gesneden. (…) Na de bevrijding grepen lafaards en schijtlaarzen hun kans om (zogenaamde) collaborateurs te vernederen en te vermoorden. (…) De kleintjes die uit domheid, liefde, lijfsbehoud en/of armoede met de Duitsers samenheulden, werden vernederd, in gevangenissen gestopt en zelfs doodgeslagen. Zij die deze straatrepressie overleefden ontnam men hun burgerrechten (…). De grote schuldigen, zij die met bezetters miljoenen verdienden, werden door de gendarmen en het gerecht tegen de woede van het volk beschermd. Deze ‘dames en heren’ ontsprongen de dans der gerechtigheid en leefden in grote rijkdom verder. Vandaag wordt het kleine grut weer eens in naam van de waarheid door een belgicistische kwast besmeurd.” Zoals dat in radicale Vlaams-nationale kringen hoort, schrijft Vanhaeren "belgicistisch" zonder hoofdletter.

Nergens uit de ‘recensie’ blijkt dat Vanhaeren het boek Wit & zwart gelezen heeft. Nergens is er een concrete verwijzing naar een hoofdstuk of zelfs maar een paragraaf uit het boek. Sommige mensen hebben geen kennis van (nieuwe) feiten nodig om al een mening te hebben.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

17-02-08

PIETER DE CREM VALT OVER LEGERBUS VOOR BEZOEK AAN CONCENTRATIEKAMPEN. VLAAMSE PERS VALT NIET OVER VB'ER ALS MERKWAARDIGE HITLER-BIOGRAAF

Het VB lijkt er weer eens goedkoop van af te geraken. Schrijft één van haar mandatarissen een biografie die de nazi-misdaden relativeert (foto 2), in La Libre Belgique was het vrijdag een halve bladzijde waard, in de Vlaamse kranten is het dit weekend slechts zeventien regeltjes waard. In de rubriek Kreten & Gefluister, de fait divers-rubriek van De Standaard. Merkwaardig is dat een kleiner bericht op dezelfde bladzijde van La Libre Belgique vrijdag, over Pieter De Crem die geen bussen meer ter beschikking wil stellen om scholieren een bezoek te laten brengen aan de naziconcentratiekampen, wél verschillende Vlaamse kranten haalt.

Pieter De Crem was zelf pas nog in Auschwitz-Birkenau, wat hem de voorpagina van Joods Actueel deze maand opleverde (foto 1, klik op de foto voor een grotere afbeelding). Het blad kondigt op haar voorpagina ook een “exclusief gesprek met minister van Defensie Pieter De Crem” aan, en exclusief is dat gesprek inderdaad wel. Op de vraag welke rol een minister van Defensie kan spelen in de ondersteuning van de herinneringseducatie, antwoordt De Crem: “Op dit ogenblik loopt de samenwerking tussen het Departement Defensie, het Nationaal Instituut voor Oorlogsinvaliden, Oud-Strijders en Oorlogsslachtofers (NIOOO) en de Joodse organisaties prima. Defensie organiseert onder andere reizen naar de kampen van Auschwitz-Birkenau en Buchenwald (…). Amper een maand later heeft De Crem het genoemde NIOOO laten weten dat hij hun opzet niet langer steunt. Loopt de samenwerking dus niet meer prima. Defensie ondersteunde de bezoeken aan de naziconcentratiekampen met het ter beschikking stellen van eigen bussen, en dat is oneerlijke concurrentie voor de privé-autocarsector. “Dat gevaar is nu bezworen. Die ene legerbus zal niet langer de hele vrije markt verstoren”, merkt de liberale krant Het Laatste Nieuws cynisch op. In De Morgen zegt een woordvoerder van De Crem dat hiermee zeker geen astronomisch bedrag wordt bespaard. Intussen weten we hoeveel. Volgens het VRT-televisienieuws: 1/5000 (één vijfduizendste) van 1 (één) percent van het budget van Defensie. Volgens De Crem moeten de gemeenschappen, de provincies... kortom, iedereen behalve Defensie, geld vrijmaken om die bezoeken nog mogelijk te maken. Het budget van Defensie vertoont immers een tekort dat gedicht moet worden. De Crem had ook kunnen zeggen dat hij zijn geld nodig voor interventies in Afghanistan en waar hij nog allemaal naar toe wil, en dat liever verhaalt op de opvoeding tot burgerzin en kennis van de verschrikkingen van het nazisme.

Over Roland Pirard, VB-raadslid bij het OCMW van Sint-Agatha-Berchem en één van de pur et dur van de Franstaligen bij het VB-Brussel, in Franstalig België in opspraak als auteur van Adolphe Hitler. Sa véritable histoire (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080215), moet het eerste woord blijkbaar nog verschijnen in de Vlaamse pers. Misschien iets voor één van de redacteurs die vandaag met zondagdienst zijn? We kunnen alvast ook een fotootje van de man aanbieden (foto 3). Roland Pirard tijdens een congres van Euro-Rus op 2 december 2006 in het Oost-Vlaamse Lebbeke. Andere sprekers daar waren onder andere Nick Griffin van de extreemrechtse British National Party (BNP) en David Duke (voormalig kopstuk van de Ku Klux Klan). Alexej Michaïlov (van de extreemrechtse Russische Pamjat-beweging en de ‘Beweging tegen illegale immigratie’ DPNI) kon niet aanwezig zijn wegens visumproblemen. Roland Pirard werd er aangekondigd als ‘historicus’. Een zelfverklaarde historicus dan.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie, media |  Facebook | | |  Print

15-02-08

VB'ER SCHRIJFT 'WARE GESCHIEDENIS' VAN HITLER

De collega’s van RésistanceS signaleren vandaag op hun website het boek Adolphe Hitler. Sa véritable histoire, en leggen uit wie de auteur is: een VB-raadslid bij het OCMW van de Brusselse gemeente Sint-Agatha-Berchem. Ook La Libre Belgique brengt vandaag het verhaal. In Vlaanderen brengen wij als eerste het nieuws.

Adolphe Hitler. Sa véritable histoire is enkele maanden geleden verschenen bij de Franse uitgeverij Grancher. In België en Frankrijk wordt het boek aan 34 euro verkocht in enkele gespecialiseerde boekhandels, maar het boek kan ook via het internet gekocht worden. Alvast vijf boekhandels bieden het via deze weg aan. Volgens de auteur wordt er regelmatig gesproken over de deportatie van de Joden, de uitroeiingskampen en het racisme, maar is het allemaal toch wat complexer om die periode te begrijpen. Nog volgens de auteur was Hitler diep getroffen door het verschil in levensstijl van de burgerij en de adel die een luxueus leven leidden, en de diepe miserie van de arbeiders. We krijgen vervolgens lange uittreksels uit Mein Kampf, waarna uitgelegd wordt dat de Joden de schuld zijn voor de vijandigheid voor Joden in de nationaal-socialistische ideologie. En dan spreken we zowel over de aanwezigheid van Joden in de bankwereld en de handel, als dat Joodse schrijvers en artiesten ideeën verspreidden ten voordele van het marxisme.

In het 479 bladzijden tellend boek heeft de auteur slechts veertien lijntjes over om te vertellen dat “volgens de officiële versie” er ongeveer zes miljoen Joden hun leven lieten in de Tweede Wereldoorlog. De auteur biedt veel meer plaats voor de revisionistische en negationistische versie van de geschiedenis die beweert dat de gaskamers niet bestaan hebben, en er hooguit maar 500 000 Joden hun leven lieten in concentratiekampen of getto’s. Vanzelfsprekend had Hitler ook niet anders dan het beste voor met de Duitse economie. RésistanceS vergelijkt het boek dan ook met als je een boek zou schrijven over drugs, wijzend op de winsten voor de telers en handelaars, en het nut van drugs voor het verzorgen van sommige ziekten, zonder te spreken over het menselijk leed dat het druggebruik met zich brengt. Het is misschien geen neonazi- of negationistisch boek, het boek doet wel haar best het Derde Rijk te relativeren en banaliseren. Zowat zoals Jean-Marie Le Pen het leven onder het nazi-regime “niet echt onmenselijk” noemde (zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080211).

Maar wie is de auteur? Een historicus? Een politicoloog? Een wetenschapper in een ander vakgebied? Niets van dat. Auteur Roland Pirard kan zich enkel op beroemen (nouja) dat hij in de jaren tachtig militant was bij de Franstalige extreemrechtse scène, en vervolgens lid is geworden van het Vlaams Blok/Belang. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen stond hij als derde op de VB-lijst in Sint-Agatha-Berchem. In die Brusselse gemeente zetelt hij namens het VB in de OCMW-raad. Zijn echtgenote Anne-Marie Stroobants, aan wie het boek is opgedragen: “Aan Anne-Marie, zonder haar had dit boek niet kunnen verschijnen.”, is VB-gemeenteraadslid in Sint-Agatha-Berchem. Gemeente waar de ‘Muscles from Brussels’ Jean-Claude Van Damme nog is geboren. Of het VB evenveel ‘muscles’ zal hebben om zich te distantiëren van haar jongste auteur is af te wachten.

01:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, vlaams belang |  Facebook | | |  Print

08-11-07

Van Morendoders tot Botsende Beschaving

Boekenbeurs-1Lucas Catherine schreef reeds negentien boeken over de Arabische wereld, de islam en aanverwante onderwerpen. Islam voor ongelovigen werd in meerdere talen vertaald. Vuile Arabieren. Bedlectuur voor Vlaams Blokkers (zie: http://www.verzet.org/content/view/798/69) blijft een vermakelijk boek. Rijstpap, Tulpen en Jihad werd door Ingrid Vander Veken bewerkt voor een theatervoorstelling (zie: http://www.verzet.org/content/view/839/69). Een historische wandelgids (Wandelen naar Kongo), een kookboek (Keukens aller landen)… Lucas Catherine kan boeiende verhalen vertellen waarbij de geschiedenis van de Arabische wereld recht wordt aangedaan.

In zijn jongste boek, Van Morendoders tot Botsende Beschaving (klik op de illustratie voor meer gegevens), legt Lucas Catherine ons uit hoe er reeds duizend jaar een oorlog woedt tegen de islam. Van de kruistochten naar het Heilig Land, die ons wél veel nieuwe dingen leerde ontdekken: windmolens, postduiven, ziekenhuizen, heraldiek, schaken, vrouwenmode, peperkoek, tafelmanieren, enzovoort. Over Jacob van Maerlant, de belangrijkste literaire figuur uit de dertiende eeuw die uitgebreid van leer trok tegen Mohammed en zijn leer. Tot islamofobie die leidt tot cultuurnegationisme. Het is bijvoorbeeld een mythe dat Europa is ontstaan als joods-christelijke beschaving. Van de middeleeuwen tot in de twintigste eeuw werden de joden hier verketterd en vervolgd.

Het leidt tot meer recente ‘rechtvaardigingen’ voor de islamofobie: van Samuel Huntington The Clash of  Civilizations tot de artikels en columns van Mia Doornaert in De Standaard. Mia Doornaert praat de Amerikaanse neoconservatieven na, en staat trouwens op de lijst van sprekers van dat netwerk Na de aanslagen in New York op 11 september 2001 schreef Doornaert in De Standaard: “De islam, die destijds te vuur en te zwaard een groot stuk van de aardbol veroverde…”. Terwijl de islam zich in Afrika, maar ook daarbuiten, vooral verspreid heeft via handelaars, werd het christendom zoals in Kongo aan de man nadat militairen, ivoor- en rubberplunderaars het land introkken. Op een debat op de Boekenbeurs vorige maandag (foto 2) moest de angst en de verkeerde voorstelling van zaken over de islam van Mia Doornaert voortdurend gerelativeerd en gecorrigeerd worden door Paul Scheffer, die met Het land van aankomst anders wel een turf van 477 bladzijden geschreven heeft over de poblemen eigen aan multiculturele samenlevingen. Het zegt veel over Mia Doornaert.

Het VB houdt de islamofobie warm. In Van Morendoders tot Botsende Beschaving kan men VB-ideoloog Paul Belien erop nalezen over de “roofdieren” die het Brussels Centraal Station binnenslopen en Joe Van Holsbeeck hebben vermoord voor diens mp3-speler. “De roofdieren hebben messen. Van kleinsaf hebben ze tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen. Wij worden misselijk wanneer we bloed zien, maar zij niet. Zij zijn getraind, zij zijn gewapend…” Vrij snel, maar niet zo snel als dat Belien zijn schotschrift op het internet gooide, bleken de daders van de roofmoord geen Marokkanen maar Oost-Europeanen te zijn. Recent heeft het VB in de gebouwen van het Europees en van het Vlaams parlement nog een ‘wetenschappelijk’ congres georganiseerd om haar betoog tegen de islam te ondersteunen (zie: http://www.indymedia.be/nl/node/24549). Het VB is altijd bereid een sluimerend conflict aan te poken.

Lucas Catherine wordt aanstaande zondag, 11 november, op de Boekenbeurs geïnterviewd. Allicht wordt dat gesprek boeiender dan het boek. Van Morendoders tot Botsende Beschaving lijkt teveel op een omgevallen boekenkast. Teveel een opsomming van documenten en feiten om er een vlot leesbaar boek van te maken, al zijn het wel documenten en feiten waarvan Catherine aantoont dat ze doorgaans niet in hun juiste context worden gelezen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: islam, boeken |  Facebook | | |  Print

04-11-07

"Prettig politiek incorrect"

Morgen, maandag 5 november, worden op de Boekenbeurs een paar interessante debatten georganiseerd. Paul Scheffer komt langs, auteur van twee spraakmakende boeken over de multiculturele samenleving. En Bas Heijne, Nederlander waar Tom Lanoye het goed mee kan vinden. Lanoye is er zelf ook bij, naar aanleiding van zijn jongste essaybundel Schermutseling. Daarin reist Lanoye al schrijvend de wereld rond, van Nederland via Zuid-Afrika, het Vaticaan, Amerika, Turkije en Afghanistan terug naar Antwerpen, om de nieuwe redelijkheid van rechts aan zijn kritische rede te toetsen. Dat doet hij met al zijn retorische kracht, polemiserend, provocerend, vaak lachend, soms virtuoos scheldend en spottend, maar altijd met kennis van feiten en gesteund op een stevig beargumenteerde logica. En met de vraag om repliek. De Standaard – die die debatten inricht – interviewde vorige vrijdag Tom Lanoye. Een paar fragmenten daaruit.

Tom Lanoye: “De rode draad in Schermutseling is de identiteitsvraag, waar door de globalisering de hele wereld mee kampt. Vijftien jaar geleden was identiteit een puur individualistisch probleem. Kan ik als homo voldoende mijn rechten laten gelden? Romans en toneel handelden over echtelijke conflicten, over dood, incest, kortom, over de oorlog binnen het kerngezin. Vandaag is er in het Midden-Oosten een echte koloniale oorlog bezig, waar we zelfs troepen voor leveren, mondiaal is er een nieuw soort internationale guerrilla, en lijkt de identiteitsvraag al dan niet terecht te gaan om conflicten tussen beschavingen. De tijdgeest dicteert dus bijna dat schrijvers zich meer gaan bezighouden met die grotere realiteit. (…) Merkwaardig veel stukken (in Schermutseling, nvdr) gaan over Nederland. Ook voor mij was Nederland het gidsland, het land van de nuchterheid. Die nuchterheid is momenteel compleet zoek en dat was schrikken. Het fenomeen Fortuyn, de quasi heiligverklaring van Theo Van Gogh, het gemak waarmee iemand als Hirsi Ali verkondigt dat een moslim geen democraat kan zijn, ik kon dat niet louter relativeren. Ik wil kritisch blijven. Ik wilde terugredeneren, tegen iedereen. Het is vandaag prettig politiek incorrect om kanttekeningen te plaatsen bij de dogma's van nieuw rechts.”

”Het probleem vandaag is dat er zelden geredeneerd of gedebatteerd wordt. Er wordt alleen nog gescholden. Op zich is er niets mis met een stevige scheldpartij, maar er moeten wel argumenten bij te pas komen. Die vind ik bij Paul Scheffer, hoewel ik ook grote meningsverschillen met hem heb, zeker als hij het over België en Antwerpen heeft. Maar bij zoveel andere Nederlandse opiniemakers mis ik de argumenten. Ze aanroepen wel de verlichting, maar ik zou ze graag wat meer de verlichting zien bedrijven. Redeneren, argumenteren, weerspreken. Ik heb Theo Van Gogh een tiental keer ontmoet. De eerste keer dat hij in een discussie ‘geitenneuker’ zei, lag ik onder tafel van het lachen. Maar wanneer je honderd keer ‘geitenneuker’, herhaalt, bedrijf je én slechte humor én platte propaganda, die het debat juist doden. Daar heb ik, als iemand die voor honderd procent gelooft in de vrije mening, problemen mee. Want onder het mom van vrijheid ontstaat snel ongelijkheid: niet iedereen kan zich in dezelfde media, met dezelfde verbaliteit en dezelfde platheid verdedigen tegen wat je maatschappelijk pesten kan noemen. Op de werkvloer is dat, bij herhaling, strafbaar. Waarom niet in de publieke ruimte? Dat was juist de essentie van het arrest tegen het Vlaams Belang. Onder de noemer van rationaliteit worden op een irrationele manier te veel principes en vrijheden op de tocht gezet.”

“Wat me stoort in veel islamkritiek, zijn de twee maten en twee gewichten. Rita Verdonck krijgt geen hand van een imam? Groot schandaal! Een Turkse generaal weigert de hand van de vrouw van een democratisch verkozen president, omdat het mens een hoofddoek draagt? Groot begrip! Gek hoor. De islamreeks van Jan Leyers is schitterend, maar in een interview zegt Leyers dat een moslimpartij nooit moderniserend kan zijn. Wil dat dan zeggen dat priester Daens, op een moment dat de katholieke kerk de samenleving in haar greep had, niet bevrijdend kon zijn voor de arbeiders, én voor Vlamingen? Dat mensen als Martin Luther King, Desmond Tutu of Gandhi geen bevrijdingsbeweging konden starten vanuit de godsdienst?”

”Niet toevallig eindigt Schermutseling in Antwerpen, nadat ik al schrijvend de hele wereld ben rondgereisd. Think global, act local. Maar mijn besef van verankering sluit niet uit dat ik besef dat identiteiten veranderen. Door het verloop van de tijd, maar ook door de komst van andere mensen. Ik heb begrip voor mensen die vinden dat hun wereld te snel verandert. Maar veranderingen willen tegenhouden, is gevaarlijk en bij voorbaat hopeloos. Ik ben gematigd positief (over Antwerpen, nvdr). Patrick Janssens heeft de verkiezingen gewonnen door van zichzelf een figuur te maken via wie heel veel Antwerpenaren duidelijk konden zeggen: wij willen het Vlaams Belang niet. De uitslag heeft rust gebracht. De stad wordt beter geleid. Maar ik vind het beleid nog te zeer gericht op de werf van de eeuw, die alleen uit stenen, wegen en gebouwen bestaat. Wat ik mis, is een sociale werf van de eeuw - een term van Tom Naegels. Een groots plan om de ongelijkheid weg te werken en alle mensen ongeacht hun herkomst toegang te geven tot werk. Om van Antwerpen echt een stad van de toekomst en van iedereen te maken. Ik weet wel dat het stadsbestuur aan meer diversiteit werkt, maar het communiceert daar niet over. Dat is de schaamte van links, zoals Joost Zwagerman terecht analyseert. Links weet dat het grote publiek niet warmloopt voor een echt diversiteitsbeleid, dus zwijgt men erover. Links is minstens verbaal gecapituleerd voor rechts.”

”Ik ben het maar deels met Zwagerman eens. Ik vind bijvoorbeeld niet dat links zo verantwoordelijk is voor het multiculturele drama. Dat is de omgekeerde wereld, het is rechts dat de gastarbeiders naar hier heeft gehaald, omdat het goed was voor de economie, zonder ook maar de minste aandacht te hebben voor hun inburgering. Links heeft op zijn minst geprobeerd met allerlei sociale maatregelen aan integratie te werken. Wie was jarenlang tegen het aanbieden van gratis taalcursussen? Wie gooit steeds meer grenzen open voor producten, diensten en kapitalen, en waarschuwt tegelijk dat “open grenzen, onhaalbaar zijn, zodra arme mensen in het vizier komen? Welk systeem verwekt die mensenstromen? Je hoeft geen communist te zijn om ook de contradicties en de leugens van het kapitalisme in te zien.”

Schermutseling lag bovenaan het stapeltje boeken dat we vorige maand hebben gelezen. Het bestrijkt vijf jaar essays van Tom Lanoye. En dan vraag je je wel eens af, bijvoorbeeld “Wie was Terri Schiavo, en wat was er allemaal aan de hand met dat in coma verkerend meisje?” Maar dan plakt Lanoye er weer een pakkend relaas aan vast over zijn eigen moeder die stierf na euthanasie. De essays blijven dus actueel. Lanoye is op zijn best hoe dichter hij bij huis blijft. Als hij Dewinter aanpakt, die de ene keer in een Israëlische krant zegt: “We moeten beoordeeld worden op onze huidige acties. Niet op wat anderen zestig jaar geleden deden.” Maar de andere keer zich beroept op zijn vader die naar een Duits werkkamp is gedeporteerd, en zijn grootvader die in het verzet tegen de nazi’s ging als lid van de Witte Brigade. Of als Lanoye het kledijregelement bij de stad Antwerpen onderuit haalt dat een hoofdoekverbod instelt voor al wie achter een loket staat. Lanoye: “In één enkele alinea valt vier keer de term diversiteit. Als in een café een onbekende vier keer na elkaar komt zeggen dat hij nuchter is? Dan weet je genoeg.”

00:02 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, boeken |  Facebook | | |  Print

01-11-07

Niet opnieuw

Gisteren is de Antwerpse Boekenbeurs geopend voor het grote publiek: honderden meters flaneren langs stapels boeken, de kans je boek te laten signeren en een interessante voorstelling van een boek mee te pikken. Morgen, vrijdag 2 november, wordt op de Boekenbeurs, tijdens de themadag voor leerkrachten van het secundair onderwijs, het boek Niet opnieuw voorgesteld. Een goed idee want het boek is een uniek relaas van ontmoetingen tussen huidige 17-jarigen en 17-jarigen van ‘toen’ die door het nazi-regime de concentratie- en vernietingskampen ingedreven werden, en is een boek dat zeer geschikt om er aan de slag te gaan in de klas. Discussie uit te lokken en inzichten mee te geven aan nieuwe generaties 17-jarigen.

Leerlingen van het Sint-Aloysiuscollege van Menen trokken naar de laatste overlevenden van de concentratie- en vernietigingskampen die het emotioneel nog aankonden om te getuigen over de gruwelijke oorlogsjaren en wat erop volgde. Van uitgever EPO hadden de leerlingen vooraf een dossiertje gekregen over de getuigen, maar al de rest moesten ze zelf doen: een afspraak maken, het vervoer van ‘het verre’ Menen naar Antwerpen, Mechelen en de andere woonplaatsen van die getuigen organiseren, zich overtuigen dat ze best wel kunnen vagen stellen die er toe doen, en dan de interviews bewerken tot een verslag waarin de feiten maar ook de emoties bij het aanhoren van de verhalen hun plaats krijgen.

Het is verrassend te lezen hoe vaak de 17-jarigen bij het begin van het nazi-regime amper wisten wat zich in nazi-Duitsland afspeelde. Hendrik Dewindt haalt wel een krantenknipsel boven waaruit bleek dat in de Duitse kranten gesproken werd over de concentratiekampen – de collaborateurs konden dus wél weten tot wat zij zich leenden – maar de jongeren die rolden meestal amper beseffend wat er aan de hand was de oorlogsjaren in. Van de getuigen zijn slechts enkele Joden. “Niet alleen Joden werden opgepakt”, legt Fieke Van Gaever uit. “Een echte reden voor een aanhouding hadden de Duitsers niet nodig. (…) Ook bestaat veel verwarring over het nummer dat op de arm getatoeëerd werd. Velen vragen me waarom ik dat niet heb. Maar dat gebeurde alleen in Auschwitz.”

De verhalen over het leven in de kampen, en het transport tussen de kampen, zijn anders wel dikwijls gelijklopend. Hoe de zwaksten genadeloos afgemaakt werden door de nazi’s en hun handlangers, wat de middeltjes waren om zich zoveel als mogelijk onzichtbaar te maken of  om aan ‘betere’ jobs te geraken om zich het leven te redden, hoe moeilijk het was eens bevrijd het normale leven te hernemen, de nachtmerries die men nu nog heeft… Inclusief een verklarende woordenlijst telt Niet opnieuw 287 bladzijden, en de vele getuigenissen over het wrede leven als aangehoudene, of als mens die zag of wist dat mensen gedood werden, of niets meer vernam over familieleden en vrienden, doen je regelmatig naar adem happen.

Het is echter geen afgesloten hoofdstuk. Denk aan de beelden van hoe de Amerikanen omgingen met de gevangenen in Guantanamo. Denk aan de opgang van extreemrechts. “Wie kan voor zoiets zijn, nadat wij hebben gezien wat zij met de wereld hebben gedaan? Wij zijn allemaal Belgen en wij moeten allemaal samenblijven zodat zoiets nooit meer gebeurt. Welk bloed er ook door uw aders stroomt, welke ook uw religie is, uw afkomst, uw nationaliteit: iedere mens verdient respect”, zegt Chill Berg, overlevende van Auschwitz. Maar dat is niet alles. “Als iedereen zo individualistisch blijft en als alles maar om winst en geld blijft draaien, dan zullen we snel weer met een oorlog te maken hebben”, weet François Vanhuffel.

Niet opnieuw leent zich uitstekend om in klasverband besproken te worden. Laat elke leerling, of verschillende groepjes leerlingen, elk een hoofdstuk lezen, naar voor brengen, en de leerlingen dan met elkaar in discussie gaan. Over het verleden en het heden. De conclusie zal wel onveranderlijk zijn dat het ‘niet opnieuw’ mag gebeuren, maar hoe vermijden dat het opnieuw gebeurt? Hoe de mechanismen herkennen en de conclusies er uittrekken, en de daden te stellen, opdat het nooit opnieuw kan gebeuren?

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

31-10-07

Recidivist Bart De Wever

Zoals gisteren hier al gemeld werd zondag in Antwerpen een congres georganiseerd om de Jodenvervolging in herinnering te brengen (foto 1), Jodenvervolging waaraan de Antwerpse politie bijzonder bereidwillig meewerkte. In een korte videoboodschap bood burgemeester Patrick Janssens namens het Antwerps schepencollege excuses aan voor de fatale verantwoordelijkheid van de Antwerpse politie en het gemeentebestuur bij de Jodenrazzia's in de zomer van 1942 (zie: http://www.indymedia.be/nl/node/24657). “Ook al gebeurden die meer dan zestig jaar geleden, tot nu toe hadden al Janssens' voorgangers die kans verkeken, of ze nu Craeybeckx heetten, Schroyens, Cools of Detiège”, schreef Walter Pauli in een editoriaal van De Morgen.

”Verontschuldigingen betekenden namelijk dat ze schuld bekenden voor het oorlogsbestuur dat geleid werd door de katholieke Leo Delwaide sr. Zolang die leefde en iets te betekenen had - en dat deed hij tot zijn dood in 1978 - was elk excuus onmogelijk. En nadien bleef dat negationisme de leidraad, ook al omdat zijn zoon Leo Delwaide jr. een rol van betekenis speelde. Het waren trouwens niet alleen de Delwaides die bij de mythe bleven dat de Antwerpse politie en politici niets te verwijten viel 'in dergelijke moeilijke tijden'. Le tout Anvers bleef die versie als waarheid verkondigen. Die consensus ging van (extreem) rechts tot links, van de politici op 't Schoon Verdiep tot de pers op rechter- en linkeroever, van katholiek over vrijzinnig tot bepaalde Joodse woordvoerders.

Historici die een ander verhaal vertelden, werden als irrelevant afgedaan, een enkeling zelfs gerechtelijk vervolgd. Dat overkwam ook Lieven Saerens, ook al had hij de Antwerpse Jodenvervolging tot in detail onderzocht. In zijn jongste boek, een groepsportret van de Jodenvervolgers in dit land, hamerde Saerens weer op die spijker. En ineens kan het wel: het hoofd buigen voor zware fouten uit het verleden. Zonder overbodige uithaal naar de politieke tegenstrevers van het VB, zonder aanwijsbaar eigenbelang.”

Toch vindt niet iedereen dat excuses moeten aangeboden worden. Op deze blog werd – overigens in primeur – bekendgemaakt dat N-VA’er Bart De Wever (foto 2) in de Antwerpse gemeenteraad, toen nog maar de suggestie werd gedaan aan het Antwerps stadsbestuur om verontschuldigingen aan te bieden voor het overmatig aandeel in de Jodenvervolging, ronduit zei dat niet nodig te vinden. “Het kot zou te klein geweest zijn mocht het VB zo'n tussenkomst hebben gedaan, maar na De Wevers woorden viel alleen maar een ijzige stilte in de Antwerpse gemeenteraad”, schreven we toen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070531).

En zie: Bart De Wever vond het nodig te recidiveren. In Het Nieuwsblad maandag distantieerde Bart De Wever zich van de excuses van het Antwerps schepencollege, ook al maakt zijn partij via het kartel met de CD&V deel uit van de bestuursmeerderheid. “Waarom nu, 60 jaar later? Ze (die excuses, nvdr.) worden misbruikt voor actuele redenen: het bestrijden van het Vlaams Belang. Ik ben ook tegen die partij, maar ga daar niet de holocaust bij sleuren. Antwerpen organiseerde niet de jodenvervolging, maar was als stad mee slachtoffer van de nazibezetting. Waar bestuurders beslissingen moesten nemen. Ik vind dat niet zo moedig, dat natrappen van die mensen.”

De Antwerpse regionale televisiezender ATV citeerde maandagavond de hoofdredacteur van Joods Actueel (
www.joodsactueel.be) Michael Freilich. "Als de geschiedenis zich zou herhalen met Bart De Wever als Antwerpse burgemeester, dan zou ik me ten zeerste zorgen maken om wat er met mij en mijn joodse medeburgers zou gebeuren." We kunnen Freilich geen ongelijk geven. Freilich herhaalde gisteren in alle kranten zijn kritiek. Open VLD-gemeenteraadslid Claude Marinower voegde eraan toe: "De Wever zegt dat deze Antwerpse excuses gratuit zijn en té laat komen. Is het dan niet té laat om VNV-leider Staf de Clercq op de IJzerwake van 2004 te herdenken? Onder de regie van zijn partijgenoot (en Antwerps OCMW-raadslid, nvdr.) Luk Lemmens? De Clercq die in 1942 zei dat hij vrijer kon ademen, nu de joden weg zijn." 

Historicus Bart De Wever, volgens Marie-Rose Morel weliswaar historicus na een jaartje bissen, willen we het jongste boek van Lieven Saerens aanraden, De Jodenjagers van de Vlaamse SS (zie:
http://www.cegesoma.be/media/chtp_beg/chtp15/022_saerens_chtp15.pdf en http://www.cegesoma.be/media/chtp_beg/chtp16/002_saerens_chtp16.pdf, of klik op illustratie 3). Lees dat eerst eens vooraleer nog eens uit de nek te kletsen. Of Gewillig België. Of Vreemdelingen in een wereldstad. 

Karel De Gucht, Patrick Dewael en Bart Somers hebben in een opiniebijdrage in De Standaard gisteren erop gewezen dat het Forum van Joodse organisaties en burgemeester Janssens met de excuses aan de Joodse gemeenschap uitdrukkelijk geen verwijzing naar het VB hebben gemaakt, maar De Wever het Forum en Janssens ervan beticht met de excuses onrechtstreeks het VB te willen treffen. Karel De Gucht, Patrick Dewael en Bart Somers vervolgens over de politicus Bart De Wever: "Eens te meer legt hij daarmee iedereen zwijgplicht op over al wat met extreemrechts te maken heeft, nu en in het verleden. Dat is zowel maatschappelijk als wetenschappelijk een kromredenring en we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat net de afwijzing, meer dan de excuses zelf, vooral een politiek signaal is." Op polls die op verschillende websites verschenen, gaven velen De Wever gelijk in zijn afwijzing van de excuses voor de jodenvervolging. Het is die bruine onderlaag van de bevolking die Bart De Wever wil aantrekken en voeden.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, boeken, racisme |  Facebook | | |  Print

06-10-07

Vrouwen op Het Andere Boek

Vandaag en morgen vindt in het Zuiderpershuis in Antwerpen de eenendertigste editie plaats van Het Andere Boek. Voor het volledige programma: klik eenmaal op de affiche. Wij willen hier – in deze week waarin we wezen op het vrouwonvriendelijke karakter van het VB – even focussen op twee vrouwen die hun eerste boek voorstellen op Het Andere Boek.

Vandaag interviewt Steven De Bock (Het Nieuwsblad) om 14 uur Anja Hermans die haar levensverhaal op papier heeft gezet in Kleine vonk, groot vuur. Wij publiceerden hier een fragment uit het boek over een betoging van Groen Rechts, en vooral de houding van de Antwerpse politie daarbij (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/4954674/kleine-vonk-groot-vuur). Een interview met Anja Hermans kan je lezen door eenmaal te klikken op foto 2. Anja Hermans, bekend als lid van het Animal Liberation Front (ALF), is nu media-activiste en stagiair bij de kinderboerderij in Wilrijk waar ze uitgerekend morgen, zondag hun dertigjarig bestaan vieren. Bij deze ook boer Karl: gefeliciteerd!

Is het boek van Anja Hermans al een paar weken uit, het eerste boek van Rachida Lamrabet is pas deze week van de drukpersen gerold. Vrouwland is het verhaal van jonge mensen die dromen van een beter leven en die elk op hun eigen manier op zoek gaan naar de vervulling ervan. Rachida Lamrabet schrijft met veel tederheid en inlevingsvermogen over haar personages en hun onzekerheid en angst om hun eigen identiteit te laten zegevieren op een door de samenleving opgelegde identiteit. Deze week blogt Rachida Lamrabet voor Weekend Knack. Je kan het volgen door eenmaal te klikken op foto 3. Vrouwland wordt morgen, zondag om 15 uur voorgesteld in het Zuiderpershuis.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouw, boeken |  Facebook | | |  Print

29-09-07

Schermutseling

Helmut Lotti, in Het Nieuwsblad gevraagd naar een balans van de 0110-concerten een jaar later, zou onmiddellijk opnieuw meedoen aan een 0110-concert maar nu om België samen te houden. Hemut Lotti: “Verdraagzaamheid is geen theorie. Dat is iets met je buren, in het verkeer (…). En daarom zou ik ook direct weer meedoen aan een nieuwe 0110 voor België, voor de eenheid van ons land en voor de verdraagzaamheid tussen Vlaanderen en Wallonië.” Maar als je voor verdraagzaamheid pleit, moet je bestand zijn tegen kritiek. Kim Gevaert, die mee haar handtekening zette op de Red de solidariteit-petitie, kreeg voor haar standpunt een stormloop van Vlaams-radicalen op haar website te verduren. Al viel het al bij al nog mee – zoals wij gisteren al schreven waren er minstens evenveel fans die Kim Gevaert voor haar handtekening steunden dan er ‘fans’ waren die Kim Gevaert met hatelijkheden overlaadden, zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070928 – toch schrok Gevaert van de reacties.

Het zijn inderdaad beroerde tijden voor wie een standpunt inneemt dat de Vlaams-radicalen en rechts, voor zover dit al niet samenvalt, niet welgevallig is. Tom Lanoye heeft er overigens zijn volgend boek deels aan gewijd, Schermutseling. Het boek ligt nog niet in de boekhandel, maar voor de De Standaard der Letteren-editie over Het Andere Boek kon Tom Naegels het al inkijken. Een column van Tom Naegels is overigens één van de mikpunten in Schermutseling. Maar toch vind Tom Naegels het boek van die andere Tom een aanrader. Tom Naegels: “De essays in Schermutseling zijn niet alleen geestig, ze zijn vooral darn good beargumenteerd. Daarbij is Lanoye op zijn best als hij de actualiteit verlaat en, zoals in de interludia, voor het echte weidse overzicht kiest. Net als Geert Mak en Bas Heijne schrijft Lanoye steeds minder als straatvechter, en meer als een staatsman van de letteren, die weliswaar met vuur (en hier en daar een gemene tackle) zijn overtuiging verdedigt, maar dat doet met de geschiedenis, de internationale context en het algemeen belang in het achterhoofd. Een schrijver ook met een oprechte bekommernis voor waar de sfeer van de laatste jaren toe kan leiden. Opvallend vaak lees je vertwijfelde verzuchtingen van het type: 'Staan we voor een replay van de Koude Oorlog, toen het ideologische debat ook werd vergiftigd door hysterie en scheldpartijen?' 'Zoeken we bondgenoten of maken we vijanden?' Wordt dit 'andermaal een oorlog waarbij iedereen verliest. Behalve de fanatici aan beide kanten'? In die zin is Schermutseling zelfs een uitgestoken hand naar de rechterzijde. Een uitnodiging om de redelijkheid terug te vinden. En om, na enkele jaren van gulzige triomf, oog te krijgen voor de eigen reflexen en de eigen blinde vlekken.”

We vrezen dat dat van die “uitgestoken hand” hopeloos is. Maar het is toch uitkijken naar de nieuwste essaybundel van Tom Lanoye. Lanoye leest voor uit Schermutseling (en uit De Monstertrilogie) op Het Andere Boek (zondag 7 oktober, 16 uur).Wij hebben nog enkele vrijkaarten voor Het Andere Boek, zaterdag 6 en zondag 7 oktober. Ons snel mailen met opgave van je adres, en of je één of twee kaarten wil, is de boodschap. Voor zover nog voorradig worden de kaarten je per post toegestuurd.

00:09 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, boeken |  Facebook | | |  Print

22-09-07

Vrijkaarten voor Het Andere Boek

“Amper negen procent van de wereld is wit. Maar die negen procent doet alsof de hele wereld wit dénkt. Dat is afgelopen. De blanken zullen zich schikken in nieuwe verhoudingen.” Moet je schrijver zijn om zo’n quote te doen? Neen, maar het helpt.

Adriaan Van Dis, van wie bovenstaande uitspraak is, vorige week opgetekend in Weekend Knack, komt niet naar Het Andere Boek, maar daar komt nog wel ander ‘schoon volk’. We wezen hier al op Jan Balliauw, Karel De Gucht, Anja Hermans, Rudi Van Doorselaer, Lieven Saerens, Chris De Stoop, Rik Pinxten, Ludo Abicht, Kathleen Van Brempt, Dirk Geldof, Dirk Barrez, John Vandaele, Gie Goris, Wim Helsen, Paul Mennes, Ibrhim Selman, Rachida Lamrabet (foto 1 en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070208) en Tom Lanoye (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070916).

Maar er is nog meer. Mark Schaevers bijvoorbeeld die een pleiade van auteurs en intellectuelen interviewde over het huidig tijdsgewricht (zaterdag, 15 uur), Annelies Beck die de Britse auteur Jonathan Coe interviewt (zaterdag, 16 uur), Anna Luyten die Sophie Gee Alon Hilu introduceert (zaterdag, 17 uur), Frank Albers (foto 2: Beatland, klik op de afbeelding voor meer info over het boek - zondag, 13 uur), Kurt Van Eeghem die onder andere Annelies Verbeke aan de tand voelt (zondag, 14 uur), Marc Reynebeau die Catherine Vuylsteke (China-kenster van De Morgen) op de knie legt, Ingrid Van der Veken die enkele buitenlandse auteurs voorstelt… En natuurlijk is er nog een boekenmarkt (bekijk er eens Niet Opnieuw – foto 3, klik op de foto voor de inhoud), zijn er tentoonstellingen en is het altijd prettig mensen er terug te zien.

En er is nog goed nieuws. AFF/Verzet heeft twintig vrijkaarten voor Het Andere Boek, zaterdag 6 en zondag 7 oktober in het Zuiderpershuis in Antwerpen, Waalse Kaai 14. Vrijkaarten die we per twee of enkel ter beschikking stellen mits je ons mailt met de mailknop in de rechterkolom van deze blog. Geef op: je naam en adres, en of je één of twee vrijkaarten wil. We hebben je adres echt nodig want de vrijkaarten worden per post opgestuurd, het is niet het systeem als met de vrijkaarten voor het overigens schitterende stuk Vreemde Vreemdeling (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/4903371/vrijkaarten-voor-vreemde-vreemdeling-in-het-z).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

16-09-07

Na Zuiderzinnen, Het Andere Boek

Vandaag zullen weer duizenden mensen afzakken het literatuurfestival Zuiderzinnen (foto 1). Bij het overlopen van het programma bekruipt ons echter het gevoel dat bij deze achtste editie teveel van hetzelfde als de voorgaande jaren geprogrammeerd wordt. Het Andere Boek, zaterdag 6 en zondag 7 oktober, lijkt zich daarentegen herpakt te hebben. Was het de jongste jaren niet duidelijk in wat het nog verschilt van Zuiderzinnen en de traditionele Boekenbeurs, is er nu weer een eigenzinnige programmatie van lezingen en debatten.

Zaterdag 6 oktober wordt onder andere het boek Brullende muis voorgesteld, boek waarin VRT-journalist Jan Balliauw de Belgisch-Amerikaanse relatie de jongste jaren reconstrueert. Samen met de auteur komt ook minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht tekst en uitleg geven (11 uur). Anja Hermans heeft haar levensverhaal pas te boek gesteld: Kleine vonk, groot vuur (foto 2). Toen wij het boek hier voorstelden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070908) werd de tekst ervan overgenomen op het Stormfront-forum met de woorden “Hier nog wat proza van de plezante jongens van het Antwerpse AFF, nooit te dol om een terroriste aan de borst te drukken.” (14 uur).

Gewillig België, de studie over de betrokkenheid van de Belgische overheid bij de jodenvervolging, werd hier al eerder gesignaleerd (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070218). Dat Bart De Wever niet wil dat het Antwerps stadsbestuur verontschuldigingen aanbiedt voor haar aandeel in de jodenvervolging kon je hier ook al lezen (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070531). Auteur Rudi Van Doorselaer komt toelichting geven op Het Andere Boek, samen met Lieven Saerens die in De Jodenjagers van de Vlaamse SS. Gewone Vlamingen? de belangrijkste Antwerpse Jodenjagers bij naam noemt, netwerken en verbanden blootlegt, en ook het gerechtelijk onderzoek na de oorlog onder de loep nam (17 uur).

In Het complot van België (foto 3), het jongste boek van Chris De Stoop, schetst Chris De Stoop de cultuur van paranoia en complottheorieën. Cultuur die niet gestopt is na het inleveren van de kopij van zijn boek. In interviews naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek wees Chris De Stoop op het kwalijke van uitspraken als die van Yves Leterme over Guy Verhofstadt: “Wie gelooft die man nog?” Een uitspraak die niet alleen nog eens als een boemerang terug zal keren in het gezicht van Leterme, maar ook angst en achterdocht als omgangsvorm aanwakkert. Niet het beste cement voor een harmonieuze samenleving (18 uur).

Zaterdag 7 oktober moet je er al vroeg bij zijn wil je Rik Pinxten en Ludo Abicht met elkaar in debat zien gaan naar aanleiding van De strepen van de zebra. Een oproep aan alle vrijzinnige humanisten en gelovige mensen die zich afvragen hoe we tot een lotsverbetering van de mensheid komen. Moderator is minister van Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt (12 uur). Nog meer wereldleed krijgen we bij Het juk van de mondialisering en grenzeloze consumptie, met Dirk Geldof, Dirk Barrez, John Vandaele en Gie Goris (13 uur).

Grappiger zal het er aan toen gaan bij de poëzie die Wim Helsen brengt voor (dixit Man bijt hond) alle vrienden van de poëzie. Wim Helsen wordt ingeleid door Paul Mennes die ook al 'schone woorden' zal spreken (15 uur). Op hetzelfde ogenblik worden anders twee interessante boeken en auteurs gepresenteerd: Dapper hart gezocht. Notities van een gevluchte Iraakse Koerd van Ibrahim Selman en Vrouwland van Rachida Lamrabet. Lachen kan dan weer terug met Tom Lanoye als die op zijn eigen wijze voorleest uit Schermutseling, een selectie uit Lanoyes spraakmakendste stukken van de voorbije zes jaar (16 uur).

Dat en nog veel meer op Het Andere Boek, zaterdag 6 en zondag 7 oktober in het Zuiderpershuis in Antwerpen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, actie |  Facebook | | |  Print

08-09-07

Kleine vonk, groot vuur

“Een oud, ingedut instinct zegt me dat ik achterom moet kijken. Ik dacht het al. Een politiewagen rijdt traag door de straat waar wij wandelen. Houdt hij het groepje achter ons in de gaten? Of observeert hij Olli, Bart en mij? De politie antwoordt twee minuten later. Een overvalwagen stormt op ons af, agenten in playmobilkostuum springen eruit en plakken ons alle drie tegen de muur. Olli is volledig overstuur, want het hysterische geblaf van zijn hond maakt de chaos nog groter. ‘Rustig, ze zullen niets met je hond doen,’ fluister ik.

Ik verbijt mijn tranen. Mijn pols is tegen de muur geknald en lijkt te splijten. We worden meegenomen naar de Luchtbal. ‘Leuk, zo’n dagje Antwerpen,’ hoont Bart. Mijn vrienden zijn vandaag van Gent naar Antwerpen gespoord omdat het Laundry Day is, een openluchtfestival. Net vandaag was er ook een actie van Groen Rechts en daar waren ze ook wel nieuwsgierig naar. Eerst zijn we naar het De Coninckplein gegaan, naar een kleine, rustige tegenmanifestatie. Jongeren brachten er gedichten met de boodschap dat we de gevolgen van het fascistisch gedachtegoed nooit mogen vergeten. Ik heb me verdekt opgesteld voor de pers en zag dat Geert aan de andere kant van het plein hetzelfde deed. We hebben voorzichtig een hand naar elkaar opgestoken.

Daarna zijn we parallel met de betoging van de ecofascisten gestapt en van op een grote afstand heb ik een aantal foto’s gemaakt. We wilden net doorsteken naar de Kammenstraat, maar zover zijn we dus niet geraakt. Samen met de meisjes die achter ons liepen, word ik in een cel gegooid. Ik ga op de betonnen zitbank liggen en sluit mijn ogen. Hier zal ik niet wakker van liggen. Ik hoop alleen dat alles goed is met de hond van Olli. Drie uur later word ik wakker gemaakt en mogen we vertrekken. Ik ga naar Laundry Day, Bart en Olli sporen terug naar Gent. Ze hebben hun buik vol van Antwerpen.

De volgende morgen verslik ik me boven mijn krant. Negen tegenbetogers opgepakt bij manifestatie van Groen Rechts. Tegenbetoging? Sinds wanneer is dat hetzelfde: enkele foto’s maken en een tegenbetoging houden? Ik had alvast niet de bedoeling om het met twee jongens en een woef op te nemen tegen veertig ecofascisten. Provocatie, nutteloos geweld… Ik heb daar al lang geen zin meer in. Nu nog de rest van Antwerpen overtuigen dat ze van mij geen geweld meer te vrezen hebben.”

Tot zover een fragment uit Kleine vonk, groot vuur van Anja Hermans, opgetekend door Wendy Huyghe. Vorige dinsdag: een lang interview in Humo en een dubbele pagina in Het Nieuwsblad, langsgaan bij het nieuwe programma van Fried’l Lesage op Radio 1 en ’s avonds nog een reportage in Koppen. De media-entree van Anja Hermans voor de voorstelling van haar boek was indrukwekkend. Wij willen het boek, uitgegeven bij Van Halewyck – Leuven, graag eveneens een promotioneel steuntje geven. Omdat het een goudeerlijk boek is, en het hopelijk wat mensen op betere gedachten brengt.

En natuurlijk omdat op deze site een neonazi onder de nickname 18 regelmatig lasterlijke uitlatingen dropte over Anja Hermans, zaken die we zoveel als mogelijk probeerden te verwijderen maar mee de reden waren waarom we de reactiemodule hier hebben moeten sluiten (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/4821211/regels). Er zijn mensen die nooit zullen leren uit hun fouten, Anja Hermans heeft het wel gedaan.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

13-08-07

Van Morendoders tot botsende beschaving. De duizendjarige oorlog tegen de islam.

Natuurlijk is het niet alleen het VB dat haar neus ophaalt voor de islam en moslims, ook in brede kringen bij de bevolking leeft afkeer van de islam, minstens onbegrip. Dat kan op concrete feiten gestoeld zijn, maar is alleszins ook de vrucht van een jarenlange ideologische strijd tegen de islam. Lucas Catherine (zie: http://www.epo.be/uitgeverij/auteursbio.php?id=11) brengt er in oktober een boek over uit: Van Morendoders tot botsende beschaving. De duizendjarige oorlog tegen de islam.

 

Bij uitgeverij EPO wordt het boek als volgt aangekondigd: “Wij versus de andere kant van de Middellandse Zee: het is een lange geschiedenis. Lucas Catherine vertelt het verhaal: over Sint-Jakob van Compostella, bijgenaamd de Morendoder en de conquista van al Andalus; over de oorlog tegen de groote Turc in het oosten van Europa. Zo heeft de Europese identiteit zich als 'het christelijke Westen' opgebouwd in een positief/negatief zelfbeeld tegenover de eeuwige moslimvijand in het oosten en het zuiden. En dit leverde nogal wat ideologische vergoelijking op: van Jacob van Maerlant die in zijn Spieghel Historiael 500 verzen lang van leer trekt tegen Mohammed, de Koran en de islam, met stereotiepen die nu nog worden gebruikt of de humanist Erasmus die voor vrede is, maar als raadgever 'Turkse Zaken' van Keizer Karel oorlog predikt tegen de islam. Vanaf de 17de eeuw zal deze Arabieren- en moslimhaat uitmonden in een algemeen koloniaal racisme. Tot het tenslotte leidt tot de theorie van de botsende beschavingen van Bernard Lewis, de ideoloog achter de oorlog tegen Irak, en Samuel Huntington, peetvader van het anti-latinodiscours. Dit boek is als een arabeske. Met een slingerende grondlijn vol figuren en motieven die ineenstrengelen tot een kluwen van hanig Europees gedrag.”

 

“Hanig gedrag”… Dat lijkt wel op het lijf geschreven zijn van Philip Dewinter.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: islam, boeken |  Facebook | | |  Print

26-04-07

Pluche. Over de banalisering van extreemrechts

Vandaag wordt het nieuwste boek van Karel de Gucht,  Pluche. Over de banalisering van extreemrechts, voorgesteld. Het wordt ingeleid door premier Guy Verhofstadt en schrijfster Monika Van Paemel. Waarschijnlijk is haar boekje  Te zot of te bot de reden dat Monica Van Paemel gevraagd is als inleidster, een boekje over onze houding ten aanzien van de multiculturele samenleving dat ons vorig jaar aangeraden werd maar wij na lezing geklasseerd hebben bij ‘Goed geprobeerd, maar toch niet hét’. Wat  Pluche. Over de banalisering van extreemrechts ons brengt, daarover is het nog te vroeg om ons uit te spreken. Vorige week verschenen in maar liefst drie kranten ‘exclusieve’ voorpublicaties, maar nergens was te lezen tot welke besluiten De Gucht komt over de aanpak van extreemrechts. Maar alleen al de voorpublicatie in  Gazet van Antwerpen ontlokte bij het VB vlammende kritiek. Vlammende maar tegelijkertijd ook zwakke kritiek.

De Standaard bracht een voorpublicatie over het populisme-hoofdstuk in De Guchts boek, met een sterk voorbeeld van populisme een eeuw geleden in Wenen. Ene Dr. Karl Lueger werd er rond de eeuwwisseling (1897-1910) burgemeester met een volks, antipolitiek programma. “Lueger, een Weense selfmade-man met een ijzeren karakter en de ideologie die daarbij paste, was het boegbeeld waar het Wenen rond het fin de siècle om vroeg. De economische recessie van het laatste kwart van de negentiende eeuw had in heel het Keizerrijk zwaar huisgehouden en de problemen stapelden zich op in de hoofdstad. De ergst getroffen lagere middenklasse zette zich af tegen de traditionele overheden met hun liberale recepten, tegen de kapitalisten en de joden die ze als verantwoordelijk zagen voor de miserie. Lueger kanaliseerde die gevoelens door zich te positioneren tegen de big business én tegen het revolutionaire proletariaat, de sociaaldemocraten.”

“Het volk waar Lueger zich op beriep, betekende echter niet hetzelfde als de bevolking van Wenen, verre van. Alleen het goede, Duitse deel daarvan telde voor hem. Tussen 1880 en 1910 was de bevolking van Wenen bijna verdubbeld, hoofdzakelijk als gevolg van massa’s immigranten die het platteland verlieten en naar de industriesteden trokken. De enorme uitbreiding mocht het karakter van de stad niet aantasten, benadrukte Lueger. De slogan Wenen is Duits en blijft Duits  werd tot een mantra verheven en alle concrete initiatieven die daaraan zouden kunnen bijdragen, werden uitgeprobeerd. Nieuwkomers moesten, tijdens massabijeenkomsten en met het nodige ritueel, voor de burgemeester een eed van trouw aan de stad zweren en beloven het Duitse karakter van Wenen te vrijwaren. Het Duits werd als spreektaal verplicht: wie het Tsjechisch of Pools gebruikte, kon beboet worden en niet-Duitse clubs werden verboden.” Hoe actueel klinkt dat niet mocht het VB haar programma gerealiseerd krijgen?

In het derde hoofdstuk van zijn boek, dat in voorpublicatie in Het Nieuwsblad  verscheen, geeft Karel De Gucht toe: “Vlaanderen, en de VLD in het bijzonder, kan een woordje meespreken over de rechtse verleiding. Ook hier is een rechtspopulistische partij niet alleen de aanzuiger, maar ook de blaasbalg voor onvrede, angst en maatschappelijk wantrouwen. Bij kiezers, en bij politici van andere partijen.” De Gucht legt vervolgens uit: “De pleidooien voor een rechtse VLD begonnen (…) steeds voor een deel vanuit een – al dan niet gespeelde – bekommernis om extreemrechts tegen te houden door een deel van hun discours en programma over te nemen, door de ondergrond van ongenoegen en schrik op een andere manier te trachten te bewerken. Het was hoe dan ook balanceren op een dunne koord, misschien wel een onbestaande koord, zonder vangnet. Wat ze onderschatten, is dat poujadisme en xenofobie zelden ruimte laten voor een breed gedragen democratische tussenoplossing. (…) Dat hadden de buitenlandse voorbeelden al langer kunnen leren. Het linkserige Leefbaar Nederland veranderde als partij volledig van karakter toen het Pim Fortuyn aanstelde als kopman.” De Gucht haalt ook nog de Oostenrijkse FPÖ aan die van karakter veranderde als de jonge Jörg Haider er het roer in handen krijgt, en komt uiteindelijk bij enkele binnenlandse voorbeelden. “Zelfs Bart De Wever stelde dit vast terwijl hij electorale trofee Jean-Marie Dedecker zijn partijraad hoorde toespreken: “Toen ik hem hoorde spreken, dacht ik: Wij worden gegarandeerd een andere partij.’”

In het vierde hoofdstuk, dat in voorpublicatie in Gazet van Antwerpen  verscheen, geeft Karel De Gucht enkele voorbeelden van het rechtspopulisme dat het VB beoefent. “Zo slaagt het VB er als geen ander in zowel arbeiders als zelfstandigen en ondernemers te overtuigen van het feit dat het aan hun kant staat. Het doet zich voor als de natuurlijke beschermer van werklozen en gepensioneerden in achtergestelde buurten terwijl de villawijkbewoners gerustgesteld worden dat het de problemen van de stad zal indammen vooraleer ze de Brasschaatse grens overspoelen. En hun dubbelzijdige houding tegenover de Antwerpse haven is intussen een gemeenplaats geworden. ‘Wij zeggen wat u denkt’ is door de jaren heen veranderd in ‘Wij zeggen wat u wil horen’. Zelden kwam de dubbele tong waarmee het VB spreekt duidelijker tevoorschijn dan tijdens het debat over het Generatiepact. Het VB verslikte zich bijna in de botsing tussen de echte mening van zijn mandatarissen en dat wat een deel van zijn traditionele achterban wil horen, tussen reacties van subtoppers als Vlaams volksvertegenwoordiger Freddy Van Gaever, die zei dat ‘stakers enkel investeerders wegjagen’, Kamerlid Ortwin Depoortere, die eiste dat de Gentse burgemeester hard zou optreden tegen stakingspiketten, of Jurgen Verstrepen, die geen begrip had voor vakbonden die ‘met oogkleppen op hardwerkende leden misbruiken om hun macht te tonen’ en de officiële positie van partijvoorzitter Van Hecke, die de gemoederen trachtte te sussen door ‘begrip te tonen voor de acties en de woede van vele werknemers’.”

De Gucht haalt ook nog het charmeoffensief aan van het VB met folders in de taal van Molière voor de Franstalige Brusselaars, en zelfs pamfletten in het Turks. “Ook de machinaties in de richting van de Joodse gemeenschap in Antwerpen zijn inmiddels berucht. Je moet het maar doen, verkondigen dat je partij de rechtstreekse afstammeling is van Staf De Clercq, de VNV-leider wiens belangrijkste bijdrage aan de verwezenlijking van de Vlaamse onafhankelijkheid erin bestaat dat hij het Vlaams-nationalisme stevig en kritiekloos de collaboratie in loodste, en ze in een adem afschilderen als de verdediger van de Joodse belangen in Antwerpen. Dewinter doet het, wat niet kan gezegd worden van de actie die hij na de moorden in Antwerpen aangekondigd had om neonazi’s de partij uit te zetten. ‘Ik ben niet van plan om al die mensen en organisaties… te gaan stigmatiseren of veroordelen’, klonk het een paar weken later al toen Humo  hem een lijstje met VB-medewerkers en militanten (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060523) voorlegde waarvan je niet anders kan dan ze in die categorie onderbrengen.”

Zoals gezegd is het VB furieus over het boek van De Gucht, en dat de Gazet van Antwerpen  daar nog wel stukken uit publiceert, maar de argumentatie van het VB is zwak. De hele voorgaande paragraaf bijvoorbeeld wordt in de VB-kritiek ‘becommentarieert’ met hier en daar wat vraagtekens te plaatsen, zoals in het 'citaat' “Ook de machinaties in de richting van de Joodse gemeenschap in Antwerpen zijn inmiddels berucht (redactie: ‘machinaties’?, ‘berucht’?). Je moet het maar doen, verkondigen dat je partij de rechtstreekse afstammeling is van Staf De Clercq (???), en ze in één adem afschilderen als de verdediger van de Joodse belangen in Antwerpen.” En voorts herhaalt het VB als bewijs nog eens haar Groot Gelijk aan: “Eén constante in het hele artikel (en wellicht ook het hele boek): frustratie. Frustratie met grote ‘F’. Tja, kunnen wij het helpen dat de Joodse kiezer en de Joodse gemeenschap in Antwerpen al lang begrepen hebben dat er geen enkele bedreiging uitgaat van het Vlaams Belang. En dat al die goedkope praatjes over het vermeende ‘racisme’ van de partij alleen maar dienen om de macht en de belangen van de machtspartijen te beschermen.” Dat Philip Dewinter in een interview met een Joods blad heeft toegegeven dat de geschiedenis is wat ze is, en Staf De Clercq een historische leider is van het VB (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050904), dat op de door het VB georkestreerde IJzerwake Staf De Clercq gehuldigd werd, dat Dewinter nog maar een paar jaar geleden de organisatoren van een andere Staf De Clercq-herdenking alle succes toewenste… Dat alles wordt in de VB-kritiek opzijgeschoven en beantwoordt door drie vraagtekens te plaatsen, bij een overigens verbasterd citaat (vergelijk maar even het origineel en de VB-versie ervan).

De VB-kritiek is zwak, de analyse van De Gucht is scherp… maar mag het nog allemaal gezegd worden? De Gucht: “Je kan Gerolf Annemans geen oratorisch talent ontzeggen. Hij is het die de aantrekkingskracht van het Vlaams Belang het meest kernachtig omschreven heeft: ‘Het Vlaams Belang blijft vuil genoeg om aantrekkelijk te zijn voor het volk.’ Waarmee hij meteen ook de meest fascistoïde uitspraak van de jongste jaren deed. Niet alle kiezers zijn het daarom perfect eens met de racistische ideologie waarvan de partij doordrongen is, maar de sleutelgatkiezer (Elders in De Guchts boek omschreven als de kiezer die enkel oog heeft voor het leed dat hem aangedaan is, of het probleem waar hij nu mee kampt, en het politieke spel louter vanuit die houding bekijkt, red.)  negeert die werkelijkheid al te gemakkelijk. Hij legitimeert daarmee het racisme en breekt de reserves ertegen af. Maar zeg dat vooral niet, of je krijgt de banbliksems over je heen, niet alleen van het Vlaams Belang. Over dit soort politieke uitspraken heerst de omerta, het schuldig zwijgen. Iemand een geweten schoppen staat niet in het woordenboek van de postmoderne politicus.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (9) | Tags: boeken |  Facebook | | |  Print

18-02-07

Foute gedachten, bis

Dinsdag werd in de Senaat een rapport voorgesteld waaruit blijkt dat de Belgische instellingen, met de Antwerpse politie voorop,  tijdens de Tweede Wereldoorlog actief meehielpen aan de Jodenvervolging. In mei verschijnt het rapport in boekvorm (bij uitgeverij Manteau/Meulenhoff), maar inleiding en besluit kan je nu al lezen op het internet (zie: http://www.cegesoma.be/eindversla_Inleiding_Besluit.pdf...). Omdat het een onderzoek is in opdracht van de Belgische regering kregen de onderzoekers toegang tot archieven die tot nu toe niet konden geraadpleegd worden, maar toch vernemen we niets wezenlijk nieuws. Lieven Saerens heeft eerder ook al uitvoerig uit de doeken gedaan wat de betrokkenheid van de Belgische overheid, en in het bijzonder de Antwerpse, was bij het nazi-regime (zie: http://www.lannoo.com/content/lannoo/fondsen/actuageschie...).

Maar geen overheid zonder voetvolk. Vlaamse collaborateurs hielpen de Duitse bezetter de holocaust uitvoeren. Journalist-historicus Marc Reynebeau wijst er dit weekend in De Standaard  op dat Saerens uit zijn gegevens een groepsportret van de Vlaamse Jodenjagers distilleerde, en dat profiel bijzonder ‘normaal’, zo al niet banaal oogt. Marc Reynebeau: “Het ging om mannen van 17 tot 42 jaar, gemiddeld 27, katholiek, meestal getrouwd en huisvader, die doorgaans alleen lager onderwijs hadden genoten, professioneel behoorden tot de lagere bedienden en, opvallend toch, niet zelden een artistieke interesse koesterden. Het waren, kortom, doorsnee kleinburgers. De meesten van hen hadden geen strafregister, maar vielen psychologisch wel op als querulanten, mensen die zich altijd verongelijkt en ontevreden toonden. Als ze het SS-uniform eenmaal hadden aangetrokken, sloeg dat lastige karakter al snel om in eigenwaan en machtswellust. Ideologisch hadden haast alle Vlaamse SS'ers een verleden als lid of militant van radicale Vlaams-nationalistische organisaties en partijen, waar fascistische en antisemitische ideeën schering en inslag waren. Velen kwamen uit het corporatistische Verdinaso van Joris Van Severen. Het Vlaams-katholieke milieu rehabiliteerde al snel het met de collaboratie in opspraak gekomen Vlaams-nationalisme. Dat excuseerde de collaboratie als het werk van welmenende, maar misleide of verblinde idealisten. Zo konden ook de SS-Jodenjagers zich zelfs in hun gelijk gesterkt voelen. Want, dixit Saerens, ze konden zichzelf wijsmaken dat ‘de verheffing van het Vlaamse volk’ ook hun hoofdbekommernis was geweest.”

Joris Van Severen, om maar enkel die naam te noemen omdat hij hierboven geciteerd werd, werd op de IJzerwake-manifestatie in 2003 in de bloemen gezet. IJzerwake waarvan al wat VB is, en nogal wat N-VA’ers, het manifest ondertekend hebben (zie: http://www.ijzerwake.org/ondertekenaars.html). En is er niet de IJzerwake, dan is er altijd nog wel een andere gelegenheid waar hij door een VB-partijkader geëerd wordt (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/262/67/lang,nl). We herhalen het: VB’ers zijn te vertrouwen noch te onderschatten.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (4) | Tags: racisme, vlaams belang, boeken |  Facebook | | |  Print