Anti-Fascistisch Front / Verzet

De crisis in Griekenland is tot bij ons te voelen. En dan bedoelen we niet op de financiële markten, maar op de reële markten. Dinsdag stelden we vast dat op geen van onze vertrouwde adressen nog Metaxa te vinden is. Doodjammer, maar het is een luxeprobleem in vergelijking met wat de Grieken moeten lijden. Levensstandaard gaat schrikbarend achteruit. Grieken op weg naar derde wereld kopte De Morgen gisteren.

En het dreigt nog erger te worden. Na alle voorgaande maatregelen wil men het minimumloon, dat nu 751 euro bedraagt, verlagen tot 600 euro. Als je weet dat de levensduurte in Griekenland vergelijkbaar is met die in België, begrijp je dat daarmee geen maand rond te komen is. De verlaging van de minimumlonen heeft ook een verlaging van de gewone lonen tot gevolg. Ook zouden nog eens 15 000 ambtenaren ontslagen worden. De pensioenen boven 1 000 euro zouden 15 tot 20 % moeten inleveren, en in de gezondheidszorg zou 1,1 miljard euro bespaard moeten worden. Voor de kapitaalkrachtigen (bijvoorbeeld de rijke Griekse reders die geen eurocent belastingen betalen) hebben de Europese Commissie en het Internationaal Muntfonds geen even strenge eisen. De Grieken lijken intussen murw geslagen, gelaten, depressief en wanhopig te zijn. Aan de algemene staking voorbije dinsdag werd minder massaal dan voordien deelgenomen. In de privé-sector werd nauwelijks gestaakt. De kans op ontslag is te groot, en voor elke job staan gemiddeld 800 kandidaten te drummen. De 25 000 mensen die nog de straat op trokken om te betogen, kwamen vooral uit de openbare sector.

De Wereld Morgen en andere media melden dat dinsdag een Duitse vlag, en ook een swastikavlag (foto 1), in brand werd gestoken. Al ging het moeizaam wegens het natte weer. Ondanks dat volgens de Grieken de Griekse politici de grootste verantwoordelijkheid dragen voor de toestand waarin het land zich bevindt, wordt Duitsland toch ook meer en meer als de grote boeman gezien. Duitsland dat er op aandringt dat Griekenland een wet aanneemt die van het terugbetalen van de leningen een prioriteit maakt, boven het uitbetalen van lonen en pensioenen. Duitsland waar het weekblad Focus op haar voorpagina een Venus van Milo publiceert die een middelvinger opsteekt. Om te suggereren dat de Grieken bedriegers zijn, die zich niet willen houden aan de EU-verdragen. Op VNJ-bijeenkomsten worden kinderen aangeleerd de Belgische vlag te verbranden (1, 2), maar hoeveel erger is niet het onrecht dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel de Grieken wil aandoen? We begrijpen best dat Grieken de Duitse vlag wilden verbranden. Maar waar haalden ze die swastikavlag zo plots vandaan?

Onze Griekenlandkenner wijst erop dat bij de verkiezingen in Griekenland op 8 april eerstkomend er wel eens een goede score zou kunnen zijn voor de twee uitersten aan het politieke spectrum: radicaal-links en extreemrechts. We wezen er al op dat extreemrechts tot in de huidige Griekse regering vertegenwoordigd is, zelfs met een vriend van Frank Vanhecke, In de marge hiervan is er nog steeds een nazistische scene actief. Een swastikavlag is dan ook vlug gevonden in sommige winkels. Overigens helpt ook Vlaanderen aan de uitbouw van een neonazistische scene in Griekenland. In 2009 was de Turnhoutse groep Short Cropped de headliner van een memorial in Griekenland voor Ian Stuart Donaldson, zanger van Screwdriver en oprichter van het neonazistische netwerk Blood and Honour (foto 2).

De Duitse regering heeft voorbije woensdag ingestemd met het voorstel een database aan te leggen met de gegevens van extreemrechtsen die bereid zijn geweld te gebruiken. Een paar dagen eerder was bekend geworden dat zowat 25 000 Duitsers lid zijn van een extreemrechtse organisatie, waarvan een 9 500 bereid zouden zijn geweld te gebruiken. Donderdag besloot de Duitse Bondsdag unaniem tot een parlementaire enquête naar de omgang van de politie en inlichtingendiensten met extreemrechts. Aanleiding is de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) die tien jaar lang ongestoord kon moorden, bomaanslagen plegen en banken overvallen.

Het is puur toeval – want aan de film is meer dan twee jaar gewerkt – maar net nu is de film Die Kriegerin in Duitsland in roulatie gegaan (foto). Een film over een jonge vrouw die zich met hart en ziel in het neonazimilieu stort. David Wnendts, voor wie dit zijn speelfilmdebuut is, heeft voor zijn film uitvoerig gesproken met jonge vrouwen uit het neonazimilieu. Uit hun levensgeschiedenis heeft hij zijn hoofdpersonage Marisa samengesteld: een van agressie spetterende twintiger in neonazioutfit die even hard als haar kaalkoppige vrienden inhakt op allochtonen. Op de achtergrond spelen een foute opa en een depressieve moeder een rol. Het is een sterke film geworden, vooral dankzij de reeds voor haar acteren bekroonde Alina Levshin die met groot gemak het hele spectrum van haat, agressie en pijn, tot en met liefde, twijfel en mededogen op haar gezicht tovert. David Wnendt en Alina Levshin hopen dat de film veel discussie zal losmaken, en vooral ook op scholen zal worden vertoond en besproken.

In het neonazimilieu treden vrouwen hoe langer hoe zelfbewuster op. Ook in hun outfit ontwikkelen ze eigen stijlen. Zoals bijvoorbeeld de 'skingirls', die hun haar millimeteren, maar aan hun slapen en van achteren al dan niet geverfde slierten laten groeien. Ook ‘Marisa’ tooit zich met zo'n kapsel én met de nodige eenduidige tatoeages. Dat laatste maakt een verschil, want er zijn ook ‘skingirls’ die daarentegen antifascistisch zijn. De skingirls zijn ook maar een kleine subcultuur. Foto’s van betogingen laten een grote verscheidenheid aan neonazivrouwen zien. Vrouwen maken, volgens onderzoekster Rena Kenzo, inmiddels bijna twintig procent uit van de extreemrechtse scene in Duitsland. Het aandeel van vrouwen in gewelddelicten ligt lager. Volgens de politie is dat tussen de vijf en de tien procent. Er zijn nog veel vrouwen bij die zich tot hun traditionele rol van verzorger en moeder beperken. Maar steeds meer vrouwen vinden elkaar in aparte organisaties. Sommige groepen accepteren zelfs lesbische vrouwen, terwijl onder extreemrechtse mannen homoseksualiteit nog altijd taboe is en vooral agressie oproept. Vrouwen nemen ook steeds vaker organisatorische taken op zich. Gehuld in gewone kleding huren ze bijvoorbeeld zalen voor bijeenkomsten. Dat is ook wat Beate Zschäpe deed bij de NSU. Zij huurde de garage waar de politie later propagandamateriaal, wapens en explosieven ontdekte. Over haar verdere rol bij de NSU is nog niets bekend. Tweeënhalve maanden na haar aanhouding zwijgt ze nog steeds als een graf, wat er toch op wijst dat ze meer is dan een meelopertje.

Op het proces rond de Blood and Honour-groep genoemd naar haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET) wees vorige maandag één van de advocaten van de verdediging er nog op dat onder de zeventien die voor de rechtbank gedagvaard zijn, geen enkele vrouw is. Vrouwen zouden een kalmerende invloed hebben, en een gevangenisstraf voor zijn cliënt zou dan ook contraproductief zijn. Uit andere getuigenissen blijkt dat vrouwen hun man verlaten hebben omdat hij zich met BBET en/of wapenhandel inliet. Waardoor de man helemaal op de dool ging. Vrouwen actief in Vlaamse extreemrechtse kringen, ze zijn er maar hun aandeel lijkt ons toch kleiner dan de twintig procent in Duitsland. Maar ze zijn er. Niet te beroerd om naar neonazibetogingen in Nederland en Duitsland te trekken, en klant te zijn van ISD Records. Het wordt Vlaanderen niet bespaard.

• Trailer van Die Kriegerin.

In Dendermonde werd gisteren de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep bekend van haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET, foto 1) verdergezet. Anders dan op de eerste zittingsdag op 12 september 2011 (1, 2) was hoofdverdachte Tomas B. deze keer aanwezig. Vanuit zijn nieuwe woonplaats Turnhout met zijn moto naar Dendermonde gekomen.

Toen de rechtbankvoorzitster bij aanvang van de zitting Tomas B. vroeg of hij nog zaken toe te voegen had aan zijn eerdere verklaringen volgden enkele “Euh…”s. Boutens’ advocaat was radder van tong. Hij ontkende of minimaliseerde alle betichtingen, behalve dat Tomas B. een attest van goed gedrag en zeden had vervalst om als security te kunnen optreden op Pukkelpop. “Geen terroristische organisatie, maar waar wel doden zijn gevallen”, verduidelijkte B.’s advocaat (sic). De advocaat betwiste dat B. lid zou geweest zijn van een terroristische organisatie, en slagen en verwondingen vanuit racisme was ook al met de haren getrokken. De slagen en verwondingen hadden evengoed anderen te beurt kunnen vallen. “Statistisch is het aantal Turken bij slagen en verwondingen van mijn cliënt klein.” (sic).

Intussen is Tomas B. een voorbeeldig iemand geworden. Een mens kan al eens van gedacht veranderen. “Lionel Jospin is in de politiek gestart als trotskist.” De advocaat had niet alleen de voormalige sociaal-democratische Franse minister als voorbeeld kunnen nemen: Johan Vande Lanotte was aanvankelijk actief bij de anarchisten, Vincent Van Quickenborne bij de Amadezen… Dat Tomas B. minder dan een jaar geleden in Nederland nog betoogde samen met een Blood and Honour-groep bij wie later wapens gevonden werden vertelde Tomas B.’s advocaat er niet bij. Tomas B. liep er overigens niet zomaar bij: hij was er lid van de ordedienst (zie de witte band aan zijn arm op de foto die we gisteren publiceerden).

Joeri V.d.P. wordt geciteerd als de stichter van Blood and Honour Dendermonde, bekend geworden als BBET. Anders dan bij de eerste zittingsdag had hij gisteren geen advocaat bij. Hij verdedigde dan maar zelf zichzelf… wat er vooral uit bestond om de verklaringen van andere gedagvaarden in twijfel te trekken. Derde hoofdverdachte is Mark H.. Hij werd verdedigd door Piet Noë. Die kloeg aan dat een brandstichting in een schietclub in Aalst waar BBET’ers oefenden én een topman van Comité P regelmatig langskwam, niet bij het dossier was gevoegd. Beschuldigingen van terrorisme wees Noë van de hand.

Dat het BBET-tijdschrift – dat door Mark H. in elkaar gestoken werd – bulkt van racisme kon de advocaat van Mark H. enkel bevestigen. Advocaat Dirk De Wandeleer, die optrad namens burgerlijke partij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, gaf er gisteren nog een paar voorbeelden van. Zo werden een niet-blanke sportvrouw (turnster Aagje Vanwalleghem, nvdr.) en een niet-blanke zangeres/tv-presentatrice (Sandrine Van Handenhove, nvdr.) door de mangel gehaald louter omwille van hun huidskleur en de afkomst van hun ouders. Op de voorpagina van de BBET-website stond de oud-Romeinse spreuk Ceterum censeo Judaicam esse delendam (“Ik weet zeker dat het Jodendom moet worden uitgeroeid.”). Enzovoort. We gaan BBET hier niet teveel citeren – wegens te schandelijk – maar foto 2 bijvoorbeeld stond op de achterflap van het BBET-nr. 11: bommen maken tegen de Joodse wereldheerschappij, de Zionist Occupation Government (ZOG).

De andere beklaagden die gisteren de revue passeerden zijn – als we ze mogen geloven – ook allemaal even onschuldig op een of andere zaak na, zoals verboden wapenbezit. En zijn allemaal, of bijna allemaal, goed terecht gekomen zodat een gevangenisstraf nadelig zou zijn voor hun beroepsloopbaan en/of gezinsleven. Nog maar eens werd betoogd dat de in beslag genomen illegale wapens eigenlijk geen illegale wapens zijn, want met de wetgeving die later kwam zouden die wapens geregulariseerd kunnen worden. Of de gedagvaarden dit ook zouden doen, werd niet in vraag gesteld. Een andere hit was de Salduz-wetgeving waarmee sinds dit jaar elke verdachte de kans krijgt een advocaat te spreken vooraleer door de politie verhoord te worden. Volgens menig advocaat had dit ook moeten gebeuren bij het BBET-onderzoek jaren geleden. “Hallo, ik ben undercoveragent Jos en ik wil jou wat vragen over explosieven, maar je mag eerst je advocaat raadplegen.” Zoiets dus.

De meeste advocaten bezorgden hun ‘conclusies’ voor de verdediging van hun cliënt pas op de rechtbankzitting gisteren, terwijl afgesproken was om die op 10 oktober vorig jaar in te sturen. Het Openbaar Ministerie kon daarmee gisteren niet, na grondig bestuderen van de argumenten van de verdediging, repliceren. Dat kan pas op een nog niet bekende datum… wat de advocaten na deze en andere trucs niet belet te klagen dat de behandeling van de BBET-zaak te lang aansleept en te argumenteren dat alleen al daarom een vrijspraak gepast is.

Vandaag wordt in Dendermonde de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed - Bodem - Eer - Trouw) verdergezet. De eerste procesdag bracht aan het licht dat hoofdverdachte Tomas Boutens meerdere jaren schreef aan een White Freedom Fighter-document waarin hij uitlegt hoe vuurwapens en explosieven werken, en bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet moeten worden teneinde een nationaal-socialistisch regime te kunnen vestigen. Tot aan de rechtbankzitting op 12 september 2011 was het bestaan van het White Freedom Fighter-document niet bekend buiten BBET- en politiekringen.

Iets bekender is het bestaan van De as bonst op mijn borst, een dichtbundel die Tomas Boutens vorig jaar in eigen beheer publiceerde. Slechts weinigen konden de dichtbundel – “verzen van vuur” – inkijken omdat er slechts vijftig exemplaren van verspreid zijn. Eén van die exemplaren belandde bij de redactie van AFF/Verzet. In een negen bladzijden tellende inleiding legt Boutens zijn levensmotto uit vooraleer te beginnen aan 150 bladzijden gedichten. De titel van zijn dichtbundel De as bonst op mijn borst verwijst naar het credo van Tijl Uilenspiegel “waarmee Tijl doelde op de as van zijn op de brandstapel vermoorde vader, tot de brandstapel veroordeeld door een corrupt gerecht, onderdanen van een buitenlandse en volksvreemde tirannie.”

Tomas Boutens: “In dit credo ligt de nagedachtenis aan wat onrechtmatig ontnomen is, en de inherente plicht tot vereffening der bloedschuld. ‘De as bonst op mijn borst’, is wat de Vlaming door het hoofd zou moeten schieten, in plaats van elke gedachte aan individueel eigenbelang dezer dagen. Ook al zijn onze directe vaders misschien geen martelaarsdood gestorven (hoewel dat voor sommigen wel het geval is), onze volkseigenheid, de erfenis der vaderen, is die dood wel aan het sterven, en die as, de as van alle vrijheid ons volk ontnomen, die as roept ons allen tot vereffening van de bloedschuld. Net als in de geuzentijd worden wij allen geboren als onderdanen van een volksvreemd bewind, en worden wij allen gekleineerd door een apparaat dat uitsluitend vreemde belangen dient.”

Boutens heeft een probleem met de staat. “Men vreest haar en beschouwt haar, bewust of onbewust, als heer en meester. Dit is een van de bewijzen dat dit geen ware democratie is; in een ware democratie hoort het apparaat het Volk te vrezen, en niet andersom. In een ware democratie leeft het apparaat, alleen in zijn strikt noodzakelijke bestuursvorm, ten dienste van, en bij gratie van, het Volk. De gewijzigde wapenwet was een teken aan de man aan de wand. Men heeft destijds een losstaand voorval (de raid van Hans Van Themsche, nvdr.) aangegrepen om een reeds langer geplande ontwapening van het Volk door te voeren.”

“Een wapen staat symbool voor weerbaarheid, en behelst in zich de mogelijkheid zichzelf en derden (gezins-, familie- en volksgenoten) te verdedigen zo nodig blijkt, door het inperken van deze mogelijkheden rekent het apparaat erop dat de bevolking meer afhankelijk zal zijn van dit apparaat en haar gewapende diensten, een dus meer behoeftig, minder in staat de macht van het apparaat te ontkennen… Anderzijds is er ook de gemoedsrust van het apparaat zelve; het heeft minder te vrezen van een ontwapent volk, dan van een gewapend volk… tenzij het apparaat natuurlijk de democratie getrouw het Volk dienst, in welks geval het niets te vrezen heeft (…).”

Maar Tomas Boutens heeft goede hoop dat het beter wordt. “De morele verplichting is aan elkeen; eerst aan hen die zichzelf actief noemen binnen de nationalistische strekking, maar tenslotte bij vele Vlamingen, die het vuur van de hoop brandend houden, dat eens hun kinderen vrije mannen zouden zijn, bevrijd van het juk van volksverraders, buitenlandse overheden en internationaal kapitaal. Het stemt hoe dan ook voorzichtig hoopvol om initiatieven in deze richting dezer dagen langzaam vorm te zien krijgen.”  Wel nog een probleem, en niet het minste: “De etnische wortels van ons Volk zijn stervende.” Boutens verwijst hiermee naar het snel slinkend aandeel blanken in de wereldbevolking.

Dan volgen 150 bladzijden gedichten. Geschreven tussen 2002 en 2011. Sommige geschreven als beroepsmilitair in Afghanistan, andere geschreven tijdens Boutens' verblijf in de gevangenissen van Gent en Dendermonde. Boutens besluit met zijn geloof in “een solidair volksnationalisme” te bevestigen en… “Daarenboven weiger ik eender welke wet, of wetgevende overheid, te gehoorzamen of respecteren, die het Volk niet dient. Deze wet en haar dragende overheid is de vijand van het Volk, en dus eveneens de mijne. Hoewel wij allen geboren worden in een systeem van verplichte gehoorzaamheid aan onze vijanden, weiger ik hieraan deel te nemen. Vanuit deze wetenschap, en in volle bewustzijn van de gevolgen, berouw ik dan ook niets.”

Het kan verklaren waarom Tomas Boutens afwezig bleef op de eerste zittingsdag van de BBET-zaak, en zelfs geen advocaat opdracht gaf om namens hem op te treden. Foto: Tomas Boutens (l.) op 26 maart 2011 bij een betoging in Ede (Nederland), in gezelschap van de Blood and Honour-groep Ulfhednar bij wie later op het jaar wapens in beslag genomen werden.

In 2010 werd het eerste jaarverslag van de Staatsveiligheid (officieel: Veiligheid van de Staat/Sûreté de l’État, VSSE) publiek gemaakt. Een verslag van de VSSE-activiteiten en -waarnemingen in 2008. We hebben toen scherpe kritiek geuit op de onderschatting van de Blood and Honour-activiteiten in ons land. Deze keer kunnen wij beter leven met wat de Staatsveiligheid schrijft over extreemrechts. Hoe de Staatsveiligheid (foto 1: chef Alain Winants) andere zaken dan extreemrechts inschat, laten wij over aan andere specialisten.

Het vrijdag vrijgegeven jaarverslag handelt over 2010. De bladzijden die ons vooral interesseren beginnen met wat de Staatsveiligheid ‘institutioneel extreemrechts’ noemt. Een term die de Staatsveiligheid gebruikt voor “alle extreemrechtse groepen en partijen die vertegenwoordigd zijn in onze democratische instellingen”. Voor Vlaanderen is dat in feite dus het Vlaams Belang. De Staatsveiligheid stelt vast dat “in kringen van ‘institutioneel extreemrechts’ luidere protesten en een verhoogde actievoering” is over de “zogenaamde ‘islamisering’ van onze samenleving”. De Staatsveiligheid merkt daarbij op dat het ageren tegen de ‘islamisering’ en “tegen de gehele moslimgemeenschap” zich niet beperkt tot ‘institutioneel extreemrechts’ maar “ook relatief populair is in nationaal-populistische hoek”.

In het hoofdstuk over ‘ultranationalistische en identitaire groeperingen’ wordt als eerste Voorpost vermeld. Voorpost behoort volgens de Staatsveiligheid “tot de actiefste” van deze groeperingen, maar… “Terwijl Voorpost voorheen kon buigen op een levendig en actief ledenbestand, ontbreekt het de groepering meer en meer aan nieuwe krachten.” Ook plezant: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat “zegt het alternatief te zijn voor wat ze noemt het ‘verstarde’ rechts-nationalistische milieu in Vlaanderen. Ondanks enkele initiatieven in 2010 om haar aanhang wat op te krikken, kan het N-SA slechts op een twintigtal actieve militanten rekenen. Voor sommige evenementen kan het N-SA wel een grotere groep op de been brengen; een groep tussen 40 en 70 personen. Maar het gaat dan om sympathisanten die meestal actief zijn in andere, bevriende rechts-extremistische groeperingen. De verwevenheid tussen het N-SA en rechts-extremisten uit andere, zeer radicale kringen is trouwens opvallend. Zo duiken figuren uit het neonazistische skinheadmilieu geregeld op tijdens activiteiten van het N-SA.”

Zo komen we vlot terecht bij het hoofdstuk ‘rechtsextremistische skinheads’. “De rechts-extremistische skinheadactiviteit in België situeert zich in 2010 vrijwel uitsluitend in Vlaanderen. Maar ook in Vlaanderen merken we vandaag een tanende activiteit. De neonazistische Blood and Honour-beweging kent in België een neergaande beweging; een ontwikkeling die we overigens ook in andere West-Europese landen vaststellen. Het lijkt er overigens op dat de rechts-extremistische skinheadsubcultuur, met zijn typische verschijningsvormen, voor een nieuwe generatie extremistische jongeren minder aantrekkelijk is geworden. Andere politiek-georiënteerde jongerensubculturen, zoals de beweging van ‘autonome nationalisten’ lijken meer en meer deze plaats in te nemen. Deze bevindingen behoeven echter verder onderzoek.”

De trend van een afnemend aantal Blood and Honour-concerten in 2009 zette zich in 2010 door. De Staatsveiligheid  “vermoedt sterk dat de gerechtelijke vervolging van enkele concertorganisatoren hiertoe bijgedragen heeft. Ook een alerter optreden van de politieoverheden heeft er schijnbaar voor gezorgd dat het beeld van België als favoriete concertplaats bij buitenlandse skinheads enigszins gewijzigd lijkt te zijn.” De Staatsveiligheid stelt vast dat zowel buiten als binnen de concertzaal “het zelden tot serieuze incidenten” komt, de vechtpartijen als gevolg van overmatig alcoholgebruik worden door de Staatsveiligheid blijkbaar als normaal beschouwd.

“Racistische gedragingen en uitingen zijn op zulke concerten geen rariteit”, merkt de Staatsveiligheid nog op. “Het ontmoeten van personen die allemaal in mindere of meerdere mate de racistische ideologie genegen zijn, verscherpt het gemeenschapsgevoel en leidt vaak tot uitgesproken racistische profilering. Dit wordt nog eens versterkt door enerzijds het harde muziekgenre dat meestal een agressieve, gewelddadige sfeer opwekt en anderzijds door de teksten die vaak een discriminerende, racistische (onder)toon hebben.” In het hoofdstuk over ‘extreemrechts en islamofobie’ wordt tot slot de Belgium Defence League vermeld, opgezet vanuit de English Defence League. De Belgium Defence League heeft “de wil om van een virtuele naar een reële groepering te evolueren. Hoewel een eerste bijeenkomst plaatsvond in de lente van 2010, waar in meerderheid voetbalhooligans werden opgemerkt, draaiden alle overige aangekondigde activiteiten uit op een fiasco.”

In tegenstelling tot in het jaarverslag van 2008 worden in het jaarverslag 2010 de extreemrechtse Vlaams-nationalistische studentenverenigingen KVHV en NSV niet meer vernoemd. Vermits er aan de doelstellingen van KVHV en NSV niets veranderd is, duidt het verdwijnen uit de verslagen van de Staatsveiligheid op een verlies van relevantie. Voor 2011 zouden KVHV en NSV, en vooral hun Gentse afdelingen, wel weer terug in de aandacht mogen komen. Onder meer voor het uitnodigen van een Italiaanse fascist op één van hun lezingen. Mocht de Staatsveiligheid ook even over de grenzen van het land kijken, zou ze zien dat na de veroordeling van drie Blood and Honour-organisatoren in maart vorig jaar, één van die organisatoren opgemerkt werd bij een betoging van autonome nationalisten, identitairen en neonazi’s in het Franse Lille (foto 2). Onderschat nooit de tegenstanders van de democratie !

Terwijl wij ons jaaroverzicht presenteerden stond de wereld natuurlijk niet stil. Bij een congres van internetnerds eind december in Berlijn werd besloten om neonaziwebsites te hacken, om te beginnen een lange lijst Duitse websites. De pas onlangs aan het licht gekomen moordpartijen van de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) speelden allicht een rol bij dit besluit.

Het initiatief gaat uit van een groep die zich Anonymous noemt en eerder al aanvallen ondernam tegen de betaalsystemen MasterCard, Visa en PayPal nadat die betaalsystemen de mogelijkheid blokkeerden om Wikileaks financieel te ondersteunen. Vorige vrijdag geraakte bekend dat Anonymous ook de website van ArcelorMittal gehackt heeft, ArcelorMittal die haar staalfabriek in Luik wil sluiten en er verder om bekend is 0 euro belasting te betalen op een winst van bijna 1,4 miljard euro. Ook de Syrische regering en de Mexicaanse drugskartels waren eerdere mikpunten van Anonymous die geen strak georganiseerde organisatie is, maar een losse-hechte coalitie van hackers.

In een persbericht en video legt Anonymous uit waarom neonazi’s nefast zijn voor deze wereld. Iets wat we hier niet moeten herhalen, of je zou Bert Deckers moeten zijn. Naar analogie met Wikileaks werd Nazi-leaks.net opgericht waar de resultaten van Operatie Blitzkrieg (foto) getoond worden. Een aantal websites werden platgelegd, andere kregen een andere voorpagina, en van nog andere werd een deel van de gegevens ontfutseld. Onder meer van de Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) en van het tijdschrift Junge Freiheit werden gegevens van donoren, anonieme medewerkers en andere contacten publiek gemaakt.

Probleem met de publiek gemaakte gegevens is dat elke interpretatie ontbreekt. Zo vind je bij Nazi-leaks.net een lijst van ‘Blood and Honour-gebruikers’. Bij de Vlaamse namen en adressen vinden we onder andere de coördinaten van één van de drie Blood and Honour-organisatoren die vorig jaar in Veurne veroordeeld werd voor het inrichten van neonaziconcerten, overigens Vlaams Belang-kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Ook op de 'Blood and Honour-gebruikerslijst': nog een andere kandidaat op de VB-lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Of de andere Vlamingen van hetzelfde kaliber zijn, is niet zeker. Voor hetzelfde geld zijn er ook mensen bij die vanuit antifascistische interesse contact zochten met Blood and Honour.

Interessanter lijkt ons daarom de klantenlijst van ISD Records. Een Duits postorderbedrijf genoemd naar Ian Stuart Donaldson, de oprichter van Blood and Honour, en gelinkt aan de Combat 18-vleugel van Blood and Honour. Je kan er uitsluitend cd’s vinden uit het Blood and Honour-circuit, nazistische vlaggen, kentekens van Combat 18 enzomeer. De kans is klein dat je hier iets koopt just for the fun. Bij ISD Records geen Dropkick Murphys of zo. Enkel nazispul. De door Anonymous buitgemaakte en op Nazi-leaks.net gepubliceerde klantenlijst van ISD Records bevat meer dan tweeduizend namen en adressen, en evenveel e-mailadressen. ISD Records heeft klanten in alle uithoeken van de wereld, niet enkel in Duitsland. In Groot-Brittannië en Italië, in Portugal en Zweden, in de Verenigde Staten en in Zuid-Amerika, in Polen en Rusland, in Australië… Noem maar op.

Ook Vlamingen vonden hun weg naar dit neonazistisch postorderbedrijf. Vlamingen uit Aarschot, Schoten, Geraardsbergen (twee verschillende namen/adressen), Vosselaar, Arendonk (het eerste contactadres van Arnoud Kuipers), Oud-Turnhout (één van Kuipers’ andere adressen), Lede, Brasschaat, Leopoldsburg, Koersel (Beringen), Aarschot, Meise (drie verschillende namen/adressen, waaronder de tweede hierboven genoemde VB-kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006), Schilde, Oudenaarde, Maaseik, Booichot (Heist-op-den-Berg), Kapelle-op-den-Bos,  Maasmechelen, Hamme, Deurne (Antwerpen), Duffel, Hechtel-Eksel, Beveren, Herk-de-Stad, Tienen (twee verschillende namen/adressen, waaronder een vrouw die ook al opgemerkt werd bij betogingen van neonazi's zowel in Nederland als in Duitsland), Sint-Niklaas (twee verschillende namen/adressen), Halle, Bree (de hierboven geciteerde Blood and Honour-organisator), Grimbergen, Hasselt, Gent, Leuven (onder de schuilnaam ‘Pal Jas’!), Mechelen, Tessenderlo, Sint-Katelijne-Waver, Temse, Duffel, Sinaai, Mol, Lokeren, Brugge, Opwijk en Lommel.

Het aantal adressen uit Brussel en het Waals landsgedeelte is veel beperkter. Dat de interesse voor het neonazisme groter is in Vlaanderen dan in Franstalig België is al langer bekend, maar het is toch verontrustend dat die belangstelling blijkbaar in alle mogelijke Vlaamse steden en gemeenten huist.

Voorbije zaterdag 8 oktober werd in Lille (Rijsel, Noord-Frankrijk) betoogd door een vijfhonderdtal extreemrechtsen tot neonazi’s. Een tegenbetoging bracht drie- tot viermaal zoveel volk op de been.

Het initiatief voor de extreemrechtse betoging ging uit van La Maison Flamande/Het Vlaams Huis en de daaraan verbonden groep Opstaan, de Troisième Voie-beweging, het Front Comtois, en het Belgische Nation. La Maison Flamande/Het Vlaams Huis is een huis in Lambersart, buurgemeente van Lille, waar extreemrechts tot neonazi’s kind aan huis zijn. Het Huis wordt geleid door Claude Hermant, die voorheen als huurling actief was voor het Front national (FN) in Afrika. Hij is ook oprichter van een blog die opriep om “tweemaal per week te trainen om het uitschot uit de buurten te vegen, uitschot dat enkel geweld begrijpt”.  Zijn ‘veiligheidschef’ Tony Vanhemelsdaele is net ontsnapt aan een veroordeling voor het roepen van nazislogans. Het Vlaams Huis onderhoudt, noblesse oblige, contacten met Vlamingen. Van het NSV dat er al eens cantus hield, tot Tomas Boutens die er deelneemt aan bokswedstrijden alle-slagen-toegelaten.

De Troisième Voie-beweging is een initiatief van Serge Ayoub, de leider van de Parijse extreemrechtse skinheads en voetbalhooligans van Paris Saint-Germain. Zijn bijnaam ‘Batskin’ refereert naar de baseballknuppels die hij regelmatig gebruikte. Serge Ayoub was vorig jaar gastspreker op het derde congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en dit jaar één van de geadresseerden voor het manifest van Anders Behring Breivik. Het Front Comtois, de identitaire jeugd van Franche-Comté, is een organisatie die in opspraak kwam na nazislogans en het neerleggen van een varkenskop aan een moskee in Belfort. Het Front Comtois steunt negationisten en Servische oorlogsmisdadigers, organiseert neonaziconcerten enzomeer. In december moeten de verantwoordelijken voor de rechtbank verschijnen. Nation tenslotte is het Belgische, Franstalige broertje van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).

Het verbaast dan ook niet dat de burgemeester van Lille, Martine Aubry (PS), de préfet gevraagd had de betoging te verbieden, en intussen een antifascistisch front opgezet werd van (uiterst-)linkse organisaties, vakbonden, mensenrechtenorganisaties, homoverenigingen… De organisatoren van de extreemrechtse betoging zegden op te komen “voor de verdediging van de tewerkstelling, onze toekomst en ons land”, maar daar wordt onder verstaan: de blanke tewerkstelling, de blanke toekomst, het blanke land. Serge Ayoub zei hulde te willen brengen aan de vroegere burgemeester van Lille en socialistische minister Roger Salengro (1890-1936) die geopteerd zou hebben voor een beperking van de immigratie. Onderzoek wijst uit dat het Front national (FN), en in navolging Serge Ayoub, een eigen interpretatie geeft aan de geschiedenis. Salengro maakte overigens een einde aan zijn leven na een extreemrechtse perscampagne tegen hem.

De extreemrechtse betoging mocht van de préfet doorgaan, zij het dat de route tot het laatste ogenblik geheim werd gehouden en de betoging aan de ene kant van Lille plaatsvond terwijl de antifascistische betoging aan de andere kant van de stad mocht plaatsvinden. Het centrum van de stad was verboden terrein voor beide groepen. Serge Ayoub rekende op vijfhonderd tot negenhonderd betogers. Het werden er vijfhonderd volgens de politie, zeshonderd volgens de organisatoren. Met twaalf autobussen werden ze van Het Vlaams Huis aangevoerd naar de plaats waar ze mochten betogen. Serge Ayoub bestreed dat het een extreemrechtse betoging was… want zij bekritiseerden toch klassiek-rechts. Vlak na zijn uitleg toont een videoverslag van La Voix du Nord (na 30") een man die zowel een versie van het hakenkruis als het odal-runeteken op zijn achterhoofd heeft laten tatoeëren. In een videoverslag van Nord éclair zien we na 1’10” een man met een T-shirt van Blood and Honour Vlaanderen. Slogans die geroepen werden waren “Europa - Jeugd - Revolutie” (ook bekend van NSV-betogingen), “Strijd: nationaal en sociaal” en “Wij eten allemaal varkens”. Die “eters” had men kunnen vervangen door “zijn”.

De tegenbetoging bracht vijftienhonderd mensen op de been (volgens de politie) tot tweeduizend betogers (volgens de organisatoren). Waren de extreemrechtsen tot neonazi’s duidelijk met minder dan de antifascisten, aan Het Vlaams Huis in Lambersart hebben ze nog nooit zoveel volk over de vloer gekregen dan zaterdag. In beide betogingen liepen sommigen gemaskerd mee. Langs extreemrechtse kant had men wel een morbide voorkeur voor halsdoeken (foto).

Uitbater van café en zaal De Middenstand in Kuurne Luc Rosseels beleefde vorige zaterdag niet zijn beste dag toen hij zag dat zijn zaal – zogezegd gehuurd voor een benefietoptreden voor een kankerpatiënt – ingepalmd werd voor een Blood and Honour-concert. “In de zaal hingen hakenkruisen en nazispreuken”, vertelde Luc Rosseels deze week in Het Nieuwsblad. Zijn podium is beschadigd door versterkers van tweehonderd kilo zomaar te verslepen, maar hij laat het daarbij. Liever geen contact meer met de mensen die hem bedrogen.

Wat hem bespaard is door het wegjagen van de Blood and Honour’ers uit Kuurne zien we op beelden van de Ian Stuart Donaldson-memorial veertien dagen eerder in Engeland (foto 1), hier tijdens een optreden van Brutal Attack. Brutal Attack die nog speelde op het allereerste Blood and Honour-concert in ons land. Overigens doken deze week nog grappige beelden op van een Rock voor Dietsland 2-concert in Nederland drie jaar geleden. Op 25 oktober 2008. Op de affiche (foto 2) de Vlaamse groep Kill Baby Kill, die zijn grootste successen boekte bij Blood and Honour-concerten in Engeland en Australië in datzelfde jaar. Kill Baby Kill is de groep van de  twee jaar later overleden Dieter Samoy, uit het leven gestapt na zijn veroordeling voor het molesteren een Vlaming met rastakapsel en zijn Afrikaanse vriend in de buurt van het beruchte Brugse skinheadcafé De Kastelein. In datzelfde Brugse café had de groep Les Vilains haar thuisbasis, ook op de affiche op het Rock voor Dietsland 2-concert. Laatste op diezelfde affiche: Sassem Bootboys, een groep rond de Nederlander Tim Mudde.

In het ons toegestuurd fragment zien we Les Vilains, met als gelegenheidsbassist Dieter Samoy (links op het podium). Na afloop van het eerste nummer schreeuwt iemand uit het publiek: “België barst!”, België barst!”, België barst!”… De uit Brussel afkomstige zanger Fabian ‘Suck’ Davidts springt van het podium af, gevolgd door Dieter Samoy en nog een tweede groepslid van Les Vilains. Ze springen van het podium, duidelijk om de “België barst!”-roeper tot andere gedachten bij te timmeren. Terug op het podium steekt Fabian ‘Suck’ Davidts een speech af. Uiteindelijk wordt gepoogd een nieuw nummer te spelen, maar korte tijd later duikt op de drummer na de hele groep Les Vilains het publiek in voor de afrekening. Hun muziek is niet om te harden, maar soms zijn ze wel op hun manier grappig. Hier de video.

Bij het begin van de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed – Bodem – Eer – Trouw), maandag 12 september in Dendermonde, is er enige consternatie: hoofdverdachte Tomas Boutens (30 j.) is er niet. Hij heeft ook geen advocaat aangezocht zijn zaak te bepleiten.

Tomas Boutens is volgens het Openbaar Ministerie de onbetwistbare leider van BBET. Bij een inspectie van zijn kamer in de legerkazerne van Leopoldsburg ontdekte de militaire overheid een video waarop onder andere te zien is hoe vijf met bivakmutsen gemaskerde mannen schietoefeningen houden in volle natuur – waarbij op de schietschijf het hoofd van een Afrikaanse man is getekend. Met naast zich een nazivlag zegt Boutens in de video: “Wij zullen tot het einde gaan en het volk beschermen tegen de vijanden die het vandaag kent.” In het document White Freedom Fighter dat Boutens in de periode 2002-2003 schreef, wordt uitlegd hoe vuurwapens en explosieven werken, met alles wat het gebruik ervan voorafgaat (het observeren van doelwitten…) en achteraf kan nodig zijn (EHBO…). In een latere versie van het door Tomas Boutens geschreven document werd onder andere een verantwoording toegevoegd. Bevolkingsgroepen moesten tegen elkaar opgezet worden met als doel België te destabiliseren en uiteindelijk een nationaal-socialistisch regime te vestigen. Helemaal uitgewerkt waren de plannen nog niet. Men was vooral bezig met de hoe-vraag, nog niet met de wie-vraag. Al werd wel eens geopperd om eerst Dyab Abou Jahjah met een Westers geweer te vermoorden, en daarna Filip Dewinter met een niet-Westers geweer.

Samen met het BBET-dossier (voor een vollediger versie: klik hier) werden Tomas Boutens nog een paar andere zaken aangewreven. Illegale handel in anabolen en viagra. Een caféruzie waarbij Boutens een champagnefles op het hoofd van twee mensen knalde, met blijvende gehoorschade voor één van de twee. Een laatste vrijpartij met een vriendin werd gefilmd en Boutens dreigde het filmpje naar buiten te brengen als die vriendin zich niet excuseerde voor het beëindigen van de relatie. Een vechtpartij op de oudejaarsfuif van de Chiro in Boutens’ woonplaats Buggenhout, waarbij een agent in burger zijn kaak gebroken werd. Nu het uit is met een andere vriendin, bij wie Boutens een zoontje heeft, legde Boutens op de verjaardag van het zoontje een met bloed geschreven dreigbrief samen met een mes aan de achterdeur… Het Openbaar Ministerie vraagt voor Boutens een gevangenisstraf van acht jaar voor de BBET-zaak, twee jaar cel extra voor de anabolen- en viagrahandel, en nog eens twee jaar cel voor de andere dossiers. Een zware jongen dus, die Boutens. Na zijn BBET-periode actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) van Eddy Hermy, waar hij regelmatig deelneemt aan de acties van het N-SA (zoals op deze foto, Boutens: vierde van links) en hij bijvoorbeeld de ordedienst verzorgde bij het jongste congres van het N-SA.

Bij de rechtszaak in Dendermonde verscheen Tomas Boutens evenwel niet, en de vraag rees dan ook waar Boutens zich tegenwoordig ophoudt. Rudi Vranckx vond hem en Boutens was bereid tot een interview in het kader van de reeks De vloek van Osama (foto 1). Naar analogie van gezinshereniging is volgens Boutens een ‘volkshereniging’ geen onhaalbaar principe. De financiële en logistieke problemen dat dit (het wegsturen van alle allochtonen, nvdr.) met zich brengt, zullen volgens Boutens nog altijd een positieve kosten-batenanalyse hebben als je dat bekijkt over decennia. Dat burgers zich los van de staat bewapenen: “Waarom zou dat verkeerd zijn?” Het verschil tussen Breivik en Boutens & Co ligt in dat “wij (Boutens & Co, nvdr) geloven in de haalbaarheid van andere opties”. Over Vlaanderen wou Boutens geen cijfers geven, maar Europees gezien denkt hij dat zo’n zestigduizend mensen behoren tot “de radicale niche van de grotere beweging”. Hier kan je het fragment uit De vloek van Osama bekijken.

Alhoewel wij de eersten zijn om te waarschuwen voor neonazi’s, lijkt ons dat cijfer van zestigduizend zwaar overdreven. Anderzijds is die “radicale niche” tot alles bereid. Op foto 2: Boutens die supportert voor zijn boezemvriend Arnoud Kuipers, klaar voor een gevecht alle-slagen-toegelaten. Boutens zelf neemt ook deel aan dergelijke kampen. En die “radicale niche” is internationaal vertakt, getuige nog vorige zaterdag als bij een bescheiden Blood and Honour-concert in West-Vlaanderen auto’s opdoken uit Frankrijk over Schotland tot Hongarije. Een reden te meer om kordaat halt te roepen aan alle activiteiten van die “radicale niche”.

Het voor zaterdag 1 oktober aangekondigde nieuw concert van Blood and Honour (foto 1) werd in West-Vlaanderen ingericht. Onder het mom van een benefietfuif voor een kankerpatiënt had men een zaal gehuurd in het centrum van Kuurne. Burgemeester Carl Vereecke (Open VLD) stuurde Blood and Honour wegens veiligheidsredenen weg.

Het meetingpoint, de plaats waar de weg gewezen werd naar de eigenlijke plaats van bijeenkomst, lag even buiten Aalst. In de provincie Oost-Vlaanderen, op een half uur rijden van de taalgrens met Wallonië. Zoals wij zaterdag schreven: het concert kon dus nog altijd in Wallonië plaatsvinden, maar evengoed in Vlaanderen. Wallonië was een optie omdat het concert aangekondigd werd op initiatief van de nieuwe Blood and Honour-afdeling Wallonië (foto 2: concert in de rand van de Day of Honour op 12 februari 2011 in Boedapest (Hongarije) waar de contacten gelegd werden voor de erkenning van de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour). Volgens La Libre Belgique – die vrijdag een volle bladzijde publiceerde over het aangekondigde concert – had procureur des konings in Charleroi Daniel Marlière alle politiediensten in de provincie Henegouwen gevraagd de zalen te inventariseren die plaats zouden kunnen bieden voor het Blood and Honour-concert. Voorman van Blood and Honour Wallonië ‘Chris Demart’ heeft zijn thuisbasis in Charleroi. Vandaar.

Maar het concert werd ingericht met Vlaamse steun, en meer nog dan Antwerpen is West-Vlaanderen de provincie met de grootste verzameling neonazi’s. Het verwondert dan ook niet echt dat het Blood and Honour-concert in West-Vlaanderen ingericht werd, ook al ligt het op ruim driekwart uur rijden van het meetingpoint in Aalst. Daar, aan De Albatros, stonden twee Blood and Honour’ers om de weg te wijzen. Veel om handen hadden ze evenwel niet. Volgens de affiche zouden de deuren van de concertzaal om 16.00 uur opengaan. Een uur later, om 17.00 uur, waren er een zestigtal mensen in de concertzaal – waarvan een deel in Blood and Honour-T-shirt.

Uitbater Luc Rosseel van zaal De Middenstand in Kuurne schrok zich een hoedje toen hij het Blood and Honour-volk zag verschijnen in zijn zaal. De zaal was gehuurd door net geklede heren die zegden een benefiet voor een kankerpatiënt te willen organiseren. Luc Rosseel belde de politie, maar die had het te druk met de plaatselijke Ezelsfeesten. Door de politie ter hulp geroepen besloot burgemeester Carl Vereecke (Open VLD) zelf een kijkje te gaan nemen, vergezeld van twee politieagenten in burger. Ter plaatse had men net de geluidsinstallatie opgesteld en de burgemeester ging direct af op het podium en greep de microfoon. Hij legde de aanwezigen uit dat hij de veiligheid niet kon garanderen, die van anderen en die van henzelve.

Zaal De Middenstand ligt aan het plaatselijk marktplein en daar was net nu een kermis opgesteld. De burgemeester had een interventieplan opgesteld, kwestie dat de hulpdiensten hun weg zouden vinden wanneer het nodig zou zijn. En in dat interventieplan stond het niet-aangekondigde concert niet in. “Als de Chiro hier een uitgebreide vragenlijst moet beantwoorden voor een feestje dat ze dit kermisweekend inrichten, dan kan het niet dat dit hier zonder overleg kan doorgaan.” De burgemeester toonde het interventieplan, en inderdaad: het benefietconcert stond er niet in, laat staan een Blood and Honour-concert. Eén van de politieagenten in burger zag een boksbeugel over de grond schuiven, maar uiteindelijk verlieten de Blood and Honour’ers zonder al te veel gemor de zaak.

De organisatoren rekenden naar eigen zeggen op een tweehonderdtal concertgangers. Waren er om 17.00 uur nog maar zestig mensen, ze kwamen wel uit alle windstreken. In Kuurne werden autonummerplaten opgemerkt uit Scotland, Frankrijk, Duitsland, Nederland en Hongarije. Zaal De Middenstand, waarvan de ramen al afgeplakt waren met zwarte vuilniszakken, werd verlaten en het gezelschap spoedde zich vervolgens naar Ichtegem, Nog eens vijfenveertig minuten verder rijden. In Ichtegem was er in het centrum van de gemeente ook een kermis aan de gang, maar de Blood and Honour’ers wurmden zich in een biljartlokaal in deelgemeente Eernegem. De biljartzaal was (zogezegd) door een motorgroep gehuurd. Uiteindelijk verzamelden zich in Eernegem een honderdvijftigtal neonazi’s. Pas rond 21u30 kon de avond in Eernegem ingezet worden; om 1u30 was het alweer gedaan.

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) had in een open brief aan de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie aangedrongen om indien mogelijk een zaal voor de Blood and Honour’ers te weigeren, en als dat niet zou lukken: minstens de nodige vaststellingen te doen in de concertzaal om op basis van een degelijk dossier de organisatoren te kunnen vervolgen. Het AFF heeft intussen burgemeester Carl Vereecke van Kuurne gefeliciteerd voor zijn kordate houding. Hij motiveert zijn optreden louter met veiligheidsoverwegingen, maar het resultaat is er niet minder om.