Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens is overleden. Voorpost brengt deze zondag hulde aan de man (foto).

De in 1898 in Dendermonde geboren Vlaamse letterkundige Wies Moens studeerde tijdens de laatste twee jaren van de Eerste Wereldoorlog Germaanse filologie aan de vernederlandste Universiteit Gent. Wies Moens is er actief in de Vlaamse Beweging en wordt na de Eerste Wereldoorlog tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn rol als activist. De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzoekt om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurt een petitie rond. In maart 1921 wordt Wies Moens vrijgelaten. Aanvankelijk koestert Wies Moens waarden als internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid. Wies Moens’ ijveren voor de Grootnederlandse gedachte gaat gepaard met een groeiende voorkeur voor een fascistische levenshouding, waardoor zijn latere ‘verzen’ verworden tot politieke pamfletten.

Bij de verkiezingen in 1929 is Wies Moens kandidaat bij het Vlaamsche Front, maar hij geraakt niet verkozen. Daarop richt Wies Moens samen met Staf de Clercq het rechts-radicale tot fascistische Vlaams Nationaal Verbond (VNV) op, en in 1931 is Wies Moens samen met Joris Van Severen één van der oprichters van het fascistische Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen (Verdinaso). In 1934 stapt Moens uit het Verdinaso omdat die ook Walen en Luxemburgers wil opnemen in haar rangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Wies Moens directeur van de nationaalsocialistische Zender Brussel. In 1943 dient hij zijn ontslag in omdat de zender steeds meer onder invloed komt van de Algemeene SS-Vlaanderen en van DeVlag. In 1947 wordt Wies Moens bij verstek veroordeeld wegens collaboratie met nazi-Duitsland. Hij vlucht weg naar Nederlands Limburg waar hij de rest van zijn leven doorbrengt. Wies Moens’ huwelijk blijft kinderloos en hij zorgt dan maar voor twee peetkinderen. Eén van hen is… Marijke Dillen, VB-politica en dochter van VB-stichter Karel Dillen.

In 1983 wordt het Vormingsinstituut Wies Moens opgericht met als doel: “vorming in de lijn van het gedachtengoed van Wies Moens”. Contactpersoon en auteur van meerdere publicaties over Wies Moens is Edwin Truyens (57 j.). Edwin Truyens stond mee aan de wieg van zowel de Nationalistisch Studentenvereniging (NSV) als van het Vlaams Blok (interview). Vandaag wordt Wies Moens herdacht op een activiteit van Voorpost in Dendermonde. De lokale komiek Björn Roose geeft een inleiding, Henk Van de Graaf van Voorpos Suid-Afrika brengt een groet, en dan is het de beurt aan Edwin Truyens om te vertellen over ‘Leven, werken en nalatenschap van Wies Moens’. Sabine Torfs begeleidt de aanwezigen met haar trekzak bij de samenzang. Het zaaltje waar de herdenking georganiseerd wordt, biedt plaats voor honderdvijftig mensen. Gastheer Björn Roose hoopt dat het zaaltje toch minstens voor de helft gevuld geraakt.

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Als de jongste kiespeiling voor Vlaanderen het kiesresultaat zou zijn, valt het VB in het Vlaams parlement terug van eenentwintig naar nog slechts acht parlementsleden. De vraag wordt nu nog scherper: wie verdient het eigenlijk – los van de ideologie – om in het Vlaams Parlement te zetelen? Wie wil weten hoe vaak de Vlaamse parlementsleden aanwezig zijn in het Vlaams Parlement kan dit voortaan gemakkelijk nakijken op een nieuwe website. Je vindt er ook het aantal initiatieven dat ze nemen: een vraag om uitleg of een schriftelijke vraag stellen; een voorstel tot resolutie, een actualiteitsmotie of een amendement indienen of mee ondertekenen.  

Meer dan aantallen geeft de website niet. De initiatiefnemers beseffen dit ook wel. Eén van hen, Michiel Nuytemans, zegt daarover in Het Nieuwsblad: “Het is niet omdat iemand honderden schriftelijke vragen heeft ingediend, en dus een hoge score heeft, dat hij daarom ook een goed parlementslid is. Want het omgekeerde geldt ook. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A) neemt weinig initiatieven in het Vlaamse parlement, terwijl toch algemeen geweten is dat hij, via zijn aanwezigheid in het Vlaamse halfrond, veel uit de brand sleept voor zijn stad.”

Hoe scoren de VB’ers? In de plenaire vergadering zijn de meest aanwezige VB-parlementsleden: Felix Strackx en Wim Van Dijck (beiden Vlaams-Brabant, 100 %), gevolgd door Joris Van Hauthem, Johan Deckmyn en Wim Wienen (respectievelijk uit Vlaams Brabant, Oost-Vlaanderen en Antwerpen, alle drie 97 % aanwezigheid). Het minst aanwezige in de plenaire vergaderingen zijn de Limburgse Linda Vissers (63 %) en de uit dezelfde provincie Katleen Martens (72 %), gevolgd door Marleen Van den Eynde (Antwerpen, 85 %). En in de commissies? Daar waar naar verluidt het meest gewerkt wordt. Meest aanwezige hier zijn Marijke Dillen (Antwerpen, 87 %), Felix Strackx (86 %) en Christian Verougstraete (rechts op de foto, West-Vlaanderen, 83 %). Minst aanwezige in de commissies is Katleen Martens (13 %), gevolgd door Filip Dewinter (Antwerpen, 27 %) en Marleen Van den Eynde (54 %).

Bekijken we het aantal initiatieven dat de VB-parlementsleden nemen, dan scoort Chris Janssens (Limburg) het beste met 397 initiatieven, gevolgd door Wim Wienen (275) en Marleen Van den Eynde (209). Het minst actief zijn: Katleen Martens (23), Agnes Bruyninckx-Vandenhoudt (West-Vlaanderen, 36) en Wim Van Dijck (39). Wim Van Dijck kan aanvoeren dat hij pas sinds vorig jaar (opnieuw) Vlaams parlementslid is. Hij volgde vorig jaar de naar het buitenland verhuisde An Michiels op, maar tevoren was Van Dijck ook al één van de minst actieve VB-parlementsleden.

Qua aanwezigheid in de televisienieuwsuitzendingen van VRT en VTM scoort Filip Dewinter natuurlijk het beste onder de VB’ers (91 x, in totaal 1 284 sec.), op afstand gevolgd Johan Deckmyn (2 x, 29 sec.) en Jan Penris (1 x, 10 sec.). Geen andere VB’er haalde het televisienieuws. De cijfers zijn slechts wat ze zijn. Anderzijds is het duidelijk dat de Limburgse Katleen Martens zich het minst laat opmerken van alle VB’ers. Filip Dewinter zien we wel vaak op televisie, maar is één van de minst aanwezige VB’ers in de parlementaire commissies.

Katleen Martens en Filip Dewinter kunnen echter aanvoeren: wat doen de VB’ers die wél regelmatig in het Vlaams parlement zijn? Neem nu Pieter Huybrechts (Antwerpen), relatief vaak aanwezig in het Vlaams Parlement. Met wat houdt hij zich onledig in het Vlaams Parlement? Met het langdurig doornemen van De Morgen, zo blijkt (foto). Met slechts 48 initiatieven belandt Pieter Huybrechts net niet in de top-3 van minst initiatieven nemende VB’ers. Dat kan natuurlijk aan De Morgen liggen die de aandacht van Pieter Huybrechts opeist, het kan natuurlijk ook aan de werklust van Pieter Huybrechts liggen.

Parlementsleden als Katleen Martens en Pieter Huybrechts krijgen elke maand ongeveer 5 700 euro netto uitgekeerd voor hun werkzaamheden in het Vlaams Parlement. Mensen als Marijke Dillen (lid van het bureau) en Filip Dewinter (fractievoorzitter) worden maandelijks 7 000 à 7 500 euro netto uitgekeerd. Over drie maanden zou het Vlaams Parlement een studie bespreken die de parlementaire wedden en pensioenen vergelijkt met wat in de privé-sector en bij andere parlementen uitgekeerd wordt. In afwachting: wat vind jij een gerechtvaardigd maandloon voor Katleen Martens en Pieter Huybrechts, Marijke Dillen en Filip Dewinter?

Vorige week werd hier als eerste gesignaleerd dat de wekelijkse Frankrijk-rubriek in ’t Pallieterke niet meer volgeschreven werd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen (foto: Koen Dillen (r.) bij de begrafenis van Marie-Rose Morel). RechtsActueel signaleerde ’s anderendaags “een opmerkelijke afwezige” in het “door vriend en vijand drukgelezen staatsblad van de Vlaamse beweging”. “De betrokkenen willen niet veel details kwijt”, schreef RechtsActueel nog. Wat hen prompt een reactie van Karl Van Camp, hoofdredacteur van ’t Pallieterke, opleverde die schreef zich niet te herinneren ooit door RechtsActueel gecontacteerd te zijn om een reactie terwijl hij toch één van die betrokkenen was.

Voorts wees Karl Van Camp erop dat ook andere medewerkers van ’t Pallieterke wel eens ontbreken. “Soms is dat een kwestie van inspiratie, soms is vakantie of ziekte een reden, een verplichting in het buitenland, absoluut tijdsgebrek of gewoon teveel kopij.” Maar er is in het geval van Koen Dillen meer aan de hand dan de hoofdredacteur van ’t Pallieterke aangaf. Koen Dillen wil niet langer schrijven voor ’t Pallieterke, blad waarin zijn vader – VB-stichter Karel Dillen – de Frankrijk-rubriek opstartte. “'Het klopt dat ik de samenwerking heb stopgezet”, zei Koen Dillen gisteren aan De Standaard. “Ik koester geen rancune tegenover de nieuwe hoofdredacteur en sluit ook niet uit dat ik ooit op mijn beslissing terugkom. Maar momenteel is het echt afgelopen. De ware motivatie gaat alleen 't Pallieterke aan.”

Volgens De Standaard zijn tijdsgebrek en Johan Sanctorum de twee grote boosdoeners. Samen met Frank Vanhecke schrijft Koen Dillen een boek over de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel. Het zou in november verschijnen, maar de publicatiedatum is intussen al verlaat. Het zou nu pas tegen Kerstmis in de boekhandel liggen. De afkeer van Johan Sanctorum zou nog zwaarder wegen in de beslissing van Koen Dillen om te stoppen met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Cultuurfilosoof Johan Sanctorum heeft een wekelijkse rubriek in ‘t Pallieterke onder het pseudoniem Annick Verbauwen – die om het echt te laten lijken een eigen Facebook-pagina heeft, waarbij haar profielfoto evenwel geknipt is uit een fotoreeks van een pornoactrice. ‘Annick Verbauwen’ schrijft regelmatig lovend over Bruno Valkeniers en Johan Sanctorum, en denigrerend over Marie-Rose Morel en de uit het VB gezette Belfortploeg van Francis Van den Eynde. Dat het alter ego van Johan Sanctorum lovend schrijft over Bruno Valkeniers is niet zo vreemd vermits Johan Sanctorum ook adviseur en tekstschrijver is voor Bruno Valkeniers. Waarvoor Sanctorum een royale onkostenvergoeding krijgt.

Koen Dillen was bovendien voorzitter van de ‘Vlaams-nationale debatclub’, opgericht door Rudi Van der Paal, die in zaal De Basiliek in Edegem regelmatig debatten organiseerde tussen nationalisten en mensen ter (extreem-)rechterzijde van het politieke spectrum. En, zoals wij vorige maand schreven, nu is een nieuwe Vlaams-nationale debatclub opgericht door onder andere Karl Van Camp en Johan Sanctorum. Nieuwe Vlaams-nationale debatclub die haar eerste debat wilde organiseren… in zaal De Basiliek in Edegem. Intussen is de locatie voor het openingsdebat met Wim Van Rooy, Filip Dewinter, Abou Imran en Ergün Top gewijzigd. De vertoning zou nu plaatsvinden in Hoboken. Maar goed, prettig is anders als je in je lijfblad ’t Pallieterke én je hobby debatten organiseren Johan Sanctorum ziet opduiken. Koen Dillen stopt (voorlopig) met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Volgende week heeft hoofdredacteur Karl Van Camp een gesprek met Koen Dillen om te zien of de plooien alsnog glad gestreken kunnen worden.

Voor Bruno Valkeniers (foto 1) staat er een punt achter het verhaal van de VB'ers die de partij vaarwel hebben gezegd. De geplaagde voorzitter heeft een najaarsprogramma klaar dat alle perikelen moet doen vergeten en moet onderstrepen dat het VB als “visie- en programmapartij al decennialang het gelijk aan haar kant heeft”.

In een opmerkelijke brief aan de VB-kaderleden die De Standaard kon inkijken, zal de lezer vruchteloos speuren naar een soort mea culpa. Valkeniers benadrukt integendeel dat hem geen andere keuze restte dan enkele dissidenten, onder wie Gentenaar Francis Van den Eynde, uit de partij te zetten. Niet dat Valkeniers struikelde over de “kritiek”. Maar de “onverzoenlijke dissidentie” schaadde de “onbaatzuchtige militanten” en kwam alleen de “politieke tegenstanders en het, op dat moment onbestaande, cordon médiatique” ten goede.

“Ach, kritiek zal er altijd zijn'”, zegt Bruno Valkeniers aan De Standaard. “Het is erg moeilijk om goed te doen voor iedereen.” Volgens de VB-voorzitter was het nodig om in vakantietijd, wanneer de partijraad niet samenkomt, de kaders toe te spreken. “De huidige politieke situatie geeft ons gelijk. De francofonie en Vlaanderen zijn niet met elkaar te verzoenen. Elke dag neemt de vervreemding in Vlaanderen toe, door de aanhoudende massale immigratie. En uitgerekend op dat moment heb ik als voorzitter al te lang al te veel energie moeten steken in interne persoonlijke tegenstellingen aan de top van de partij.” Stel je voor dat de VB-voorzitter zich niet had moeten bezighouden met problemen binnen zijn partij, Vlaanderen zou er nu heel anders uitzien.

Behalve Francis Van den Eynde en enkele parlementsleden (zoals Jurgen Ceder en Erik Arckens) moest Bruno Valkeniers ook Frank Vanhecke uitwuiven. De erevoorzitter van het VB en weduwnaar van Marie-Rose Morel kon zich niet langer vinden in de manier waarop de partij werd geleid. In zijn brief noemt Valkeniers Vanhecke niet eens bij naam, laat staan dat hij hem van repliek dient. De voorzitter beperkt zich tot de opmerking dat het “ernstiger ware geweest als ze hun mandaat, dat ze te danken hebben, aan de partij, ingeleverd zouden hebben.”

Om de teleurstellende ervaringen door te spoelen, wil Valkeniers het kader enthousiasmeren voor een druk najaar. “Vlaanderen zal een sterk Vlaams Belang nog steeds nodig hebben.” In september komt er een “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarvan de inhoud aanstaande vrijdag wordt voorgesteld. Voorts wordt het sociaaleconomisch programma van het VB vernieuwd. Het VB wil zich profileren als de “meest sociale partij van Vlaanderen”, waarbij het zich resoluut afzet tegen de Europese Unie, maar ook past voor het neoliberalisme. En waarschijnlijk ook het socialisme.

Het VB richt dit najaar voorts twee symposia in. Een over de positie van de vrouw in de islam, gekoppeld aan de publicatie van een boek daarover van Anke Van dermeersch. En een symposium over het cordon médiatique. En over de media gesproken… In ’t Pallieterke – dat deze week bij wijze van promotie naar enkele duizenden adressen wordt verstuurd – wordt deze week voor het eerst sinds mensenheugenis de Frankrijk-rubriek niet verzorgd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen. Ene ‘Salan’ neemt nu de honneurs waar. Koen Dillen, zoals andere Belfortploegleden op de IJzerwake een dikke week geleden (foto 2, Koen Dillen wel met zijn rug naar de fotograaf), zal toch niet aan de kant gezet zijn bij ’t Pallieterke? We zouden hem missen.

Koen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

Koen Dillen (foto, 47 j.), zoon van VB-stichter Karel Dillen, ex-Europarlementslid (2003-2009) en tegenwoordig medewerker van de tweekoppige VB-fractie in het Europees Parlement, stapt op bij het VB. “De liquidatie van mijn vriend Francis Van den Eynde en zijn medestanders is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen”, schrijft hij in de ontslagbrief die hij donderdagavond naar partijvoorzitter Bruno Valkeniers stuurde.

Koen Dillen behoort tot de strekking-Vanhecke die vindt dat het VB van stijl moet veranderen en zich moet afzetten tegen wat ze dictaten van de 'Antwerpse gemeenteraadsfractie' noemt. Toen hij nog in Antwerpen woonde was Koen Dillen overigens zelf ook VB-gemeenteraadslid in de Scheldestad (2000-2005). Maar de tijd brengt verandering. Koen Dillen schrijft dat hij in 2008 geloofde dat Bruno Valkeniers als nieuwe voorzitter de sputterende motor van de partij weer op volle toeren zou kunnen laten draaien. Maar Valkeniers heeft volgens hem niets gedaan aan de wantoestanden die hem gemeld werden en fungeert sinds zijn aantreden feitelijk als de uitvoerder van de wensen van Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Koen Dillen verwijt Bruno Valkeniers dat hij “tolereerde en patroneerde dat onze bekwaamste vrouw, Marie-Rose Morel, op de meest brutale wijze 'kaltgestellt' (op een zijspoor gezet, nvdr..) werd”. Hij neemt het Bruno Valkeniers ook kwalijk dat voormalig VB-Kamerlid Bruno Stevenheydens (intussen N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, nvdr.) “buiten getergd” werd en VB-Kamerfractiesecretaris Francis Wouters na tien jaar zijn baan verloor omdat hij in de partijraad een dissidente mening durfde te uiten. “Een schitterend manager kan een slecht partijvoorzitter blijken. U bent er zo één'” geeft Koen Dillen Bruno Valkeniers mee.

“Net als vele anderen besef ik dat Vlaams Belang mijn partij niet meer is. Ik zal niet de laatste zijn die u schrijft”, meldt Koen Dillen nog. De inkt op zijn brief was nog niet droog of vanuit Gent kwam het bericht dat William Tuytschaever – partijlid van het eerste uur, lid van de Gentse VB-Koepelraad en voorzitter van de themawerkgroep ‘Tot uw dienst’ – opstapt bij het VB uit teleurstelling over de gang van zaken en uit solidariteit met de Belfortploeg. In pure Sovjet- en Maoïstische stijl hebben Johan Deckmyn en Tanguy Veys alle verwijzingen naar Tuytschaever onmiddellijk op de website van het VB-Gent laten verwijderen. Met Google Cache zijn ze echter nog wel terug te vinden.

Koen Dillen dreigde er al eerder mee om op te stappen bij het VB, met name… als Bruno Valkeniers Roeland Raes zou buitengooien bij het VB na zijn veroordeling tot in hoger beroep voor negationisme. Maar Roeland Raes mocht VB-lid blijven, en dus bleef ook Koen Dillen nog even. Koen Dillen voelde zich echter niet gelukkig meer bij de partij die zijn vader had gesticht. Dat wisten ze ook in Schoten waar Koen Dillen Marie-Rose Morel had vervangen als gemeenteraadslid. Koen Dillen blijft intussen onder de schuilnaam Guitry schrijven in ’t Pallieterke en onder andere schuilnamen zich verdiepen in de Franse politiek en cultuur. Koen Dillen was ook lid van de VB-partijraad. Daar is er nu weer een kritische stem minder.

Wie dacht dat het Vlaams Blok dood en begraven is, vergist zich. Marijke Dillen, dochter van oprichter Karel Dillen (foto 1), is onlangs benoemd tot de nieuwe zaakvoerder van de bvba Vlaams Blok. Dat blijkt uit het Belgisch Staatsblad.

Het Vlaams Blok vervelde in 2004, na een veroordeling voor racisme, in Vlaams Belang. Kort voor de naamsverandering op 14 november 2004 werd de bvba Vlaams Blok opgericht. Volgens de oprichtingsakte die op 2 november 2004 neergelegd werd bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, en op 12 november 2004 in het Belgisch Staatsblad verscheen, heeft de bvba Vlaams Blok als doel “alle mogelijke advies- en/of dienstenfuncties, hoofdzakelijk op politiek vlak” en dat kan dan gaan om “consultancy, opleiding en vorming, technische expertise, juridische, financiële, boekhoudkundige, fiscale en administratieve bijstand (…); communicatieadvies (…); advies, bijstand en hulp bij personeelsbeheer; promotie, publiciteit en public relations; aan- en verkoop van campagnemateriaal en propagandamateriaal (…); alle studies en operaties met betrekking tot onroerende of roerende goederen (…)". Bedenk iets, en de bvba Vlaams Blok kan ervoor zorgen.

Maar in feite is heel die constructie opgezet om te vermijden dat iemand een politieke partij of beweging zou opzetten onder de naam Vlaams Blok. De parlementsleden Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem werden de zaakvoerders van de bvba Vlaams Blok, maar dat bleek heel wat administratieve rompslomp met zich mee te brengen. Elk jaar werden de zaakvoerders aangemaand hun sociale bijdragen te betalen, waarop ze telkens moesten aantonen dat er geen inkomsten waren. Vandaar dat de drie VB’ers beslisten hun ontslag in te dienen. Bij akte neergelegd op 29 april 2011 bij de griffie van het Belgisch Staatsblad, genotuleerd in het Belgisch Staatsblad van 11 mei 2011, beslisten de ontslagnemende Jurgen Ceder, Yves Buysse en Joris Van Hauthem “met eenparigheid van stemmen” om Marijke Dillen (foto 2) als enige zaakvoerder te benoemen.

Marijke Dillen wordt hiermee nog maar eens de meid voor alle werk bij het VB. Toen Marie-Rose Morel ondervoorzitter dreigde te worden van het VB, sommeerde Filip Dewinter Marijke Dillen om zich ook kandidaat te stellen als ondervoorzitter. In de ontslag- en benoemingsakte van de bvba Vlaams Blok wordt gepreciseerd dat Marijke Dillen haar mandaat “ten kosteloze titel” zal uitvoeren. Het VB is er veel om gelegen om de naam Vlaams Blok niet in andere handen te laten vallen. Bij verkiezingen vraagt het Vlaams Belang telkens weer om naast ‘Vlaams Belang’ ook ‘Vl. Blok’ en ‘Vlaams Blok’ te beschermen, door niemand anders te laten gebruiken.