01-04-11

‘AFGELAST’ OI!-CONCERT GAAT MORGENAVOND TOCH DOOR

Op 25 januari 2011 pakte Humo over twee volle bladzijden uit met het Stand Your Ground-concert dat op 2 april in een parochiezaal van Mol gepland was (foto 1). De uitbaters van de parochiezaal kregen de schrik van hun leven toen ze lazen welke groepen geprogrammeerd waren in hun zaaltje. Dergelijk volk wilden ze niet over de vloer krijgen, ze zegden het contract voor de huur van de zaal op en betaalden de medewerker van de VB-persdienst die het concert inrichtte de waarborgsom terug. Neo-naziconcert afgeblazen kopte een krant. Neo-naziconcert gaat niet door luidde het elders.

 

Organisator Yannick D.R. reageerde niet in de pers. Zijn vrienden van RechtsActueel, waar een paar VB-personeelsleden mee de redactie bevolken, deden het voor hem. RechtsActueel wist: “Het concert kan niet doorgaan, Yannick draait op voor de honderden euro’s kosten die al gemaakt werden.” Dat van die kosten zal wel meevallen, want het concert gaat nu door in een zaaltje in Morkhoven (Herentals), zo vernam AFF/Verzet de voorbije dagen. Yannick D.R. is overigens geen onbekende. Humo pakte op 22 september 2009 uit met foto’s van een verjaardagsfeestje van Yannick D.R. in het Antwerpse café De Leeuw van Vlaanderen, waar D.R.'s toenmalige vriendin, VB-personeelslid en -gemeenteraadslid Sandy Neel, Arnoud Kuipers (Blood and Honour Vlaanderen/Combat 18), Karin Wolters (foto) en Jarno Roppe (van de ‘autonome’ Bockenreyders) mee met D.R. aan het feesten waren. Een tweede foto van dat feestje gepubliceerd door JoodsActueel zorgde ervoor dat de drie andere VB-gemeenteraadsleden in Lille, woonplaats van Sandy Neel, opstapten bij het VB. 

 

“Stand Your Ground is not a nazi concert”, reageerden de initiatiefnemers van een avond Oi!-muziek met de Zweedse groep Agent Bulldogg, de Spaanse Glory Boys, het Nederlands/Vlaamse The Widowmakers, het Vlaamse The Pride en het Nederlandse Foienoord. Wij hebben nooit beweerd dat het een neonaziconcert is. Lees er onze situering van de aangekondigde groepen maar op na. Intussen is wel een interview opgedoken van Agent Bulldogg in een blad van Blood and Honour (fragment). Het is de Belgische punkglorie The Kids of de linkse Oi!-groep Angelic Upstarts uiteraard nooit overkomen. Agent Bulldogg (waarvan hier een filmpje om in de sfeer te komen) speelt volgens Yannick D.R. in een grotendeels nieuwe bezetting en drie leden van de groep hebben zich volgens D.R. gedistantieerd van de Zweedse Democraten, een rechts-populistische partij met een naam zo fout als Vlaams Belang. Tant mieux. Blijven de leden van andere groepen die RechtsActueel bestempelt als “eerder rechts”, wat niet anders dan te verwachten is met mensen als Maik van Schaik (The Widowmakers, concertorganisator van groepen als het extreemrechtse Short Cropped uit Turnhout en Killerbabies, pseudoniem voor Kill Baby Kill!), en verder bijvoorbeeld Tim Mudde (die naast met Foienoord optreedt met Brigade M, de M van Anton Mussert) en de leden van The Pride (die als ze niet thuis zijn, in de beruchte Brugse kroeg De Kastelein / Moloko rondhangen).

 

En wie mobiliseert allemaal voor dit concert zaterdagavond, naast Yannick D.R.? De al genoemde Karin Wolters bijvoorbeeld. Intussen vriendin van Tomas Boutens, hoofdverdachte in de zaak tegen de Blood and Honour-afsplitsing genoemd naar het tijdschrift en de website van de groep: Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET). Niemand die weet wanneer de rechtszaak tegen Boutens & Co eindelijk echt begint. Met Nieuwjaar sloeg Boutens een politieagent nog een gebroken kaakbeen en voorbije zaterdag betoogde hij nog in Nederland samen met een zeventigtal Nederlandse en Duitse neonazi’s. Boutens liet al weten naar het concert zaterdagavond te komen. Behalve vriendin van is Karin Wolters op zich ook een goede bekende in het milieu van Blood and Honour en rechts-radicale ‘autonomen’ in Vlaanderen en Nederland. Ook op het appel voor het concert zaterdagavond: een andere genoemde in de BBET-zaak, Arnout Debacker. Intussen nam hij afstand van BBET, maar een watje is hij niet (Gazet van Antwerpen, die wel zijn naam fout spelt). Nina B. schuift onder andere Ruben Solidarista oftewel Ruben Rosiers (Nieuw-Solidaristisch Alternatief, N-SA) bij de mogelijke concertgangers. Rosiers heeft nog niet geantwoord of hij komt. Hij is overigens niet de enige N-SA’er op het lijstje. Ook NS-A’er Robby Q. bijvoorbeeld, pas veroordeeld als Blood and Honour-organisator, is ‘gevraagd’.

 

Plaats waar het ‘apolitiek’  concert plaatsvindt, is een zaaltje in Morkhoven, deelgemeente van Herentals. Een zaaltje bij een bekend muziekcafé. Het was de bedoeling dat de zaal pas zaterdag telefonisch zou bekend geraken, op de manier van Blood and Honour. Met een gsm-nummer waar vanaf zaterdag naar gebeld kan worden, maar AFF/Verzet kon de zaal al achterhalen. De uitbater was gisterenavond niet bereikbaar. Vanavond gaan de leden van de Zweedse Agent Bulldogg, het Spaanse Glory Boys en Belgen op stap in Antwerpen. Moeders, hou uw dochters binnen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, vb, blood and honour, n-sa |  Facebook | | |  Print

31-03-11

't PALLIETERKE OVER HET AFF, LUC TUYMANS EN HISTORICI

Het meest gelezen AFF/Verzet-artikel van vorige week is niet Tanguy Veys’ vrienden (1) of (2), Filip Dewinter te gast bij Anderlecht, op kosten van bpost of VB: Tirade tegen militaire interventie, om ze goed te keuren, maar “Het Vlaams-nationalisme is gesticht door de Duitsers”. Met dank aan onder andere Koenraad Elst en Geert Van Cleemput die het artikel beiden op hun Facebook plaatsten. Koenraad Elst is onder meer columnist bij ’t Pallieterke en zelfverklaarde islamoloog die één van de sprekers was op het VB-colloquium op 6 juni 1992 waar het beruchte zeventigpuntenplan van Filip Dewinter werd voorgesteld. Geert Van Cleemput is voormalig hoofd van de VB-studiedienst en auteur van Vlaams Geblokkeerd.

 

Ons artikel was anders niet meer dan het kort melden (a) dat Knack de volgende maanden met bijlagen uitpakt over het leven in een aantal Vlaamse steden onder de nazi-bezetting, (b) dat in de eerste aflevering historicus Lode Wils over zijn oorlogsjaren in Antwerpen vertelt, en erop wijst dat het Vlaams-nationalisme haar oorsprong vindt in de Flamenpolitik van de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog, (c) dat daar een heuse doctoraatsverhandeling over bestaat die binnenkort bij het Davidsfonds uitgegeven wordt, (d) dat in VB-kringen de opmerking van professor Wils weggehoond wordt maar het misschien toch interessant is om eerst eens die doctoraatsverhandeling te lezen. That’s all. Bij ’t Pallieterke maken ze ervan: “Geschiedenis? Een truc om politiek te scoren, bewijst de oude zeurpiet en professor geschiedenis van vervlogen tijden, Lode Wils. Die voert al decennia een strijd tegen het nationalisme in Vlaanderen, dat hij met alle middelen, ook de meest onnozele, verdacht maakt. Het Antifascistisch Front juicht hem van harte toe (zie de webstek).”

 

Bedankt voor de reclame voor onze “webstek” maar Lode Wils toejuichen was het verste van onze gedachten. We vonden de stelling van Lode Wils opvallend en de kritiek erg goedkoop, en nu de doctoraatsverhandeling over de Flamenpolitik binnenkort in de boekhandel ligt, leek het ons verstandiger dat boek eerst eens door te nemen vooraleer kritiek te leveren. Meer wilden we niet aanbrengen, maar in Vlaams-nationalistische kringen werden ons meteen allerlei (bij)bedoelingen toegedicht. Het zij zo. De dag dat ze bij ’t Pallieterke en die kringen het AFF zonder vooroordelen benaderen moet nog komen. In één adem door wordt in hetzelfde artikel Luc Tuymans bestempeld als “een zogenaamd internationaal befaamde schilder die zich politiek specialiseert in het bespuwen van Vlaanderen en zijn lompe Vlaamse medeburgers” en worden historici afgedaan als “de nuttige idioten van een regime”. Ongetwijfeld zal er wel kritiek geformuleerd kunnen worden op de stelling van Lode Wils – geef één wetsartikel en twee advocaten zullen er ook minstens een halve dag over van mening verschillen – maar in Vlaams-nationalistische kringen hebben ze meer dan elders de neiging om al wie maar een afwijkende mening heeft onmiddellijk als verdacht, belachelijk en slecht af te schilderen.

 

Luc Tuymans wordt overigens, naar aanleiding van zijn overzichtstentoonstelling in Bozar, deze week een tweede keer opgevoerd in ’t Pallieterke. Zowat het vriendelijkste dat men over hem schrijft is: “Van onze vier wereldberoemde kunstenaars, Leonardo ‘Einstein’ Panamarenko, Jan ‘Coke’ Fabre, Luc ‘Keizer’ Tuymans en Wim ‘Cloaca’ Delvoye is Lucske T. ongetwijfeld de beste schilder. Niet moeilijk want het is ook de enige van de Bende van Vier die nog verf en penseel hanteert.” Extreem-rechts en kunst, het is altijd al een moeilijke relatie geweest. Maar het zogenaamde schilderij van Luc Tuymans (“Lucske Tuymens”) bij het artikel (foto) vinden wij best geslaagd. Als het goed is, zeggen wij het ook.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-nationalisme, cultuur |  Facebook | | |  Print

15-03-11

EVEN IETS ANDERS

In een interview met Marie-Rose Morel vroeg Humo: “Wordt Filip Dewinter, de man die de misdaad met de bokshandschoen bestrijdt, zelf omringd door mensen uit ‘het milieu’?” Marie-Rose Morel verwees naar Eric Deleu die “de partij jarenlang op grootschalige wijze bestolen heeft”. Humo kent nog meer namen. “Hugo Van Mechelen, bijvoorbeeld.” Marie-Rose Morel: “Ik zwijg. Met die jongens wil ik geen miserie.” Humo schetst vandaag toch een portret van Hugo Van Mechelen (“de godfather van de Antwerpse misdaadwereld van de jaren tachtig”). “Sinds ik Hugo ken, is hij terug op het rechte pad”, zegt Filip Dewinter (foto 1). Ja, er mag gelachen worden in Antwerpen.

 

Veel onschuldiger is het vermaak dat straatkunstenaar Rose Woods in Antwerpen levert. De voorbije dagen weer actief na de jammerlijke dood van Mattias Van der Stighelen, universiteitsstudent bij een kotfeestje in een keldergat gevallen en zijn nek gebroken. In de nacht vóór de begrafenis vorige donderdag vrolijkte Rose Woods tientallen verkeersborden op met een minzame glimlach. “De borden waren voor Matti”, stond er in een mail, “vers gemaakt deze nacht zodat ze in deze koude tijden toch wat warmte zouden brengen.” De borden staan in de buurt van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen (foto 2), recht tegenover het oude Justitiepaleis en elders op de Leien, in een barre buurt zoals de Londenstraat, maar ook aan de Oever in de oude binnenstad… Rose Woods greep al eerder in op het straatmeubilair: Kerstmis 2006 werden een aantal groene verkeerslichten beplakt met het sjabloon van een kerstboom; met Valentijn 2007 veranderden rode verkeerslichten in rode hartjes. Later verschenen bizarre borden als ‘Gelieve de bomen niet te voederen’ of ‘Verboden te paaldansen’. Een richtingsaanwijzer werd aangevuld met een pijl naar ‘De Ware Liefde’. Onder de oranje handjes die een taxiplaats signaleren verscheen het opschrift ‘High Five’. Een zebrapad veranderde in het klavier van een piano. In de zomer van 2007 maakte de straatkunstenaar die dit bedacht zich in een interview met De Fish bekend als Rose Woods, maar zijn ware identiteit is een goed bewaard geheim.

 

Zo vlug als zijn/haar kunst in het straatbeeld verscheen, werd het verwijderd door de politie. Want om zoiets te mogen doen, moet je je ware identiteit prijsgeven, contact opnemen met het stadsbestuur en toelating vragen, en toelating krijgen… maar de kans is natuurlijk klein dat de politie gunstig advies zal verlenen voor het beplakken van verkeerslichten en -borden. Toch in Antwerpen. In Berlijn maakt men van vrolijke verkeerslichten een middel om zich te profileren. De minzaam glimlachende verkeersborden, naar verluidt een tiental, hangen nu al sinds donderdagnacht in Antwerpen. Voor hoelang is niet bekend. Is het uit respect voor de aanleiding dat men niet meteen ingrijpt? Intussen toveren ze een glimlach op het gezicht van wie de borden opmerkt. Er is al genoeg miserie in de wereld.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, morel, antwerpen, cultuur |  Facebook | | |  Print

20-02-11

MET DE N-VA DEZELFDE WEG OP ALS MET HET VB ?

De N-VA mag dan wel een conservatieve maar democratische Vlaams-nationalistische partij zijn, leden ervan vertonen toch autoritaire trekjes die men eerder bij het VB verwacht. We wezen hier gisteren op een VB-gemeenteraadslid die vroeg om een portret van een VNV-oorlogsburgemeester een plaats te gunnen in de gemeenteraadszaal, maar een paar kilometers verderop deed een N-VA-gemeenteraadslid net hetzelfde.

 

Vlaams Parlementslid Lieven Dehandschutter (N-VA) heeft – zo bericht De Morgen dit weekend – een batterij schriftelijke vragen over de KVS afgevuurd naar Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege. Allemaal omdat in de Brusselse schouwburg op 21 januari de thema-avond Niet in onze naam plaatsvond, waar een grote groep kunstenaars zich uitsprak tegen de splitsing van België. De KVS was in een mum van tijd uitverkocht, vele belangstellenden moesten huiswaarts keren omdat er geen zitje meer vrij was. “Ik neem aan dat de artistieke programmatie in vrijheid moet kunnen gebeuren. Wij merken dat er in bepaalde culturele instellingen systematisch een niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen niet vertegenwoordigt wordt. Dat roept vragen op”, zegt Dehandschutter in De Morgen. Een beetje een warrige uitleg. Eerst de vrijheid van de artistieke programmatie verdedigen, maar dan problemen hebben met de keuze. Klagen dat een niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen niet vertegenwoordigt wordt, maar in feite aanklagen dat een andere niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen één avond naar haar zin krijgt in de KVS… Nog een stap verder en we zitten terug bij het VB dat in 2005 de sluiting van de KVS vroeg omdat die te weinig Vlaams, te multicultureel en te politiek geïnspireerd zou zijn. In één adem door werden toen in Antwerpen en Gent ook vragen gesteld over de programmatie in Het Toneelhuis en bij het NT Gent.

 

In Steenokkerzeel vroeg N-VA-gemeenteraadslid Kurt Ryon een paar dagen geleden om Le Soir niet langer ter beschikking te stellen in de plaatselijke bibliotheek. “Lezers die echt een Franstalige krant verkiezen, kunnen nog steeds terecht op het internet.” VB’er Karel Goderis had vorig jaar dezelfde vraag ook al eens gesteld, en onder het bestuur van het Front national (FN) verdwenen kranten als Libération en weekbladen als L’ Evénement du Jeudi uit de plaatselijke bibliotheken. Luc Tuymans noemde deze week Bart De Wever gevaarlijker dan het Vlaams Belang. Luc Tuymans (donderdag 17 februari in De Ochtend) over The flag, een werk met de Vlaamse Leeuw erop: “Dit maakte ik vanuit mijn walging voor het Vlaams Belang, waar toen in Antwerpen één op drie op stemde. Nu zijn we in een nog gevaarlijker stadium beland met de heer Bart De Wever.” “De N-VA is gewoon een eenmanspartij”, zei Tuymans nog. “Dat dertig procent van de Vlamingen op hem gestemd heeft, heeft De Wever te danken aan het feit dat hij integer overkomt. Maar dat is niet moeilijk als je hem vergelijkt met Yves Leterme.” En nog: “Ik ben niet anti-Vlaams en hervormingen in dit land moeten bespreekbaar zijn. Maar ik ben wel tegen dat minderwaardigheidscomplex van de Vlaams-nationalisten dat is blijven hangen sinds de Eerste Wereldoorlog. De Wever is zogezegd een historicus, maar eigenlijk is hij een fucking separatist.”

 

Wij schakelen Bart De Wever niet gelijk met Filip Dewinter, laat staan dat we BDW erger zouden vinden dan FDW. Bart De Wever rekent het zelf tot zijn grote verdienste dat hij vorig jaar stemmen bij het VB heeft teruggehaald naar het democratisch Vlaams-nationalisme. Nog vóór hij zichzelf daarvoor loofde, wees Antwerps burgemeester Patrick Janssens al op die verdienste. Maar De Wever moet natuurlijk wel opletten het met de N-VA profonde niet dezelfde weg opgaat als met het VB. Dat De Wever zich tijdens de begrafenisplechtigheid verontschuldigde dat de partijpolitiek hem en Morel uit elkaar had gedreven, en zei dat hij Marie-Rose Morel nooit op racisme heeft kunnen betrappen, is niet bemoedigend. De aanvaringen die Morel had met de VB-partijtop gingen over veel, maar niet over het racistisch discours as such. Paul Goossens herinnert er dit weekend in een column in De Standaard nog aan. “In de kathedraal werd de weg naar een generaal pardon geëffend”, besluit Paul Goossens. “Het kan de herverkaveling van de Vlaamse rechterzijde danig versnellen, zodat De Wever kan triomferen en gloriëren als hij in 2012 (bij de gemeenteraads- verkiezingen, nvdr.) zijn afspraak met de geschiedenis heeft. Tegelijkertijd dreigt het Vlaams nationalisme echter in brak water te belanden. Een nationalisme dat uit compassie, eigenbelang of opportunisme gedachtegoed tolereert dat bevolkingsgroepen stigmatiseert, ontspoort. Altijd.”

 

Het gevaar schuilt echter niet alleen in het in de armen sluiten van VB’ers en VB-stemmers. De Marc Byttebiers, Lieven Dehandschutters en Kurt Ryons van de N-VA zijn ook wel een probleem. Bellum est sua vitia nosse. Het is goed zijn gebreken te kennen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: n-va, vb, de wever, cultuur |  Facebook | | |  Print

14-02-11

LADY ANGELINA: AMOR Y CORAÇÓN

Lady Angelina.JPGKris Van Gysel.JPGAanstaande zaterdag 19 februari wordt de tweede cd van Lady Angelina, Amor y Coraçón, voorgesteld in de clubzaal van de AB in Brussel. De redactie van AFF/Verzet heeft de cd al twee weken in huis, en is er helemaal weg van. Tien jaar geleden speelde Trijn Janssens (‘Lady Angelina’) mee in  de antifascistische fanfare Antifare La Familia. Een periode waar ze met genoegen op terugkijkt. (Foto 1: Lady Angelina tijdens de uitreiking van De Groene Waterman Prijs, een week geleden.)

 

Bij het CJP (Cultureel Jongeren Paspoort) zijn ze ook helemaal weg van de tweede cd van Lady Angelina. CJP: “Amor y Coraçón verbindt de vrolijke majeur met intrieste mineur: Het leven is niet wit of zwart, maar daar ergens tussenin. Deze tragikomische sfeer doet, ook door het instrumentarium, denken aan circus- en balkanmuziek, maar evenzeer flirt Lady Angelina met tango en het Vlaamse levenslied. Melancholie en levensvreugde zijn immers universeel en dat wordt mooi verbeeld in het artwork van de cd (…). Op deze tweede cd zijn de nummers mooi verdeeld over drie talen: Nederlands, Frans en Spaans. (…) In het sterke openingsnummer Ma Vie Perdu, overheerst (…) de weemoed. Meermaals, zoals in het sterke titelnummer, zingt Lady Angelina over het einde der tijden: "Vamos a bailar / contro el fin del  mundo". Ook bijzonder talrijk zijn de natuurmetaforen: als echte andersglobaliste met een hunker naar groen is de wereld van Lady Angelina vol idyllische natuurelementen. (…) Haar vleugeltjes heeft ze laten vallen; op Amor y Coraçón klinkt Lady Angelina als een optimistische stadsnomade met toch wat kerven in de ziel.”

 

Sinds 2000 maakt Trijn Janssens haar opwachting als ‘Lady Angelina’. Eerst als muzikante van de Kamikaze Freakshow waarmee ze toerde in Nederland, Duitsland en Brazilië; later als solo-artieste. In 2006 verscheen haar eerste cd, C’est Quoi l’Amour, geproduceerd door Roland Van Campenhout. In haar biografie verwijst Lady Angelina steevast naar haar tijd bij de Antifare La Familia, ontstaan uit de scene rond het Antwerpse kraakpand, later jeugdhuis, Scheld’Apen. Gregor Engelen (Ambrassband, Antwerp Gipsy Ska Orchestra, Murga Armada…) vertelt over het ontstaan van de Antifare La Familia: “We hadden samen een film gezien, Underground van Emir Kusturica. Daarin volgt een fanfare heel de tijd een gast terwijl hij vecht, zuipt en grieten versiert. Dat vonden wij zo graaf dat we op een bepaalde dag besloten om een instrument vast te nemen en ook fanfare te gaan spelen. Veel mensen konden nog een blaasinstrument bespelen van toen ze klein waren. Die hadden al wel tien jaar geen instrument meer vastgehad, maar soit: zo zijn we erin gerold – we zijn gewoon met een punkfanfare begonnen. Met de tijd is dat dan meer geëvolueerd naar een echte zigeunerbrassband.”

 

Op 13 november 2000 werd de eerste Kristall-prijs van het Fonds Kris Van Gysel overhandigd aan de Antifare La Familia. Kris van Gysel is één van de actiefste militanten uit de geschiedenis van het Anti-Fascistisch Front (AFF). Foto 2: Kris Van Gysel aan de megafoon bij een protestactie op 6 juni 1992 als  – zo bleek achteraf –  Filip Dewinter op een colloquium in het Elzenveld in Antwerpen zijn berucht zeventigpuntenplan voorstelt. Wanneer Kris kanker krijgt, beslissen haar vrienden geld te verzamelen om de medische behandeling te financieren. Toen Kris stierf was er nog geld over en werd beslist om er jaarlijks initiatieven van jongeren die strijden tegen racisme en fascisme mee te ondersteunen. Drie jaar lang werd telkens een lijst met genomineerden opgesteld, waarna op een publieksavond de winnaar bekend werd gemaakt. In de concertzaal van het Cultureel Ontmoetingscentrum Sint-Andries werd in 2000 de eerste Kristall-prijs uitgereikt aan de Antifare La Familia die er meteen een swingende avond van maakte. Tien jaar later: met de jongste cd van Lady Angelina hangt er weemoed in de lucht, ontroerend mooi, maar is er nog altijd de drang om er een betere wereld van te maken. En bij de optredens van Antwerp Gipsy Ska Orchestra wordt steevast een nummer opgedragen aan de strijd tegen het Vlaams Blok/Belang. Antifascista siempre!

 

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie |  Facebook | | |  Print

11-02-11

HAAL GAL-AFFICHE IN HUIS MET HET AFF

GAL-Felixpakhuis.jpgGAL-video.jpgHet was vorige vrijdag een drukke avond voor crashers van politiek-culturele bijeenkomsten in Antwerpen. Terwijl op het Antwerps stadhuis De Groene Waterman Prijs werd uitgereikt, werd in het Felixpakhuis een tentoonstelling met 50 jaar werk van GAL geopend, en nog op hetzelfde ogenblik werd in het VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat een tentoonstelling geopend over 30 jaar VB in Antwerpen.

AFF/Verzet was op de drie plaatsen, en na het samenleggen van de juryrapporten bleek de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen het laagst te liggen bij de GAL-tentoonstelling en het hoogst bij de VB-tentoonstelling. De zatheidsgraad was op het einde van de avond het laagst bij de De Groene Waterman Prijs en het hoogst bij de VB-tentoonstelling. Van de twee tentoonstellingen is de GAL-tentoonstelling veruit het interessants, niet alleen politiek maar ook artistiek. Op de verdiensten van GAL wezen we al bij onze bespreking van het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee,  en verder kan je natuurlijk elke week in Knack  GAL’s blik op de wereld en meesterlijke grafische uitwerking ervan zien (foto 1: GAL vorige week over de rebellie in Egypte).

Is het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee een must to have om eens rustig te bekijken hoe GAL vijftig jaar lang kritisch stond tegenover de Vlaamse-, Belgische- en wereldactualiteit, de tentoonstelling zet GAL’s werk op nog een andere manier in de kijker. De opdeling van GAL’s tekeningen in de jaren 60, de jaren 70, de jaren 80 en zo verder is behouden, en dwars daarop is er een opdeling naar maatschappelijke thema’s, België en de wereld. Op panelen komen die tekeningen toch weer anders over dan in het boek, en er is ook veel meer aandacht voor de context waarin GAL’s tekeningen verschenen: een muur met affiches tegen de kruisraketten, de Vlaamse soep die we krijgen met Kris Peeters en Bart De Wever als ingrediënten (foto 2)…

Bij de video’s is er ook GAL’s televisie-interview bij de openstelling van het nieuw gebouw voor het Vlaams Parlement (foto 3). GAL had tot driemaal toe aan de VRT gevraagd om zijn tekening over de morfologische kenmerken van het andere volk, met Gerolf Annemans die morfologische kenmerken heeft van Marokkanen en Filip Dewinter van Turken, te mogen bespreken. Maar de VRT weigerde dat. De VRT liet het interview met GAL wél plaatsvinden te midden de VB-fractie in het Vlaams Parlement. Dat was om moeilijkheden vragen. Tot verbijstering van interviewster Pascale Deboosere haalde GAL dan maar middenin het interview een bruine enveloppe boven waarin de door de VRT geweigerde tekening die zo toch nog live op televisie kwam. GAL wees er ook nog eens op dat de VRT hem geplaatst had te midden van “gespuis”, en een rel was geboren. Filip Dewinter riep zijn troepen bijeen en met veel tumult verlieten de VB’ers het Vlaams Parlement en de televisie-uitzending.

Met AFF/Verzet kon je al het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee winnen, door te antwoorden op de AFF/Verzet-kwis 2010. Het boek ging uiteindelijk naar een Vlaming in Schaarbeek, toevallig ook de woonplaats van GAL. Maar we hebben nog een cadeautje. GAL gaf immers toestemming om één van zijn prenten te gebruiken voor een AFF-affiche naar aanleiding van een colloquium in 1985, veertig jaar na de bevrijding van het nazisme. Centraal staat het geboortekaartje van GAL’s petekind, begin jaren tachtig geboren en aankijkend tegen een wereld waar kruisraketten opgesteld staan, er zware milieuvervuiling is, er militaire dictaturen zijn… GAL handtekende pas nog vijf van die affiches, en de eerste vijf die er vanaf zaterdag 12 februari om vragen op de tentoonstelling in het Felixpakhuis krijgen de affiche gratis mee naar huis.

GAL-tentoonstelling in het Felixpakhuis, Godefriduskaai 30 te Antwerpen. Elke dag van 10 uur tot 18 uur (’s woensdags tot 21 uur). Tot en met zondag 27 februari. Daarna nog in Genk, Gent, Leuven…

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, cultuur |  Facebook | | |  Print

07-02-11

“NE VUILE LINKSE KLOOTZAK”

Vorige week woensdag werd in het Vlaams Parlement een ‘Gouden Erepenning’ uitgereikt aan drie filmmakers. Op de receptie achteraf geraakte bekend dat het de bedoeling was ook een Gouden Erepenning uit te reiken aan filmacteur Jan Decleir (foto 1). De Antwerpenaar weigerde echter die onderscheiding. Het belette VB’ers niet om eens hun mening te geven over Jan Decleir, onbetwistbaar één van de beste Vlaamse acteurs.

De prijsuitreiking in het Vlaams Parlement verliep met enig animo. Nadat voorzitter van het Vlaams Parlement Jan Peumans de kwaliteiten van animatiefilmer Raoul Servais, filmproducent Erwin Provoost en filmregisseur Jan Verheyen had aangehaald, mocht elk van hen een dankwoord uitspreken. Raoul Servais wees erop dat een deel van zijn filmwerk beïnvloed werd door persoonlijke ervaringen. “Onder andere als getuige en slachtoffer van het gruwelijke nazibewind en van de erbij horende Vlaams-nationalistische ontsporingen. Later ook van de stalinistische terreur.” Nare ervaringen uit het verleden, die zich wel eens “zouden kunnen herhalen, zij het onder een andere vorm. Net zoals het griepvirus nieuwe gedaanten aanneemt.” Jan Verheyen bracht de lach in de zaal, maar huldigde en passant toch ook dwarsliggers zoals Robbe De Hert die al te vaak omschreven werden als een ‘enfant terrible’. Jan Verheyen: “Dat waren ze, niet omdat ze dat zo leuk vonden, maar omdat ze dat moesten zijn om iets te laten bewegen in ons vak. Het is door hun inspanningen, door hun gedrevenheid, dat mijn generatie (…) het iets makkelijker hebben om in dit vak hun weg te vinden.”

Jan Decleir, die begin april een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen krijgt dat hij wél aanvaardt, heeft zelf geen ruchtbaarheid gegeven aan zijn weigering om een Gouden Erepenning in ontvangst te nemen. Door De Morgen opgebeld geeft hij toe: “Ik wilde geen penning aanvaarden uit handen van de voorzitter van het parlement (N-VA’er Jan Peumans, nvdr.). Ik moet die man niet.” Veel meer wilde Jan Decleir er niet over kwijt. Even later liet hij zich, met een vermoeide zucht, wel nog ontvallen: “Stelletje knoeiers”. Over de prijsuitreikingen wou Jan Decleir aan De Standaard enkel nog kwijt: “Ze worden georganiseerd door politici. Ik zie die mensen nooit in het theater of op premières, op een paar uitzonderingen na die de regel bevestigen. Ik zie nooit tekenen dat ze werkelijk door cultuur geboeid zijn.” Toen in 2007 Raymond Van het Groenewoud, Dirk Brossé, Will Tura en Tom Barman een Gouden Erepenning kregen, is Jan Decleir anders wel nog naar de uitreiking gaan kijken.

Het VB was het niet eens met de prijs voor dEUS-frontman Tom Barman. Filip Dewinter: “Het Vlaams Belang verzet zich met klem tegen een gouden erepenning voor Tom Barman. Het is immers alles behalve evident dat een partijpolitiek geëngageerd iemand zoals Tom Barman, die zich in het recente verleden met krachtige uitspraken gekeerd heeft tegen het Vlaams Belang en de kiezers van het Vlaams Belang, uitgerekend door het Vlaams parlement waar het Vlaams Belang 24 % van de Vlaamse kiezers vertegenwoordigt, gehuldigd zou worden. Het Vlaams Belang heeft overigens de indruk dat Tom Barman enkel gehuldigd wordt omwille van zijn engagement tegen het Vlaams Belang en niet omwille van zijn artistieke kwaliteiten.” Tom Barman kreeg zijn Gouden Erepenning toch, en het VB zakte bij de Vlaamse parlementsverkiezingen in 2009 van 24,2 naar 15,3 % van de stemmen.

Het idee dat Jan Decleir een Gouden Erepenning had kunnen krijgen, ontlokte gegrom bij het VB. Met voorop Staf Wouters (58 j., op foto 2 samen met Filip Dewinter tijdens de jongste nieuwjaarsreceptie van het VB-Hoboken). Staf Wouters is voorzitter van het VB-Hoboken en Antwerps VB-gemeenteraadslid sinds 2004 toen hij in de gemeenteraad de naar Lier verhuisde Christel Crauwels opvolgde. Hij is in de eerste plaats Antwerpenaar en trouwe VB-partijmilitant. In de Antwerpse gemeenteraad zetelt hij op de tweede, en dus laatste, rij gemeenteraadsbanken. Als hij interpelleert is het vooral over zaken die zich in Hoboken afspelen en rond zijn favoriete voetbalploeg Den Antwerp. Volgens zijn Facebook-profiel is zijn favoriet citaat ’t Is ni woar hé?!. Zijn interesses gaan volgens datzelfde profiel uit naar: fietsen, Voorpost, karate en politiek. In discussies met VB’ers op Facebook is hij vaak iemand die sussend optreedt als weer eens van leer wordt getrokken tegen de VB-partijtop. Meer dan eens waarschuwde hij VB-partijmedewerkers dat ze moeten beseffen uit welke hand ze eten.

Maar als het over Jan Decleir gaat, dan is het een andere. Staf Wouters: “Sorry vrienden voor mijn taalgebruik! Maar voor één keer kan ik het als Antwerpenaar niet laten! Da ventje (Jan Decleir, nvdr.) is ne vuile linkse klootzak en een VB hater van het eerste uur! Weg ermee met zulke elementen!”. Als iemand opmerkt: “’t Is niet omdat iemand een andere politieke voorkeur heeft dat ge er maar op los moet schelden. Decleir is een topacteur in goeie VLAAMSE films”, is de reactie van Staf Wouters: “Ik ben een goed politicus, een goede vader, een goede echtgenoot, desondanks een VB-er toch iemand die openstaat voor een anders mening! Wat wil je nog meer? Dat kan niet gezegd worden van, en ik weiger van zijn naam te noemen van dat heerschap! Hij zit natuurlijk in een positie waarbij hij de maasa kan beïnvloeden! Ik ben fier om verdraagzaam te zijn, wat niet kan gezegd worden van dat acteurke! Ik ben Vlaming en niemand heeft het recht om mij mijn familie of gelijkgezinden af te breken! Wie is er verdraagzaam? Ik of…..aan jou de eerlijke keuze!!”.

Het openstaan voor “een anders mening” heeft haar grenzen bij de VB-militanten en -mandatarissen. “Acteurke!”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, antwerpen |  Facebook | | |  Print

22-01-11

GEKLEURD VERLEDEN

Gekleurd verleden.jpgGekleurd verleden 1.jpgIn de Kunsthal van de Sint-Pietersabdij, aan het Sint-Pietersplein in Gent, is een kleine maar aangrijpende tentoonstelling te zien over het lot van verschillende families onder het naziregime. En ‘verschillend’ is hier heel letterlijk te nemen: niet enkel meerdere families, ook de beleving van het nazitijdperk vanuit verschillende invalshoeken komt aan bod. De tentoonstelling is eind november geopend, zelf bezochten we ze tijdens het kerstverlof, en ze is de moeite waard om te bezoeken en daarom willen we er graag vandaag aan herinneren.

 

In tien leefruimtes wordt aan de hand van het decor, de tentoongestelde stukken en een audio-opname geschetst hoe de Tweede Wereldoorlog beleefd werd vanuit de ogen van een meisje waarvan de ouders een hotel bezaten dat door Duitse officieren geconfisqueerd werd; een jongen die nog op de schoolbanken zit en zijn vader mist die tot arbeid in nazi-Duitsland werd gedwongen; een communist actief bij het verzet; een landbouwer; een dokter; een meisje lid van de voorloper van het VNJ, vader is VNV-oorlogsburgemeester; een Joodse die ondergedoken leeft; het leven in het concentratiekamp van Ravensbruck; een vrijwilliger die aan het Oostfront gaat strijden met het Vlaamse legioen van de Waffen-SS…

 

Zijn het decor en de tentoongestelde stukken niet zo uitzonderlijk, de getuigenissen die je via een hoofdtelefoon hoort zodra je een leefruimte betreedt, zijn pakkend. Professioneel ingesproken lijkt het alsof je het leven van de getuigen zelf beleeft. De verhalen worden verteld vanuit het tijdsperspectief dat de Tweede Wereldoorlog pas voorbij is. Aan het einde van de tentoonstellingsruimte met de tien leefruimtes lees je op een muur hoe het later verliep met de tien getuigen. In een tweede tentoonstellingszaal staan een aantal televisieschermen waarop historici (Bruno De Wever, Rudi Van Doorselaer, Lieven Saerens, Nico Wouters…) toelichting geven bij een aantal aspecten uit de geschetste periode.

 

Bezoekers van de tentoonstelling Gekleurd verleden. Familie in oorlog kunnen hun mening kwijt voor een videocamera; een eetcafé brengt je terug naar de jaren 40-50 (de erwtensoep met spek is heerlijk!); en een 164 bladzijden tellend boekje laat je de verhalen van de getuigen nog eens nalezen, onmiddellijk gevolgd door een historicus die een zin uit de getuigenis eruit pikt om dan dieper in te gaan op kwesties zoals hoe vrijblijvend dan wel medeplichtig aan de wandaden was het optreden van de oorlogsburgemeesters, of: was het enkel voor Vlaanderen dat sommigen aansluiting zochten bij de nazi’s? De tentoonstelling is nog te zien tot 25 april. Met de B-dagtrips krijg je korting voor het vervoer per trein en het inkomstticket.

 

Een tentoonstelling die een massaal bezoek verdient, van mensen van verschillende leeftijden en andere sociale achtergronden. Wel ontbreekt de link met het heden. Dat Jetje Claessens bijvoorbeeld, die de Dietse Meisjesscharen leidde, later meter werd van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ)… de tentoonstelling wijst niet op het voortzetten van de geschiedenis. Natuurlijk worden verenigingen vóór en tijdens het naziregime niet noodzakelijk op identieke wijze voortgezet, en ook in de loop van de naoorlogse jaren kunnen verenigingen evolueren. En toch. Geschiedenis heeft geen eindpunt, maar wordt altijd op een of andere manier voortgezet.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, gent |  Facebook | | |  Print

16-11-10

ALLE DAGEN FEEST

Vandaag vieren de moslims het Offerfeest. Naast het Suikerfeest de belangrijkste feestdag van het islamitisch jaar. Ook al is het geen officiële feestdag, zeker in steden als Antwerpen en Gent zal je het merken. Gisteren was het het Feest van de Dynastie. Zeker nu het geen vrije dag op school meer is, is er geen kat die eraan dacht. Of je moet tot de Gestelde Lichamen behoren die het Te Deum moesten bijwonen.

 

De voorbije dagen was er enige discussie over de feestdagenkalender. Zes van de tien wettelijke feestdagen die christelijk geïnspireerd zijn, het leek de Rondetafels van de Interculturaliteit wat van het goede teveel. In hun rapport doen de Rondetafels een voorstel over de wettelijke feestdagen (op één bladzijde van het drieënzestig bladzijden tellend rapport). Ze stellen voor dat de werkgevers en werknemers in de Nationale Arbeidsraad oplossingen uitwerken om de gelijkheid van erkende godsdiensten en filosofische overtuigingen te laten weerspiegelen in de wettelijke feestdagen. Zelf stellen de Rondetafels voor: 1. Vijf feestdagen worden behouden: 1 januari, 1 mei, 21 juli, 11 november en 25 december. 2. Iedereen mag twee ‘vlottende feestdagen’ vrij kiezen, volgens zijn/haar cultuur of religie. 3. Er worden drie nieuwe, niet-religieuze feestdagen ingesteld. Die kunnen samenvallen met internationale dagen van de diversiteit en de strijd tegen discriminatie, zoals daar zijn: de Internationale Vrouwendag (8 maart), de Internationale Dag tegen het Racisme (21 maart) en de Werelddag van de Culturele Diversiteit (21 mei).

 

De Rondetafels waren “zich terdege van bewust dat het met het formuleren van dit voorstel een gevoelige snaar raakt: feestdagen worden immers door velen beschouwd als een stuk historisch erfgoed dat deel uitmaakt van de sociale verworvenheden”, maar ze vragen de bereidheid om over bepaalde vraagstukken te discussiëren. Zo zouden “mensen van etnische, culturele en/of religieuze minderheden, die een integrerend deel uitmaken van onze samenleving, immers ten volle kunnen deelnemen aan dat erfgoed en de vernieuwing ervan.” Wat volgde was echter een njet over de hele lijn. Een aandachtige lectuur van het voorstel en de bereidheid om naar elkaar te luisteren waren ondergeschikt aan het verkondigen van het eigen gelijk. Dat gebeurt wel vaker in de politiek, maar nu leek het nog heftiger dan anders. De hoofdvogel werd natuurlijk afgeschoten door het VB. Daar werd een nieuwe spandoek voor acties besteld: Handen af van onze feestdagen. Filip Dewinter had een paar dagen geleden nog getwitterd dat het VB een niet-confessionele partij is, maar nu komt het VB op voor het behoud van een overwegend katholieke feestdagenkalender!

 

“Er zullen ongetwijfeld veel voorstellen ingediend worden, mocht het ooit zover komen”, lachte Yvan Majeur (PS) vorig weekend in De Morgen. Zelf diende hij in 2003 een wetsvoorstel in om van 8 mei, het einde van de Tweede Wereldoorlog, tot een officiële feestdag te maken. “Het zou een krachtig symbool zijn”, zegt hij. “Een symbool voor de vrijheid en tegen extremisme. Tegen extreem nationalisme ook. Er is al een feestdag ter ere van het einde van de Eerste Wereldoorlog, waarom dan niet voor de Tweede?” Majeur zei het een goed idee te vinden dat iedereen de kans zou krijgen om een bepaalde feestdag te bepleiten. Een grapjas bij RechtsActueel stelde meteen vijf nieuwe feestdagen voor: “18 oktober: slag bij Poitiers waar Karel Martel de moslimexpansie stopt; 11 juli: feest van de Vlaamse Gemeenschap; 27 juli: geboortedatum van Charlotte Corday (zij bracht Jean-Paul Marat, monster van de Franse Revolutie, om); 27 november: oproep tot de Eerste Kruistocht; 2 december: terugkeer van Willem V als vorst van de Soevereine Verenigde Nederlanden.” “Uiteraard zijn het maar voorstellen”, voegde Yves Pernet er nog aan toe. “Zoals altijd voorgesteld in een sfeer van samenwerking en in de hoop van een meer harmonieuze samenleving.”

 

Om eerlijk te zijn: bij 11 juli als wettelijke feestdag kunnen veel Vlamingen zich iets voorstellen (op voorwaarde dat ze daarvoor geen verlofdag moeten inleveren). Maar al de rest: dat wordt gewoon weggelachen. 8 mei als wettelijke feestdag is anders ook geen slecht idee. Het is zelfs meer: het is zelfs een goed idee. De bevrijding van het nazisme mag wel gevierd worden. Geen enkele gebeurtenis in deze contreien was zo verwoestend als het nazisme. In Frankrijk is 8 mei trouwens een wettelijke feestdag. Als Vlaanderen haar kar niet langer aan de Belgische gedachte maar aan het Europees verband vasthangt, kunnen we maar beter alvast een feestdag nemen die ze ook elders in Europa kennen.

 

Het VB heeft nu wel een spandoek Handen af van onze feestdagen gemaakt, maar eigenlijk vieren ze de nationale feestdag op 21 juli niet. Het feest van de dynastie is ook niet echt iets waar men bij het VB happy van wordt. De jongste en volgende verkiezingszondagen evenmin… En natuurlijk niet het Suiker- en Offerfeest. Op het Damplein in Antwerpen, even voorbij het slachthuis waar vandaag moslims hun schapen offeren, houdt het VB vandaag een haram-aperitief met jenever en varkenskop. “Ook in Frankrijk worden de laatste jaren met toenemend succes dergelijke acties gehouden onder de naam ‘pinard et saucisson’”, schrijft het VB in een persmededeling. “Met toenemend succes”? In Parijs werd zo’n pinard et saucisson-aperitief in juni in de Afrikaanse wijk Goutte d’Or anders wel verboden. Niet dat wij voorstander zijn van zo’n verbod. Wij lusten wel jenever, en varkenskop, en schaap, en… Voor ons alle dagen feest! Zolang er maar een vredelievende boodschap achter zit.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, sociaal |  Facebook | | |  Print

14-11-10

ALS DE VOS DE PASSIE PREDIKT

FoMu-1.jpgFoMu-2.jpgAls ze in nationalistische en rechts-extremistische middens reclame maken voor een fototentoonstelling, dan is er wel een bijzondere reden voor. De voorbije dagen maakten ze daar reclame voor een tentoonstelling met werk van de Vlaamse fotograaf Willy Kessels (1896-1974) in het FotoMuseum in Antwerpen.

 

Kessels begon in de jaren dertig te fotograferen en maakte zowel reportagefoto’s, als industriële fotografie en bekoorlijke naaktfoto’s. In 1933 was hij setfotograaf bij de opnamen van de ophefmakende documentaire film Misère au Borinage van Henri Storck en Joris Ivens. Maar hij was ook – dixit Ludo Bekkers – “een cameleon fotograaf die zijn huik naar de wind hing”. Hij vatte een eigenaardige sympathie op voor Joris Van Severen en het Verbond van Dietsche Nationaalsolidaristen (Verdinaso), en maakte zowel portretfoto’s van Joris Van Severen (foto 1)  als verslagen van bijeenkomsten van het Verdinaso (foto 2, propagandatocht in Mechelen). Maar Kessels maakte evengoed foto’s ten dienste van één van de grootste opponenten van het fascistisch gebroed in ons land in die tijd, de katholieke (eerste-)minister Paul Van Zeeland. Het FotoMuseum is verstandig omgegaan met die foto’s. Met heeft die periode in het werk van Kessels niet verdonkermaand, maar met slechts vier foto’s en vier voorbeelden van brochures uit die tijd ook niet meer aandacht gegeven dan nodig.

 

Een Mechelenaar vond het echter voldoende reden om Tim Mudde een tekstje over de fototentoonstelling te laten voorlezen in de ‘cultuuragenda’ van Radio Rapaille. Tja, dat waren nogal tijden: het Verdinaso dat als een militie opstapt vanaf de Grote Markt in Mechelen. Op 1 mei wilde het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) een eigen 1-meioptocht houden in Mechelen, liefst vertrekkend en/of aankomend op de Grote Markt van Mechelen. Maar dat feestje ging niet door. “Carnaval is voor een andere periode van het jaar”, meende het stadsbestuur. Terecht.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: n-sa, aanverwant, mechelen, cultuur |  Facebook | | |  Print

18-10-10

RADIO RAPAILLE TOP-100, EDITIE 2

Met een kwartier vertraging startte gisteren vanuit café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen de uitzending van de Radio Rapaille Top-100. Radio Rapaille is een nationalistische internetradio die in principe vanuit Nederland uitzendt, maar vanuit De Beest vorig jaar ook al haar eerste Top-100 uitzond (1, 2). Hebben ze in Nederland geen vergelijkbare ‘plezante’ kroegen?

 

Door technische problemen was het niet gemakkelijk om de uitzending via het internet te volgen. Maar uitgerekend door die technische problemen werd het soms toch nog écht plezant. Als nr. 51 werd een versie van De Blauwvoet uitgezonden, strijdlied van de katholieke Vlaamse  studentenbeweging, maar de internetluisteraars kregen tussendoor ook fragmenten te horen van De Internationale, strijdlied van de socialistische beweging. Rob Verreycken, Sandy Neel en anderen die in café De Leeuw van Vlaanderen waren, werd dit bespaard; wie thuis was gebleven kreeg De Internationale wél door de boxen geknald. De Blauwvoet stond vorig jaar overigens op 14, nu nog slechts op 51.

 

In de top-100 van Radio Rapaille muziek die je ook elders hoort: bijvoorbeeld van Pink Floyd (Money) en The Rolling Stones (Paint it black, uiteraard); verder Nederlandstalige muziek als Bobbejaan Schoepen (Café zonder bier) en Miel Cools (De troubadour); metal (Rammstein, Gun N’ Roses, Iron Maiden…); tot muziek die je helemaal nergens anders hoort tenzij op Blood and Honour-concerten: Oidoxie met Combat 18, Terrormachine (vorig jaar 86, nu 38) of nummers van Screwdriver van Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson bijvoorbeeld (met meerdere nummers in de top-100, onder andere White Powervorig jaar 24, nu 13).

 

Op 79 stond het eerste nummer van Screwdriver, An-Ti-So-Cial. “Eindelijk”, zei presentator Tim Mudde (foto, spilfiguur van Radio Rapaille, handelaar van Fenris Postorder en zanger van Brigade M.). Tim Mudde, blij het eerste Screwdriver-nummer te kunnen aankondigen. De volgende groep die hij moest aankondigen was daarentegen een vreemde eend in de context van de Radio Rapaille top-100: Tom Barmans dEUS met Suds & Soda stond op 78. Het was wel het enige nummer van de organisator van de 0110-concerten in die top-100.

 

Beste nieuwkomer in de top-10 was Vlanarock met Dit is Vlaamse grond op 4 (vorig jaar helemaal niet in de top-100, dit jaar onder de aandacht gebracht door een gelijknamig nieuw cd-tje). Bleven in de top-10 zoals vorig jaar: Brigade M met Eigen Volk Eerst (vorig jaar 3, nu 7), Will Tura met Vlaanderen mijn land (vorig jaar 10, nu 6) en Jef Elbers met Eer Vlaanderen vergaat (bleef op 2). Jef Elbers werd met In ’t midden van het gewoel de nieuwe nr. 1 van de Radio Rapaille top-100. Vorig jaar stond hij daarmee nog op 46. Het nummer staat ook op het nieuw cd-tje met Ragna Verreyckens Vlanarock.

 

Er is niet bekendgemaakt hoeveel top-3’s ingezonden zijn voor de samenstelling van de top-100 – en anders hebben we het gemist door technische problemen, als er al geen andere muziek doorkwam dan bedoeld viel het geluid ook wel eens compleet weg. Er waren soms sterke verschillen met de top-100 van vorig jaar. Europe met The Final Countdown bijvoorbeeld, uit 1986, stond vorig jaar niet eens in de top-100, en nu op 25.  Paranoid van Black Sabbath, vorig jaar nog 30, was daarentegen uit de top-100 verdwenen. De waarde van de top-100 van Radio Rapaille is dus relatief. Amusement van overjaarse pubers.

 

De uitzending van de top-100 eindigde tweeënhalf uur (!) later dan aangekondigd. Sponsors van prijzen die tussendoor te winnen waren, waren onder andere VB-uitgeverij Egmont en Freedom Tattoo uit Mechelen die één tatoeage naar keuze weggaf.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, radio rapaille |  Facebook | | |  Print

04-10-10

VLAAMSE GROND

Turalura.jpgVlaamse Grond.JPGWill Tura is zeventig jaar geworden, en dat wordt onder andere gevierd met de vorige week verschenen tweede Turalura-cd (foto 1) waarop Vlaamse rockartiesten Will Tura-covers brengen. Muziek van en door Vlamingen, maar niet het slag dat de makers van Dit is Vlaamse grond! (foto 2) voor ogen hebben.

Op de IJzerwake werd de “straalschijf” (zo heet zo’n ding in het jargon van de ware Vlaams-nationalist) Dit is Vlaamse Grond! voor het eerst verkocht. Er staan zes nummers op. Met als eerste nummer het uit 1983 daterend In ’t midden van het gewoel van Jef Elbers. Jef Elbers was lid van de Vlaamse Militanten Orde (VMO), en dat is te horen aan de tekst van In ’t midden van het gewoel: “Ga je op de vuist, zorg dan dat je als eerste klopt. Kan je niet goed boksen, dat je dan toch nog keihard schopt.” Het verbaast niet dat dit een lied is naar het hart van Rob ‘Klop’ Verreycken. Het volgend nummer is van de hand van ene Robrecht, en als je eens goed wil lachen/ergeren aan kleinkunst, dan moet je dit beslist eens op zetten. Robrecht bezingt de IJzertoren, het lijkt wel een treurmars. Robrecht bracht onder de naam ‘Wilfred’ ook de cd Nederland is vol uit, maar daarna heeft hij niets meer uitgebracht. Gelukkig maar. Vervolgens brengt de Nederlandse groep Standrecht het nummer Vlaamse dodendans. Ook al geen opwekkend nummer. Op de 11-juliviering van de Gulden Sinjoren dit jaar in Antwerpen speelde Standrecht een paar nummers. Voor nogal wat mensen: het sein om naar huis te gaan.

Het titelnummer van deze cd is van Vlanarock: Vlaamse grond. Vlanarock was de groep rond Ragna Verreycken, dochter van Wim en zus van Rob Verreycken. In 2004, ze was toen 30 jaar oud, stapte Ragna Verreycken uit het leven. Op Vlaamse grond  schreeuwt ze het uit dat Brussel Vlaamse grond is. Ragna Verreycken kwam wel eens in Brussel. Een foto in Het Nieuwsblad van 13 juli 1998 bewees dit. Uit de foto bleek dat Ragna Verreycken – in Antwerpen politieagente – betrokken was bij rellen bij de 11-juliviering in Brussel. In het artikel of in het onderschrift bij de foto werd Ragna Verreycken niet vernoemd, maar een Antwerpse politieagent herkende zijn collega op de foto terwijl ze een beschermschild en matrak van een Brusselse politieagent ‘betast’. Het volgend nummer op de cd is geschreven door Wim Verreycken. In Kroegpraat neemt de groep Hexa de ‘kroegstrategen’ op de korrel die je aan vele Vlaamse togen vindt. Het laatste nummer op de cd is het meest militante: AVV-VVK, oftewel “Alles Voor Vlaanderen - Vlaanderen Voor Kristus”, gezongen (nouja, meer: gedeclameerd) door de  Nederlandse groep Dietse Patriotten.

De cd is uitgebracht door Muziek met Wortels, een uitgeverij van Tim Mudde (Brigade M, Radio Rapaille), in een samenwerking tussen het al genoemde Radio Rapaille, Identiteit door Muziek en ’t Pallieterke. VB-personeelslid Hans Verreyt zorgde voor de foto op de cover en de cd. Verder wordt op het hoesje van de cd nog de medewerking vermeld van Wim en Rob Verreycken, en “de belangeloze medewerking” van alle artiesten. In Vlaanderen wordt de cd verkocht door het NSV. Het zou ons sterk verbazen als de gemiddelde Vlaamse student dol is op dit soort muziek, maar als de bierviltjes op zijn is de cd misschien wel een goede onderlegger voor Vlaamsche Leeuw-bier.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, verreycken, ijzerwake |  Facebook | | |  Print

03-10-10

BEELDENDE KUNSTEN IN HET DERDE RIJK

Een essentieel onderdeel van de nazi-propaganda vormden de beeldende kunsten. Nooit eerder werd kunst op een dergelijke schaal gebruikt en misbruikt om een ideologie vanuit een partijtop naar een brede basis te verspreiden. Gesteund door een meedogenloos repressieapparaat werd het een regelrecht wapen, het ultieme wapen zelfs. Kunstenaars werden ingelijfd in de partij en voerden nog uitsluitend werken in haar opdracht uit. Wat niet in het Groot-Duitse beeld paste werd aanvankelijk weggehoond, later in beslag genomen en uiteindelijk vervolgd.

De beeldvorming rond Hitler en de zijnen was aan strenge eisen onderworpen. Het toeval bestond niet. Voorbeelden uit de Romeinse Keizertijd en het Napoleontische tijdvak werden uitvoerig bestudeerd en aangepast aan de moderne tijd. Nieuwe media als fotografie en - vooral - film werden daarbij uitgebreid aangewend. Dat leverde soms, ondanks de boodschap en de ideologie, mooie en ondertussen klassiek geworden beelden op. De esthetica van de waanzin. Soms beklijvend, meestal beklemmend. En heel soms ook – onbedoeld - grappig. Al was humor in de Kunst van het Derde Rijk niet aan de orde. Daar was ze, als Ultieme Wapen, te dodelijk voor.

Aan de hand van vaak unieke foto’s en zeldzame filmfragmenten wordt de nazi-kunst van binnenuit bekeken in cursussen die vzw Amarant inricht. In Leuven op donderdagavond vanaf 18 november, in Antwerpen op zaterdagnamiddag vanaf 20 november. Docent is kunsthistoricus en auteur van Beelden voor de massa. Kunst als wapen in het Derde Rijk Michel Peeters. Meer inlichtingen: hier.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

08-07-10

THE OPPRESSED IN BORGERHOUT

The Oppressed 1The Oppressed 2The Oppressed 3Zoals hier aangekondigd speelde zaterdag The Oppressed in Borgerhout, de belangrijkste antifascistische muziekgroep uit de Britse oi punkscène. Het was duidelijk dat The Oppressed in de hoogste klasse speelt in dit muziekgenre. De energieke set werd enthousiast onthaald door de paar honderd concertgangers (foto's 1-3, klik eenmaal op de foto's voor een grotere versie). De temperatuur in zaal Trix steeg vlug tot sauna-niveau. Onder het publiek naast Vlamingen: Nederlanders, Britten, Duitsers en Fransen. Die laatsten vooral uit Lille (Rijsel), waar ze laatst nog een concert met Brigade M, voorafgegaan door een bokswedstrijd tussen rechts-radicalen ‘alle slagen toegelaten’ moesten gedogen.

The Oppressed speelde achtereenvolgens: Blue Army, Ultra Violence, Sleeping With The Enemy, Run From You, Living With Unemployment, Skinhead Times, Football Violence, The AFA Song, Wonderful World, Don’t Look Back, Nobodys Fool, Joe Hawkins, Skinhead Girl, BNP, Urban Soldiers, I Don’t Wanna, Work Together, Do Anything You Wanna Do, Boots For Stomping, Hooligans, Remember, Victims, We’re The Oppressed, Antifa Hooligan en Cum On Feel The Noize, Voor dat laatste nummer, een Slade-klassieker, werden alle aanwezige voormalige bandleden en medewerkers op het podium geroepen. Het optreden in Borgerhout kaderde immers in een reünietournee. Hopelijk blijft het echter niet bij deze eenmalige concerten, en komen er nog meer optredens. Het aantal stemmen voor Nick Griffin en zijn British National Party (BNP) zakte van 950 000 bij de Europese verkiezingen in juni vorig jaar, naar 560 000 bij de Britse parlementsverkiezingen in mei dit jaar. Maar het blijft nog altijd meer dan een half miljoen stemmen. En ook in ons land heeft Nick Griffin zijn fans.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie |  Facebook | | |  Print

26-06-10

ZATERDAG: ANTI-FASCISTISCHE OI PUNKBAND THE OPPRESSED IN BORGERHOUT

Met Couleur Café en Graspop is gisteren het zomerfestivalseizoen gestart. Niet meteen mainstream maar daarom niet minder interessant is het programma dat volgende zaterdag 3 juli in muziekcentrum Trix in Borgerhout wordt aangeboden, met The Oppressed als headliner.

The Oppressed is een anti-fascistische oi punk band uit Cardiff (Wales) die reeds sinds 1981 actief is. De meeste leden uit de verschillende line-ups van de band waren skinheads die openlijk in opstand kwamen tegen racisme en fascisme in de punkscene en ver daarbuiten. Dit kwam dan ook sterk tot uiting in hun songteksten, interviews, bindteksten op het podium en diverse andere acties. In 1989 bezocht frontman Roddy Moreno New York om er leden van de 'Skinheads Against Racial Prejudice' (SHARP) te ontmoeten. Bij zijn terugkeer in de UK was hij zo onder de indruk van deze beweging dat hij prompt zelf deze idealen begon te verspreiden onder de Britse skinheads. Ondertussen is deze invloedrijke band echter al ettelijke malen gesplit, maar telkens opnieuw kroop het bloed waar het niet gaan kon en stonden de heren korte tijd later toch weer op een podium. Zo ook deze keer. Nadat ze in 2006 een laatste keer splitten, speelde The Oppressed in 2009 opnieuw een show die leidt naar enkele optredens dit jaar (België, Duitsland, Engeland, Polen en Spanje).

Vóór The Oppressed treden nog op: Fabulous Bastards uit Frankrijk, Enraged Minority uit Duitsland en Pandaz uit Aalst. De avond wordt ingericht in samenwerking met Bar Mondial. Deuren open: 19.00 uur. Start concert: 19.30 uur

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie |  Facebook | | |  Print

26-05-10

GEWELD NOCH VANDALISME VALLEN IN GOEDE AARDE

Het Waasland is altijd al een streek geweest waar de strijd tussen links en rechts hard tegen onzacht gaat. Lees er maar Het dagboek van een veldwerker van Karel Heirbaut op na over het huis van de communist Karel Maes dat met teer beklad werd en de strijd in Stekene rond de aanleg van een erepark voor de Oostfrontstrijders. Gisterenavond werd een VB-militant op brutale wijze aangevallen aan het station van Sint-Niklaas. Zoals in het verleden veroordelen wij elke daad van fysieke agressie.

Nadat hij op de officiële plakborden VB-propagandamateriaal was gaan plakken, werd een VB’er uit Sint-Gillis-Waas met een VB-wagen aan het station van Sint-Niklaas afgezet. Even later werd hij daar door een man met een hond aangevallen. Terwijl de VB’er nog een verklaring aan het afleggen was bij de politie, werd over het voorval al een persmededeling verspreid door het VB. De VB’er moest toen ook nog voor de nodige vaststellingen onderzocht worden door een dokter, maar volgens het VB heeft hij diverse kneuzingen, schaafwonden, een gekloofde lip en een hersenschudding. Merkwaardig is wel dat het VB meteen een foto van de aanvaller met zijn hond verspreidde. Het laatste is hier nog niet over verteld; dat het VB dit incident maximaal zal uitbuiten is zeker. Toen Tanguy Veys wijn op zijn truitje gemorst kreeg van een boze leraar was het meteen één van de twee hoogtepunten in de verkiezingscampagne van Veys vorig jaar. Het is niet omdat het VB een veroordeling van gewelddaden tegen links niet over de lippen krijgt, dat wij geweld tegen rechts niet zouden veroordelen. Wij deden dit reeds in het verleden, en doen het nu opnieuw. Het VB is politiek het onderspit aan het delven. Laten we het zo houden.

Overigens wordt er rechts, rechtser en nog rechtser gemekkerd over de Voorpost-militanten die na vandalenstreken in Wezembeek-Oppem opgepakt werden. Ruben Rosiers (Nieuw-Solidaristisch Alternatief) vroeg zich af: “Geeft dat (in zijn termen “gewoon wat vandalisme met graffiti”, nvdr.) soms blijk van een criminele organisatie (…)? Men zou het haast denken, want stande pede werd een huiszoeking bij de twee uitgevoerd. Of is dit soms een normale procedure die ze bij eender welke willekeurige grafittikunstenaar uitvoeren?” We kunnen Rosiers geruststellen. In de nacht van 9 op 10 mei werd in Gent een student opgepakt op verdenking van het spuiten van graffiti. Meteen volgde een huiszoeking, zowel op zijn kot als student als bij zijn ouders. Er werd onder andere documentatie over anarchisme en een computer in beslag genomen. Na 17 uur te zijn vastgehouden werd de student vrijgelaten zonder duidelijke aanklacht. Allicht om zeker te zijn dat hij desgevallend niet ver zou kunnen wegvluchten, had de politie de banden van zijn fiets leeg laten lopen. En in Brussel kreeg graffitikunstenaar Bonom al meerdere huiszoekingen.

Illustratie: Werk van Bonom aan de Congreskolom in Brussel. Meer foto’s hier. Dit is duidelijk van een andere orde dan de graffitikunst/vandalenstreken (schrappen wat niet past) van Voorpost.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, criminaliteit |  Facebook | | |  Print

18-05-10

BOBBEJAAN SCHOEPEN OVERLEDEN

De kranten hebben vandaag veel aandacht voor het overlijden van Bobbejaan Schoepen, en terecht. De zondag 85 jaar geworden zanger stierf gisteren, maandag, aan een hartstilstand. Vlaanderen verliest met Bobbejaan Schoepen veel meer dan de jodelende cowboy of de zanger van De lichtjes aan de Schelde.

Herlees het artikel dat wij twee jaar geleden schreven bij het uitbrengen van de laatste plaat van Bobbejaan Schoepen en herbeluister het prachtige Le temps des cerises, met Bobbejaan Schoepen en Geike Arnaert.

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

25-04-10

NIET ENKEL MOSLIMS BOOS OM CARTOONS

De internationale pers was vorige donderdag opvallend talrijk aanwezig in de Kamer van Volksvertegenwoordigers als Alexander De Croo de stekker uit de regering-Leterme trok. Maar anders dan men zou kunnen denken was de internationale pers niet naar het Belgisch parlement afgezakt voor de jongste communautaire discussie. De stemming van een boerkaverbod stond op de agenda, België zou als eerste Europees land een nationaal boerkaverbod stemmen. Daarom was de internationale pers er. Als de regering-Leterme zou struikelen over B-H-V en nieuwe verkiezingen moeten uitgeschreven worden, vervalt overigens meteen ook de stemming over het boerkaverbod en moet de parlementaire procedure voor een boerkaverbod desgevallend helemaal opnieuw doorlopen worden. Twee dada’s van het VB tegelijk hoog op de politieke  agenda, daar kon niet anders dan problemen mee komen.

Intussen valt op hoe haatdragend mensen reageren op wie enigszins begrip wil tonen voor een hoofddoek. Dat mocht De Standaard-cartoonist Ruben L. Oppenheimer de voorbije week ervaren. Hij kreeg de Solidarity Award van Press Cartoon Belgium die het beste tekenwerk uit de Belgische pers bekroont. Ruben L. Oppenheimer kreeg de prijs voor een cartoon die op 25 september 2009 verscheen in De Standaard. Daarop is een buste te zien van de Franse schrijver en filosoof Voltaire, mét hoofddoek en daaronder de zin: ‘Ik ben het volslagen oneens met wat u draagt, maar zal tot de dood toe uw recht verdedigen om het te dragen' (foto 1). Daar kwamen meteen heftige reacties op van De Standaard online-lezers. Wegens de moderatie van hun forum kunnen we niet lezen wat allemaal uitgebraakt werd, Ruben L. Oppenheimer voelde zich alleszins genoodzaakt om te reageren. Ruben L. Oppenheimer: “De tekening weerspiegelt (…) mijn eigen worsteling met de hoofddoekenkwestie. Als niet-gelovige, liberale liefhebber van vrouwelijk schoon, vind ik het eeuwig zonde wanneer prachtige dames van oriëntaalse komaf denken een niet bestaand opperwezen te moeten dienen door zichzelf af te sluiten van de wereld en mijn gulzige blikken. Voor nonnen maak ik overigens graag een uitzondering. Over de boerka kan ik helder en kort zijn: daar ben ik om verschillende redenen (…) gewoon tegen. Voor de hoofddoek ligt dat genuanceerder. Ik vind pluizige baarden lelijk en kaalgeschoren hoofden over het algemeen onsmakelijk. Te veel make-up oogt vaak ordinair en lang kalend haar bij mannen boven de vijftig is slechts zelden aantrekkelijk. Een hoofddoek vind ik – passend in dit rijtje – geen aanwinst voor de goede smaak, maar om nu baarden, kale koppen, make-up, lang haar en hoofddoeken te verbieden gaat me een stap te ver. Ieder heeft het recht om voor gek te lopen, zolang ik er maar geen last van heb.”

Ruben L. Oppenheimer is daarenboven geen Voltaire-aanhanger, maar wilde wel eens spelen met Voltaires meest geciteerde uitspraak. Ruben L. Oppenheimer: “Laat ik voorop stellen dat ik geen Voltaire-aanhanger ben. Voltaire zou met zijn abjecte opvattingen over joden en negers heel goed een pint hebben kunnen drinken met sommige van de dames en heren ‘reaguurders’ alhier.” Ruben L. Oppenheimer lijkt hetzelfde te denken als wij: vrijheid van meningsuiting, absoluut mee akkoord maar het stopt waar racisme, discriminatie en negationisme beginnen. Als er uit de moslimwereld kritiek komt op de Deense Mohammed-cartoons, vindt men aan VB-zijde die reacties kleinzielig, misplaatst en wat nog allemaal niet. Maar over een hoofddoek-cartoon, die enkel maar wil zeggen dat de hoofddoek misschien wel moet kunnen zonder dat je het er zelf mee eens bent… Dan komt er een stroom van reacties die de Nederlander Ruben L. Oppenheimer doen afvragen: “Welk flamingante putdeksel heb ik nu weer gelicht?” Overigens was er de voorbije dagen ook nog een kleine cartoonrel in Frankrijk. De al jaren in Frankrijk wonende Nederlandse cartoonist Willem had in Libération gehekeld dat de Franse politie meer jaagt op boerkadragers dan op ETA-militanten (foto 2, klik eenmaal op de afbeelding voor een grotere versie). Het leverde meteen een boze persmededeling op van een politievakbond. Cartoonist zijn, het is geen gemakkelijk beroep.   

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: islam, cultuur |  Facebook | | |  Print

18-04-10

JOHN LUNDSTRÖM OP CD

John LundströmVB-busFilip Dewinter vs. Jon Lundström 1Vandaag wordt in Antwerpen in het tot sluiting gedwongen café Bar Mondial een hommage ingericht én een cd voorgesteld met werk van de Antwerpse volkszanger John Lundström (foto 1, 1919 - 1990). Ook vandaag in Antwerpen houdt het VB in zaal Zuiderkroon een congres om haar jongste Eigen Volk Eerst!-campagne af te sluiten. John Lundström behoorde niet tot het Eigen Volk van het VB: hij was een overtuigde socialist. Toen zijn kleinzoon eens wat prutste aan een VB-bus smeet Filip Dewinter die kleinzoon hardhandig tegen de straatkeien.

Het idee voor de hommage en de cd ontstond aan de toog van Bar Mondial. Zaakvoerder Klaas Vantomme vroeg zich af of zijn klant Jon Lundström soms familie was van… En ja, hoor. Wie buiten Antwerpen is opgegroeid kent allicht Ferre Grignard en Wannes Van de Velde, John Lundström is minder bekend. “Ik denk dat het nooit zijn ambitie is geweest om bij een groot publiek bekend te worden”, zegt kleinzoon Jon (in Gazet van Antwerpen). “Hij wilde vooral elke dag muziek maken. Die nummers hoefden niet per se op een plaat te verschijnen om als broodwinning te dienen. Hij leefde vooral voor de optredens en de kinderanimatie. Zijn nummers waren soms ook erg politiek, gebonden aan de socialistische beweging uit de jaren zestig en zeventig.” Klaas Vantomme: “Hij had een enorme liefde voor Antwerpen en was een overtuigd socialist. Tegelijk had hij een afkeer voor alles wat naar macht rook. Daarom zette hij zich vaak af tegen het gezag van ’t Schoon Verdiep (= het Antwerps stadhuis, nvdr.).” De CD die vandaag voorgesteld wordt bevat de muziek van de drie LP’s die John Lundström in de jaren zeventig opnam, aangevuld met recent opgenomen andere nummers van John Lundström. Er zijn slechts 250 exemplaren van aangemaakt, die in Bar Mondial en via de Facebook-pagina over John Lundström te koop worden aangeboden.

Filip Dewinter is vandaag in Antwerpen-Zuid; Jon Lundström in Antwerpen-Centrum. Ze zullen elkaar allicht niet kruisen. In 1989, op de Antwerpse Meir, was dat anders. Dewinter is op campagne  voor de Europese Verkiezingen en doet dat vanuit een gehuurde bus (foto 2). Hugo Gijsels (in Open je ogen voor het Vlaams Blok ze sluit): “Toen hij (Filip Dewinter, nvdr.)  op de Meir propagandafolders uitdeelde, stootte hij op Jon Lundström, de kleinzoon van de gelijknamige socialistische volkszanger. Die weigert de folder aan te nemen, waarna een woordenwisseling ontstaat. Uiteindelijk neemt Lundström de folder toch aan en stopt hem onmiddellijk in een vuilnisbak. Als Lundström wil opstappen en op het zebrapad de Meir oversteekt, rijdt de Vlaams-Blokbus tegen hem aan. Als reactie rukt Lundström enkele magnetische publiciteitsborden van de bus. Hierop springen Filip Dewinter en enkele Blok-militanten uit de bus en geven Jon Lundström een pak slaag (foto 3, meer foto’s hier). Als de Blokkers merken dat ze tijdens hun gespierd bekeringswerk gefotografeerd worden door een Nederlandse dame wordt deze achterna gezeten en bedreigd door Filip Dewinter.” Tegenwoordig heeft Dewinter een paar lijfwachten die, als ze niet uitgeleend zijn aan Benno Barnard, het vuile werk voor Dewinter opknappen. In 1989 deed Dewinter het nog allemaal zelf.

Jon Lundström heeft geen spijt van het “akkefietje” twintig jaar geleden. Jon Lundström: “Ik zou het vandaag nog terug doen. Met plezier.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, cultuur, dewinter |  Facebook | | |  Print

12-04-10

GEEN KRUIS MEER OP HET SINTERKLAASPAK

Een bedrijf in het Nederlands-Limburgse Weert gaat op het volgend Sinterklaaskostuum dat het maakt het kruis van de mantel en mijter weglaten. “De Sint heeft niets meer met de kerk te maken, en zo’n kruis kan associaties opwekken met kindermisbruik in de katholieke kerk”, zegt Ricardo Ras van Ras Entertainment die zelf als fulltime presentator-entertainer meermaals in een Sinterklaaskostuum kroop. Niet dat we de hele katholieke kerk inderdaad associëren met kindermisbruik, maar het is eens wat anders dan het kruis dat op het pak van de Heilige Man zou worden weggelaten om de moslims niet voor het hoofd te stoten.

“Het Vlaams Belang is geschokt door de beslissing van het Antwerps stadsbestuur om onder het mom van zogenaamde religieuze neutraliteit Sinterklaas en Kerstmis te ontdoen van hun christelijke symbolen”, fulmineerde Filip Dewinter twee jaar geleden. “Zo mag geen kruis meer voorkomen op de mijter van Sinterklaas en wordt Kerstmis gereduceerd tot een ‘gezellig samenzijn met lekker eten’. (…) Bepaalde symbolen zoals een kruis op de mijter van Sinterklaas, feestdagen zoals Kerstmis en Pasen, tradities zoals een kerstboom en paaseieren, zijn nauw verbonden met onze Europese cultuur en beschaving. Het respecteren en laten respecteren van onze identiteit en culturele eigenheid staat zeker niet haaks op religieuze neutraliteit die het stadsonderwijs in de praktijk moet brengen. Wel integendeel, het behoort tot de kerntaken van het stedelijk, gemeenschaps- en vrij onderwijs om kinderen op te voeden tot zelfbewuste Vlamingen en Europeanen”, schreef Filip Dewinter verder nog in een persmededeling. Een en ander was volgens Dewinter het gevolg van "de toenemende druk van het aantal islamitische kinderen in het stadsonderwijs" en "het beste bewijs van de islamisering van Antwerpen en Europa." Een jaar later feliciteerde Dewinter de Vlaams Belang Jongeren omdat zij Zalig kerstfeest-affiches hadden geplakt in Antwerpen.

Het persbericht vorige vrijdag over het nieuwe Sinterklaaspak zónder kruis ontlokte enige commotie in Nederland. “Ik vind dat die mijnheer Ricardo Ras zijn eigen kruis maar moet laten verwijderen” en meer van die reacties werd bij online krantenberichten achtergelaten. Er werd gesuggereerd dat Ras betaald zou zijn door imams om het kruis op het Sinterklaaspak weg te laten. Ras zou “zwichten voor de moslims” en voorstander zijn van “witte en gekleurde Pieten” in plaats van de traditionele Zwarte Pieten. Ras ontkent dit ten stelligste. De Sint heeft volgens Ras niets meer te maken met de kerk. De verhalen rondom kindermisbruiken binnen de Katholieke kerk waren een extra reden om geen kruis meer op het pak van Sinterklaas te laten zetten. De nog niet versleten Sinterklaaspakken mét kruis blijven beschikbaar voor verhuring. Misschien een idee voor het VB in Liedekerke. Toen die op 5 december vorig jaar actie voerde op de zaterdagmarkt in Liedekerke had deze VB-afdeling een Sinterklaas bij zónder kruis (foto, klik eenmaal op de foto voor een grotere versie). Volksvertegenwoordiger en VB-perswoordvoerder Joris Van Hauthem was erbij (de eerste van rechts, rechtstaande, op de foto hierboven) en Van Hauthem zou toch moeten weten hoe het moet volgens de VB-richtlijnen.

00:28 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: islam, cultuur, dewinter |  Facebook | | |  Print

25-02-10

HOE BOB DAVIDSE DE NAZI'S VERSCHALKTE

Vandaag wordt in Antwerpen ‘Nonkel Bob’ begraven, het eerste gezicht van de kinderprogramma’s bij de openbare omroep en de man die generaties muzikanten gitaar leerde spelen.  Er is sinds zijn overlijden vorige week al veel gezegd, geschreven en getoond over Bob Davidse, maar een minder bekende anekdote willen we toch nog meegeven.

De in 1920 geboren Bob Davidse trad tijdens de Tweede Wereldoorlog regelmatig op in de Ancienne Belgique in Antwerpen, laatst nog in de televisieserie Oud België van Peter Van den Begin in beeld gebracht. Bob Davidse zong vooral Vlaamse liederen of liederen uit de Vlaamse sfeer. Zuid-Afrikaans hoorde daar ook bij. Zoals alle artiesten moest Bob Davidse zijn liedjeskeuze vooraf voorleggen aan de Gestapo. Bob Davidse had van een bekend Zuidafrikaans lied enkel het eerste couplet voorgelegd, en goedkeuring gekregen om het te zingen. Het derde couplet luidde echter: ‘Mama, ek wil een man hée, watter een man mijn lieve kind? Wil jij soms een Duitser hée, neen mama, een Duitse man die wil ek nie, want schweinefleisch dat lust ek nie…’, waarop zowat iedereen in de Ancienne Belgique begon te applaudisseren. Bob Davidse werd meegenomen naar de Feldkommandatur. Ze hebben hem daar pas 's avonds terug vrijgelaten. Er gaat ook het verhaal dat dit Bobbejaan Schoepen is overkomen, en in het verhaal met Bobbejaan Schoepen luidt het dat de aangehouden zanger drie weken lang werd vastgehouden. Bob Davidse of Bobbejaan Schoepen, uiteindelijk werd de geviseerde zanger in elk geval vrijgelaten nadat bleek dat de tekst van het gewraakte liedje vooraf  door het Duits bestuur in België was goedgekeurd. De nazi's waren dan toch niet in alles zo gründlich.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, media |  Facebook | | |  Print

20-02-10

IDENTITEIT DOOR MUZIEK-AVOND FLOPT. ROB VERREYCKEN IN DE WOLKEN OVER INITIATIEF

Vorige zaterdag werd in Leest, bij Mechelen, het derde Identiteit door Muziek-concert ingericht (Foto 1). Volgens De Standaard waren er “nauwelijks aanwezigen” (Foto 2: Zaal Sint-Cecilia in Leest in andere omstandigheden. Foto 2: Sköll).

De Identiteit door Muziek-avond werd na “de gekende last minute chaos voor elk concert” geopend door het Italiaanse Sköll. Meteen goed nieuws voor de kleine kolonie veelal blonde Nederlandse vrouwelijke fans van deze nationalistische versie van Eras Ramazotti, en slecht nieuws voor wie dacht dat dit een nazi-vrij feestje zou worden (zie verder). Na één nummertje van Sköll maakten rookmachines het podium bijna onzichtbaar, waarna het Nederlandse Jupiter aantrad voor hun eerste concert sinds lang. De groep telt maar twee groepsleden, en speelt “typische weidse neo-folk”. Het is maar hoe je het wil omschrijven. Daarna was het de beurt aan Standrecht die onder andere Naar Walhalla bracht. Verder ook nog In Vlaanderen rijdt de dood, een cover van Johnny Cash en Urbanus’ Madammen met een bontjas. Ter inspiratie voor de Nederlandse en Vlaamse jeugd werd afgesloten met Spreek Nederlands, lul. Het was al middernacht voorbij, en eerst moest nog de Identiteit door Muziek / Radio Rapaille-cd (“straalschijf” in hun jargon) Italia Presente, best of nationalist music - vol. 1 gepresenteerd worden. Uiteindelijk mocht Sköll terug op het podium, waarvoor “zelfs de tooghangers” hun kruk verlieten. Sköll speelde onder andere Tokio Quattrocinque, over de door Amerikaanse bommen vernielde Japanse hoofdstad, en sloot af met La Belezza, ook terug te vinden op de al genoemde nieuwe “straalschijf”.

’s Anderdaags was Sköll voor een namiddagconcert in Sint-Niklaas, nieuwe hometown van Rob Verreycken. Op zijn blog feliciteerde Rob Verreycken Identiteit door Muziek voor de gekozen koers: “Men zoekt zangers en groepen die radicaal nationalistisch zijn en dus zonder misplaatste schaamte omgaan met de eigen geschiedenis. Maar tegelijk verwerpt men nostalgisch gedweep met nazisme en neo-nazisme, en zegt men duidelijk dat Blood and Honour-toestanden en -symbolen op deze concerten niet welkom zijn. Dat is niet de gemakkelijkste koers, maar het is wel de enige juiste.” Rob Verreycken vertelde er niet bij dat Sköll alvast in Leest als openingsnummer van de avond Trieste 1953 speelde, opgedragen aan de slachtoffers van het bombardement op Dresden en diezelfde zaterdag gepoogd te herdenken door enkele duizenden neonazi’s. Het nummer is daarenboven een cover van Ultima Frontiera, groep die optrad op het zogenaamde jeugdcongres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in Oostkamp waar een groepslid van Ultima Frontiera tegenover Koppen doodleuk zei fier fascist te zijn en de Ultima Frontiera tijdens hun optreden de Hitler-groet bracht en bij het publiek uitlokte. Wannes Van de Velde en Roland Van Campenhout in hun versie van Master of War, Oorlogsgeleerden,  lijkt ons dan toch een beter statement tegen oorlog en “nostalgisch gedweep met nazisme”.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, verreycken, aanverwant |  Facebook | | |  Print

14-02-10

RAYMOND

Door de media-aandacht voor de zestigste verjaardag van Raymond van het Groenewoud (foto) is 14 februari niet langer alleen Valentijntjesdag. We weten nu ook dat het op 14 februari de verjaardag is van de man die zalen liet vollopen in Aalst, Peutie, Zwevezele en Genoelselderen…

Het is lang geleden dat wijzelf de man (“Ik ben de man waar je steeds op steunen kan…”) nog aan het werk hebben gezien. Het eerste concert dat we van hem zagen, herinneren we ons daarentegen nog als was het gisteren. In 1973, in de Alma in Leuven, Raymond toen nog met zijn groep Louisette, op een benefiet voor de Revolutionaire Arbeidersliga (RAL). De laatste jaren zagen we RvhG niet meer bij dergelijke gelegenheden. “De ergernis bij het aanschouwen van de mij omringende wereld is zeker niet minder geworden”, zegt RvhG. “Maar je krijgt wél het verstand om je ervoor af te sluiten. Daardoor word je misschien niet milder, wel rustiger. Je leert ermee leven.” Of het echt verstandig is je ervoor af te sluiten, is nog wat anders. Laat ons zeggen dat je met het vorderen van de leeftijd, je het probeert leefbaar te houden voor jezelf. Als antwoord op Identiteit door Muziek laten wij hier dan maar de Chachacha horen: “In de muziek bestaan ook veel racisten. Hun kop is leeg, de mode vult ze op. Dan is het reggae, en dan moet het weer cold-wave. Jezus Christus, wat zit er in hun kop. Kijk eens naar mij, ik hou van veel muziekjes. Speel alles graag, en wie doet mij dat na. En net onlangs, bij bomma op de zolder. Ontdekte ik de zwoele cha cha cha. Pa para pa para pa. Pa para pa para pa. Pa para pa para pa.” En om Filip Dewinter koleirig te maken, nog deze drie vrouwen in een meezinger op tekst en muziek van RvhG, op een 11-julifeest in Kapellen. Raymond, ook van ons een gelukkige verjaardag gewenst. Nog veel liefde voor de muziek (en voor Sigrid).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie |  Facebook | | |  Print

13-02-10

VALENTIJN

Het ’Identiteit door Valentijn’-concert vanavond (foto 1) vindt plaats in het zaaltje van de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia van Leest, een deelgemeente van Mechelen met zo’n 2 800 inwoners. Ze gaan daar nog verschieten van het volk dat hun zaaltje (foto 2) gaat innemen. De uitbaatster wist gisterenavond niet meer dan dat het “iets met Valentijn te maken heeft.” Er is plaats voor een 200 à 250 mensen.

Het Vlaams Belang bereikte de voorbije dagen meer volk. Aan stations, op markten en andere openbare plaatsen verdeelden militanten ruim 200 000 folders en hartvormige snoepjes (foto 3) om uit te leggen dat België een gedwongen huwelijk is, en houden van Vlaanderen betekent dat er geen geld meer naar Wallonië mag vloeien. “De liefde kan immers niet van één kant blijven komen.” Veel liefde hebben we bij het VB anders nog niet gezien. Wel narcisme.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, vb, aanverwant |  Facebook | | |  Print

11-02-10

IDENTITEIT DOOR VALENTIJN-CONCERT

IDM 13 februari 2009 bisGebroeders Van RaemdonckkringRuben RosiersIdentiteit door Muziek (IdM) is “een onafhankelijk collectief dat tot doel heeft de nationalistische beweging te ondersteunen en de nationalistische levensvisie te bevorderen (…) door de verspreiding van, berichtgeving over én de organisatie van concerten met identitaire en non-conformistische muziek.” IdM zegt zich volledig te houden aan de Belgische wetgeving en geen banden te hebben “met groepen/organisaties die zich hier niet aan houden.” Toch staat over de zaal waar hun zogenaamd ‘Identiteit door Valentijn’-concert aanstaande zaterdag doorgaat (foto 1) niet meer op de affiche dan dat het in de regio Antwerpen is. Voor de precieze locatie is het zich informeren à la manière de Blood and Honour.  

Je moet mailen naar een e-mailadres bij autonoom.net, een portaalsite van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), de Hasseltse Bockenreyders, de Antwerpse Autonome Kameraden, de internetzender Radio Rapaille enzomeer. Vanaf morgenavond wordt meer bekendgemaakt over de locatie voor het concert. De Nederlandse neo-folkgroep Jupiter opent de avond. Over de groep is minder te vertellen dan over de groepsleden. Opgericht in 2005 lag de groep meer stil dan ze actief was. Jupiter is opgericht door Arjan Peeks, een metalhead die in nog andere muziekprojecten actief is, waaronder de (extreem) rechtse Black Metal-groep Cultus. Peeks is eigenaar van het Black Metal / National Socialist Black Metal-label Heidens Hart. Tweede man bij Jupiter is Jasper Velzel die als eigenaar van Berzerker Records veroordeeld werd voor het verspreiden van racistische, fascistische en antisemitische cd’s. Later duikt Velzel op als drummer bij de NSBM-groep Calslagen en bij Brigade M (groep van Tim Mudde die we kennen van hun optreden bij het ‘jeugdcongres’ van het N-SA in Oostkamp, de letter M verwijst naar de Nederlandse fascist Anton Mussert). Jupiter wordt door IdM geroemd omdat de groep “met zijn stuwende trommels een eigen en militanter geluid” heeft dan andere neo-folkgroepen.

Standrecht is een Nederlandse extreemrechtse rockgroep uit de omgeving van Eindhoven. In hun nummers komen thema’s aan bod zoals verzet tegen de multiculturele samenleving en het communisme, tegen de islam die Europa binnendringt… Het nummer Wij zijn bereid op de cd Zwart als ravenveren is een licht aangepaste versie van een tekst uit de Studentencodex van het KVHV. In een ander nummer op dezelfde cd bezingt men de blanke boeren die in Zuid-Afrika strijden tegen de zwarte bevolking. Op de eind vorig jaar verschenen cd Liederen met de hamer wordt Che Guevara bezongen als De slachter van La Cabana en komt heidendom, vrijheidsstrijd en Nietzcheaanse filosofie om de hoek kijken. Standrecht ageerde meerdere keren tegen het gebruik van nazistische symboliek, maar had geen moeite met hun deelname aan de verzamelcd More Hate 88, waarbij ‘88’ verwijst naar tweemaal de achtste letter van het alfabet oftewel de eerste letters van Heil Hitler, en er muziek op deze cd staat van extreemrechtse en neonazistische groepen als Grinded Nig, Operation Racewar en Kolovrat. Het in 1999 opgerichte Standrecht heeft zich inmiddels versterkt met de Vlaamse zangeres Gwende, alias Goedele Janssens die we kennen van lezingen bij Voorpost, een optreden bij de Radicale Sporenherdenking en haar aanwezigheid bij de IJzerwake. Het is al de tweede keer dat Standrecht optreedt bij een IdM-concert. De vorige keer was op 28 maart 2009.

Hoofdvogel van de IdM-avond is Sköll uit Italië die behoort tot de zogenaamde Identiteitsrock-scene. Groepen die zich richten op de tradities van het eigen land en alles wat die tradities in ere houdt. Daar is niets mis mee, zanger Frederico Goglio zoekt het evenwel meteen verder dan Italië. Hij is een fervent aanhanger van de ultranationalistische en conservatieve denker en schrijver Yukio Mishima. In zijn boek Patriotism verduidelijkt Mishima dat je na een mislukte machtsovername hara-kiri moet plegen, iets wat hijzelf in 1970 trouwens deed. De Italiaan Massimo Morsello wordt als belangrijkste muzikale inspiratiebron genoemd, maar (niet) toevallig is dat ook iemand die zich voor één van zijn cd’s liet fotgraferen bij een beeld gebouwd ter ere van de Italiaanse fascistische dictator Benito Mussolini. Bij de begrafenis van Massimo Morsello in 2001 werd massaal de Hitler-groet uitgebracht. Sköll-zanger Frederico Goglio was lid van de neofascistische Movimento Sociale Italiano (MSI). Toen die het fascisme afzwoor en Alleanza Nazionale (AN) werd, verliet Frederico Goglio de AN omdat hij zich “niet goed kon vinden in de nieuwe richting die de beweging insloeg.” Goglio is een man naar het hart van Kris Roman (Euro-Rus): Goglio verzet zich tegen de “overheersing en destabiliserende rol” van de Verenigde Staten, die maakt dat Europa verzwakt en zich bijgevolg moeilijk kan verdedigen tegen de druk van de islamitische bevolking. De toekomst van Europa zou volgens Goglio gaan langs Rusland.

Daags na het IdM-concert treedt Sköll op in Sint-Niklaas, op een Italiaanse zondagnamiddag ingericht door de Gebroeders Van Raemdonckkring (foto 2). Inrichter van de IdM-avond is 'Ruben' (foto 3: fragment uit de Koppen-reportage over het ‘jeugdcongres’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief vorig jaar 10 oktober). 'Ruben' is actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en was één van de sprekers na de betoging van het N-SA op 10 november vorig jaar in Gent. Bij Radio Rapaille verzorgt hij als ‘Ruben’ een studentenprogramma, als ‘Malinwa’ een sportprogramma en als ‘Mechelaar’ brengt hij in het Dietse Dinsdag-programma van Tim Mudde verslag uit van culturele en andere evenementen. Ogenschijnlijk schiet er zo nog maar weinig tijd over voor een ander geesteskind van 'Ruben': de Autonome Nationalisten Mechelen. Volgens onze informatie zou het IdM-concert trouwens in het Mechelse ingericht worden. Na de optredens op het IdM-concert wordt er muziek gedraaid door Radio Rapaille-dj’s. De hierboven al tweemaal genoemde Tim Mudde lult in de ergerlijkste vrije radio-stijl bij Radio Rapaille onder het pseudoniem DJ Hadjememaar, maar hij zal er zaterdag niet bij zijn.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, aanverwant, n-sa |  Facebook | | |  Print

29-12-09

SHARP WESTSIDE

Vorig weekend was Andrea Croonenberghs op haar route van muziekhoofdsteden voor het VRT-programma Vlaanderen Vakantieland in Jamaica. Helaas voor de liefhebbers van roots reggae hoor je op Jamaica tegenwoordig meer dancehall, en ska is er al helemaal verdrongen tot twee uurtjes oldies op de plaatselijke radiozender. Maar in Europa heeft ska nog wel een aantal liefhebbers. Niet alleen onze chef-weblog AFF/Verzet maar ook Bart Debie zouden ska-liefhebbers zijn. Het schetst meteen de tweedeling: ska heeft zowel aanhangers ter anti-racistische als ter extreemrechterzijde.

Ska is van oorsprong anti-racistisch. Denk ook aan de Britse versie die eind jaren zeventig succes had met groepen als The Specials, en zie ook de oprichter van het Engelse TwoTone-label Jerry Dammers die tevens schrijver is van Free Nelson Mandela en organisator is van een reeks Rock against racism-concerten. Maar ska en de skinheadbeweging werden gekaapt door neonazistische Britten, vandaar de kwalijke reputatie die skinheads hebben. In de film This is England wordt treffend in beeld gebracht hoe neonazi’s skinheads voor hun kar spannen. Gelukkig kunnen niet alle skinheads (de uitdrukking is in dit geval wat ongelukkig, maar allez) over één kam geschoren worden. Er zijn ook anti-racistische en anti-fascistische skinheads, de benaming skinhead werd overigens voor het eerst gebruikt door een zwarte ska-band. In West-Vlaanderen is pas een groep ‘SHARP Westside’ opgericht. SHARP is het letterwoord voor Skinheads Against Racial Prejudice. De initiatiefnemers zijn afkomstig uit Poperinge en Roeselare, en willen alvast met een Facebook-groep mensen verzamelen die zich inschrijven in de brede anti-racistische beweging die ijvert voor tolerantie en verdraagzaamheid. Ze zijn bijvoorbeeld ook tegen homofobie (terwijl homofobie anders wel mainstream is in Jamaica) en voor dierenrechten.

SHARP Westside promoot ook anti-racistische en anti-fascistische bijeenkomsten en activiteiten, zoals het Anti-Fascist Oi!-festival dat op 6 februari in Londen georganiseerd wordt. Oi! Is een substroming van de punkmuziek, muziekgenre waar skinheads ook graag naar luisteren. Bovenaan de affiche in Londen staat The Oppressed, de antiracistische Oi!-tegenhanger van Blood and Honour-groep Skrewdriver. Wie dacht dat de Rock against racism-beweging dood is, vergist zich. Join the club!

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie |  Facebook | | |  Print

29-11-09

NATIONAL SOCIALIST BLACK METAL-GROEP AD HOMINEM VANAVOND IN ANTWERPEN

Ad Hominem in De RotsAd HominemDe-Rots-+-De-Leeuw-van-VlaaVanavond is Antwerpen het toneel voor een optreden van de Franse National Socialist Black Metal-groep Ad Hominem. De groep speelde in april reeds in Hekelgem (Vlaams-Brabant). Het VRT-reportagemagazine Koppen was erbij en registreerde Hitler-groeten, hakenkruisen en racistische teksten. Ad Hominem treedt vanavond op in De Rots, een metalcafé in het Antwerpse stadscentrum. Vlakbij het donkerbruin hol De Leeuw van Vlaanderen.

De Rots is anders geen café dat bekend staat als verzamelplek van extreemrechts, het is een metal café waar plaats is voor de verschillende subgenres van metal. Helaas is er nu ook plaats voor National Socialist Black Metal (NSBM). Ad Hominem speelt “strak, agressief en grimmig”, noteerde het metalfanzine Zware Metalen na het optreden in Hekelgem. Maar er waren duidelijk niet alleen loutere muziekliefhebbers naar Hekelgem afgezakt. “De ZOG-klassiekers kwamen hitgevoelig aan bij enkele scanderende fans”, luidt het verder. ZOG staat voor Zionist Occupation Government, de vermeende Joodse wereldheerschappij. Door Ad Hominem onder andere bezongen (nouja) in Planet ZOG. Volgens een interview met de leadzanger van Ad Hominem hun succesnummer. Die Joodse wereldheerschappij blijft hen intussen bezig houden. Eén van de nummers op hun jongste cd Dictator, is ZOG is dead. “Van enig rechts gedrag (ik hou het eufemistisch)”, vervolgde de recensent van Zware Metalen over het optreden in Hekelgem, “viel wel iets te merken (handjes…) en je kon natuurlijk enige sympathieën opmerken die niet altijd even maatschappelijk aanvaard zijn (lees: van bedenkelijk niveau). Doch de muziek primeerde. Om de mensen van Antifa even te jennen: ik heb een hakenkruis gezien, en nu ben ik he-le-maal overtuigd dat fascisme de enige echte toekomst is van de mensheid. Ik wil maar zeggen: krijg context…”

De huisrecensent van Zware Metalen beseft het “bedenkelijk niveau” van Ad Hominem, maar vindt dat men er niet te zwaar aan moet tillen. Metal heeft fans in verschillende milieus. Tot en met in de Belgische regering. We gaan dus ook niet de liefhebbers van black metal veroordelen, maar – zoals de Duitse undercover-journalist Thomas Kuban uitlegt in de Koppen-reportage (vanaf 4’15”) – er is een toenemende vermenging van neonazi’s en black metal-liefhebbers. Dat blijkt ook uit de reacties op het nazistisch internetforum Stormfront. ‘Sturmgewehr’ uit het Nederlandse Zeeland herinnerde vorige week aan het optreden van Ad Hominem en nog twee andere groepen vanavond in De Rots (foto 1: affiche). “Ik ben in ieder geval aanwezig”, laat Sturmgewehr weten. Ene ‘Raaf’, een Antwerpenaar, is verwonderd over het optreden van Ad Hominem in De Rots. “De Rots” is toch een ‘links kot’.” Voor de Nederlanders die naar Antwerpen afzakken heeft hij de raad: “Als je met je gezicht naar het café (De Rots) kijkt, heb je links het café De Leeuw van Vlaanderen (foto 3, klik eenmaal op de foto voor een groter formaat). Zeker eens binnenspringen.”

Stamgasten van dat laatste café waren de inrichters van een concert met de Duitse op voetbalhooligans gerichte Kategorie C op 31 oktober in Antwerpen. Naar schatting een 170 mensen zakten hiervoor af naar de Antwerpse Linkeroever. Vooral Duitsers. Onder de Vlaamse aanwezigen werden leden van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) zoals Ruben Rosiers en mensen uit het Blood and Honour-milieu herkend. Helaas voor hen was de vloer niet echt geschikt om te pogoën, nogal wat fans verlieten het cultureel centrum Ter Schelde met “blutsen en builen”. Voetbalhooligans waren er bijna niet, enkel een paar mensen van “de oude garde van den Beerschot”. Het voortijdig bekend geraken van de zaal waar het concert zou plaatsvinden zorgde voor vermakelijke televisie. Maar het zou toch leuker zijn als Antwerpen zich eens op een andere manier toeristisch profileert dan met de muziekgroepen die nu naar de Scheldestad afzakken.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, cultuur, blood and honour |  Facebook | | |  Print

25-11-09

DE MULTICULTURELE SAMENLEVING (1). KLEURT DE CULTURELE PAGINA’S VAN ‘T PALLIETERKE

De multiculturele samenleving: je kan er tegen zijn, maar ze is er nu eenmaal. Dat ondervinden deze week ook de lezers van ’t Pallieterke. In het Staatsblad van de radicale Vlaams-nationalisten staan deze week maar liefst twee recensies van cultuurproducten van vreemde komaf: het toneelstuk Belga, geschreven door Rachida Lamrabet (Antwerpen / Mielen-boven-Aalst), en de film Les Barons van Nabil Ben Yadir (Sint-Jans-Molenbeek).

’t Pallieterke over Belga (foto 1): “(…) Op de scène onmiddellijk exuberantie: Mostafa, Mourade en Lotte rocken hun ledematen haast in de knoop. Levendigheid zal het verloop kenmerken. Mostafa is de zoon van Mourade, en Lotte was Mourades vriendin. In flashbacks vernemen we dat Mourade in serres werkte, kabels legde en verliefd werd op de dochter van zijn baas. Nu, vele jaren later, is Mourade gestorven. Zoon Mostafa wil uitzoeken wat zijn vader bezielde toen hij zijn origines ruilde voor de westerse cultuur. Lamrabet vindt antwoorden in jeugdige drang, in zucht naar avontuur als zoektocht naar geluk achter (onbereikbare) horizonten. Toch heerst tweespalt achter ‘les collines’. Of Mourade nu hier is of ginder, telkens weer zal hij zich eenzaam voelen uit heimwee naar het andere land. Ook als hij met zijn analfabete moeder converseert (via cassettes, als zuil opgestapeld op de scène) voel je sereen sentiment. Poëtische schilfers flikkeren doorheen een ‘couleur locale’. We aanhoren Nederlands, ratelend Frans en krakend Arabisch (met boventiteling). Leuke uitlatingen ook: ‘Marokkanen beweren: Vlaams is net zoals Berbers, je bent er niks mee.’ Regisseur Michael De Cock zweept de cast op. Mourade acteert als een spring-in-‘t-veld, en Lotte is een pittig Belga-meisje. (…) Mits wat meer rust en declamatorische gedragenheid, had het uurtje tekst van Rachida Lamrabet ons écht kunnen bekoren.” Onze theaterrecensent kwam daarentegen naar huis met de opmerking dat “Belga swingt als een tiet”. Misschien speelt een leeftijdsverschil tussen de recensent van ’t Pallieterke en onze recensent daarbij een rol. En anders, meningen kunnen natuurlijk verschillen.

In elk geval moest een andere recensent van ’t Pallieterke zich de voorbije week reppen om nog een ander product van allochtonen te zien: de film Les Barons (foto 2). Een tranche de vie over het leven bij de allochtone gemeenschap in het Brusselse, met Jan Decleir als (Franstalige) autochtone kruidenier in Brussel en geestige vertolkingen van een rits allochtone acteurs. K.T. in ’t Pallieterke: “De film loopt al een aantal weken, dus, ja, ik ben behoorlijk laat met mijn bespreking. Laat ik eerlijk zijn, ik dacht deze ‘baronnen’ rustig aan mij te laten voorbijgaan. Je kunt tenslotte niet alles zien en een film gemaakt door enkele allochtone jongeren uit Molenbeek staat niet bovenaan mijn agenda. Maar als diezelfde film zomaar uit het niets de hype van Brussel wordt, dan moet uw dienaar zijn plicht doen, bioscoopwaarts trekken en verslag uitbrengen. En, opnieuw eerlijk, ik was verrast." Na het verhaal van de film komt K.T. tot het besluit: “Ben Yadir tekent dat milieu met ironie en zelfspot (…). Spoedig ook sluipt een ernst in die humor die de film zin en betekenis geeft. (…) Dit is een film die in eigen boezem durft te kijken, een spiegel wil voorhouden (…). Ben Yadir steekt geen beschuldigende vinger op, noch naar allochtonen, noch naar autochtonen. Eigenlijk vraagt hij gewoon: is dit het leven dat je wilt leiden?” In Antwerpen is Les Barons al aan haar derde week toe, maar veel volk was er niet in de UGC als wijzelf en anderen gingen kijken. We vrezen dan ook dat de film niet lang nog op de speellijst blijft staan. In Brussel loopt het daarentegen storm voor de film. Terecht. Het is één van de betere Belgische films van de laatste jaren. Zonder pretentie, maar misschien daarom des te plezanter en maatschappelijk relevant. En zelfs ’t Pallieterke is er door gecharmeerd.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

12-11-09

‘BELGA’ IN PREMIÈRE. WIE EN WAT LATEN DE MEDIA AAN BOD KOMEN, EN WIE EN WAT NIET?

Gisterenavond ging in Mechelen Belga in première (foto 1). Een toneelstuk over de eerste generatie migranten die naar België kwam en hun hier opgroeiende kinderen, toneelstuk geschreven door Rachida Lamrabet (foto 2). Haar eersteling op dit vlak. Na in 2006 de Kif Kif Literatuurprijs ‘Kleur de kunst’ gewonnen te hebben, debuteerde Rachida Lamrabet in 2007 met de roman Vrouwland. In 2008 volgde de verhalenbundel Een kind van God. Toen Vrouwland vorig jaar bekroond werd met de Debuutprijs hield Rachida Lamrabet een beklijvende toespraak  bij de opening van de Boekenbeurs. Wat een verschil met het dankwoord van de winnares van de Debuutprijs dit jaar!

Belga gaat over een Marokkaan die in de jaren zestig vol verwachting in België aankomt. Aangetrokken door sprookjesachtige beloften hoopt hij snel en bemiddeld terug te keren naar zijn vaderland. Al gauw besef hij echter dat hij in België zijn verdere toekomst zal moeten uitbouwen. Zijn vrouw komt over uit Marokko. De kinderen komen ook mee. Ze groeien op in een Westerse maatschappij. Een maatschappij met andere normen en waarden dan die waar vader vandaan komt. Ooit… zo maakt hij zichzelf wijs, keren ze allemaal terug. Maar voor de kinderen en de kleinkinderen is er geen weg terug. Belga is een toneelstuk over de dromen van de ‘gastarbeiders’, hun bijdragen tot onze maatschappij, zowel sociaal als economisch… en over hun eenzaamheid, zoveel jaren later. Een verhaal dat vandaag nog het leven in onze steden bepaalt.

“Rachida peilt in haar werk naar de complexiteit van de mens, en dit op een meedogende, scherpe, ontroerende en ook grappige manier”, zegt actrice Lotte Heijtenis. Mourade Zeguendi, die de vaderrol speelt, spreekt vooral aan “dat we geen politiek correcte allochtonen neerzetten, maar echte mensen, van vlees en bloed, met driften en verlangens.” ‘Zoon’ Mostafa Benkerroum merkt dat allochtone jongeren weinig afweten van het verleden van hun ouders “die hun dromen opgaven om hun kinderen een betere toekomst te geven” maar nu het gevoel hebben “dat ze gefaald hebben.” Regisseur Michael De Cock zegt dat het niet dé migratiegeschiedenis is (“Het gaat over die ene man en hoe het hem verging.”) maar tegelijkertijd is het ook “belangrijk de geschiedenisvervalsing waar heel wat politici zich aan bezondigen terug te draaien.”

Belga wordt deels in het Nederlands, Frans en Arabisch gespeeld, met ondertitels voor de anderstaligen. Na de première gisterenavond wordt Belga nog verder gespeeld in de zaal van ’t Arsenaal in Mechelen, om daarna er alvast tot half februari mee op tournee te gaan. Auteur Rachida Lamrabet heeft altijd al een scherpe mening gehad over thema’s verbonden aan de multiculturaliteit, maar de laatste maanden hebben we haar niet meer gehoord. In De Standaard doorbrak ze het voorbije weekend de stilte. Rachida Lamrabet: “Het debat is te agressief geworden. Wie met een genuanceerde mening komt, is zogezegd blind voor de echte problemen. Je wordt alleen nog ernstig genomen als je je radicaal uitspreekt en een vreselijk onheil voorspelt. Benno Barnard, Luckas Vander Taelen, Geert van Istendael… (…) Op mensen als Benno Barnard ga ik niet reageren. Hij is duidelijk niet op zoek naar een dialoog. Hij wil gewoon zijn gif rondspuiten.”

Als iedereen zich laat afschrikken door geïrriteerde uitvallen, zal er op de duur helemaal geen nuance meer zijn in het debat over diversiteit. Rachida Lamrabet: “Maar ze zijn er, de mensen die een genuanceerde bijdrage leveren. Ze zijn er manifest! Academici als Sami Zemni, Nadia Fadil, Bambi Ceuppens schrijven hele boeken over het onderwerp. En vervolgens komen ze nauwelijks aan het woord. Als Jean-Marie Dedecker een boek uitbrengt, krijgt dat honderd keer meer aandacht.” “Ik vrees dat de media vooral openstaan voor het gemakkelijke, verkoopbare verhaal. Een genuanceerde visie wordt al snel te complex, je moet er even voor gaan zitten. De oorlogsretoriek die het nu zo goed doet, drijft op een wolk van angst en wantrouwen. Die is heel herkenbaar voor veel mensen. Maar waar eindig je als je ze blijft cultiveren?”

Helaas bezondigt zelfs ons favoriet televisieprogramma Phara zich hieraan. Hugo Franssen (uitgeverij EPO) formuleerde laatst overigens eenzelfde kritiek als Rachida Lamrabet over wie de media wél en wie ze niet aan het woord laten, op wat de media focussen en op wat niet. De allochtonen die in Belga opgevoerd worden staan ver van de clichés. Het is verdienstelijk, maar natuurlijk maar een klein tegengewicht voor het karikaturaal beeld dat de Wim Van Rooy's, Jean-Marie Dedecker's en anderen projecteren.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, media |  Facebook | | |  Print

01-11-09

“MOEDER, WE ZULLEN GOED VOOR ELKAAR ZORGEN!”

Tijdens de Tweede Wereldoorlog eist de Duitse bezetter jonge mannen op om in Duitsland te gaan werken. Ook in Geluwe, bij Menen in West-Vlaanderen. De drie broers Daniël, Gilbert en Marcel Durnez vluchten naar Frankrijk. Ze beloven hun moeder goed voor elkaar te zullen zorgen. Twee jaar later komt alleen Marcel weer thuis. Waarom zijn broers niet mee zijn, durft hij niet vertellen. De broers werden verraden en vervolgens gedeporteerd naar Auschwitz, Buchenwald en uiteindelijk Flossenbürg. Daniël en Gilbert sterven in dit laatste concentratiekamp.

 

Het verhaal was al opgetekend in het boek Ik was 18 in 44, een biografie van Marcel Durnez. Het is nu omgezet in de vorm van verteltheater, met daarbij passende beelden en live uitgevoerde muziek. Het eerste weekend van juli ging het toneelstuk in première. Zaterdag 8 november wordt het een derde keer opgevoerd. Later nog voorstellingen in Geluwe en Roeselaere, mogelijk ook in Brugge en Leuven, maar dat moet je hier checken. Alhoewel het toneelstuk gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal uit de Tweede Wereldoorlog, heeft het veel herkenbare raakpunten met de situatie van vluchtelingen nu. Het leven beroofd van de elementaire vrijheden en de drang om te overleven worden haarscherp gesteld.

 

De voorstelling zondag 8 november vindt plaats in de kapel van Huize Godtschalck, Godtschalckstraat 3, Loker (Heuvelland). Kaarten kosten 10 euro, 8 euro voor jongeren. Reserveren kan op het telefoonnummer 057 44 42 50. Je kan de voorstelling uiteraard combineren met een wandeling in het mooie Heuvelland. In Huize Godtschalck kan je vanaf 16 uur terecht voor een kop koffie of iets sterkers. De toneelvoorstelling start om 18 uur. Het komt de authenticiteit natuurlijk ten goede, maar voor buitenstaanders kan het wel een probleem zijn: de voorstelling is in het plaatselijk, West-Vlaams dialect.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print