Anti-Fascistisch Front / Verzet

Maandag liep heel Antwerpen storm voor de worstenbroden en appelbollen op Verloren Maandag. Lange rijen kopers bij de bakkers, bedrijven die hun medewerkers worstenbrood en appelbollen voorschotelden, in een aantal café’s kregen de klanten van hetzelfde, en na de fakkeltocht van het ACV “voor een andere begroting” was er voor de deelnemers eveneens Verloren Maandag-kost.

Verloren Maandag, de eerste maandag na Driekoningen, wordt nu ook door de allochtone Antwerpenaren gevierd. Toch als we de handelaars mogen geloven. Vorig jaar pakte de Vlaamse bakkerij Gosse op ‘t Kiel uit met halal worstenbrood. Geen worsten van varkens- en rundsvlees, maar enkel van rundsvlees. Op vraag van de Marokkaanse klanten omdat ze omwille van hun geloof geen varkensvlees eten. Waren de halal worstenbroden vorig jaar naar verluidt niet echt lekker, met typische kruiden erbij zat de smaak dit jaar wel goed. Dit jaar pakte ook bakkerij Roché in Deurne, van bakker Hassan Aarab (foto 1), uit met halal worstenbrood. Hier waren de worsten een mengeling van runds- en lamsvlees. We kennen de bakkerij van het Deurnese koekje, een koekje dat op de maag ligt van het VB-Deurne. Nu pakte de bakkerij niet alleen uit met halal worstenbrood maar ook met een hostiestempel Dit is na echt Antwerps. Een label dat verzekert dat de lekkernij ambachtelijk en met verse ingrediënten gemaakt werd. De Antwerpse beroepsvereniging van warme bakkers is erg enthousiast over het initiatief en gaat het label nu actief onder haar leden verspreiden. Antwerpens bekendste bakkerij, Bakkerij Goossens in de Korte Gasthuisstraat, doet alvast mee met het initiatief.

Elders in de stad, in de joodse buurt, werden koosjere appelbollen verdeeld. Bakkerij Kleinblatt zorgde voor 250 koosjere appelbollen die verdeeld werden door het Antwerp World Diamond Centre (AWDC). Rechters werden niet gesignaleerd; handelaars, werknemers en buurtbewoners kregen de appelbollen. De AWDC start daarmee met wat een traditie in de buurt moet worden. “Vier evenementen die elk op zich een cultureel gebruik weerspiegelen van de grote religieuze groepen in de diamantgemeenschap”, zegt AWDC-woordvoerster Caroline De Wolf. “Na de christelijk geïnspireerde Verloren Maandag volgen nog het joodse Poerim in maart, het islamitische Suikerfeest in augustus en het hindoeïstische Diwali in november.” Filip Dewinter, die hengelt naar de joodse stemmen maar gruwelt van de multiculturele samenleving, en bij elke gelegenheid uithaalt tegen verkoop van halal voedsel (1, 2…), moest met lede ogen aanzien wat in Antwerpen gebeurt. Hij dook ’s anderendaags, dinsdag, in de drank en twitterde vanuit Brussel dat de Lambik in café A La Bécasse er zo lekker is (foto 2: Filip Dewinter samen met Frank Creyelman (l.) en Wim Wienen).

In het Nederlands betekent A La Bécasse: ‘Bij de houtsnip’. Maar de zaak etaleert enkel haar Franstalige naam. Voor Dewinter en zijn acolieten was het geen probleem om het café binnen te gaan. Na de halal worstenbroden en koosjere appelbollen in Antwerpen was dat het minste van hun zorgen.

De kans is bijzonder klein dat de betogers van de voorbije dagen in de Brusselse Matonge-wijk deze blog of de RechtsActueel-blog lezen, maar we vonden de oproep van onze collega’s wel grappig: “Mogen wij (…) de Congolese relschoppers vriendelijk vragen onze Vlaamse leeuw thuis te laten?” Wat daarna volgde was natuurlijk minder vriendelijk, maar van de rechterzijde bij het Vlaams Belang en de Vlaamse Beweging verwachten we niet anders: “Als Vlaming bieden wij hen graag van harte wat anders aan: een schop onder hun achterste richting Afrika.”

Vanwaar de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging? Bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) hebben ze een en ander opgezocht, maar we zullen hen maar niet citeren vermits ze in één van hun laatste bijdragen het AFF als een “provocateursteam” bestempelen. N-SA-kopman Eddy Hermy is de voorbije dagen helemaal het noorden kwijt. Allicht speelt zijn recente veroordeling voor racisme daarbij een rol. In een ander artikel verwijt Eddy Hermy (terecht) Vincent Van Quickenborne onze pensioenrechten te vermoorden, maar het punt van Hermy is vooral dat Van Quickenborne een “linkse huurling” is omdat Van Quickenborne lid zou geweest zijn van Alle Macht Aan De Arbeiders (AMADA), de voorloper van de Partij van de Arbeid (PVDA). Of dat waar is, weten we niet. Maar we nemen aan dat Eddy Hermy het kan weten vermits Hermy zelf lid is geweest van datzelfde AMADA. Is volgens diezelfde redenering Eddy Hermy dan ook een “linkse huurling”?

Maar goed, de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging. Lucas Catherine stelde in één van zijn boeken, Vuile Arabieren. Bedlectuur voor Vlaams Blokkers, dat de Vlaamse Leeuw Arabisch is. Door de kruisvaarders overgenomen van het wapenschild van sultan Baybars. “Het idee alleen al is voor sommigen even lekker als een jointje”, schamperde het VB. “Onze leeuw is wellicht een verre afstammeling van de draak, een oud Europees symbool dat we bijvoorbeeld nu nog op de vlag van Wales terugvinden.” Niets van. “Van deze ‘stelling’ is in elk geval niets te vinden op deze site over draken in de heraldiek noch op deze over het wapenschild van Wales”, zegt Peter Van de Ven. Volgens hem symboliseert de Vlaamse Leeuw de strijd van het christendom tegen de goddeloosheid, en vinden we dat ook terug in de oorspronkelijke versie van het De Vlaamse Leeuw-lied.

Hijsen de Congolezen in Matonge de Vlaamse Leeuw-vlag uit afkeer voor de Franstalige partijen PS en MR, het blijft vreemd dat ze (foto) zowel supporteren voor de N-VA als voor de PTB, de Franstalige tweelingbroer van de PVDA. N-VA en PVDA, twee partijen die toch diametraal tegenover elkaar staan. En waarom is Bart De Wever daar zo populair? Misschien moet Bart De Wever in Matonge in het Nederlands en in zijn beste Frans eens gaan vertellen dat niemand gediend is met de vernielingen en plunderingen die daar als uitloper van betogingen plaatsvinden. We begrijpen het wel, maar het is toch wat raar. In andere gevallen promoot het VB de Vlaamse Leeuw-vlag, nu heeft men niet graag dat men er in Matonge mee zwaait. Maar waarom doen ze dat daar? Wie ontrafelt Het geheim van Matonge?

In ’t Pallieterke wordt wekelijks verslag uitgebracht van de werkzaamheden in het Vlaams en het federaal parlement. Vaak met details die je niet in de kranten leest of uit de websites van die parlementen kan afleiden. Geen groot nieuws, wel smeuïge details die verraden dat de auteur een parlementslid, -medewerker of -journalist is met donkerbruine gedachten. Iemand die anders denkt dan hij zich wel eens toont.

Voor het volgend berichtje in ’t Pallieterke vorige week moet je niet noodzakelijk parlementslid, -medewerker of -journalist zijn, maar het is evengoed tekenend voor de mentaliteit bij de medewerkers van ’t Pallieterke. Onder de kop Islamitische opvolger lazen we: “Sven Gatz van Open VLD heeft vorige week in de commissie Cultuur van het Vlaams Parlement met een laatste vraag afscheid genomen van de grote politiek. In de plenaire vergadering kreeg hij een staande ovatie. Gatz blijft nog politiek actief in de gemeenteraad van Jette. Hij wordt directeur van de Belgische brouwers. We zullen er geen traan om laten. Maar het is een teken aan de wand dat Gatz wordt opgevolgd door zijn partijgenote Khadija Zamouri. Het zoveelste symptoom van de sluipende islamisering van de politiek en de samenleving.”

We kennen de religieuze overtuiging van Khadija Zamouri niet, laat staan of ze diepgelovig of ‘randkerkelijk’ is. Maar Khadija Zamouri is wel geboren in Antwerpen, en opgegroeid in de Sinjorenstad. In mei 2004 zat ze – zo leert even googlen – op televisie in een debat met Frank Vanhecke. De toenmalige VB-voorzitter poneerde er dat allochtone jongeren die  ‘zwaardere’ criminaliteit plegen gedenaturaliseerd moeten worden, en uit het land moeten gezet worden. “Terug naar hun eigen land.” Khadija Zamouri: “Naar waar?”, vermits haar kinderen hier geboren zijn. Waarop Frank Vanhecke sussend: “Als uw kinderen zich gedragen zoals onze kinderen dat doen, mag u bij ons blijven.” “Bij ons?”, zei Zamouri, “maar ik ben hier bij mij, mijnheer Vanhecke.” Frank Vanhecke, ’t Pallieterke en anderen kunnen er maar beter mee leren leven dat sommigen met een andere huidskleur en familienaam hier geboren en getogen zijn. En blijven.

Khadija Zamouri zei na haar eedaflegging als nieuw parlementslid (foto) in Het Nieuwsblad: “Ik woon in Koekelberg, op een boogscheut van de Molenbeekse Maritime-wijk en het reclamebedrijf BBDO (dat recent nog de groeiende onveiligheid aanklaagde, nvdr.). Dergelijke wijken duiken vaak op in de media vanwege samenlevingsproblemen. Die problemen moet je streng aanpakken. Maar in plaats van alleen over nultolerantie te spreken moeten we de jongeren daar kansen geven én ondersteunen. Zij zijn ondernemend, maar blijven vaak in de informele economie steken. Denk aan de vele pitabars of bazaartjes die na twee jaar failliet gaan. Met een minimum aan scholing en opleiding moeten we die mensen in het reguliere arbeidscircuit krijgen.”

Is dat geen vruchtbaarder doelstelling: mensen aan het werk zetten, in plaats van mensen uit het land te zetten waar ze geboren en getogen zijn?

De Morgen kopte gisteren op haar voorpagina Onleefbaar Molenbeek. Bedenker ‘Zonder Haat Straat’ zelf overvallen. Bij De Standaard maakte men het niet zo bont, zonder de zaken te minimaliseren – getuige het editoriaal gisteren.

“Nog voor hij de knop van de centrale vergrendeling kon indrukken, stapten twee mannen in de wagen van Niels Schreyers, de bedenker van de ‘Zonder Haat Straat’ (links op de foto). De ongewenste medereizigers dwongen de copywriter met een mes zijn bankkaarten en codes te geven. Reclamebureau Mortierbrigade beslist nu uit veiligheidsoverwegingen te vertrekken uit Molenbeek”, zo leidt De Morgen het artikel in. Niels Schreyers is geen alleenstaand geval. Niels Schreyers: “Ik overdrijf niet als ik zeg dat 80 percent van mijn collega’s al hinder ondervond in Molenbeek. Ingegooide autoruiten, gestolen boordpapieren, computertassen die werden afgerukt. (…) De gemeente moet ervoor zorgen dat je op het grondgebied van Molenbeek geen kans hebt om ongestraft een crimineel feit te plegen. Het klopt wel dat de meeste mensen in de buurt niet gediend zijn met de criminaliteit. Na de tijdelijke gijzeling – of hoe moet ik het noemen? – kwam er een afvaardiging van buurtbewoners met ons praten. Zij waren heel verontwaardigd. Ze hebben daarna een week als wijkvaders op de hoek op de uitkijk gestaan. Heel lief, maar daarna was alles weer bij het oude.”

Of Niels Schreyers nu anders naar zijn ‘Zonder Haat Straat’-campagne kijkt? Niels Schreyers: “Ik ben niet geradicaliseerd, sta nog altijd achter mijn idealen. Je kunt een hele wijk niet over één kam scheren terwijl het een minderheid is die de gemeenschap terroriseert.” Het zal wel nieuwswaarde hebben dat uitgerekend de bedenker van de ‘Zonder Haat Straat’-campagne gegijzeld werd door twee allochtonen, en het heeft ongetwijfeld nieuwswaarde dat men blijkbaar niet in staat is de criminaliteit in een deel van Molenbeek in te dijken. Werknemers van het reclamebureau BBDO, eveneens in Molenbeek gevestigd, heb er ook al last van. Maar de ‘Zonder Haat Straat’-campagne was geen geloofsbrief voor de geneugten van een multiculturele samenleving, en nog minder om criminaliteit te dulden. De ‘Zonder Haat Straat’-campagne was een “signaal tegen groeiend racisme en geweld”. Het was een noodzakelijk signaal na de moordende raid van Hans Van Themsche en de dood van Joe Van Holsbeeck voor een MP3-speler, van Bart Bonroy voor een geweigerde sigaret, en de al even zinloze dood van Yannick Amba-Bongelo in 2006 - 2007.

Anders dan een kop als Bedenker ‘Zonder Haat Straat’ zelf overvallen suggereert was die ‘Zonder Haat Straat’-campagne geen suggestie dat langs allochtone kant enkel maar engeltjes rondlopen. De nog lopende campagne Product van de multicultuur wil mogelijke oorzaken voor criminaliteit wegnemen, uiteraard niet het passief zijn van de overheid noch de criminaliteit zelf goedpraten.

We wilden hier vandaag nog iets schrijven over amnestie, maar het VB besliste daar anders over.

Brusselse burgemeesters reageren verontwaardigd op de VB-folder die nu in Brussel verspreid wordt. Volgens het VB is er niets mis met hun folder met “informatieve en zeer gevarieerde artikelen”. Het is maar wat men informatief en gevarieerd noemt. Op de voorpagina zucht men over de vervreemding en de teloorgang van “onze waarden”. De oorlog is niet ver weg: “Het multiculturele drama dat zich voltrekt, is dan ook de grootste bedreiging voor de maatschappelijke vrede. Onze stad is een laboratorium waar men zonder enige bescherming alsmaar gevaarlijker multiculturele experimenten uitvoert. Het ontploffingsgevaar van dit multiculturele kruitvat wordt met de dag groter.” Op blz. 2 wordt FDF-kopstuk Olivier Maingain afgebeeld als een nazi, en verder wordt huiselijk geweld gekoppeld aan de migratie (foto 1). Alsof er geen huiselijk geweld onder autochtonen zou zijn. Op blz. 3 wordt de onveiligheid bij het openbaar vervoer aangeklaagd, en België omschreven als het “medisch paradijs” voor “menig illegaal”. Op blz. 4 volgt een enquête waarbij je voor het invullen van een enquête over (on)veiligheid en goed bestuur beloond wordt met een zakmesje.

Het ding is naar verluidt vierenhalf centimeter groot en kan waarschijnlijk niet omschreven worden als een verboden wapen. Wat telt, is de symboliek van het zakmes. Vier jaar geleden, in maart - mei 2006, reageerde het VB nog defensief: het verdeelde raam- en deuralarmen (foto 2). In China, communistisch land waar men anders zo op afgeeft, gekocht. Het laatste wat je nodig hebt om je te beveiligen. Het eerste is immers de kwaliteit van je ramen en deuren, en de beveiliging bij je ramen en deuren. Het laatste middel om je te beveiligen is een alarm, maar dan meer dan de VB-prullen. Maar goed, het was een defensief gadget. Het volgende bij de veiligheidscampagnes van het VB waren filmpjes met – toen nog – Bart Debie in een hoofdrol. Rond de jaarwisseling 2009 - 2010 reed Bart Debie het land rond om zijn veiligheidsfilmpjes te vertonen. Hij wees erop dat men soms aanraadt een busje pepperspray op zak te hebben maar overvallers er vaak handiger mee omgaan. Debie ‘vergat’ te vertellen dat pepperspray een verboden wapen is. En nu deelt het VB zakmesjes uit (foto 3). 101 gadgets waren mogelijk, maar het VB kiest voor een steekwapen. Het model is klein, het symbool is groot.

In Searchlight wordt er deze maand ook al op gewezen: hoe meer stemmen de N-VA vergaart, hoe meer het VB extremer wordt. Al was het maar om toch nog in de kijker te lopen in de schaduw van Bart De Wever.

Frank Vanhecke bereidt zich voor op een toekomst als immobiliënhandelaar en geniet intussen van zijn rijkelijke Europese parlementaire wedde en voordelen, maar hoe is het intussen met de andere dissidenten bij het VB?

Karim Van Overmeire, die op 15 juli vorig jaar uit onvrede met de partijstrategie opstapte bij het VB, pakt voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar uit met het weinig originele Aalst Anders en Beter. Intussen blijft hij Vlaams parlementslid. In principe tot 2014. Federaal parlementslid Bruno Stevenheydens meldde op 4 augustus 2009 al aan het VB-partijbestuur om vele redenen ontslag te nemen bij het VB, maar hij hield zijn ontslag nog stil tot de aanloop naar de federale parlementsverkiezingen vorig jaar. Intussen is hij plaatselijk actief bij de N-VA, ook al heeft die partij eenzelfde janusgezicht als het VB als het op het behoud van het dorpje Doel aankomt. Maar hoe is het intussen met de Brusselse parlementsleden Johan Demol en Greet Van Linter? Op 28 april 2010 uit het VB gezet nadat ze in een brief gemeld hadden dat de Vlaams Belang-fractie in het Brusselse parlement vervangen werd door de ‘Vlaamse Democraten in Brussel’.

Johan Demol ging in 1976 aan de slag als lid van de toenmalige rijkswacht. Drie jaar later, in 1979, wordt hij opgenomen in de leiding van het extreemrechtse Front de la Jeunesse. Front de la Jeunesse dat onder andere in 1981 de lokalen van het progressieve blad Pour in brand stak. In 1994 wordt Johan demol politiecommissaris in Schaarbeek, waar hij opvalt door zijn hardhandige methodes bij het aanpakken van de criminaliteit. In 1998 wordt hij ontslagen nadat zijn verleden bij het Front de la Jeunesse bekend werd. Johan Demol wordt dan als stemmentrekker bij het VB binnengehaald (foto 1). Demol trekt in 1999 de VB-lijst voor de Brusselse Hoofdstedelijke Raad en verdubbelt daarmee het zetelaantal van het VB in die Brusselse Hoofdstedelijke Raad. Het VB rekende op het kunnen blokkeren van de werking van de Brusselse instellingen, maar werd net niet groot genoeg om daarin te slagen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 gaat het VB er zelfs op achteruit in Schaarbeek, en nadien ging het verder bergaf voor het VB in Brussel en Johan Demol in het bijzonder.

In juni 2009 legde Johan Demol in Humo – niet geheel onterecht – uit dat het VB in een stramien zit waar het niet meer uitgeraakt. John Demol stapte op uit het VB-partijbestuur, en in april 2010 vroeg het VB op haar beurt Demol om op te stappen uit het Brussels parlement omdat hij er niet meer wilde zetelen als VB’er. Johan Demol bleef echter zitten in het Brussels parlement, en Greet Van Linter vervoegde Demol naar de nieuwe fractie die Demol wilde oprichten. Dominique Lootens bleef als enige VB’er moederziel alleen achter in het Brussels parlement. Demol en Van Linter probeerden de centen en het personeel in te pikken dat verbonden is aan een fractie te kunnen vormen in het parlement, maar wetten en praktische bezwaren staan dat in de weg. Demol huurde daarop Matthias Storme in om een en ander juridisch uit te vlooien, maar voor zover bekend zonder resultaat. Financieel moet Demol zich geen al te grote zorgen maken. Hij is sinds 1999 parlementslid, en dat zal nog wel tot in 2014 duren. Bij zijn ontslag als hoofdcommissaris bij de politie in Schaarbeek verloor Demol zijn pensioenrechten, maar na een omslachtige juridische procedure kreeg hij die rechten terug. De kosten verbonden aan die lange juridische procedure werden gedragen door het VB.

Anders is het met Greet Van Linter (foto 2). Weliswaar als 55-jarige een jaartje ouder dan Demol maar met vijf jaar minder parlementaire anciënniteit heeft ze nog iets nodig na 2014. De regels in de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) zijn blijkbaar soepeler dan bij het Brussels parlement: volgens ’t Pallieterke slaagde Greet Van Linter erin zich te laten erkennen als fractieleidster van de tweekoppige fractie Demol-Van Linter – wat Van Linter alweer een extra centje oplevert. En blijkbaar kan ze nu terug een personeelslid tewerkstellen op kosten van de belastingbetaler, en dat werd de met enig tromgeroffel bij het VB opgestapte medewerker Francis Wouters uit Kapellen (in de provincie Antwerpen, tegen de grens met Nederland). Nu ja, volgens hardnekkige geruchten woont Greet Van Linter meer in Buggenhout (Oost-Vlaanderen) dan in Brussel. Wat belet dan een medewerker uit Kapellen als deskundige voor Brussel aan te werven? Frank Vanhecke zette eerder al Marie-Rose Morel op de loonlijst van het Europees parlement. Financieel moeten de ex-VB'ers zich niet meteen zorgen maken.

In juni 2009 zei Brussels parlementslid en gewezen politiecommissaris Johan Demol (foto 1) in Humo het VB geen toekomst meer heeft. In april dit jaar vroeg het VB Johan Demol en collega Greet Van Linter om op te stappen en plaats te laten voor hun opvolgers op de VB-lijst. Dat Demol en Van Linter in het Brussels parlement een eigen fractie wilden vormen onder de naam ‘Vlaamse Democraten Brussel’ was de druppel die de emmer deed overlopen.

Dominiek Lootens zit nu moederziel alleen als VB’er in het Brussels parlement. Het is van 1989 geleden dat het VB er nog alleen voor staat in het Brussels parlement, toen met een zitje ingenomen door Joris Van Hauthem. Johan Demol en Greet Van Linter dienden een aanvraag in om erkend te worden als nieuwe fractie in het Brussels parlement, maar het huishoudelijk reglement laat niet toe om nieuwe fracties te erkennen in de loop van een bestuursperiode. Bijgevolg lopen Demol en Van Linter een pak geld en ook personeel mis dat verbonden is aan het kunnen vormen van een fractie. Demol en Van Linter veranderden daarom van tactiek: naar eigen zeggen vormen ze geen nieuwe fractie, zijn zij nog steeds de VB-fractie, maar is de VB-fractie van naam veranderd naar ‘Vlaamse Democraten Brussel’. Benieuwd wie daar in trapt. Afgekort is 'Vlaamse Democraten Brussel' overigens VDB, initialen die men in Brussel goed kent.

Johan Demol en Greet Van Linter hebben nu professor en advocaat Matthias Storme (foto 2) onder de arm genomen om hun zaak te bepleiten. Matthias Storme was lid van het bestuur van de N-VA, maar nam daaruit in 2004 ontslag nadat het hem kwalijk werd genomen dat hij zei het bijna een morele plicht te vinden voor het VB te stemmen nadat die partij door een rechtbank veroordeeld was voor racisme. Matthias Storme was ook spreker op de laatste IJzerwake. Als advocaat onderscheidde Storme zich door onder andere de afschaffing van de antidiscriminatiewetten te bepleiten. Of Storme Demol en Van Linter terug aan een fractie en de daaraan verbonden voordelen kan helpen, is echter maar de vraag. Dat Demol nog altijd overhoop ligt met de partij die hem tot boegbeeld maakte om het Brusselse kiespubliek te veroveren, is wel duidelijk.

Wezembeek-Oppem is een Vlaamse gemeente in de rand rond Brussel waar met de jaren alsmaar meer Franstaligen zijn komen wonen. Groepen als Voorpost voeren er regelmatig actie tegen de verfransing van deze morzel Vlaamse grond, goed voor circa 13 500 inwoners. Twee Voorpost’ers werden vrijdagochtend 21 mei betrapt bij het bekladden van borden. Er waren toen al een vijftigtal borden onder handen genomen.

Het was niet de eerste keer deze maand dat borden beklad werden met zwarte graffiti (foto’s), of stickers gehangen werden over Franstalige woorden. De gemeentediensten hadden hun handen vol met het verwijderen van alle tags. Volgens waarnemend burgemeester François van Hoobrouck (MR-FDF, slechts waarnemend burgemeester omdat de Vlaamse regering hem niet wenst te benoemen na het overtreden van de Vlaamse taalwetten) waren de tags het werk van personen die niet in de gemeente Wezembeek-Oppem wonen. Hij lijkt gelijk te krijgen. Bart V. en Bart B., beiden 25 j., die vrijdagochtend op heterdaad betrapt werden met het aanbrengen van tags, wonen respectievelijk in Zaventem en Grimbergen.

Dat ze Voorpost-militanten zijn, verbaast niet. Het aanbrengen van slogans als Nederlands is het handelskenmerk van Voorpost. Dat ze niet de meest zachtaardige zijn, verbaast evenmin. Bart V. en Bart B. zijn bij het gerecht al bekend voor meer dan veertig feiten. In de woning van Bart V. vond de politie drie vuurwapens, bij Bart B. werd een telescopische matrak aangetroffen. Het parket heeft tegen de twee een aanhoudingsbevel uitgevaardigd. Volgens burgemeester François van Hoobrouck van Wezembeek-Oppem zullen de daders moeten opdraaien voor de kosten voor schoonmaak en herstelling. De gemeente heeft zich burgerlijke partij gesteld tegen de twee Voorpost-leden.

Tijdens het pinksterkamp van Voorpost het voorbije weekend hadden ze er zo een gespreksonderwerp bij. Bart B., bij wie een telescopische matrak werd gevonden, heeft niet alleen vrienden bij Voorpost en het VB, maar ook bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en rechts-radicale ‘autonomen’. Bart V., bij wie drie vuurwapens zijn gevonden, was tot eind vorig jaar secretaris van de  Vlaams Belang-afdeling van Zaventem. Volgens Hilde Roossens, voorzitster van het VB-Zaventem, stapte Bart V. rond Kerstmis op bij het VB. Roossens wilde niet toelichten waarom (“Ik ben zijn woordvoerder niet.”), en zelf was Bart V. niet bereikbaar voor commentaar.

Bart B. en Bart V. krijgen nu publiek steun van het N-SA. Ruben Rosiers: “Twee militanten van de actiegroep Voorpost, waar ook N-SA militanten kameraadschappelijke banden mee onderhouden, worden nu geconfronteerd met nultolerantie... omwille van taalactivisme! Geen in het wilde weg neersteken van mensen, geen homejackings, maar gewoon wat vandalisme met graffiti. Geeft dat soms blijk van een criminele organisatie (…)? Men zou het haast denken, want stande pede werd een huiszoeking bij de twee uitgevoerd. Of is dit soms een normale procedure die ze bij eender welke willekeurige grafittikunstenaar uitvoeren?” Eén keer op twee slaagt Ruben Rosiers erin “graffiti” juist te schrijven. Proficiat. Maar: Bart B. en Bart V. graffitikunstenaars? Of "gewoon wat vandalisme"?

Het zijn toch onvoorstelbare klungelaars aan de top van het VB. Dan hebben ze eens een veiligheidsspecialist in huis, Bart Debie (foto). Die er wel eens te hard tegenaan gaat. Die dezer dagen heel het land afrijdt voor de Veilig Ouder Worden-campagne van het VB. Gisterennamiddag in het kader van die campagne nog een lezing gaf in een naar zijn smaak veel te klein zaaltje in Kontich. Die intussen wel beseft dat hij niet de hele waarheid in pacht heeft, maar wie heeft dat wel? Die even de voeten op de grond houdt bij het opbod aan maatregelen die men suggereert voor de problemen in het Brusselse. Die daarmee de pers haalt. Een genuanceerd standpunt bij het VB is immers nieuws. Et voilà: Bart Debie moet van Bruno Valkeniers voortaan zwijgen over het veiligheidsstandpunt van zijn partij. 

Auteur-columnist Tom Naegels vond het ook één van de opmerkelijkste nieuwsfeiten van de voorbije week. Tom Naegels (gisteren in De Standaard): “Met al die verhalen over Brussel achter de kiezen, krijg ik bijna het gevoel dat ik in de provincie woon. Wat voor een Antwerpenaar, het moet gezegd, een betrekkelijk onwennige ervaring is. Een mens zou er jaloers van worden: amper enkele jaren geleden waren wíj de iconische grootstad, waar bij ieder incident de voltallige Vlaamse pers neerstreek, klaar om elke rondslingerende spuit, elke ingeslagen ruit, elke balorige tiener in het vizier te nemen. En kijk nu: onze criminaliteit stijgt met negen procent, en er kraait geen haan naar. Vertel vandaag dat je in Borgerhout woont, en het maakt evenveel indruk als Lummen of Waarschoot. Nee, in Kuregem, in Molenbeek, dáár word je gesac-jackt, dáár kun je de oorlogswapens zo op de markt kopen, dáár schelden ze je uit voor vuile Belg. 't Is gek hoeveel ik herken in de discussies over Brussel. Los van het feit dat de situatie in een aantal wijken daar een pak ernstiger is dan wat wij ooit gekend hebben, zie je precies dezelfde dynamiek ontstaan, inclusief het zwaaien met 'objectieve' criminaliteitscijfers die niet gestegen zijn, het opsommen van alle leuke kanten van de stad, het aanhalen van haar onderfinanciering, het verwijzen naar Johannesburg en New York waar véél ergere dingen gebeuren, de getuigenissen van inwoners die nog nooit iets meegemaakt hebben, de minachting voor 'dorps', 'bekrompen', 'arm' Vlaanderen dat zijn steden altijd al gehaat heeft, de ergernis over de pers die alleen opdaagt als er negatief nieuws te rapen valt, de verbijstering ook, omdat je je eigen stad niet herkent in de vele verhalen die erover verteld worden - en aan de andere kant de overdrijvingen, de oorlogsretoriek, de eindeloze reeks getuigenissen over overvallen en beledigingen op straat, en de bittere verwijten aan al wie lijkt te minimaliseren, zelfs al gaat het enkel om een gematigder woordgebruik. En daartussenin, geklemd tussen hamer en aambeeld, de frustratie van hen die een genuanceerd verhaal willen vertellen.

Omdat de ironie nooit de wereld uit zal zijn, behoort tot die laatste sinds kort ook Bart Debie. Je moet het ze nageven, die Belangers: tot op het laatst blijven ze anti-establishment. Is het establishment laks voor criminelen, dan pleit het Belang voor zero tolerance. Pleit ondertussen iederéén voor zero tolerance, dan zeggen ze bij het Belang: 'Jamaar ho, mensen: we moeten nu niet aan opbod doen.' 'De voorstellen kunnen niet straf genoeg zijn', schuddebolt Debie, ooit bijgenaamd 'Bartje Penalty' omdat hij als Antwerps commissaris het woord 'strafschop' wel erg letterlijk nam. 'We moeten redelijk blijven. Nultolerantie kan niet als bedoeling hebben om het gros van de brave Brusselaars - van welke origine ook - lastig te vallen.' Toen vielen wij helemaal uit onze stoel. Van welke origine ook! Een Belanger die erkent dat a) het gros van de Brusselaars braaf is, terwijl b) het gros van de Brusselaars Frans spreekt en c) op de socialisten stemt, en bovendien d) daaraan expliciet 'van welke origine ook' toevoegt. En dat komt van een man die zijn burgerrechten is kwijtgespeeld na een veroordeling wegen racisme. Al moeten we eerlijk zijn: De Standaard heeft daarin, bij het uitschrijven van het interview, een beetje vals gespeeld. Als je Debies oorspronkelijke opiniestuk leest, dan staat daar: 'Men zal moeten beginnen met het bepalen en benoemen van de aan te pakken doelgroep... Laat het ons maar meteen zeggen: de doelgroep bestaat vooral uit allochtonen.' Wat Debie bedoelde was dus: beperk de doelgroep van zero tolerance tot hen die overlast bezorgen, namelijk allochtonen, zodat de brave Brusselaars, van welke origine ook zolang het maar geen allochtonen zijn, niet lastiggevallen worden. Niettemin is het een opvallende omkering van tien of twintig jaar geleden: waar vroeger iedereen zijn standpunt matigde, soms op het minimaliserende af, omdat het Belang marktleider was in straffe taal, is het nu het VB zelf dat zijn standpunt moet aanpassen aan de mainstream, om ergens het verschil te kunnen maken: gaan we straffer, of tonen we ons net meer genuanceerd? Zelfs in een dossier dat voor het volle pond tot zijn corebusiness behoort. Wetende dat het Blok in Antwerpen de problemen weliswaar op de agenda heeft gezet, maar tegelijk ook hun oplossing fel bemoeilijkt, is dat voor Brussel een hoopgevende vaststelling.”

Het verhaal is nog een beetje straffer dan Tom Naegels schetst. In het originele opiniestuk van Bart Debie staat niet dat nultolerantie niet als bedoeling kan hebben dat het gros van de brave Brusselaars “-  van welke origine ook - “ daarmee lastig wordt gevallen. Neen, er staat dat het niet de bedoeling kan zijn dat de oudere Brusselaars “- n'importe quelle origine - “… Toen Debie zich laatst onder handen liet nemen in een welnesscenter in Dilbeek (“Dilbeek, waar Vlamingen thuis zijn”) liet Debie zich ontvallen: “Viviane, tu as des mains en or.” Debie wordt nog een echte Brusseleir.

We wezen hier eerder al op het uitgeput geraken van de VB-opvolgerslijst nadat de fractieleider en een ander raadslid opstapten uit de VB-fractie in de districtstraad van Berendrecht-Zandvliet-Lillo, het noordelijkst Antwerps district. Ook in Boom, waar Hans Verreyt VB-fractieleider is, geraakt de opvolgerslijst stilaan uitgeput. In Schaarbeek dreigen er nu ook problemen te komen voor het VB. Was dit echter het enige probleem, VB-voorzitter Bruno Valkeniers zou een gelukkig man zijn.

Nadat Brussels VB-boegbeeld Johan Demol (foto 1) uit onvrede opstapte uit het VB-partijbestuur, nam hij ook ontslag als gemeenteraadslid in Schaarbeek. In het Brussels parlement blijft hij voorlopig zetelen. Moeilijk kan dat daar trouwens niet zijn. Intussen is men in Schaarbeek op zoek naar een opvolger voor Demol in de gemeenteraad. Zijn opvolgster volgens de stembusuitslag, Anne-Marie Vanhauwaert, stuurde al tweemaal haar kat naar de gemeenteraad van Schaarbeek. De gemeente Schaarbeek schrijft nu de tweede opvolger aan. Het VB heeft maar 1 gemeenteraadszetel in Schaarbeek, op in totaal 47 gemeenteraadszetels. En eigenlijk niet eens een VB-lijst, want in 2006 werd er opgekomen onder de naam DEMOL.

Maar de problemen in Schaarbeek zijn natuurlijk niet de eerste zorg van VB-voorzitter Bruno Valkeniers. Vanuit Elsene kwam gisteren de mededeling “Bij deze laat ik u weten dat ik, Erik Arckens, Vlaams volksvertegenwoordiger voor het Vlaams Belang, mijn partij verlaat. Ik wens hierover geen enkele commentaar te leveren.” Erik Arckens (foto 2) was ‘de stille kracht bij het Vlaams Belang in Brussel’. Hij was meer de denker dan de doener. Zijn favoriet terrein was de cultuur. Zo pleitte hij in 2005 voor het intrekken van de subsidies voor de KVS. Volgens Arckens was dit Brussels toneelhuis te elitair, te multicultureel en te politiek geëngageerd. Prompt vonden ze bij het VB ook dat het Toneelhuis in Antwerpen en NTGent te elitair bezig zijn en evengoed beter op droog zaad gezet worden. Erik Arckens wilde gisteren zijn beslissing om zijn partij te verlaten niet toelichten. Anders dan bij Luc Sevenhans die ook al opstapte als VB-parlementslid zal het niet zijn omdat Erik Arckens vindt dat het VB een zachtere koers moet varen. Update. Eén dag later is Erik Arckens terug bij de schaapsstal gebracht. Door Filip Dewinter. Bruno Valkeniers kon Arckens niet bereiken, Dewinter wél. Een reden voor het ontslag uit noch voor de terugkeer naar het VB is medegedeeld.

In Sint-Joost-ten-Node, aan het Madouplein waar het VB haar hoofdzetel heeft, is de laptop van Bruno Valkeniers’ persoonlijke secretaris, Benjamin Moens, gestolen. Waarschijnlijk gaat het niet om een inbraak. “Op de videobeelden hebben we geen bruikbare sporen gevonden”, zegt Bruno Valkeniers. “Er zijn al een hele tijd werkzaamheden aan de gang, dus loopt er veel volk in en uit.” Het zullen toch geen Polen of erger zijn, maar rasechte Vlamingen die bezig zijn met die “werkzaamheden” in het VB-hoofdkwartier?! “De bewuste laptop was de nieuwste en modernste computer in het gebouw. Ik vermoed dat dat veeleer aan de basis heeft gelegen van de keuze. Ik ga hier geen politiek verhaal achter zoeken”, vervolgt Bruno Valkeniers. Feit blijft dat op de gestolen laptop gevoelige informatie staat. Bruno Valkeniers wordt intussen in ’t Pallieterke de wacht aangezegd: “Als zijn voorstellen door de volgende partijraad (zaterdag 28 november) nog eens worden weggestemd, staat hem fatsoenlijkheidshalve maar één ding te doen: ontslag nemen. Wat kan hij anders doen, als hij als partijvoorzitter twee keer gedesavoueerd wordt? Op zijn stoel blijven zitten in de wetenschap dat zijn gezag nul komma nul is?” Het is nochtans niet de gewoonte van 't Pallieterke om kritiek te leveren op Valkeniers