22-05-07

Herman de Coninck

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat dichter-journalist Herman de Coninck (foto 1) stierf. In  Humo, De Standaard, Zone 03… werden de voorbije dagen (vergeten) gedichten van Herman de Coninck opgediept.Vanavond is er een hommage aan Herman de Coninck in de Gentse Vooruit (zie: http://www.begeerte.be/page.php?page=productie&ID=38#...). Zijn gedicht  Tram 11 (zie: http://www2.vrtnieuws.net/cm/vrtnieuws.net/mediatheek/1.1...) hangt intussen uit op honderden trams en bussen (foto 2 - eenmaal klikken op de foto voor een grotere afbeelding). En aanstaande zondag is er een buurtfeest vlakbij de Cogels-Osylei waar Herman de Coninck woonde (zie: http://www.antwerpen.be/eCache/ANT/15/002.cmVjPTMwNjY0JnJ...). Ieder heeft zijn eigen herinneringen aan Herman de Coninck. Kristien Hemmerechts heeft de hare, talloze kopers van  De lenige liefde de hunne. Wij vooral de uren die we samen sleten in het intussen verdwenen café  Het Spiegelbeeld in de Antwepse Pieter Potstraat. Aanleiding genoeg om nog eens te bladeren in Herman de Conincks gedichten.

We gaan het hier niet hebben over de (overvloed aan) liefdesgedichten. Maar over de (weinige) verwijzingen naar de politiek in Herman de Conincks gedichten. Politiek was Herman de Coninck vooral in zijn journalistiek werk, zijn spraakmakende interviews samen met Piet Piryns vanaf 1970 bij Humo. Reden waarom na het verschijnen van de bundel De lenige liefde  het enkele jaren relatief stil bleef met dichtwerk van Herman de Coninck.

Politiek… In Poëzie omschrijft Herman de Coninck hoe politiek volgens hem zou moeten zijn:
(…) als in een oude fermette en zeggen: dit is een
dragende muur, die laten we staan,
die en die muren moeten weg,
daar komen grote ruimtes.”

Volgens sommigen is Herman de Conincks Mening  de beste hedendaagse definitie over hoe het socialisme zou moeten zijn.
“Vooraan in mijn tuin vertellen rozen
een helderrode mening waar ik achter sta.
Te kijken.
Ik geloof in socialisme zoals de natuur
ons dat leert, wie zei dat ook weer: lucht
en zon zijn van iedereen.
De gelijkheid van er is voor allemaal evenveel
regen, groeien jullie maar, planten.
En de prachtige ongelijkheid die dat oplevert.”

Eenmaal komt warempel Jean-Marie Le Pen voor in Herman de Conincks gedichten.
De Coninck is op een 1 mei in Parijs, in de buurt van de Notre Dame. En dan:
“(…) Aan de overkant twintig autobussen van Le Pen.
Ik wou dat ik hier vreemder was dan ik ben
en deze eeuw minder de mijne.”

Herman de Coninck is er ook bij als de veel te vroeg gestorven auteur Wim Neetens - hij was bij zijn overlijden nog maar 38 jaar - gecremeerd en verstrooid wordt.
In Juist nu  betreurt Herman de Coninck:
“Vandaag Wim Neetens verstrooid. Dat was hij altijd al een beetje,
verstrooid, omdat hij uit zijn verleden vandaan wou blijven komen,
en omdat hij van daaruit rechttoe rechtaan naar toekomst wou,
marxisme, daar had hij voor gestudeerd, en omdat het toch allemaal
zou misgaan: dat was dan weer wat hij als schrijver niet niet  kon zien. (…)”

Toch even een gedicht over een (geliefde) vrouw.
Shoah.
"Vrolijk stapten de joden de trein op.
Enkelen die zich in het tussenstation
te lang hadden opgefrist, liepen
halsoverkop, wanhopig, de intussen
vertrokken laatste wagon na, om toch maar
niets te missen van hun dood.
Zo moet ik van jou hebben gehouden.”

Om te besluiten hier nog een titelloos gedicht van Herman de Coninck:
“Of er na Auschwitz nog poëzie kon zijn,
vroeg o.a. Ingeborg Bachmann zich destijds af.
Zelf denk ik: kon er na Auschwitz nog wel proza zijn,
politiek, cafépraat, discussie, sport, lente?
Ja, zoveel mogelijk. Hoe dat dan moest?
Niet zoals voor Auschwitz. Want niet poëzie
heeft schuld, maar te weinig poëzie. (…)”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (11) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

20-05-07

Ilah

In Brussel is deze week een tentoonstelling geopend met werk van Ilah (zie: http://www.deburen.eu/pgm_detail.php?lan=nl&main=10&a...), en dat levert de tekenares van Cordelia en Mira artikels op in zowat alle kranten. Hopelijk loopt die tentoonstelling goed af, want bij een vorige tentoonstelling in 2003 kreeg Ilah een klacht van de voltallige VB-top aan haar broek omdat ze zich in een cartoon afvroeg hoe het moet zijn om ouders te hebben als Philip Dewinter, Alexandra Colen, Gerolf Annemans en Johan Demol. “Hoewel, misschien zijn dat echt heel goede mama’s en papa’s… Tenslotte zorgde Hitler ook heel goed voor zijn eigen hondje…”

In De Morgen  vragen ze dit weekend Ilah (Inge Heremans) het hemd van het lijf. Wat haar huidige gemoedstoestand is, wie haar helden zijn, aan wie ze zich ergert, of ze ooit een mystieke ervaring heeft meegemaakt, waar ze zich het meest voor schaamt, wie haar grootste liefde is of was, enzovoort, enzoverder. Slotvraag is waar ze het liefst zou wonen. Inge Heremans:”Ik ben heel gelukkig in Brussel. Het is de enige stad die naam waardig. Ik kan triestig worden in Mechelen of Leuven, als ik alleen maar Nederlands rond me hoor en geen enkele neger zie lopen.”

Stel dat het VB aan de macht zou zijn in Vlaanderen. Philip Dewinter Vlaams minister-president, Alexandra Colen Vlaams minister van Cultuur, Gerolf Annemans Vlaams minister van Buitenlandse Zaken (elk land heeft zijn Comical Ali), Johan Demol, Vlaams minister van Binnenlandse Zaken… Is in zo’n land nog wel plaats voor Ilah/Inge Heremans? Iemand die treurt als ze alleen maar Nederlands rond zich hoort en geen enkele Afrikaan ziet? Is dát het voorbeeld voor de allochtonen om zich als ‘Vlaming onder de Vlamingen’ te gedragen? Hihi.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (5) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

17-05-07

88MATE! antifa ska

88MATE!-Bas-drums88MATE!-ZangVrijdagavond werd in jeugdcentrum Kavka in Antwerpen de eerste full cd van  88MATE! antifa ska voorgesteld,  Pousse Café. Aanstekelijke ska-muziek (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ska) van een groep die tegenwoordig zeven leden kent, waarvan drie vrouwen - die dan nog de frontlinie bevolken. De paar honderd aanwezigen genoten zichtbaar van het optreden.

88MATE!, aanvankelijk nog zonder de toevoeging ‘antifa ska’, werd in 2000 opgericht. Het alternatief Antwerps jeugdcentrum Scheld’apen (www.scheldapen.be) was de bakermat. Het basisidee was ska spelen, maar gaandeweg werd het geluid veelzijdiger. Met eighties, rock, blues, surf, punk en veel reggae- en dubinvloeden. De set die ze vrijdagavond speelden was bijna uitsluitend ska, maar met vooral in de bisnummers toch nog leuke uitjes naar andere muziekgenres. In 2001 bracht de groep al een mini cd uit, Music Vibes , en in 2003 was 88MATE! finalist van de Latent Talent-wedstrijd.

De groepsnaam is stoemelings ontstaan – met één van de groepsleden die een rugbyshirt met daarop ‘88’ droeg, en anderen die hem met ‘mate’ begroeten. Maar bij optredens, vooral in Duitsland, kreeg de groep te horen dat 88 in de nazi-symboliek staat voor tweemaal de achtste letter van het alfabet, H(eil) H(itler). Bij één van de concerten in Duitsland mochten ze dan ook niet onder die naam optreden. Terug thuis rees het idee om definitief van groepsnaam te veranderen, maar drummer Zen overtuigde de groepsleden om het bezwaarde getal niet aan de nazi’s over te laten en dan maar in de groepsnaam toe te voegen dat het een ‘antifa ska’-groep is.

In de teksten geen lyriek zoals in (We don’t need this) fascist groove thang  van Heaven 17, één van onze favoriete dreunen uit de jaren tachtig, of Fascists Cops  van de Antwerpse The Kids, maar hoogstens nummers als The Underdog  waarin gewaarschuwd wordt voor de ontploffing die de kapitalistische maatschappij nog wel met zich meebrengt, of nummers waarin gewezen wordt op de rat race  van het leven. Meer nog is het de muziek die begeestert, en dat is met de jaren een collectieve sound geworden met zang, percussie, sax, trompet en trombone, gitaar, basgitaar en drums.

De eerste full cd bevat dertien nummers, waarvan één in het Nederlands en één… in het Grieks. De officiële website is hopeloos verouderd, maar de groep heeft ook een plaatsje veroverd bij My Space waar je drie van de nummers op Pousse Café  integraal kan beluisteren (zie: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.view...). De volgende optredens zijn op 25 en 27 mei gepland, beide in Antwerpen. Op 25 mei in het welbekende Zeezicht  in de wijk Zurenborg; op 27 mei tijdens feesten in de Stuivenbergbuurt in Antwerpen-Noord.

De groepsleden van 88MATE! antifa ska bijeenkrijgen voor een optreden is overigens niet altijd zo gemakkelijk omdat leden ervan nog wel in andere groepen spelen. Zoals Traktor (zie: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.view...). Maar als je ze op een affiche ziet staan, ga dan zeker eens langs. De cd Pousse Café  wordt in eigen beheer verdeeld en verkocht voor de zachte prijs van 13 euro.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (33) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

01-04-07

Clouseau over de tegenpartij

Terwijl gisteren enkele duizenden VB’ers met hun kinderen en familieleden Bobbejaanland inpalmden, trok een meervoud daarvan naar de platenwinkel om de nieuwe cd van Clouseau te kopen. Van een boycot van hun platenverkoop omwille van Clouseau’s deelname aan de 0110-concerten is niets te merken. Integendeel. Deze namiddag stellen Koen en Kris Wauters hun cd  Vonken & Vuur voor op  Radio 2, waar ze ook vragen van luisteraars zullen beantwoorden (zie: http://radio2.be/programmapagina.cfm?programma=vivavlaand...).

In De Morgen  gaven de broers Wauters vrijdag al antwoord op vragen over hun nieuwe cd, de singel De tegenpartij en het VB. Kris Wauters wil niet gezegd hebben dat in De tegenpartij  het VB geviseerd wordt. Kris Wauters: “Nee, al voedt die partij uiteraard de manier van denken waar we ons in dat nummer tegen afzetten. De wereld bestaat kennelijk alleen nog maar uit tegenpartijen. Jij de pers en wij de groep. Daar een zwarte voetballer die met apengeluiden begroet wordt en wij de blanke supporters. En ginds nog een chauffeur die niet snel genoeg gas geeft als het licht op groen springt. Ik maak ook van mijn kloten als de auto voor mij te lang blijft stilstaan, hoor. Komt dat door de jachtigheid van het bestaan? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het Belang een partij is die dat soort conflicten graag op de spits drijft.”

Toen de single De tegenpartij  naar de pers werd gestuurd, werd in een begeleidend briefje gevraagd waarom wij toch denken dat allochtonen allemaal criminelen zijn. Er is maar één partij die dat discours voert. Koen Wauters: “Ik wil daar niet flauw over doen: het gáát ook over het Belang. Maar we zien het toch breder dan dat. De voorbije maanden zijn er een paar uitingen van agressie geweest waar ik met mijn verstand niet bij kan. En daar speelden lang niet altijd racistische motieven mee. De tegenpartij  is dus net zo goed een kanttekening bij de vaststelling dat jonge gasten elkaar afmaken voor een iPod of een sigaret. En tegelijk beseffen we natuurlijk wel dat die ene song de wereld niet zal veranderen.” Zoals ook niet de 0110-concerten, maar toch hebben die een positieve invloed gehad. Alvast bij Koen Wauters. Koen Wauters: “Het besef dat het glas zeker halfvol is en niet halfleeg. Ik ben er nu meer dan ooit van overtuigd dat de mensen die het goed menen nog altijd in de meerderheid zijn.”

Kris Wauters: “Ik vergelijk het graag met hooliganisme in het voetbal. Je hebt altijd wel ergens tien klootzakken die ambras maken en het zo verknallen voor de duizenden anderen die gewoon een goede match willen zien.” Maar bij het VB gaat het niet om een paar relschoppers. De partij van Dewinter heeft een miljoen kiezers. Kris Wauters: “Ik ben allang opgehouden om tegen het Vlaams Belang te zijn, want dat heeft toch geen zin. En anders gaan ze weer op hun rug liggen om het slachtoffer te spelen. Het is mijn partij niet, punt uit. Ik sta niet voor die waarden, ik wil liever een deel van de oplossing zijn dan van het probleem. In die zin moet de regering die partij ook niet voortdurend met de vinger wijzen. Het enige wat een regering moet dien, is goed besturen.” Volgens De Morgen  zit in De tegenpartij  een zin die men zou kunnen interpreteren als een pleidooi tegen het cordon sanitaire. Volgens ons niet, en na zich eerst op de vlakte te houden schept ook Kris Wauters duidelijkheid: “Ik heb liever dat het Belang niet mee regeert.”

Kris Wauters voegt er snel aan toe dat hij weigert “te geloven dat al hun kiezers racisten zijn. Of onverdraagzame mensen.” Subtiel geeft Kris Wauters daarmee aan dat de leiding van het VB wél racisten en onverdraagzamen zijn. Het kan niet genoeg gezegd worden, ook al zal een deel van de VB-aanhang precies daarom voor het VB stemmen. Dát deel van de VB-aanhang heeft de pers echter niet nodig om te weten waarom het VB stemt.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (6) | Tags: cultuur, 0110-concert |  Facebook | | |  Print

19-03-07

Het VB en Jommeke

Suske-&-WiskeVanavond wordt op het Antwerps stadhuis Jef Nys gehuldigd naar aanleiding van zijn tachtigste verjaardag. De geestelijke vader van stripfiguur Jommeke (illustratie 1). Bij het VB zouden ze daar blij mee moeten zijn. Op het Antwerps stadhuis wordt onder Patrick Janssens al wat bekend en populair is gevierd wanneer maar mogelijk. Onder Bob Cools en Leona detiège was dat anders. Maar voor Jef Nys en Jommeke hield het VB al tien jaar geleden een pleidooi in de Antwerpse gemeenteraad.

Als een volleerd stripkenner legde VB’er Jan Penris (foto 2) in de eerste gemeenteraadszitting van 1997 aan zijn collega’s uit wie Jommeke is. Jan Penris: “Wie is Jommeke? Jommeke is een stripfiguur die geboren is aan de linkerzijde van de christendemocratische beweging. (De Jommeke-strip verscheen voor het eerst in de toen nog met de christelijke arbeidersbeweging verbonden krant  Het Volk, red.). Jommeke is dus geen Kuifje. Kuifje is wel degelijk geboren uit een rechtse pen. Jommeke is geen Kiekeboe. Jommeke is eerder de volksheld van jongere lezers terwijl Kiekeboe voor iets oudere lezers is bestemd, al was het maar omdat deze stripfigur zich door tamelijk wulpse dames laat omringen. Jommeke is ook geen Nero. Nero situeert zich meer op het vlak van de politieke satire. Jommeke is al evenmin Suske en Wiske omdat Jommeke geen diepgaande maatschappelijke boodschappen wenst te brengen.”

Jef Nys, de tekenaar van Jommeke, wilde in die dagen de stad Antwerpen een beeld van zijn stripheld cadeau doen, maar was niet akkoord met de plaats waar het zou opgesteld worden. Jan Penris sprong voor Jef Nys in de bres. Penris vond dat het Jommeke-standbeeld niet naar een andere gemeente mocht verhuizen omdat het Jommeke-standbeeld past bij “de grootsheid van onze stad”. Schepen Eric Antonis legde uit dat de commissie Beeld in de Stad adviseerde het beeld te aanvaarden mits het niet te groot zou zijn, geplaatst zou worden op een lage sokkel en op een plaats waar veel kinderen komen. Het college besliste daarop het beeld te plaatsen aan de nieuwe speeltuin in het Stadspark. Maar dat vond Jef Nys geen goed idee. Schepen Antonis: “Waarom het beeld niet in het Stadspark mag worden geplaatst, heb ik alleen in de pers vernomen.” Eén van de bezwaren zou zijn dat “tachtig percent van de stadsparkbezoekers Joden zijn met hun kinderen. Neem het mij niet kwalijk dat ik het hiermee moeilijk heb.”

Het is nooit duidelijk geworden wat precies het bezwaar was van Nys tegen het idee om zijn beeld in het Stadspark te plaatsen. Vandaag zegt hij in De Morgen dat het Stadspark destijds een slechte reputatie had als pleisterplaats voor drugsgebruikers. Jan Penris stelde voor om het beeld van Jommeke dan maar aan de voetgangerstunnel naar Linkeroever te plaatsen. Nochtans geen plaats die een pleisterplek is waar kinderen veilig kunnen spelen en ravotten. Deze keer niet wegens mogelijk drugsgebruik maar omwille van het verkeer rond het pleintje daar. Penris kreeg voor zijn voorstel de steun van de voltallige Vlaams-Blokfractie, maar niet van de andere aanwezige gemeenteraadsleden. Uiteindelijk verhuisde het standbeeld naar Middelkerke, waar aan de dijk bij het casino daar nog meer striphelden hun standbeeld hebben staan.

In Antwerpen hebben ze intussen iets veel mooiers dan standbeelden van striphelden, stripmuren van een hoogstaande kwaliteit. Jan Bosschaert in de Wolstraat, Willy Vandersteen in de Korte Ridderstraat (foto 3, eenmaal klikken op de foto voor een grotere afbeelding) en Jan Van der Veken aan de Eiermarkt zijn de eerste drie. Dit voorjaar volgt nog een stripmuur rond de jarige Kiekeboe. Muur 5 is voor striptekenares Ilah, bekend van haar Cordelia-strip. Ilah tegen wie de voltallige VB-top in 2003 nog klacht neerlegde wegens een cartoon tegen het VB. Er zijn striptekenaars die door het VB bewierookt worden, en er zijn er tegen wie het VB klacht neerlegt. Artistieke vrijheid is een begrip dat ze niet kennen bij het VB.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

15-03-07

Spottend Vlaanderen gespot

Bormshuis-1Bormshuis-2Bormshuis-3In het Bormshuis in Antwerpen is nu de tentoonstelling ‘Spottend Vlaanderen, Vlaanderen bespot. Spotprenten rond de Vlaamse beweging’ te zien. In het Bormshuis is ook nog een kleine tentoonstelling te zien rond de collaborateur naar wie het huis is genoemd, en als je de eerste zaterdagnamiddag van de maand langsgaat kan je in het Bormshuis ook nog rondneuzen in een boeken- en tijdschriftenantiquariaat.

August Borms is één van de weinige Vlamingen die het gepresteerd heeft om tot tweemaal ter dood veroordeeld te zijn. Een eerste keer in 1919, wegens zijn inzet tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij zat toen tien jaar in de gevangenis tot hij als een Van Rossem avant la lettre in 1928 vanuit de gevangenis verkozen werd tot volksvertegenwoordiger. In 1946 werd Borms een tweede keer veroordeeld wegens collaboratie, en deze keer volgde in hetzelfde jaar nog de executie van de man. Sommige mensen vinden dat de gedachte aan zo’n man levendig moet gehouden worden, en in 1980 werd daarom het Bormshuis geopend in de Volksstraat in Antwerpen. Een straat in het verlengde van de Nationalestraat, waar nu het Antwerpse modemuseum en tal van modezaken zijn gevestigd. In het Bormshuis is, op de tweede verdieping, een Bormsmuseum gevestigd. Achter de deuren die gesloten blijven voor het publiek was het KOSMOS-archief gevestigd (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/81/42/lang,nl); nu noemt men het een ‘bibliotheek’.

Om binnen te kunnen – ook tijdens de openingsuren van de spotprentententoonstelling – moet je aanbellen. “We kunnen het ons niet permitteren de deur zomaar open te laten staan”, legt Luk Dieudonné ons uit. Buiten is nochtans geen met baseballknuppels of wat dan ook uitgeruste knokploeg te bespeuren. Op de eerste verdieping vinden we de spotprentententoonstelling, samengesteld door Lieve van Onckelen en Bob Hulstaert. De eerste is een dame die zich de conservator van het Bormshuis noemt en niet van onze zijde zal wijken, tenzij om de deur te openen voor volgende bezoekers. De tweede is de nestor van de Antwerpse VB-gemeenteraadsfractie. Collega VB-gemeenteraadslid Bart Debie schreef laatst op zijn weblog dat Hulstaert 80 jaar is, maar hij is er nog maar 72. Een vriendelijke man, net als Lieve van Onckelen een lieve dame is. Dat is het probleem niet. De tentoonstelling werd op 17 februari geopend met een toespraak van Fré (Frederik Pas), huiscartoonist van het VB en ’t Pallieterke.

De tentoonstelling opent (foto 1) met een prent van een andere huistekenaar van ’t Pallieterke, André Nollet (zie: http://www.nollet-cartoons.be), die zich afvraagt of belangrijke historische feiten nog bekend zijn. De vraag is natuurlijk hoe die historische gebeurtenissen geïnterpreteerd worden. Hier zien we in prenten vooral hoe voorstanders van de Vlaamse onafhankelijkheid, en soms ook tegenstanders, de zaken zagen. Om te beginnen prenten voor en tegen de Vlaamse Beweging in de periode van de Eerste Wereldoorlog en daarna. Vervolgens komen we spotprenten tegen uit het VNV-blad Volk en Staat  (zie: http://www.verzet.org/content/view/354/36/1/3) en uit Rommelpot, “het satirische weekblad dat velen een hart onder de riem stak in de moeilijke jaren na de Tweede Wereldoorlog, toen de repressie veel Vlaamse gezinnen teisterde” – aldus de brochure bij de tentoonstelling. In een glazen tentoonstellingskast in de eerste tentoonstellingsruimte ligt als fris tegengif voor dit alles een exemplaar van Pest in ’t Paleis. Een stripalbum uit 1983 van Jan Bosschaert, op tekst van Guido Van Meir, waarin de draak wordt gestoken met Leo Tindemans, Willy Declercq, de jonge Guy Verhofstadt, Bob Cools en anderen. Hier ligt het album omdat VB-stichter Karel Dillen en de Schaarbeekse FDF’er Roger Nols er even in opduiken.

Nog hartverwarmend zijn enkele pagina’s uit links-anarchistische stripverhalen van Jan Bucquoy. We zijn dan in de volgende kamer in de tentoonstellingsruimte, waar vooral echter werk is terug te vinden van Korbo die tekende voor het VMO-blad Alarm, het beruchte Haro  (foto 2), het Vlaams Blok en voor anderen. Bij een recensie over deze tentoonstelling noteerde ’t Pallieterke : “Het is onbegrijpelijk dat het VB niet meer met hem werkt ondanks zijn vele knappe slogans en affiches die jaren mee aan het succes van de partij lagen.” Ook van Brasser, veertig jaar lang huistekenaar bij ’t Pallieterke, vinden we hier werk terug. En van Fré, van alle hier genoemde Vlaamse cartoonisten duidelijk de mindere. In een tekening in de derde tentoonstellingsruimte geeft Korbo zijn visie weer over hoe het VB ervan beschuldigd wordt gewelddadig op te treden. Het zijn die van het AFF (met slogans als “AFF: Hitler aan de galg”) en anderen die beginnen met betogen, mensen opjutten, stenen gooien… en als dan zo’n baksteen als een boomerang terugvliegt, is het weer het VB dat negatief in de pers komt (foto 3, eenmaal met je muis klikken op de afbeelding om een grotere versie te krijgen).

Vanzelfsprekend moet je nadien eens langs lopen bij de Borms-tentoonstelling op de tweede verdieping, en als het de eerste zaterdag van de maand is kan je ook nog naar de derde verdieping waar je boeken en tijdschriften kan kopen die cadeau werden gedaan aan het Bormshuis. Boeken en tijdschriften waarvan al een exemplaar in de beruchte ‘bibliotheek’ van het Bormshuis ligt. Veel nieuws komt er de laatste maanden overigens niet meer binnen, maar als je je collectie Berkenkruis- of Dietsland Europa-bladen wil vervolledigen, kan je hier terecht. We vonden  hier ook een exemplaar van Zwarte Horizonten  van Jos Vandervelpen (“Afgevoerd” uit de bibliotheek van Schilde, hier te koop aan 4 euro). Maar dat boek steekt al in onze bibliotheek. Wat niet gezegd kan worden van de vele Hitler-biografieën en -hagiografiën die in het antiquariaat van het Bormshuis te koop worden aangeboden. Wél voor meer geld dan voor Vandervelpens boek.

  • ‘Spottend Vlaanderen, Vlaanderen bespot. Spotprenten rond de Vlaamse Beweging’. Tot 17 augustus, behalve in juli, in het Bormshuis, Volkstraat 30 in Antwerpen. Op dinsdag, woensdag en vrijdag van 14.00 tot 16.00 uur. Op zaterdag van 10.00 tot 16.00 uur. Boeken- en tijdschriftenantiquariaat elke eerste zaterdag van de maand, van 13.00 tot 16.00 uur.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

20-02-07

Axl Peleman: 'Giën Belang'

Na Wannes Van de Velde, Willem Vermandere en Walter De Buck is een nieuwe generatie dialectzangers aangetreden. In ons favoriet radioprogramma  Carte Blanche (Radio 1, zaterdagmiddag 11.00 uur) staan de in het Stabroekse dialect zingende Fixkes op 1 met  Kvraagetaan, en de nu ook in het Antwerps zingende Axl Peleman (foto 1) op 3 met  Kzen van A (zie: http://195.0.110.54/poll/carteblanche/showPoll.jsp?id=741...). Izegemenaar Filip Kowlier zette een paar jaar geleden de trend in met zijn  Welgemeende (kust min kloaten), en op de jongste cd van Arno staat een liedje van Le Plus Beau in het Oostends, Een boeket met pissebloemen. "Ostendais" staat er tussen haakjes bij ter verduidelijking voor de Franstaligen.

Op de cd Dagget Wet  (foto 2) hoor je Axl Peleman, na muziek bij bands als Ashbury Faith, Angelico en Camden, letterlijk thuiskomen. "Een mens wordt ouder", zei hij gisteren daarover in De Morgen. "Ik kom uit het punkmilieu en als je twintig bent, geloof je nog dat je de wereld kunt veroveren. Dan kies je voor het Engels in de hoop credibel te zijn. Maar intussen maak ik als Belgische boerenpummel al bijna twintig jaar plaatjes voor andere Belgische boerenpummels, dus begon ik te denken: misschien moet ik songs schrijven die iets vertellen over wie ik bén, niet over wie ik zou wíllen zijn." De nummers gaan uitsluitend over dingen die Peleman na aan het hart liggen: zijn vrouw, familie, afkomst en wereldbeeld. ''t Kiel is een kleurdoos' is bijvoorbeeld een ode aan de multiculturele samenleving. "Ik woon in Hoboken, waar 41 procent van de bevolking voor het VB heeft gestemd. Die mensen zullen me wellicht een klootzak vinden, maar het belet me niet te zeggen wat ik denk. Ik ben opgegroeid tussen joden, Arabieren, Turken, Chinezen, en vind dat een verrijking. Ik heb met die mensen nooit problemen gehad. Mijn multiculturele leefwereld bevindt zich op straten en pleinen, niet op het niveau van media of politiek. Ik ben de laatste om te beweren dat alles perfect is, maar er zijn andere manieren om problemen op te lossen dan die uit de jaren dertig. Mijn cd eindigt niet toevallig met een instrumental die 'Giën Belang' heet. We leven nu eenmaal met al die nationaliteiten samen. De vraag is niet: hoe krijgen we die weg? Maar: hoe gaan we ermee om?"

'Het leven kan soms schoon zijn' noemt Axl Peleman een lied tegen de verzuring. "Twee jaar geleden vergezelde ik enkele ontwikkelingshelpers naar Oeganda en wat ik daar zag, gaf me een fikse lel in mijn gezicht: verminkte lijken, bloed, kindsoldaten, kogels die je dagelijks om de oren fluiten... Terwijl wij ons hier druk maken om futiliteiten en beledigende onzin als Steracteur Sterautist of Big Brother, proberen mensen enkele duizenden kilometer verderop in precaire omstandigheden te overleven. Een les in nederigheid." Een ander voorwerp van Axl Pelemans' verontwaardiging is George Bush Jr., die centraal staat in 'Aap met Plastron'. "Mijn vader was gechoqueerd omdat ik Bush durf te vergelijken met Hitler, maar wat mij betreft, bedient hij zich van dezelfde rechtse propagandamachine als de nazi's. In zijn oorlog om olie en het in stand houden van de Amerikaanse economie ontziet hij niets of niemand. Op CNN zag ik een Iraakse vrouw wier huis door de Amerikaanse troepen plat was gebombardeerd. Ze was alles kwijt: haar ouders, haar zeven kinderen. In een oogwenk alles verwoest en die camera die dat allemaal koel en genadeloos registreert... Het enige dat die gekraakte vrouw kon uitbrengen is: 'Allah zal Bush hiervoor straffen.' En, stel je voor, van de weeromstuit werd ze als moslimfundamentaliste gedoodverfd."

De kans dat Axl Peleman gevraagd wordt op te treden op de Republikeinse Zangavond van de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) op 4 april aanstaande, in café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen, is bijzonder klein.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (7) | Tags: actie, cultuur |  Facebook | | |  Print

26-12-06

Nieuwe ridder tegen bloot in het straatbeeld

Philip Dewinter heeft Alexandra Colen een aantal jaren geleden verweten een “puriteinse kwezel” te zijn. Nu  la Colen verhuisd is naar Mol is in het Antwerpse VB een nieuwe “puriteinse kwezel” opgestaan: Philippe Van der Sande… persoonlijk woordvoerder van Philip Dewinter. Rare wereld is dat bij de entourage van Philip Dewinter. Van der Sande legde immers vorige week klacht neer tegen een kerstschildering aan een Antwerps café en tegen de affiche waarmee An Nelissen, Janine Bischops en Mitta Van der Maat hun jongste productie brengen, Het Goede Lijf.

Alexandra Colen heeft een lange lijst van affiches waarmee ze het moeilijk heeft: de affiche om de film over het leven van Larry Flint voor te stellen (foto 1), de affiche de Benneton-affiches van een copulerend zwart en een wit paard, en van een zwart gekleede priester die een wit gekleede non kust, de Sensoa-campagne ‘Praat over seks’… Wie dacht dat we sinds het verdwijnen naar Mol van Alexandra Colen verlost zouden zijn van dat soort oprispingen, dacht verkeerd. Nu is er Philippe Van der Sande die ten strijde trekt tegen al dat bloot in het straatbeeld en elders.

Van der Sande, initiatiefnemer en woordvoerder van de VB-mantelorganisatie Christelijk Vlaanderen, al jaren VB-fractieleider in de Antwerpse provincieraad, naar de OCMW-raad van de stad Antwerpen afgevaardigd om de VB-fractie daar vanaf 2007 een scherper politiek profiel te geven, en persoonlijk woordvoerder van Philip Dewinter. Die Van der Sande heeft nu bij het parket klacht neergelegd tegen de schildering aan een caféraam van een Kerstman als een skelet die een blote vrouw vasthoudt. Niet echt smaakvol, maar volkomen passend in het profiel van het café (zie: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.view...). En terwijl Van der Sande toch aan het schrijven was, legde hij ook klacht neer tegen de affiche om de jongste theaterproductie van An Nelissen, Janine Bischops en Mitta Van der Maat aan te kondigen en nu "allerwegen" in Antwepen te zien is (foto 2).

Philippe Van der Sande: “Heel Antwerpen hangt vol! Moet dat? Hoewel we over heel veel kwesties van mening verschillen, treed ik de moslims bij wanneer zij vinden dat de naakte mens met enige schroomvalligheid moet worden benaderd en bedekt.” Altijd maar kappen op de moslims en de islam, maar als het erop komt om het conservatisme van het VB te verdedigen, worden de moslims er graag bijgehaald als partner in crime.

 

  • Het Goede Lijf  wordt nog op vele plaatsen in Vlaanderen gespeeld. In Antwerpen waren de tickets onmiddellijk uitverkocht maar zijn nu nieuwe voorstellingen geprogrammeerd: http://www.3pees.be/site.htm

00:54 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

22-12-06

Vredevol Kerstmis? Niet met het VB.

"Kerstdeuntjes zijn bevorderlijk voor het koopgedrag van de consument, maar ze maken de verkopers chagrijnig. Dat bleek uit een Canadees onderzoek naar de invloed van muziek op het kerstshoppen", meldde  Het Nieuwsblad gisteren. De Antwerpse editie van die krant ging haar licht opsteken bij de uitbaters van de kerststalletjes op de Grote Markt en de Groenplaats.

En ja, hoor. Het Canadees onderzoek, waar allicht een hoop professoren en geld aan te pas is gekomen, wordt bevestigd met een eenvoudige rondgang langs de Antwerpse kerststalletjes. "Ik denk dat er twintig verschillende liedjes zijn die constant na elkaar worden gespeeld. En bovendien zijn die twintig liedjes al jaren hetzelfde", weet Karin die aan een kousenkraam staat. "Maar de klanten horen die liedjes maar één keer en zij vinden het leuk." Karin is voorstander van meer variatie en modernere liedjes. "Ik weet niet waar ze deze nog vandaan halen, maar Celine Dion bijvoorbeeld heeft toch ook mooie kerstliedjes." Er is trouwens nog meer schoon volk met minder klassieke kerstliedjes. Norah Jones, met Peace  bijvoorbeeld. Of één van onze favoriete zangeressen, de Nederlandse Fay Lovsky met Christmas Was A Friend Of Mine. Jose Feliciano met Feliz Navidad  is ook meeslepend. Lou Rawls en The O'Jays brengen soul in uw Kerstmis. Jona Lewie, Stop The Cavalry  is nog een oud lievelingshitje van ons. En dan zijn er nog de grote namen: John Lennon & Yoko Ono, Happy Xmas (War Is Over) , de Silent Night-versie van Sinead O'Connor (al zijn we veel meer weg van haar reggae-cd Throw Down Your Arms ), Wham met Last Christmas, en ook Philip Dewinters lievelingsgroepen Mud (Lonely This Christmas ) en Slade (Merry X-Mas Everybody ) serveren wat anders dan de traditionele Jingle Bells  en White Christmas-en.

Maar in Merchtem, waar VB-gemeenteraadslid Staf Diependael waakt, hebben ze nog wat anders op het programma. Het achtbare gemeenteraadslid schrok zich geen klein beetje toen hij Amerikaanse kerstliedjes als wachtmuziek hoorde op het centrale telefoonnummer van de gemeentediensten. Het Nieuwsblad, editie Vlaams-Brabant, meldde dinsdag dat Diependael onmiddellijk reageerde en aan de gemeente vroeg om "de draken van Amerikaanse liedjes als wachttoon aan de telefoon te bannen." "Dit vervuilt onze cultuur", vond Diependael. In Merchtem, waar ze al eens meer politiek-correct reageren, gaven ze Diependael zijn zin (foto: het VLD/GMB-BURGER-college van burgemeester en schepenen dat gevolg gaf aan de vraag van het enig VB-gemeenteraadslid, VB dat er op 8 oktober niet eens een volledige kandidatenlijst kon presenteren). Wie nu naar het gemeentebestuur belt, hoort als hij niet onmiddellijk geholpen wordt een kerst-cd van Jo Vally.

Jürgen Verstrepen las ook het bericht in Het Nieuwsblad  en maakte zich er vrolijk over op zijn weblog. "Teveel appeljenever of Glühwein gedronken?", vraagt hij zich af over Diependael. Verstrepen krijgt echter onmiddellijk lik op stuk van enkele bezoekers van zijn blog. En van Björn Roose, VB-personeelslid op de dienst voor Vlaams Belang-mandatarissen. Björn Roose: "Verstrepen heeft ongelijk", de telefoonwachtlijn maakt deel uit van de communicatie van de gemeente en de communicatie van de gemeenten in het Nederlandstalig deel van dit land "- en daartoe hoort Merchtem nog steeds -" dient in het Nederlands te gebeuren. Björn Roose: "Ik kan Jürgen Verstrepen dan ook een nadere lezing van de taalwetgeving aanraden." Zelden geweten dat een VB'er zo fanatiek de naleving van de Belgische wetgeving eist. Ten tweede, zegt Roose, "Er zijn kwaliteitsvolle Nederlandstalige kerstliedjes en daar bestaan wel degelijk opnames van." Ten derde, het is nog niet gedaan, "omdat het echt niet nodig is dat een gemeentebestuur in dit land z'n bijdrage levert aan het horendol maken van de burgers met "Jingle Bells", "White Christmas" en "Rudolf the Rednosed Reindeer". Hierboven kon je al lezen dat er nog wat anders bestaat van leuke kerstmuziek. We zouden er nog Have Yourself A Merry Little Christmas van The Pretenders aan kunnen toevoegen, en ook Bruce Springsteen heeft een Kerstmislied. Maar dat allemaal is Roosje ontgaan.

Wij  dachten dat Kerstmis even vrede en verdraagzaamheid wil brengen, maar met VB'ers als Diependael en Roose is dat niet waar. Je moet en zal Nederlandstalige kerstliedjes aanhoren.

  • Niet dat wij Jo Vally zijn kerstliedjes misgunnen. Meer zelfs, op deze AFF-website kan je fragmenten van de Jo Vally-kerstliedjes horen, en wel door te klikken op de hierna volgende URL. De eerste indurk is dat je ervoor moet betalen, maar dat is niet zo. Je krijgt enkele seconden lang het beste van Jo Vally gratis en voor niets op: http://www.belgianmusiconline.be/fa548b9b721caff05a4d4641...  

00:16 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (6) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

19-11-06

Shaloom – Salaam: Joodse en Marokkaanse buren

Antwerpen is een stad met vele en verschillende culturen. Maar zijn die culturen inderdaad zo verschillend? Volgens de mensen die de omgeving van het Stadspark en de Diamantwijk (foto) kennen, hebben alvast de mensen van Marokkaanse en Joodse origine veel met elkaar gemeen, en ze bouwden er een tentoonstelling over op die vandaag geopend wordt.

In de Diamantwijk en aan het Stadspark wonen vooral mensen van Joodse origine, maar ook een aantal mensen van Marokkaanse afkomst. De stedelijke dienst voor wijkwerking ging aankloppen bij die mensen en besloot een tentoonstelling samen te stellen in samenwerking met beide gemeenschappen. Over hun gewoontes, tradities, cultuur, feestdagen… En wat blijkt? Naast verschillen zijn er ook heel wat gelijkenissen. Heeft de besnijdenis dezelfde betekenis? Doet een imam hetzelfde als een rabbijn? Waarin verschilt een moskee van een synagoge? Op deze en andere vragen wordt geantwoord op een tentoonstelling die vandaag, om 14.00 uur, geopend wordt in het Atlasgebouw (Carnotstraat 110, Antwerpen).

De tentoonstelling is voor iedereen toegankelijk en loopt van vandaag tot en met 31 december. De toegang is gratis. Deze week zijn er ook nog een aantal randactiviteiten: vanavond (19.00 uur) een lezing over de Joden in Marokko, dinsdag (20.00 uur) een optreden van stand-up comedian Youssef el Moussaoui, woensdag (van 14.00 tot 16.00 uur) is er zowel een kinderactiviteit als een Joods kookatelier, en volgende zondag (van 10.00 tot 13.00 uur) is er een Joods-Marokkaans ontbijtbuffet met een rondleiding doorheen de tentoonstelling.

Vergeet echter niet: “Die Joden, dat zijn toch geen aangename mensen, hè.” Althans dat beweert Philip Dewinter (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061112). Maar, om eerlijk te zijn, wij hebben nog nooit veel geloofd van wat Dewinter vertelt.

  • Deze week is de tentoonstelling 'Shaloom - Salaam: Joodse en Marokkaanse buren' te zien van 15.00 tot 20.00 uur; zondag is er het ontbijtbuffet met rondleiding (inschrijven is noodzakelijk); van 27 november tot en met 31 december is de tentoonstelling enkel van maandag tot vrijdag open, van 9.00 tot 17.00 uur.
  • En omdat het 'Week van de Smaak' is: een excellent Marokkaans restaurant in de Diamantwijk - omgeving Stadspark kennen we niet. Het dichtsbij is El Warda aan de Draakstraat in de wijk Zurenborg. Maar een exquis Joods restaurant in de buurt kunnen we wel aanbevelen: Lamalo in de Appelmansstraat (zie: http://users.skynet.be/fa292801/Index.htm).

00:16 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (27) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

16-11-06

Allochtonen zorgen voor in stand houden Vlaamse eetcultuur

Vandaag start de eerste  Week van de Smaak. Nog tot 25 november gaan in Vlaanderen een 700-tal activiteiten door rond eten en drinken. Kinderen kunnen leren proeven, we kunnen kennismaken met de keukens van allochtonen, er zijn lezingen over oude kookboeken, schrijvers spreken tafelredes uit, klasseverschillen aan tafel komen aan bod.  De Standaard had vorig weekend haar  De Standaard Magazine al volledig gewijd aan de  Week van de Smaak. In één van de bijdragen wordt gesignaleerd dat talloze frituren hun deuren gesloten hebben, en vervangen werden door pittabars en broodjeszaken. Maar er is toch nog hoop voor de Belgische friet. Een aantal frituren worden nog opengehouden… door allochtone frituristen. Zij bakken nog wel frieten met liefde en vakmanschap.

De Standaard Magazine  ging praten met drie van hen: de broers Sükrü en Bayram Kirer, die een frituur uitbaten op het Gentse Bij Sint Jacobs; Scender Laci die aan de Beurs in Brussel een frituur openhoudt; en Haydar Yilmaz die aan het station van Berchem een frituur overnam. De broers Kirer zijn van Turkse afkomst en houden hun zaak al twee jaar zeven dagen op zeven open. Op zaterdag zelfs tot 4 à 5 uur ’s morgens. Vooraleer ze een frietkraam op Bij Sint Jacobs konden overnemen, hebben ze zeven jaar lang een pittabar uitgebaat in de Forelstraat in Gent. Maar ze wilden liever een zaak pal in het centrum van Gent, en vermits hun vader op Bij Sint Jacobs al zesendertig jaar zijn frieten ging halen, en zijzelf van jongsaf ook, hebben ze niet getwijfeld zodra ze de kans kregen de zaak op Bij Sint Jacobs over te nemen. De aardappelen worden door hen zelf geschild en versneden, en tot friet gebakken krijg je ze in een aloude papieren puntzak geserveerd. De koeltoog bevat alleen de typische Belgische frituursnacks, geen Turkse vleeswaren of snacks. Naast de frieten is Sükrü het meest trots op zijn stoofvleessaus. Sükrü Kirer: “We gebruiken het recept van de mevrouw die hier in 1953 de frituur is begonnen. Het is een recept van rundsstoofvlees, zonder gebruik van bewaarmiddelen.”

Scender Laci, die aan de Beurs in Brussel Fritland uitbaat, is met zijn ouders uit Albanië weggevlucht. In de jaren tachtig wilden zijn vader en hijzelf een zaak beginnen. Dat had net zo goed een schoenwinkel kunnen zijn, door omstandigheden werd het een frituur. Een echte Belgische frituur, zonder exotische snacks. Scender Laci: “We hebben wel een tijdje pitta verkocht, maar daar zijn we van teruggekomen. Ik laat dat graag over aan mensen die dat beter kunnen dan wij. Ik verkoop liever iets dat we goed kennen: de traditionele friet, de sauzen, de snacks.” In frituur Tansu, vlakbij het NMBS-station in Berchem, vind je wel nog pitta. Maar dat is alleen voor een beperkt aantal klanten. Vijf jaar geleden woonde Haydar Yilmaz nog in Turkije, en had hij nog nooit een frituur gezien. De eerste keer dat hij in een frituur kwam, was in wat nu zijn eigen zaak is geworden. Na jobs bij General Motors en Katoennatie wilde hij als zelfstandige aan de slag. De vorige eigenaar wilde zijn zaak van de hand doen en vond in Yilmaz een geschikte koper voor frituur Tansu. Haydar Yilmaz: “We zijn zeven op zeven open, van twaalf tot twaalf. Ik ben altijd hier en heb niet veel sociaal leven meer. Voor ik eraan begon, heb ik het met mijn vrouw besproken. Zelfstandige zijn betekent hard werken, maar dat heb ik er voor over.”

Niet alleen duiken her en der allochtone uitbaters op voor de Vlaamse en Brusselse frietkoten, ook de klandizie kleurt. Uit cijfers van het Brussels gewest blijkt dat 14,5 % van de allochtone jongens dagelijks frieten eet, tegenover 7 % van de Belgen. Bij de meisjes hebben de allochtonen ook de overhand. Met 9 % die dagelijks friet eet, tegen 5 % bij de Belgische meisjes. Het zijn dus allochtonen die zorgen voor het in stand houden van de Vlaamse/Belgische cultuur. Terwijl anderzijds bijvoorbeeld VB-politica Anke Van dermeersch wel eens gesignaleerd wordt in het Marokkaanse restaurant Fez, in de Kloosterstraat in Antwerpen (foto 2). De wereld op zijn kop! Het is te begrijpen dat ze bij het VB de laatste tijd nogal in de war zijn.

 

00:47 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

31-10-06

Gerolf Annemans houdt zijn boekje toe


Gerolf Annemans (foto 1, Annemans in één van zijn betere momenten) heeft van zijn vrije zondag gebruik gemaakt om een paar bedenkingen over kunst en politiek op zijn website te gooien. “Er is een en ander te doen geweest rond mijn bezoek aan de Bourla”, zo leidt hij het zaakje in. Inderdaad, zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061025. “Blijkbaar geloven de betrokken artiesten in al hun linkse en progressieve zelfgenoegzaamheid écht dat het Vlaams Belang kunstavonden met Verschaeve, Ward Hermans of Blanka Gyselen zou willen organiseren.” Volgens Annemans zijn “zowel Verschaeve als Hermans goede voorbeelden van hoezeer kunstenaars kunnen verdolen in de krachten van het politieke bedrijf”, maar hoe zou een literaire avond eruitzien die wél in de smaak valt van het VB?

Zoals dat gewoonlijk gaat in VB-publicaties moet je eerst bladzijden en bladzijden kritiek op “het regime” doorstaan vooraleer misschien aan het eigen voorstel te komen. Bij Annemans’ column over kunst en politiek is het niet anders. Annemans: “De Vlaamse kunstwereld is establishment. Ze rukt uit tegen de oppositie en dient de machtigen. Ze wasemt onwelriekend. Ze exhaleert de stank van de macht. Is het voor de lieve subsidies? Is het de vrees om zelf getroffen te worden door de bliksem van een artistiek cordon sanitaire? Om veroordeeld te worden tot de woestijn van recensenten-stilte (…). Artistiek en politiek establishment zijn in Vlaanderen verweven en vervlochten en ze zijn als gepassioneerd tongzoenende minnaars verhangen en verslaafd aan elkaar.” Hoezo? Kunst móet oppositie zijn? Hoelang zou kunst die oppositie is, gedoogd worden in een VB-staat? Het VB niet eens tot in een bestuursmeerderheid geraakt vindt nu al dat Het Toneelhuis subsidies moet afgenomen worden omdat het een ‘goed foute avond’ inricht (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061029). En dat de in de Bourla die bewuste avond optredende schrijvers “gepassioneerd tongzoenende minnaars” zijn van het “politiek establishment” is larie. Erwin Mortier en Bert Anciaux hebben een fikse ruzie, minstens zo erg als Anciaux’s afkeer van het VB. Volgens insiders dé reden waarom Anciaux de inrichting van de ‘goed foute avond’ bekritiseerde zonder goed geïnformeerd te zijn over wat er zou plaatsvinden.

Maar krijgen we te lezen welk een literaire avond wél in de smaak zou vallen bij het VB? Neen. Wel krijgen we nog wat kritiek op hedendaagse Vlaamse auteurs. Annemans:”Blanka Gyselen is diep teruggevallen.Maar over enkele jaren krijgt ze zeker het gezelschap van Kristien Hemmerechts, die haar in 2006 nog stond uit te lachen op de scène van het Boulatheater.” Ook wie in de zaal was, krijgt bakken kritiek. Hugo Claus bijvoorbeeld. Annemans:”Wat zijn we er erg aan toe in Vlaanderen. (…) Met stadhuizen waaraan seniele schrijvers wauwelend staan te juichen omdat ze hebben vernomen dat de machtigen – met verregaande miskenning van het gewone volk – machtig blijven.” We vernemen wel wat Annemans zelf aan het lezen is. Aron Grunberg die hij wel wil lezen “al was Grunberg naast Jood ook homosexueel, het zou me niet kunnen schelen.” We citeren Annemans maar. De juiste schrijfwijze van ‘homosexueel’ is al  twee jaar ‘homoseksueel’. Annemans is van Grunberg Tirza  aan het lezen (illustratie 2), een inderdaad goede roman (zie: http://www.humo.be/cps/rde/xchg/humo/hs.xsl/Boeken_Index....). Het boekje dat hij daarvoor las, was Jef Rademakers Julius’ tong. Jef Rademakers is een Nederlander die naam en geld maakte met televisieprogramma’s als de Pin Up Club  en Klasgenoten, sinds 1994 aan het rentenieren is, in Brasschaat is gaan wonen en zich bij herhaling uitsprak tegen het cordon sanitaire. Als hij ooit de geschiedenisboeken zou halen, zal het meer om het soft-erotische Pin Up Club  uit 1987 zijn dan om wat anders ook en zeker niet zijn literair werk.

Maar wat interesseert ons wat op Annemans’ nachtkastje ligt? Geen jota. Annemans lijkt dat zelf ook te beseffen. Annemans: “Wat doet mijn literaire belangstelling er toe? De beoordeling van deze politicus over kunst, ze doet er helemaal niet toe. (…) Politici mogen mens zijn, maar ze moeten de kunst met rust laten.” Het neemt niet weg dat Annemans in zijn column weer de literaire avond van Tom Lanoye, Kristien Hemmerechts, Erwin Mortier en anderen bekritiseerde, en hij vindt dat de subsidiëring van Het Toneelhuis moet verminderen omwille van wat ze vorige dinsdag daar één avond hebben opgevoerd.

 

00:04 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) | Tags: annemans, cultuur |  Facebook | | |  Print

28-10-06

Mefisto for ever

Vorige woensdag hoorden we na de voorstelling van  Mefisto for ever in de Bourlaschouwburg iemand zeggen: ”Het is van de Internationale Nieuwe Scène geleden dat ik nog zo’n goed politiek toneel gezien heb.” Gemeenteraadslid Johan Bijttebier beaamde: “Dat is exact verwoord.” “Zolang geleden dat we nog  goed politiek toneel gezien hebben.” In de zaal een overwegend jong publiek. Dat het, zo hoorden we tijdens de pauze, het wel wat moeilijk had met de fragmenten uit klassieke toneelstukken die door  Mefisto for ever verweven zijn.

Mefisto for ever
  gaat dan ook over een toneelgezelschap dat uitzoekt hoe het zich best kan gedragen tegenover de nazi’s die in Duitsland aan de macht zijn gekomen. Sommigen vertrekken uit het land, Kurt Köpler denkt met zijn theater een laatste vrijplaats te kunnen aanbieden maar moet alsmaar meer buigen voor de eisen van de nazi-Minister van cultuur, en later ook voor diens collega voor propaganda. Van de verschillende personages worden echter geen karikaturen gemaakt. De nazi-Minister van cultuur bijvoorbeeld is een cultuurminnaar, heeft sympathie voor de theaterwereld. Maar precies vanuit die ‘open houding’ dringt hij zijn lievelingsactrice op, de stukken die het regime graag gespeeld ziet… Köpler denkt goed te doen. Door samen te werken met het regime kan hij een aantal levens redden, één van zijn acteurs uit de gevangenis halen… maar die acteurs balen alsmaar meer van zijn collaboratie met het regime, zijn zelfbedrog.

Mefisto for ever  is grootst theater over grootse thema’s, maar geen theater van het grote gelijk”, schreef De Morgen  na de première vorig weekend. Mefisto for ever  is een voorstelling die drie uur duurt en die, schrijft Gazet van Antwerpen, “moet al erg goed zijn, wil ze niet vervelen. Mefisto for ever  van Het Toneelhuis houdt de aandacht vast. Guy Cassiers en Tom Lanoye zetten beklijvend theater op scène (…). De rol van Kurt Köpler wordt gespeeld door Dirk Roofthooft (foto), met naast hem onder andere Josse De Pauw als de Minister van cultuur. Het zijn prachtige prestaties, met alle zin voor nuance en tragiek. Versterkt door de beeldtaal die regisseur Guy Cassiers ook al eerder gebruikte, met camera’s die emoties uitvergroten. Pol Arias sprak op Radio 1  over “toneel zoals we zelden te zien krijgen, gewoonweg prachtig om naar te kijken en verrassend bijtend actueel. Terwijl het over een brok voorbije geschiedenis gaat.”

Mefisto for ever  laat zich op verschillende niveaus ‘lezen’. De liefhebber van klassiek toneel ziet hoe fragmenten van Tsjechov, Shakspeare, Faust… ingepast werden. Historici herkennen de speech van de Minister van propaganda als geïnspireerd op die van Joseph Goebbels in het Sportpaleis van Berlijn in 1943. En zonder dat de term “Vlaams Belang” eenmaal valt, hoor je tal van verwijzingen naar die hedendaagse griezels. Als de nazi-Minister van cultuur terugblikt en spreekt over “Onze politiek was afkeer van de politiek.”, da’s toch puur Vlaams Blok/Belang. Mefisto for ever  is adembenemend toneel. Vanavond voor een voorlopig laatste keer in Antwerpen. Daarna op tournee in Vlaanderen (Hasselt, Leuven, Gent, Brugge, Brussel) en Nederland (Rotterdam, Groningen, Zwolle, Amsterdam), om in december terug te keren naar Antwerpen voor nog zeven voorstellingen.

00:31 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

25-10-06

Annemans op 'goed foute literaire avond'

De 'goed foute literaire avond' gistenavond (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061018) zorgde voor een vrij goed gevulde Bourlaschouwburg. De Antwerpenaar mag tevreden zijn: het geld dat zijn stadsbestuur in de Bourlaschouwburg stopt, rendeert. De bezetting was optimaal: zowel het aantal bezoekers in de zaal als de kwaliteit op het podium. Voor beide: een 8 op 10.

Acteurs lazen 'speeches à la VB' van hedendaagse schrijvers voor, zoals de voorzittersspeech van Erwin Mortier waarvan we gisteren hier het eerste deel publiceerden (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20061024). Schrijvers (Tom Lanoye, Christophe Vekeman...) lazen teksten en gedichten van foute voorgangers voor (Cyriel Verschaeve, Wies Moens...). Bij het publiek was aanvankelijk enige gêne merkbaar. Moest men applaudiseren voor een weliswaar goed gedeclameerde, maar absoluut foute tekst? Bijvoorbeeld van Ward Hermans. Het werd er niet bij gezegd dat hij stichter is van de SS-Vlaanderen, maar je voelde wel met je tenen aan dat het niet goed zat. Uiteindelijk haalde de hilariteit het op de gêne, met onder andere Kristien Hemmerechts die vol passie en vuur een dwaas gedicht van Blanka Gyselen voorlas. En Erwin Mortier die een meesterlijk slot breidde aan de avond.

In de Bourlaschouwburg zaten naast literaire kanonnen als Hugo Claus en Jef Geeraerts, en ander volk uit de literaire wereld en hun slipstream, drie VB'ers. Eén man die vroeg in de avond al vanop het balkon riep dat het hem niet overtuigde, maar later gemeend applaudisseerde als het Boms-gedicht van Willem Elsschot werd voorgedragen. En Gerolf Annemans en een kneusje dat hem vergezelde, op uitnodiging van de VRT-televisie. Annemans heeft gisterenavond alweer wat geleerd. Sommige geciteerde auteurs kende hij wel van naam, maar hij had nog niet eerder er teksten van gelezen of gehoord. Anderzijds vond hij dat het Vlaams Belang gisterenavond teveel gelinkt werd aan auteurs uit de (foute) jaren veertig, terwijl het Vlaams Belang toch helemaal mee is met hedendaagse auteurs. Lieven Vandenhautte, die Annemans geïnviteerd had, verzuimde te vragen welke hedendaagse auteurs dan wel in de smaak vallen bij het VB. Annemans zei wel een aantal boeken van Tom Lanoye te bezitten, maar we kunnen bezwaarlijk aannemen dat het VB dweept met Tom Lanoye. Wat Annemans wel goed vond, was de performance van die 'rosse met zijn baard' (auteur Jeroen Olyslaegers). "Maar dat was een persiflage op u", zei Lieven Vandenhautte. "Ô, was dat zo?", zei een verbouwereerde Annemans.

Annemans en zijn medewerker doken achteraf niet op in de foyer van de Bourlaschouwburg. Zo gezellig vond Annemans de avond blijkbaar dan ook weer niet.

01:35 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (36) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

24-10-06

Vanavond: goed foute literaire avond

foutecd_smallGoed foute avond1Na de ‘foute cd’s’ van Deckers & Cornelis, krijgen we vanavond een eerste ‘foute literaire avond’. Maar kan je met de ‘foute cd’s’ nog wel eens goed uit de bol gaan, met de ‘foute literaire avond’ krijgen we een literaire avond zoals die er uit zou zien mocht extreem-rechts het voor het zeggen krijgen in Vlaanderen. Erwin Mortier schreef een speech als voorzitter van een extreem-rechtse partij, Kristien Hemmerechts eigende zich het denken van Alexandra Colen toe, Christophe Vekeman dweept met het Bormsgedicht van Willem Elsschot…

En dat is allemaal niet ver van de werkelijkheid, want Antwerpse gemeenteraadsleden hebben al tweemaal de kans gekregen om in de gemeenteraad hun favoriet gedicht voor te dragen en tweemaal koos de ‘gematigde’ VB’er Bob Hulstaert daarbij het Bormsgedicht van Willem Elsschot (zie: http://lieven.studentenweb.org/old/Scriptie_Elsschots_Bor...). Bob Hulstaert is in vergelijking met zijn collega’s inderdaad een gematigde VB’er, maar als zelfs een ‘gematigde’ VB’er kiest voor een aangebrand gedicht en voor hem Het Toneelhuis “gerust op droog zaad (mag) gezet worden” (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20050309), dan weten we hoe blij we mogen zijn dat geen ‘gematigde’ VB’er, laat staan een ‘gewone’ VB’er of een ‘harde’ VB’er schepen voor cultuur is.

De Morgen  publiceerde gisteren al de toespraak van Erwin Mortier, een vermakelijke tekst ook al omdat we weten dat de dreiging voor een extreem-rechts bestuur voorlopig afgewend is. Erwin Mortier, als voorzitter van een extreem-rechtse partij: “Beste Vrienden. Vanavond beleven wij waarlijk een historisch ogenblik. Eindelijk wordt het cordon littéraire doorbroken en eisen wij, de rechtmatige erfgenamen van de Vlaamse Beweging, onze terechte en welverdiende plaats op aan het culturele firmament. Niets zegt meer over de roerselen in de ziel van een volk dan zijn artistieke voortbrengselen en al jaren, wat zeg ik, decennialang, staan wij klaar in de coulissen van onze instellingen, ook de culturele, om weer zuurstof te verspreiden boven dit ooit zo gezegende land, waaraan, als suikerbieten in zompige klei, een Rubens, een Van Eyck, een Benoit, een Conscience en zovele anderen zijn ontsproten. Vervuld van hoop zijn wij, op een nieuwe Vlaamse renaissance, die maar niet lijkt aan te breken. Wat is er mis met onze bodem, vrienden?

Waarom brengt hij heden nog slechts koeskoes en mango's voort, in plaats van kloeke patatten? Waar blijven de culturele giganten waar deze tijd om smeekt? De reuzen, op wier stoere schouders wij mogen rusten om een blik te werpen in de toekomst? Die statige processie van magnifieke populieren aan de horizon van ons platte vaderland, wanneer zal zij opstaan en als een trots banier onze eeuwenoude identiteit manmoedig het nieuwe millennium in dragen? Hoelang nog kunnen wij wachten? Zal de verlossing komen vanuit de huidige artistieke scene? Laat me niet lachen. Het hedendaagse theater is verworden tot een spektakel van lamlendigheid en als gebrek aan verbeeldingskracht vermomde decadentie. Onze Letteren verliezen zichzelf in postmoderne akkefietjes en intertekstueel gegiechel. Overal regeren de tiet, de lul en de kut.

Onze schilders schilderen bij voorkeur de onmogelijkheid van het schilderen, ziekelijk fletse doorslagjes van fotokopietjes. Streepjes, puntjes en komma's. Scheurtjes, barstjes en putjes kortademig halftalent. Onze dichters zuigen vol overgave de etter uit de wonde van het traumatische reële, zonder haar ooit te dichten, want dan zouden ze echt moeten dichten. En wat tegenwoordig voor beeldhouwkunst moet doorgaan, vrienden, zie ik telkens wanneer ze in mijn straat het grof huisvuil ophalen. Als het al opgehaald wordt. Loop door de straten van Borgerhout en u kunt met eigen ogen zien dat onze Marokkaanse broeders ware grootmeesters in zwerfvuilsculptuur geworden zijn. Qua readymades moeten ze niet onderdoen voor Marcel Duchamp of Vic Gentils. Dat, Vlaamse vrienden, is de ware zegen der multicultuur! Bloedarmoede, geheugenverlies, viezigheid en genitaliën.

Neen, wij zijn geen racisten. Wij zijn mensen met gevoel voor kleur, en waarom zouden wij ons schamen voor onze gevoeligheid? Als de ascetische elite zich op haar vernissages en feestjes voor de ingewijden mag vergapen aan door de regering gesubsidieerde witte vierkanten tegen een witte muur, en dat soort akkefietjes tot summum van schoonheid uitroept, zouden wij ons dan schuldig moeten voelen voor ons nobele streven naar een egaal wit Vlaanderen?”

00:42 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

18-10-06

Als de verkiezingen anders waren uitgedraaid

Een paar dagen voor 8 oktober spraken we nog met een cultuurmedewerker in een Antwerps district waar het VB tegen een absolute meerderheid aan schurkt. We lachten met de programmatie die zou moeten veranderen als het VB aan de macht zou komen, maar plots werd onze gesprekspartner ernstig: "Weet je dat het VB bij ons de enige partij is die in haar lokaal programma iets heeft staan over cultuur? De andere partijen spreken over 'welzijn', maar cultuur?"

Behoud de Begeerte en het Toneelhuis vroegen zich af hoe een door extreem-rechts gepatroneerde literaire avond er uit zou zien. Het Borms-gedicht van Willem Elschot? Een Cyriel Verschaeve-medley? De celbrieven van Wies Moens als monoloog? De ontmaskering van Boontje, als charlatan van de Linkse Kerk? Een wedstrijd lofdichten op Rubens en Van Dyck?

Krul je tenen in de Bourla-schouwburg, dinsdag 24 oktober 2006. Met medewerking van onder andere Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Erwin Mortier, Jeroen Olyslaegers en Gilda Bal.

00:18 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

22-08-06

Meeting Of Styles 2006

Vandaag wordt op een persconferentie toelichting gegeven over de editie 2006 van de Meeting Of Styles in Antwerpen, een internationaal treffen van graffitiwriters, hiphoppers en ander volk dat wel eens letterlijk en figuurlijk buiten de lijntjes kleurt. Maar zelfs als het binnen de lijnen kleurt, zoals nu als het een jeugdcentrum gaat opvrolijken, gruwt het VB ervan.

Andere jaren was het Muntplein in de Sint-Andrieswijk de trefplaats voor graffitiwriters uit de hele wereld én buurtbewoners die met een goedkeurend oog de vordering van de masterpieces kwamen gadeslaan. Wegens de bouwwerken aan het Muntplein verhuist het hele Meeting Of Styles-circus dit jaar voor de tweede keer naar het jeugdcentrum Kavka, gelegen tegenover de politietoren aan de Oudaen. Het VB schreef eerder dit jaar in haar blad Antwerps Nieuws  over het jeugdcentrum Den Eglantier waar een volledige binnenmuur is ingenomen door graffiti: “Dit soort versieringen trekt een publiek aan dat zich afzet tegen de maatschappij en lak heeft aan regels… en dat zullen de buren al wel gemerkt hebben.” De graffiti op het Muntplein moet vervangen worden door de afbeelding van "bekende folkloristische figuren" (zie: http://aff.skynetblogs.be/?date=20060325&number=1&...).

De Meeting Of Styles laat dit jaar graffitiwriters samenwerken uit België, Denemarken, Duitsland, Engeland, Griekenland, Italië, Nederland, Spanje en de Verenigde Staten, en wordt dit jaar uitgebreid met een beatboxers showcase, een lezing door een pionier van de graffiti in New York en een hip hopfestival in de haven. Thema waarrond de graffitiwriters zullen werken is de ontmoeting tussen Noord en Zuid en Oost en West. Als havenstad is Antwerpen het vertrekpunt geweest voor Vlamingen die zich over de ganse wereld hebben verspreid. Er komt trouwens een museum over de mensen die met de Red Star Line naar de Verenigde Staten geëmigreerd zijn. Omgekeerd hebben ook vele immigranten zich in Antwerpen gevestigd, en de Meeting Of Styles wil dan ook een hint geven voor een goed verloop van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen.

00:26 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur |  Facebook | | |  Print

18-07-06

Deurne, proeftuin van een VB-beleid

Zomer 2006. Alsnog is dat genieten van tropische temperaturen, terrasjes en muziekoptredens her en der in het land. In het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne bij Antwerpen is er weer een mix van muziekoptredens van diverse stijlen. Betalende concerten (Joe Jackson bijvoorbeeld: 38 euro, maar het was een magistraal concert) en gratis optredens (de vrijdagavonden). Vorig jaar kwamen die laatste concerten in het vizier van het VB.

Met de hulp van enkele 'onafhankelijke' districtsraadsleden kon het VB de districtsbegroting even naar haar hand zetten. De 15 000 euro die het Antwerps district Deurne voor de gratis vrijdagavond concerten had, moest besteed worden aan een geboortepremie naar het voorbeeld van een geboortepremie die het FN-bestuur in het Franse Vitrolles wilde uitreiken. De provincie moest de vrijdagavonden maar financieren, maar die had haar geld nodig voor het kwalitatief optrekken van de programmatie op de andere dagen. Er moesten sponsors aangesproken worden uit de privé-sector, maar daar heeft men ook maar een gelimiteerd budget. Wie zonodig naar die vrijdagavondconcerten wilde, moest er maar voor betalen. And last but not least  moest het VB inspraak hebben bij de programmatie. Versta: er moet meer inheemse, Nederlandstalige muziek komen. Na districtsraadsvoorzitter René De Preter verduidelijkte ook provinciegouverneur Camille Paulus dat het district niet bevoegd is voor het uitreiken van geboortepremies, waarna het VB de steun van de 'onafhankelijke' districtsraadsleden verloor en op de valreep toch nog geld wilde vrijmaken voor de vrijdagavondconcerten. Wie zich er nog het hardst tegen bleef verzetten was Guy Dirckx, uitgerangeerd districtsschepen, nu binnengehaald voor de VB-lijst op 8 oktober.

Voor ons mag Miel Cools gerust vanuit Hasselt naar Deurne gehaald worden voor een optreden in het Rivierenhof – de man was er onlangs nog, voor een benefietoptreden voor Geneeskunde voor het Volk – maar de programmatie die er nu is, is een schitterende mix. Op vrijdagavond Nederlandstalige rock, oude jazznummers, smartlapklassiekers, cumbia en salsa vermengd met surfrock, disco en funk, Braziliaanse percussie… Vorige vrijdag was er Djamel (foto) te gast. Aangekondigd als “de koning van de Algerijnse raï”, wat overdreven is maar zijn muziek werd best gesmaakt. Raï, soms vermengd met reggae (wat Djamel dan ‘reggai’ noemt) of gemixt met rumba. Op het einde zat niemand nog in zijn stoeltje, was iedereen aan het dansen. Er waren overigens – anders dan het VB allicht denkt - bijna geen allochtonen te bespeuren. Blijkbaar gaat de programmatie van het Rivierenhof, ook al is het raï, aan hen voorbij. Er was wel een mix van jong en oud, een dwarsdoorsnede van de Deurnese en Antwerpse (blanke) bevolking met een open geest.

Of de gratis concerten kunnen blijven, is een vraag die mee bepaald wordt op 8 oktober. Het VB wil in Deurne het geld van de belastingbetaler inzetten voor ’s nachts patrouillerende privé-bewakingsfirma’s en meer van die geldopslorpende ideetjes. Sinds het VB even greep kreeg op de opmaak van de districtsbegroting voor vorig jaar, weten we al een beetje waar ze het geld daarvoor gaat zoeken. Subsidies voor de Week van de Amateurkunsten sneuvelden eveneens. Skatetoestellen moesten weggehaald worden, geld voor nieuwe skatetoestellen verdween van de begroting. Intussen heeft een enquête bij meer dan 1 600 Deurnese tieners bewezen dat er wel degelijk behoefte is aan nieuwe skateinfrastructuur. Het huidig districtsbestuur heeft dit jaar geld voorzien voor de plaatsing van nieuwe skateinfrastructuur, maar het zal een districtsschepen van de volgende bestuursperiode zijn die de zaak mag inhuldigen. Dat het een VB-schepen zou zijn, is een absurditeit die de Deurnenaren zich best besparen.

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, 8 oktober, cultuur |  Facebook | | |  Print

10-07-06

 Kan cultuur de wereld redden?

De olifant en de kleine reuzin die Antwerpen de voorbije dagen in de ban hielden zijn naar huis. Het begon vorige donderdag als een raket op de Italiëlei terechtkwam (foto 1). Omstaanders vroegen schepen Erwin Pairon (Groen!) wat dat mocht wezen. “Een Noord-Koreaanse raket”, grapte Pairon. Vrijdag bleek dat de raket de kleine reuzin had gebracht.

De kolossale olifant (foto 2) ging naar de kleine reuzin (foto 3) op zoek. Zoals dat in sprookjes gaat, misten ze elkaar een paar keer om uiteindelijk toch in elkaars armen te vallen. Het was een indrukwekkende vertoning: de olifant die van het Sint-Jansplein over de Paardenmarkt en de Brouwersvliet naar de kaaien aan de oude haven stapte, onderweg drinkend uit een (reuze)trog maar ook omstaanders natspuitend. De kleine reuzin op wandel in de Seefhoek en op de Meir,  intussen alles doend wat een mens zoal doet: van slapen in een (reuze)bed en uitrusten in een (reuze)ligstoel, over een (reuze)plasje doen tot met met een (reuze)autoped door de stad crossen. Gisteren bracht de olifant de kleine reuzin terug naar haar raket, en de mensen van het Franse gezelschap Royal De Luxe verrasten ons een laatste maal want na veel rookontwikkeling aan de raket bleek de kleine reuzin verdwenen te zijn.

Acht jaar geleden bracht hetzelfde Franse gezelschap twee reuzen naar Antwerpen. Een machtig spektakel en toenmalig schepen voor cultuur Eric Anthonis dacht: “Als er morgen verkiezingen zijn, dan winnen we die en is het gedaan met het Vlaams Blok.” Maar of die stelling juist is, kon niet nagegaan worden want het zou nog twee jaar duren vooraleer er nieuwe verkiezingen waren. Alleszins brachten die verkiezingen in 2000 een nieuwe vooruitgang voor het VB (33 % in Antwerpen, een vooruitgang met 5 %). Zoals ook Antwerpen Culturele Hoofdstad  in 1993 niet kon beletten dat het VB een jaar later bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen 28 % van de stemmen binnenrijfde, een winst van maar liefst van 10,3 %. Heeft cultuur dan geen effect op het VB-stemgedrag? Gents burgemeester Frank Beke daarover, het voorbije weekend in De Morgen. Maar eerst over de 0110-concerten, in Gent geanimeerd door Sioen. Frank Beke : “Dat is een mooi symbool, maar meer dan een symbool is het ook niet. Misschien zorgt het bij sommige mensen wel voor een klik. En ook als je al overtuigd was, is het nog altijd fijn om je nu en dan eens gesterkt te weten. (…) Cultuur zal de maatschappij niet veranderen, maar ze kan wel iéts verbeteren.”

En Beke vervolgt: “Elke kunstenaar werkt vanuit een bepaalde visie op de werkelijkheid en hij of zij wil die visie overdragen op de kijker, luisteraar of lezer. Die hoeft die visie niet noodzakelijk over te nemen, maar die confrontatie prikkelt wel. Cultuur opent ogen, het leert een mens dat er andere werelden bestaan. Het leert je ook iets over jezelf en hoe je zelf naar mens en wereld kijkt. Dat is de onschatbare waarde van cultuur: ze leidt niet tot de grote verandering, wel tot heilzame schokjes.” Gevraagd naar een reactie op Johan Vande Lanottes beduchtzaam reageren op het terechtwijzen van het VB na de racistische moorden in Antwerpen, antwoordt Beke: “Ook ik vond Vande Lanotte eerst te braaf. Ik had hem graag wat harder horen fulmineren tegen extreem-rechts. Maar bij nader inzien denk ik dat hij gelijk had. Je moet de mensen niet voor het hoofd stoten. Al moet je ze natuurlijk niet doen geloven dat een stem voor het VB géén kwaad kan. Ik blijf herhalen dat zo’n stem niet vrijblijvend is: je kiest voor een partij die in haar wortels fascistisch is. Dat zit zeker bij een socialist als ik diep in de genen. Het is zelfs niet uit politieke overwegingen dat ik voor het cordon ben, dat is puur een kwestie van ethiek. Met die gasten kun je niet samenwerken, punt. Zo eenvoudig is dat. Ik wil zelfs niet eens overwegen of we hen toch niet eens een kans moeten geven, zoals sommige politieke strategen menen te moeten prediken. Ik zou het nooit willen of kunnen.”

00:43 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cultuur, antwerpen, gent |  Facebook | | |  Print

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8