Anti-Fascistisch Front / Verzet

Met Couleur Café en Graspop is gisteren het zomerfestivalseizoen gestart. Niet meteen mainstream maar daarom niet minder interessant is het programma dat volgende zaterdag 3 juli in muziekcentrum Trix in Borgerhout wordt aangeboden, met The Oppressed als headliner.

The Oppressed is een anti-fascistische oi punk band uit Cardiff (Wales) die reeds sinds 1981 actief is. De meeste leden uit de verschillende line-ups van de band waren skinheads die openlijk in opstand kwamen tegen racisme en fascisme in de punkscene en ver daarbuiten. Dit kwam dan ook sterk tot uiting in hun songteksten, interviews, bindteksten op het podium en diverse andere acties. In 1989 bezocht frontman Roddy Moreno New York om er leden van de 'Skinheads Against Racial Prejudice' (SHARP) te ontmoeten. Bij zijn terugkeer in de UK was hij zo onder de indruk van deze beweging dat hij prompt zelf deze idealen begon te verspreiden onder de Britse skinheads. Ondertussen is deze invloedrijke band echter al ettelijke malen gesplit, maar telkens opnieuw kroop het bloed waar het niet gaan kon en stonden de heren korte tijd later toch weer op een podium. Zo ook deze keer. Nadat ze in 2006 een laatste keer splitten, speelde The Oppressed in 2009 opnieuw een show die leidt naar enkele optredens dit jaar (België, Duitsland, Engeland, Polen en Spanje).

Vóór The Oppressed treden nog op: Fabulous Bastards uit Frankrijk, Enraged Minority uit Duitsland en Pandaz uit Aalst. De avond wordt ingericht in samenwerking met Bar Mondial. Deuren open: 19.00 uur. Start concert: 19.30 uur

Het Waasland is altijd al een streek geweest waar de strijd tussen links en rechts hard tegen onzacht gaat. Lees er maar Het dagboek van een veldwerker van Karel Heirbaut op na over het huis van de communist Karel Maes dat met teer beklad werd en de strijd in Stekene rond de aanleg van een erepark voor de Oostfrontstrijders. Gisterenavond werd een VB-militant op brutale wijze aangevallen aan het station van Sint-Niklaas. Zoals in het verleden veroordelen wij elke daad van fysieke agressie.

Nadat hij op de officiële plakborden VB-propagandamateriaal was gaan plakken, werd een VB’er uit Sint-Gillis-Waas met een VB-wagen aan het station van Sint-Niklaas afgezet. Even later werd hij daar door een man met een hond aangevallen. Terwijl de VB’er nog een verklaring aan het afleggen was bij de politie, werd over het voorval al een persmededeling verspreid door het VB. De VB’er moest toen ook nog voor de nodige vaststellingen onderzocht worden door een dokter, maar volgens het VB heeft hij diverse kneuzingen, schaafwonden, een gekloofde lip en een hersenschudding. Merkwaardig is wel dat het VB meteen een foto van de aanvaller met zijn hond verspreidde. Het laatste is hier nog niet over verteld; dat het VB dit incident maximaal zal uitbuiten is zeker. Toen Tanguy Veys wijn op zijn truitje gemorst kreeg van een boze leraar was het meteen één van de twee hoogtepunten in de verkiezingscampagne van Veys vorig jaar. Het is niet omdat het VB een veroordeling van gewelddaden tegen links niet over de lippen krijgt, dat wij geweld tegen rechts niet zouden veroordelen. Wij deden dit reeds in het verleden, en doen het nu opnieuw. Het VB is politiek het onderspit aan het delven. Laten we het zo houden.

Overigens wordt er rechts, rechtser en nog rechtser gemekkerd over de Voorpost-militanten die na vandalenstreken in Wezembeek-Oppem opgepakt werden. Ruben Rosiers (Nieuw-Solidaristisch Alternatief) vroeg zich af: “Geeft dat (in zijn termen “gewoon wat vandalisme met graffiti”, nvdr.) soms blijk van een criminele organisatie (…)? Men zou het haast denken, want stande pede werd een huiszoeking bij de twee uitgevoerd. Of is dit soms een normale procedure die ze bij eender welke willekeurige grafittikunstenaar uitvoeren?” We kunnen Rosiers geruststellen. In de nacht van 9 op 10 mei werd in Gent een student opgepakt op verdenking van het spuiten van graffiti. Meteen volgde een huiszoeking, zowel op zijn kot als student als bij zijn ouders. Er werd onder andere documentatie over anarchisme en een computer in beslag genomen. Na 17 uur te zijn vastgehouden werd de student vrijgelaten zonder duidelijke aanklacht. Allicht om zeker te zijn dat hij desgevallend niet ver zou kunnen wegvluchten, had de politie de banden van zijn fiets leeg laten lopen. En in Brussel kreeg graffitikunstenaar Bonom al meerdere huiszoekingen.

Illustratie: Werk van Bonom aan de Congreskolom in Brussel. Meer foto’s hier. Dit is duidelijk van een andere orde dan de graffitikunst/vandalenstreken (schrappen wat niet past) van Voorpost.

De kranten hebben vandaag veel aandacht voor het overlijden van Bobbejaan Schoepen, en terecht. De zondag 85 jaar geworden zanger stierf gisteren, maandag, aan een hartstilstand. Vlaanderen verliest met Bobbejaan Schoepen veel meer dan de jodelende cowboy of de zanger van De lichtjes aan de Schelde.

Herlees het artikel dat wij twee jaar geleden schreven bij het uitbrengen van de laatste plaat van Bobbejaan Schoepen en herbeluister het prachtige Le temps des cerises, met Bobbejaan Schoepen en Geike Arnaert.

De internationale pers was vorige donderdag opvallend talrijk aanwezig in de Kamer van Volksvertegenwoordigers als Alexander De Croo de stekker uit de regering-Leterme trok. Maar anders dan men zou kunnen denken was de internationale pers niet naar het Belgisch parlement afgezakt voor de jongste communautaire discussie. De stemming van een boerkaverbod stond op de agenda, België zou als eerste Europees land een nationaal boerkaverbod stemmen. Daarom was de internationale pers er. Als de regering-Leterme zou struikelen over B-H-V en nieuwe verkiezingen moeten uitgeschreven worden, vervalt overigens meteen ook de stemming over het boerkaverbod en moet de parlementaire procedure voor een boerkaverbod desgevallend helemaal opnieuw doorlopen worden. Twee dada’s van het VB tegelijk hoog op de politieke  agenda, daar kon niet anders dan problemen mee komen.

Intussen valt op hoe haatdragend mensen reageren op wie enigszins begrip wil tonen voor een hoofddoek. Dat mocht De Standaard-cartoonist Ruben L. Oppenheimer de voorbije week ervaren. Hij kreeg de Solidarity Award van Press Cartoon Belgium die het beste tekenwerk uit de Belgische pers bekroont. Ruben L. Oppenheimer kreeg de prijs voor een cartoon die op 25 september 2009 verscheen in De Standaard. Daarop is een buste te zien van de Franse schrijver en filosoof Voltaire, mét hoofddoek en daaronder de zin: ‘Ik ben het volslagen oneens met wat u draagt, maar zal tot de dood toe uw recht verdedigen om het te dragen' (foto 1). Daar kwamen meteen heftige reacties op van De Standaard online-lezers. Wegens de moderatie van hun forum kunnen we niet lezen wat allemaal uitgebraakt werd, Ruben L. Oppenheimer voelde zich alleszins genoodzaakt om te reageren. Ruben L. Oppenheimer: “De tekening weerspiegelt (…) mijn eigen worsteling met de hoofddoekenkwestie. Als niet-gelovige, liberale liefhebber van vrouwelijk schoon, vind ik het eeuwig zonde wanneer prachtige dames van oriëntaalse komaf denken een niet bestaand opperwezen te moeten dienen door zichzelf af te sluiten van de wereld en mijn gulzige blikken. Voor nonnen maak ik overigens graag een uitzondering. Over de boerka kan ik helder en kort zijn: daar ben ik om verschillende redenen (…) gewoon tegen. Voor de hoofddoek ligt dat genuanceerder. Ik vind pluizige baarden lelijk en kaalgeschoren hoofden over het algemeen onsmakelijk. Te veel make-up oogt vaak ordinair en lang kalend haar bij mannen boven de vijftig is slechts zelden aantrekkelijk. Een hoofddoek vind ik – passend in dit rijtje – geen aanwinst voor de goede smaak, maar om nu baarden, kale koppen, make-up, lang haar en hoofddoeken te verbieden gaat me een stap te ver. Ieder heeft het recht om voor gek te lopen, zolang ik er maar geen last van heb.”

Ruben L. Oppenheimer is daarenboven geen Voltaire-aanhanger, maar wilde wel eens spelen met Voltaires meest geciteerde uitspraak. Ruben L. Oppenheimer: “Laat ik voorop stellen dat ik geen Voltaire-aanhanger ben. Voltaire zou met zijn abjecte opvattingen over joden en negers heel goed een pint hebben kunnen drinken met sommige van de dames en heren ‘reaguurders’ alhier.” Ruben L. Oppenheimer lijkt hetzelfde te denken als wij: vrijheid van meningsuiting, absoluut mee akkoord maar het stopt waar racisme, discriminatie en negationisme beginnen. Als er uit de moslimwereld kritiek komt op de Deense Mohammed-cartoons, vindt men aan VB-zijde die reacties kleinzielig, misplaatst en wat nog allemaal niet. Maar over een hoofddoek-cartoon, die enkel maar wil zeggen dat de hoofddoek misschien wel moet kunnen zonder dat je het er zelf mee eens bent… Dan komt er een stroom van reacties die de Nederlander Ruben L. Oppenheimer doen afvragen: “Welk flamingante putdeksel heb ik nu weer gelicht?” Overigens was er de voorbije dagen ook nog een kleine cartoonrel in Frankrijk. De al jaren in Frankrijk wonende Nederlandse cartoonist Willem had in Libération gehekeld dat de Franse politie meer jaagt op boerkadragers dan op ETA-militanten (foto 2, klik eenmaal op de afbeelding voor een grotere versie). Het leverde meteen een boze persmededeling op van een politievakbond. Cartoonist zijn, het is geen gemakkelijk beroep.   

Vandaag wordt in Antwerpen in het tot sluiting gedwongen café Bar Mondial een hommage ingericht én een cd voorgesteld met werk van de Antwerpse volkszanger John Lundström (foto 1, 1919 - 1990). Ook vandaag in Antwerpen houdt het VB in zaal Zuiderkroon een congres om haar jongste Eigen Volk Eerst!-campagne af te sluiten. John Lundström behoorde niet tot het Eigen Volk van het VB: hij was een overtuigde socialist. Toen zijn kleinzoon eens wat prutste aan een VB-bus smeet Filip Dewinter die kleinzoon hardhandig tegen de straatkeien.

Het idee voor de hommage en de cd ontstond aan de toog van Bar Mondial. Zaakvoerder Klaas Vantomme vroeg zich af of zijn klant Jon Lundström soms familie was van… En ja, hoor. Wie buiten Antwerpen is opgegroeid kent allicht Ferre Grignard en Wannes Van de Velde, John Lundström is minder bekend. “Ik denk dat het nooit zijn ambitie is geweest om bij een groot publiek bekend te worden”, zegt kleinzoon Jon (in Gazet van Antwerpen). “Hij wilde vooral elke dag muziek maken. Die nummers hoefden niet per se op een plaat te verschijnen om als broodwinning te dienen. Hij leefde vooral voor de optredens en de kinderanimatie. Zijn nummers waren soms ook erg politiek, gebonden aan de socialistische beweging uit de jaren zestig en zeventig.” Klaas Vantomme: “Hij had een enorme liefde voor Antwerpen en was een overtuigd socialist. Tegelijk had hij een afkeer voor alles wat naar macht rook. Daarom zette hij zich vaak af tegen het gezag van ’t Schoon Verdiep (= het Antwerps stadhuis, nvdr.).” De CD die vandaag voorgesteld wordt bevat de muziek van de drie LP’s die John Lundström in de jaren zeventig opnam, aangevuld met recent opgenomen andere nummers van John Lundström. Er zijn slechts 250 exemplaren van aangemaakt, die in Bar Mondial en via de Facebook-pagina over John Lundström te koop worden aangeboden.

Filip Dewinter is vandaag in Antwerpen-Zuid; Jon Lundström in Antwerpen-Centrum. Ze zullen elkaar allicht niet kruisen. In 1989, op de Antwerpse Meir, was dat anders. Dewinter is op campagne  voor de Europese Verkiezingen en doet dat vanuit een gehuurde bus (foto 2). Hugo Gijsels (in Open je ogen voor het Vlaams Blok ze sluit): “Toen hij (Filip Dewinter, nvdr.)  op de Meir propagandafolders uitdeelde, stootte hij op Jon Lundström, de kleinzoon van de gelijknamige socialistische volkszanger. Die weigert de folder aan te nemen, waarna een woordenwisseling ontstaat. Uiteindelijk neemt Lundström de folder toch aan en stopt hem onmiddellijk in een vuilnisbak. Als Lundström wil opstappen en op het zebrapad de Meir oversteekt, rijdt de Vlaams-Blokbus tegen hem aan. Als reactie rukt Lundström enkele magnetische publiciteitsborden van de bus. Hierop springen Filip Dewinter en enkele Blok-militanten uit de bus en geven Jon Lundström een pak slaag (foto 3, meer foto’s hier). Als de Blokkers merken dat ze tijdens hun gespierd bekeringswerk gefotografeerd worden door een Nederlandse dame wordt deze achterna gezeten en bedreigd door Filip Dewinter.” Tegenwoordig heeft Dewinter een paar lijfwachten die, als ze niet uitgeleend zijn aan Benno Barnard, het vuile werk voor Dewinter opknappen. In 1989 deed Dewinter het nog allemaal zelf.

Jon Lundström heeft geen spijt van het “akkefietje” twintig jaar geleden. Jon Lundström: “Ik zou het vandaag nog terug doen. Met plezier.”

Een bedrijf in het Nederlands-Limburgse Weert gaat op het volgend Sinterklaaskostuum dat het maakt het kruis van de mantel en mijter weglaten. “De Sint heeft niets meer met de kerk te maken, en zo’n kruis kan associaties opwekken met kindermisbruik in de katholieke kerk”, zegt Ricardo Ras van Ras Entertainment die zelf als fulltime presentator-entertainer meermaals in een Sinterklaaskostuum kroop. Niet dat we de hele katholieke kerk inderdaad associëren met kindermisbruik, maar het is eens wat anders dan het kruis dat op het pak van de Heilige Man zou worden weggelaten om de moslims niet voor het hoofd te stoten.

“Het Vlaams Belang is geschokt door de beslissing van het Antwerps stadsbestuur om onder het mom van zogenaamde religieuze neutraliteit Sinterklaas en Kerstmis te ontdoen van hun christelijke symbolen”, fulmineerde Filip Dewinter twee jaar geleden. “Zo mag geen kruis meer voorkomen op de mijter van Sinterklaas en wordt Kerstmis gereduceerd tot een ‘gezellig samenzijn met lekker eten’. (…) Bepaalde symbolen zoals een kruis op de mijter van Sinterklaas, feestdagen zoals Kerstmis en Pasen, tradities zoals een kerstboom en paaseieren, zijn nauw verbonden met onze Europese cultuur en beschaving. Het respecteren en laten respecteren van onze identiteit en culturele eigenheid staat zeker niet haaks op religieuze neutraliteit die het stadsonderwijs in de praktijk moet brengen. Wel integendeel, het behoort tot de kerntaken van het stedelijk, gemeenschaps- en vrij onderwijs om kinderen op te voeden tot zelfbewuste Vlamingen en Europeanen”, schreef Filip Dewinter verder nog in een persmededeling. Een en ander was volgens Dewinter het gevolg van "de toenemende druk van het aantal islamitische kinderen in het stadsonderwijs" en "het beste bewijs van de islamisering van Antwerpen en Europa." Een jaar later feliciteerde Dewinter de Vlaams Belang Jongeren omdat zij Zalig kerstfeest-affiches hadden geplakt in Antwerpen.

Het persbericht vorige vrijdag over het nieuwe Sinterklaaspak zónder kruis ontlokte enige commotie in Nederland. “Ik vind dat die mijnheer Ricardo Ras zijn eigen kruis maar moet laten verwijderen” en meer van die reacties werd bij online krantenberichten achtergelaten. Er werd gesuggereerd dat Ras betaald zou zijn door imams om het kruis op het Sinterklaaspak weg te laten. Ras zou “zwichten voor de moslims” en voorstander zijn van “witte en gekleurde Pieten” in plaats van de traditionele Zwarte Pieten. Ras ontkent dit ten stelligste. De Sint heeft volgens Ras niets meer te maken met de kerk. De verhalen rondom kindermisbruiken binnen de Katholieke kerk waren een extra reden om geen kruis meer op het pak van Sinterklaas te laten zetten. De nog niet versleten Sinterklaaspakken mét kruis blijven beschikbaar voor verhuring. Misschien een idee voor het VB in Liedekerke. Toen die op 5 december vorig jaar actie voerde op de zaterdagmarkt in Liedekerke had deze VB-afdeling een Sinterklaas bij zónder kruis (foto, klik eenmaal op de foto voor een grotere versie). Volksvertegenwoordiger en VB-perswoordvoerder Joris Van Hauthem was erbij (de eerste van rechts, rechtstaande, op de foto hierboven) en Van Hauthem zou toch moeten weten hoe het moet volgens de VB-richtlijnen.

Vandaag wordt in Antwerpen ‘Nonkel Bob’ begraven, het eerste gezicht van de kinderprogramma’s bij de openbare omroep en de man die generaties muzikanten gitaar leerde spelen.  Er is sinds zijn overlijden vorige week al veel gezegd, geschreven en getoond over Bob Davidse, maar een minder bekende anekdote willen we toch nog meegeven.

De in 1920 geboren Bob Davidse trad tijdens de Tweede Wereldoorlog regelmatig op in de Ancienne Belgique in Antwerpen, laatst nog in de televisieserie Oud België van Peter Van den Begin in beeld gebracht. Bob Davidse zong vooral Vlaamse liederen of liederen uit de Vlaamse sfeer. Zuid-Afrikaans hoorde daar ook bij. Zoals alle artiesten moest Bob Davidse zijn liedjeskeuze vooraf voorleggen aan de Gestapo. Bob Davidse had van een bekend Zuidafrikaans lied enkel het eerste couplet voorgelegd, en goedkeuring gekregen om het te zingen. Het derde couplet luidde echter: ‘Mama, ek wil een man hée, watter een man mijn lieve kind? Wil jij soms een Duitser hée, neen mama, een Duitse man die wil ek nie, want schweinefleisch dat lust ek nie…’, waarop zowat iedereen in de Ancienne Belgique begon te applaudisseren. Bob Davidse werd meegenomen naar de Feldkommandatur. Ze hebben hem daar pas 's avonds terug vrijgelaten. Er gaat ook het verhaal dat dit Bobbejaan Schoepen is overkomen, en in het verhaal met Bobbejaan Schoepen luidt het dat de aangehouden zanger drie weken lang werd vastgehouden. Bob Davidse of Bobbejaan Schoepen, uiteindelijk werd de geviseerde zanger in elk geval vrijgelaten nadat bleek dat de tekst van het gewraakte liedje vooraf  door het Duits bestuur in België was goedgekeurd. De nazi's waren dan toch niet in alles zo gründlich.

Vorige zaterdag werd in Leest, bij Mechelen, het derde Identiteit door Muziek-concert ingericht (Foto 1). Volgens De Standaard waren er “nauwelijks aanwezigen” (Foto 2: Zaal Sint-Cecilia in Leest in andere omstandigheden. Foto 2: Sköll).

De Identiteit door Muziek-avond werd na “de gekende last minute chaos voor elk concert” geopend door het Italiaanse Sköll. Meteen goed nieuws voor de kleine kolonie veelal blonde Nederlandse vrouwelijke fans van deze nationalistische versie van Eras Ramazotti, en slecht nieuws voor wie dacht dat dit een nazi-vrij feestje zou worden (zie verder). Na één nummertje van Sköll maakten rookmachines het podium bijna onzichtbaar, waarna het Nederlandse Jupiter aantrad voor hun eerste concert sinds lang. De groep telt maar twee groepsleden, en speelt “typische weidse neo-folk”. Het is maar hoe je het wil omschrijven. Daarna was het de beurt aan Standrecht die onder andere Naar Walhalla bracht. Verder ook nog In Vlaanderen rijdt de dood, een cover van Johnny Cash en Urbanus’ Madammen met een bontjas. Ter inspiratie voor de Nederlandse en Vlaamse jeugd werd afgesloten met Spreek Nederlands, lul. Het was al middernacht voorbij, en eerst moest nog de Identiteit door Muziek / Radio Rapaille-cd (“straalschijf” in hun jargon) Italia Presente, best of nationalist music - vol. 1 gepresenteerd worden. Uiteindelijk mocht Sköll terug op het podium, waarvoor “zelfs de tooghangers” hun kruk verlieten. Sköll speelde onder andere Tokio Quattrocinque, over de door Amerikaanse bommen vernielde Japanse hoofdstad, en sloot af met La Belezza, ook terug te vinden op de al genoemde nieuwe “straalschijf”.

’s Anderdaags was Sköll voor een namiddagconcert in Sint-Niklaas, nieuwe hometown van Rob Verreycken. Op zijn blog feliciteerde Rob Verreycken Identiteit door Muziek voor de gekozen koers: “Men zoekt zangers en groepen die radicaal nationalistisch zijn en dus zonder misplaatste schaamte omgaan met de eigen geschiedenis. Maar tegelijk verwerpt men nostalgisch gedweep met nazisme en neo-nazisme, en zegt men duidelijk dat Blood and Honour-toestanden en -symbolen op deze concerten niet welkom zijn. Dat is niet de gemakkelijkste koers, maar het is wel de enige juiste.” Rob Verreycken vertelde er niet bij dat Sköll alvast in Leest als openingsnummer van de avond Trieste 1953 speelde, opgedragen aan de slachtoffers van het bombardement op Dresden en diezelfde zaterdag gepoogd te herdenken door enkele duizenden neonazi’s. Het nummer is daarenboven een cover van Ultima Frontiera, groep die optrad op het zogenaamde jeugdcongres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in Oostkamp waar een groepslid van Ultima Frontiera tegenover Koppen doodleuk zei fier fascist te zijn en de Ultima Frontiera tijdens hun optreden de Hitler-groet bracht en bij het publiek uitlokte. Wannes Van de Velde en Roland Van Campenhout in hun versie van Master of War, Oorlogsgeleerden,  lijkt ons dan toch een beter statement tegen oorlog en “nostalgisch gedweep met nazisme”.

Door de media-aandacht voor de zestigste verjaardag van Raymond van het Groenewoud (foto) is 14 februari niet langer alleen Valentijntjesdag. We weten nu ook dat het op 14 februari de verjaardag is van de man die zalen liet vollopen in Aalst, Peutie, Zwevezele en Genoelselderen…

Het is lang geleden dat wijzelf de man (“Ik ben de man waar je steeds op steunen kan…”) nog aan het werk hebben gezien. Het eerste concert dat we van hem zagen, herinneren we ons daarentegen nog als was het gisteren. In 1973, in de Alma in Leuven, Raymond toen nog met zijn groep Louisette, op een benefiet voor de Revolutionaire Arbeidersliga (RAL). De laatste jaren zagen we RvhG niet meer bij dergelijke gelegenheden. “De ergernis bij het aanschouwen van de mij omringende wereld is zeker niet minder geworden”, zegt RvhG. “Maar je krijgt wél het verstand om je ervoor af te sluiten. Daardoor word je misschien niet milder, wel rustiger. Je leert ermee leven.” Of het echt verstandig is je ervoor af te sluiten, is nog wat anders. Laat ons zeggen dat je met het vorderen van de leeftijd, je het probeert leefbaar te houden voor jezelf. Als antwoord op Identiteit door Muziek laten wij hier dan maar de Chachacha horen: “In de muziek bestaan ook veel racisten. Hun kop is leeg, de mode vult ze op. Dan is het reggae, en dan moet het weer cold-wave. Jezus Christus, wat zit er in hun kop. Kijk eens naar mij, ik hou van veel muziekjes. Speel alles graag, en wie doet mij dat na. En net onlangs, bij bomma op de zolder. Ontdekte ik de zwoele cha cha cha. Pa para pa para pa. Pa para pa para pa. Pa para pa para pa.” En om Filip Dewinter koleirig te maken, nog deze drie vrouwen in een meezinger op tekst en muziek van RvhG, op een 11-julifeest in Kapellen. Raymond, ook van ons een gelukkige verjaardag gewenst. Nog veel liefde voor de muziek (en voor Sigrid).

Het ’Identiteit door Valentijn’-concert vanavond (foto 1) vindt plaats in het zaaltje van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia van Leest, een deelgemeente van Mechelen met zo’n 2 800 inwoners. Ze gaan daar nog verschieten van het volk dat hun zaaltje (foto 2) gaat innemen. De uitbaatster wist gisterenavond niet meer dan dat het “iets met Valentijn te maken heeft.” Er is plaats voor een 200 à 250 mensen.

Het Vlaams Belang bereikte de voorbije dagen meer volk. Aan stations, op markten en andere openbare plaatsen verdeelden militanten ruim 200 000 folders en hartvormige snoepjes (foto 3) om uit te leggen dat België een gedwongen huwelijk is, en houden van Vlaanderen betekent dat er geen geld meer naar Wallonië mag vloeien. “De liefde kan immers niet van één kant blijven komen.” Veel liefde hebben we bij het VB anders nog niet gezien. Wel narcisme.

Identiteit door Muziek (IdM) is “een onafhankelijk collectief dat tot doel heeft de nationalistische beweging te ondersteunen en de nationalistische levensvisie te bevorderen (…) door de verspreiding van, berichtgeving over én de organisatie van concerten met identitaire en non-conformistische muziek.” IdM zegt zich volledig te houden aan de Belgische wetgeving en geen banden te hebben “met groepen/organisaties die zich hier niet aan houden.” Toch staat over de zaal waar hun zogenaamd ‘Identiteit door Valentijn’-concert aanstaande zaterdag doorgaat (foto 1) niet meer op de affiche dan dat het in de regio Antwerpen is. Voor de precieze locatie is het zich informeren à la manière de Blood and Honour.  

Je moet mailen naar een e-mailadres bij autonoom.net, een portaalsite van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), de Hasseltse Bockenreyders, de Antwerpse Autonome Kameraden, de internetzender Radio Rapaille enzomeer. Vanaf morgenavond wordt meer bekendgemaakt over de locatie voor het concert. De Nederlandse neo-folkgroep Jupiter opent de avond. Over de groep is minder te vertellen dan over de groepsleden. Opgericht in 2005 lag de groep meer stil dan ze actief was. Jupiter is opgericht door Arjan Peeks, een metalhead die in nog andere muziekprojecten actief is, waaronder de (extreem) rechtse Black Metal-groep Cultus. Peeks is eigenaar van het Black Metal / National Socialist Black Metal-label Heidens Hart. Tweede man bij Jupiter is Jasper Velzel die als eigenaar van Berzerker Records veroordeeld werd voor het verspreiden van racistische, fascistische en antisemitische cd’s. Later duikt Velzel op als drummer bij de NSBM-groep Calslagen en bij Brigade M (groep van Tim Mudde die we kennen van hun optreden bij het ‘jeugdcongres’ van het N-SA in Oostkamp, de letter M verwijst naar de Nederlandse fascist Anton Mussert). Jupiter wordt door IdM geroemd omdat de groep “met zijn stuwende trommels een eigen en militanter geluid” heeft dan andere neo-folkgroepen.

Standrecht is een Nederlandse extreemrechtse rockgroep uit de omgeving van Eindhoven. In hun nummers komen thema’s aan bod zoals verzet tegen de multiculturele samenleving en het communisme, tegen de islam die Europa binnendringt… Het nummer Wij zijn bereid op de cd Zwart als ravenveren is een licht aangepaste versie van een tekst uit de Studentencodex van het KVHV. In een ander nummer op dezelfde cd bezingt men de blanke boeren die in Zuid-Afrika strijden tegen de zwarte bevolking. Op de eind vorig jaar verschenen cd Liederen met de hamer wordt Che Guevara bezongen als De slachter van La Cabana en komt heidendom, vrijheidsstrijd en Nietzcheaanse filosofie om de hoek kijken. Standrecht ageerde meerdere keren tegen het gebruik van nazistische symboliek, maar had geen moeite met hun deelname aan de verzamelcd More Hate 88, waarbij ‘88’ verwijst naar tweemaal de achtste letter van het alfabet oftewel de eerste letters van Heil Hitler, en er muziek op deze cd staat van extreemrechtse en neonazistische groepen als Grinded Nig, Operation Racewar en Kolovrat. Het in 1999 opgerichte Standrecht heeft zich inmiddels versterkt met de Vlaamse zangeres Gwende, alias Goedele Janssens die we kennen van lezingen bij Voorpost, een optreden bij de Radicale Sporenherdenking en haar aanwezigheid bij de IJzerwake. Het is al de tweede keer dat Standrecht optreedt bij een IdM-concert. De vorige keer was op 28 maart 2009.

Hoofdvogel van de IdM-avond is Sköll uit Italië die behoort tot de zogenaamde Identiteitsrock-scene. Groepen die zich richten op de tradities van het eigen land en alles wat die tradities in ere houdt. Daar is niets mis mee, zanger Frederico Goglio zoekt het evenwel meteen verder dan Italië. Hij is een fervent aanhanger van de ultranationalistische en conservatieve denker en schrijver Yukio Mishima. In zijn boek Patriotism verduidelijkt Mishima dat je na een mislukte machtsovername hara-kiri moet plegen, iets wat hijzelf in 1970 trouwens deed. De Italiaan Massimo Morsello wordt als belangrijkste muzikale inspiratiebron genoemd, maar (niet) toevallig is dat ook iemand die zich voor één van zijn cd’s liet fotgraferen bij een beeld gebouwd ter ere van de Italiaanse fascistische dictator Benito Mussolini. Bij de begrafenis van Massimo Morsello in 2001 werd massaal de Hitler-groet uitgebracht. Sköll-zanger Frederico Goglio was lid van de neofascistische Movimento Sociale Italiano (MSI). Toen die het fascisme afzwoor en Alleanza Nazionale (AN) werd, verliet Frederico Goglio de AN omdat hij zich “niet goed kon vinden in de nieuwe richting die de beweging insloeg.” Goglio is een man naar het hart van Kris Roman (Euro-Rus): Goglio verzet zich tegen de “overheersing en destabiliserende rol” van de Verenigde Staten, die maakt dat Europa verzwakt en zich bijgevolg moeilijk kan verdedigen tegen de druk van de islamitische bevolking. De toekomst van Europa zou volgens Goglio gaan langs Rusland.

Daags na het IdM-concert treedt Sköll op in Sint-Niklaas, op een Italiaanse zondagnamiddag ingericht door de Gebroeders Van Raemdonckkring (foto 2). Inrichter van de IdM-avond is 'Ruben' (foto 3: fragment uit de Koppen-reportage over het ‘jeugdcongres’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief vorig jaar 10 oktober). 'Ruben' is actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en was één van de sprekers na de betoging van het N-SA op 10 november vorig jaar in Gent. Bij Radio Rapaille verzorgt hij als ‘Ruben’ een studentenprogramma, als ‘Malinwa’ een sportprogramma en als ‘Mechelaar’ brengt hij in het Dietse Dinsdag-programma van Tim Mudde verslag uit van culturele en andere evenementen. Ogenschijnlijk schiet er zo nog maar weinig tijd over voor een ander geesteskind van 'Ruben': de Autonome Nationalisten Mechelen. Volgens onze informatie zou het IdM-concert trouwens in het Mechelse ingericht worden. Na de optredens op het IdM-concert wordt er muziek gedraaid door Radio Rapaille-dj’s. De hierboven al tweemaal genoemde Tim Mudde lult in de ergerlijkste vrije radio-stijl bij Radio Rapaille onder het pseudoniem DJ Hadjememaar, maar hij zal er zaterdag niet bij zijn.

Vorig weekend was Andrea Croonenberghs op haar route van muziekhoofdsteden voor het VRT-programma Vlaanderen Vakantieland in Jamaica. Helaas voor de liefhebbers van roots reggae hoor je op Jamaica tegenwoordig meer dancehall, en ska is er al helemaal verdrongen tot twee uurtjes oldies op de plaatselijke radiozender. Maar in Europa heeft ska nog wel een aantal liefhebbers. Niet alleen onze chef-weblog AFF/Verzet maar ook Bart Debie zouden ska-liefhebbers zijn. Het schetst meteen de tweedeling: ska heeft zowel aanhangers ter anti-racistische als ter extreemrechterzijde.

Ska is van oorsprong anti-racistisch. Denk ook aan de Britse versie die eind jaren zeventig succes had met groepen als The Specials, en zie ook de oprichter van het Engelse TwoTone-label Jerry Dammers die tevens schrijver is van Free Nelson Mandela en organisator is van een reeks Rock against racism-concerten. Maar ska en de skinheadbeweging werden gekaapt door neonazistische Britten, vandaar de kwalijke reputatie die skinheads hebben. In de film This is England wordt treffend in beeld gebracht hoe neonazi’s skinheads voor hun kar spannen. Gelukkig kunnen niet alle skinheads (de uitdrukking is in dit geval wat ongelukkig, maar allez) over één kam geschoren worden. Er zijn ook anti-racistische en anti-fascistische skinheads, de benaming skinhead werd overigens voor het eerst gebruikt door een zwarte ska-band. In West-Vlaanderen is pas een groep ‘SHARP Westside’ opgericht. SHARP is het letterwoord voor Skinheads Against Racial Prejudice. De initiatiefnemers zijn afkomstig uit Poperinge en Roeselare, en willen alvast met een Facebook-groep mensen verzamelen die zich inschrijven in de brede anti-racistische beweging die ijvert voor tolerantie en verdraagzaamheid. Ze zijn bijvoorbeeld ook tegen homofobie (terwijl homofobie anders wel mainstream is in Jamaica) en voor dierenrechten.

SHARP Westside promoot ook anti-racistische en anti-fascistische bijeenkomsten en activiteiten, zoals het Anti-Fascist Oi!-festival dat op 6 februari in Londen georganiseerd wordt. Oi! Is een substroming van de punkmuziek, muziekgenre waar skinheads ook graag naar luisteren. Bovenaan de affiche in Londen staat The Oppressed, de antiracistische Oi!-tegenhanger van Blood and Honour-groep Skrewdriver. Wie dacht dat de Rock against racism-beweging dood is, vergist zich. Join the club!

Vanavond is Antwerpen het toneel voor een optreden van de Franse National Socialist Black Metal-groep Ad Hominem. De groep speelde in april reeds in Hekelgem (Vlaams-Brabant). Het VRT-reportagemagazine Koppen was erbij en registreerde Hitler-groeten, hakenkruisen en racistische teksten. Ad Hominem treedt vanavond op in De Rots, een metalcafé in het Antwerpse stadscentrum. Vlakbij het donkerbruin hol De Leeuw van Vlaanderen.

De Rots is anders geen café dat bekend staat als verzamelplek van extreemrechts, het is een metal café waar plaats is voor de verschillende subgenres van metal. Helaas is er nu ook plaats voor National Socialist Black Metal (NSBM). Ad Hominem speelt “strak, agressief en grimmig”, noteerde het metalfanzine Zware Metalen na het optreden in Hekelgem. Maar er waren duidelijk niet alleen loutere muziekliefhebbers naar Hekelgem afgezakt. “De ZOG-klassiekers kwamen hitgevoelig aan bij enkele scanderende fans”, luidt het verder. ZOG staat voor Zionist Occupation Government, de vermeende Joodse wereldheerschappij. Door Ad Hominem onder andere bezongen (nouja) in Planet ZOG. Volgens een interview met de leadzanger van Ad Hominem hun succesnummer. Die Joodse wereldheerschappij blijft hen intussen bezig houden. Eén van de nummers op hun jongste cd Dictator, is ZOG is dead. “Van enig rechts gedrag (ik hou het eufemistisch)”, vervolgde de recensent van Zware Metalen over het optreden in Hekelgem, “viel wel iets te merken (handjes…) en je kon natuurlijk enige sympathieën opmerken die niet altijd even maatschappelijk aanvaard zijn (lees: van bedenkelijk niveau). Doch de muziek primeerde. Om de mensen van Antifa even te jennen: ik heb een hakenkruis gezien, en nu ben ik he-le-maal overtuigd dat fascisme de enige echte toekomst is van de mensheid. Ik wil maar zeggen: krijg context…”

De huisrecensent van Zware Metalen beseft het “bedenkelijk niveau” van Ad Hominem, maar vindt dat men er niet te zwaar aan moet tillen. Metal heeft fans in verschillende milieus. Tot en met in de Belgische regering. We gaan dus ook niet de liefhebbers van black metal veroordelen, maar – zoals de Duitse undercover-journalist Thomas Kuban uitlegt in de Koppen-reportage (vanaf 4’15”) – er is een toenemende vermenging van neonazi’s en black metal-liefhebbers. Dat blijkt ook uit de reacties op het nazistisch internetforum Stormfront. ‘Sturmgewehr’ uit het Nederlandse Zeeland herinnerde vorige week aan het optreden van Ad Hominem en nog twee andere groepen vanavond in De Rots (foto 1: affiche). “Ik ben in ieder geval aanwezig”, laat Sturmgewehr weten. Ene ‘Raaf’, een Antwerpenaar, is verwonderd over het optreden van Ad Hominem in De Rots. “De Rots” is toch een ‘links kot’.” Voor de Nederlanders die naar Antwerpen afzakken heeft hij de raad: “Als je met je gezicht naar het café (De Rots) kijkt, heb je links het café De Leeuw van Vlaanderen (foto 3, klik eenmaal op de foto voor een groter formaat). Zeker eens binnenspringen.”

Stamgasten van dat laatste café waren de inrichters van een concert met de Duitse op voetbalhooligans gerichte Kategorie C op 31 oktober in Antwerpen. Naar schatting een 170 mensen zakten hiervoor af naar de Antwerpse Linkeroever. Vooral Duitsers. Onder de Vlaamse aanwezigen werden leden van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) zoals Ruben Rosiers en mensen uit het Blood and Honour-milieu herkend. Helaas voor hen was de vloer niet echt geschikt om te pogoën, nogal wat fans verlieten het cultureel centrum Ter Schelde met “blutsen en builen”. Voetbalhooligans waren er bijna niet, enkel een paar mensen van “de oude garde van den Beerschot”. Het voortijdig bekend geraken van de zaal waar het concert zou plaatsvinden zorgde voor vermakelijke televisie. Maar het zou toch leuker zijn als Antwerpen zich eens op een andere manier toeristisch profileert dan met de muziekgroepen die nu naar de Scheldestad afzakken.

De multiculturele samenleving: je kan er tegen zijn, maar ze is er nu eenmaal. Dat ondervinden deze week ook de lezers van ’t Pallieterke. In het Staatsblad van de radicale Vlaams-nationalisten staan deze week maar liefst twee recensies van cultuurproducten van vreemde komaf: het toneelstuk Belga, geschreven door Rachida Lamrabet (Antwerpen / Mielen-boven-Aalst), en de film Les Barons van Nabil Ben Yadir (Sint-Jans-Molenbeek).

’t Pallieterke over Belga (foto 1): “(…) Op de scène onmiddellijk exuberantie: Mostafa, Mourade en Lotte rocken hun ledematen haast in de knoop. Levendigheid zal het verloop kenmerken. Mostafa is de zoon van Mourade, en Lotte was Mourades vriendin. In flashbacks vernemen we dat Mourade in serres werkte, kabels legde en verliefd werd op de dochter van zijn baas. Nu, vele jaren later, is Mourade gestorven. Zoon Mostafa wil uitzoeken wat zijn vader bezielde toen hij zijn origines ruilde voor de westerse cultuur. Lamrabet vindt antwoorden in jeugdige drang, in zucht naar avontuur als zoektocht naar geluk achter (onbereikbare) horizonten. Toch heerst tweespalt achter ‘les collines’. Of Mourade nu hier is of ginder, telkens weer zal hij zich eenzaam voelen uit heimwee naar het andere land. Ook als hij met zijn analfabete moeder converseert (via cassettes, als zuil opgestapeld op de scène) voel je sereen sentiment. Poëtische schilfers flikkeren doorheen een ‘couleur locale’. We aanhoren Nederlands, ratelend Frans en krakend Arabisch (met boventiteling). Leuke uitlatingen ook: ‘Marokkanen beweren: Vlaams is net zoals Berbers, je bent er niks mee.’ Regisseur Michael De Cock zweept de cast op. Mourade acteert als een spring-in-‘t-veld, en Lotte is een pittig Belga-meisje. (…) Mits wat meer rust en declamatorische gedragenheid, had het uurtje tekst van Rachida Lamrabet ons écht kunnen bekoren.” Onze theaterrecensent kwam daarentegen naar huis met de opmerking dat “Belga swingt als een tiet”. Misschien speelt een leeftijdsverschil tussen de recensent van ’t Pallieterke en onze recensent daarbij een rol. En anders, meningen kunnen natuurlijk verschillen.

In elk geval moest een andere recensent van ’t Pallieterke zich de voorbije week reppen om nog een ander product van allochtonen te zien: de film Les Barons (foto 2). Een tranche de vie over het leven bij de allochtone gemeenschap in het Brusselse, met Jan Decleir als (Franstalige) autochtone kruidenier in Brussel en geestige vertolkingen van een rits allochtone acteurs. K.T. in ’t Pallieterke: “De film loopt al een aantal weken, dus, ja, ik ben behoorlijk laat met mijn bespreking. Laat ik eerlijk zijn, ik dacht deze ‘baronnen’ rustig aan mij te laten voorbijgaan. Je kunt tenslotte niet alles zien en een film gemaakt door enkele allochtone jongeren uit Molenbeek staat niet bovenaan mijn agenda. Maar als diezelfde film zomaar uit het niets de hype van Brussel wordt, dan moet uw dienaar zijn plicht doen, bioscoopwaarts trekken en verslag uitbrengen. En, opnieuw eerlijk, ik was verrast." Na het verhaal van de film komt K.T. tot het besluit: “Ben Yadir tekent dat milieu met ironie en zelfspot (…). Spoedig ook sluipt een ernst in die humor die de film zin en betekenis geeft. (…) Dit is een film die in eigen boezem durft te kijken, een spiegel wil voorhouden (…). Ben Yadir steekt geen beschuldigende vinger op, noch naar allochtonen, noch naar autochtonen. Eigenlijk vraagt hij gewoon: is dit het leven dat je wilt leiden?” In Antwerpen is Les Barons al aan haar derde week toe, maar veel volk was er niet in de UGC als wijzelf en anderen gingen kijken. We vrezen dan ook dat de film niet lang nog op de speellijst blijft staan. In Brussel loopt het daarentegen storm voor de film. Terecht. Het is één van de betere Belgische films van de laatste jaren. Zonder pretentie, maar misschien daarom des te plezanter en maatschappelijk relevant. En zelfs ’t Pallieterke is er door gecharmeerd.

Gisterenavond ging in Mechelen Belga in première (foto 1). Een toneelstuk over de eerste generatie migranten die naar België kwam en hun hier opgroeiende kinderen, toneelstuk geschreven door Rachida Lamrabet (foto 2). Haar eersteling op dit vlak. Na in 2006 de Kif Kif Literatuurprijs ‘Kleur de kunst’ gewonnen te hebben, debuteerde Rachida Lamrabet in 2007 met de roman Vrouwland. In 2008 volgde de verhalenbundel Een kind van God. Toen Vrouwland vorig jaar bekroond werd met de Debuutprijs hield Rachida Lamrabet een beklijvende toespraak  bij de opening van de Boekenbeurs. Wat een verschil met het dankwoord van de winnares van de Debuutprijs dit jaar!

Belga gaat over een Marokkaan die in de jaren zestig vol verwachting in België aankomt. Aangetrokken door sprookjesachtige beloften hoopt hij snel en bemiddeld terug te keren naar zijn vaderland. Al gauw besef hij echter dat hij in België zijn verdere toekomst zal moeten uitbouwen. Zijn vrouw komt over uit Marokko. De kinderen komen ook mee. Ze groeien op in een Westerse maatschappij. Een maatschappij met andere normen en waarden dan die waar vader vandaan komt. Ooit… zo maakt hij zichzelf wijs, keren ze allemaal terug. Maar voor de kinderen en de kleinkinderen is er geen weg terug. Belga is een toneelstuk over de dromen van de ‘gastarbeiders’, hun bijdragen tot onze maatschappij, zowel sociaal als economisch… en over hun eenzaamheid, zoveel jaren later. Een verhaal dat vandaag nog het leven in onze steden bepaalt.

“Rachida peilt in haar werk naar de complexiteit van de mens, en dit op een meedogende, scherpe, ontroerende en ook grappige manier”, zegt actrice Lotte Heijtenis. Mourade Zeguendi, die de vaderrol speelt, spreekt vooral aan “dat we geen politiek correcte allochtonen neerzetten, maar echte mensen, van vlees en bloed, met driften en verlangens.” ‘Zoon’ Mostafa Benkerroum merkt dat allochtone jongeren weinig afweten van het verleden van hun ouders “die hun dromen opgaven om hun kinderen een betere toekomst te geven” maar nu het gevoel hebben “dat ze gefaald hebben.” Regisseur Michael De Cock zegt dat het niet dé migratiegeschiedenis is (“Het gaat over die ene man en hoe het hem verging.”) maar tegelijkertijd is het ook “belangrijk de geschiedenisvervalsing waar heel wat politici zich aan bezondigen terug te draaien.”

Belga wordt deels in het Nederlands, Frans en Arabisch gespeeld, met ondertitels voor de anderstaligen. Na de première gisterenavond wordt Belga nog verder gespeeld in de zaal van ’t Arsenaal in Mechelen, om daarna er alvast tot half februari mee op tournee te gaan. Auteur Rachida Lamrabet heeft altijd al een scherpe mening gehad over thema’s verbonden aan de multiculturaliteit, maar de laatste maanden hebben we haar niet meer gehoord. In De Standaard doorbrak ze het voorbije weekend de stilte. Rachida Lamrabet: “Het debat is te agressief geworden. Wie met een genuanceerde mening komt, is zogezegd blind voor de echte problemen. Je wordt alleen nog ernstig genomen als je je radicaal uitspreekt en een vreselijk onheil voorspelt. Benno Barnard, Luckas Vander Taelen, Geert van Istendael… (…) Op mensen als Benno Barnard ga ik niet reageren. Hij is duidelijk niet op zoek naar een dialoog. Hij wil gewoon zijn gif rondspuiten.”

Als iedereen zich laat afschrikken door geïrriteerde uitvallen, zal er op de duur helemaal geen nuance meer zijn in het debat over diversiteit. Rachida Lamrabet: “Maar ze zijn er, de mensen die een genuanceerde bijdrage leveren. Ze zijn er manifest! Academici als Sami Zemni, Nadia Fadil, Bambi Ceuppens schrijven hele boeken over het onderwerp. En vervolgens komen ze nauwelijks aan het woord. Als Jean-Marie Dedecker een boek uitbrengt, krijgt dat honderd keer meer aandacht.” “Ik vrees dat de media vooral openstaan voor het gemakkelijke, verkoopbare verhaal. Een genuanceerde visie wordt al snel te complex, je moet er even voor gaan zitten. De oorlogsretoriek die het nu zo goed doet, drijft op een wolk van angst en wantrouwen. Die is heel herkenbaar voor veel mensen. Maar waar eindig je als je ze blijft cultiveren?”

Helaas bezondigt zelfs ons favoriet televisieprogramma Phara zich hieraan. Hugo Franssen (uitgeverij EPO) formuleerde laatst overigens eenzelfde kritiek als Rachida Lamrabet over wie de media wél en wie ze niet aan het woord laten, op wat de media focussen en op wat niet. De allochtonen die in Belga opgevoerd worden staan ver van de clichés. Het is verdienstelijk, maar natuurlijk maar een klein tegengewicht voor het karikaturaal beeld dat de Wim Van Rooy's, Jean-Marie Dedecker's en anderen projecteren.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog eist de Duitse bezetter jonge mannen op om in Duitsland te gaan werken. Ook in Geluwe, bij Menen in West-Vlaanderen. De drie broers Daniël, Gilbert en Marcel Durnez vluchten naar Frankrijk. Ze beloven hun moeder goed voor elkaar te zullen zorgen. Twee jaar later komt alleen Marcel weer thuis. Waarom zijn broers niet mee zijn, durft hij niet vertellen. De broers werden verraden en vervolgens gedeporteerd naar Auschwitz, Buchenwald en uiteindelijk Flossenbürg. Daniël en Gilbert sterven in dit laatste concentratiekamp.

Het verhaal was al opgetekend in het boek Ik was 18 in 44, een biografie van Marcel Durnez. Het is nu omgezet in de vorm van verteltheater, met daarbij passende beelden en live uitgevoerde muziek. Het eerste weekend van juli ging het toneelstuk in première. Zaterdag 8 november wordt het een derde keer opgevoerd. Later nog voorstellingen in Geluwe en Roeselaere, mogelijk ook in Brugge en Leuven, maar dat moet je hier checken. Alhoewel het toneelstuk gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal uit de Tweede Wereldoorlog, heeft het veel herkenbare raakpunten met de situatie van vluchtelingen nu. Het leven beroofd van de elementaire vrijheden en de drang om te overleven worden haarscherp gesteld.

De voorstelling zondag 8 november vindt plaats in de kapel van Huize Godtschalck, Godtschalckstraat 3, Loker (Heuvelland). Kaarten kosten 10 euro, 8 euro voor jongeren. Reserveren kan op het telefoonnummer 057 44 42 50. Je kan de voorstelling uiteraard combineren met een wandeling in het mooie Heuvelland. In Huize Godtschalck kan je vanaf 16 uur terecht voor een kop koffie of iets sterkers. De toneelvoorstelling start om 18 uur. Het komt de authenticiteit natuurlijk ten goede, maar voor buitenstaanders kan het wel een probleem zijn: de voorstelling is in het plaatselijk, West-Vlaams dialect.

Aanstaande zaterdag 31 oktober is het Halloween. Zal men op vele plaatsen mensen aangenaam willen laten griezelen, ergens in de provincie Antwerpen dreigt men écht te moeten verschrikken. Onder het motto So fucking what wordt daar een concert met de Duitse op voetbalhooligans gerichte groep Kategorie C ingericht (foto 1). Ook Tim Mudde, met Brigade M verrassingsact op het veelbesproken concert in Oostkamp, is van de partij. Waar precies het concert plaatsvindt wordt pas op het laatste ogenblik, à la manière  van Blood and Honour-concerten, bekendgemaakt.

Kategorie C is een extreemrechtse muziekgroep uit het Duitse Bremen die zich richt op voetbalhooligans. De naam van de groep is trouwens de politiecode waarmee in Duitsland de meest gewelddadige voetbalhooligans geduid worden. Het volstaat het YouTube-filmpje van So sind Wir te bekijken, en je weet meteen waar Kategorie C voor staat. Ausser Kontrolle verheerlijkt eveneens het geweld van voetbalhooligans. Kategorie C profileert zich als niet politiek, maar is diep verankerd in de neonaziscène. Diverse cd’s van Kategorie C zijn uitgegeven door extreemrechtse labels als Backstreet Noise. De groep speelt regelmatig op concerten georganiseerd door neonazi’s. In november 2001 bijvoorbeeld speelt Kategorie C in Kleinstadt Scharneberg in Duitsland, op een concert georganiseerd door neonazi Christian Sternberg. Sternberg is eigenaar van de Temple of Football-winkel met kledij en dergelijke, waar neonazi’s en voetbalhooligans elkaar treffen. Ook in oktober 2006 en mei 2007 speelt Kategorie C op concerten in Duitsland georganiseerd door neonazi’s. In oktober 2006 was dat op een manifestatie ter ondersteuning van Lunikoff, pseudoniem van Michael Regener, zanger van de veroordeelde neonazimuziekgroep Landser die op dat ogenblik in de gevangenis werd vastgehouden. Op 16 mei 2009 trad Kategorie C nog op in Kinrooi, in Limburg. De pers meende dat het een Blood and Honour-concert was. Dat was niet zo, maar de verwarring is begrijpelijk gezien de vestimentaire uitrusting van de concertgangers. Organisator was Patrick de Bruin, een Nederlander die al van meer extreemrechtse tot neonazistische groupuscules lid was dan men voor mogelijk houdt. Hannes Ostendorf, voorman en zanger van Kategorie C, is ook zanger van de Duitse aan Blood and Honour gelieerde groep Nahkampf. Diverse cd’s van Nahkampf staan op de Duitse indiceringslijst met cd’s die niet mogen verkocht worden wegens verwijzingen naar het nazisme, opruiing of geweldsverheerlijking. Ook enkele cd’s waar Kategorie C aan heeft mee gewerkt, staan op deze index. Het verzamelalbum Die Deutschen kommen II bijvoorbeeld, en ook de verzamelcd Zu Gast bei uns. Tegen die laatste  cd loopt in Duitsland nog altijd een landelijke inbeslagnamebevel. Kategorie C zelf kreeg hiervoor in juli 2006 een huiszoeking. Op de cd 6 maakt Kategorie C reclame voor het neonazikledingmerk Thor Steinar. De muziek van het Kategorie C-nummer Dritte Halbzeit, dat onder andere op de cd Fussballfest 98 staat, lijkt qua melodie heel erg op het Skrewdriver-nummer White Power. Alhoewel Kategorie de hoofdact is zaterdagavond zou ze als tweede of derde groep optreden omdat "ze na het optreden nog een hele afstand af te leggen hebben."

Tweede belangrijkste naam op de affiche is Sassem Bootboys, een groep rond Tim Mudde. Tim Mudde kennen we als zanger van Brigade M, de verrassingsgroep op het concert in Oostkamp ingericht door het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en bij die gelegenheid uitgebreid in beeld gekomen. Tim Mudde runt ook het postorderbedrijf Fenris Postorder en is de vrije radio-jongen achter Radio Rapaille. Sassem Bootboys dook in 1997 op onder de naam De Sassem Boet Bois, later werd de naam van de groep dus verengelst. Veel treedt de groep niet op, het lijkt eerder een gelegenheidsband te zijn met Tim Mudde als vaste kracht en verder gast- of onbekende muzikanten. Bij gelegenheid van het verschijnen van Welkom in Sassem 2 in 1991 zegt Sassem Bootboys voort te zijn gekomen uit twee andere groepen: de Ramoons (een lookalike van The Ramones) en O.M.D. (niet het van Enola Gay bekende Orchestral Manoeuvres in the Dark, maar Oderint Dum Metuant). Twee groepen waar telkens Tim Mudde lid van was. Sassem Bootboys zou Oi!-muziek spelen, net als de twee andere groepen op de affiche: het Belgische The Pride, groepje met een drummer die ook speelt bij Les Vilains en Kill Baby Kill!, en het Nederlandse Get Out, een tijdlang gestopt met muziek maken maar nu terug het podium opzoekend. Oi! is een substroming van de punkmuziek. Niet noodzakelijk rechtse muziek. Er bestaat ook een linkse Oi!-muziekscène. Maar met Tim Mudde op het podium bij Sassem Bootboys staat er wel een extreemrechtse radicale mafkees op het podium.

VB-gemeenteraadslid en -personeelslid Sandy Neel en haar van de Humo-foto’s bekende vrienden hebben de voorbije zomer al, op vraag van Bockenreyder Jarno Roppe, de datum van 31 oktober in hun agenda vrijgehouden voor het concert met Kategorie C. Ook BBET-kopstuk Tomas Boutens beloofde te komen. Een aantal Blood and Honour’ers en NSV’ers stipten 31 oktober eveneens aan in hun agenda. Op fora voor voetbalfans is nog geen oproep opgemerkt om naar het concert zaterdagavond te gaan. Foto 2: Kategorie C en fans bij een concert in Moers, in mei vorig jaar. Foto 3: Affiche tegen een optreden van Kategorie C eerder dit jaar vlakbij Neumünster. Een concert van Kategorie C in Bad Doberan, in mei dit jaar, werd door de Duitse politie verhinderd omwille van de verwachtte “negatieve invloed door middel van gewelddadige teksten.” Een rechtbank bevestigde het “significant risico voor de openbare orde en veiligheid.”

Radio Rapaille noemt zich “Dé nationalistische radiozender voor de Heel-Nederlandse aktivist.” Het is een internetradio die in alle betekenissen van het woord enig is in zijn soort. De enige internetradio die wekelijks bericht over wat zich in nationalistische en rechtsradicale hoek afspeelt in Nederland en Vlaanderen. Enig in zijn soort ook omdat de programma’s bij Radio Rapaille gepresenteerd worden in de ergerlijkste vrije radio-stijl. Het is een ware beproeving om er naar te luisteren; het aantal luisteraars is volgens de aanwijzigingen op de Radio Rapaille-website dan ook miniem.

Tim Mudde (foto 1), motor achter Radio Rapaille, ook de man achter Fenris Postorder en muzikant bij Brigade M., Sassem Bootboys en nog wat groepjes, mag twee kaarsjes uitblazen op de verjaardagstaart voor Radio Rapaille. En dat wordt gevierd met de uitzending van een Radio Rapaille Top 100 (foto 2). Aanstaande zondag 25 oktober live uitgezonden vanuit café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen. Ook bekend als De Beest. En als stamkroeg van Sandy Neel, Pieter Huybrechts en andere Kempenaren. In de aanloop voor die Top 100 mochten bekende Vlaamse en Nederlandse nationalisten hun favoriete Top 3 presenteren. Voor Rob Verreycken bijvoorbeeld is dit: 1. Jef Elbers, Eer Vlaanderen vergaat; 2. Standrecht, Blijf met je klauwen van mijn land; 3. Carpe Diem, Europa-Jugend-Revolution. Carpe Diem stond aanvankelijk op de affiche van het beruchte jeugdcongres/concert van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) op 10 oktober in Oostkamp, maar wegens “ernstige privé-omstandigheden” van één van de groepsleden zegde Carpe Diem haar optreden af. Carpe Diem speelde wel nog op het concert van het met Blood and Honour verwante Hammerskin Nation op 20 juni dit jaar. Het is een merkwaardige keuze om deze groep in je Top 3 te zetten.

De kop van de Top 100 van Radio Rapaille zag er twee weken geleden nog zo uit:

1. Standrecht, Mijn Nederland

2. Jef Elbers, Eer Vlaanderen vergaat

3. Will Tura, Vlaanderen mijn land

4. De Strangers, De Ziekenkas

5. Ian Stuart & Stigger / Skrewdriver, The Snow Fell

6. De Kazematten, Vrijheidsstrijd

7. Lion’s Pride, 11^th of July 1302 (De Vlaamse Leeuw)

8. Willy Somers, Vlaanderen De Leeuw

9. Brigade M, Eigen Volk Eerst

10. Brigade M, Lui, Laf en Lelijk

Is de Top 10 nationalistisch gekleurd, Skrewdriver, de groep van Blood and Honour-oprichter Ian Stuart Donaldson, is met 21 verschillende nummers de meest genomineerde groep in de voorlopige Top 100. Tot gisteren konden de favoriete Top 3’s doorgestuurd worden voor de definitieve Top 100. De kans dat onze Top 3 in hun Top 100 zit, is natuurlijk klein. 1. Bob Marley, Sun is Shining, 2. Carlos Puebla, Hasta Siempre, 3. Een hele reeks, maar om er eentje uit te pikken: Heaven 17, (We don’t need this) Fascist Groove Thang.

Stripfiguur Jommeke, geestelijk kind van de gisteren overleden Jef Nys, heeft ook haar fans in VB-kringen. Gemeenteraadslid-volksvertegenwoordiger Jan Penris, de Jommeke van het VB, legde in de Antwerpse gemeenteraad in 1997 uit wie Jommeke is.

Jan Penris: “Wie is Jommeke? Jommeke is een stripfiguur die geboren is aan de linkerzijde van de christendemocratische beweging. (De Jommeke-strip verscheen voor het eerst in de toenmalige met de christelijke arbeidersbeweging verbonden krant  Het Volk, red.). Jommeke is dus geen Kuifje. Kuifje is wel degelijk geboren uit een rechtse pen. Jommeke is geen Kiekeboe. Jommeke is eerder de volksheld van jongere lezers terwijl Kiekeboe voor iets oudere lezers is bestemd, al was het maar omdat deze stripfigur zich door tamelijk wulpse dames laat omringen. Jommeke is ook geen Nero. Nero situeert zich meer op het vlak van de politieke satire. Jommeke is al evenmin Suske en Wiske omdat Jommeke geen diepgaande maatschappelijke boodschappen wenst te brengen.” Aanleiding voor dit exposé was dat Jef Nys in die dagen de stad Antwerpen een beeld van zijn stripheld wilde cadeau doen, maar niet akkoord was met de plaats waar het zou opgesteld worden. Jan Penris sprong in de bres voor Jef Nys. Penris vond dat het Jommeke-standbeeld niet naar een andere gemeente mocht verhuizen omdat het Jommeke-standbeeld past bij “de grootsheid van onze stad”. Schepen Eric Antonis legde uit dat de commissie Beeld in de Stad adviseerde het beeld te aanvaarden mits het niet te groot zou zijn, geplaatst zou worden op een lage sokkel en op een plaats waar veel kinderen komen. Het college besliste daarop het beeld te plaatsen aan de nieuwe speeltuin in het Stadspark. Maar dat vond Jef Nys geen goed idee. Schepen Antonis: “Waarom het beeld niet in het Stadspark mag worden geplaatst, heb ik alleen in de pers vernomen.” Eén van de bezwaren zou zijn dat “tachtig percent van de stadsparkbezoekers Joden zijn met hun kinderen. Neem het mij niet kwalijk dat ik het hiermee moeilijk heb.”

In 2007 zei Jef Nys in De Morgen dat hij het Jommeke-standbeeld niet in het Stadspark wilde omdat het destijds een slechte reputatie had als pleisterplaats voor drugsgebruikers. Jan Penris stelde in de Antwerpse gemeenteraad voor om het beeld van Jommeke, als Nys het niet in het Stadspark wenste, dan maar aan de voetgangerstunnel naar Linkeroever te plaatsen. Nochtans geen plaats die een pleisterplek is waar kinderen veilig kunnen spelen en ravotten. Niet wegens mogelijk drugsgebruik, maar omwille van het verkeer rond het pleintje daar. Penris kreeg voor zijn voorstel de steun van de Vlaams-Blokfractie, maar niet van de andere gemeenteraadsleden. Uiteindelijk verhuisde het standbeeld naar Middelkerke (foto). Die Antwerpenaren toch. En ze leren niet bij. Het voorbije weekend stemden ze de Lange Wapper-brug weg, en nu gaat die in licht gewijzigde vorm in Gent verrijzen.  

Maandag verloopt het woonrecht voor de meeste inwoners van Doel. Intussen blijft de overheid halsstarrig doof voor de herhaalde oproepen om het “beslist beleid” bij te stellen in functie van de gewijzigde economische omstandigheden en een constructieve dialoog aan te gaan met álle betrokken partijen over een nieuwe bestemming voor het polderdorp.

Elk weekend bezoeken massa’s mensen Doel. Het zinloos afbreken van een dorp beroert de bevolking en geruggensteund door zoveel blijken van sympathie van actiegroepen, burgers en kunstenaars (foto 1) laten de inwoners van Doel zich niet ontmoedigen door de olifantenhuid van de nieuwe Vlaamse regering. Overmorgen, zondag 30 augustus, lanceren zij daarom een nationale petitie voor spreekrecht voor Doel in het Vlaams Parlement. Wim Van Hees, voorzitter van vzw Ademloos, komt de actie een hart onder de riem steken. Nadien wordt een spandoek van 50 meter lang, handmatig beletterd door het KunstKater-collectief (foto 2), ontrold op de dijk. Later in de namiddag volgen nog andere solidariteitsacties en kunstmanifestaties. Afspraak: om 15 uur aan de Scheldedijk, Jachthaven Doel. Alle politieke partijen zijn uitgenodigd om elk gedurende twee minuten hun standpunt over Doel toe te lichten. Groen!, Vlaams Belang en SP.A (in die volgorde) hebben reeds toegezegd te komen. Hopelijk zijn de sprekers oprecht, gaan ze op de linkeroever van de Schelde geen andere standpunten vertellen dan ze op de rechteroever doen.

Morgen wordt in het oud parochiehuis van Doel een consulaat van het kunstendorp Ruigoord (Amsterdam) geopend. Het is eens wat anders dan neonazi’s die een parochiezaal inpalmen voor een concert. Meer info over deze en volgende activiteiten hier.

·         Kunst in Doel: in de huizen en aan de huizen in Doel.

·         Het Nieuwsblad over de laatste dagen in Doel.

Zoals hier aangekondigd speelde de Amerikaanse hardcore-groep Reagan Youth gisteren in Trix, in Borgerhout (foto 1). Een energieke set, met vele hits vooraan in het programma zodat de sfeer er meteen goed in zat.

Tijdens Reagan Youth klonken wel een aantal Sieg Heils, maar het was duidelijk dat die ironisch bedoeld waren. Zondag is de groep op het Ieperfest, maar het programma begint daar al vandaag. Naast het muzikale programma is er een uitgebreide randprogrammatie. Er zijn discussies gepland over media en alternatieve cultuur, in Ieper denken ze ook ecologisch, en zondag zijn er sessies over de antifascistische strijd in Nederland (foto 2) en Rusland. Voor de verandering eens een festival waar onze collega’s van Blokbuster niet moeten vrezen voor moeilijkheden, tot zelfs gearresteerd te worden.  

In het nieuwe muziekcentrum Trix in Borgerhout verwachten ze eind deze maand niet alleen Snoop Dogg. Donderdag 27 augustus komt ook de legendarische Amerikaanse anarchistische, socialistische en anti-racistische hardcore punkgroep Reagan Youth langs. Zondag 30 augustus speelt Reagan Youth ook op het driedaagse Ieperfest in Ieper. Omdat 15 % van de bezoekers van deze blog in Nederland wonen, vermelden wij hier ook maar dat Reagan Youth vooraf nog twee concerten geeft in Nederland. Dinsdag 25 augustus in de Winston in Amsterdam, en ’s anderendaags in de Innocent in Hengelo.

Reagan Youth is in New York opgericht, waar ze in 1980 voor het eerst speelden. Ze hebben maar twee platen op hun actief staan: Youth Anthems for the New Order (later opnieuw uitgebracht als Volume I, foto 1) en Volume II (foto 2). De beelden van de Ku Klux Klan en van nazi’s zoals op de hoezen van die platen gebruikte Reagan Youth wel meer, om de aandacht te trekken op de parallellen tussen het beleid van Roland Reagan en waar ultraconservatieve christelijke bewegingen en extreemrechtse groepen voor staan. Een harde, rechtse kern in de Amerikaanse samenleving die intussen de verkiezing tot Amerikaans president van Barack Obama in twijfel trekt. Obama zou volgens hen in Kenia en niet in de Verenigde Staten geboren zijn, en als men dan Obama’s geboortebewijs toont schreeuwen de ‘birthers’ dat het een vervalsing is. Harde rechtse kern die nu van leer trekt tegen Obama’s hervormingsplannen voor de gezondheidszorg die de armste, en dus vooral zwarte, bevolkingsgroep ten goede komt. Een harde rechtse kern die warm onthaald wordt door de Republikeinse partij en geruggensteund door lobbyisten van de farmaceutische industrie en de verzekeringsmaatschappijen. Aan actuele thema’s om aan het repertoire van Reagan Youth toe te voegen, ontbreekt het niet.

Reagan Youth viel als groep uit elkaar in 1990, leadzanger Dave Rubinstein en bassist Andy Bryan zijn intussen overleden, maar met drie leden uit de oorspronkelijke bezetting en een vierde nieuw lid is de groep sinds 2006 opnieuw on the road. Aanleiding was een optreden in de met sluiting bedreigde (en intussen gesloten) legendarische CBGB’s-club in New York. Het optreden beviel zo goed dat de groep besloot verder op te treden. Volgens het persbericht van Trix zullen nummers als Degenerated, Reagan Youth, Going Nowhere, Jezus was a communist en New Aryans “luidkeels meegezongen worden door een horde enthousiastelingen.” We mogen aannemen dat het op Ieperfest niet anders zal zijn.  The Beastie Boys ((You Gotta) Fight To Your Right (To Party)) vernoemen Reagan Youth als één van de groepen door wie ze beïnvloed zijn.

In de politieke en syndicale wereld, en in Antwerpen, is AFF bekend als de afkorting voor het Anti-Fascistisch Front. In de culturele wereld zijn er intussen nieuwe AFF’s.

In Leuven en elders is AFF synoniem geworden voor het Afrika Filmfestival. In Genk, in Limburg, kennen ze nu ook het AFF als het Absolutely Free Festival dat op 8 augustus met Tim Vanhamel en andere muzikale kleppers uitpakt. Een promofilmpje voor dat laatste festival, met een vrouw die voor een spiegel hartstochtelijk kust (klik eenmaal op de derde illustratie), wekt beroering. Bij Het Belang van Limburg online reageerde ene Flipke met: “Promoot die potten nog maar wat, binnenkort kunt ge voor de vergrijzing gaan werken tot uw 90^ste.” Tja. AFF blijft voor sommigen controversieel, waar die afkorting ook voor staat.

Vanavond treedt de Britse groep UB40 met haar aanstekelijke reggaedeuntjes op in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne. De groep bestaat intussen al 31 jaar en dankt haar succes deels aan haar sterk multicultureel karakter. De leden hebben hun roots in Engeland, Schotland, Ierland, Jamaica en Jemen liggen. Zullen er ook VB-militanten bij het publiek zitten? De vraag is niet zo gek, nadat een medewerker van AFF/Verzet een fan van UB40 zag op een VB-meeting inmiddels bijna 16 jaar geleden.

Met UB40 werd van wal gestoken door een groep werkloze vrienden die met hun jeugd ook hun voorliefde voor reggae deelden. De eerste instrumenten werden gekocht met de schadevergoeding die één van hen krijgt na een zware caféruzie met iemand die hun favoriete muziek afkraakte en dan maar met hen op de vuist ging. Na het eerste succes breekt UB40 in 1983  met het album Labour of Love definitief door, een coveralbum met daarop de kaskraker Red Red Wine (zie: http://www.youtube.com/watch?v=Rg1iEBWxVeQ). Dat UB40 niet alleen een funband is maar ook het sociaal bewustzijn hoog in het vaandel draagt, was al van in den beginne duidelijk uit hun messcherpe songteksten. Op hun debuutalbum snijden ze onderwerpen aan als racisme en werkloosheid; in Madame Medusa (zie: http://www.youtube.com/watch?v=ezZvOyoJlcE) en meerdere andere songs klagen ze het beleid van Margaret Thatcher aan. De groep toert enkele malen in Afrika en is present bij benefietconcerten als Live Aid en Live Earth. Op Live Aid in 1985 zingt UB40 samen met Chrissie Hynde van The Pretenders de Sony & Cher-cover I Got You Babe (zie: http://www.youtube.com/watch?v=qs4Cba_8GYI). Een jaar later heeft UB40 een nummer 1-hit met het anti-apartheidsnummer Sing Our Own Song (zie: http://www.youtube.com/watch?v=htZ4uk-dumQ). UB40 rijgt de hits aan elkaar, en het verbaast dan ook niet dat het concert vanavond in het Rivierenhof uitverkocht is. 

Onze verslaggever was wel verbaasd toen hij in vrijdag 19 november 1993 incognito een meeting van het Vlaams Blok in Herentals volgde. Filip Dewinter, Francis Van den Eynde en John Spinnewyn waren aangekondigd als spreker en ze zouden het hebben over – hou je vast – ‘Verdraagzaamheid moet en kan’. Maar de heren waren weerhouden in het parlement, de vergadering waar ze zich onmisbaar achten liep uit en Wim Verreycken zou dan maar de zaal onderhouden. We citeren uit AFF/Verzet, jrg. 13/nr. 1: “In totaal een tachtigtal mensen in de zaal. Vooral veel jongeren. Niet bepaald de fijnst geklede lieden maar voor het overige van alle soorten: van skinheads tot wat vroeger als ‘langharig werkschuw tuig’ werd omschreven. (…) Wie gekomen is voor een uiteenzetting over verdraagzaamheid, komt bedrogen uit. Veel meer dan een verwijzing naar de (honderdvijftig, nvdr.) ‘onverdraagzamen’ die buiten gemanifesteerd hebben tegen de VB-meeting krijgen we niet te horen. In de plaats krijgen we een uiteenzetting over de peilers waarop het Vlaams Blok-programma steunt. (…) Als eerste pijler wordt het nationalisme genoemd. (…) Als Verreycken bij de tweede pijler van het Vlaams Blok-programma belandt (kritiek op de multiculturele ‘melting pot’, nvdr.) verlaten een dertigtal aanwezigen de zaal. Een half uur luisteren naar hun voorman lijkt hen meer dan genoeg. (…) Af en toe komt iemand van beneden (waar het café op volle toeren draait, nvdr.) naar boven om polshoogte te nemen. Eéntje heeft warempel een jasje aan met het logo van de multi-etnische Britse reggaegroep UB40.”

Of de man echt wist waarvoor UB40 staat, is niet bekend. Met Luc Vermeulen en Rob Verreycken die de wacht liepen om niet-VB’ers weg te houden van de meeting was er geen gelegenheid om met de man een gezellig praatje te houden. Daarenboven zat in de zaal een man, die later nog VB-volksvertegenwoordiger werd, die onze correspondent maar al te goed kende – maar gelukkig had de aankomende VB-mandataris enkel maar oog voor Wim Verreycken en keek hij niet om. Het waren spannende momenten, maar de verbazing om iemand in een jasje met het logo van UB40 op de VB-meeting was er niet minder om. We achten de kans klein dat we vanavond bij UB40 pakweg Filip De Man of Pieter Huybrechts zouden zien, maar mocht het gebeuren brengen we er natuurlijk verslag over uit.

Ook de redactie van deze blog is met verstomming geslagen bij het vernemen van het overlijden van zangeres - presentatrice Yasmine.

Het VB heeft er een mikpunt minder mee. Als bekend werd dat Yasmine mee op het podium stond van de 0110-concerten het weekend voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 - ze zou er samen met Zita Swoon zingen  - zei Yasmine in Humo : “Het gaat om een concert voor verdraagzaamheid, en dat mag voor mijn part net zo goed volgende week plaatsvinden als vlak voor de verkiezingen. Natuurlijk zit er ook een politiek statement in. Maar ik ben daar gewoon om goeie muziek te maken, in goed gezelschap, voor een goede zaak.” Of zij onder de indruk is van de brief van Filip Dewinter (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/3487853 en http://aff.skynetblogs.be/post/3493128)? “Absoluut niet, ik heb die brief zelfs niet helemaal gelezen. Ik wist al uit de krant wat erin stond. Ik verbaasde mij meer over brieven van zogenaamde fans, die zeggen dat ze nooit meer naar mijn optreden zullen komen. Ik geloof niet dat die brieven echt zijn. Vanwege – hoe zal ik het zeggen – mijn levenskeuze (als lesbienne, nvdr.), heb ik allicht niet veel fans bij het Vlaams Belang. Als ik zo’n brief krijg, denk ik: ‘Tiens, hebben die mensen dan niets te doen? Hebben ze geen werk, geen lief dat ze eens moeten vastpakken, geen hond om mee te gaan wandelen?”

Er bestaat een YouTube-filmpje van Yasmine op het 0110-concert in Antwerpen, maar dat is archi-slecht van kwaliteit (zie: http://www.youtube.com/watch?v=HefKXNVnu0A). Eén van de nummers die Yasmine er zong, samen met mede-auteur van het nummer Stef Kamil Carlens, blijkt drie jaar later pijnlijk (ook) op haarzelf te slaan: “Niemand kan zijn angst vergeten. / Niemand wil getuige zijn. / Iemand heeft dat goed begrepen. / Schimmen rijzen in ’t geheim. / Niemand wil er meer van weten. / Niemand wil getuige zijn. / Iemand houdt nu op met leven. / Iemand laat ons al zijn pijn. / Oh, zeker zijn we niet. / Een leven vol verdriet. / Genegenheid bedriegt. / Nee, zeker zijn we niet.” Yasmine, rust zacht. (Foto: Yasmine in een vrolijker nummer op het 0110-concert in Antwerpen.)

Volgens een onderzoek bij 525 Belgische vrouwen tussen 15 en 55 jaar oud tongzoent één op vier vrouwen dagelijks, maar Waalse vrouwen opvallend meer dan Vlaamse vrouwen. Daarenboven heeft ongeveer een kwart van de Waalse vrouwen al meer dan twintig kuspartners gehad, terwijl dat langs Vlaamse kant maar bij één op tien vrouwen is. Een reden te meer voor Vlaamsnationalisten om te scheiden van de Walen. De decadenten!

Een kus kan anders veel veroorzaken. Legendarisch is de kus waarmee de Sovjet-leider Michail Gorbatsjov en DDR-kopstuk Erich Honecker elkaar in 1989 begroeten (zie: http://www.vpro.nl/programma/zomergasten/afleveringen/22708242/items/23303861/media/23394351), even later sneuvelde de Berlijnse Muur. Spraakmakend was ook de tongzoen die de dan 45-jarige Madonna haar meer dan twintig jaar jongere collega Britney Spears draaide bij de uitreiking van de MTV Awards in 2003 (foto 1). Sindsdien is er altijd wel een nipplegate of wat anders tijdens live uitgezonden prijsuitreikingen. Sommige lezers van De Standaard winden zich dan weer op over de in hun krant gepubliceerde strip De maagd en de neger. Deel 2: Leentje en Sofie van Judith Vanistendael. Vorige week mailden en belden die lezers boos naar De Standaard. Adjunct-hoofdredacteur Anni van Landeghem: “Wellicht niet toevallig op de dag dat in het verhaal de vonk tussen twee van de hoofdpersonages overslaat (foto 2). In de reacties op de suggestieve, zwierige beelden gaat het over 'pornografie', 'vuilspuiterij' en 'schunnige bladzijden'. Iemand vroeg of hij nog 'dergelijke elucubraties' zou moeten slikken. (Ik heb het opgezocht: een elucubratie is een 'moeizaam tot stand gebracht werkstuk'.) Dat smaken verschillen, is bekend. (…) Vanistendael komt qua 'vuilspuiterij' in geen honderd jaar in de buurt. Ze zouden zelfs het best alle museumbezoek uit hun agenda schrappen, want die hangen ook vol met allerlei 'schunnigs'."

Inderdaad. Tentoonstellingen kunnen er ook wel eens ‘over’ zijn, althans volgens VB-maatstaven. Bij een congres waarop het VB, toen nog Vlaams Blok, haar programma voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen vastlegde had de partij een deel van het Cultureel Centrum in de Antwerpse wijk Luchtbal afgehuurd. Dat er in het cultureel centrum intussen nog andere activiteiten plaatsvonden was voor het VB geen bezwaar om overal waar mogelijk in en aan het gebouw VB-affiches op te hangen. Wie intussen en desondanks de tentoonstelling ‘De kus’ wilde bekijken, moest vaststellen dat een schilderij afgedekt was. De tentoonstelling liet 101 variaties op de kus zien, waarvan één beeld van twee mannen die elkaar kussen. Het VB vond dit aanstootgevend en bedekte het met een handdoek. Wanneer een medewerker van het cultureel centrum de handdoek wegneemt, hangt het VB de handdoek terug over de gewraakte kus. Als het voorval ter sprake komt in de gemeenteraad zegt toenmalig VB-gemeenteraadslid Hilde De Lobel, tegenwoordig Vlaams parlementslid (foto 3, zie: http://aff.skynetblogs.be/post/7003055): “Er is niets, maar dan ook niets gebeurd, dat een andere vereniging die gebruik zou hebben gemaakt van die zaal niet zou gedaan hebben.” Of er toen ook een kus tussen een zwarte en een blanke bij was, zoals in Van Istendaels recent tekenwerk, weten we niet. Maar een kus tussen twee mannen is iets dat – dixit De Lobel – niemand zou pikken.

Als gevolg van het volplakken van het cultureel centrum met VB-affiches en afdekken van het schilderij van twee kussende mannen is het VB een tijd lang het gebruik van het Cultureel Centrum Luchtbal ontzegd, maar intussen heeft het VB er opnieuw een congres mogen organiseren en de ‘vriendschapsavond’ kunnen inrichten de vooravond van de Dag van de Rechts Europese Jeugd vorig jaar mei (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/5844822).

Morgen, zondag 17 mei, worden in Brussel en Antwerpen manifestaties ingericht die in alle opzichten elkaars tegenpolen zijn. Het is niet moeilijk te raden waar het meeste volk zal zijn.

In Brussel vindt aan de voet van het Atomium het Belgavox-concert plaats waarbij Adamo, Arno, Julos Beaucarne, Boogie Boy en vele anderen uit onze drie landsdelen van jetje zullen geven (zie: http://www.belgavoxconcert.be). In hun manifest verduidelijken een aantal sympathisanten dat het project geen terugkeer naar het Belgique à papa wil. “Het verwerpt wel het eeuwige gekibbel van Vlaamse en Franstalige fronten. Het gelooft niet dat we enkel kunnen samenleven indien we dezelfde taal spreken. In welke taal we ons ook uitdrukken, onze idealen en zorgen zijn universeel menselijk. Veiligheid en sociale bescherming, een propere leefomgeving, respect, het recht op vrije meningsuiting, enz.. Ons project voor België is onversneden progressief. Het wordt gedragen door alle Belgen die erkennen dat ze van elkaar verschillen en die verschillen niet wegmoffelen onder een verstikkende eenvormigheid, maar beseffen dat er geen andere keuze is dan in dit kleine land met elkaar samen te leven.” (Zie:  http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=0D2A70UL).

Op hetzelfde ogenblik vindt in Hangar 29 aan de Scheldekaaien in Antwerpen een manifestatie van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), onder het motto Ik kies voor Vlaanderen. Sprekers zijn medewerkers van de VVB (Pieter Bauwens, Peter de Roover en Eric Defoort) en twee burgemeesters uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (Willy De Waele van Lennik, en Dirk Brankaer uit Overijse). Voor het amusement tussendoor zorgt stand up comedian Raf Coppens “met een speciaal voor de gelegenheid aangepast programma”. Bij de VVB zien ze de bui al hangen: daar zal natuurlijk minder volk naar komen kijken dan naar het Belgavoxconcert. In een opiniebijdrage in De Standaard (één van de vele die de voorbije week in die krant verschenen tégen het Belgavoxconcert) verwees politiek secretaris van het VVB Peter De Roover voor de te verwachten kleinere opkomst naar… de vooravond van 1 mei in Gent als op een zolderzaaltje daar minder volk bijeenkwam om te luisteren naar de toespraken dan men beneden in de Vooruit stond te “ethisch verantwoord heupwiegen” naar aanleiding van 1 mei.

Peter De Roover heeft daar natuurlijk een punt, zowat het enige uit zijn hele opiniebijdrage want voor het overige is dat alleen maar gemekker en gescheld naar de inrichters en de deelnemende artiesten van het Belgavoxconcert. Een academische zitting trekt minder volk dan een concert. Maar als we het houden bij wie waar optreedt, ook dan trekken ze bij de VVB en aanverwante organisaties aan het kortste eind. In Brussel noteren we als optredende Vlaamse artiesten: A Brand, Arno, Boogie Boy, Koen Buyse (Zornik), Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), Daan, Rocco Granta, Steven en Stijn Kolacny (Scala), Flip Kowlier, Laura Lynn, Paul Michiels, Jef Neve, Bart Peeters, An Pierlé, Tom Pintens, Axelle Red (foto 1), Gabriel Rios, Kate Ryan, The Scabs, Selah Sue, Sioen en nog vele anderen tot en met Will Tura en Joost Zweegers. Bij de Ik kies voor Vlaanderen-manifestatie moeten ze het doen met Raf Coppens, en dan nog is de vraag of die niet uit sympathie maar vooral om hen eens te kunnen afzeiken komt. En op het familiefeest van het VB op 1 mei in Antwerpen was de belangrijkste Vlaamse artiest die we er gezien hebben Johnny White (foto 2). De niet onverdienstelijke zanger van Verloren hart, verloren droom, maar het is toch al van 1971 geleden dat dit een hit was. De laatste keer dat Johnny White de media haalde was toen in juli vorig jaar in het complex waar hij woont een geheime cannabisplantage ontdekt werd (zie: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=1b1sslc6). Johnny White zelf zou er niet bij betrokken zijn, maar het leverde hem wel de bijnaam Johnny Wiet op.

Axelle Red en het kruim van de Vlaamse artiestenwereld of Johnny White? Als het Belgavoxconcert meer volk zal mobiliseren dan de V(V)B-bijeenkomst is het niet zozeer omwille van de mediasteun voor het eerste, maar omwille van de bloedarmoede langs Vlaams-nationalistische kant.

“Teken je niet te véél petities? Sommige mensen zijn haast beroepspetitieondertekenaars”, vroeg Knack-journalist Joël De Ceulaer laatst aan filosoof Ludo Abicht nadat die vertelde de petitie ondertekend te hebben waarin een aantal mensen zich verzetten tegen de publicatie van de e-mails van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke in Knack (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081126 en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081203). “Ja, misschien wel. Maar niettemin vind ik het heel vaak zinvol om het toch te doen Ik heb zelfs de petitie voor een referendum over de Lange Wapper getekend (zie: http://ademloos.be), hoewel ik in principe geen groot voorstander ben van referenda: net zoals met de slogans tijdens betogingen heb je in een referendum te weinig plaats voor voetnoten – de meeste vragen kunnen niet met ‘ja’ of ‘nee’ worden beantwoord. Maar soms zijn er goede redenen om te tekenen. Wie nooit iets doet, begaat volgens mij de zonde der nalatigheid, om met de heilige Thomas te spreken: iemand die honger heeft geen eten geven, is hetzelfde als iemand zijn eten afpakken.”

Sinds wij zelf enigszins ervaringsdeskundige zijn geworden inzake petities, wie tekende de oproep Stop met de zelfverklaarde onmacht tegenover Blood and Honour (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6353724/oproep-stop-met-de-zelfverklaarde-onmacht-teg) wel (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20081015) en wie niet, weten we dat de uitslag heel verrassend kan zijn. Sommige mensen aan wie we de Oproep aanboden, tekenden niet. Soms om goede redenen (onverenigbaarheid met het beroep…), soms om onverklaarbare redenen. Anderen waren daarentegen verrassend behulpzaam, hebben de oproep geforward naar hun hele vriendenkring. Wat dan weer nieuwe handtekeningen opleverde van mensen wiens mailadres we niet hadden of zelfs helemaal niet kenden. In elk geval, sinds die ervaring hebben we (nog meer) sympathie gekregen voor petitieondertekenaars en -initiatiefnemers. Petities ondertekenen is overigens het bij jongeren best bekende actiemiddel, meer dan betogingen of wat dan ook.

De redactie van AFF/Verzet steunt alvast de oproep Cultuur moet verbinden in plaats van verdelen die men aan het Vlaams parlement wil aanbieden. De initiatiefnemers zijn ons niet echt bekend, al hebben ze blijkbaar toch al enkele activiteiten op hun initiatief (zie onder andere affiche 1, eenmaal klikken op de foto voor een grotere afbeelding). Met de petitie Cultuur moet verbinden in plaats van verdelen doen ze een oproep voor een cultuurbeleid op Belgische basis en niet langer uitsluitend op basis van taalgemeenschappen of andere exclusieven. "Levensbeschouwing, opleiding, taal, geslacht, afkomst, culturele bagage, omgang met anderen, religieuze overtuiging, eetgewoonten… Wij willen onze identiteit niet verengd zien tot één van die aspecten. De taal is een middel om te communiceren en om traditie en cultuur te bewaren, maar ze is niet ‘gansch het volk’, ze is niet de exclusieve vormgever van een gemeenschap. Net die verschillen maken dit land net zo boeiend en verrijkend. Wat een rijkdom, wat een eer te kunnen wonen in een land met meerdere talen. Daarom willen we een lans breken voor het behoud van een Belgische cultuur die Kempenaars, Gaumais, Westhoekers, Limburgers, Liégois, Brabanders, Luxemburgers…. verbindt.

Die cultuur heeft wortels in een Belgische natie die veel ouder is dan vaak verteld wordt – dat schrijven ook de Leuvense professoren Lode Wils en Jan Roegiers (De wording van een natiestaat). Zij stellen dat de Belgische natievorming teruggaat tot omstreeks 1430, onder Filips de Goede. Belgische cultuur is ook meer dan politieke samenhang. Het is ook de Brabantse gotiek, waarvan we voorbeelden vinden van Bergen over Brussel tot Mechelen, de Maas-romaanse bouwstijl (Luik, Maaseik, Nijvel), de Belgische barok (Waver, Namen, Brussel, Brugge), de Art-Nouveau, de muziek, het ‘Belg’ zijn…. En last but not least, onze echte nationale trots: de Belgische trappist en aanverwante abdijbieren.” De initiatiefnemers “vragen met aandrang dat het parlement maatregelen neemt om er voor te zorgen dat het cultuurbeleid, een regionale bevoegdheid, die overkoepelende structuur krijgt waardoor de nodige initiatieven worden genomen om de verschillende aspecten van onze gemeenschappelijke achtergrond te belichten en deze rijkdom samen te houden in plaats van te versplinteren. (…)

De voorbije jaren leverden politieke strekkingen en diverse gemeenschappen in België weinig inspanningen om solidariteit en samenhorigheid over taalverschillen heen in stand te houden. Met als gevolg: een hoop misverstanden, argumenten gebaseerd op clichés, halve waarheden die tot geschiedenis verheven worden… De kern van de huidige – op de spits gedreven – tegenstellingen tussen Vlaamse, Waalse en Brusselse politici, is niet enkel cultuur of taalgebonden. Er bestaan geen godsdienst- of taaloorlogen, uiteindelijk gaat het toch altijd over economische doelstellingen die met religieuze of culturele argumenten versluierd en verkocht worden. (…) Door de koppeling van de emoties rond onze taal aan de verzwegen economische belangen van de bovenlaag, slaagt de politiek erin ‘Vlaamse’ nationaliteitsgevoelens op te wekken en te mobiliseren voor de verwezenlijking van de doelstellingen van wie nu al macht en kapitaal bezit. Wij begrijpen dat er in Vlaanderen nog steeds historische wonden bestaan die al lang geheeld moesten zijn. Maar we voelen ons vooral verwant met Vlamingen die zich distantiëren van het extreemrechtse gedachtegoed dat al te vaak woekert op die historische etter.

Een mooi aspect aan Belg zijn, is net ons (zelf)relativerend karakter, en het feit dat we niet zo'n vlaggenlopers zijn. Goede wijn behoeft geen krans.  (…) Pas wanneer we streven naar een open, warm en solidair Vlaanderen, met erkenning van het feit dat de wortels van onze cultuur onder de taalgrens doorlopen; wanneer we beseffen dat taalgrensoverschrijdende gemeenschappen enorme rijkdommen en kansen in zich dragen; en wanneer we ons niet langer laten ophitsen en meeslepen in rechtse, etno-nationalistische en revanchistische avonturen, zullen we kunnen spreken over een evenwichtig Vlaanderen. (…)”

• Petitie Cultuur moet verbinden in plaats van verdelen en de volledige achtergrondtekst: http://www.rarejongensdiebelgen.be.

Is het duidelijk dat Jean-Marie Dedecker een dubbelzinnige houding heeft over het negationisme, als we op het gebied van humor en kunst komen, wordt het moeilijker. Kunnen de meningen over wat kan en wat niet kan, wat grappig is en wat niet, waar kunst productief is en waar niet... wel eens uiteenlopen.

Joods Actueel komt in haar jongste nummer terug op de Plat Préféré-rel met Jeroen Meus die forel in botersaus wou klaarmaken als was het het lievelingsgerecht van Adolf Hitler (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6381488/na-koken-met-jezus-koken-met-hitler en http://aff.skynetblogs.be/post/6388112/vrt-en-yves-desmet-glijden-uit-over-forel-in-). Joods Actueel spreekt over “een afschuwelijk clipje, Plat Annulé” dat na het afvoeren van de gewraakte Plat Préféré-uitzending in het drukbekeken VRT-televisieprogramma Man bijt hond te zien was. Wij hadden het clipje nog niet gezien, maar gelukkig staat het ergens op de website van Joods Actueel. En eerlijk gezegd, wij zien er niets kwaadaardigs in (zie: http://www.youtube.com/watch?v=djMUodXdm8g). De reactie van Joods Actueel klinkt daarentegen verrassend gelijkaardig aan de reactie van het Vlaams Belang toen die boos reageerde wanneer in diezelfde Man bijt hond-rubriek op vrijdagavond de draak gestoken werd met de VB-kopstukken die een dik jaar geleden spijts een verbod toch in Brussel wilden betogen tegen de ‘islamisering van de steden’ (zie: http://www.youtube.com/watch?v=PkOydUbzjCM).

Waar wij dan weer wél gemengde gevoelens bij hebben, is het leger kabouters die de bezoekers van de kunstbeurs Lineart in Gent (zie: http://www.lineart.be) met de Hitler-groet verwelkomen. De Duitse kunstenaar Ottmar Hörl wil daarmee iedereen waarschuwen niet naar het Duitse systeem van de jaren dertig terug te keren. "We leven nu in een democratie en we kunnen dus kiezen wat we willen", aldus Hörl. "We moeten er dus over waken dat we niet opnieuw meelopers gaan worden." Tussen de zwarte kabouters staan ook een paar gouden kabouters op een hoger niveau. Zij zijn de leiders van het legertje Hitlergroetende kabouters. In een interview donderdag op Radio 1 gaf de kunstenaar toe dat dergelijk ‘kunstwerk’ in Duitsland niet mogelijk zou zijn. Niet dat we vinden dat dit kunstwerk moet verboden worden – de kunstenaar is duidelijk over zijn bedoeling – maar wie graag zo een kabouter wil, kan hem op Lineart voor 40 euro kopen. Al is het maar om het plezier om hem achteraf te verbrijzelen, zegt de kunstenaar (zie: http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.428112).

Op dat punt lijkt ons toch de commercie de overhand te nemen op de kunst en de goede bedoelingen. De kunstenaar waarschuwt op een bord wel voor aankopen met verkeerde bedoelingen, maar moeten die dingen écht in de handel gebracht worden? Wij vrezen dat sommigen zo’n kabouter graag willen aankopen, is het niet om ermee te provoceren in hun tuin dan omdat ze het grondig eens zijn met gestrekte arm-ideologie en zo’n hebbeding best leuk vinden. En dat hoeft toch niet. 

Morgen wordt in De Roma in Borgerhout een publiek afscheid van Wannes Van de Velde ingericht. In de verschillende hommages voor Wannes Van de Velde is al veel gezegd over de man, maar hijzelf kwam meestal slechts met een paar quotes aan bod. Het eerbetoon van Erik De Bruyn (SP.A-Rood) is daar een uitzondering op (zie: http://www.bloggen.be/derodevoorzitter/archief.php?ID=92382). Voor de bezoekers van deze blog hebben we een paar langere fragmenten verzameld uit Beloken dagen, Wannes’ vorig jaar verschenen laatste boek. Het bevat dagboekfragmenten uit de periode 2001 - 2003, met notities over Wannes’ ziekte, zijn wandelingen door Antwerpen en bezoeken aan café’s in de Scheldestad, zijn optredens… Wij focussen hier echter op wat Wannes Van de Velde schreef over Jean-Marie Le Pen in 2002, de dood van Pim Fortuyn in 2002, en de score van het Vlaams Belang bij de federale verkiezingen  in 2003.

“De verkiezingen in Frankrijk! Le Pen zit weer in het zadel. Wat gaan ze nu doen? Over ‘fraternité’ lullen tot de pogroms beginnen? Ach kom, ik weet zeker dat er nu, anders dan in de jaren dertig, miljoenen mensen klaar staan om het crapuul de wapens uit de handen te slaan, en dit keer voor het te laat is. Als kind reeds heb ik getuigenissen uit het fort van Breendonk moeten vernemen, en dat heeft me geleerd dat we de niets ontziende haat van de nazi’s nooit mogen onderschatten. Want al zien ze er vandaag anders uit en dragen ze geen art deco uniformen met zwarte laarzen meer; hun leuzen zijn dezelfde gebleven, en wie, zoals wij in ons te vierklauw verrechtsend Vlaanderen, binnen het bereik van hun bieradem leeft, kan maar best op het ergste zijn voorbereid. Wanneer de cirkel zich sluit, wordt het teken voor de slachting gegeven, en is er geen ontkomen meer aan.”

“De politicus Pim Fortuyn, die toch een regelrecht volksmenner was, wordt nu bedolven onder geëmotioneerde eerbewijzen. Zijn gewelddadige dood heeft een martelaar van hem gemaakt. Van zijn vernederende uitlatingen ten aanzien van de islamitische bevolkingsgroep wordt niet meer gewaagd. Men ziet jong en oud heuse tranen vergieten boven de bloemen die voor zijn woning zijn neergelegd. Maandenlang hebben de media deze opportunist verketterd; ‘relnicht’ was zowat het beschaafdste dat er te horen en te lezen viel, en nu wordt hij verheerlijkt op een schaal die, volgens mij, iets lugubers uitstraalt. Men heeft hem al met Erasmus van Rotterdam vergeleken. Wat kan een denkend mens hier nog op zeggen? Hij kan alleen maar verbijsterend zwijgen.”

“Verkiezingen. De Belgen in beweging. Zullen we de zwarte horden kunnen terugdringen? Dat zouden we eigenlijk moeten kunnen, ja, maar daar velen van ons niet uit de knoop van hun haatgevoelens raken, zal dat wel een ijdele wens moeten blijven. En dan te weten dat zij die hun zogenaamde ‘foertstemmen’ uitbrengen, diegenen zullen zijn die het hardst zullen kermen wanneer het deksel van de doos springt. Ik hoor ze al bezig, terwijl de landsknechttrommels door de Seefhoek donderen: ‘O, maar dat hebben wij niet bedoeld! Ik ga niet mee naar Borgerhout om de moskee in brand te steken! Ik sla geen Marokkanen de schedel in! Dat zijn mensen gelijk wij!’”

“Wanklanken: de verplettering van de groenen (gelukkig ten voordele van de socialisten), en de verdere opmars van de volksopruiers. Ik zal de Vlamingen nooit helemaal begrijpen. Nu hebben ze stemrecht, een verworvenheid waarvoor stromen bloed zijn gevloeid, en omdat ze menen dat ‘de politiek’ niet naar hen luistert, of omdat ze vinden dat er te veel hondenstront voor hun deur ligt, lopen ze in de armen van een stel opportunisten waarbij vergeleken ‘le dictateur des Flandres’ Joris van Severen een gematigd intellectueel was. Er staan nu achttien bruine zetels in het parlement. Een vloedgolf, die steeds maar blijft aangroeien. En dat zonder ook maar een schemer van enige constructieve gedachte!”

• Voor Wannes Van de Velde was antifascisme een vanzelfsprekendheid: http://aff.skynetblogs.be/post/6427800/voor-wannes-van-de-velde-was-antifascisme-een.
• Antwerpen is in rouw: http://aff.skynetblogs.be/post/6431673/antwerpen-is-in-rouw.