Anti-Fascistisch Front / Verzet

In een debat voorbije zondag op de Antwerpse regionale televisiezender ATV kondigde VB’er Philippe Van der Sande (foto 1) aan de beweging ‘Christenunie’ op te richten die een stemadvies gaat geven bij de gemeenteraadsverkiezingen later dit jaar. In het bijzonder wordt gemikt op “het deel van de achterban van de CD&V dat het onaanvaardbaar vindt dat hun mandatarissen, wegens de postjes, op de islamo-socialistische lijst van Patrick Janssens zijn gaan staan.” Christenunie zou oproepen om voor sommige VB’ers te stemmen, eventueel voor sommige N-VA’ers.

Aanleiding voor het debat was het ultrakatholiek protest tegen de opvoering van On the concept of the face, regarding the son of God van Romeo Castellucci. Antwerps schepen voor cultuur én praktiserend katholiek Philip Heylen heeft het toneelstuk gezien en verdedigt de artistieke vrijheid om het toneelstuk op te voeren. VB-fractieleider in de Antwerpse OCMW-raad en perswoordvoerder van Filip Dewinter Philippe Van der Sande heeft het toneelstuk niet gezien en verdedigt het protest tegen de opvoering. Geheel in de lijn van andere kruisvaarders met een bruine achtergrond zoals Alain Escada. Intussen heeft overigens ook de Antwerpse bisschop Johan Bonny de voorstelling gezien. Hij hield een positieve indruk over van het toneelstuk en de makers. Philippe Van der Sande begon het debat op ATV met de mededeling dat hij er niet zat als VB’er (“Het VB is een niet-confessionele partij.”) maar binnen de kortst mogelijke tijd haalde Van der Sande uit naar de CD&V’ers die samen met de SP.a’ers van Patrick Janssens op één lijst naar de gemeenteraadsverkiezingen trekken. “De islamo-socialistische lijst van Patrick Janssens.” Tenzij CD&V’er Marc Van Peel intussen moslim is geworden, is anders nog geen naam van een moslim bekend die op de lijst zou staan.

Bij het VB gebeurt zelden iets dat niet vooraf doorgepraat is, en het idee van de Christenunie was dan ook vooraf met Filip Dewinter besproken. Eerder startte Philippe Van der Sande, onder andere samen met Tanguy Veys, met de ‘Beweging voor Christelijke Solidariteit’ die een laatste keer het nieuws haalde door aartsbisschop Léonard te steunen voor enkele bekritiseerde uitspraken over homo’s en aids. Onlangs is Philippe Van der Sande ook gestart met een cursus waarin hij mensen gedurende tien sessies uitlegt wat het ware geloof inhoudt. Philippe Van der Sande (in Gazet van Antwerpen): “Dat gaat over God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Over bidden. Hoe je dat doet en waarom. Veel zogenaamde christenen, die je nu terugvindt bij KAJ of ACW, zijn dat vergeten. In feite zijn dat socialisten, zonder dat ze dat zelf beseffen.” Alhoewel het weinig christelijk is, speelt Philippe Van der Sande wel meer de man dan de bal. Tijdens het ATV-debat zondag haalde Van der Sande er de in oktober overleden vader van Philip Heylen bij. Wat Philip Heylen ervan zou vinden als de Christusfiguur op het toneel zou vervangen worden door zijn overleden vader? “Want voor mij is Christus òòk een vader.”

Philip Heylen wil over het betrekken van privé-zaken in de politiek een gesprek met Filip Dewinter. Die liet weten open te staan voor een gesprek, maar er niet aan te denken excuses aan te bieden. Dewinter maakt zich anders niet sympathiek met zijn perswoordvoerder. Met zijn Christenunie gaat die zeggen welke goede katholieken op welke lijsten gesteund kunnen worden, maar daar kan natuurlijk geen steun bij zijn voor ketters als Filip Dewinter en Anke Van dermeersch, de nummers 1 en 2 van de VB-lijst in Antwerpen. Een geluk bij een ongeluk is dat er geen grote stemmenverschuivingen moeten verwacht worden met de Christenunie. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1994 pakte ex-CVP’er Jos Mees in Antwerpen uit met de ‘Christelijke Volksbeweging’. Jos Mees (foto 2) was een populaire figuur – onder andere door zijn Dag van de Vriendschap die hij jaarlijks organiseerde samen met de onlangs overleden Bond Zonder Naam’er Phil Bosmans – maar haalde met Christelijke Volksbeweging amper 5 000 stemmen, 1,7 % van de stemmen. We zijn intussen 18 jaar later. Het merendeel van Mees’ kiezers is intussen overleden, en het bestuur van KVHV-Antwerpen zou sowieso voor katholieke VB'ers stemmen. So what ?

De Duitse regering heeft voorbije woensdag ingestemd met het voorstel een database aan te leggen met de gegevens van extreemrechtsen die bereid zijn geweld te gebruiken. Een paar dagen eerder was bekend geworden dat zowat 25 000 Duitsers lid zijn van een extreemrechtse organisatie, waarvan een 9 500 bereid zouden zijn geweld te gebruiken. Donderdag besloot de Duitse Bondsdag unaniem tot een parlementaire enquête naar de omgang van de politie en inlichtingendiensten met extreemrechts. Aanleiding is de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) die tien jaar lang ongestoord kon moorden, bomaanslagen plegen en banken overvallen.

Het is puur toeval – want aan de film is meer dan twee jaar gewerkt – maar net nu is de film Die Kriegerin in Duitsland in roulatie gegaan (foto). Een film over een jonge vrouw die zich met hart en ziel in het neonazimilieu stort. David Wnendts, voor wie dit zijn speelfilmdebuut is, heeft voor zijn film uitvoerig gesproken met jonge vrouwen uit het neonazimilieu. Uit hun levensgeschiedenis heeft hij zijn hoofdpersonage Marisa samengesteld: een van agressie spetterende twintiger in neonazioutfit die even hard als haar kaalkoppige vrienden inhakt op allochtonen. Op de achtergrond spelen een foute opa en een depressieve moeder een rol. Het is een sterke film geworden, vooral dankzij de reeds voor haar acteren bekroonde Alina Levshin die met groot gemak het hele spectrum van haat, agressie en pijn, tot en met liefde, twijfel en mededogen op haar gezicht tovert. David Wnendt en Alina Levshin hopen dat de film veel discussie zal losmaken, en vooral ook op scholen zal worden vertoond en besproken.

In het neonazimilieu treden vrouwen hoe langer hoe zelfbewuster op. Ook in hun outfit ontwikkelen ze eigen stijlen. Zoals bijvoorbeeld de 'skingirls', die hun haar millimeteren, maar aan hun slapen en van achteren al dan niet geverfde slierten laten groeien. Ook ‘Marisa’ tooit zich met zo'n kapsel én met de nodige eenduidige tatoeages. Dat laatste maakt een verschil, want er zijn ook ‘skingirls’ die daarentegen antifascistisch zijn. De skingirls zijn ook maar een kleine subcultuur. Foto’s van betogingen laten een grote verscheidenheid aan neonazivrouwen zien. Vrouwen maken, volgens onderzoekster Rena Kenzo, inmiddels bijna twintig procent uit van de extreemrechtse scene in Duitsland. Het aandeel van vrouwen in gewelddelicten ligt lager. Volgens de politie is dat tussen de vijf en de tien procent. Er zijn nog veel vrouwen bij die zich tot hun traditionele rol van verzorger en moeder beperken. Maar steeds meer vrouwen vinden elkaar in aparte organisaties. Sommige groepen accepteren zelfs lesbische vrouwen, terwijl onder extreemrechtse mannen homoseksualiteit nog altijd taboe is en vooral agressie oproept. Vrouwen nemen ook steeds vaker organisatorische taken op zich. Gehuld in gewone kleding huren ze bijvoorbeeld zalen voor bijeenkomsten. Dat is ook wat Beate Zschäpe deed bij de NSU. Zij huurde de garage waar de politie later propagandamateriaal, wapens en explosieven ontdekte. Over haar verdere rol bij de NSU is nog niets bekend. Tweeënhalve maanden na haar aanhouding zwijgt ze nog steeds als een graf, wat er toch op wijst dat ze meer is dan een meelopertje.

Op het proces rond de Blood and Honour-groep genoemd naar haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET) wees vorige maandag één van de advocaten van de verdediging er nog op dat onder de zeventien die voor de rechtbank gedagvaard zijn, geen enkele vrouw is. Vrouwen zouden een kalmerende invloed hebben, en een gevangenisstraf voor zijn cliënt zou dan ook contraproductief zijn. Uit andere getuigenissen blijkt dat vrouwen hun man verlaten hebben omdat hij zich met BBET en/of wapenhandel inliet. Waardoor de man helemaal op de dool ging. Vrouwen actief in Vlaamse extreemrechtse kringen, ze zijn er maar hun aandeel lijkt ons toch kleiner dan de twintig procent in Duitsland. Maar ze zijn er. Niet te beroerd om naar neonazibetogingen in Nederland en Duitsland te trekken, en klant te zijn van ISD Records. Het wordt Vlaanderen niet bespaard.

• Trailer van Die Kriegerin.

Het regende pijpenstelen op Reggae Geel het voorbije weekend. “De zondvloed stopte pas toen (…) Linton Kwesi Johnson (LKJ, foto) op het podium verscheen, de bekende dubdichter met het hoedje. Hij doet nog altijd hetzelfde als dertig jaar geleden, enkele van zijn meest militante gedichten ritmisch voordragen, terwijl de Dennis Bovell Dub Band de perfecte soundtrack verschaft, een geactualiseerde uitvoering van de oude dubs, met jazzy breaks en arrangementen. Veruit de beste muzikanten van het weekend, en LKJ linkte zijn werk zowel aan de Noorse aanslagen als aan het opkomende racisme in Europa”, schreef De Standaard. “Linton Kwesi Johnson bracht een romantische set”, schreef Gazet van Antwerpen. Het spreekt elkaar niet noodzakelijk tegen, maar het verschil van recensie is wel groot.

We waren er zelf niet. Zaterdag lazen we in De Standaard wel een interessant interview met de in Engeland wonende Linton Kwesi Johnson (59 j.). Twee fragmenten: “Ik denk dat mijn onderwerpen altijd actueel zijn gebleven. Fascisme en racisme zijn nooit weg geweest uit de westerse maatschappij. Het National Front is opgegaan in de British National Party, en met de English Defense League hebben we ook een expliciet anti-islamitische groepering. Wij, de zwarte en Aziatische gemeenschappen in Groot-Brittannië, zijn altijd alert gebleven voor racistische moorden en aanvallen. Zeker nu populistische politici het fascistische vuur brandend houden met vijandige en denigrerende uitspraken over migranten. Het is een voortdurende strijd die we moeten voeren, overal in Europa. In Noorwegen hadden we te maken met de zoon van een welgestelde familie, a middle class boy, maar volgende keer kan het even goed een arbeidersjongen zijn die door het lint gaat, omdat hij geen hoop meer ziet op een beter bestaan en een zondebok zoekt.'”

LKJ had vorige week moeten optreden in Noorwegen, mét band, maar het festival werd afgeblazen. Op één avond na, waar de dichter alsnog een korte soloset bracht. “De mensen waren zeer aandachtig en waardeerden mijn bijdrage. Een gedicht als New Crass Massakah (over een racistische moordpartij in Londen in 1981, red.) is heel toepasselijk op die verschrikkelijke dubbele aanslag. Lang geleden en op een kleinere schaal, dertien slachtoffers. Geen machinegeweren, maar brandstichting. Geen blanke, maar zwarte jongeren. En toch hetzelfde fascisme. Die historische verbanden mogen we niet uit het oog verliezen.” Opmerkelijk is dat Johnson nooit praat of dicht over rastafari, toch een wezenlijk onderdeel van de reggaecultuur die hij zo bewondert. “Ik ben geen religieuze persoon. In de geschiedenis van het zwarte volk heeft godsdienst volgens mij vooral een negatieve invloed gehad. Sommige religieuze mensen hebben een paar goede dingen gedaan, maar daar blijft het bij.”

Het interview werd afgenomen vóór de rellen in Tottenham en elders in Engeland. Rellen waar extreem-rechts al te graag over bericht. Om wat te bewijzen? “De daders van de rellen zijn vooral allochtoon, de politie is vooral blank”, wist RechtsActueel in een eerste bijdrage. Maandag was men al zover om te wijzen op de oververtegenwoordiging bij de criminaliteit van "zwarten".  En de immigratie van niet-Europese vreemdelingen as such. Over de harde besparingen die de regering-Cameron doorvoert: geen woord. Voor elke job die er aangeboden wordt, zijn er vijftig kandidaten. In dat klimaat komen er besparingen, waardoor bijvoorbeeld driekwart van de jeugdclubs nu met sluiting bedreigd worden. Professor John Pitts waarschuwde eind juli al in The Guardian dat de besparingen in de jeugdsector ernstige gevolgen kunnen hebben. Een mening die gedeeld werd door werkers bij lokale besturen. "Diensten worden niet van jongeren afgenomen, maar van arme jongeren. Dat leidt tot meer antisociaal gedrag en vandalisme", waarschuwde John Pitts toen alles nog rustig leek. Na een politieschot ontplofte het kruitvat.

Volgens deze Vlaming in Londen profiteren criminelen van de situatie maar is er ook de groeiende kloof tussen rijk en arm die voor hoogoplopende spanningen zorgt. Succes in de strijd voor sociale rechtvaardigheid zal de strijd tegen racisme en fascisme versterken. Het omgekeerde is ook waar: achteruitgang op sociaal vlak, kan het racisme en fascisme groter maken. Racisten en fascisten zijn dan ook nooit voortrekkers in de sociale strijd.

Het ontslag van Karl van den Broeck als hoofdredacteur van Knack sloeg vorige week maandag in als een bom in de mediawereld. Maar anders dan het ontslag van een Antwerpse politiecommissaris was het geen voorpaginanieuws bij de kranten. Anders dan over de Antwerpse recherchedienst kregen we ook geen verhalen te lezen over het leven op de Knack-redactie. Het functioneren van de redactie van een belangrijk Vlaams weekblad heeft nochtans evengoed maatschappelijk belang als het functioneren van een lokale opsporingsdienst.

Waarschijnlijk is het aan Karl van den Broeck te danken dat deze zomer in Knack voor het eerst sinds Pest in ‘t Paleis (1983) opnieuw een politieke strip gepubliceerd wordt. Van den Broeck zorgde twee jaar geleden alleszins voor de beste Knack-cover dat jaar door na een reeks ontsnappingen uit Belgische gevangenissen GAL een cover te laten tekenen geïnspireerd op de Daltons. De strip in Knack heet Schuimslagers, en is werk van Charles Cambré en Marc Legendre. Charles Cambré leerde tekenen op bierviltjes. Zijn ouders hadden een café in Herenthout, in de Kempen – met een zaaltje achteraan waar onze chef AFF/Verzet-blog in 1978 nog Dire Straits aan het werk zag. Intussen tekent Charles Cambré voor Studio Vandersteen. Daarnaast maakt hij onder andere cartoons, waarbij inspiratie wel eens wordt aangereikt door Marc Legendre. Marc Legendre die onder het pseudoniem Ikke debuteerde met de strip Biebel. Werk dat hij intussen ontgroeid is want tegenwoordig maakt Marc Legendre vooral grafische romans.

In Knack werd Schuimslagers aangekondigd als: “Wanneer de Europa aan de grond loopt, kunnen de opvarenden alle hulp gebruiken. Het jammere is, ze zijn in België gestrand.” Met in de hoofdrollen: Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, Herman Van Rompuy, Yves Leterme, Bart De Wever, Elio Di Rupo, Guy Verhofstadt, Daniel Cohn-Bendit, Joëlle Milquet, Olivier Maingain, Karel De Gucht, Didier Reynders, Siegfried Bracke en anderen. Of Filip Dewinter ook verschijnt in de strip weten we niet – anders dan Bart Debie en Rob Verreycken denken werkt geen Knack-redacteur ook bij de redactie van AFF/Verzet. Morgen zien we het wel in de volgende aflevering van Schuimslagers. We zagen al wel de N-VA'ers Jan Peumans en Vic Van Aelst in Schuimslagers. Maar Filip Dewinter? In het vorig jaar voor de ECI-boekenclub gemaakt boekje Beevee! hadden Charel Cambré en Marc Legendre wel een pagina voorbehouden voor Filip Dewinter (foto, klik hier voor een grotere versie).

Filip Dewinter die altijd lang moet wachten in de buurtwinkel, omdat hij “Eigen volk eerst!” roept… waarna een in djellaba geklede man “Dankoe minier De Winter” zegt, en meteen twee kilo bananen bestelt bij winkelier Hassan. Heerlijke humor.

We hebben ons eerder al afgevraagd of de N-VA op cultureel vlak niet de VB-toer opgaat. In Turnhout hebben de plaatselijke afdelingen van N-VA en VB alvast een gezamenlijke persmededeling verspreid over het 11-juliprogramma van het Turnhoutse stadsbestuur voorbije maandag.Volgens Paul Meeus (foto 1), VB-gemeenteraadslid en -personeelslid, is de gezamenlijke persmededeling van het VB samen met een andere partij, in casu de N-VA, een primeur voor ons land.

In de gezamenlijke persmededeling wensen Tom Versmissen (voorzitter van N-VA Turnhout) en Paul Meeus (VB-fractieleider in de Turnhoutse gemeenteraad) “hun ongenoegen te uiten over het programma dat het stadsbestuur voorzien had in de raadszaal maandagmiddag naar aanleiding van het 11-juli-gebeuren.” Volgens hun persmededeling vatte burgemeester Stijnen het programma aan “met een korte, eerder kleurloze speech”. Daarna volgde “de boeiende en bezielde bijdrage van Leo Van Mierlo (VOS)”, maar vervolgens liep het helemaal mis. Er “volgde een veel te lange toespraak van veertig minuten door professor-historicus Frans-Jos Verdoodt, die vooral geschiedkundige feiten van 700 jaar geleden aanhaalde en onder meer een federale staat met 4 gewesten bepleitte... Vele aanwezigen waren het niet eens met zijn standpunten en verlieten prompt de zaal.”

“De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen voor een culturele bijdrage door schrijfster Kristien Hemmerechts (foto 2). Toen zij tijdens haar gedichten voornamelijk sprak over penetratie, condooms, fecaliën en het liefdesspel verlieten op hun beurt ook nog de resterende families met kinderen en meerdere ouderen de raadszaal. N-VA Turnhout en Vlaams Belang Turnhout begrijpen niet dat het stadsbestuur de regie van de Vlaamse Feestdag niet in eigen hand hield waardoor deze dag voor Vlamingen nu in mineur is geëindigd, een ware kaakslag voor de Turnhoutenaar en zijn stad.”

Kristien Hemmerechts is verbaasd over de reactie. "In mijn voorstelling doet een personage een lofbetuiging aan alles in onze schepping. En geef toe: je hebt een serieus probleem als je niet naar het toilet zou kunnen. Het optreden gaat over liefde, leven, lust en dood. Er vallen daarin woorden als penis en overspel, maar kinderen mogen dat toch horen?" Burgemeester Francis Stijnen (CD&V) was ook aanwezig op de viering. Hij geeft toe dat het taalgebruik van Hemmerechts nogal direct was. "Ik kan begrijpen dat sommige mensen daar aanstoot aan nemen, maar dat ligt voor iedereen anders." en: "Misschien was het optreden minder geschikt voor een breed publiek."

Het optreden van Kristien Hemmerechts kwam uit het aanbod van de Vlaamse Gemeenschap. Het was niet speciaal afgestemd op de 11-juliviering. "De organisatie boekte een bestaand programma en vroeg niet om een aangepast optreden", zegt Kristien Hemmerechts die naar eigen zeggen “achteraf alleen maar positieve reacties” kreeg. Burgemeester Francis Stijnen weet: "Vorig jaar kozen we voor een luchtig programma. Dit jaar gooiden we het over een andere boeg en was het iets zwaarder. Bovendien was de zaal erg warm en was het programma al wat uitgelopen. Ik denk dat veel mensen daardoor afhaakten. Volgend jaar kiezen we weer voor iets luchtigs."

Hopelijk wordt het programma volgend jaar niet té luchtig, of N-VA en VB Turnhout gaan zich verplicht voelen weer een boze persmededeling te verspreiden. We hebben het ooit meegemaakt dat een deel van het publiek in het cultureel centrum De Warande opstapte omdat er naakt op het podium te zien was. Maar ja, dat was ook een voorstelling van Het Toneelhuis uit het Antwerpen.

Bij het VB knalt op een aantal plaatsen Den boom in van Katastroof door de boxen naar aanleiding van de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op 11 juli op te stappen bij het VB. Dé bij het VB favoriete in het Antwerps zingende groep blijft echter De Strangers van wie het VB pas nog een cd met rechts-populistische liedjes liet persen.

De cd werd gepromoot in het VB-magazine Antwerps Nieuws dat in 220 000 brievenbussen in Antwerpen wordt gestopt. De eerste persing van 2 000 exemplaren van de nieuwe Strangers-cd is naar verluidt al uitverkocht. “Het gaat over een collectie van tweeëntwintig niet-politiekcorrecte en anti-politieke liedjes”, vertelde Georges Puttemans, secretaris van het VB-Wilrijk, laatst in Het Laatste Nieuws. “Ik ben al sinds de jaren zestig fan en kreeg het idee om al hun protestliedjes te verzamelen. Ik heb de De Strangers gecontacteerd en ze gingen akkoord.”

“Ik heb wel gevraagd om de titel en de hoes te veranderen”, zegt Nest Adriaensen (70 j.), de benjamin van De Strangers. “Aanvankelijk zou de cd Vlaams heten en stond er een Vlaamse Leeuw op.” En nu niet? Op de hoes staan nu De Strangers verkleed als ridders die een vlaggenstok met een Vlaamse Leeuw willen rechtzetten. In 1992 traden De Strangers op tijdens een feest van het Vlaams Blok, precies één jaar na de Zwarte Zondag van 24 november 1991 (foto). “Dat hadden we niet moeten doen”, zegt Nest Adriaensen nu. “Maar dit is anders.” Hoezo? Een cd die alleen, minstens in de eerste plaats, verdeeld wordt door een politieke partij. Laat men zich dan niet voor de kar van die partij spannen? De Strangers: ze zijn al wat slimmer geworden, maar nog niet echt slim.

De ‘foute liekes’ van De Strangers of de ‘foute liedjes’ van Yves Leterme die vorige week donderdag het nieuws haalden? Dan toch maar die van Yves Leterme: Eviva España, Pour un flirt en Hé, lekker beest.

“Wij hebben in de partij de laatste dertig jaar onze stijl niet aangepast. Filip Dewinter blijft vasthouden aan het ‘vuilgebekt’ zijn. Ik ben van mening dat men de waarheid moet kunnen vertellen, maar men moet dat doen met woorden die overtuigen, en niet met woorden die shockeren”, zei Francis Van den Eynde vorige vrijdag in Vandaag op Radio 1. Dewinter blijft inderdaad 'vuilgebekt'. Dat blijkt uit zijn reactie op de elektrocutie van een Oost-Europese koperdief, de tweets over zijn hond die Elio Di Rupo het hoofd afbijt en de jongste cd van De Strangers waarvoor het VB-blad Antwerps Nieuws reclame maakt (foto).

Voor wie ze niet kent: De Strangers is een in de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw populaire groep die in het Antwerps dialect eigen teksten zong op bekende hit-melodieën. Gigi L’Amoroso van Dalida werd Schele Vanderlinden. Paloma Blanca van George Baker Selection werd Oh Mijnen Blauwe Geschelpte. Enzomeer. Hun grootste hit was Bij de rijkswacht, op de melodie van In the Navy van The Village People. De Strangers namen ook wel liedjes op die ‘maatschappijkritisch’ waren. Tegenwoordig zou men eerder spreken van ‘populistisch’ zijn. Een optreden van De Strangers op een Vlaams Blok-conventie op 24 november 1992, precies één jaar na de eerste verkiezingsuitslag die als een Zwarte Zondag de geschiedenis in ging, zorgde voor verontwaardiging. Brachten ze al aangebrande teksten, door die ook nog eens te zingen op een VB-partijfeest leek het alsof De Strangers het VB en haar gedachtegoed steunde. De Strangers ontkenden enige sympathie voor het VB, maar het kwaad was geschied: weinig organisatoren wilden De Strangers nog in huis halen.

Pas vijf jaar later, als De Strangers bij hun 45-jarig bestaan een ster krijgen in het Antwerpse bioscoopcomplex Metropolis, wordt er opnieuw geapplaudisseerd voor De Strangers. Spreekster bij die gelegenheid is de Antwerpse burgemeester Leona Detiège (SP). Door haar opvolger Patrick Janssens (SP.A) worden De Strangers nog meer uit de verdomhoek gehaald. In 2005 spelen ze op het Bal van burgemeester Patrick Janssens, een reünieconcert want de groep is in 2002 officieel gestopt met optredens. Ook de progressieve auteur-columnist en ombudsman van De Standaard Tom Naegels is een fan van De Strangers. De twintig cd’s tellende box Al ons liekes werd een paar jaren terug in een mum van tijd uitverkocht. De revue Azzek nog zou trouwen bracht recent zestig van de populairste liedjes van De Strangers in herinnering… maar niet de ‘maatschappijkritische’. Die rechts-populistische liedjes worden nu verspreid door het VB.

“Recent werd door fans van De Strangers in samenwerking met De Strangers de cd ‘De Strangers. Stoute Liekes’ op de markt gebracht”, lezen we op de achterkant van het juni-nummer van het VB-magazine Antwerps Nieuws. “Deze cd brengt alle niet-politiekcorrecte liedjes van De Strangers gaande van Vivan de vakbond over Borgeri Borgerocco tot De ziekekas. De Strangers hekelden de voorbije decennia de vaderlandse politiek met tientallen parodieën, leuke teksten op bekende melodieën. Bij het Vlaams Belang kan u de nieuwe cd verkrijgen voor 10 euro per exemplaar.” Men krijgt hierna het rekeningnummer van het VB-Antwerpen mee, en de adressen en openingsuren van de drie VB-secretariaten in Antwerpen. Overigens is de cd alleen daar te verkrijgen. Zaterdag hebben we in drie grote platenzaken in Antwerpen gezocht naar de Stoute Liekes-cd. In slechts één van de drie zaken vonden we cd’s van De Strangers, maar ook daar niet de Stoute Liekes.

De Strangers hebben zich na hun optreden bij het VB in 1992 altijd verdedigd met dat ze voor iedereen optreden (zie ook deze Canvas-documentaire),  maar nu de meest ranzige liedjes uitbrengen en laten verdelen door de meest ranzige partij. Het zegt veel over De Strangers, maar ook over het VB.

Zaterdag wordt in Antwerpen de achtste stripmuur ingehuldigd (foto). Afwisselend wordt ruimte gemaakt voor kwalitatieve stripauteurs (Jan Bosschaert, Ilah…) en populaire stripauteurs (Willy Vandersteen, Merho…). Deze keer is Jef Nys, auteur van Jommeke, aan de beurt. Gemeenteraadslid-volksvertegenwoordiger Jan Penris, de Jommeke van het VB, legde in de Antwerpse gemeenteraad in 1997 uit wie Jommeke is.

Jan Penris: “Wie is Jommeke? Jommeke is een stripfiguur die geboren is aan de linkerzijde van de christendemocratische beweging. (De Jommeke-strip verscheen voor het eerst in de toenmalige met de christelijke arbeidersbeweging verbonden krant  Het Volk, red.). Jommeke is dus geen Kuifje. Kuifje is wel degelijk geboren uit een rechtse pen. Jommeke is geen Kiekeboe. Jommeke is eerder de volksheld van jongere lezers terwijl Kiekeboe voor iets oudere lezers is bestemd, al was het maar omdat deze stripfiguur zich door tamelijk wulpse dames laat omringen. Jommeke is ook geen Nero. Nero situeert zich meer op het vlak van de politieke satire. Jommeke is al evenmin Suske en Wiske omdat Jommeke geen diepgaande maatschappelijke boodschappen wenst te brengen.”

Aanleiding voor dit exposé was dat Jef Nys in die dagen de stad Antwerpen een beeld van zijn stripheld wilde cadeau doen, maar niet akkoord was met de plaats waar het zou opgesteld worden. Jan Penris sprong in de bres voor Jef Nys. Penris vond dat het Jommeke-standbeeld niet naar een andere gemeente mocht verhuizen omdat het Jommeke-standbeeld past bij “de grootsheid van onze stad”. Schepen Eric Antonis legde uit dat de commissie Beeld in de Stad adviseerde het beeld te aanvaarden mits het niet te groot zou zijn, geplaatst zou worden op een lage sokkel en op een plaats waar veel kinderen komen. Het college besliste daarop het beeld te plaatsen aan de nieuwe speeltuin in het Stadspark. Maar dat vond Jef Nys geen goed idee. Schepen Antonis: “Waarom het beeld niet in het Stadspark mag worden geplaatst, heb ik alleen in de pers vernomen.” Eén van de bezwaren zou zijn dat “tachtig percent van de stadsparkbezoekers Joden zijn met hun kinderen. Neem het mij niet kwalijk dat ik het hiermee moeilijk heb.”

Jaren later zei Jef Nys in De Morgen dat hij het Jommeke-standbeeld niet in het Stadspark wilde omdat het destijds een slechte reputatie had als pleisterplaats voor drugsgebruikers. Jan Penris stelde in 1997 voor om het beeld van Jommeke, als Jef Nys het niet in het Stadspark wenste, dan maar aan de voetgangerstunnel naar Linkeroever te plaatsen. Nochtans geen plaats die een pleisterplek is waar kinderen veilig kunnen spelen en ravotten. Niet wegens mogelijk drugsgebruik, maar omwille van het verkeer rond het pleintje aan de voetgangerstunnel. Penris kreeg voor zijn voorstel de steun van de Vlaams-Blokfractie, maar niet van de andere gemeenteraadsleden. Uiteindelijk verhuisde het standbeeld naar Middelkerke.

Veertien jaar na de interpellatie van Jan Penris krijgt Jef Nys een prachtige stripmuur in Antwerpen. Jan Penris heeft er geen enkele verdienste aan. De eer komt Linda Torfs (Mekanik Strip) en ex-gemeenteraadslid Johan Bijttebier toe. En zo komt alles toch nog goed aan de Schelde.

Beleefde Filip Dewinter laatst “een leuk begin van de dag” toen hij de elektrocutie van een Oost-Europese koperdief vernam, gisteren kon de lol ook niet op.

Filip Dewinter stuurde gisteren naar zijn Twitter-volgers eerst een foto van zijn Duitse herdershond Ako die zijn tanden had gezet in een rubberen kip met rode strik (foto 1). Het begeleidend commentaar was: “Mijn Duitse herder Ako heeft geen jaar nodig om Di Rupo aan te pakken! A little less conversation…” Hierover opgebeld reageerde Dewinter met: “Subtiel? Goh. Het is gewoon een grapje. De kip komt uit een hondenspeciaalzaak, met kostuum en rode strik. Maar neen, ik vind niet dat we Di Rupo in de strot moeten bijten. Ik vind wel dat Vlamingen hun tanden moeten laten zien." De belangrijkste mededeling volgens Dewinter is 'a little less conversation'. "In plaats van eindeloos te palaveren moet Bart De Wever de stok achter de deur durven gebruiken. Hij moet klaar en duidelijk dreigen met het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid. Pas dan zullen de Franstaligen willen luisteren."

En als dat niet helpt stuurt Dewinter zijn Duitse herdershond?  Elio Di Rupo is één van de genomineerden voor de jaarlijkse prijs van best geklede politicus, en dan koopt Dewinter een plastieken kip ín kostuum, mét een rode strik, om de tanden in te zetten. En Dewinter twittert de foto van Ako-in-actie naar al zijn contacten. Als er een geluidsband had bijgezeten, hadden we ook de sardonische lach van Dewinter kunnen horen. Waar is Bruno Valkeniers als je hem nodig hebt?

Twee uren later volgde een foto van Filip Dewinter met de Vlaamse charmezanger Johnny White (foto 2). Samen op de foto tijdens de viering van de 45-jarige zangcarrière van Johnny White (echte naam: Johnny Wittevrouw). Dewinters commentaar: “Met Johnny White (what's in a name?) op viering van zijn 40 jarige zangcarriere. Proficiat Johnny!” Dewinter doet ineens vijf jaar af van de zangcarrière van de man die op 1 mei 2009 de ‘familiedag’ van het Vlaams Belang opvrolijkte. Eerder dit jaar haalde Johnny White nog de krantenkolommen omdat een rechter hem tot zes maanden cel veroordeelde wegens sociale fraude. Johnny White kreeg van 2006 tot 2009 een ziekenfondsuitkering omdat hij werkonbekwaam zou zijn, ‘werkonbekwaamheid’ die hem niet belette in diezelfde periode 132 keer op een podium op te treden. Zou Johnny White een vreemdeling zijn, Filip Dewinter zou woorden te kort hebben over het ‘profitariaat’, de ‘hangmatcultuur’, ‘ons land als OCMW van de hele wereld’…

Al is er natuurlijk een verzachtende omstandigheid waarom Dewinter niet kankerde over de sociale fraude. Johnny White zou wel eens kunnen zorgen voor hét lijflied van de VB'ers. Dé hit van Johnny White is het mooie Verloren hart, verloren droom (1971). Het lijkt ons de ideale meezinger in het VB-partijlokaal zodra de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen op 14 oktober 2012 bekend is.

Vanaf vandaag kan je de nieuwe single van The Selecter, het antifascistische Big In The Body, Small In The Mind, een remake van All Your Fascists (Bound To Glory), downloaden. Een vinyl versie verschijnt op 23 juli, met aan de andere kant van de single  Back To Black – nummer bekend van de best verkochte cd van Amy Winehouse, The Selecter brengt het nummer echter in een heel andere reggae/ska-versie. Op 1 september verschijnt tenslotte de nieuwe cd van The Selecter  Made In Britain. Voor de nieuwe single is intussen een mooie videoclip gemaakt. AFF/Verzet sprak vorige week met Pauline Black, zangeres van The Selecter. (Foto 1: Pauline Black tijdens haar optreden op Mano Mundo in Boom, 7 mei 2011. Foto 2: Uitzinnig publiek tijdens datzelfde optreden.)

The Selecter treedt terug op, en er is een nieuwe cd op komst.

Pauline Black: “The Selecter is ooit omschreven als ‘conspiring to make dancing the only way to walk’. Eenendertig jaar later is dit nog altijd zo. Eind 2010 stond The Selecter er terug. De originele The Selecter-stemmen, ikzelf en Arthur ‘Gaps’ Hendrickson, samen met een slanke, strakke band aangevuld met een blazerssectie, hadden zoveel succes met optredens dat we besloten een nieuwe cd op te nemen. We doen waar we goed in zijn: het mengen van ska en rocksteady met popsensibiliteit, gecombineerd met onze sociale kijk op de wereld.”

Waarom heb je met  Big In The Body, Small In The Mind een nieuwe versie gemaakt van All Your Fascists (Bound To Glory)? En waarom is het de eerste single uit de nieuwe cd?

Black: “De eerste single is een eerbetoon aan Woody Guthrie en een oproep aan al onze fans om met 2 Tone-muziek muzikaal de confrontatie aan te gaan met het racisme zoals wereldwijd verkondigd wordt door groepen als de English Defence League (EDL) de British National Party (BNP), Forza Nuova, de Tea Party… Die organisaties, en schijnbaar ook de Britse regering, willen het multiculturalisme uitroeien. Wij geloven daarentegen dat het multiculturalisme de moeite waard is, en fascisten veroordeeld zijn het pleit te verliezen.”

Waarom steekt  Big In The Body, Small In The Mind in zo’n vrolijk jasje, in tegenstelling tot de versies van Woody Guthrie en Billy Bragg?

Black: “Wij vinden dit een feestelijk lied. Wereldwijd leven wij binnen onze grote steden in een multiculturele samenleving. We willen dat mensen hun verschillen vieren en van elkaar leren. Fascisten hebben hiertegen geen schijn van kans. We wilden een nummer dat mensen kunnen meezingen, mét een boodschap. We hebben de tekst van All Your Fascists (Bound To Glory) hedendaagser gemaakt, en Gaps verzon de titel Big In The Body, Small In The Mind die de gemiddelde bonehead treffend omschrijft.”

Wat is nu anders bij de fascisten in vergelijking met eind jaren zeventig, begin jaren tachtig? En wat is hetzelfde gebleven?

Black: “De fascistische ideologie is dezelfde gebleven. De fascisten zijn nu echter minder talrijk dan in de beginjaren van The Selecter. Nieuwe organisaties zoals de English Defence League trekken wel de aandacht, maar oudere organisaties als de British National Party hebben het bijvoorbeeld erg moeilijk om aan verkozenen te geraken bij lokale verkiezingen. De mensen zien doorheen de BNP-retoriek meer en meer de fascistische boodschap die de BNP probeert te verbergen. Wij blijven intussen trouw aan onze opvattingen: een raciaal gemengde groep, die haar boodschap verkondigt. Niet, zoals vele andere muzikanten, bevreesd dat politieke opinies de platenverkoop negatief beïnvloeden.”

Welk gevoel hebben jullie overgehouden van het optreden op het Mano Mundo-festival in Boom?

Black: “Het was één van de hoogtepunten bij onze optredens dit jaar. De sfeer bij het publiek was geweldig en wij hadden veel plezier op het podium. Het publiek zong zelfs onze nieuwe single mee.”

Wij vonden het ook plezant!

• Meer over The Selecter.

Met een recordaantal bezoekers op zaterdag, wederom veel volk op zondag, de zon, de relaxte sfeer, skalegende The Selecter (foto), de zigeunermuziek van Esma Redzepova en de balkanbeats van Mahala Raï Banda, en de Afrikaanse vibes van Habib Koté, was Mano Mundo dit jaar een voltreffer.

The Selecter speelde zaterdag voor een uitzinnig publiek. De energieke set werd besloten met hun grootste hit: On My Radio. Waarna als bisnummer een langgerekte Too Much Pressure volgde. Veertig minuten ver in hun set kondigde Pauline Black de nieuwe single van The Selecter aan: Big In The Body, Small In The Mind. Een remake van All You Fascists (Bound To Lose).

Voor wie de versie van Woody Guthrie of van Bill Brag kent, was het verrassend te horen hoe The Selecter dit antifascistisch strijdlied met vrolijke muziek ondersteunde. Na het optreden vroeg men ons om de tekst van Big In The Body, Small In The Mind. Vorige week publiceerden we hier de oorspronkelijke tekst, vandaag dus de geactualiseerde versie. Big In The Body, Small In The Mind wordt op 31 mei uitgebracht, als voorbode van de nieuwe cd Made In Britain die op 1 september verschijnt.

Hier kan je al oefenen om mee te zingen met Big In The Body, Small In The Mind.

V1. I'm gonna tell you fascists

You may be surprised

The people in this world

Are getting organized

You're bound to lose

You fascists bound to lose

V2.  Racists cannot stop us

This one thing we know

Derivatives & hedge funds

Greed has got to go

You're bound to lose

You fascists bound to lose.

Chorus

All of you fascists bound to lose:

I said, all of you

fascists bound to lose:

All of you

fascists bound to lose:

You're bound to lose! You fascists:

Bound to lose!

Big in the body- small in the mind- yeah yeah yeah!

V3. People of every color

Marching side by side

The dispossessed and repossessed

Are forming into lines

You're bound to lose

You fascists bound to lose!

Chorus

All of you fascists bound to lose:

I said, all of you

fascists bound to lose:

Yes sir, all of you

fascists bound to lose:

You're bound to lose! You fascists:

Bound to lose!

Eén van de leukste gratis festivals mét een boodschap (ecologisch, duurzaam, met oog voor de Noord-Zuidverhouding…) is Mano Mundo, dit weekend op het terrein van De Schorre in Boom. Morgen, zaterdag 7 mei, treedt daar om 20u30 de Engelse antiracistische skagroep The Selecter op.

Hun On My Radio haalde in 1980 de top-10 in Vlaanderen, en allicht klinkt Too Much Pressure en Missing Words jou ook bekend in de oren. De groep rond zangeres Pauline Black (foto) brengt op 1 september 2011 een nieuw album uit. In een gesprekje met Gazet van Antwerpen zegt Pauline Black: “We willen onze boodschap overbrengen op een nieuwe generatie. Op ons nieuwe album mixen we ska, pop en reggae, en zingen we over het multiculturalisme in Groot-Brittannië. Onze eerste minister David Cameron zei dat multiculturalisme dood is. Ik zeg dat het levendiger is dan ooit.” Maar “racisme en sociale discriminatie is nog altijd sterk aanwezig in onze maatschappij.”

Op 30 mei verschijnt als voorproefje  op de nieuwe cd het antifascistisch nummer Big In The Body, Small In The Mind. Een remake van Woody Guthrie’s All You Fascists (Bound To Lose). Ook bekend in de versie van Billy Brag. The Selecter brengt een, op de eerste strofe na, licht geactualiseerde versie van de oorspronkelijke tekst.

Voor wie er morgen niet bij kan zijn: zondag 26 juni komt The Selecter naar het Genk On Stage Festival en vrijdag 29 juli naar Klinkers Festival in Brugge. Op 31 oktober vorig jaar speelde The Selecter voor het eerst terug in ons land, op Sinner’s Day in Hasselt (zie vanaf 28’ op deze video).

Wie begin jaren zeventig in Antwerpen sociaal actief was – de scholierenbeweging tegen de legerhervormingsplannen van Paul Vanden Boeynants, de grote dokstaking, de oprichting van het Anti-Fascistisch Front (AFF)… – zal zich misschien nog Luc Van Buynder herinneren. Een minzame militant van het revolutionaire gedachtegoed, huisbewaarder van het lokaal van de Revolutionaire Arbeidersliga (RAL) in de Keizerstraat. Met de nieuwe sociale media dook hij terug op in het gezichtsveld met zijn Facebook-groep Het Rood Lawijt (foto 1).

“Strijdliederen hebben in de arbeidersgeschiedenis steeds een belangrijke rol gespeeld”, stellen ze bij Het Rood Lawijt. “Vooral in de eerste helft van de twintigste eeuw vervulden zij een belangrijke functie bij het opluisteren van demonstraties en massamanifestaties. Ook daarna zijn strijdliederen ingezet in een breed scala van maatschappelijke acties. Wie denkt dat strijdliederen niet meer van deze tijd zijn, slaat de bal compleet mis. Ze maken nog steeds onderdeel uit van een strijdcultuur tegen fascisme, kapitalisme en oorlog. Het is daarom dat wij het nodig achtte om ook op de moderne sociale netwerken zoals Facebook deze strijdliederen levendig te houden.” Sindsdien vind je op de Facebook-groep Het Rood Lawijt tientallen YouTube-filmpjes en andere items over sociaal geëngageerde liederen.

Bernard Van Lent en Anke Hintjens hebben de strijdliederen ook terug bovengehaald. Bernard Van Lent kennen we als accordeonist bij de Internationale Nieuwe Scène en Wannes Van de Velde. Anke Hintjens is meer bekend als achtereenvolgens woordvoerster van de holebibeweging, van verenigingen waar armen het woord nemen, en van Oxfam-Wereldwinkels. Tussendoor zong ze echter ook in een aantal koren. Met Bernard Van Lent toert ze al enige tijd met een programma met een twintigtal liederen van Bertolt Brecht, Hans Eisler, Pete Seeger, Boris Vian, Tracy Chapman, Nazim Hikmet, Wannes van de Velde en anderen… Aanstaande vrijdag 22 april treden Bernard Van Lent en Anke Hintjens met Leve het systeem op in het Volkshuis van Sint-Niklaas, Vermorgenstraat 9 (foto 2). Inkom is gratis.

Met het strijdliederen-boekje van ABVV-Metaal wordt de avond in Sint-Niklaas besloten met meezingers als Bella Ciao, Bandiera Rossa, De weg is lang en natuurlijk Zeven dagen lang. Het moeten niet altijd de Andersjevs zijn die optreden in Sint-Niklaas. Intussen trouwens alweer gestopt met hun optredens met Jef Elbers-liederen.

Het mooiste boek dat de voorbije weken in Vlaanderen is verschenen, is ongetwijfeld Traditie. Een fotoboek waarvoor de Antwerpse fotograaf Nick Hannes een jaar lang door Vlaanderen trok in opdracht van Volkskunde Vlaanderen. Het is een heel kleurrijk boek geworden, zowel letterlijk als figuurlijk. Er is dan ook een grote diversiteit aan tradities in Vlaanderen. Nick Hannes was bij het Aardbeienfestival in Beervelde, op Allerheiligen en Allerzielen in Kontich en Sint-Amandsberg, bij een besnijdenisfeest in Genk, carnaval in Aalst en Beerse, en veel, veel meer.

Ook de duik in de Noordzee bij Nieuwjaar in Oostende is er bij. Met een foto van wachtenden voor de Nieuwjaarsduik, en deze foto. Van diezelfde Nieuwjaarsduik hebben wij nog een aparte foto. Geen mooiere, wel een aparte (foto 1). Een foto van de Nieuwjaarsduik op 8 januari dit jaar, met twee heren van de MC Freedom Clan. Een bende mannen met kinderstreken die zich onledig houden met Highland Games enzomeer, en stuk voor stuk flink getatoeëerd zijn. De club wordt dan ook gesponsord door de Mechelse tatoeagezaak Freedom Tattoo. En die kennen we als de tatoeagezaak die een gratis tatoeage weggaf bij de tweede editie van de Radio Rapaille Top-100.

De man achter de tatoeagezaak, Marc Willems (foto 2), stuurde zelf ook een top-3 in naar Radio Rapaille. Op 1 Freedom van Alice Cooper omdat “freedom” één van de mooiste woorden is “dat je meestal maar pas beseft als ze je freedom (ten onrechte) een tijdje afnemen.” Op 2 De Vlaamse Leeuw. Marc Willems: “Onze leeuw straalt gewoon de moed en kracht uit die bij de meeste van ons volk ver te zoeken is.” Op 3 plaatste Willems Eigen Volk Eerst van Brigade M. “Is dat niet logisch?” In de tatoeagezaak van Marc Willems staat meestal een cd-speler op die afwisselend put uit vijf cd’s: drie met gemengde rock, één van The Black Tartan Clan en één van Screwdriver, de groep van Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson.

En zo zijn we dan weer in de buurt van de man links op foto 1: Sven De Graeve die de bal in zijn handen laag genoeg houdt zodat we de tatoeage van Adolf Hitler op zijn rechterborst kunnen bewonderen (sic). Hier een grotere versie van diezelfde foto. Hij liet zich overigens graag fotograferen in Oostende. Wie dacht met Tim Mudde bij de Nieuwjaarsduik in Katwijk aan Zee het gekste gezien te hebben, moeten we ontgoochelen. Eigen Volk doet het nog straffer.

• Update. In een reactie op bovenstaand artikel laat Marc Willems weten dat bij de hele MC Freedom Clan “slechts één ervan met extreem rechtse tattoo’s (en ideeën)” is. Over die ene schrijft hij: “Een klein manneke met een even groot brein die zijn ‘dolfke’ (zoals hij die noemt) meer dan tien jaar geleden liet zetten. In Nederland, niet bij mij.” Verder zegt Marc Willems niet alleen aan Radio Rapaille een tattoo te hebben geschonken, maar dit “geregeld” te doen “voor groepen zoals chiro, scouts, voetbalploegskes, enz.”. Ook hangt er in zijn shop “geen enkel ‘rechts’ teken”. Hij is geen fascist of racist, want anders zouden er in zijn shop geen afbeeldingen van buitenlanders met tatoeages ophangen. Reactie van de redactie. Wij hebben nooit iets geschreven of geïnsinueerd over de politieke ideeën van de MC Freedom Clan. We wezen wel op dat ene lid – “Een klein manneke met een even groot brein”, volgens Marc Willems – met de tatoeage van Adolf Hitler op de rechterborst. We hebben ook niets geschreven over ‘rechtse tekens’ in de tattooshop van Willems. Wel dat daar regelmatig muziek van Screwdriver, de groep van Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson, gedraaid wordt. Dat verklaarde Marc Willems immers zelf in een interview voor het met Radio Rapaille verbonden Theudisk-forum.

De Universiteit Antwerpen reikte gisteren zes eredoctoraten uit, waarbij die voor Jan Decleir (foto) het meest in de kijker stond. Jan Decleir is dan ook, zoals rector Alain Verschoren zei, “de bekendste en beste Vlaamse acteur aller tijden.” De NSV betreurde de uitreiking van het eredoctoraat aan Jan Decleir.

NSV-woordvoerder Bart Claes wees vooreerst op de weigering van Jan Decleir om een erepenning van het Vlaams parlement, en dan nog uit handen van kabouter Jan Peumans (N-VA), in ontvangst te nemen. Bart Claes: “Het feit dat Decleir een sterke minachting uit voor het door het Vlaamse volk verkozen Vlaamse parlement getuigt volgens ons van een onverdraagzame en bovenal ondemocratische ingesteldheid. Voor een academische instelling als de Universiteit Antwerpen die de democratie en pluraliteit naar eigen zeggen hoog in het vaandel draagt vinden we het (…) vrij bizar dat men net nu aan meneer Decleir een eredoctoraat wil uitreiken.” Dat we dit nog meemaken! De NSV die een ander aanklaagt als onverdraagzaam en ondemocratisch ingesteld, terwijl NSV-Antwerpen beroep deed op de zogenaamde Autonome Kameraden om een vormingsavond van een linkse studentenvereniging aan de Universiteit Antwerpen te verhinderen. En dan dat mateloos respect voor het Vlaamse parlement: zolang een socialist of een liberaal voorzitter was van het Vlaams parlement, hebben we nooit dat diep respect horen eisen. Maar nu een Vlaams-nationalist voorzitter is… Benieuwd of de NSV even eerbiedig blijft tegenover “het door het Vlaamse volk verkozen Vlaams parlement” als dat eens wetgeving goedkeurt waar de NSV het niet mee eens is.

Tweede reden waarom de NSV het eredoctoraat voor Jan Decleir ongepast vindt, is dat Jan Decleir onlangs uitvaarde tegen de mensen die alsmaar kuchen tijdens toneelvoorstellingen en zo wel eens de gedachten doen afdwalen. Bart Claes: “Laten we dus hopen dat (…) geen Vlaams parlementslid is uitgenodigd op de plechtigheid en dat alle aanwezigen gezond en wel zijn zodat niemand een kuchje moet onderdrukken.” Op televisiebeelden van de uitreiking zagen we alvast een Vlaams parlementslid, en dat het er gezellig aan toe ging. De NSV heeft de pret niet kunnen bederven. En ach, de schijnheiligen. Wat voor goedkope argumenten zijn dat om zich te verzetten tegen een eredoctoraat voor Jan Decleir. Zeg het toch gewoon, en probeer het niet in te kleden met ‘academische’ argumenten. De NSV is tegen het eredoctoraat omdat Jan Decleir een “linkse” is, of om het in de termen van een VB’er te zeggen die nog altijd zot van glorie is omdat hij hier eens geciteerd werd: omdat Jan Decleir “ne vuile linkse klootzak” is.

Op 25 januari 2011 pakte Humo over twee volle bladzijden uit met het Stand Your Ground-concert dat op 2 april in een parochiezaal van Mol gepland was (foto 1). De uitbaters van de parochiezaal kregen de schrik van hun leven toen ze lazen welke groepen geprogrammeerd waren in hun zaaltje. Dergelijk volk wilden ze niet over de vloer krijgen, ze zegden het contract voor de huur van de zaal op en betaalden de medewerker van de VB-persdienst die het concert inrichtte de waarborgsom terug. Neo-naziconcert afgeblazen kopte een krant. Neo-naziconcert gaat niet door luidde het elders.

Organisator Yannick D.R. reageerde niet in de pers. Zijn vrienden van RechtsActueel, waar een paar VB-personeelsleden mee de redactie bevolken, deden het voor hem. RechtsActueel wist: “Het concert kan niet doorgaan, Yannick draait op voor de honderden euro’s kosten die al gemaakt werden.” Dat van die kosten zal wel meevallen, want het concert gaat nu door in een zaaltje in Morkhoven (Herentals), zo vernam AFF/Verzet de voorbije dagen. Yannick D.R. is overigens geen onbekende. Humo pakte op 22 september 2009 uit met foto’s van een verjaardagsfeestje van Yannick D.R. in het Antwerpse café De Leeuw van Vlaanderen, waar D.R.'s toenmalige vriendin, VB-personeelslid en -gemeenteraadslid Sandy Neel, Arnoud Kuipers (Blood and Honour Vlaanderen/Combat 18), Karin Wolters (foto) en Jarno Roppe (van de ‘autonome’ Bockenreyders) mee met D.R. aan het feesten waren. Een tweede foto van dat feestje gepubliceerd door JoodsActueel zorgde ervoor dat de drie andere VB-gemeenteraadsleden in Lille, woonplaats van Sandy Neel, opstapten bij het VB. 

“Stand Your Ground is not a nazi concert”, reageerden de initiatiefnemers van een avond Oi!-muziek met de Zweedse groep Agent Bulldogg, de Spaanse Glory Boys, het Nederlands/Vlaamse The Widowmakers, het Vlaamse The Pride en het Nederlandse Foienoord. Wij hebben nooit beweerd dat het een neonaziconcert is. Lees er onze situering van de aangekondigde groepen maar op na. Intussen is wel een interview opgedoken van Agent Bulldogg in een blad van Blood and Honour (fragment). Het is de Belgische punkglorie The Kids of de linkse Oi!-groep Angelic Upstarts uiteraard nooit overkomen. Agent Bulldogg (waarvan hier een filmpje om in de sfeer te komen) speelt volgens Yannick D.R. in een grotendeels nieuwe bezetting en drie leden van de groep hebben zich volgens D.R. gedistantieerd van de Zweedse Democraten, een rechts-populistische partij met een naam zo fout als Vlaams Belang. Tant mieux. Blijven de leden van andere groepen die RechtsActueel bestempelt als “eerder rechts”, wat niet anders dan te verwachten is met mensen als Maik van Schaik (The Widowmakers, concertorganisator van groepen als het extreemrechtse Short Cropped uit Turnhout en Killerbabies, pseudoniem voor Kill Baby Kill!), en verder bijvoorbeeld Tim Mudde (die naast met Foienoord optreedt met Brigade M, de M van Anton Mussert) en de leden van The Pride (die als ze niet thuis zijn, in de beruchte Brugse kroeg De Kastelein / Moloko rondhangen).

En wie mobiliseert allemaal voor dit concert zaterdagavond, naast Yannick D.R.? De al genoemde Karin Wolters bijvoorbeeld. Intussen vriendin van Tomas Boutens, hoofdverdachte in de zaak tegen de Blood and Honour-afsplitsing genoemd naar het tijdschrift en de website van de groep: Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET). Niemand die weet wanneer de rechtszaak tegen Boutens & Co eindelijk echt begint. Met Nieuwjaar sloeg Boutens een politieagent nog een gebroken kaakbeen en voorbije zaterdag betoogde hij nog in Nederland samen met een zeventigtal Nederlandse en Duitse neonazi’s. Boutens liet al weten naar het concert zaterdagavond te komen. Behalve vriendin van is Karin Wolters op zich ook een goede bekende in het milieu van Blood and Honour en rechts-radicale ‘autonomen’ in Vlaanderen en Nederland. Ook op het appel voor het concert zaterdagavond: een andere genoemde in de BBET-zaak, Arnout Debacker. Intussen nam hij afstand van BBET, maar een watje is hij niet (Gazet van Antwerpen, die wel zijn naam fout spelt). Nina B. schuift onder andere Ruben Solidarista oftewel Ruben Rosiers (Nieuw-Solidaristisch Alternatief, N-SA) bij de mogelijke concertgangers. Rosiers heeft nog niet geantwoord of hij komt. Hij is overigens niet de enige N-SA’er op het lijstje. Ook NS-A’er Robby Q. bijvoorbeeld, pas veroordeeld als Blood and Honour-organisator, is ‘gevraagd’.

Plaats waar het ‘apolitiek’  concert plaatsvindt, is een zaaltje in Morkhoven, deelgemeente van Herentals. Een zaaltje bij een bekend muziekcafé. Het was de bedoeling dat de zaal pas zaterdag telefonisch zou bekend geraken, op de manier van Blood and Honour. Met een gsm-nummer waar vanaf zaterdag naar gebeld kan worden, maar AFF/Verzet kon de zaal al achterhalen. De uitbater was gisterenavond niet bereikbaar. Vanavond gaan de leden van de Zweedse Agent Bulldogg, het Spaanse Glory Boys en Belgen op stap in Antwerpen. Moeders, hou uw dochters binnen.

Het meest gelezen AFF/Verzet-artikel van vorige week is niet Tanguy Veys’ vrienden (1) of (2), Filip Dewinter te gast bij Anderlecht, op kosten van bpost of VB: Tirade tegen militaire interventie, om ze goed te keuren, maar “Het Vlaams-nationalisme is gesticht door de Duitsers”. Met dank aan onder andere Koenraad Elst en Geert Van Cleemput die het artikel beiden op hun Facebook plaatsten. Koenraad Elst is onder meer columnist bij ’t Pallieterke en zelfverklaarde islamoloog die één van de sprekers was op het VB-colloquium op 6 juni 1992 waar het beruchte zeventigpuntenplan van Filip Dewinter werd voorgesteld. Geert Van Cleemput is voormalig hoofd van de VB-studiedienst en auteur van Vlaams Geblokkeerd.

Ons artikel was anders niet meer dan het kort melden (a) dat Knack de volgende maanden met bijlagen uitpakt over het leven in een aantal Vlaamse steden onder de nazi-bezetting, (b) dat in de eerste aflevering historicus Lode Wils over zijn oorlogsjaren in Antwerpen vertelt, en erop wijst dat het Vlaams-nationalisme haar oorsprong vindt in de Flamenpolitik van de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog, (c) dat daar een heuse doctoraatsverhandeling over bestaat die binnenkort bij het Davidsfonds uitgegeven wordt, (d) dat in VB-kringen de opmerking van professor Wils weggehoond wordt maar het misschien toch interessant is om eerst eens die doctoraatsverhandeling te lezen. That’s all. Bij ’t Pallieterke maken ze ervan: “Geschiedenis? Een truc om politiek te scoren, bewijst de oude zeurpiet en professor geschiedenis van vervlogen tijden, Lode Wils. Die voert al decennia een strijd tegen het nationalisme in Vlaanderen, dat hij met alle middelen, ook de meest onnozele, verdacht maakt. Het Antifascistisch Front juicht hem van harte toe (zie de webstek).”

Bedankt voor de reclame voor onze “webstek” maar Lode Wils toejuichen was het verste van onze gedachten. We vonden de stelling van Lode Wils opvallend en de kritiek erg goedkoop, en nu de doctoraatsverhandeling over de Flamenpolitik binnenkort in de boekhandel ligt, leek het ons verstandiger dat boek eerst eens door te nemen vooraleer kritiek te leveren. Meer wilden we niet aanbrengen, maar in Vlaams-nationalistische kringen werden ons meteen allerlei (bij)bedoelingen toegedicht. Het zij zo. De dag dat ze bij ’t Pallieterke en die kringen het AFF zonder vooroordelen benaderen moet nog komen. In één adem door wordt in hetzelfde artikel Luc Tuymans bestempeld als “een zogenaamd internationaal befaamde schilder die zich politiek specialiseert in het bespuwen van Vlaanderen en zijn lompe Vlaamse medeburgers” en worden historici afgedaan als “de nuttige idioten van een regime”. Ongetwijfeld zal er wel kritiek geformuleerd kunnen worden op de stelling van Lode Wils – geef één wetsartikel en twee advocaten zullen er ook minstens een halve dag over van mening verschillen – maar in Vlaams-nationalistische kringen hebben ze meer dan elders de neiging om al wie maar een afwijkende mening heeft onmiddellijk als verdacht, belachelijk en slecht af te schilderen.

Luc Tuymans wordt overigens, naar aanleiding van zijn overzichtstentoonstelling in Bozar, deze week een tweede keer opgevoerd in ’t Pallieterke. Zowat het vriendelijkste dat men over hem schrijft is: “Van onze vier wereldberoemde kunstenaars, Leonardo ‘Einstein’ Panamarenko, Jan ‘Coke’ Fabre, Luc ‘Keizer’ Tuymans en Wim ‘Cloaca’ Delvoye is Lucske T. ongetwijfeld de beste schilder. Niet moeilijk want het is ook de enige van de Bende van Vier die nog verf en penseel hanteert.” Extreem-rechts en kunst, het is altijd al een moeilijke relatie geweest. Maar het zogenaamde schilderij van Luc Tuymans (“Lucske Tuymens”) bij het artikel (foto) vinden wij best geslaagd. Als het goed is, zeggen wij het ook.

In een interview met Marie-Rose Morel vroeg Humo: “Wordt Filip Dewinter, de man die de misdaad met de bokshandschoen bestrijdt, zelf omringd door mensen uit ‘het milieu’?” Marie-Rose Morel verwees naar Eric Deleu die “de partij jarenlang op grootschalige wijze bestolen heeft”. Humo kent nog meer namen. “Hugo Van Mechelen, bijvoorbeeld.” Marie-Rose Morel: “Ik zwijg. Met die jongens wil ik geen miserie.” Humo schetst vandaag toch een portret van Hugo Van Mechelen (“de godfather van de Antwerpse misdaadwereld van de jaren tachtig”). “Sinds ik Hugo ken, is hij terug op het rechte pad”, zegt Filip Dewinter (foto 1). Ja, er mag gelachen worden in Antwerpen.

Veel onschuldiger is het vermaak dat straatkunstenaar Rose Woods in Antwerpen levert. De voorbije dagen weer actief na de jammerlijke dood van Mattias Van der Stighelen, universiteitsstudent bij een kotfeestje in een keldergat gevallen en zijn nek gebroken. In de nacht vóór de begrafenis vorige donderdag vrolijkte Rose Woods tientallen verkeersborden op met een minzame glimlach. “De borden waren voor Matti”, stond er in een mail, “vers gemaakt deze nacht zodat ze in deze koude tijden toch wat warmte zouden brengen.” De borden staan in de buurt van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen (foto 2), recht tegenover het oude Justitiepaleis en elders op de Leien, in een barre buurt zoals de Londenstraat, maar ook aan de Oever in de oude binnenstad… Rose Woods greep al eerder in op het straatmeubilair: Kerstmis 2006 werden een aantal groene verkeerslichten beplakt met het sjabloon van een kerstboom; met Valentijn 2007 veranderden rode verkeerslichten in rode hartjes. Later verschenen bizarre borden als ‘Gelieve de bomen niet te voederen’ of ‘Verboden te paaldansen’. Een richtingsaanwijzer werd aangevuld met een pijl naar ‘De Ware Liefde’. Onder de oranje handjes die een taxiplaats signaleren verscheen het opschrift ‘High Five’. Een zebrapad veranderde in het klavier van een piano. In de zomer van 2007 maakte de straatkunstenaar die dit bedacht zich in een interview met De Fish bekend als Rose Woods, maar zijn ware identiteit is een goed bewaard geheim.

Zo vlug als zijn/haar kunst in het straatbeeld verscheen, werd het verwijderd door de politie. Want om zoiets te mogen doen, moet je je ware identiteit prijsgeven, contact opnemen met het stadsbestuur en toelating vragen, en toelating krijgen… maar de kans is natuurlijk klein dat de politie gunstig advies zal verlenen voor het beplakken van verkeerslichten en -borden. Toch in Antwerpen. In Berlijn maakt men van vrolijke verkeerslichten een middel om zich te profileren. De minzaam glimlachende verkeersborden, naar verluidt een tiental, hangen nu al sinds donderdagnacht in Antwerpen. Voor hoelang is niet bekend. Is het uit respect voor de aanleiding dat men niet meteen ingrijpt? Intussen toveren ze een glimlach op het gezicht van wie de borden opmerkt. Er is al genoeg miserie in de wereld.

De N-VA mag dan wel een conservatieve maar democratische Vlaams-nationalistische partij zijn, leden ervan vertonen toch autoritaire trekjes die men eerder bij het VB verwacht. We wezen hier gisteren op een VB-gemeenteraadslid die vroeg om een portret van een VNV-oorlogsburgemeester een plaats te gunnen in de gemeenteraadszaal, maar een paar kilometers verderop deed een N-VA-gemeenteraadslid net hetzelfde.

Vlaams Parlementslid Lieven Dehandschutter (N-VA) heeft – zo bericht De Morgen dit weekend – een batterij schriftelijke vragen over de KVS afgevuurd naar Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege. Allemaal omdat in de Brusselse schouwburg op 21 januari de thema-avond Niet in onze naam plaatsvond, waar een grote groep kunstenaars zich uitsprak tegen de splitsing van België. De KVS was in een mum van tijd uitverkocht, vele belangstellenden moesten huiswaarts keren omdat er geen zitje meer vrij was. “Ik neem aan dat de artistieke programmatie in vrijheid moet kunnen gebeuren. Wij merken dat er in bepaalde culturele instellingen systematisch een niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen niet vertegenwoordigt wordt. Dat roept vragen op”, zegt Dehandschutter in De Morgen. Een beetje een warrige uitleg. Eerst de vrijheid van de artistieke programmatie verdedigen, maar dan problemen hebben met de keuze. Klagen dat een niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen niet vertegenwoordigt wordt, maar in feite aanklagen dat een andere niet onbelangrijke strekking van de Vlamingen één avond naar haar zin krijgt in de KVS… Nog een stap verder en we zitten terug bij het VB dat in 2005 de sluiting van de KVS vroeg omdat die te weinig Vlaams, te multicultureel en te politiek geïnspireerd zou zijn. In één adem door werden toen in Antwerpen en Gent ook vragen gesteld over de programmatie in Het Toneelhuis en bij het NT Gent.

In Steenokkerzeel vroeg N-VA-gemeenteraadslid Kurt Ryon een paar dagen geleden om Le Soir niet langer ter beschikking te stellen in de plaatselijke bibliotheek. “Lezers die echt een Franstalige krant verkiezen, kunnen nog steeds terecht op het internet.” VB’er Karel Goderis had vorig jaar dezelfde vraag ook al eens gesteld, en onder het bestuur van het Front national (FN) verdwenen kranten als Libération en weekbladen als L’ Evénement du Jeudi uit de plaatselijke bibliotheken. Luc Tuymans noemde deze week Bart De Wever gevaarlijker dan het Vlaams Belang. Luc Tuymans (donderdag 17 februari in De Ochtend) over The flag, een werk met de Vlaamse Leeuw erop: “Dit maakte ik vanuit mijn walging voor het Vlaams Belang, waar toen in Antwerpen één op drie op stemde. Nu zijn we in een nog gevaarlijker stadium beland met de heer Bart De Wever.” “De N-VA is gewoon een eenmanspartij”, zei Tuymans nog. “Dat dertig procent van de Vlamingen op hem gestemd heeft, heeft De Wever te danken aan het feit dat hij integer overkomt. Maar dat is niet moeilijk als je hem vergelijkt met Yves Leterme.” En nog: “Ik ben niet anti-Vlaams en hervormingen in dit land moeten bespreekbaar zijn. Maar ik ben wel tegen dat minderwaardigheidscomplex van de Vlaams-nationalisten dat is blijven hangen sinds de Eerste Wereldoorlog. De Wever is zogezegd een historicus, maar eigenlijk is hij een fucking separatist.”

Wij schakelen Bart De Wever niet gelijk met Filip Dewinter, laat staan dat we BDW erger zouden vinden dan FDW. Bart De Wever rekent het zelf tot zijn grote verdienste dat hij vorig jaar stemmen bij het VB heeft teruggehaald naar het democratisch Vlaams-nationalisme. Nog vóór hij zichzelf daarvoor loofde, wees Antwerps burgemeester Patrick Janssens al op die verdienste. Maar De Wever moet natuurlijk wel opletten het met de N-VA profonde niet dezelfde weg opgaat als met het VB. Dat De Wever zich tijdens de begrafenisplechtigheid verontschuldigde dat de partijpolitiek hem en Morel uit elkaar had gedreven, en zei dat hij Marie-Rose Morel nooit op racisme heeft kunnen betrappen, is niet bemoedigend. De aanvaringen die Morel had met de VB-partijtop gingen over veel, maar niet over het racistisch discours as such. Paul Goossens herinnert er dit weekend in een column in De Standaard nog aan. “In de kathedraal werd de weg naar een generaal pardon geëffend”, besluit Paul Goossens. “Het kan de herverkaveling van de Vlaamse rechterzijde danig versnellen, zodat De Wever kan triomferen en gloriëren als hij in 2012 (bij de gemeenteraads- verkiezingen, nvdr.) zijn afspraak met de geschiedenis heeft. Tegelijkertijd dreigt het Vlaams nationalisme echter in brak water te belanden. Een nationalisme dat uit compassie, eigenbelang of opportunisme gedachtegoed tolereert dat bevolkingsgroepen stigmatiseert, ontspoort. Altijd.”

Het gevaar schuilt echter niet alleen in het in de armen sluiten van VB’ers en VB-stemmers. De Marc Byttebiers, Lieven Dehandschutters en Kurt Ryons van de N-VA zijn ook wel een probleem. Bellum est sua vitia nosse. Het is goed zijn gebreken te kennen.

Aanstaande zaterdag 19 februari wordt de tweede cd van Lady Angelina, Amor y Coraçón, voorgesteld in de clubzaal van de AB in Brussel. De redactie van AFF/Verzet heeft de cd al twee weken in huis, en is er helemaal weg van. Tien jaar geleden speelde Trijn Janssens (‘Lady Angelina’) mee in  de antifascistische fanfare Antifare La Familia. Een periode waar ze met genoegen op terugkijkt. (Foto 1: Lady Angelina tijdens de uitreiking van De Groene Waterman Prijs, een week geleden.)

Bij het CJP (Cultureel Jongeren Paspoort) zijn ze ook helemaal weg van de tweede cd van Lady Angelina. CJP: “Amor y Coraçón verbindt de vrolijke majeur met intrieste mineur: Het leven is niet wit of zwart, maar daar ergens tussenin. Deze tragikomische sfeer doet, ook door het instrumentarium, denken aan circus- en balkanmuziek, maar evenzeer flirt Lady Angelina met tango en het Vlaamse levenslied. Melancholie en levensvreugde zijn immers universeel en dat wordt mooi verbeeld in het artwork van de cd (…). Op deze tweede cd zijn de nummers mooi verdeeld over drie talen: Nederlands, Frans en Spaans. (…) In het sterke openingsnummer Ma Vie Perdu, overheerst (…) de weemoed. Meermaals, zoals in het sterke titelnummer, zingt Lady Angelina over het einde der tijden: "Vamos a bailar / contro el fin del  mundo". Ook bijzonder talrijk zijn de natuurmetaforen: als echte andersglobaliste met een hunker naar groen is de wereld van Lady Angelina vol idyllische natuurelementen. (…) Haar vleugeltjes heeft ze laten vallen; op Amor y Coraçón klinkt Lady Angelina als een optimistische stadsnomade met toch wat kerven in de ziel.”

Sinds 2000 maakt Trijn Janssens haar opwachting als ‘Lady Angelina’. Eerst als muzikante van de Kamikaze Freakshow waarmee ze toerde in Nederland, Duitsland en Brazilië; later als solo-artieste. In 2006 verscheen haar eerste cd, C’est Quoi l’Amour, geproduceerd door Roland Van Campenhout. In haar biografie verwijst Lady Angelina steevast naar haar tijd bij de Antifare La Familia, ontstaan uit de scene rond het Antwerpse kraakpand, later jeugdhuis, Scheld’Apen. Gregor Engelen (Ambrassband, Antwerp Gipsy Ska Orchestra, Murga Armada…) vertelt over het ontstaan van de Antifare La Familia: “We hadden samen een film gezien, Underground van Emir Kusturica. Daarin volgt een fanfare heel de tijd een gast terwijl hij vecht, zuipt en grieten versiert. Dat vonden wij zo graaf dat we op een bepaalde dag besloten om een instrument vast te nemen en ook fanfare te gaan spelen. Veel mensen konden nog een blaasinstrument bespelen van toen ze klein waren. Die hadden al wel tien jaar geen instrument meer vastgehad, maar soit: zo zijn we erin gerold – we zijn gewoon met een punkfanfare begonnen. Met de tijd is dat dan meer geëvolueerd naar een echte zigeunerbrassband.”

Op 13 november 2000 werd de eerste Kristall-prijs van het Fonds Kris Van Gysel overhandigd aan de Antifare La Familia. Kris van Gysel is één van de actiefste militanten uit de geschiedenis van het Anti-Fascistisch Front (AFF). Foto 2: Kris Van Gysel aan de megafoon bij een protestactie op 6 juni 1992 als  – zo bleek achteraf –  Filip Dewinter op een colloquium in het Elzenveld in Antwerpen zijn berucht zeventigpuntenplan voorstelt. Wanneer Kris kanker krijgt, beslissen haar vrienden geld te verzamelen om de medische behandeling te financieren. Toen Kris stierf was er nog geld over en werd beslist om er jaarlijks initiatieven van jongeren die strijden tegen racisme en fascisme mee te ondersteunen. Drie jaar lang werd telkens een lijst met genomineerden opgesteld, waarna op een publieksavond de winnaar bekend werd gemaakt. In de concertzaal van het Cultureel Ontmoetingscentrum Sint-Andries werd in 2000 de eerste Kristall-prijs uitgereikt aan de Antifare La Familia die er meteen een swingende avond van maakte. Tien jaar later: met de jongste cd van Lady Angelina hangt er weemoed in de lucht, ontroerend mooi, maar is er nog altijd de drang om er een betere wereld van te maken. En bij de optredens van Antwerp Gipsy Ska Orchestra wordt steevast een nummer opgedragen aan de strijd tegen het Vlaams Blok/Belang. Antifascista siempre!

• Meer over Lady Angelina.
• Antwerp Gipsy Ska Orchestra

Het was vorige vrijdag een drukke avond voor crashers van politiek-culturele bijeenkomsten in Antwerpen. Terwijl op het Antwerps stadhuis De Groene Waterman Prijs werd uitgereikt, werd in het Felixpakhuis een tentoonstelling met 50 jaar werk van GAL geopend, en nog op hetzelfde ogenblik werd in het VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat een tentoonstelling geopend over 30 jaar VB in Antwerpen.

AFF/Verzet was op de drie plaatsen, en na het samenleggen van de juryrapporten bleek de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen het laagst te liggen bij de GAL-tentoonstelling en het hoogst bij de VB-tentoonstelling. De zatheidsgraad was op het einde van de avond het laagst bij de De Groene Waterman Prijs en het hoogst bij de VB-tentoonstelling. Van de twee tentoonstellingen is de GAL-tentoonstelling veruit het interessants, niet alleen politiek maar ook artistiek. Op de verdiensten van GAL wezen we al bij onze bespreking van het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee,  en verder kan je natuurlijk elke week in Knack  GAL’s blik op de wereld en meesterlijke grafische uitwerking ervan zien (foto 1: GAL vorige week over de rebellie in Egypte).

Is het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee een must to have om eens rustig te bekijken hoe GAL vijftig jaar lang kritisch stond tegenover de Vlaamse-, Belgische- en wereldactualiteit, de tentoonstelling zet GAL’s werk op nog een andere manier in de kijker. De opdeling van GAL’s tekeningen in de jaren 60, de jaren 70, de jaren 80 en zo verder is behouden, en dwars daarop is er een opdeling naar maatschappelijke thema’s, België en de wereld. Op panelen komen die tekeningen toch weer anders over dan in het boek, en er is ook veel meer aandacht voor de context waarin GAL’s tekeningen verschenen: een muur met affiches tegen de kruisraketten, de Vlaamse soep die we krijgen met Kris Peeters en Bart De Wever als ingrediënten (foto 2)…

Bij de video’s is er ook GAL’s televisie-interview bij de openstelling van het nieuw gebouw voor het Vlaams Parlement (foto 3). GAL had tot driemaal toe aan de VRT gevraagd om zijn tekening over de morfologische kenmerken van het andere volk, met Gerolf Annemans die morfologische kenmerken heeft van Marokkanen en Filip Dewinter van Turken, te mogen bespreken. Maar de VRT weigerde dat. De VRT liet het interview met GAL wél plaatsvinden te midden de VB-fractie in het Vlaams Parlement. Dat was om moeilijkheden vragen. Tot verbijstering van interviewster Pascale Deboosere haalde GAL dan maar middenin het interview een bruine enveloppe boven waarin de door de VRT geweigerde tekening die zo toch nog live op televisie kwam. GAL wees er ook nog eens op dat de VRT hem geplaatst had te midden van “gespuis”, en een rel was geboren. Filip Dewinter riep zijn troepen bijeen en met veel tumult verlieten de VB’ers het Vlaams Parlement en de televisie-uitzending.

Met AFF/Verzet kon je al het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee winnen, door te antwoorden op de AFF/Verzet-kwis 2010. Het boek ging uiteindelijk naar een Vlaming in Schaarbeek, toevallig ook de woonplaats van GAL. Maar we hebben nog een cadeautje. GAL gaf immers toestemming om één van zijn prenten te gebruiken voor een AFF-affiche naar aanleiding van een colloquium in 1985, veertig jaar na de bevrijding van het nazisme. Centraal staat het geboortekaartje van GAL’s petekind, begin jaren tachtig geboren en aankijkend tegen een wereld waar kruisraketten opgesteld staan, er zware milieuvervuiling is, er militaire dictaturen zijn… GAL handtekende pas nog vijf van die affiches, en de eerste vijf die er vanaf zaterdag 12 februari om vragen op de tentoonstelling in het Felixpakhuis krijgen de affiche gratis mee naar huis.

GAL-tentoonstelling in het Felixpakhuis, Godefriduskaai 30 te Antwerpen. Elke dag van 10 uur tot 18 uur (’s woensdags tot 21 uur). Tot en met zondag 27 februari. Daarna nog in Genk, Gent, Leuven…

Vorige week woensdag werd in het Vlaams Parlement een ‘Gouden Erepenning’ uitgereikt aan drie filmmakers. Op de receptie achteraf geraakte bekend dat het de bedoeling was ook een Gouden Erepenning uit te reiken aan filmacteur Jan Decleir (foto 1). De Antwerpenaar weigerde echter die onderscheiding. Het belette VB’ers niet om eens hun mening te geven over Jan Decleir, onbetwistbaar één van de beste Vlaamse acteurs.

De prijsuitreiking in het Vlaams Parlement verliep met enig animo. Nadat voorzitter van het Vlaams Parlement Jan Peumans de kwaliteiten van animatiefilmer Raoul Servais, filmproducent Erwin Provoost en filmregisseur Jan Verheyen had aangehaald, mocht elk van hen een dankwoord uitspreken. Raoul Servais wees erop dat een deel van zijn filmwerk beïnvloed werd door persoonlijke ervaringen. “Onder andere als getuige en slachtoffer van het gruwelijke nazibewind en van de erbij horende Vlaams-nationalistische ontsporingen. Later ook van de stalinistische terreur.” Nare ervaringen uit het verleden, die zich wel eens “zouden kunnen herhalen, zij het onder een andere vorm. Net zoals het griepvirus nieuwe gedaanten aanneemt.” Jan Verheyen bracht de lach in de zaal, maar huldigde en passant toch ook dwarsliggers zoals Robbe De Hert die al te vaak omschreven werden als een ‘enfant terrible’. Jan Verheyen: “Dat waren ze, niet omdat ze dat zo leuk vonden, maar omdat ze dat moesten zijn om iets te laten bewegen in ons vak. Het is door hun inspanningen, door hun gedrevenheid, dat mijn generatie (…) het iets makkelijker hebben om in dit vak hun weg te vinden.”

Jan Decleir, die begin april een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen krijgt dat hij wél aanvaardt, heeft zelf geen ruchtbaarheid gegeven aan zijn weigering om een Gouden Erepenning in ontvangst te nemen. Door De Morgen opgebeld geeft hij toe: “Ik wilde geen penning aanvaarden uit handen van de voorzitter van het parlement (N-VA’er Jan Peumans, nvdr.). Ik moet die man niet.” Veel meer wilde Jan Decleir er niet over kwijt. Even later liet hij zich, met een vermoeide zucht, wel nog ontvallen: “Stelletje knoeiers”. Over de prijsuitreikingen wou Jan Decleir aan De Standaard enkel nog kwijt: “Ze worden georganiseerd door politici. Ik zie die mensen nooit in het theater of op premières, op een paar uitzonderingen na die de regel bevestigen. Ik zie nooit tekenen dat ze werkelijk door cultuur geboeid zijn.” Toen in 2007 Raymond Van het Groenewoud, Dirk Brossé, Will Tura en Tom Barman een Gouden Erepenning kregen, is Jan Decleir anders wel nog naar de uitreiking gaan kijken.

Het VB was het niet eens met de prijs voor dEUS-frontman Tom Barman. Filip Dewinter: “Het Vlaams Belang verzet zich met klem tegen een gouden erepenning voor Tom Barman. Het is immers alles behalve evident dat een partijpolitiek geëngageerd iemand zoals Tom Barman, die zich in het recente verleden met krachtige uitspraken gekeerd heeft tegen het Vlaams Belang en de kiezers van het Vlaams Belang, uitgerekend door het Vlaams parlement waar het Vlaams Belang 24 % van de Vlaamse kiezers vertegenwoordigt, gehuldigd zou worden. Het Vlaams Belang heeft overigens de indruk dat Tom Barman enkel gehuldigd wordt omwille van zijn engagement tegen het Vlaams Belang en niet omwille van zijn artistieke kwaliteiten.” Tom Barman kreeg zijn Gouden Erepenning toch, en het VB zakte bij de Vlaamse parlementsverkiezingen in 2009 van 24,2 naar 15,3 % van de stemmen.

Het idee dat Jan Decleir een Gouden Erepenning had kunnen krijgen, ontlokte gegrom bij het VB. Met voorop Staf Wouters (58 j., op foto 2 samen met Filip Dewinter tijdens de jongste nieuwjaarsreceptie van het VB-Hoboken). Staf Wouters is voorzitter van het VB-Hoboken en Antwerps VB-gemeenteraadslid sinds 2004 toen hij in de gemeenteraad de naar Lier verhuisde Christel Crauwels opvolgde. Hij is in de eerste plaats Antwerpenaar en trouwe VB-partijmilitant. In de Antwerpse gemeenteraad zetelt hij op de tweede, en dus laatste, rij gemeenteraadsbanken. Als hij interpelleert is het vooral over zaken die zich in Hoboken afspelen en rond zijn favoriete voetbalploeg Den Antwerp. Volgens zijn Facebook-profiel is zijn favoriet citaat ’t Is ni woar hé?!. Zijn interesses gaan volgens datzelfde profiel uit naar: fietsen, Voorpost, karate en politiek. In discussies met VB’ers op Facebook is hij vaak iemand die sussend optreedt als weer eens van leer wordt getrokken tegen de VB-partijtop. Meer dan eens waarschuwde hij VB-partijmedewerkers dat ze moeten beseffen uit welke hand ze eten.

Maar als het over Jan Decleir gaat, dan is het een andere. Staf Wouters: “Sorry vrienden voor mijn taalgebruik! Maar voor één keer kan ik het als Antwerpenaar niet laten! Da ventje (Jan Decleir, nvdr.) is ne vuile linkse klootzak en een VB hater van het eerste uur! Weg ermee met zulke elementen!”. Als iemand opmerkt: “’t Is niet omdat iemand een andere politieke voorkeur heeft dat ge er maar op los moet schelden. Decleir is een topacteur in goeie VLAAMSE films”, is de reactie van Staf Wouters: “Ik ben een goed politicus, een goede vader, een goede echtgenoot, desondanks een VB-er toch iemand die openstaat voor een anders mening! Wat wil je nog meer? Dat kan niet gezegd worden van, en ik weiger van zijn naam te noemen van dat heerschap! Hij zit natuurlijk in een positie waarbij hij de maasa kan beïnvloeden! Ik ben fier om verdraagzaam te zijn, wat niet kan gezegd worden van dat acteurke! Ik ben Vlaming en niemand heeft het recht om mij mijn familie of gelijkgezinden af te breken! Wie is er verdraagzaam? Ik of…..aan jou de eerlijke keuze!!”.

Het openstaan voor “een anders mening” heeft haar grenzen bij de VB-militanten en -mandatarissen. “Acteurke!”

In de Kunsthal van de Sint-Pietersabdij, aan het Sint-Pietersplein in Gent, is een kleine maar aangrijpende tentoonstelling te zien over het lot van verschillende families onder het naziregime. En ‘verschillend’ is hier heel letterlijk te nemen: niet enkel meerdere families, ook de beleving van het nazitijdperk vanuit verschillende invalshoeken komt aan bod. De tentoonstelling is eind november geopend, zelf bezochten we ze tijdens het kerstverlof, en ze is de moeite waard om te bezoeken en daarom willen we er graag vandaag aan herinneren.

In tien leefruimtes wordt aan de hand van het decor, de tentoongestelde stukken en een audio-opname geschetst hoe de Tweede Wereldoorlog beleefd werd vanuit de ogen van een meisje waarvan de ouders een hotel bezaten dat door Duitse officieren geconfisqueerd werd; een jongen die nog op de schoolbanken zit en zijn vader mist die tot arbeid in nazi-Duitsland werd gedwongen; een communist actief bij het verzet; een landbouwer; een dokter; een meisje lid van de voorloper van het VNJ, vader is VNV-oorlogsburgemeester; een Joodse die ondergedoken leeft; het leven in het concentratiekamp van Ravensbruck; een vrijwilliger die aan het Oostfront gaat strijden met het Vlaamse legioen van de Waffen-SS…

Zijn het decor en de tentoongestelde stukken niet zo uitzonderlijk, de getuigenissen die je via een hoofdtelefoon hoort zodra je een leefruimte betreedt, zijn pakkend. Professioneel ingesproken lijkt het alsof je het leven van de getuigen zelf beleeft. De verhalen worden verteld vanuit het tijdsperspectief dat de Tweede Wereldoorlog pas voorbij is. Aan het einde van de tentoonstellingsruimte met de tien leefruimtes lees je op een muur hoe het later verliep met de tien getuigen. In een tweede tentoonstellingszaal staan een aantal televisieschermen waarop historici (Bruno De Wever, Rudi Van Doorselaer, Lieven Saerens, Nico Wouters…) toelichting geven bij een aantal aspecten uit de geschetste periode.

Bezoekers van de tentoonstelling Gekleurd verleden. Familie in oorlog kunnen hun mening kwijt voor een videocamera; een eetcafé brengt je terug naar de jaren 40-50 (de erwtensoep met spek is heerlijk!); en een 164 bladzijden tellend boekje laat je de verhalen van de getuigen nog eens nalezen, onmiddellijk gevolgd door een historicus die een zin uit de getuigenis eruit pikt om dan dieper in te gaan op kwesties zoals hoe vrijblijvend dan wel medeplichtig aan de wandaden was het optreden van de oorlogsburgemeesters, of: was het enkel voor Vlaanderen dat sommigen aansluiting zochten bij de nazi’s? De tentoonstelling is nog te zien tot 25 april. Met de B-dagtrips krijg je korting voor het vervoer per trein en het inkomstticket.

Een tentoonstelling die een massaal bezoek verdient, van mensen van verschillende leeftijden en andere sociale achtergronden. Wel ontbreekt de link met het heden. Dat Jetje Claessens bijvoorbeeld, die de Dietse Meisjesscharen leidde, later meter werd van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ)… de tentoonstelling wijst niet op het voortzetten van de geschiedenis. Natuurlijk worden verenigingen vóór en tijdens het naziregime niet noodzakelijk op identieke wijze voortgezet, en ook in de loop van de naoorlogse jaren kunnen verenigingen evolueren. En toch. Geschiedenis heeft geen eindpunt, maar wordt altijd op een of andere manier voortgezet.

Vandaag vieren de moslims het Offerfeest. Naast het Suikerfeest de belangrijkste feestdag van het islamitisch jaar. Ook al is het geen officiële feestdag, zeker in steden als Antwerpen en Gent zal je het merken. Gisteren was het het Feest van de Dynastie. Zeker nu het geen vrije dag op school meer is, is er geen kat die eraan dacht. Of je moet tot de Gestelde Lichamen behoren die het Te Deum moesten bijwonen.

De voorbije dagen was er enige discussie over de feestdagenkalender. Zes van de tien wettelijke feestdagen die christelijk geïnspireerd zijn, het leek de Rondetafels van de Interculturaliteit wat van het goede teveel. In hun rapport doen de Rondetafels een voorstel over de wettelijke feestdagen (op één bladzijde van het drieënzestig bladzijden tellend rapport). Ze stellen voor dat de werkgevers en werknemers in de Nationale Arbeidsraad oplossingen uitwerken om de gelijkheid van erkende godsdiensten en filosofische overtuigingen te laten weerspiegelen in de wettelijke feestdagen. Zelf stellen de Rondetafels voor: 1. Vijf feestdagen worden behouden: 1 januari, 1 mei, 21 juli, 11 november en 25 december. 2. Iedereen mag twee ‘vlottende feestdagen’ vrij kiezen, volgens zijn/haar cultuur of religie. 3. Er worden drie nieuwe, niet-religieuze feestdagen ingesteld. Die kunnen samenvallen met internationale dagen van de diversiteit en de strijd tegen discriminatie, zoals daar zijn: de Internationale Vrouwendag (8 maart), de Internationale Dag tegen het Racisme (21 maart) en de Werelddag van de Culturele Diversiteit (21 mei).

De Rondetafels waren “zich terdege van bewust dat het met het formuleren van dit voorstel een gevoelige snaar raakt: feestdagen worden immers door velen beschouwd als een stuk historisch erfgoed dat deel uitmaakt van de sociale verworvenheden”, maar ze vragen de bereidheid om over bepaalde vraagstukken te discussiëren. Zo zouden “mensen van etnische, culturele en/of religieuze minderheden, die een integrerend deel uitmaken van onze samenleving, immers ten volle kunnen deelnemen aan dat erfgoed en de vernieuwing ervan.” Wat volgde was echter een njet over de hele lijn. Een aandachtige lectuur van het voorstel en de bereidheid om naar elkaar te luisteren waren ondergeschikt aan het verkondigen van het eigen gelijk. Dat gebeurt wel vaker in de politiek, maar nu leek het nog heftiger dan anders. De hoofdvogel werd natuurlijk afgeschoten door het VB. Daar werd een nieuwe spandoek voor acties besteld: Handen af van onze feestdagen. Filip Dewinter had een paar dagen geleden nog getwitterd dat het VB een niet-confessionele partij is, maar nu komt het VB op voor het behoud van een overwegend katholieke feestdagenkalender!

“Er zullen ongetwijfeld veel voorstellen ingediend worden, mocht het ooit zover komen”, lachte Yvan Majeur (PS) vorig weekend in De Morgen. Zelf diende hij in 2003 een wetsvoorstel in om van 8 mei, het einde van de Tweede Wereldoorlog, tot een officiële feestdag te maken. “Het zou een krachtig symbool zijn”, zegt hij. “Een symbool voor de vrijheid en tegen extremisme. Tegen extreem nationalisme ook. Er is al een feestdag ter ere van het einde van de Eerste Wereldoorlog, waarom dan niet voor de Tweede?” Majeur zei het een goed idee te vinden dat iedereen de kans zou krijgen om een bepaalde feestdag te bepleiten. Een grapjas bij RechtsActueel stelde meteen vijf nieuwe feestdagen voor: “18 oktober: slag bij Poitiers waar Karel Martel de moslimexpansie stopt; 11 juli: feest van de Vlaamse Gemeenschap; 27 juli: geboortedatum van Charlotte Corday (zij bracht Jean-Paul Marat, monster van de Franse Revolutie, om); 27 november: oproep tot de Eerste Kruistocht; 2 december: terugkeer van Willem V als vorst van de Soevereine Verenigde Nederlanden.” “Uiteraard zijn het maar voorstellen”, voegde Yves Pernet er nog aan toe. “Zoals altijd voorgesteld in een sfeer van samenwerking en in de hoop van een meer harmonieuze samenleving.”

Om eerlijk te zijn: bij 11 juli als wettelijke feestdag kunnen veel Vlamingen zich iets voorstellen (op voorwaarde dat ze daarvoor geen verlofdag moeten inleveren). Maar al de rest: dat wordt gewoon weggelachen. 8 mei als wettelijke feestdag is anders ook geen slecht idee. Het is zelfs meer: het is zelfs een goed idee. De bevrijding van het nazisme mag wel gevierd worden. Geen enkele gebeurtenis in deze contreien was zo verwoestend als het nazisme. In Frankrijk is 8 mei trouwens een wettelijke feestdag. Als Vlaanderen haar kar niet langer aan de Belgische gedachte maar aan het Europees verband vasthangt, kunnen we maar beter alvast een feestdag nemen die ze ook elders in Europa kennen.

Het VB heeft nu wel een spandoek Handen af van onze feestdagen gemaakt, maar eigenlijk vieren ze de nationale feestdag op 21 juli niet. Het feest van de dynastie is ook niet echt iets waar men bij het VB happy van wordt. De jongste en volgende verkiezingszondagen evenmin… En natuurlijk niet het Suiker- en Offerfeest. Op het Damplein in Antwerpen, even voorbij het slachthuis waar vandaag moslims hun schapen offeren, houdt het VB vandaag een haram-aperitief met jenever en varkenskop. “Ook in Frankrijk worden de laatste jaren met toenemend succes dergelijke acties gehouden onder de naam ‘pinard et saucisson’”, schrijft het VB in een persmededeling. “Met toenemend succes”? In Parijs werd zo’n pinard et saucisson-aperitief in juni in de Afrikaanse wijk Goutte d’Or anders wel verboden. Niet dat wij voorstander zijn van zo’n verbod. Wij lusten wel jenever, en varkenskop, en schaap, en… Voor ons alle dagen feest! Zolang er maar een vredelievende boodschap achter zit.

Als ze in nationalistische en rechts-extremistische middens reclame maken voor een fototentoonstelling, dan is er wel een bijzondere reden voor. De voorbije dagen maakten ze daar reclame voor een tentoonstelling met werk van de Vlaamse fotograaf Willy Kessels (1896-1974) in het FotoMuseum in Antwerpen.

Kessels begon in de jaren dertig te fotograferen en maakte zowel reportagefoto’s, als industriële fotografie en bekoorlijke naaktfoto’s. In 1933 was hij setfotograaf bij de opnamen van de ophefmakende documentaire film Misère au Borinage van Henri Storck en Joris Ivens. Maar hij was ook – dixit Ludo Bekkers – “een cameleon fotograaf die zijn huik naar de wind hing”. Hij vatte een eigenaardige sympathie op voor Joris Van Severen en het Verbond van Dietsche Nationaalsolidaristen (Verdinaso), en maakte zowel portretfoto’s van Joris Van Severen (foto 1)  als verslagen van bijeenkomsten van het Verdinaso (foto 2, propagandatocht in Mechelen). Maar Kessels maakte evengoed foto’s ten dienste van één van de grootste opponenten van het fascistisch gebroed in ons land in die tijd, de katholieke (eerste-)minister Paul Van Zeeland. Het FotoMuseum is verstandig omgegaan met die foto’s. Met heeft die periode in het werk van Kessels niet verdonkermaand, maar met slechts vier foto’s en vier voorbeelden van brochures uit die tijd ook niet meer aandacht gegeven dan nodig.

Een Mechelenaar vond het echter voldoende reden om Tim Mudde een tekstje over de fototentoonstelling te laten voorlezen in de ‘cultuuragenda’ van Radio Rapaille. Tja, dat waren nogal tijden: het Verdinaso dat als een militie opstapt vanaf de Grote Markt in Mechelen. Op 1 mei wilde het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) een eigen 1-meioptocht houden in Mechelen, liefst vertrekkend en/of aankomend op de Grote Markt van Mechelen. Maar dat feestje ging niet door. “Carnaval is voor een andere periode van het jaar”, meende het stadsbestuur. Terecht.

Met een kwartier vertraging startte gisteren vanuit café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen de uitzending van de Radio Rapaille Top-100. Radio Rapaille is een nationalistische internetradio die in principe vanuit Nederland uitzendt, maar vanuit De Beest vorig jaar ook al haar eerste Top-100 uitzond (1, 2). Hebben ze in Nederland geen vergelijkbare ‘plezante’ kroegen?

Door technische problemen was het niet gemakkelijk om de uitzending via het internet te volgen. Maar uitgerekend door die technische problemen werd het soms toch nog écht plezant. Als nr. 51 werd een versie van De Blauwvoet uitgezonden, strijdlied van de katholieke Vlaamse  studentenbeweging, maar de internetluisteraars kregen tussendoor ook fragmenten te horen van De Internationale, strijdlied van de socialistische beweging. Rob Verreycken, Sandy Neel en anderen die in café De Leeuw van Vlaanderen waren, werd dit bespaard; wie thuis was gebleven kreeg De Internationale wél door de boxen geknald. De Blauwvoet stond vorig jaar overigens op 14, nu nog slechts op 51.

In de top-100 van Radio Rapaille muziek die je ook elders hoort: bijvoorbeeld van Pink Floyd (Money) en The Rolling Stones (Paint it black, uiteraard); verder Nederlandstalige muziek als Bobbejaan Schoepen (Café zonder bier) en Miel Cools (De troubadour); metal (Rammstein, Gun N’ Roses, Iron Maiden…); tot muziek die je helemaal nergens anders hoort tenzij op Blood and Honour-concerten: Oidoxie met Combat 18, Terrormachine (vorig jaar 86, nu 38) of nummers van Screwdriver van Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson bijvoorbeeld (met meerdere nummers in de top-100, onder andere White Power – vorig jaar 24, nu 13).

Op 79 stond het eerste nummer van Screwdriver, An-Ti-So-Cial. “Eindelijk”, zei presentator Tim Mudde (foto, spilfiguur van Radio Rapaille, handelaar van Fenris Postorder en zanger van Brigade M.). Tim Mudde, blij het eerste Screwdriver-nummer te kunnen aankondigen. De volgende groep die hij moest aankondigen was daarentegen een vreemde eend in de context van de Radio Rapaille top-100: Tom Barmans dEUS met Suds & Soda stond op 78. Het was wel het enige nummer van de organisator van de 0110-concerten in die top-100.

Beste nieuwkomer in de top-10 was Vlanarock met Dit is Vlaamse grond op 4 (vorig jaar helemaal niet in de top-100, dit jaar onder de aandacht gebracht door een gelijknamig nieuw cd-tje). Bleven in de top-10 zoals vorig jaar: Brigade M met Eigen Volk Eerst (vorig jaar 3, nu 7), Will Tura met Vlaanderen mijn land (vorig jaar 10, nu 6) en Jef Elbers met Eer Vlaanderen vergaat (bleef op 2). Jef Elbers werd met In ’t midden van het gewoel de nieuwe nr. 1 van de Radio Rapaille top-100. Vorig jaar stond hij daarmee nog op 46. Het nummer staat ook op het nieuw cd-tje met Ragna Verreyckens Vlanarock.

Er is niet bekendgemaakt hoeveel top-3’s ingezonden zijn voor de samenstelling van de top-100 – en anders hebben we het gemist door technische problemen, als er al geen andere muziek doorkwam dan bedoeld viel het geluid ook wel eens compleet weg. Er waren soms sterke verschillen met de top-100 van vorig jaar. Europe met The Final Countdown bijvoorbeeld, uit 1986, stond vorig jaar niet eens in de top-100, en nu op 25.  Paranoid van Black Sabbath, vorig jaar nog 30, was daarentegen uit de top-100 verdwenen. De waarde van de top-100 van Radio Rapaille is dus relatief. Amusement van overjaarse pubers.

De uitzending van de top-100 eindigde tweeënhalf uur (!) later dan aangekondigd. Sponsors van prijzen die tussendoor te winnen waren, waren onder andere VB-uitgeverij Egmont en Freedom Tattoo uit Mechelen die één tatoeage naar keuze weggaf.

Will Tura is zeventig jaar geworden, en dat wordt onder andere gevierd met de vorige week verschenen tweede Turalura-cd (foto 1) waarop Vlaamse rockartiesten Will Tura-covers brengen. Muziek van en door Vlamingen, maar niet het slag dat de makers van Dit is Vlaamse grond! (foto 2) voor ogen hebben.

Op de IJzerwake werd de “straalschijf” (zo heet zo’n ding in het jargon van de ware Vlaams-nationalist) Dit is Vlaamse Grond! voor het eerst verkocht. Er staan zes nummers op. Met als eerste nummer het uit 1983 daterend In ’t midden van het gewoel van Jef Elbers. Jef Elbers was lid van de Vlaamse Militanten Orde (VMO), en dat is te horen aan de tekst van In ’t midden van het gewoel: “Ga je op de vuist, zorg dan dat je als eerste klopt. Kan je niet goed boksen, dat je dan toch nog keihard schopt.” Het verbaast niet dat dit een lied is naar het hart van Rob ‘Klop’ Verreycken. Het volgend nummer is van de hand van ene Robrecht, en als je eens goed wil lachen/ergeren aan kleinkunst, dan moet je dit beslist eens op zetten. Robrecht bezingt de IJzertoren, het lijkt wel een treurmars. Robrecht bracht onder de naam ‘Wilfred’ ook de cd Nederland is vol uit, maar daarna heeft hij niets meer uitgebracht. Gelukkig maar. Vervolgens brengt de Nederlandse groep Standrecht het nummer Vlaamse dodendans. Ook al geen opwekkend nummer. Op de 11-juliviering van de Gulden Sinjoren dit jaar in Antwerpen speelde Standrecht een paar nummers. Voor nogal wat mensen: het sein om naar huis te gaan.

Het titelnummer van deze cd is van Vlanarock: Vlaamse grond. Vlanarock was de groep rond Ragna Verreycken, dochter van Wim en zus van Rob Verreycken. In 2004, ze was toen 30 jaar oud, stapte Ragna Verreycken uit het leven. Op Vlaamse grond  schreeuwt ze het uit dat Brussel Vlaamse grond is. Ragna Verreycken kwam wel eens in Brussel. Een foto in Het Nieuwsblad van 13 juli 1998 bewees dit. Uit de foto bleek dat Ragna Verreycken – in Antwerpen politieagente – betrokken was bij rellen bij de 11-juliviering in Brussel. In het artikel of in het onderschrift bij de foto werd Ragna Verreycken niet vernoemd, maar een Antwerpse politieagent herkende zijn collega op de foto terwijl ze een beschermschild en matrak van een Brusselse politieagent ‘betast’. Het volgend nummer op de cd is geschreven door Wim Verreycken. In Kroegpraat neemt de groep Hexa de ‘kroegstrategen’ op de korrel die je aan vele Vlaamse togen vindt. Het laatste nummer op de cd is het meest militante: AVV-VVK, oftewel “Alles Voor Vlaanderen - Vlaanderen Voor Kristus”, gezongen (nouja, meer: gedeclameerd) door de  Nederlandse groep Dietse Patriotten.

De cd is uitgebracht door Muziek met Wortels, een uitgeverij van Tim Mudde (Brigade M, Radio Rapaille), in een samenwerking tussen het al genoemde Radio Rapaille, Identiteit door Muziek en ’t Pallieterke. VB-personeelslid Hans Verreyt zorgde voor de foto op de cover en de cd. Verder wordt op het hoesje van de cd nog de medewerking vermeld van Wim en Rob Verreycken, en “de belangeloze medewerking” van alle artiesten. In Vlaanderen wordt de cd verkocht door het NSV. Het zou ons sterk verbazen als de gemiddelde Vlaamse student dol is op dit soort muziek, maar als de bierviltjes op zijn is de cd misschien wel een goede onderlegger voor Vlaamsche Leeuw-bier.

Een essentieel onderdeel van de nazi-propaganda vormden de beeldende kunsten. Nooit eerder werd kunst op een dergelijke schaal gebruikt en misbruikt om een ideologie vanuit een partijtop naar een brede basis te verspreiden. Gesteund door een meedogenloos repressieapparaat werd het een regelrecht wapen, het ultieme wapen zelfs. Kunstenaars werden ingelijfd in de partij en voerden nog uitsluitend werken in haar opdracht uit. Wat niet in het Groot-Duitse beeld paste werd aanvankelijk weggehoond, later in beslag genomen en uiteindelijk vervolgd.

De beeldvorming rond Hitler en de zijnen was aan strenge eisen onderworpen. Het toeval bestond niet. Voorbeelden uit de Romeinse Keizertijd en het Napoleontische tijdvak werden uitvoerig bestudeerd en aangepast aan de moderne tijd. Nieuwe media als fotografie en - vooral - film werden daarbij uitgebreid aangewend. Dat leverde soms, ondanks de boodschap en de ideologie, mooie en ondertussen klassiek geworden beelden op. De esthetica van de waanzin. Soms beklijvend, meestal beklemmend. En heel soms ook – onbedoeld - grappig. Al was humor in de Kunst van het Derde Rijk niet aan de orde. Daar was ze, als Ultieme Wapen, te dodelijk voor.

Aan de hand van vaak unieke foto’s en zeldzame filmfragmenten wordt de nazi-kunst van binnenuit bekeken in cursussen die vzw Amarant inricht. In Leuven op donderdagavond vanaf 18 november, in Antwerpen op zaterdagnamiddag vanaf 20 november. Docent is kunsthistoricus en auteur van Beelden voor de massa. Kunst als wapen in het Derde Rijk Michel Peeters. Meer inlichtingen: hier.

Zoals hier aangekondigd speelde zaterdag The Oppressed in Borgerhout, de belangrijkste antifascistische muziekgroep uit de Britse oi punkscène. Het was duidelijk dat The Oppressed in de hoogste klasse speelt in dit muziekgenre. De energieke set werd enthousiast onthaald door de paar honderd concertgangers (foto's 1-3, klik eenmaal op de foto's voor een grotere versie). De temperatuur in zaal Trix steeg vlug tot sauna-niveau. Onder het publiek naast Vlamingen: Nederlanders, Britten, Duitsers en Fransen. Die laatsten vooral uit Lille (Rijsel), waar ze laatst nog een concert met Brigade M, voorafgegaan door een bokswedstrijd tussen rechts-radicalen ‘alle slagen toegelaten’ moesten gedogen.

The Oppressed speelde achtereenvolgens: Blue Army, Ultra Violence, Sleeping With The Enemy, Run From You, Living With Unemployment, Skinhead Times, Football Violence, The AFA Song, Wonderful World, Don’t Look Back, Nobodys Fool, Joe Hawkins, Skinhead Girl, BNP, Urban Soldiers, I Don’t Wanna, Work Together, Do Anything You Wanna Do, Boots For Stomping, Hooligans, Remember, Victims, We’re The Oppressed, Antifa Hooligan en Cum On Feel The Noize, Voor dat laatste nummer, een Slade-klassieker, werden alle aanwezige voormalige bandleden en medewerkers op het podium geroepen. Het optreden in Borgerhout kaderde immers in een reünietournee. Hopelijk blijft het echter niet bij deze eenmalige concerten, en komen er nog meer optredens. Het aantal stemmen voor Nick Griffin en zijn British National Party (BNP) zakte van 950 000 bij de Europese verkiezingen in juni vorig jaar, naar 560 000 bij de Britse parlementsverkiezingen in mei dit jaar. Maar het blijft nog altijd meer dan een half miljoen stemmen. En ook in ons land heeft Nick Griffin zijn fans.