Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens is overleden. Voorpost brengt deze zondag hulde aan de man (foto).

De in 1898 in Dendermonde geboren Vlaamse letterkundige Wies Moens studeerde tijdens de laatste twee jaren van de Eerste Wereldoorlog Germaanse filologie aan de vernederlandste Universiteit Gent. Wies Moens is er actief in de Vlaamse Beweging en wordt na de Eerste Wereldoorlog tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn rol als activist. De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzoekt om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurt een petitie rond. In maart 1921 wordt Wies Moens vrijgelaten. Aanvankelijk koestert Wies Moens waarden als internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid. Wies Moens’ ijveren voor de Grootnederlandse gedachte gaat gepaard met een groeiende voorkeur voor een fascistische levenshouding, waardoor zijn latere ‘verzen’ verworden tot politieke pamfletten.

Bij de verkiezingen in 1929 is Wies Moens kandidaat bij het Vlaamsche Front, maar hij geraakt niet verkozen. Daarop richt Wies Moens samen met Staf de Clercq het rechts-radicale tot fascistische Vlaams Nationaal Verbond (VNV) op, en in 1931 is Wies Moens samen met Joris Van Severen één van der oprichters van het fascistische Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen (Verdinaso). In 1934 stapt Moens uit het Verdinaso omdat die ook Walen en Luxemburgers wil opnemen in haar rangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Wies Moens directeur van de nationaalsocialistische Zender Brussel. In 1943 dient hij zijn ontslag in omdat de zender steeds meer onder invloed komt van de Algemeene SS-Vlaanderen en van DeVlag. In 1947 wordt Wies Moens bij verstek veroordeeld wegens collaboratie met nazi-Duitsland. Hij vlucht weg naar Nederlands Limburg waar hij de rest van zijn leven doorbrengt. Wies Moens’ huwelijk blijft kinderloos en hij zorgt dan maar voor twee peetkinderen. Eén van hen is… Marijke Dillen, VB-politica en dochter van VB-stichter Karel Dillen.

In 1983 wordt het Vormingsinstituut Wies Moens opgericht met als doel: “vorming in de lijn van het gedachtengoed van Wies Moens”. Contactpersoon en auteur van meerdere publicaties over Wies Moens is Edwin Truyens (57 j.). Edwin Truyens stond mee aan de wieg van zowel de Nationalistisch Studentenvereniging (NSV) als van het Vlaams Blok (interview). Vandaag wordt Wies Moens herdacht op een activiteit van Voorpost in Dendermonde. De lokale komiek Björn Roose geeft een inleiding, Henk Van de Graaf van Voorpos Suid-Afrika brengt een groet, en dan is het de beurt aan Edwin Truyens om te vertellen over ‘Leven, werken en nalatenschap van Wies Moens’. Sabine Torfs begeleidt de aanwezigen met haar trekzak bij de samenzang. Het zaaltje waar de herdenking georganiseerd wordt, biedt plaats voor honderdvijftig mensen. Gastheer Björn Roose hoopt dat het zaaltje toch minstens voor de helft gevuld geraakt.

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Als de jongste kiespeiling voor Vlaanderen het kiesresultaat zou zijn, valt het VB in het Vlaams parlement terug van eenentwintig naar nog slechts acht parlementsleden. De vraag wordt nu nog scherper: wie verdient het eigenlijk – los van de ideologie – om in het Vlaams Parlement te zetelen? Wie wil weten hoe vaak de Vlaamse parlementsleden aanwezig zijn in het Vlaams Parlement kan dit voortaan gemakkelijk nakijken op een nieuwe website. Je vindt er ook het aantal initiatieven dat ze nemen: een vraag om uitleg of een schriftelijke vraag stellen; een voorstel tot resolutie, een actualiteitsmotie of een amendement indienen of mee ondertekenen.  

Meer dan aantallen geeft de website niet. De initiatiefnemers beseffen dit ook wel. Eén van hen, Michiel Nuytemans, zegt daarover in Het Nieuwsblad: “Het is niet omdat iemand honderden schriftelijke vragen heeft ingediend, en dus een hoge score heeft, dat hij daarom ook een goed parlementslid is. Want het omgekeerde geldt ook. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A) neemt weinig initiatieven in het Vlaamse parlement, terwijl toch algemeen geweten is dat hij, via zijn aanwezigheid in het Vlaamse halfrond, veel uit de brand sleept voor zijn stad.”

Hoe scoren de VB’ers? In de plenaire vergadering zijn de meest aanwezige VB-parlementsleden: Felix Strackx en Wim Van Dijck (beiden Vlaams-Brabant, 100 %), gevolgd door Joris Van Hauthem, Johan Deckmyn en Wim Wienen (respectievelijk uit Vlaams Brabant, Oost-Vlaanderen en Antwerpen, alle drie 97 % aanwezigheid). Het minst aanwezige in de plenaire vergaderingen zijn de Limburgse Linda Vissers (63 %) en de uit dezelfde provincie Katleen Martens (72 %), gevolgd door Marleen Van den Eynde (Antwerpen, 85 %). En in de commissies? Daar waar naar verluidt het meest gewerkt wordt. Meest aanwezige hier zijn Marijke Dillen (Antwerpen, 87 %), Felix Strackx (86 %) en Christian Verougstraete (rechts op de foto, West-Vlaanderen, 83 %). Minst aanwezige in de commissies is Katleen Martens (13 %), gevolgd door Filip Dewinter (Antwerpen, 27 %) en Marleen Van den Eynde (54 %).

Bekijken we het aantal initiatieven dat de VB-parlementsleden nemen, dan scoort Chris Janssens (Limburg) het beste met 397 initiatieven, gevolgd door Wim Wienen (275) en Marleen Van den Eynde (209). Het minst actief zijn: Katleen Martens (23), Agnes Bruyninckx-Vandenhoudt (West-Vlaanderen, 36) en Wim Van Dijck (39). Wim Van Dijck kan aanvoeren dat hij pas sinds vorig jaar (opnieuw) Vlaams parlementslid is. Hij volgde vorig jaar de naar het buitenland verhuisde An Michiels op, maar tevoren was Van Dijck ook al één van de minst actieve VB-parlementsleden.

Qua aanwezigheid in de televisienieuwsuitzendingen van VRT en VTM scoort Filip Dewinter natuurlijk het beste onder de VB’ers (91 x, in totaal 1 284 sec.), op afstand gevolgd Johan Deckmyn (2 x, 29 sec.) en Jan Penris (1 x, 10 sec.). Geen andere VB’er haalde het televisienieuws. De cijfers zijn slechts wat ze zijn. Anderzijds is het duidelijk dat de Limburgse Katleen Martens zich het minst laat opmerken van alle VB’ers. Filip Dewinter zien we wel vaak op televisie, maar is één van de minst aanwezige VB’ers in de parlementaire commissies.

Katleen Martens en Filip Dewinter kunnen echter aanvoeren: wat doen de VB’ers die wél regelmatig in het Vlaams parlement zijn? Neem nu Pieter Huybrechts (Antwerpen), relatief vaak aanwezig in het Vlaams Parlement. Met wat houdt hij zich onledig in het Vlaams Parlement? Met het langdurig doornemen van De Morgen, zo blijkt (foto). Met slechts 48 initiatieven belandt Pieter Huybrechts net niet in de top-3 van minst initiatieven nemende VB’ers. Dat kan natuurlijk aan De Morgen liggen die de aandacht van Pieter Huybrechts opeist, het kan natuurlijk ook aan de werklust van Pieter Huybrechts liggen.

Parlementsleden als Katleen Martens en Pieter Huybrechts krijgen elke maand ongeveer 5 700 euro netto uitgekeerd voor hun werkzaamheden in het Vlaams Parlement. Mensen als Marijke Dillen (lid van het bureau) en Filip Dewinter (fractievoorzitter) worden maandelijks 7 000 à 7 500 euro netto uitgekeerd. Over drie maanden zou het Vlaams Parlement een studie bespreken die de parlementaire wedden en pensioenen vergelijkt met wat in de privé-sector en bij andere parlementen uitgekeerd wordt. In afwachting: wat vind jij een gerechtvaardigd maandloon voor Katleen Martens en Pieter Huybrechts, Marijke Dillen en Filip Dewinter?

Vorige week werd hier als eerste gesignaleerd dat de wekelijkse Frankrijk-rubriek in ’t Pallieterke niet meer volgeschreven werd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen (foto: Koen Dillen (r.) bij de begrafenis van Marie-Rose Morel). RechtsActueel signaleerde ’s anderendaags “een opmerkelijke afwezige” in het “door vriend en vijand drukgelezen staatsblad van de Vlaamse beweging”. “De betrokkenen willen niet veel details kwijt”, schreef RechtsActueel nog. Wat hen prompt een reactie van Karl Van Camp, hoofdredacteur van ’t Pallieterke, opleverde die schreef zich niet te herinneren ooit door RechtsActueel gecontacteerd te zijn om een reactie terwijl hij toch één van die betrokkenen was.

Voorts wees Karl Van Camp erop dat ook andere medewerkers van ’t Pallieterke wel eens ontbreken. “Soms is dat een kwestie van inspiratie, soms is vakantie of ziekte een reden, een verplichting in het buitenland, absoluut tijdsgebrek of gewoon teveel kopij.” Maar er is in het geval van Koen Dillen meer aan de hand dan de hoofdredacteur van ’t Pallieterke aangaf. Koen Dillen wil niet langer schrijven voor ’t Pallieterke, blad waarin zijn vader – VB-stichter Karel Dillen – de Frankrijk-rubriek opstartte. “'Het klopt dat ik de samenwerking heb stopgezet”, zei Koen Dillen gisteren aan De Standaard. “Ik koester geen rancune tegenover de nieuwe hoofdredacteur en sluit ook niet uit dat ik ooit op mijn beslissing terugkom. Maar momenteel is het echt afgelopen. De ware motivatie gaat alleen 't Pallieterke aan.”

Volgens De Standaard zijn tijdsgebrek en Johan Sanctorum de twee grote boosdoeners. Samen met Frank Vanhecke schrijft Koen Dillen een boek over de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel. Het zou in november verschijnen, maar de publicatiedatum is intussen al verlaat. Het zou nu pas tegen Kerstmis in de boekhandel liggen. De afkeer van Johan Sanctorum zou nog zwaarder wegen in de beslissing van Koen Dillen om te stoppen met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Cultuurfilosoof Johan Sanctorum heeft een wekelijkse rubriek in ‘t Pallieterke onder het pseudoniem Annick Verbauwen – die om het echt te laten lijken een eigen Facebook-pagina heeft, waarbij haar profielfoto evenwel geknipt is uit een fotoreeks van een pornoactrice. ‘Annick Verbauwen’ schrijft regelmatig lovend over Bruno Valkeniers en Johan Sanctorum, en denigrerend over Marie-Rose Morel en de uit het VB gezette Belfortploeg van Francis Van den Eynde. Dat het alter ego van Johan Sanctorum lovend schrijft over Bruno Valkeniers is niet zo vreemd vermits Johan Sanctorum ook adviseur en tekstschrijver is voor Bruno Valkeniers. Waarvoor Sanctorum een royale onkostenvergoeding krijgt.

Koen Dillen was bovendien voorzitter van de ‘Vlaams-nationale debatclub’, opgericht door Rudi Van der Paal, die in zaal De Basiliek in Edegem regelmatig debatten organiseerde tussen nationalisten en mensen ter (extreem-)rechterzijde van het politieke spectrum. En, zoals wij vorige maand schreven, nu is een nieuwe Vlaams-nationale debatclub opgericht door onder andere Karl Van Camp en Johan Sanctorum. Nieuwe Vlaams-nationale debatclub die haar eerste debat wilde organiseren… in zaal De Basiliek in Edegem. Intussen is de locatie voor het openingsdebat met Wim Van Rooy, Filip Dewinter, Abou Imran en Ergün Top gewijzigd. De vertoning zou nu plaatsvinden in Hoboken. Maar goed, prettig is anders als je in je lijfblad ’t Pallieterke én je hobby debatten organiseren Johan Sanctorum ziet opduiken. Koen Dillen stopt (voorlopig) met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Volgende week heeft hoofdredacteur Karl Van Camp een gesprek met Koen Dillen om te zien of de plooien alsnog glad gestreken kunnen worden.

Voor Bruno Valkeniers (foto 1) staat er een punt achter het verhaal van de VB'ers die de partij vaarwel hebben gezegd. De geplaagde voorzitter heeft een najaarsprogramma klaar dat alle perikelen moet doen vergeten en moet onderstrepen dat het VB als “visie- en programmapartij al decennialang het gelijk aan haar kant heeft”.

In een opmerkelijke brief aan de VB-kaderleden die De Standaard kon inkijken, zal de lezer vruchteloos speuren naar een soort mea culpa. Valkeniers benadrukt integendeel dat hem geen andere keuze restte dan enkele dissidenten, onder wie Gentenaar Francis Van den Eynde, uit de partij te zetten. Niet dat Valkeniers struikelde over de “kritiek”. Maar de “onverzoenlijke dissidentie” schaadde de “onbaatzuchtige militanten” en kwam alleen de “politieke tegenstanders en het, op dat moment onbestaande, cordon médiatique” ten goede.

“Ach, kritiek zal er altijd zijn'”, zegt Bruno Valkeniers aan De Standaard. “Het is erg moeilijk om goed te doen voor iedereen.” Volgens de VB-voorzitter was het nodig om in vakantietijd, wanneer de partijraad niet samenkomt, de kaders toe te spreken. “De huidige politieke situatie geeft ons gelijk. De francofonie en Vlaanderen zijn niet met elkaar te verzoenen. Elke dag neemt de vervreemding in Vlaanderen toe, door de aanhoudende massale immigratie. En uitgerekend op dat moment heb ik als voorzitter al te lang al te veel energie moeten steken in interne persoonlijke tegenstellingen aan de top van de partij.” Stel je voor dat de VB-voorzitter zich niet had moeten bezighouden met problemen binnen zijn partij, Vlaanderen zou er nu heel anders uitzien.

Behalve Francis Van den Eynde en enkele parlementsleden (zoals Jurgen Ceder en Erik Arckens) moest Bruno Valkeniers ook Frank Vanhecke uitwuiven. De erevoorzitter van het VB en weduwnaar van Marie-Rose Morel kon zich niet langer vinden in de manier waarop de partij werd geleid. In zijn brief noemt Valkeniers Vanhecke niet eens bij naam, laat staan dat hij hem van repliek dient. De voorzitter beperkt zich tot de opmerking dat het “ernstiger ware geweest als ze hun mandaat, dat ze te danken hebben, aan de partij, ingeleverd zouden hebben.”

Om de teleurstellende ervaringen door te spoelen, wil Valkeniers het kader enthousiasmeren voor een druk najaar. “Vlaanderen zal een sterk Vlaams Belang nog steeds nodig hebben.” In september komt er een “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarvan de inhoud aanstaande vrijdag wordt voorgesteld. Voorts wordt het sociaaleconomisch programma van het VB vernieuwd. Het VB wil zich profileren als de “meest sociale partij van Vlaanderen”, waarbij het zich resoluut afzet tegen de Europese Unie, maar ook past voor het neoliberalisme. En waarschijnlijk ook het socialisme.

Het VB richt dit najaar voorts twee symposia in. Een over de positie van de vrouw in de islam, gekoppeld aan de publicatie van een boek daarover van Anke Van dermeersch. En een symposium over het cordon médiatique. En over de media gesproken… In ’t Pallieterke – dat deze week bij wijze van promotie naar enkele duizenden adressen wordt verstuurd – wordt deze week voor het eerst sinds mensenheugenis de Frankrijk-rubriek niet verzorgd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen. Ene ‘Salan’ neemt nu de honneurs waar. Koen Dillen, zoals andere Belfortploegleden op de IJzerwake een dikke week geleden (foto 2, Koen Dillen wel met zijn rug naar de fotograaf), zal toch niet aan de kant gezet zijn bij ’t Pallieterke? We zouden hem missen.

Koen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

Koen Dillen (foto, 47 j.), zoon van VB-stichter Karel Dillen, ex-Europarlementslid (2003-2009) en tegenwoordig medewerker van de tweekoppige VB-fractie in het Europees Parlement, stapt op bij het VB. “De liquidatie van mijn vriend Francis Van den Eynde en zijn medestanders is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen”, schrijft hij in de ontslagbrief die hij donderdagavond naar partijvoorzitter Bruno Valkeniers stuurde.

Koen Dillen behoort tot de strekking-Vanhecke die vindt dat het VB van stijl moet veranderen en zich moet afzetten tegen wat ze dictaten van de 'Antwerpse gemeenteraadsfractie' noemt. Toen hij nog in Antwerpen woonde was Koen Dillen overigens zelf ook VB-gemeenteraadslid in de Scheldestad (2000-2005). Maar de tijd brengt verandering. Koen Dillen schrijft dat hij in 2008 geloofde dat Bruno Valkeniers als nieuwe voorzitter de sputterende motor van de partij weer op volle toeren zou kunnen laten draaien. Maar Valkeniers heeft volgens hem niets gedaan aan de wantoestanden die hem gemeld werden en fungeert sinds zijn aantreden feitelijk als de uitvoerder van de wensen van Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Koen Dillen verwijt Bruno Valkeniers dat hij “tolereerde en patroneerde dat onze bekwaamste vrouw, Marie-Rose Morel, op de meest brutale wijze 'kaltgestellt' (op een zijspoor gezet, nvdr..) werd”. Hij neemt het Bruno Valkeniers ook kwalijk dat voormalig VB-Kamerlid Bruno Stevenheydens (intussen N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, nvdr.) “buiten getergd” werd en VB-Kamerfractiesecretaris Francis Wouters na tien jaar zijn baan verloor omdat hij in de partijraad een dissidente mening durfde te uiten. “Een schitterend manager kan een slecht partijvoorzitter blijken. U bent er zo één'” geeft Koen Dillen Bruno Valkeniers mee.

“Net als vele anderen besef ik dat Vlaams Belang mijn partij niet meer is. Ik zal niet de laatste zijn die u schrijft”, meldt Koen Dillen nog. De inkt op zijn brief was nog niet droog of vanuit Gent kwam het bericht dat William Tuytschaever – partijlid van het eerste uur, lid van de Gentse VB-Koepelraad en voorzitter van de themawerkgroep ‘Tot uw dienst’ – opstapt bij het VB uit teleurstelling over de gang van zaken en uit solidariteit met de Belfortploeg. In pure Sovjet- en Maoïstische stijl hebben Johan Deckmyn en Tanguy Veys alle verwijzingen naar Tuytschaever onmiddellijk op de website van het VB-Gent laten verwijderen. Met Google Cache zijn ze echter nog wel terug te vinden.

Koen Dillen dreigde er al eerder mee om op te stappen bij het VB, met name… als Bruno Valkeniers Roeland Raes zou buitengooien bij het VB na zijn veroordeling tot in hoger beroep voor negationisme. Maar Roeland Raes mocht VB-lid blijven, en dus bleef ook Koen Dillen nog even. Koen Dillen voelde zich echter niet gelukkig meer bij de partij die zijn vader had gesticht. Dat wisten ze ook in Schoten waar Koen Dillen Marie-Rose Morel had vervangen als gemeenteraadslid. Koen Dillen blijft intussen onder de schuilnaam Guitry schrijven in ’t Pallieterke en onder andere schuilnamen zich verdiepen in de Franse politiek en cultuur. Koen Dillen was ook lid van de VB-partijraad. Daar is er nu weer een kritische stem minder.

Wie dacht dat het Vlaams Blok dood en begraven is, vergist zich. Marijke Dillen, dochter van oprichter Karel Dillen (foto 1), is onlangs benoemd tot de nieuwe zaakvoerder van de bvba Vlaams Blok. Dat blijkt uit het Belgisch Staatsblad.

Het Vlaams Blok vervelde in 2004, na een veroordeling voor racisme, in Vlaams Belang. Kort voor de naamsverandering op 14 november 2004 werd de bvba Vlaams Blok opgericht. Volgens de oprichtingsakte die op 2 november 2004 neergelegd werd bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, en op 12 november 2004 in het Belgisch Staatsblad verscheen, heeft de bvba Vlaams Blok als doel “alle mogelijke advies- en/of dienstenfuncties, hoofdzakelijk op politiek vlak” en dat kan dan gaan om “consultancy, opleiding en vorming, technische expertise, juridische, financiële, boekhoudkundige, fiscale en administratieve bijstand (…); communicatieadvies (…); advies, bijstand en hulp bij personeelsbeheer; promotie, publiciteit en public relations; aan- en verkoop van campagnemateriaal en propagandamateriaal (…); alle studies en operaties met betrekking tot onroerende of roerende goederen (…)". Bedenk iets, en de bvba Vlaams Blok kan ervoor zorgen.

Maar in feite is heel die constructie opgezet om te vermijden dat iemand een politieke partij of beweging zou opzetten onder de naam Vlaams Blok. De parlementsleden Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem werden de zaakvoerders van de bvba Vlaams Blok, maar dat bleek heel wat administratieve rompslomp met zich mee te brengen. Elk jaar werden de zaakvoerders aangemaand hun sociale bijdragen te betalen, waarop ze telkens moesten aantonen dat er geen inkomsten waren. Vandaar dat de drie VB’ers beslisten hun ontslag in te dienen. Bij akte neergelegd op 29 april 2011 bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, genotuleerd in het Belgisch Staatsblad van 11 mei 2011, beslisten de ontslagnemende Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem “met eenparigheid van stemmen” om Marijke Dillen (foto 2) als enige zaakvoerder te benoemen.

Marijke Dillen wordt hiermee nog maar eens de meid voor alle werk bij het VB. Toen Marie-Rose Morel ondervoorzitter dreigde te worden van het VB, sommeerde Filip Dewinter Marijke Dillen om zich ook kandidaat te stellen als ondervoorzitter. In de ontslag- en benoemingsakte van de bvba Vlaams Blok wordt gepreciseerd dat Marijke Dillen haar mandaat “ten kosteloze titel” zal uitvoeren. Het VB is er veel om gelegen om de naam Vlaams Blok niet in andere handen te laten vallen. Bij verkiezingen vraagt het Vlaams Belang telkens weer om naast ‘Vlaams Belang’ ook ‘Vl. Blok’ en ‘Vlaams Blok’ te beschermen, door niemand anders te laten gebruiken.

Het zit Greet Van Linter niet mee. Na de online kranten donderdag schreven vrijdag ook de gedrukte kranten over haar als “Geert” Van Linter.  

Het Laatste Nieuws sprak over "ex-VB-volksvertegenwoordiger Geert Van Linter". Bij De Morgen gingen ze al evenzeer in de fout. Bij De Standaard en Het Nieuwsblad wisten ze reeds dat het om een vrouw gaat, maar hadden ze de voornaam nog fout: “ex-VB’ster Geert Van Linter”. Alleen bij Brussel Nieuws hadden ze de naam juist, en daar wisten ze ook nog dat de aanleiding voor de huiszoeking bij het VB-Gent een vervalste e-mail is. Volgens gerechtelijk onderzoek zou iemand op Van Linters naam een vals e-mailaccount aangemaakt hebben en mails verstuurd hebben waaruit moest blijken dat Van Linter niet in Ganshoren maar in Buggenhout woonde. En bijgevolg afstand moest doen van het mandaat van gemeenteraadslid en Brussels parlementslid.  De mail zou verstuurd zijn vanuit een computer die geregistreerd is bij de Gentse vzw Kamiel Van Damme, de vzw die de financiën van het VB-Gent beheert. Kamiel Van Damme is een voor collaboratie veroordeelde Oostfronter, Gentse leider van de (eerste) VMO van Bob Maes (Brussel) en Wim Maes (Antwerpen). Hij wordt jaarlijks nog herdacht door het Vlaams Belang Merelbeke (foto 1). Bij Brussel Nieuws wisten ze ook dat de enige overblijvende VB’er in het Brussels Parlement, Dominiek Lootens, bevreesd is voor een huiszoeking en alvast liet weten geen toestemming te geven voor een huiszoeking. Bij andere gelegenheden vraagt het VB de zaken “tot op het bot” uit te zoeken, de onderste steen boven te halen. Als het over het VB zelf gaat, moeten alle potjes gedekt blijven.

De adressenaffaire roept een herinnering op over Marijke Dillen, dochter van VB-stichter Karel Dillen. In september 1994 tipte Hugo Gijsels de redactie van De Morgen dat Marijke Dillen (foto 2) niet in de Antwerpse deelgemeente Deurne woonde zoals ze voorhield, maar in een grote villa in 's Gravenwezel (Schilde). Nochtans was la  Dillen Antwerps gemeenteraadslid en stond ze opnieuw op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. De Morgen  zette er vier journalisten op om de zaak uit te zoeken. De informatie van Hugo Gijsels klopte als een bus. Marijke Dillen was al meer dan een jaar naar een luxueuze villa in de groene omgeving van 's Gravenwezel (Schilde) verhuisd. Haar Saab met nummerplaat P-374 werd er regelmatig opgemerkt. Op het adres dat ze aanhield in Deurne  – het adres waar haar toenmalige echtgenoot twee bedrijven runde – was weliswaar een appartement boven de bedrijfsruimte voorzien, maar veel leven was daar niet te bespeuren. Er was trouwens geen telefoonaansluiting op naam van Marijke Dillen of haar echtgenoot, geen naambordje aan de deur en geen kabelaansluiting. Een belangrijk zakenman en een bekende politica die thuis een kluizenaarsbestaan zouden leiden. Het klinkt niet aannemelijk. 

Toen De Morgen vrijdag 23 september 1994 het nieuws over de ware woonst van Marijke Dillen bracht, hield een medewerker de wacht aan het Deurnese adres van Marijke Dillen en zag hij hoe een en ander aangesleept werd om de indruk te scheppen dat Marijke Dillen er wel degelijk woonde. De wijkagent die er een paar dagen over deed vooraleer het adres te controleren, noteerde dat er kennelijk gewoond werd. La  Dillen werd bijgevolg niet ambtshalve geschrapt van de kieslijst. Ze werd bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober 1994 verkozen, maar nam haar nieuw mandaat in nieuw samengestelde gemeenteraad van Antwerpen niet op. Ze kwam nog wel eens kijken bij de installatie van de nieuwe gemeenteraad in januari 1995. Het straffe was dat VB-kopstuk Marijke Dillen, samen met Filip Dewinter, bij die gemeenteraadsverkiezingen campagne voerde met de slogan 'Antwerpen aan de Antwerpenaren' (foto 3).

Men zou mogen verwachten dat als één van de VB-kandidaten, en dan nog wel een kopstuk van die lijst, niet in Antwerpen woont maar in een residentiële wijk twintig kilometer daar vandaan, de pers op die affaire zou springen. Maar neen, geen enkele krant nam het nieuws van De Morgen over. Gazet van Antwerpen  heeft er nog wel iets over gevraagd bij een groot interview met Filip Dewinter en Marijke Dillen, maar er niets over gepubliceerd. Een journalist van Gazet van Antwerpen daarover aan de tand gevoeld door AFF/Verzet haalde zijn schouders op. “In alle partijen zijn er wel gemeenteraadsleden die niet wonen in de gemeente waar ze zeggen te wonen”, was zijn repliek. Maar het is toch anders als men net over de grens met een gemeente zou wonen dan men er twintig kilometer vandaan woont, en het is toch anders als je – als kopstuk dan nog – adverteert met de gemeente waar je zogezegd woont (‘Antwerpen aan de Antwerpenaren’)… Het gleed allemaal af van de journalist als water van een eend.

Naar jaarlijkse gewoonte organiseerde het VB-Antwerpen vorige zondag haar nieuwjaarsreceptie in de chique zalen van het Elzenveld.  Hetzelfde Elzenveld waar het fameuze zeventigpuntenplan op 6 juni 1992 werd voorgesteld. Blikvanger op de nieuwjaarsreceptie dit jaar was een tentoonstelling over dertig jaar VB-Antwerpen. In de toespraken was het nostalgie troef bij het VB. “Marijke Dillen, dochter van stichter Karel, blikte met nostalgie terug op de begindagen”, noteerde Gazet van Antwerpen. “Ook Filip Dewinter leek met heimwee terug te denken aan de ‘fysieke, bijna militaire confrontaties met de politie en met tegenbetogers’.”

Zoals in de begindagen van het VB haalde Dewinter zijn mosterd bij het Franse Front national (FN). Marine Le Pen vergeleek onlangs de aanwezigheid van moslims in Parijs met “een bezetting”, bij Dewinter werd het: “Net zoals de communisten meer dan decennialang Oost- en Midden-Europa hebben bezet, net zoals de nazi’s jarenlang West-Europa hebben bezet, probeert vandaag de islam onze steden en gemeenten te bezetten.” Verder baarde “de versnippering op rechts” Dewinter zorgen. “Maar Bart De Wever sluit geen pact met zijn aartsvijand Dewinter, hij valt nog liever dood”, schrijft Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen in een commentaar naar aanleiding van de nieuwjaarsreceptie en -toespraken bij het VB. In elk geval zullen de uithalen van Filip Dewinter naar Bart De Wever – uitgespuwd als “de redder van het Belgische vaderland” – niet helpen om een verbond Dewinter-De Wever te sluiten.

Filip Dewinter dicht zich nog altijd een historische taak toe: “Het Vlaams Belang heeft de taak om als zweeppartij, als oppositiepartij, de andere partijen voor zich uit te drijven; geen water in de wijn te doen en het einddoel, de Vlaamse staat, te blijven propageren en uitdragen. Wij hebben de taak en de plicht om te blijven kloppen op dezelfde nagel. Wij zijn immers niet alleen de zaaiers van het idee, wij zijn niet alleen het origineel; wij zijn vandaag vooral ‘de stok achter de deur’. Republiek is voor ons een werkwoord. Het rood moet letterlijk en figuurlijk van de vlag opdat er alleen nog geel en zwart zal overblijven.”  Voorzitter van het VB-Antwerpen Jan Penris huldigde tot slot de VB-afdeling Borgerhout voor haar “goed werk in moeilijke tijden”. Inderdaad, het zijn moeilijke tijden voor het VB-Borgerhout waar achtereenvolgens de kopstukken Wim en Rob Verreycken, Bart Debie en Janice Laureyssen zijn weggevlucht.

Het beste nieuws kwam van het VB-nationaal. Na jarenlang haar nieuwjaarsreceptie in het troosteloze Scandic Crown hotel in Borgerhout georganiseerd te hebben, trekt het VB dit jaar voor haar nationale nieuwjaarsreceptie aanstaande zaterdag naar het hippe LaRiva in Antwerpen. Foto uit 30 jaar geschiedenis van het VB-Antwerpen: Filip Dewinter spreekt op 3 maart 1990 zijn troepen toe vanop een politiecamionette aan de Suikerrui in Antwerpen, terwijl burgemeester Bob Cools de VB-bijeenkomst nochtans verboden had. De politie laat Filip Dewinter begaan. Verderop, aan de Groenplaats, hield het Anti-Fascistisch Front (AFF) een waakzaamheidsactie. Na afloop pakte de Antwerpse politie een zestigtal AFF'ers op.

Filip Dewinter zei het hier eerder al: “Het was geen goed jaar” voor het VB. Dat blijkt ook uit de jaaroverzichten. Dewinter zelf geraakt niet verder dan de 35^ste plaats in de Top-100 van 2010 bij Het Laatste Nieuws. In het buitenland schittert zijn ster nog een beetje. Daar mag hij uitleggen hoe jaloers hij is op de Nederlandse politiek.

In eigen land zijn het de ex-VB’ers die de jaaroverzichten halen. Bart Debie haalt zelfs de cover van Knack deze week. Bart Debie die in een tekening van Kim Duchateau bij het VB buiten gesjot wordt terwijl hij een fles champagne ontkurkt (foto 1). En Marie-Rose Morel (foto 2), in 2008 op de 93^ste plaats in de Top-100 van Belgen van het Jaar voor de Het Laatste Nieuws-lezers, in 2009 al 10^de in die Top-100, is dit jaar 3^de in diezelfde Top-100. En het is niet het enige moment waaruit het meeleven met Marie-Rose Morel blijkt. Een Koppen-reportage met Marie-Rose Morel eind november haalde zes maal meer kijkers dan een met veel tromgeroffel aangekondigd televisiedebat met onder andere Gerolf Annemans. In Het Laatste Nieuws zegt Marie-Rose Morel de doodsangst voorbij te zijn, nog altijd licht aan het einde van de tunnel te zien. In Dag Allemaal, eerder deze week, laat ze wel de mogelijkheid van euthanasie open. Marie-Rose Morel: “Dat is ieders recht, ook het mijne.”

Tegenwoordig gaat ze tweemaal per week naar Keulen voor een behandeling. Vaak is het Frank Vanhecke die haar brengt, maar ook Koen Dillen springt bij. Marie-Rose Morel: “Frank en Koen zijn goede compagnons de route, heel rustig. Koen kan zich nog zenuwachtig maken in de file, maar Frank is stoïcijns. Die zet een muziekje op.” Vanaf volgende week publiceert Dag Allemaal fragmenten uit het kinderboek dat Marie-Rose Morel (38 j.) schrijft samen met haar zoontjes Alexander (6 j.) en Marnix (4 j.). Haar weigering om nog op een VB-lijst te staan, haar opstappen bij het VB, haar strijdlust om voor het leven te blijven vechten, maken haar tot één van de vrouwen van het jaar. Al is ze bij een aantal van haar politieke denkbeelden gebleven, getuige haar aanwezigheid bij de presentatie van een anti-vakbondsboek.

Maar ons hart is geen moordkuil, en we wensen Marie-Rose Morel dan ook nog veel sterkte toe de volgende jaren.

Zoals aangekondigd deden gisteren Marie-Rose Morel en Koen Dillen in Humo hun boekje open over Filip Dewinter. Het interview bevestigt wat eerder al in het boek van Tom Cochez stond over de rol van Eric Deleu bij het via Knack bekendmaken van de ‘liefdesmails’ tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, en het veel te dure propagandamateriaal dat Dewinter via het bedrijf ARB van zijn vriend Eric Deleu door het VB liet aankopen.

Nieuw is dat ook gesjoemeld werd met een contract voor Euphony, bedrijf voor telefonie, internet en energie. Op een partijfeest in Bobbejaanland deelden VB’ers folders uit van Euphony. Toen Marie-Rose Morel daarover een vraag stelde op het eerstvolgend partijbestuur beet Dewinter bijna Morels neus af. Marie-Rose Morel: “In december van dat jaar (2007, nvdr.) kwamen Dewinter en Vanhecke lijnrecht tegenover elkaar te staan. Alle secretariaten en diensten van de partij moesten plotseling overschakelen naar Euphony, terwijl Proximus interessantere voorwaarden bood. Vanhecke weigerde het contract te tekenen. Waarop Dewinter hem op zijn ziekbed bedreigde: ‘Ik maak u kapot als ge dit niet tekent.’ Daar, op dat moment, heeft Dewinter het einde van Franks voorzitterschap aangekondigd. En Valkeniers wist dat.” Het was overigens Marie-Rose Morel die Bruno Valkeniers, op diens vraag, in contact bracht met toenmalig voorzitter Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel: “Valkeniers wilde de politiek in, zei hij, en niet als backbencher. Later heb ik hem, bij mij thuis aan de keukentafel en in aanwezigheid van Vanhecke, tot in de kleinste details ingelicht over de wantoestanden in de partij.” Maar Bruno Valkeniers deed er niets mee, wilde enkel zijn eigen nieuwe job veilig stellen.

Het interview door Tom Cochez en Jan Antonissen is afgenomen ten huize Marie-Rose Morel. De vrouw des huizes verwijst naar de bloemstukken in de kamer. Marie-Rose Morel: “Ziet u de bloemstukken in deze kamer? Allemaal afkomstig van afdelingen uit het hele land. Dat is de kritiek van goedmenende militanten aan het adres van Filip Dewinter: ze blijven me in hun hart dragen. Met iedereen die vertrekt neemt de macht van ‘de Antwerpse gemeenteraad’ toe, en ook de vertwijfeling. Er is geen toekomst meer, tenzij voor één of ander kopstuk dat zijn dochter in de politiek lanceert.” Eerder in het interview wees Koen Dillen ook al op de mensen die reeds opstapten bij het VB. Koen Dillen: “Het gaat echt niet alleen om Marie-Rose Morel. Karim Van Overmeire, twintig jaar lang een boegbeeld, een potentiële voorzitter, is weg. Hetzelfde geldt voor Bruno Stevenheydens, een schitterend politicus met een afdeling in Beveren die – net als die van Marie-Rose in Schoten – groter is dan de afdeling Antwerpen van Dewinter. De potentiële opvolgers van Valkeniers zijn niet dik gezaaid.”

Zelf denkt Koen Dillen niet aan opstappen bij het VB. Koen Dillen: “Negenennegentig procent van de militanten blijven goedmenende, hardwerkende idealisten die strijden tegen het Belgisch establishment. Ik wil blijven ijveren voor de Vlaamse onafhankelijkheid.” Koen Dillen zou wel opstappen bij het VB mocht de voor negationistische uitspraken veroordeelde Roeland Raes uit het VB gezet worden. Koen Dillen: “De barbaarsheid van de nazi’s blijkt uit talloze misdrijven tegen de menselijkheid, maar van een opinie een delict maken is een brug te ver.” Zoals wij eerder al schreven is het in dienst houden van de veroordeelde ex-politiecommissaris Bart Debie de norm geworden voor het al dan niet nog VB-lid kunnen blijven. Koen Dillen: “Een partij die iemand in dienst neemt die is veroordeeld voor slagen en verwondingen én diefstal, en vervolgens iemand aan de deur zet voor een opiniedelict, mag mijn lidkaart terug verwachten.” Marie-Rose Morel vindt eveneens dat Roeland Raes niet mag veroordeeld worden voor zijn negationistische uitspraken. Ook met Marie-Rose Morel zou het VB een donkerbruine partij blijven, alleen de stijl zou misschien veranderen.

Een aantal VB’ers, en zelfs VB-kaderleden, stemmen voor de N-VA, leert ons Dag Allemaal deze week.

In het Humo-interview zegt Koen Dillen (foto 2: rechts Koen Dillen, naast vader en VB-stichter Karel Dillen): “Ik beschik natuurlijk niet over de grote politieke inzichten van de men in black (Bruno Valkeniers, Gerolf Annemans, Bart Laeremans, Joris Vanhauthem en Filip Dewinter, nvdr.) van ons campagnefilmpje (voor een Republiek Vlaanderen, nvdr.), maar mijn indruk is dat Bart De Wever een foutloos parcours rijdt. Ik ben ervan overtuigd dat hij in zijn hart ook voor een onafhankelijk Vlaanderen gaat. Maar ik twijfel aan het succes van de participatiestrategie van de N-VA.” Een aantal VB’ers hebben meer vertrouwen in Bart De Wevers strategie.

Een hoge partijbron zegt aan Dag Allemaal: “Een parlementslid van Vlaams Belang, vandaag nog altijd lid van de partij, vertelde mij afgelopen weekend dat hij op 13 juni voor Bart De Wever had gestemd. En hij is niet de enige. Een flink aantal kaderleden en verkozenen zegt mij precies hetzelfde. Ik zou zelf ook niet meer voor Vlaams Belang hebben gestemd, indien niet enkele vrienden van mij op de lijst van VB stonden. Zo niet kan ik mij voorstellen dat ik in deze tijden van communautaire onderhandelingen wel een nuttigere stem had kunnen uitbrengen.” Naast de ‘nuttige stem’ worden nog andere redenen aangehaald voor deze ongeziene kiesdissidentie. “Voor een deel is het uit balorigheid om wat er met de partij gebeurt”, vertelt een andere bron. “Een partij in evenwicht, met een gemeenschappelijk project kan een aantal tegenslagen hebben. Vlaams Belang daarentegen, dat niet meer in evenwicht is en waar één clan alle macht naar zich toe heeft getrokken, heeft vanzelfsprekend heel wat malcontenten aan boord. Voeg daar de recente electorale tegenslag bij, en het hek is van de dam. De partij staat nu op één poot te wankelen, veel is niet nodig om het volledig te doen kantelen.”

“Nu zoveel toptalenten koudweg opzij zijn gezet of de partij zelf de rug hebben toegekeerd (waarbij verwezen wordt naar Bruno Stevenheydens, Marie-Rose Morel, Frank Vanhecke en Karim Van Overmeire, nvdr.); vertel me eens wie nog op een geloofwaardige manier de broodnodige vernieuwing kan belichamen. Het is toch te gek voor woorden dat Frank Creyelman, kopman van de partij in Mechelen, benoemd is tot voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken in het Vlaams parlement. Alle respect voor Frank, maar hij heeft niet de capaciteiten van zijn voorganger Karim Van Overmeire.” ’t Pallieterke merkte een paar maanden geleden overigens op dat Frank Creyelman een meer dan gemiddelde belangstelling heeft voor de reizen die je kan maken als lid van de commissie Buitenlandse Zaken. Volgens Dag Allemaal zouden enkele ontevredenen zelfs met vuur spelen door te speculeren op een nieuw verlies bij de volgende verkiezingen, zodat Valkeniers wel zou móeten opstappen. “Het lijkt irreëel, maar er zijn inderdaad kaderleden die me dat ‘droomscenario’ toevertrouwden”, verklapt een ingewijde die het idee zelf afdoet als “compleet dwaas”.

Filip Dewinter erkent dat het wel eens kan dat enkele VB-kaderleden voor N-VA hebben gestemd, en dat een partij die ruziemaakt de verkiezingen verliest. Filip Dewinter: “De jongste jaren waren we geen toonbeeld van eenheid. Ik denk echter dat we nu gelouterd zijn. Een aantal leden heeft jammer genoeg de partij verlaten. Wie blijft, weet wat de voorwaarden zijn en dat de rangen gesloten moeten worden.” Benieuwd of Koen Dillen nog mag blijven. Men kan van hem toch niet zeggen dat hij de rangen gesloten houdt. Of is de zoon van de VB-stichter aanpakken zelfs voor Dewinter te hoog gegrepen?

In Humo doen vandaag Marie-Rose Morel en Koen Dillen hun boekje open over Filip Dewinter. We signaleerden hier al eerder dat de zoon van VB-stichter Karel Dillen niet gelukkig is met de gang van zaken in het VB, en in ’t Pallieterke liet verstaan dat voorzitter Bruno Valkeniers best zou opstappen na twee opeenvolgende verkiezingsnederlagen onder zijn voorzitterschap. Frank Vanhecke (als VB-voorzitter geïnterviewd op de foto hiernaast) liet intussen weten na zijn huidig mandaat als Europarlementslid niet langer op een verkiezingslijst van het VB te zullen staan. Voormalig VB-volksvertegenwoordiger Roeland Van Walleghem gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB.

In een commentaar op het interview in Humo zei Frank Vanhecke een paar zaken die nogal vanzelfsprekend zijn, maar toch voor opschudding zorgden. Frank Vanhecke: “Ik heb, na een conflict met de partijtop, niet deelgenomen aan de jongste federale verkiezingen. Het zou zeer onkies zijn om de volgende keer, wanneer het over de verlenging van mijn Europese mandaat gaat, wél weer een verkiesbare plaats te eisen: ik zal dus nooit meer op een lijst staan. Na afloop van mijn mandaat zal ik mijn leven verder opbouwen in de privésector.” Een verzoening met zijn vroegere compagnon de route Filip Dewinter acht Vanhecke bijzonder onwaarschijnlijk. Vanhecke: “Ik heb mijn meningsverschil met de partijtop tot driemaal toe op de partijraad gebracht. Soms was dat bijzonder emotioneel, maar telkens ben ik in de minderheid gesteld. Ik moet daaruit mijn conclusies trekken. (…) Veel goede mensen zijn intussen vertrokken. Vroeger was er een evenwicht in de partij, maar nu ligt de macht volledig én bewust bij de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Niets wijst erop dat het in de toekomst anders wordt. Ik heb een aantal uitgebreide nota's aan de partijtop gestuurd: men heeft gemeend daar niets mee te moeten doen. Maar ik blijf overtuigd Vlaams-nationalist en lid van het Vlaams Belang.”

Bij het VB-voetvolk ontlokte het commentaar van Frank Vanhecke uiteenlopende reacties. Sommigen hebben alle begrip voor Vanhecke en loven zijn inzet de voorbije jaren. Men noemt hem “een figuur met stijl. Hij gaf het VB een waardigheid, die er voor zorgde dat veel ernstige mensen, die het goed menen met de Vlaamse zaak, over de streep werden getrokken en stemden voor het Vlaams Belang.” Anderen bekritiseren Vanhecke omdat hij de vuile was buiten hangt. “Wat bezielt u? U lijkt er een genoegen in te scheppen de partij te beschadigen. U kan zich niet voorstellen hoe diep u in mijn achting bent gevallen. Tot voor kort gaf ik u nog enig krediet omdat ik dacht dat u verblind was door een passionele verliefdheid. Het waait wel over als hij weer met zijn voeten op de grond komt. Niet dus, of zweeft ge nog?” Een ander schrijft aan Vanhecke dat het hem zou “sieren dat u uw vetbetaald jobbeke per direct overdraagt (…) in plaats van hypocriet aan uw rijkelijk fluweel te blijven plakken.” Voor de goede orde: als Frank Vanhecke ontslag zou nemen uit het Europees Parlement gaat zijn zetel in volgorde naar Marie-Rose Morel (ook al is die intussen geen VB-lid meer), dan Gerolf Annemans, Hugo Coveliers, en vervolgens pas nog een medestander van Frank Vanhecke: Koen Dillen.

Waar zowat iedereen het over eens is bij het VB, is dat het not done is om kritiek te ventileren via Humo. Moest kritiek zo nodig openbaar gemaakt worden, dan had Vanhecke het maar moeten doen in ’t Pallieterke. Voormalig VB-parlementslid Roeland Van Walleghem (61 j.) vindt dat er dringend meer openheid over het reilen en zeilen bij het VB moet komen. Hij gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB. Roeland Van Walleghem (op de Angeltjes-blog): “Er moet dringend een signaal komen van de (ivoren) Madoutoren. Communicatie is daar  blijkbaar niet meer aan de orde. De slogan de honden blaffen, de karavaan trekt voorbij, is niet meer aan de orde. De karavaan zou wil eens klein kunnen uitvallen. Vertel de waarheid zoals ze is. De militanten en kiezers hebben het recht dat te weten. Doe dat op een beschaafde, open en eerlijke manier. En indien het nodig is, moet de stal maar uitgemest worden. Alle betrokkenen die het goed menen met het Vlaams Belang zullen er wel bij varen. De korte pijn, weet u. Pas dan zullen alle verdachtmakingen ophouden. Meer dan dertig jaar strijd wordt hier  op de helling gezet. Zo kan het niet verder. Politiek liggen de kansen voor het rapen en men maakt er geen gebruik van. Men is blijkbaar meer begaan met andere zaken…Ook stilaan moegestreden, Roeland Van Walleghem.”

Vraag is natuurlijk of er wat kan veranderen als “de stal maar uitgemest (moet) worden”. Een andere handpop dan Bruno Valkeniers lost niets op. De macht van Dewinter lijkt nog altijd onaantastbaar. En Koen Dillen kan men om technische redenen ook niet zomaar zijn job en reisjes bij het Europees Parlement afpakken.

Koen Dillen, zoon van VB-stichter Karel Dillen, schrijft wekelijks  in ’t Pallieterke. Doorgaans onder de schuilnaam Guitry. Als de nood het hoogst is, ondertekent hij echter met zijn echte naam. De veroordeling van Roeland Raes (foto) voor negationisme vorige week (1, 2) is zo’n uitzonderlijke reden. In ’t Pallieterke roept Koen Dillen deze week VB-voorzitter Bruno Valkeniers op om de veroordeling van Roeland Raes te (eh...) veroordelen.

Koen Dillen blundert al in zijn openingszin. Koen Dillen: “Roeland Raes, de gewezen ondervoorzitter van het Vlaams Blok, is vorige week door het Hof van Beroep in Gent veroordeeld wegens negationisme, in Vlaanderen gedefinieerd als het minimaliseren, banaliseren of goedpraten van de genocide op de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het proces heeft lang aangesleept en de gevangenisstraf die Raes in eerste aanleg kreeg, werd in beroep geschrapt, wegens het overschrijden van de redelijke termijn. Maar de veroordeling ten gronde is er en Roeland Raes moet een flinke boete betalen.” Raes is nooit in Gent veroordeeld voor negationisme.

Aanvankelijk moest Raes voor de rechtbank in Antwerpen verschijnen nadat het Forum van Joodse Organisaties daar klacht had neergelegd tegen Raes. Raes’ advocaat Piet Noë bewoog hemel en aarde om de zaak naar Brussel te verplaatsen, officieel omdat Raes zijn uitspraken voor een Nederlandse cameraploeg in Brussel had gedaan. Noë ontketende een procedureslag zonder voorgaande, zodat als Raes nu geen gevangenisstraf meer heeft gekregen wegens het overschrijden van de redelijke termijn voor de uitspraak, dit in belangrijke mate te wijten is aan de procedureslag voor de verhuis van het dossier van Antwerpen naar Brussel. Maar in Gent, daar is de zaak-Raes nooit behandeld.

Koen Dillen vervolgt: “Laat me van meet af aan duidelijk zijn:ik ben het grondig oneens met wat Raes destijds aan een Nederlandse televisieploeg verklaarde en vind de hele cijferdiscussie over de holocaust onzindelijk. (…) Ten tweede is het absurd te denken dat men het nationaalsocialisme kan bagatelliseren door de holocaust te ontkennen. (…) Maar dat neemt niet weg dat de veroordeling van Roeland Raes een regelrechte schande is en dat het Vlaams Belang de morele plicht heeft het op te nemen voor zijn ex-senator. Want Roeland Raes is, net zoals Vlaams Belang in Gent in 2007, veroordeeld wegens een opiniedelict, op basis van een muilkorfwet (…). Frank Vanhecke heeft op zijn blog terecht aangestipt dat Karel Dillen in een van zijn laatste toespraken diepe spijt heeft uitgedrukt over het feit dat zijn partij de wet destijds mee had goedgekeurd. Men moet de legaliteit van een wet erkennen, maar legitimiteit is nog iets anders. De racismewetten noch de negationismewet zijn legitiem. Ze behoren tot het arsenaal van wapens waarmee België via het rijkelijk gesubsidieerde Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding de vrije meningsuiting inperkt."

"Bovendien dreigt de negationismewet het antisemitisme net in de hand te werken. Zijn Rwandese met machetes afgeslachte zwarten minder waard dan Joden? Waarom mag die genocide wel ontkend worden?” Dat geen enkele belangrijke Joodse organisatie de afschaffing van de wet tegen het negationisme eist, omdat die wet het antisemitisme in de hand zou werken, is waarschijnlijk toch wel een teken dat de Joodse organisaties de wet tegen het negationisme toch wel nuttig en nodig vinden. Niet? Maar Koen Dillen wordt niet gehinderd door die bedenking: “Het wordt tijd dat er geprotesteerd wordt. Zoals in Frankrijk. België leverde in augustus, op basis van het Europees aanhoudingsmandaat, Vincent Reynouard uit aan de Franse justitie. Deze ingenieur en vader van acht kinderen heeft enkele jaren geleden een brochure gepubliceerd waarin hij de holocaust en het bestaan van de gaskamers ontkent en dat mag in Frankrijk niet, net zo min als in Vlaanderen. Reynouard kreeg een fikse geldboete en zit voor een jaar in de gevangenis. Voor opinies, voor een mening, voor een opvatting die voer voor historici moet zijn en niet voor rechtbanken."

"In Duitsland zat Ernst Zündel jarenlang in de gevangenis, in eenzame opsluiting, voor gelijkaardige feiten: het publiceren en verspreiden van revisionistische geschriften. Hij zat van 15 februari 2007 tot 1 maart van dit jaar in de cel, bijna drie jaar.” Koen Dillen haalt dan “de linkse Amerikaanse linguïst en mensenrechtenactivist Noam Chomsky” aan die een petitie voor de vrijlating van Reynouard ondertekende. En verder de Leuvense hoogleraar Jean Bricmont die nog bij EPO boeken publiceerde. En verder nog allerlei Fransen. Van voormalig voorzitster van het Europees Parlement Simone Veil, over schrijver Michel Houellebecq, tot de broer van Daniël Cohn-Bendit. Koen Dillen besluit: “Het wordt tijd om deze wetten (de Franse en de Belgische wet tegen het negationisme, nvdr.) af te schaffen. Ze beperken de vrije meningsuiting en werken het antisemitisme in de hand. Komaan, Bruno Valkeniers, toon eindelijk eens wat moed, vervoeg het lijstje van de edelmoedige personaliteiten hierboven en veroordeel de veroordeling van Roeland Raes!”

Eind augustus schreef Koen Dillen in ’t Pallieterke nog onder zijn nom de plume Guitry dat Bruno Valkeniers, na de twee kiesnederlagen onder zijn voorzittersschap, best zou opstappen.

Koen Dillen (foto) die de afschaffing van de wet tegen het negationisme vraagt om het antisemitisme tegen te gaan. Geen argument is Koen Dillen te dol om zijn gelijk te bewijzen. Als hij het AFF citeert, gaat hij ook al sluw te werk.

Koen Dillen na Noam Chomsky geciteerd te hebben (zie het artikel hierboven): “En het is niet zo dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die zich tegen het criminaliseren van dit soort opvattingen verzet ‘en zich dus kan vergissen’ zoals de ‘anti-fascisten’ van het AFF op hun site schrijven. Anderen in Frankrijk deden dat naast hem: Simonne Veil… (en dan volgen de namen van nog dertien Fransen, waaronder de broer van de fractieleider van de Groenen in het Europees Parlement Daniel Cohn-Bendit).”

We hebben deze paragraaf aan een aantal onbevooroordeelde mensen voorgelegd, en iedereen las het als dat het AFF zich vergist als het schrijft dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die zich verzet tegen… Wat wij in werkelijkheid schreven is: “Frank Vanhecke haalt er de Amerikaanse professor Noam Chomsky bij die een paar dagen geleden zei dat de Franse wet tegen het negationisme een vrije samenleving onwaardig is, het vastleggen van de historische waarheid die doet denken aan de sinistere dagen van het stalinisme en nazisme. Frank Vanhecke vergat er nog bij te vertellen dat Chomsky een linkse professor is,  maar ook Linksen kunnen zich al eens vergissen.”

Wie het zinnetje van Koen Dillen herleest, ziet dus dat hij ons niet echt letterlijk citeert. Koen Dillen maakt er wat van, om dan daar naar te verwijzen als hij schrijft “zoals de ‘anti-fascisten’ van het AFF op hun site schrijven”. Uit onze enquête blijkt daarenboven dat Koen Dillen door zijn zinsconstructie de indruk wekt dat wij zouden geschreven hebben dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die… Of hoe je zonder echt te liegen, toch zaken in een verkeerd daglicht kan stellen.

Het is moeilijk voor iedereen goed te doen. Maar als voorzitter van een partij moet je alleszins betrachten om voor zoveel mogelijk partijleden goed te doen. Minstens toch geen tegenstand te krijgen vanuit bepaalde groepen in je partij. Bruno Valkeniers lukt het niet.

Koen Dillen loopt er sinds de jongste verkiezingen ongelukkig bij, vertelde laatst de voorzitter van het VB-Schoten. Het belette Koen Dillen niet om mee op stap te gaan in Japan. In ’t Pallieterke blijft Koen Dillen ook vrolijk verder doen. Onder zijn nom de plume Guitry besprak hij er de voorbije drie weken de figuur van de Fransman Dominique Strauss-Kahn (DSK), nu nog in Washington werkend als managing director van het International Muntfonds (IMF), maar mogelijk in 2012 kandidaat van de Parti Socialiste (PS) bij de Franse presidentsverkiezingen. Een allesbehalve socialistische kandidaat, maar dat is een ander verhaal. In de aflevering van vorige dinsdag was Koen Dillen beland bij de presidentsverkiezingen in 2002. Koen Dillen: “Het was een smadelijke afgang voor de socialistische kandidaat (Lionel Jospin, nvdr.) die meteen, met veel panache en grandeur, zijn afscheid van de politiek aankondigde.” En dan: “Sommige partijvoorzitters van Vlaamse partijen, die twee keer op een jaar tijd verkiezingen verliezen, zouden daar beter eens een voorbeeld aan nemen.”

We hebben het even opgezocht: er zijn twee partijen die bij de Vlaamse parlementsverkiezingen in 2009 en de federale verkiezingen in 2010 een nederlaag leden, maar er is maar één partij die twee keer op een jaar tijd de verkiezingen verloor waarvan de voorzitter telkens bleef zitten. Bij partijen als de CD&V en de SP.A is een exacte vergelijking van de verkiezingsuitslagen niet mogelijk wegens al dan niet kartelvorming met respectievelijk de N-VA en Spirit zaliger. De Open VLD verloor zowel in 2009 als in 2010 de verkiezingen, maar in 2009 ruimde Open VLD-voorzitter Bart Somers plaats voor interimaris Guy Verhofstadt en dan Alexander De Croo. Blijft over: het VB waar voorzitter Bruno Valkeniers (foto) aanbleef spijts de nederlagen bij de verkiezingen in 2009 en 2010 (1, 2). Koen Dillen had dus evengoed kunnen schrijven: “Bruno Valkeniers, die twee keer op een jaar tijd verkiezingen verloor, zou daar beter eens een voorbeeld aan nemen.” Maar literair klinkt dat natuurlijk minder mooi dan “Sommige partijvoorzitters van Vlaamse partijen, die…” Wie de boodschap moest begrijpen, heeft het echter wel begrepen.

Twee dagen eerder was er Bart Debie die reageerde op de avonturen van Philip Claeys in Japan en Bruno Valkeniers die ontkende wat deze blog aan de hand van Euronews-beelden bewees: dat Philip Claeys in gezelschap van Jean-Marie Le Pen wél de omstreden begraafplaats van Yasukini bezocht. Bart Debie twitterde: “Partijkopstukken die het niet kunnen laten, voorzitter die ontkent, nieuwsbeelden die tegendeel aantonen, geef mijn portie maar aan fikkie !” Terwijl Koen Dillen tot de Marie-Rose Morel-vrienden mag gerekend worden, is Bart Debie dat allerminst. Hij behoort tot de Dewinter-clan en stelde zich bijvoorbeeld kandidaat als VB-afgevaardigde voor de Raad van Bestuur van de VRT zodra hij vernam dat Marie-Rose Morel haar oog op dat mandaat had laten vallen. Pro- en contra Morel, een groter verschil is er niet binnen het VB, maar men is het erover eens dat Bruno Valkeniers gebuisd is als partijvoorzitter. Koen Dillen en Bart Debie zijn VB-militanten met naam, het zijn echter niet de machthebbers binnen de partij. Zolang Bruno Valkeniers braaf doet wat Filip Dewinter en Gerolf Annemans willen, mag Bruno Valkeniers aanblijven als VB-voorzitter. Gisteren was Bruno Valkeniers alweer zijn zongebrande zelve op de IJzerwake in Steenstrate.

Op uitnodiging van het neofascistische Nippon Issuikai nam een VB-delegatie de voorbije dagen deel aan een conferentie in het chique Four Seasons-hotel in Tokio. Ook het Franse Front national (FN) was er, met Jean-Marie Le Pen en Bruno Gollnisch, maar het FN had minder moeite om mede te delen dat het in Japan zou zijn. Het VB kon of wilde ons niet mededelen wie de VB-afgevaardigde in Japan was of waren, maar via een artikel in The Guardian geraakte toch bekend dat Philip Claeys ginder was. Vorig weekend bracht de internationale pers verslag uit van het bezoek van Jean-Marie Le Pen aan de omstreden begraafplaats van Yasukuni. Omstreden omdat in een schrijn daar meer dan duizend oorlogsmisdadigers gememoreerd worden, en een bezoek georganiseerd door Nippon Issuikai wel iets anders is dan als je er met een toeristenbus belandt. Nippon Issuikai vindt het niet fout dat Japan een pact sloot met het fascistische Duitsland en Italië, en erkent ook geen voorgaande oorlogsmisdaden van Japan. De internationale pers signaleerde politici uit allerlei landen in het spoor van Jean-Marie Le Pen, onder andere uit België. VB-voorzitter Bruno Valkeniers zei daarop aan het persbureau Belga  “dat Europees parlementslid Philip Claeys in Japan was voor het congres, maar niet betrokken was bij het bezoek aan het schrijn.” Dat eerste klopte; het tweede klopte niet zoals deze blog bekendmaakte: Philip Claeys was wél bij het bezoek in het voetspoor van Jean-Marie Le Pen.

Daarna namen de communicatieproblemen nog toe. Bruno Valkeniers zei aan De Standaard dat hij Philip Claeys niet kon bereiken, en pas wilde reageren nadat hij Philip Claeys had gehoord. De Standaard kon echter diezelfde dag Claeys nog bereiken. “Much ado about nothing”, zei die. Maar het was duidelijk dat hij niet begrepen had wat er aan de hand was, of anders de feiten wilde minimaliseren. In deze context is het gepast het te zeggen: een revisionistische interpretatie gaf. Verhaal afgelopen dachten wij, tot een journalist eens Bruno Valkeniers zou vragen wat hij nu dacht van die Japan-reis nadat hij Philip Claeys gehoord had. Maar dan publiceert Bruno Gollnisch op zijn blog een YouTube-filmpje over een slotverklaring van de conferentie in Japan. En wie staat er te blinken naast Bruno Gollnisch? Koen Dillen (foto). Naast Koen Dillen staat op zijn beurt Philip Claeys, die – zoals te zien in het YouTube-filmpje – tijdens de voorlezing van de slotverklaring meerdere keren met Koen Dillen in gesprek is. In De Standaard zei Bruno Valkeniers dat Philip Claeys hem gezegd had geen gemeenschappelijke verklaringen op het congres te ondertekenen, maar dat is ook weer anders gelopen dan de VB-voorzitter dacht. Wat Bruno Valkeniers alleszins kon weten, is dat niet alleen Philip Claeys namens het VB in Japan was. Ook Koen Dillen was er. Waarom verzwijgt Bruno Valkeniers dat? Het komt toch uit. Maar nu is de vraag: hoe werd de reis van Koen Dillen naar Japan gefinancieerd? Hij zal dat toch niet van zijn spaarcentjes betaald hebben?

De ironie van het verhaal is dat terwijl Bruno Valkeniers verzwijgt dat ook Koen Dillen namens het VB naar Japan mocht reizen, diezelfde Koen Dillen vindt dat Bruno Valkeniers best ontslag neemt als VB-voorzitter. Daarover morgen meer.

Koen Dillen (foto 1). De laatste keer dat we hem in beeld zagen, was na een VB-partijraad in Beveren als hij klaar stond om Marie-Rose Morel terug naar Schoten te rijden. Koen Dillen verving er de zieke Marie-Rose Morel enkele maanden in de gemeenteraad, en zou nu de eind vorige maand overleden VB’er Jef Michiels in de Schotense gemeenteraad opvolgen. In een persmededeling die gisteren verspreid werd door het persagentschap Belga toonde Koen Dillen zich verbaasd dat De Morgen op 6 februari zijn biografie over de Franse president Nicolas Sarkozy aanbood in de reeks Wereldbiografieën.

De biografie werd door Koen Dillen geschreven onder het pseudoniem Maarten van der Roest (foto 2 en 3). “Een eenvoudige zoekopdracht op Google had kunnen leren dat ik achter dat pseudoniem zat”, zegt Koen Dillen. Het boek zit in een reeks met vijftien biografieën die elk tegen 6,95 euro ’s zaterdags in de krantenwinkel wordt aangeboden. Volgende zaterdag kan je zo de biografie van bokslegende Muhammad Ali kopen, de week daarna – Blood and Honour’ers, reserveer jullie exemplaar! – is het een biografie van Adolf Hitler die je samen met De Morgen kan kopen. Koen Dillen is verbaasd dat zijn biografie van Nicolas Sarkozy aangeboden werd door De Morgen, “een krant die het Vlaams Belang niet meteen een warm hart toedraagt.” Dat laatste is waar, maar had De Morgen dan Dillens biografie van Sarkozy moeten weigeren voor publicatie? Dan zou er ongetwijfeld een andere persmededeling gevolgd zijn. Geen verbaasde, maar een boze reactie. Mocht de ware identiteit van 'Maarten van der Roest' De Morgen niet bekend geweest zijn – je weet maar nooit na al die ontslagen en 'vrijwillige' vertrekkers daar – het is overigens niet het enige pseudoniem dat Koen Dillen hanteert. Koen Dillen houdt van pseudoniemen.

Toen vorig jaar bekend geraakte dat Koen Dillen onder het pseudoniem Vincent Gounod een biografie van de Franse socialistische president François Mitterand had geschreven, kloeg hij steen en been dat zijn boek na het bekend worden van de ware auteur uit de boekhandel werd verwijderd, minstens niet vooraan in de boekhandel werd gelegd. De opgeblazen heisa over het boek van Koen Dillen noemden wij het (1, 2, 3). Koen Dillen hengelt nu weer naar wat media-aandacht. Bij deze heeft hij het. En nu naar de gemeenteraad in Schoten. Als Koen Dillen er even zwijgzaam is als in de gemeenteraad van Antwerpen waar hij van 2000 tot en met 2005 zetelde, heeft hij nog tijd zat om een derde biografie te schrijven.

Half januari werden de uitgaven van de verschillende partijen en kandidaten voor de Vlaamse parlementsverkiezingen op 7 juni 2009 goedgekeurd door de Vlaamse Controlecommissie voor de Verkiezingsuitgaven; nu is ook het verslag van die commissie publiek gemaakt. Op een paar akkefietjes na hield iedereen zich – althans volgens de ingediende stukken – keurig aan de wettelijk opgelegde maximumbedragen. Groen! gaf vanuit de partijkas het meeste uit: 996 040 euro, de PVDA+ was het zuinigste met 136 978 euro. Het VB gaf vanuit haar oorlogskas op het partijhoofdkwartier 985 379 euro, waarmee het de tweede big spender is. Maar daar moeten nog de persoonlijke uitgaven per kandidaat bijgeteld worden, en dan steekt het VB Groen! ver voorbij.

Bij het VB besteedde Filip Dewinter 43 663 euro aan zijn persoonlijke campagne, zijn soulmate Anke Van dermeersch 35 877 euro. Mechelenaar Frank Creyelman had ook nogal wat geld nodig om zich bekend te maken bij zijn kiezers: 34 423 euro. Pieter Huybrechts, die vorige week nog een kwade mail naar zijn partijvoorzitter stuurde,  had 24 188 euro veil om een laatste keer in het Vlaams parlement te kunnen zetelen. Huybrechts zou zodra hij gerechtigd is op het maximum mogelijke pensioen volgens afspraak zijn plaats in het Vlaams parlement afstaan aan Raf Liedts. De chauffeur van Bruno Valkeniers. Raf Liedts gaf 2 123 euro uit voor de verkiezingscampagne die hem naar het Vlaams parlement zou moeten brengen. Van de minder bekende VB’ers gaf Hans Verreyt het meeste uit: 19 189 euro. Toch geraakte hij niet verkozen. Nog iets om spijt van te hebben. Dat hij zoveel geld voor niets uitgaf. Om duidelijk te maken dat hij ook op de Antwerpse lijst stond, gaf Bruno Valkeniers (foto) 39 442 euro uit. Maar het meest stopte Marijke Dillen in de campagne: 57 939 euro. In Vlaams-Brabant gaven Filip De Man, Felix Strackx en Wim Van Dijck, lijstduwer, derde en vierde op de lijst, het meeste geld uit. Zij gaven respectievelijk 24 655, 22 878 en 20 844 euro voor hun campagne. Felix Strackx geraakte verkozen maar zou ergens deze legislatuur moeten opkrassen om Wim Van Dijck terug in het Vlaams parlement te krijgen. Het rapport van De Standaard en De Morgen was nochtans allesbehalve lovend voor de prestaties van Van Dijck in de vorige legislatuur.

In Brussel gaf Johan Demol… 0 euro uit voor de verkiezingscampagne. Valérie Seyns, madame Bart Debie, was al even krenterig. Lijsttrekster in Limburg Linda Vissers spendeerde daarentegen 27 746 euro aan haar eigen campagne, haar Oost-Vlaamse collega lijsttrekker Karim Van Overmeire had er 37 923 euro voor over. Het zotst in Oost-Vlaanderen was Alain Cleyman met 42 600 euro eigen uitgaven. Volgens zijn verkiezingspropaganda stond deze man uit Temse vanop de vierde plaats op de VB-lijst “klaar om als Vlaams volksvertegenwoordiger uw vertegenwoordiger in Brussel te zijn”, maar bij de verkiezingsuitslag werd hij over het hoofd gesprongen door Guy D’Haeseleer uit Ninove (16 629 euro eigen uitgaven, en slechtst zevende op de lijst). Guy D’Haeseleer bleef in de Kamer van Volksvertegenwoordigers bij Gerolf Annemans zitten, en zo werd eerste op de opvolgerslijst Erik Tack uit Ronse (38 164 euro eigen uitgaven), en niet Alain Cleyman, Vlaams parlementslid. Bij verkiezingen telt niet enkel hoeveel geld je in je campagne stopt.

Frank Vanhecke, lijsttrekker voor het Vlaams parlement in West-Vlaanderen en in heel Vlaanderen lijsttrekker voor de Europese verkiezingen, deed evengoed als Johan Demol: 0 euro. Tweede op de lijst in West-Vlaanderen Agnes Bruyninckx-Vandenhoudt is niet zoals Frank Vanhecke bekend uit de boekskes en stopte 33 399 euro in haar verkiezingscampagne. De cijfers na de komma niet meegerekend werd in Antwerpen aan persoonlijke campagnes van VB-kandidaten 396 496 euro uitgegeven, in Vlaams-Brabant 129 756 euro, in Brussel-Hoofdstad 22 732 euro, in Limburg 131 149 euro, in Oost-Vlaanderen 297 533 euro, en in West-Vlaanderen 135 702 euro. Samen is dat 1 113 368 euro, of nog meer dan het cijfer dat in de pers circuleerde van de 985 379 euro uitgaven uit de partijkas. In totaal zijn het 2 098 747 euro uitgaven die niet konden beletten dat het VB op 7 juni strandde op 15,3 %, toch nog altijd 628 564 stemmen maar 353 023 stemmen minder dan bij de vorige verkiezingen voor het Vlaams parlement. De opgegeven verkiezingsuitgaven zeggen overigens nog niet alles want er werd natuurlijk ook nog personeel ingezet, onder andere mensen die uit de secretariaten in Brussel weggetrokken werden voor algemene en persoonlijke campagnes.

• Update. Frank Vanhecke laat weten dat hij wel degelijk ook eigen kosten gemaakt heeft, maar deze heeft aangegeven bij de campagnekosten voor zijn Europees mandaat. Mandaat dat hij effectief opnam in tegenstelling tot zijn Vlaams mandaat.

Voormalig VRT-journalist Walter Zinzen mocht daags na Bruno Valkeniers repliceren op diens Vrije Tribune vorige week woensdag in De Standaard over het vermaledijde cordon sanitaire. Walter Zinzen (foto) blijft het cordon sanitaire een goed idee vinden, en heeft daar een overvloed van argumenten voor (zie: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=FU29295S).

Nog dezelfde dag reageerde het VB op het – dixit het VB: “weinig verrassend” – standpunt van Walter Zinzen. Het VB repliceert echter op maar twee punten uit het betoog van Walter Zinzen. Zowel Walter Zinzen als wij (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6909803) mogen dan wel schrijven dat het cordon sanitaire niet geïnspireerd is op de anti-Belgicistische houding van de partij, het VB blijft erbij: “De vuile oorlog tegen het Vlaams Belang verhevigde zienderogen naarmate onze partij een bedreiging was geworden voor het Belgische status quo en uiteindelijk voor het voortbestaan van België zelf.” Als het VB het maar dikwijls genoeg herhaalt, zal iedereen het wel geloven? Het VB antwoordt niet op de opmerking van Walter Zinzen: “Als ook uw anti-Belgiscisme zijn weg naar andere partijen heeft gevonden, en als dat de ware reden van het cordon zou zijn, waarom ontsnapt dan bijvoorbeeld de N-VA eraan?” Ah, neen. Dat vereist meer hersengymnastiek dan een VB’er gewoon is. Het VB citeert dan liever ene Stephen Pollard, “journalist en adviseur van de voormalige premier Tony Blair”, die in The Times schreef dat de Belgische boedelscheiding de echte reden is “waarom de Belgische autoriteiten het Vlaams Blok al jaren vervolgen.” Als het VB geen gelijk vindt in eigen land, zoekt het dat gelijk dan maar in het buitenland. Wat wel vreemd is voor een Eigen Volk Eerst!-partij.

Het tweede punt waarop het VB repliceert, zij het korter dan over de vermeende reden voor het cordon sanitaire, is de vraag van Walter Zinzen welk VB-standpunt sinds de veroordeling wegens racisme veranderd is. En in feite geeft het VB Zinzen gelijk dat sinds die veroordeling nog niets veranderd is. “Natuurlijk is het programma van onze partij door de jaren geëvolueerd, geactualiseerd en aangepast aan de maatschappelijke realiteit. Maar het klopt wel dat het Vlaams Belang geenszins een ‘fatsoenlijke’ Belgische partij is geworden.” “Geenszins een ‘fatsoenlijke’ partij is geworden”, had overigens ook volstaan. “Het Vlaams Belang”, zo gaat de partij verder, “zal niet zwijgen over het immigratieprobleem. Het Vlaams Belang zal blijven pleiten voor een kordate aanpak van de criminaliteit en voor het recht om baas te zijn in eigen land.” Niemand, ook niet de rechters die het VB veroordeeld hebben voor racisme, vraagt dat het VB zou zwijgen over problemen die met immigratie gepaard kunnen gaan. Iets anders is natuurlijk enkel en alleen maar problemen zien aan immigratie, hoe men erover praat en welke oplossingen men voorstelt. Pleiten voor een kordate aanpak van criminaliteit kan best, maar het is natuurlijk wel ongeloofwaardig als het gebeurt door een partij die een tot bij het Hof van Beroep en het Hof van Cassatie wegens racisme, schriftvervalsing, verduistering en overmatig gebruik van geweld veroordeelde in dienst blijft houden als perswoordvoerder (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/5913598).

En baas zijn in eigen land? Waarom niet? De vraag is natuurlijk volgens welke criteria je iemand omschrijft die mag mee beslissen over de inrichting van onze samenleving. De eerste twee als VB’er verkozen gemeenteraadsleden waren overigens respectievelijk van Turks-Armeense en van Nederlandse afkomst. Het VB overtuigt niet als het repliceert op twee van de vele stellingen en vragen in de opiniebijdrage van Walter Zinzen, en haalt dan maar een argument aan dat nog niet is bovengehaald. Ook niet in de bijdrage van Bruno Valkeniers in De Standaard: het cordon is de “levensverzekering van links”. “Het ‘cordon’ maakt potentiële rechtse meerderheden onmogelijk en betekent op die manier een vrijgeleide voor blijvende machtsdeelname van de linkerzijde.” Na 7 juni zal men misschien de proef op de som kunnen nemen. Er wordt volop gespeculeerd over een rechtse meerderheid in Vlaanderen, als het even kan zal men de SP.A in de oppositie laten verdwalen. Volgens de opiniepeilingen kan een rechtse meerderheid in Vlaanderen best, zonder dat het VB erbij betrokken moet worden. Wat dan gezongen? Neen. In 2002 schreef stichter-voorzitter Karel Dillen nog een boekje met de dringende vraag aan het VB om de ”levensverzekering” van het cordon niet op te offeren aan de ziekte van de politieke gulzigheid. En zelfs op een VB-websitepagina zijn de stichtende woorden van Karel Dillen over het cordon sanitaire nog terug te vinden (zie: http://www.vlaamsblok.be/publicaties_maandblad200202-1.shtml). Het is al ver gekomen als wij het VB moeten herinneren aan de laatste wens van hun stichter.

Morgen maakt Filip Dewinter de Antwerpse VB-lijst voor de Vlaamse parlementsverkiezingen op 7 juni bekend. Eén verschil met voorgaande lijsten is al uitgelekt: Marijke Dillen (48 j., foto 1) staat niet langer op de tweede plaats.

Sinds jaar en dag staan Filip Dewinter en Marijke Dillen op 1 en 2 van de Antwerpse VB-lijsten. Zelfs in 1994, toen Marijke Dillen feitelijk al een jaar in een villa in ’s Gravenwezel woonde, stond Marijke Dillen tweede op de VB-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Het bekend geraken van haar ware woonplaats (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060205) veroorzaakte geen schokgolf in Antwerpen, maar het zorgde er (mee) voor dat Marijke Dillen op 2 januari 2005 het mandaat dat de Antwerpse kiezers haar had gegeven niet opnam in de gemeenteraad van de stad Antwerpen. Bij de komende verkiezingen op 7 juni gaat het om provinciale kieskringen en is er, anders dan bij gemeenteraadsverkiezingen, geen wettelijk bezwaar om Marijke Dillen, zoals de voorgaande jaren, op de tweede plaats van de VB-lijst te plaatsen. Maar het is Anke Van dermeersch (36 j., foto 2) die die plaats krijgt.

Voor wat, hoort wat? Anke Van dermeersch had net als Marie-Rose Morel haar oog laten vallen op de tweede plaats op de Europese lijst van het VB. Om niet voor de ene of voor de andere te moeten kiezen, werd dan maar Marijke Dillen op die tweede plaats gezet. Of ze, indien verkozen, Europarlementslid wordt, is nog niet zeker. Het is weliswaar een ongeschreven regel dat steeds iemand van de familie Dillen een goedbetaald mandaat van Europarlemenstlid krijgt (indien niet Karel Dillen, dan Koen Dillen), maar het zou best kunnen dat Marijke Dillen desgevallend haar Europees mandaat doorgeeft aan eerste opvolger Philip Claeys. In eigen land weinig bekend, is Claeys een spilfiguur voor het onderhouden van de internationale contacten van het VB in het Europees Parlement. Claeys was dan ook ondervoorzitter van de Identiteit, Traditie en Souveirniteit-fractie van extreemrechtsen in het Europees Parlement tot die wegens onderlinge ruzies niet meer in aantal was om nog erkend te kunnen worden als fractie (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071112).

Marijke Dillen wordt nu ‘valse lijsttrekker’ voor de Vlaamse Parlementsverkiezingen, ze staat bovenaan de tweede kolom op het computerscherm. Marijke Dillen zetelt sinds 1992 in het Vlaams Parlement en vertrouwt erop vanaf die nieuwe plaats op de lijst evengoed verkozen te geraken. In 2004 kreeg ze op de tweede plaats van de lijst 15 519 voorkeurstemmen. Haalden meer voorkeurstemmen: Filip Dewinter (148 503), Anke Van dermeersch (28 369, op de achttiende plaats op de lijst), Gerolf Annemans (28 003, zeventiende plaats) en Marie-Rose Morel (21 122, als vijfde op de lijst). Maar het VB kreeg toen tien verkozenen. Hoeveel er deze keer bij kunnen zijn, blijft afwachten. En wat met Anke Van dermeersch, sinds 1993 senator? Filip Dewinter (in Gazet van Antwerpen): Als het lukt om onze 24 % van 2004 te consolideren, dan verhuist Anke naar Vlaanderen. Is dat niet het geval, dan wordt het even puzzelen. Het is in elk geval de bedoeling om onze fractie in het Vlaams Parlement te verjongen.”

Philip Dewinter kan maar beter meteen beginnen te puzzelen, want 24 % haalt hij nooit meer in Vlaanderen. Een echte verjonging is Anke Van dermeersch daarenboven niet. Voor die verjonging wordt meer uitgekeken naar Barbara Bonte (26 j., foto 3). Geboren in Brussel studeerde ze daar fiscale wetenschappen. Voor haar eerste job moest ze in Antwerpen gaan werken en aangezien ze “absoluut geen vroege vogel” is, verhuisde ze dan maar naar de Scheldestad. In Brussel was Bonte het laatste jaar van haar studies actief geworden bij de NSV en in Antwerpen breidde ze haar contacten met het VB uit. In februari 2007 werd Barbara Bonte parlementair medewerker van het VB in het Vlaams Parlement, waar ze zich ontfermt over materies zoals economie, wetenschap, innovatie, buitenlandse handel, werk en fiscaliteit. Sinds november 2007 is ze ook VB-afgevaardigde in de Vaste Nationale Cultuurpactcommissie. Bij de federale verkiezingen in 2007 kreeg ze vanop de zevenste opvolgersplaats het niet onaardige aantal van 3 807 voorkeurstemmen. Morgen wordt duidelijk of Dewinter haar nu al een betere plaats op de lijst geeft.

Nadat Knack onthulde dat de ‘Vincent Gounod’ die François Mitterand – een biografie heeft geschreven, in feite VB-parlementslid Koen Dillen is (zie:  http://aff.skynetblogs.be/post/6848105), volgde in Knack nog een artikeltje over het boek en zijn auteur. Op 1 april (!) stond in de rubriek Off the record het zinnetje: “De linkse Antwerpse boekhandel De Groene Waterman nam het boek alvast uit de rekken, schreef Boekblad.” Koen Dillen rook zijn kans. In een ‘Open brief’ klaagde hij over “censuur in Vlaanderen”, en meer bepaald in De Groene Waterman. Alsof Dillen anders die linkse boekhandel wel binnenwandelt. Maar gisteren bleek dat het boek van ‘Vincent Gounod’ nooit in de rekken van De Groene Waterman heeft gestaan, en dus ook niet uit de rekken kon zijn gehaald. Het belette de zelfverklaarde linkse intellectueel Benno Barnard niet om uit te halen tegen De Groene Waterman.

Nadat bekend geraakte dat Vincent Gounod in feite Koen Dillen is, en die als Vincent Gounod positieve recensies kreeg voor zijn boek over François Mitterand, schreef men in VB-kringen dat die schuilnaam de enige mogelijkheid was om een boek geschreven door een VB’er onder de aandacht te krijgen. Lulkoek natuurlijk, getuige de hele voorpagina van Gazet van Antwerpen die Filip Dewinter kreeg voor zijn boek Inch’ Allah?. En het boek van 'Vincent Gounod' kreeg wel aandacht in de media, maar pas toen bekend geraakte dat 'Vincent Gounod' in feite Koen Dillen is, kreeg het boek massale aandacht in de pers. En het was nog niet gedaan. Na het verhaal in Knack van 1 april over De Groene Waterman schreef Koen Dillen een 'Open brief' aan De Groene Waterman, die op 3 april als persmededeling door het VB verspreid werd met als bovenste titel: Oproep aan intellectueel Vlaanderen om censuur aan te klagen. Koen Dillen klaagt in zijn brief dat De Groene Waterman hem niet censureert op grond van de inhoud van zijn boek, “anders had u het enkele maanden geleden niet in huis gehaald en zo lang te koop aangeboden”, maar omdat hij een VB’er is. Daarna volgt een lofzang voor de VPRO die geïntrigreerd was door de vraag waarom een VB’er in Vlaanderen een boek onder schuilnaam “moet” uitgeven, wijst Dillen erop dat uitgeverij Aspekt “een huis (is) dat zich niet bezondigt aan hokjesdenken”, merkt Dillen op dat enkele jaren geleden “de stalinistische hagiografie Een andere kijk op Stalin van de maoïst Ludo Martens” probleemloos in Vlaanderen verspreid werd “en zo hoort het ook”, zegt Dillen zelf begeesterd te zijn door zijn linkse hoogleraar Franse letterkunde Georges Adé, en wijst hij De Groene Waterman erop dat François Mitterand dweepte met ‘foute’ mensen.

“De zelfverklaarde Vlaamse intellectuelen spreken vol afschuw over boekverbrandingen in het nationaal-socialistische Duitsland, maar blijken in de praktijk een goede leerling van dat systeem. Anno 2009 worden boeken van politieke tegenstanders zelfs niet meer verbrand, ze worden gewoon niet uitgegeven. Aan de echte vrije intelectuelen in Vlaanderen, doe ik dan ook graag volgende oproep: maak van de gelegenheid gebruik om de dwaze censuur en de hedendaagse brandstapels aan te klagen”, besluit Dillen. Als men maar vaak genoeg herhaalt dat boeken van VB’ers niet uitgegeven geraken omdat ze VB’ers zijn, zal men het wel geloven? En plots de praktijken onder het nationaal-socialistisch Duitsland veroordelen maar in het Europees Parlement een negationist als Bruno Gollnisch verdedigen, is een andere rare hersenkronkel van Koen Dillen. De 'Open brief 'van Koen Dillen werd maandag gesignaleerd in De Standaard, en Koen Dillen kreeg er nog een interview bovenop. Gisteren ontdekte De Standaard dan dat het Mitterand-boek nooit in de rekken van De Groene Waterman stond. Zaakvoerster Diane Vangeneugden: “Het bewuste boek heeft nooit in de rekken gestaan. We hebben de biografie bij de publicatie niet centraal ingekocht. Maar omdat we het vanwege de positieve recensies het voordeel van de twijfel wilden geven, verkopen we het wel op bestelling. (…) Vlaams Belang-auteurs horen niet in ons profiel thuis als het gaat om negationistische of racistische propaganda. Maar we willen onze lezers niets voorknabbelen. We kiezen zo breed mogelijk, zodat ze zich een beeld kunnen vormen. Het islam-boek van Filip Dewinter verkopen we niet, Rechts voor de raap van Jean-Marie Dedecker dan weer wel.” Het blijft een hachelijke discussie, beseft ook De Groene Waterman. Welke boeken kan je op inhoudelijke of ideologische gronden weigeren? “Daarom hebben we bijvoorbeeld rond de romans van de Franse schrijver Louis-Ferdinand Céline (die tijdens de Tweede Wereldoorlog felle antisemitische artikels schreef, zie: http://boeken.vpro.nl/personen/22544500/, nvdr.) een leesgroep opgezet. Het is nodig dat je de achtergrond van de auteur kent om dat oeuvre te lezen. We willen informeren, maar evengoed discussiëren en debatteren.”

En Koen Dillen zelf? Die is zich volop aan het voorbereiden op het leven als ex-Europarlementslid. In ’t Pallieterke schreef hij deze week naast een artikel over Nicolas Sarkozy in zijn vaste rubriek Si la France m’était contée, een volle bladzijde waarin hij – onder zijn schuilnaam Guitry – het boek van Dirk Verhofstadt over de Jodenvervolging onder paus Pius XII (zie: http://www.uitpers.be/boek_view.php?id=2213) bespreekt. Zeg maar: afkraakt. En die volle bladzijde is nog maar het eerste deel van zijn recensie. Volgende week: Joodse verdedigers van Pius XII.

Vorige week maakte Knack bekend dat het boek François Mitterand, een biografie (foto 1), geschreven door ene Vincent Gounod, in feite geschreven is door VB-Europarlementslid Koen Dillen. En niet dus een “diplomaat” die “woont en werkt in Genève” zoals de Nederlandse uitgeverij Aspekt voorhoudt (zie: http://www.uitgeverijaspekt.nl/auteurdetail.php?id=162).

Het boek kreeg positieve recensies in het linkse Nederlandse opinieweekblad De Groene Amsterdammer (zie: http://www.groene.nl/2009/8/V%C3%B3%C3%B3r_alles_een_charmeur) en bij radio Klara (zie: http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.57794&article=1.57794) maar anders dan de VB-pers ons willen doen geloven geldt de lof meer voor het fascinerend leven van de voormalige Franse president, en minder voor de auteur van de biografie. Geen kwaad woord over de biograaf, maar de enige die tot vrijdag echt lovend was over de auteur is niet toevallig ’t Pallieterke. In ’t Pallieterke van 4 maart werd onder de kop François Mitterand: een leven van ambitie en macht Vincent Gounod omschreven als een “getalenteerde biograaf”, een andere keer “een begaafde biograaf”. Vrijdag verscheen bij het Nederlandse NRC Boeken (zie: http://www.nrcboeken.nl/recensie/de-machiavelli-van-het-e...) dan toch nog een andere recensie waarin de loftrompet voor auteur Vincent Gounod werd bovengehaald. Het weze Koen Dillen overigens gegund. De recensie van 'Maekeblyde' in 't Pallieterke eindigt met: “Wel kwam het boek zonder register ter wereld. Jammer, want het bevat toch ettelijke honderden namen.” Had Koen Dillen er nog graag een namenregister bij gehad, maar vond de uitgever het na 633 pagina’s welletjes? In ieder geval kunnen wij die kritiek wel bijtreden: een namenregister is een absolute must bij dat soort boeken. Hugo Gijsels drong ook altijd sterk aan op een namenregister, en kreeg die ook voor zijn boeken over het Vlaams Blok.

Koen Dillen was zo slim om zijn eigen boek in 't Pallieterke niet voor te stellen in zijn wekelijkse rubriek Si la France m’était contée die hij vult onder de schuilnaam Guitry. Wie achter het pseudoniem ‘Maekeblyde’ schuilgaat, is niet bekend. Koen Dillen heeft zijn schuilnaam Guitry overigens van geen vreemden. Zijn vader, Karel Dillen, schreef ook al onder een schuilnaam in ’t Pallieterke: Sacha. Zowel Sacha als Guitry zijn een verwijzing naar de Franse auteur, acteur en regisseur Sacha Guitry (1885-1957). Bij uitgeverij Aspekt verscheen nog een ander boek van Koen Dillen. Over Nicolas Sarkozy (foto 2). Toen onder de schuilnaam Maarten van der Roest, die volgens de tekst op de achterflap van het boek een freelancejournalist is die vanuit Parijs al twintig jaar voor verschillende Nederlandse dag- en weekbladen de Franse politiek volgt. In de VB-pers luidt het dat werken met schuilnamen de enige mogelijkheid is voor een VB-politicus om zijn werk ergens besproken te krijgen. Wat een flauwekul. Het jongste boek van Filip Dewinter, Inch’ Allah, kreeg de volledige voorpagina van Gazet van Antwerpen van 28 februari en binnenin de zaterdageditie van de krant nog eens twee volle bladzijden interview met de zogezegde auteur. De “zogezegde auteur”, de feitelijke auteur is immers VB-medewerker Marc Joris. Toegegeven, die zou zoveel publiciteit niet gekregen hebben. Maar dan niet omdat hij een VB-medewerker is, zijn baas en VB-kopstuk kreeg publiciteit als geen ander wiens naam op een boek prijkt.

Oud-partijvoorzitter Frank Vanhecke trekt volgend jaar de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. De partijraad heeft dat eind vorige week besloten. Een grote verrassing is dat allerminst.

Vanhecke werd in 1994 een eerste maal het Europarlement ingestemd. Toen nog als onderdeel van een tandem waarvan een andere oud-partijvoorzitter, Karel Dillen, nog stevig aan het stuur zat. Zowel in '99 als in 2004 werd Vanhecke probleemloos herverkozen. Momenteel houden Koen Dillen en Philip Claeys hem gezelschap op de VB-banken in het Europese halfrond.

Ondanks de bevestiging van het lijsttrekkerschap kan Vanhecke nog lang niet op beide oren slapen. Tegen de man uit Assebroek (Brugge) loopt immers een procedure bij het Europarlement en dit voor niets minder dan de opheffing van zijn parlementaire immuniteit.

Op vraag van het parket van Dendermonde, na een klacht van de Sint-Niklase burgemeester Willockx (SP.a), ondernam minister van Justitie Jo Vandeurzen (CD&V) eerder dit jaar stappen in de richting van het Europese parlement om onschendbaarheid van Vanhecke op te heffen.

Het parket van de Denderstad wil Frank Vanhecke vervolgen voor een drie jaar oude publicatie van de VB-afdeling in Sint-Niklaas. Hierin werden allochtonen onterecht beschuldigd werden van grafschending. De ex-voorzitter hield zelf de pen niet vast. Hij fungeerde als nationaal partijvoorzitter wel als 'verantwoordelijk uitgever' voor de publicatie.

Voor het einde van het jaar doet het Europees Parlement uitspraak over de vraag van het parket. "In juni 2009 kan de Vlaamse kiezer oordelen over die poging tot politieke afrekening" luidde het op de VB -website strijdbaar. Op de inhoud van de zaak werd (vanzelfsprekend) niet ingegaan.

’t Pallieterke wijdt deze week een kort stukje aan het opfrissen (nouja) van de gevel van café De Leeuw van Vlaanderen, in extreemrechtse kringen beter bekend als ‘De Beest’ (Zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080724 en http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080728) “Welke bietekwiet krijgt het in zijn ster van de s van beest een runeteken te maken?”, vraagt ‘t Pallieterke zich af. “Welke bietekwieten gaan nu nog rustig een printje drinken en een praatje slaan in dat café?”, is de vraag die wij ons dan weer stellen. Illustraties: Foto 1: Een feestje in café De Leeuw van Vlaanderen op de vooravond van 11 juli vorig jaar. Foto 2: Cartoon van de extreemrechtse e-mailkrant ’t Scheldt als café De Leeuw van Vlaanderen in de zomer van 2005 verkocht werd omdat de uitbater naar zonniger oorden vertrok. Voorjaar 2006 trok er een nieuwe cafébaas in, maar die hield het maar twee jaar vol. Uit de cartoon – klik eenmaal op de illustratie voor een grotere afbeelding – blijkt dat het café toen al een beladen geschiedenis had.

Koen Dillen is ook weer op post in ’t Pallieterke en wijdt deze keer zowat de helft van zijn rubriek in het blad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” aan… “de brave mensen van het Belgische Anti-Fascistisch Front”, een andere keer door hem “de jongens en meisjes van het AFF” genoemd. Aanleiding is onze terloopse opmerking dat Koen Dillen over het “Front national” schrijft, en niet “Front National” zoals de partij van Jean-Marie Le Pen zichzelf noemt (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080717). Pas halverwege zijn rubriek Si la France m’était contée komt Koen Dillen ertoe verder te gaan met wat hij de week voordien beloofd had: nog enkele voorbeelden geven van Nicolas Sarkozy’s ongezouten taalgebruik. Maar hoe zit het nu met dé taalkwestie? “Niet ik vergis mij, maar de schrijvers van het Front national doen dat als ze het bijvoeglijk naamwoord ‘national’ met hoofdletter spellen”, schrijft Koen Dillen. Voilà. Nu dit is rechtgezet, kan de wereld weer verder draaien.

Laatst bracht Koen Dillen, in zijn rubriek Si la France m’était contée in ’t Pallieterke, het verhaal over ‘de kraak van de eeuw’: de bankkluizen van de Société Générale in Nice die in 1976 leeggehaald werden onder leiding van ene Albert Spaggiari. Een verhaal dat verfilmd is onder de titel Sans arme, ni haine, ni violence (voor de trailer van de film: zie
http://www.cinebel.be/nl/film/media/1003244-Sans-arme-ni-haine-ni-violence/trailer-high.htm).

Albert Spaggiari, door Koen Dillen gemeenzaam ‘Bert’ genoemd, nam op zijn zeventiende dienst in het leger om in Indochina te gaan vechten. Daar pleegt hij ook zijn eerste hold-up, en belandt zo in de gevangenis. Eens vrijgelaten gaat hij in Marseille werken bij een firma in veiligheidsdeuren. Hij leert er het vak, zou men kunnen zeggen. Maar Spaggiari engageert zich ook in de Organisation de l’Armée Secrète (OAS), een terreurorganisatie die Algerije met geweld bij Frankrijk wilde houden. Na de Algerijnse oorlog installeert Spaggiari zich als fotograaf in Nice. Hij verveelt zich echter en besluit een gewaagde bankroof te plegen als hij verneemt dat de ondergrondse zaal met safes van de Société Générale geen alarmsysteem heeft. Spaggiari neemt contact op met professionelen uit de onderwereld, en die graven een acht meter lange tunnel tot in de catacomben van de bank. De werken duren drie maanden, maar worden met succes bekroond. In het weeekend van 17 tot 19 juli – de bank is die maandag gesloten – dringen de gangsters in de bank binnen en halen 337 koffers leeg. De buit bedraagt omgezet in huidige geldwaarde vijfentwintig miljoen euro.

In de kluizen vindt Spaggiari compromitterende pornografisch getinte foto’s van lokale beroemdheden. Spaggiari plakt ze tegen de wand, opdat de politieagenten die de eerste vaststellingen komen doen er ook van kunnen genieten. Vooraleer de bank te verlaten, schildert Spaggiari enkele woorden op de muur: “Zonder wapens, zonder haat en zonder geweld.” Het klopt niet helemaal, vertelt Jean-Paul Rouve die de film over de bankroof draaide. Het commando had wel degelijk wapens bij zich. Koen Dillen: “Spaggiari mag een dromer zijn geweest, de onderwereldfiguren uit Marseille waren dat veel minder.” Spaggiari wordt enkele maanden later gearresteerd, maar ontsnapt op een spectaculaire manier. Tijdens een ondervraging springt Spaggiari van een eerste verdieping naar beneden, waar hem een motorijder opwacht die Spaggiari wegbrengt. En hier laat Koen Dillen een pikant detail liggen. De man die – ten onrechte blijkt achteraf – ervan verdacht werd Spaggiari met de moto weggevoerd te hebben, is Christian Estrosi. Vroeger een kampioen bij de motorijders, tegenwoordig burgemeester van Nice, en voordien nog minister in de regering De Villepin en staatssecretaris in de herschikte regering Fillon onder Nicolas Sarkozy.

Spaggiari vlucht naar Zuid-Amerika waar nog meer gangsters en extreemrechtsen onderdak vinden. Maar hij eindigt eenzaam en verlaten. Koen Dillen: “In 1989 sterft de legendarische dief aan de gevolgen van longkanker. Hij leefde eenzaam en had geen frank meer. Van zijn droom een eiland in de Stille Zuidzee te kopen waar extreemrechtse vluchtelingen van over de hele wereld onderdak zouden vinden, is nooit iets in huis gekomen.” Is dat niet jammer? Een eiland in de Stille Zuidzee waar Philip Dewinter en Gerolf Annemans eindelijk eens de samenleving kunnen inrichten naar hun eigen inzichten, niet gehinderd door een cordon sanitaire? Maar natuurlijk wel ook nog Blood and Honour’ers, en Marie-Rose Morel die voor het mooie weer zorgt. Jammer, jammer toch, dat dat er niet van gekomen is.

• Mocht extreemrechts alsnog willen samenhokken op een eiland, hier kunnen ze een koopje doen: http://www.privateislandsonline.com.

Niet alleen in de kranten, en op radio en televisie, wordt uitgebreid aandacht besteed aan Mei ’68. Ook het Vlaams Belang Magazine doet het. Vorige maand werd de teloorgang van de waarden en normen met Mei ’68 aangekaart (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080408). Deze maand gaat Koen Dillen in op de internationale context van Mei ’68, en vooral de boeken die erover verschenen zijn.

Maar er is voor Koen Dillen maar één auteur die een interessant boek over Mei '68 geschreven heeft, “niet gegijzeld (…) door het syndroom van zelfrechtvaardiging”, Götz Aly. Een ex-maoïst die een parallel trekt tussen Mei ’68 (foto 1: Daniël Cohn-Bendit) en de nazi’s. Koen Dillen: “Natuurlijk loopt een dergelijke vergelijking, al was het maar door de tijdsafstand voor een stuk mank (…) maar over de grond van de zaak kan men het grotendeels met de auteur eens zijn.” Koen Dillen kan zich vinden in de parallelen in mentaliteit die Götz Aly trekt. Koen Dillen: “Zowel bij de NS-generatie als de pseudo-revolutionairen van mei ’68 handelt het zich om jonge mensen.(…) Ze werden gedreven door een zelfde antiburgerlijk fanatisme dat zich totaal onverdraagzaam opstelde tegenover andersdenkenden. Ook het anti-amerikanisme, het verlangen naar geweld en de grootheidswaanzin hebben de jonge nazi’s en gauchisten met elkaar gemeen. Net zoals hun totaal gebrek aan humor.”

Koen Dillen even verder: “Er lag geen strand onder de straatstenen. De verwende zoontjes uit de rijke burgerij – waar het merendeel onder hen na hun avonturen als grootverdieners in de industrie en media zou terugkeren – gebruikten brutaal geweld tegen de ordediensten die ze, 25 jaar na Auschwitz, met de Waffen SS vergeleken (CRS = SS klonk een van hun dwaze slagzinnen), waarmee ze in feite de Holocaust bagatelliseerden, zoals dat vandaag zou heten.” Koen Dillen legt vervolgens een link tussen Mei ’68 en de terreur van de Rode Brigades in Italië en de Baader-Meinhoff-Gruppe in Duitsland, om dan weer in de Verenigde Staten als gevolg van de “revolutie van verwende kinderen” de “conservatieve revolutie van de jaren tachtig” te zien. Om te besluiten met: “Wat overbleef (van Mei ’68, nvdr.) was slechts een mondiale ‘zedenrevolutie’ en een democratisering van het onderwijs die vandaag nog steeds haar perverse gevolgen laat voelen. Daar was het uiteindelijk allemaal mee begonnen. Studenten op de campus van Nanterre die protesteerden omdat ze ’s nachts geen vrouwelijke studenten op hun kamer op bezoek mochten krijgen.” Dat laatste – de studenten die protesteerden omdat ze geen vrouwelijk bezoek meer mochten krijgen – schijnt te kloppen. We lazen het alleszins in de bijlage van De Standaard over Mei ’68. Zelf zijn we van na de generatie van Mei ’68.

Maar al de rest wat Koen Dillen erbij sleurt is een hoogstpersoonlijke interpretatie, en vooral veelzeggend over… de auteur. De zedenrevolutie waarover sprake bestond voornamelijk uit het beschikbaar geraken van ‘de pil’ als voorbehoedsmiddel, en de acties van de Dolle Mina’s als voortrekkers van de emancipatie van de vrouw. Dat “perverse gevolgen” noemen… Net zoals de democratisering van het onderwijs, die vooral bestaat uit een betere toegankelijkheid van het hoger onderwijs voor jongeren uit de arbeidersklasse… Ook al een pervers gevolg volgens Koen Dillen. En nog zo’n giller: Götz Aly citerend doet Koen Dillen er alles aan om het nazisme, waarmee hij soixante-huitards vergelijkt, zo negatief als mogelijk voor te stellen. Terecht, over het nazisme valt geen goed woord te vertellen. Maar als het niet gaat om het kappen op de Mei ‘68’ers dan spreekt Koen Dillen heel andere taal. Dan reist hij af naar Spanje om Rex-leider Lèon Degrelle te ontmoeten en met hem te poseren voor een foto (foto 2, zie: http://www.blokwatch.be/content/view/168/67/lang,nl, http://www.blokwatch.be/content/view/180/39 en http://www.blokwatch.be/content/view/197/67/lang,nl), dan spreekt hij vergoelijkend over mensen die veroordeeld werden voor collaboratie met nazi-Duitsland (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20080408)...