Anti-Fascistisch Front / Verzet

Ook de redactie van deze blog is met verstomming geslagen bij het vernemen van het overlijden van zangeres - presentatrice Yasmine.

Het VB heeft er een mikpunt minder mee. Als bekend werd dat Yasmine mee op het podium stond van de 0110-concerten het weekend voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 - ze zou er samen met Zita Swoon zingen  - zei Yasmine in Humo : “Het gaat om een concert voor verdraagzaamheid, en dat mag voor mijn part net zo goed volgende week plaatsvinden als vlak voor de verkiezingen. Natuurlijk zit er ook een politiek statement in. Maar ik ben daar gewoon om goeie muziek te maken, in goed gezelschap, voor een goede zaak.” Of zij onder de indruk is van de brief van Filip Dewinter (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/3487853 en http://aff.skynetblogs.be/post/3493128)? “Absoluut niet, ik heb die brief zelfs niet helemaal gelezen. Ik wist al uit de krant wat erin stond. Ik verbaasde mij meer over brieven van zogenaamde fans, die zeggen dat ze nooit meer naar mijn optreden zullen komen. Ik geloof niet dat die brieven echt zijn. Vanwege – hoe zal ik het zeggen – mijn levenskeuze (als lesbienne, nvdr.), heb ik allicht niet veel fans bij het Vlaams Belang. Als ik zo’n brief krijg, denk ik: ‘Tiens, hebben die mensen dan niets te doen? Hebben ze geen werk, geen lief dat ze eens moeten vastpakken, geen hond om mee te gaan wandelen?”

Er bestaat een YouTube-filmpje van Yasmine op het 0110-concert in Antwerpen, maar dat is archi-slecht van kwaliteit (zie: http://www.youtube.com/watch?v=HefKXNVnu0A). Eén van de nummers die Yasmine er zong, samen met mede-auteur van het nummer Stef Kamil Carlens, blijkt drie jaar later pijnlijk (ook) op haarzelf te slaan: “Niemand kan zijn angst vergeten. / Niemand wil getuige zijn. / Iemand heeft dat goed begrepen. / Schimmen rijzen in ’t geheim. / Niemand wil er meer van weten. / Niemand wil getuige zijn. / Iemand houdt nu op met leven. / Iemand laat ons al zijn pijn. / Oh, zeker zijn we niet. / Een leven vol verdriet. / Genegenheid bedriegt. / Nee, zeker zijn we niet.” Yasmine, rust zacht. (Foto: Yasmine in een vrolijker nummer op het 0110-concert in Antwerpen.)

Maandag 1 oktober, uitgerekend de dag als het proces tegen Hans Van Temsche begint, zal het precies één jaar geleden zijn dat de 0110-concerten plaatsvonden in Antwerpen, Brussel, Gent en Charleroi. Hoe kijkt initiatiefnemer Tom Barman terug op deze concerten, wat eraan voorafging en wat erop volgde. Humo vroeg het hem, tussen de opnames voor een nieuwe cd door.

Tom Barman: “Het soort tegenwind dat ik ten tijde van 0110 kreeg, had ik niet zien aankomen. (…) Dat mensen zeiden dat ze het een kutidee vonden, maakte het alleen maar interessanter. (…) Uiteindelijk heeft dat soort kritiek me alleen maar meer gemotiveerd om door te gaan. Het zijn ook allemaal heel persoonlijke gevoelens: in zijn geheel genomen was het een fenomenale tijd, zeker in de stad. Mensen die hier bij wijze van spreken om de hoek woonden heb ik écht leren kennen, en er is een samenhorigheidsgevoel ontstaan.”

Met pakweg Will Tura of Helmut Lotti heeft Barman geen contact meer. Barman: “Maar dat hoeft ook niet: ik heb destijds ook maar enkele telefoontjes met hen gewisseld.” En met burgemeester Patrick Janssens? Tom Barman: “Ik heb voor of tijdens 0110 geen contact met hem gehad, en daarna ook niet. Ja, ik ben hem op een vrijdagavond eens op café tegengekomen. Ik nodigde hem uit op de opening van onze studio, en hij begon gelijk over geluidsoverlast: ziedaar de warmhartigheid van onze burgemeester (lacht).”

Het optreden van Wannes Van de Velde is Barman het meest bijgebleven. Tom Barman: “Met de wind die zijn partituren wegwaaide. Ik keek het publiek in – het was nog maar één uur en er stond al zeker zes à zevenduizend man – en ik zag daar een man van in de vijftig staan huilen. Dat was het moment waarop ik dacht: we zijn vertrokken. Maar er zijn nog heel veel andere dingen gebeurd, hoor: een knipoog van een oud madammeke op straat kan mij ook gelukkig maken.”

De kritiek over de afwezigheid van allochtonen op de 0110-concerten laat Barman koud. Tom Barman: “Dat was ook maar een stok om de hond mee te slaan. 0110 ging vooral heel erg over ons en onze houding. De echte vragen waren: hoe staan wij tegenover onverdraagzaamheid? En: durven wij onze bek nog wel open te trekken tegen het alsmaar groter wordende extreemrechts?”

Barman ondervond ook zelf hoe gescheiden sommige werelden leven. Tom Barman: “Mijn buren van het Marokkaanse internetcafé wilden zelfs geen postertje van 0110 ophangen: ‘Joa, Tom, kweenie…’ (lacht). Niet dat ze iets tegen de boodschap op zich hadden, ze vonden alleen dat die poster niet paste in de esthetiek van hun winkel. Dat soort zaken was wel heel ontnuchterend, maar ook weer niet zo dat ik er steil van achterover sloeg. Een situatie die jarenlang scheefgegroeid is, los je niet zomaar op door een dagje samen zingen.”

Barman sluit niet uit dat er kleinere dingen à la 0110 komen, voor andere doeleinden. Tom Barman: “Maar voor je een project opzet moet er eerst een cause zijn, en bovendien mag het niet te vrijblijvend worden. De kracht van de eerste editie zat ‘m net in het unieke: daar mag je niet te nonchalant mee omspringen. Als er ooit een vervolg komt, moet het dus goed doordacht zijn.”

• 0110 - De finale in Antwerpen: http://www.youtube.com/watch?v=QkGcDhrrtNA&mode=related&search