Anti-Fascistisch Front / Verzet

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Gisteren werd de Dag tegen kanker ingericht, waarbij kankerpatiënten in meer dan honderd ziekenhuizen extra verzorgd werden. Kanker is een verwoestende ziekte die ieder van ons kan treffen. Elke dag opnieuw vernemen honderd mensen dat ook bij hen de kanker woekert. Woensdagavond opende Ann-Marie Morel (links op de foto), zus van, het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum A touch of Rose.

Het centrum is ingebed in de Sint-Jozefkliniek in Bornem waar Ann-Marie Morel werkt als longspecialiste. Naast optimale medische zorg aan kankerpatiënten wordt er ook aandacht besteed aan niet-medische aspecten als psychologische ondersteuning, sociale hulp, voedingsaanpak en (voor wie er nood aan heeft) pastorale zorg. Workshops en andere activiteiten moeten helpen om de weerbaarheid en energie om met de ziekte om te gaan op peil te houden.

Het centrum is gevestigd in de voormalige woonruimte van de vrouwelijke religieuzen in het ziekenhuis, religieuzen die recent naar een rusthuis zijn vertrokken. Met de geplande verbouwingen moet op termijn uitgekeken worden naar een nieuwe locatie, maar intussen kan men toch al starten met de werking. Op de website van A touch of Rose wordt enkel in de persartikels verwezen naar Marie-Rose Morel. De Rose in A touch of Rose staat officieel voor de pioenroos. In de centrale hal van het gebouw hangt wel een foto van Marie-Rose Morel.

We hebben Marie-Rose Morel – ondanks onze meningsverschillen – sterkte gewenst vanaf de eerste dag dat bekend was dat ze moest strijden tegen baarmoederkanker. Wij, en allicht ook de lezers van deze blog, kennen zowel mensen die schijnbaar met succes gestreden hebben tegen de ziekte, zowel als mensen die na een paar jaren hervallen zijn en mensen die ons ontvallen zijn door kanker. Het is goed even aan díe mensen te denken, en de waan van de dag te laten voor wat het is.

Meter van A touch of Rose is Dina Tersago (rechts op de foto) die in de buurt van het centrum woont. Miss België 2001. Begrijpelijk dat men niet koos voor Miss België 1991.

Zondag wordt de rust in Steenstrate, bij Ieper, weer verstoord door de komst van enkele duizenden radicale rechtse Vlaams-nationalisten die daar bijeenkomen voor de tiende editie van de IJzerwake (foto 1). “Afwachten of er opnieuw meer volk zal zijn dan de vorige jaren, misschien is het net die dag even zomer”, schreef ’t Pallieterke eerder deze week. De weersvoorspelling voor zondag is alleszins goed.

Naast van IJzerwake-voorzitter Wim De Wit is ook een toespraak gepland van Johan Sanctorum, adviseur van VB-voorzitter Bruno Valkeniers en kroniekschrijver in ’t Pallieterke. De kans dat hij zijn alter ego’s Hilde De Breuckere en Annick Verbauwen meebrengt is klein. Traditioneel is er ook een bloemenhulde. Dit jaar valt dit te beurt aan de aan het IJzerfront tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuvelde soldaat Frans Kusters, Ivan ‘Vlaanderen Vlagt’ Mertens, priester en historicus Karel Van Isacker, industrieel en mecenas van de Vlaamse beweging Rudi Van der Paal, de voor collaboratie veroordeelde schrijver Filip De Pillecyn en de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel (1, 2, 3, 4). De IJzerwake rekent erop dat dit alles in een serene sfeer kan gebeuren, zoals het hoort bij een dodenherdenking. “Want er was op voorhand wel wat te doen over de herdenking van Morel”, weet ’t Pallieterke. “Voor- en tegenstanders, sterk uitgesproken meningen (haatmail noemen ze dat in de serieuze pers) en boze of bezorgde telefoons. We rekenen erop dat iedereen zijn manieren houdt.”

Trad twee jaar geleden de groep Andersjevs op die liederen bracht van Jef Elbers, deze keer staat zoon Dietwin Elbers op het podium die eigen liederen brengt én één lied van zijn vader. Op de IJzerwake wordt ook de tweede Vlaamse grond-cd verkocht. Met deze keer op de ‘straalplaat’ zoals dat in die kringen heet: liedjes van Bart de Bard, Jupiter, Wonne, Lion’s Pride, Jef Elbers, Wilfred en de intussen ontbonden Nederlandse groep Standrecht. RechtsActueel start met de uitgifte van een reeks posters waarin ze personen, verenigingen en gebeurtenissen uit de Vlaamse beweging in het voetlicht plaatsen.  Als eerste poster wordt zondag op de IJzerwake een foto van Wim Maes te koop aangeboden, stichter van de Vlaamse Militantenorde (VMO). RechtsActueel wil daarmee onderlijnen dat politieke actie zich niet alleen afspeelt in vergaderingen maar ook op straat. Dat als eerste poster gekozen werd voor een foto van de leider van een organisatie waarvan militanten in 1953 veroordeeld werden voor militievorming, en militanten in 1963 er niet voor terugschrokken om huizen met teer te bekladden, zegt veel over de redactie van RechtsActueel.

Er zou ook nog “ergens ‘een stunt’ in het programma” van de IJzerwake dit jaar zitten. Bruno Valkeniers die met een valscherm uit een vliegtuig springt en landt op de IJzerwakeweide? Voorpost die van de ‘Kameraadschapsavond’ de avond voordien in Westvleteren bakken trappist meebrengt? Marie-Rose Morel meer dan levensgroot geportretteerd, zoals VNV-leider en collaborateur Staf De Clercq, Irma Laplasse en Armand Preud’homme in 2004 te beurt viel (foto 2)? We zullen het zondag wel zien. Plezant zal het alleszins worden. De Belfortbeweging heeft afgesproken samen de weide te betreden. Gents VB-boegbeeld Francis Van den Eynde, gewezen VB-voorzitter en Europarlementslid Frank Vanhecke, senator en voormalig hoofd van de juridische dienst van het VB Jurgen Ceder, zoon van VB-stichter Karel Dillen Koen Dillen, gewezen nationaal VB-persverantwoordelijke Tom Van Den Troost, voormalig fractiesecretaris van de VB-Kamerleden Francis Wouters… zullen zorgen voor een opgemerkte aanwezigheid.

Koen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

Uitgerekend vorige woensdag, toen wij een overzicht plaatsten van de VB’ers die op één week tijd overstapten naar de N-VA, plaatste Gerolf Annemans op zijn blog een artikel om te klagen over de “rooftocht” van de N-VA om VB-mandatarissen bij hen in te lijven.

De N-VA zou VB’ers benaderen om op te stappen bij het VB. Na enige tijd als ‘onafhankelijke’ te zetelen, zouden die ex-VB’ers bij de N-VA een verkiesbare plaats krijgen op de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Volgens Annemans zouden sommige VB-mandatarissen “waarvan – bij vriend en vijand – het gezag zo groot is” ineens het lijsttrekkerschap aangeboden worden, mogelijk het burgermeesterschap, minstens de eerste schepen die de N-VA zou kunnen bemachtigen. Bij de N-VA ontkent men die strategie. Wat heeft de N-VA te winnen met figuren aan te trekken die de geur van aangebrand zijn nog van zich af moeten schudden, terwijl de N-VA zonder die figuren tegenwoordig al een magische aantrekkingskracht heeft?  

Natuurlijk zijn het bij de N-VA niet allemaal heiligen, maar bij het VB zijn ze dat nog minder. Een paar jaar geleden had Marie-Rose Morel (foto) een volle dagtaak om met het blaadje WelkomEcho mensen aan te sporen over te stappen van de N-VA naar het VB. Zoals Morel zelf deed. Je kan het trouwens nog allemaal nalezen op de website van het VB: het eerste nummer van WelkomEcho dat vanaf juni 2005 op 18 500 exemplaren verspreid werd, het tweede nummer, enzovoort. Gerolf Annemans die de N-VA verwijt op rooftocht bij het VB te zijn: dat is als de pot die de ketel verwijt zwart te zijn.

In Aalst stapte inmiddels de N-VA uit de bestuursmeerderheid en het kartel met de CD&V en kreeg de plaatselijke N-VA-afdeling onderdak bij Aalst Anders en Beter, het politiek project dat Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire in Aalst heeft opgezet nadat hij op 15 juli 2010 opstapte bij het VB. Oost-Vlaams VB-Kamerlid Tanguy Veys twitterde én verstuurde gisteren naar zijn Facebook-vrienden: “In de reeks ‘Slachtoffers van het schouderklopjesvirus’: Karim Van Overmeire naar de N-VA. Wie had dat verwacht…? Nu nog schepen worden…” Tanguy Veys draait de zaken om. En, ten tweede. Als er iemand het ‘slachtoffer van het schouderklopjesvirus’ is, iemand die permanent de aandacht opzoekt, of het positief of negatief is… dan is het wel Tanguy Veys. Opnieuw: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

Frank Vanhecke is na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel verhuist naar Schoten, en probeert zich daar intussen geliefd te maken. In de Bode van Schoten en andere reclamebladen adverteert hij zichzelf zónder Vlaams Belang-logo. Marie-Rose Morel blijkt in haar laatste levensdagen terug N-VA’ster te zijn geworden.

De Bode van Schoten wordt op 39 000 exemplaren verspreid, niet alleen in Schoten maar ook in Brecht, Schilde, Wijnegem en Zoersel. Het is een veel gelezen blad. Mensen op zoek naar een nieuwe woonst in de regio staan niet zelden aan de deur van de drukker en uitgever te wachten op het eerste nieuwe exemplaar, kwestie als eerste het nieuws op de woonmarkt te vernemen. In het exemplaar van deze week staat, geflankeerd door advertenties voor immobiliënmaatschappijen en een bedrijf voor dakwerken, een advertentie van een kwart blad voor Frank Vanhecke. “Uw Vlaamse stem in Europa.” “Niet-ingeschreven lid van het Europees Parlement”, zo leren we nog. Gevolgd door de internetadressen van Frank Vanhecke en een oproep om hem ook op Facebook te bezoeken (foto). De advertentie kost volgens de tarieven van de Bode 285 euro. Op de advertentie staat geen enkele verwijzing naar het Vlaams Belang.

“Zoek er niets achter dan dat ik aan de kiezer wil laten weten dat ik nog leef, dat ik nog drie jaar mandataris ben in het Europees parlement, en tot zolang ter beschikking sta van de mensen die voor mij gestemd hebben", zegt Frank Vanhecke op de regionale bladzijden van Gazet van Antwerpen. Ook achter het ontbreken van het Vlaams Belang-logo mag de pers niets zoeken. "Dat is toeval. Overstappen naar N-VA  zou voor mij onethisch zijn, na twaalf jaar voorzitterschap van Vlaams Belang. Marie-Rose is op het einde opnieuw N-VA’ster geworden, maar ik ben Marie-Rose niet. Zeg nooit nooit, maar ik sta er momenteel mijlenver vanaf. Ik zie mijn toekomst niet in de politiek  maar in de immobiliën, waarvoor ik binnenkort met de opleiding begin." Dat Frank Vanhecke mijlenver afstaat van de N-VA en geen zin heeft zich opnieuw in de politiek te smijten, willen we best geloven.

Maar dat het ontbreken van een VB-logo op zijn advertentie “toeval” is, gelooft natuurlijk niemand. Of is het dat hij van zijn royale Europese parlementswedde geen partijafdrachten meer afstaat aan het VB ook louter toeval? Het versterkt niet de geloofwaardigheid van de kandidaat-immobiliënhandelaar. Roseke ging in opleiding bij een voor fraude veroordeelde vastgoedmakelaar, dat wordt toch niet het volgende voor Frank Vanhecke?

In de reeks ‘Elk weekend een groot kranteninterview met een VB-kopstuk’ (Filip Dewinter en Jurgen Verstrepen in Gazet van Antwerpen, Filip Dewinter in De Standaard/Het Nieuwsblad…) is het dit weekend de beurt aan Gerolf Annemans (foto 1) om zijn licht te laten schijnen. Gazet van Antwerpen legde hem tien stellingen voor.

1. De zeven vette jaren van het VB zijn voorbij. Gerolf Annemans (verkort, want in de krant zelf mag Annemans twee volledige bladzijden vullen): “Het VB is geen partij die 25 % van de stemmen moet halen, want met zo’n score word je een onduidelijke partij. Wat ons streefcijfer dan wel is? Daarover verschillen Filip Dewinter en ik van mening. Hij is tevreden met 10 %, ik met 15 %. (…) Het VB heeft een toekomst. Kijk maar  naar het succes van verwante partijen in de rest van Europa.” AFF/Verzet-stelling. Het VB mag niet te vlug afgeschreven worden. Verzet blijft nodig, en andere partijen moeten niet het VB-beleid uitvoeren. “De politiek werkt als de wieg van Newton (foto 2), het beroemde toestelletje met de vijf zilveren bolletjes. Als je het uiterste bolletje laat klikken, komt de rest ook in beweging. Dat is de rol die het VB wil spelen”, zegt Annemans ook nog.

2. Operatie Vernieuwing is totaal mislukt. Gerolf Annemans: “Nee, die gaat gewoon verder. Gerolf Annemans en Filip Dewinter doen nog altijd mee, maar daarnaast treden ook een heleboel jongeren naar voor. En dan heb ik het niet over veertigers, maar over dertigers en twintigers. (…) Onze partij zal op een dag de opvolging wel regelen, liefst vreedzaam en binnenskamers. We moeten niet tot elke prijs willen vernieuwen en verbreden.” AFF/Verzet-stelling. En je zo zot zijn om te denken dat vernieuwing nog mogelijk is.

3. De kritiek op ‘de Antwerpse clan’ zwelt aan. Gerolf Annemans: “Het is eigenlijk grappig: in het verleden is altijd beweerd dat Dewinter en ik twee verschillende clans achter ons hadden – wat misschien ooit zo geweest is, al heb ik dat nooit toegegeven en hebben we in het openbaar ook nooit ruzie gemaakt. En nu zouden we samen één clan vormen. Het kan verkeren, zei Bredero.” AFF/Verzet-stelling. Wij hebben altijd gezegd dat Dewinter en Annemans "twee handen op één buik” zijn.

4. Alle kritische stemmen zijn weggezuiverd. Gerolf Annemans: “Ik wil niet boosaardig gaan uithalen naar mensen die de partij hebben verlaten. (…) Ik heb bovendien grote problemen met de keuze voor het woord ‘zuiveren’, dat herinneringen oproept aan de donkere tijden van de repressie. Ik heb dit niet verdiend.” AFF/Verzet-stelling. Marie-Rose Morel had anders nog meer problemen met Gerolf Annemans dan met Filip Dewinter. Frank Vanhecke zei overigens niet dat Morel is weggezuiverd. “Het Vlaams Belang heeft Marie-Rose afgeslacht”, zei Frank Vanhecke bij Goedele (Bron: onder andere Vlaams Belang Kapellen)

5. Vanhecke is een duikboot geworden. Hij vindt de N-VA betrouwbaarder dan het VB en heeft al maanden geen contact meer met de partijtop. Gerolf Annemans: “Geen contact meer: is de Europese fractie dan onafhankelijk geworden? Nee, er zijn genoeg medewerkers met wie wij wél contacten onderhouden. Bovendien hebben we niet één maar twee vertegenwoordigers in het Europees parlement. Die werking vormt geen enkel probleem.” AFF/Verzet-stelling. Enerzijds is de VB-fractie in het Europees parlement een ‘staat binnen de staat’. Zou Dewinter goedgekeurd hebben dat Marie-Rose Morel als personeelslid werd ingeschreven op de loonlijst van het Europees Parlement? Anderzijds zijn er inderdaad nogal wat VB’ers die dubbel spel spelen.

6. Het aantal leden daalt dramatisch. Gerolf Annemans: “Onze ideeën zijn niet dood en we komen terug. Hetzelfde is gebeurd in Oostenrijk na Jörg Haider, in Frankrijk met Marine Le Pen en in Nederland met Geert Wilders. Die partijen zijn van veel dieper teruggekomen dan wij. Er is nog een grote toekomst voor het VB.” AFF/Verzet-stelling. Of er nog een grote toekomst is voor het VB zal (euh…) de toekomst uitwijzen, maar het VB mag inderdaad niet te vlug afgeschreven worden. Onderschat nooit je tegenstander.

7. De partij krijgt geen vat op Bart De Wever. Dewinter beloofde De Wever alle steun als De Wever maar de SP.A uit het Antwerps stadhuis verdreef. De Wever zweeg. Gerolf Annemans: “Ik koester niet de illusie dat ik een antwoord krijg. De Wever zal rond de pot blijven draaien, daar is hij heel goed in. Dat doet hij ook op het federale niveau en met de Vlaamse regering. De N-VA danst om vele hete brijen heen, maar dat kan niet eeuwig blijven duren.” AFF/Verzet-stelling. Inderdaad, en het valt te vrezen dat nogal wat mensen zich gaan verbranden aan die hete brij.

8. Valkeniers drukt zijn stempel niet. Gerolf Annemans: “Die man heeft de afgelopen jaren met de discipline van een monnik geïnvesteerd in onze interne werking. Hij is een puinruimer geweest zoals er nooit een nodig had mogen zijn. Helaas amuseren tegenstanders zich ermee om gemene dingen over hem te zeggen. Daarom wil ik hulde brengen aan een voorzitter die achter de schermen zoveel doet. Bemoedigen, bemiddelen, verzoenen… Hij heeft de partij bijeengehouden in woelige wateren.” AFF/Verzet-stelling. Met het beeld van Valkeniers als monnik kunnen we ons verzoenen. Mocht Annemans daarentegen zeggen dat Valkeniers een heilige is… En de partij bijeenhouden? Wat dan met het ontslag van Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens, Johan Demol en anderen, de reactie van de VB-partijtop op de Belfort-groep…

9. VB evolueert naar een anti-islampartij. Gerolf Annemans: “De islam en de Belgische toestand: dat was de good old tegenstelling die men Dewinter en mij vroeger zo graag wilde aanwrijven. Onzin, want het zijn gewoon twee aspecten van één en dezelfde partij.” AFF/Verzet-stelling. Met dit verschil dat het VB haar geloofwaardigheid kwijt is om communautaire hervormingen af te dwingen, en wél nog overkomt als dé anti-islampartij. Het idee van het Antwerpse stadsbestuur om in plaats van meerdere kleine islamitische gebedsplaatsen ruimte te voorzien voor twee grote moskeeën is gefundenes fressen om de VB-militanten terug te mobiliseren.

10. Dewinter is nu de onbetwiste en enige leider. Gerolf Annemans: “Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik veel ervaring heb met Dewinter, hij en ik hebben samen heel wat meegemaakt. Als het ooit zo geweest zou zijn dat Dewinter zich opwierp als de grote leider, dan is dat nu minder dan ooit het geval. Een partij is een ploeg en hij weet dat nu.” AFF/Verzet-stelling. Filip Dewinter is niet nu, maar (op de beginjaren met Karel Dillen na) altijd al “de onbetwiste en enige leider” geweest. Dat Dewinter nu meer oog zou hebben voor de “ploeg” doet niets af van dat hij nog steeds de leider is.

Antwerpen leerde Albrecht Cleymans een aantal jaren geleden kennen als voorzitter van het Berchemse ‘Veiligheidcomité Groenenhoek’. Intussen is Cleymans openlijk VB’er. Meer zelfs, organisatieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen en VB-districtsraadslid in Berchem. Albrecht Cleymans stopte na de moordpartij van Hans Van Temsche briefjes in de brievenbus bij zijn buren die een Straat Zonder Haat-bordje aan hun raam hadden hangen (lezersbrief), en trok vorige zomer van leer tegen de fietsers die zijn buurt onveilig maken.  Aan de vooravond van een congres dat de VB-militanten morgen bijeenbrengt tegen een gemeenschappelijke vijand – de immigratie, en meer nog: de islam – verstuurde Cleymans een oproep tot eenheid onder de VB’ers. Een aandoenlijke oproep, die we dan ook graag publiceren.

Albrecht Cleymans (foto: vooraan bij een VB-actie tegen drugs in Antwerpen): “Je zou bijna gaan denken dat het mediacordon is opgeheven. Jaren hebben we gezwoegd en gezweet om te proberen een neerslag van het denkwerk en de acties van onze partij in de pers te krijgen, maar de journalisten waren net altijd ergens anders bezig met even de verzuchtingen van een handjevol min of meer ontklede studenten/BV’s/artiesten te verslaan die aan de wereld duidelijk wilden maken hoe bijzonder ze op belgië (de ware Vlaams-nationalist schrijft ‘België’ zonder hoofdletter, nvdr.) gesteld waren/hoe sterk hun afkeer van bontjassen was/hoe fel ze tegen een erkenning van NSV gekant waren. Die arme journalisten hebben ook maar twee handen (en niet veel meer hersencellen, denk ik wel eens).

Maar de laatste tijd kan je geen krant meer openslaan of geen televisie meer opzetten of het VB spat je tegemoet! Heeft men eindelijk ontdenkt hoe hard onze parlementsleden werken? Wat een briljante ideeën er in ons partijprogramma staan? Hoe noest en onversaagd onze militanten actie blijven voeren, vol idealisme, al meer dan 30 jaar tegen de stroom in? Was het dat maar…

Neen, de uiteraard objectieve en onbevooroordeelde persjongens en -meisjes hebben heel ander nieuws te melden over onze partij. Maandenlang hebben ze een soap gebracht over een jonge blonde moeder die worstelde met kanker en ondertussen onmenselijk werd behandeld door onze partijtop (want ze wilde zo graag voorzitster worden en onze topmannen met decennialange ervaring in de politiek en in onze partij wilden hun plekje toch niet afstaan aan deze nieuwelinge zeker!). Zijzelf, onze ex-voorzitter die ze zorgvuldig had losgeweekt uit de partij die tientallen jaren lang zijn biotoop was geweest en om het even wie die zich met haar solidair verklaarde werd ter plaatse door de verzamelde pers zalig verklaard, iedereen die weigerde een knieval te maken en haar minste wensen te voorkomen kreeg de status van gitzwarte macho, vastgeroest in idealen uit de jaren stillekens en blind voor de geneugten van onze moderne maatschappij die veel beter door egoïstische blonde carrièrevrouwen met kleine kinderen kan worden geleid dan door ervaren mannen in maatpak die hun woorden wikken, die het klappen van de zweep kennen en voor wie het belang van Vlaanderen voor dat van henzelf gaat. Ze hebben haar zodanig de hemel in geprezen dat zelfs een deel van onze eigen militanten en lokale mandatarissen, voor het grootste deel mensen die de dame in kwestie en de leden van de partijtop slechts oppervlakkig of in het geheel niet persoonlijk kennen, eerst twijfelden en vervolgens begonnen te geloven wat ze in de pers lazen.

Omdat het cordon al 20 jaar lang niet het gewenste resultaat opleverde en onze partij steeds maar bleef groeien, heeft de pers er zich tenslotte bij neergelegd dat er nu eenmaal Vlaamsnationalisme bestaat, en toen hebben ze voor een andere strategie gekozen: ze hebben zich een andere, kleine Vlaamsnationalistische partij gekozen, eentje die gematigder is dan wij en een wat meer omfloerste boodschap brengt, en daarvan hebben ze de lichtjes excentrieke voorzitter, zijn geliefd frituur en zijn voorliefde voor Latijnse spreuken ad nauseam (dat is Latijn voor ‘tot je er misselijk van wordt’) opgevoerd in spelprogramma’s, praatprogramma’s, politieke programma’s… Hij bracht daarbij steeds weer de boodschap dat zijn partij tenminste niet opgesloten zit in een cordon en dus niet alleen van haar oren kan maken maar ook iets kan doen, beleid kan voeren, dingen écht kan veranderen! Heel subtiel, en voortdurend bevestigd door de blonde dame waarvan eerder sprake (en die geheel toevallig uit zijn partij afkomstig was) suggereerde de mollige partijvoorzitter dat wij dat cordon zelf in het leven hebben geroepen en er heel comfortabel in zitten. Je zou gedacht hebben dat Jos Geysels het op ons persoonlijk verzoek in het leven heeft geroepen en dat wij er voor geen goud ter wereld vanaf willen.”

Albrecht Cleymans (foto: in wit jasje, met een politiewagen in de rug manhaftig in het verweer tegen de politie bij een verboden betoging tegen de islam in Brussel) vervolgt: “De mediacampagne wierp haar vruchten af: het Vlaams Belang verloor kiezers, de N-VA won spectaculair. En voert sindsdien een ingewikkeld dansje uit met haar mogelijke regeringspartners. Ze zoekt een voortdurend evenwicht tussen geen akkoorden afsluiten (want dan moet ze toegevingen doen en verliest kiezers) maar ook de stekker niet definitief uit de onderhandelingen trekken (want dan voert ze evenmin beleid als wij en wat kan ze ons dan nog verwijten?).

De media waken er zorgvuldig over dat de N-VA haar geloofwaardigheid niet verliest en besteden ondertussen onevenredig veel aandacht aan alles wat ons in een slecht daglicht kan stellen. Als er ergens twee VB’ers in een bestuur ruzie maken, als één van onze leden een feestje wil organiseren waar een muziekgroep ‘met foute fans’ optreedt, zelfs als een VB-mandataris zich vertoont op een pro-Israëlische bijeenkomst, het wordt allemaal opgeklopt tot een schandaal van nationale orde. Ik durf tegenwoordig niet eens meer in mijn neus peuteren als ik alleen thuis ben, voor je het weet sta je op de voorpagina van één of ander blaadje! Helaas, de mens is zwak en goedgelovig, en de overgrote meerderheid van de mensen denkt tot op de dag van vandaag nog altijd dat alles wat in de pers verschijnt waar en objectief is.

Blijkbaar geldt dit zelfs voor een deel van onze eigen leden, en dat is toch wel merkwaardig. Velen van hen hebben ooit een actie, een congres of een partijfeest bijgewoond waarover later een totaal vertekend verslag in de kranten of op tv verscheen, en hebben zich daar boos over gemaakt. Bij zo’n gelegenheid zeggen ze dan, terecht, dat je de belgische systeempers niet mag geloven en dat het een pure schande is hoe ze onze partij afschilderen. En toch, en toch… na al die maanden sentimentele artikels te hebben gelezen over dat arme fragiele blondje uit Schoten die toch zo onheus werd behandeld, over de enorme liefde van haar (tweede) man voor haar en haar kindjes, over de gevoelloosheid van de ‘Antwerpse gemeenteraadsfractie’ - die trouwens tot diepe teleurstelling van de journalisten nooit een slecht woord over haar heeft gelost - zijn heel wat van die mensen ervan overtuigd dat er toch wel iets van zal kloppen en wenden zich vol afkeer van onze partij af. Terwijl ze zouden moeten beseffen dat om het even wat er over onze partij in de pers verschijnt waarschijnlijk niet waar is - gewoon omdat de ervaring leert dat dit al tientallen jaren zo is. Ach, ik neem aan dat het menselijk is om je te laten meeslepen door verhalen die je steeds opnieuw worden opgedist. Maar het stemt me triest als mensen hun jarenlange diepe overtuiging aan de kant schuiven ter ere van vakkundig opgediste fictie.

Voor mij is het duidelijk: ik ben bij het VB gegaan omdat ik achter het programma sta, omdat ik vind dat we een aantal absolute toppolitici hebben die echte idealisten zijn en die dag in dag uit fantastisch werk leveren. Als dit betekent dat ik voor de politiek correcte klasse een verwerpelijk sujet ben en dat bepaalde mensen niets meer met me te maken willen hebben, dan neem ik dat erbij. Je gelooft ergens in, of niet. Als je nergens in gelooft en je maar wat laat meedrijven met wat er op tv te zien is en wat ‘de mensen zeggen’, dan moet je ook niet komen klagen dat er dingen verkeerd gaan in de maatschappij. Je bent dan, door je eigen onverschilligheid, medeplichtig. Maar als je wél ergens in gelooft, als je een ideaal hebt waar je echt achter staat, dan heb je daar iets voor over. Dan sta je pal voor je volk, voor je ideaal, voor je partij, in goede en kwade dagen!

Op zo’n moment moet ik denken aan dat prachtige Daglied van Preud’homme en Van Daele: ‘Sta in de morgen de lach op 't gelaat, / sterk voor uw volk, fris voor uw taak ! / Draag van de morgen het lichtend gewaad / over uw volk, over uw taak. (…)’. Kameraden, laten we de schouders rechten, de roddels en achterklap vol minachting de rug toekeren en gewoon verder doen met datgene waar we mee bezig waren - de bevrijding van ons dierbaar Vlaanderen en het bestrijden van de islamisering die onze meest fundamentele waarden bedreigt. Laat degenen die willen zeuren en jammeren maar doen, wij hebben iets beters omhanden. Schouder aan schouder, het hoofd rechtop, de blik gericht op ons mooie ideaal, laten we verder strijden voor ons eigen volk eerst, voor onze partij en onze geliefde voormannen, Houzee!”

In een interview met Marie-Rose Morel vroeg Humo: “Wordt Filip Dewinter, de man die de misdaad met de bokshandschoen bestrijdt, zelf omringd door mensen uit ‘het milieu’?” Marie-Rose Morel verwees naar Eric Deleu die “de partij jarenlang op grootschalige wijze bestolen heeft”. Humo kent nog meer namen. “Hugo Van Mechelen, bijvoorbeeld.” Marie-Rose Morel: “Ik zwijg. Met die jongens wil ik geen miserie.” Humo schetst vandaag toch een portret van Hugo Van Mechelen (“de godfather van de Antwerpse misdaadwereld van de jaren tachtig”). “Sinds ik Hugo ken, is hij terug op het rechte pad”, zegt Filip Dewinter (foto 1). Ja, er mag gelachen worden in Antwerpen.

Veel onschuldiger is het vermaak dat straatkunstenaar Rose Woods in Antwerpen levert. De voorbije dagen weer actief na de jammerlijke dood van Mattias Van der Stighelen, universiteitsstudent bij een kotfeestje in een keldergat gevallen en zijn nek gebroken. In de nacht vóór de begrafenis vorige donderdag vrolijkte Rose Woods tientallen verkeersborden op met een minzame glimlach. “De borden waren voor Matti”, stond er in een mail, “vers gemaakt deze nacht zodat ze in deze koude tijden toch wat warmte zouden brengen.” De borden staan in de buurt van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen (foto 2), recht tegenover het oude Justitiepaleis en elders op de Leien, in een barre buurt zoals de Londenstraat, maar ook aan de Oever in de oude binnenstad… Rose Woods greep al eerder in op het straatmeubilair: Kerstmis 2006 werden een aantal groene verkeerslichten beplakt met het sjabloon van een kerstboom; met Valentijn 2007 veranderden rode verkeerslichten in rode hartjes. Later verschenen bizarre borden als ‘Gelieve de bomen niet te voederen’ of ‘Verboden te paaldansen’. Een richtingsaanwijzer werd aangevuld met een pijl naar ‘De Ware Liefde’. Onder de oranje handjes die een taxiplaats signaleren verscheen het opschrift ‘High Five’. Een zebrapad veranderde in het klavier van een piano. In de zomer van 2007 maakte de straatkunstenaar die dit bedacht zich in een interview met De Fish bekend als Rose Woods, maar zijn ware identiteit is een goed bewaard geheim.

Zo vlug als zijn/haar kunst in het straatbeeld verscheen, werd het verwijderd door de politie. Want om zoiets te mogen doen, moet je je ware identiteit prijsgeven, contact opnemen met het stadsbestuur en toelating vragen, en toelating krijgen… maar de kans is natuurlijk klein dat de politie gunstig advies zal verlenen voor het beplakken van verkeerslichten en -borden. Toch in Antwerpen. In Berlijn maakt men van vrolijke verkeerslichten een middel om zich te profileren. De minzaam glimlachende verkeersborden, naar verluidt een tiental, hangen nu al sinds donderdagnacht in Antwerpen. Voor hoelang is niet bekend. Is het uit respect voor de aanleiding dat men niet meteen ingrijpt? Intussen toveren ze een glimlach op het gezicht van wie de borden opmerkt. Er is al genoeg miserie in de wereld.

Het VB en de vakbonden, het is een raar verhaal. Sinds jaar en dag bestrijdt het VB de vakbonden, maar als een VB-lid uit een vakbond wordt gesloten, schreeuwt het VB moord en brand. Twee jaar geleden kirde Marie-Rose Morel van plezier nadat een rechtbank in Antwerpen tot het besluit kwam dat de christelijke bediendenvakbond LBC niet kon bewijzen “dat er enige rechtsgeldig statutaire of reglementaire bepaling was die de uitsluiting van eiseres (VB’ster Lieve Van den Berghe, nvdr.) kon verantwoorden.” Intussen heeft het hof van beroep zich over de zaak uitgesproken en in een slotarrest op 28 februari 2011 gaven de rechters van het Antwerps hof van beroep de vakbond volkomen gelijk.

Wat Morel er twee jaar geleden niet bij vertelde, is dat de rechtbank vond dat elke vereniging het recht heeft leden uit te sluiten wanneer die handelingen stellen of standpunten innemen die indruisen tegen de doelstellingen of waarden van de vereniging. Alleen vond de rechter dat de LBC niet genoeg kon aantonen “dat de statuten van de vakbond volgens de juiste procedure werden veranderd” zodat er volgens de rechtbank geen rechtsgrond was om het VB-lid uit te sluiten. Een rare gerechtelijke kronkel want de statutaire bepaling die de mogelijkheid biedt om leden uit te sluiten wanneer zij de vakbond bewust schade toebrengen bestaat al sinds 1980, zes jaar vóór Lieve Van den Berghe lid werd van de LBC. Daarenboven is bij de uitsluitingsprocedure woord en wederwoord mogelijk, is het recht op verdediging voorzien, maar maakte Lieve Van den Berghe daar geen gebruik van. De LBC ging natuurlijk in beroep tegen de uitspraak van de rechtbank in eerste aanleg.

ACV-secretaris Luc Cortebeeck verwees op een ACV-congres naar een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens waarin erkend werd dat de Britse spoorvakbond ASLEF het recht heeft om neo-nazi’s van de British National Party uit te sluiten. Luc Cortebeeck: “Wat zouden wij dan niet het recht hebben om VB-militanten uit te sluiten? Een partij die alleen maar uit is op de vernietiging van de vakbonden en van ons sociaal systeem. Een partij die is veroordeeld voor racisme en sindsdien alleen zijn naam veranderde. Een partij die zijn wortels heeft in de donkerste periodes van de twintigste eeuw. Een partij waarvan een deel van de achterban nog flirt met het nazisme, het fascisme en/of het negationisme. Waarbij het kwelen van anti-Joodse liederen wordt gedoogd zolang er geen beeldmateriaal van begint te circuleren. (…) Extreemrechts en ACV gaan gewoonweg niet samen. Omdat ons verhaal er een is van solidariteit, voor het opnemen voor mensen, van zorg en van insluiting. Terwijl het verhaal van het Vlaams Belang er een is van haat, onverdraagzaamheid en uitsluiting.”

Het VB haastte zich te zeggen dat het “niet tegen de vakbonden” is, maar wel tegen “het machtsmisbruik, de onwettige praktijken en het pro-Belgische discours” van de grote vakbonden. “Vlaanderen heeft recht op een ander, vrij en ontzuild vakbondslandschap”, luidde het nog. Sindsdien regent het persmededelingen, en werd een anti-vakbondsboek gepubliceerd, om uit te leggen dat de vakbonden teveel geld ontvangen voor het uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen, hun ledenaantal beter gecontroleerd moet worden, de organisatie van de sociale verkiezingen teveel geld kost, ook kleinere vakbonden erkend moeten worden (omwille van het verdeel en heers-principe, nvdr.), het VB desnoods zelf een concurrerende vakbond wil oprichten,  het VB tegen vakbondsbetogingen is, uiteraard tegen acties is zoals vorige vrijdag tegen het interprofessioneel akkoord, en zelfs een bedankingsactie van een vakbond voor het werk van ambtenaren verdacht maakt.

In het slotarrest van 28 februari 2011 concluderen de rechters van het Antwerps hof van beroep dat de statuten van de LBC na grondige beraadslaging werden opgesteld, aan alle leden werden medegedeeld, de mogelijkheid voorzien om leden uit te sluiten, de uitsluitingsprocedure correct werd nageleefd… Volgens het hof is het gezien de anti-vakbondsstandpunten van het VB niet onredelijk dat de vakbond een VB'ster uitsluit. In een persmededeling klagen VB-senator Jurgen Ceder en Rob Verreycken: Belgische vakbonden mogen ongestoord discrimineren. Was het VB maar altijd tegen discriminatie… Jurgen Ceder en nieuwbakken voorzitter van de VB-vakbondscel Rob Verreycken vinden het arrest te weinig gemotiveerd, en anders verkeerd gemotiveerd. In het arrest wordt onder andere aangehaald dat het VB pleit voor rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden (waardoor het de vakbonden financieel onmogelijk wordt gemaakt nog stakingen en/of andere harde acties te organiseren, nvdr.). Jurgen Ceder en Rob Verreycken: “Waarom zou een lid van een vereniging niet mogen pleiten voor logische aanpassingen aan de organisatiestructuur van een vereniging. Mag iedereen die in een vzw pleit voor een statutenwijziging nu uitgesloten worden?”

Het hof van beroep in Antwerpen liet zich niet misleiden door dergelijke wolven in een schaapsvacht-praat. Lieve Van den Berghe, de VB'ster die de LBC terecht uitsloot, stond bij de verkiezingen voor het Vlaams Parlement in 2004 op de Antwerpse VB-lijst (foto 2, toen nog 54 j.). Ze verzamelde vanuit de Kempen en haar netwerk in de Vlaamse Beweging 5 856 stemmen voor het VB. Later stond ze niet meer op een VB-lijst. In haar eigen dorp, Vorselaar, slaagde men er niet in om bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 een VB-lijst in te dienen. Niet meer op een VB-kieslijst, Lieve Van den Berghe is echter één van de steunpunten van het VB in de schaduw van de partij. Ze is voorzitster van de Gulden Sinjoren, een vzw die de 11-julivieringen organiseert die het VB wil als alternatief voor de 11-julivieringen van het Antwerpse stadsbestuur. Zoals in 2009 en 2010.

Emoties zijn niet altijd een goede raadgever. Naar aanleiding van de begrafenis van Marie-Rose Morel werden een aantal voorspellingen en wensen geuit, waar wij toch enige twijfels over hebben.

Rik Van Cauwelaert (foto 1) besloot vorige week een artikel in Knack over de begrafenis van Marie-Rose Morel met: “Tegen die emotionalisering (na het bekendmaken van haar ziekte en familieleven, nvdr.) had haar gewezen partij geen zinnig weerwoord. Met het binnenhalen van Morel – al was dat niet de bedoeling – heeft Vlaams Belang de eigen neergang bespoedigd. Vorige zaterdag kondigde een opiniepeiling een nieuw fors verlies aan voor Vlaams Belang. Het mag duidelijk zijn dat afgelopen zaterdag in Antwerpen niet alleen Marie-Rose Morel maar ook haar gewezen partij Vlaams Belang werd begraven.” Het VB over en out ? Dat lijkt ons toch voorbarig. In de enquête waar Rik Van Cauwelaert naar verwijst (van de krantengroep L’Avenir) verliest het VB 1,1 %, en komt het toch nog uit op 11,5 %. CD&V en Open VLD verliezen een pak meer, respectievelijk 4,7 % (om te stranden op 12,9 %) en 2,4 % (om uit te komen op 11,3 %). Zo slecht is dat dan toch niet voor het VB. Iedereen verliest aan de N-VA-tsunami, op SP.A en Groen! na die lichte winst boeken volgens deze opiniepeiling. Zelfs een aantal VB-kaderleden zouden N-VA stemmen, maar allicht hebben de N-VA-stemmen meer te maken met het geloof dat de N-VA voor Vlaanderen meer kan realiseren dan het steriel gedoe van het VB. Eerder is het dat, dan dat men omwille van Marie-Rose Morel voor de N-VA zou stemmen. In en rond de kathedraal zagen we bij de begrafenisplechtigheid daarenboven een aantal Dewinter-volgelingen. Aangegrepen door het menselijk drama, maar daarom niet politiek van kamp veranderd binnen het VB. Een oudere dame had nog een Vlaams Blok-speldje op haar jas. Die zien we evenmin gauw N-VA stemmen. Er blijft bij het VB, letterlijk en figuurlijk, een harde kern.

Jean-Pierre Rondas (foto 2 - producer bij de radiozender Klara, op enkele dagen van zijn pensionering) stuurde een opiniebijdrage naar De Morgen. Volgens Jean-Pierre Rondas heerst er in Vlaanderen over het cordon sanitaire “een latent onbehagen en zelfs schaamte, ook als het de laatste tijd de krantenkoppen niet meer haalt. De uitvaart van Marie-Rose Morel heeft de mogelijkheid van het doorbreken van het cordon op dramatische wijze opgevoerd.” Hoezo? Terwijl Marie-Rose Morel expliciet niet wilde dat Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers bij haar begrafenisplechtigheid aanwezig zouden zijn, zouden de Vlaamse politieke partijen nu mogelijk wél bestuursakkoorden kunnen sluiten met de partij van Dewinter, Annemans en Valkeniers? Geef toe dat het een vreemde redenering is. Het wordt natuurlijk minder vreemd als we nog eens kijken naar de titel boven Rondas’ opiniebijdrage in De Morgen van 16 februari 2011: Heer, vergeef ons dat cordon. Rondas wil af van het cordon sanitaire. Punt. Desnoods gebruikt hij er de kromste redeneringen voor. Goed dat Jos Geysels in De Morgen gisteren nog eens op een heldere manier uitlegde wat het cordon sanitaire is, en waarom het wenselijk is (zie hieronder: Er zijn goede redenen voor een cordon sanitaire).

Politici, ze laten zich niet altijd leiden door de hooggestemde idealen die ze zeggen aan te hangen. Wat voor hen telt, is in de eerste plaats: is het VB mathematisch nodig voor een bestuursmeerderheid. Indien niet, waarom zich dan in een avontuur met het VB storten? Maar als ze enige geloofwaardigheid willen behouden – op termijn hun enig politiek kapitaal – laten democratische Vlaams-nationalisten, christen-democraten, liberalen… zich leiden door de zuivere principes van het cordon sanitaire.  

Het VB wil dat het portret van VNV-burgemeester Remi Craeymeersch toegevoegd wordt aan de galerij portretten van burgemeesters in de gemeenteraadszaal van Ingelmunster. Huidig burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) belooft de vraag van VB-gemeenteraadsfractieleider en -provincieraadslid Georg Barbary te onderzoeken.

De voorbije gemeenteraadszitting in Ingelmunster (West-Vlaanderen) merkte VB-fractieleider Georg Barbary op dat Remi Craeymeersch ontbreekt in de fotoreeks van voormalige burgemeesters in de gemeenteraadszaal. Craeymeersch was tijdens de Tweede Wereldoorlog VNV-burgemeester van Ingelmunster. "Uit navraag bij oudere dorpsgenoten blijkt dat Remi Craeymeersch onze gemeente in deze woelige periode op een eerlijke en correcte manier heeft geleid. Kan zijn foto dan ook niet toegevoegd worden aan de galerij? Deze moet geen waardeoordeel vellen, maar een weergave zijn van de geschiedenis van de gemeente", meent Barbary. "Ook in Deerlijk werd al een oorlogsburgemeester toegevoegd." (In Deerlijk gebeurde dit in 2008 na herhaalde vragen van N-VA-gemeenteraadslid Marc Byttebier. Het was ook Marc Byttebier die in de gemeenteraad van Deerlijk vroeg om een betere bewegwijzering naar, en het op het internet beter bekend maken van, het plaatselijk museum over schrijver-componist René De Clercq. In 1920 ter dood veroordeeld voor collaboratie met de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog.) Burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) beloofde de vraag van Georg Barbary te onderzoeken en zich over Remi Craeymeersch te informeren bij de heemkundige kring van Ingelmunster. Rob Kindt van de oppositiepartij De Brug vraagt zich af of dit verstandig is. Rob Kindt: "De galerij mag inderdaad geen waardeoordeel vormen. Ik vraag me echter af of we met het portret van een VNV-burgemeester in de raadszaal niet tegen de schenen van onze oudstrijders gaan schoppen."

“Aanvankelijk, in de slipstream van het Duitse succes, stelden de meeste VNV-burgemeesters zich politiek en bestuurlijk erg radicaal op. Stads- en gemeentebesturen werden ingezet om de positie van het VNV als totalitaire eenheidspartij in Vlaanderen uit te bouwen: politieke propaganda, benoemingen en ontslagen, druk op personeel en bevolking, inzet van gemeentemiddelen voor de partij… Lokale politieke tegenstanders werden via de gemeentelijke administratie geviseerd en aangepakt. Het hele apparaat van controle en ordehandhaving in gemeenten en steden werd politiek ingevuld in nauwe samenwerking met de bezetter. De lokale besturen werden geleidelijk omgebouwd tot nieuwe autoritaire stadsstaatjes. Een belangrijk aspect daarvan gebeurde achter de schermen. De meeste VNV-burgemeesters stonden in nauw contact met de Duitse overheden en wisselden informatie uit over inwoners en wat er in de gemeente gebeurde. (…) Toen in 1944 de Duitse nederlaag onafwendbaar werd, waren veel VNV-burgemeesters naar buiten toe gewone beheerders van de lopende gemeentezaken geworden.”

Voor de Dag Allemaal-lezers die intussen de link naar deze blog hebben ontdekt, nog dit. Georg Barbary, die vroeg om het portret van de VNV-oorlogsburgemeester van Ingelmunster in de gemeenteraadszaal op te hangen, huwde op 11 juli 2008 met Els Vanbrakel, voorzitster van het VB-Ingelmunster. Op hun trouwdag werd ook hun kindje Elie Blue boven het doopvont gehouden. Getuigen bij hun huwelijk waren Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Bien étonné de se trouver ensemble?

“Nu mag het heel stil worden”, zo besloot pastor Paul Smets zijn homilie bij de begrafenisplechtigheid van Marie-Rose Morel. Maar met bepaalde media draaide het heel anders uit. Gisteren, één dag vroeger dan gewoonlijk, lag in de krantenwinkels de nieuwe Dag Allemaal met op de cover de aankondiging dat binnenin de trouwfoto’s van Marie-Rose Morel staan: Exclusief. (…) Door Marie-Rose zélf voor u gekozen. En Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet kopte op de voorpagina Walen misbruiken dood Morel. Bij Het Nieuwsblad een gelijkaardige titel.

Wij – die meer dan drie uren bij de rouwenden waren – dachten dat het voornaamste nieuws was: (1) de massale opkomst bij de begrafenisplechtigheid van Marie-Rose Morel, (2) het spontane applaus voor Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, (3) de toespraken in de kathedraal, en (4) de VB-top die niet welkom was. Voor de meeneemkrant De Zondag was het voornaamste nieuws echter: De Wever in tranen. Was de kop van Het Nieuwsblad zondag nog Vaarwel mama, maandag was het Franstalig België vindt medeleven met Morel totaal misplaatst. Bij Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet was het een gelijkaardige kop (foto 1). Een RTBF-reportage van 1’30” die gelijkgeschakeld wordt met dé mening van álle Walen, en zelfs héél Franstalig België… il faut le faire. Ongetwijfeld hadden er meer nuances in de  reportage kunnen en moeten steken: dat Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans niet welkom waren volgens de wilsbeschikking van Marie-Rose Morel werd niet vermeld, zoals het ook aan de RTBF is voorbijgegaan dat het vooral de moedige vrouw Marie-Rose Morel was die een belangrijk deel van Vlaanderen in de ban hield, dat de waardering voor Frank Vanhecke als liefhebbende echtgenoot los staat van zijn politieke denkbeelden…

Volgens Bart De Wever is op dergelijke manier bericht “omdat veel Walen niks van Vlaanderen begrijpen en echt niet begrijpen hoe Vlamingen denken.” Zouden de Vlamingen de Walen wél correct begrijpen? En dan, Bart De Wever in dezelfde Het Laatste Nieuws gisteren: “Inhoudelijk klopt het trouwens niet wat ze zeggen over Marie-Rose: ik heb haar nooit als een raciste gekend. Lezen Walen geen Vlaamse kranten? Is het hen volledig ontgaan dan dat Marie-Rose het Vlaams Belang juist heeft willen proberen te verzachten?” Heeft Marie-Rose Morel ooit afstand genomen van het VB-programma over migranten? Over euthanasie bijvoorbeeld wel, maar over het programma waarvoor het Vlaams Blok  door de rechtbank veroordeeld is voor racisme en het Vlaams Belang nooit heeft afgezworen? Men veranderde liever van naam dan van programma, en legio waren de grapjes van partijkopstukken die zich in speeches van naam ‘vergisten’. Marie-Rose Morel pleitte wel voor een andere stijl, maar brak het programma van het VB niet af. „Je moet op tijd vernieuwen om de mensen te blijven boeien en in je communicatie meegaan met de tijd. Mijn boodschap zou even hard zijn, maar ik zou die niet brengen in slogans. Wel in een power-pointpresentatie, met alle cijfers over de migratie”, verduidelijkte Marie-Rose Morel in Trouw (8 december 2009).  

Marie-Rose Morel had zelfs begrip voor de stijl-Dewinter. Marie-Rose Morel (in Gazet van Antwerpen, in december 2007 nadat haar het anti-moskeelied van Dewinter voor de voeten werd gegooid): “Die actie is misschien niet zo stijlvol, maar Filip kan geen bloemzaadjes uitdelen zoals ik in Schoten. Hij heeft middelen nodig die effect hebben in de stad. De meningen over dat lied zijn ook in onze partij verdeeld. (…) Niet iedereen verwoordt die boodschap op dezelfde manier, maar die verschillende profielen zijn juist de rijkdom van onze partij.” Later lag Marie-Rose Morel overhoop met Filip Dewinter, maar dat ging over het vernieuwen van de partijleiding, niet over het programma. Marie-Rose Morel in Gazet van Antwerpen, 4 juli 2009): “Met ons programma en onze ideologie is niks mis. Maar als je een goed product niet meer verkocht krijgt, dan moet je sleutelen aan je marketing.” Alle respect voor de vrouw die moedig vocht tegen de kanker en tegen de clan-Dewinter, maar men moet van Marie-Rose Morel nu ook niet een ‘politieke heilige’ maken.

Maar we hebben het laatste over Marie-Rose Morel nog niet gezien. Gewoonlijk ligt Dag Allemaal pas op dinsdag in de krantenwinkels. De editie van deze week (foto 2) lag gisteren al in de krantenwinkel, met drie verhalen over Marie-Rose Morel: een getuigenis van Frank Vanhecke over de laatste dagen en weken, een verslag van de begrafenisplechtigheid en een eerder politiek portret van Marie-Rose Morel. Niks mis daarmee, maar de nieuwswaarde is klein. Het enige opmerkelijke zijn de foto’s van de huwelijksplechtigheid ten huize Frank Vanhecke in Brugge een maand geleden, op zaterdag 8 januari. Marie-Rose Morel lachend én huilend. Op twaalf foto’s. Volgende week in Dag Allemaal (we verzinnen het niet): “Haar laatste vakantie met de vrienden.”

Onder massale belangstelling is gisteren in Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel. De 1 100 zitplaatsen in de kathedraal waren snel bezet; buiten bleven drie uur lang honderden mensen wachten (foto 1). Er stijgt spontaan applaus op als de lijkkist van Marie-Rose Morel zichtbaar is, en ook als Frank Vanhecke verschijnt.

In het midden van het plein voor de kathedraal en meer naar de kathedraal toe: de mensen die intens meeleefden met de moedige strijd van Roos tegen haar kanker. Onder hen twee VB-volksvertegenwoordigers die zelf ook kanker kregen, maar er niet dezelfde ruchtbaarheid aan gaven als Marie-Rose Morel. Uit de interviews die journalisten afnemen blijkt dat er niet alleen VB’ers zijn. Naast topmensen uit andere partijen (Leo Delcroix, Siegfried Bracke…), veel gewone mensen. Ook Karim Van Overmeire (ex-VB, nu: Aalst Anders en Beter) en Ugurlu Sener (Antwerps SP.A-gemeenteraadslid van Turkse afkomst) zijn er. Freddy Van Gaever, die naar eigen zeggen Filip Dewinter en Marie-Rose Morel met elkaar in contact bracht, is er ook. Dat er geen grote beeldschermen buiten geplaatst zijn, ontlokt gemor bij veel mensen. Men probeert dan maar een glimp op te vangen van de plechtigheid in de kathedraal aan de captatiewagens van VRT en VTM. VB’ers uitten het luidruchtigst hun ongenoegen. “Als Nonkel Bob sterft, of een olifant mankt aan zijne poot, dan plaatsen ze een groot beeldscherm buiten. Maar nu niets. Da’s weer iets van den (SP.A-burgemeester, nvdr.) Patrick Janssens.” Het gaat er bij die mensen maar niet in dat het de familie van Marie-Rose Morel is die geen beeldschermen wilde.

Wanneer de eerste mensen de kathedraal verlaten, tonen ze fier het gedenkprentje van Marie-Rose Morel (foto 2). Ook de tekst binnenin trekt de aandacht. Als wat later mensen van de begrafenisonderneming buiten gedenkprentjes komen uitdelen, verdringen mensen elkaar om aan een gedenkprentje te geraken. Een vrouw valt in het tumult; een man geneert zich niet een gedenkprentje uit de handen van een ander te pikken en dan stoïcijns weg te stappen. “Nu kunnen we naar huis”, zegt een jongen. Alsof het gedenkprentje zijn voormiddag in Antwerpen moet verantwoorden. Er zijn 2 000 gedenkprentjes gedrukt, niet iedereen kan er één bemachtigen. Mensen vragen aan de VB-vrienden van Frank Vanhecke hoe ze toch nog aan een gedenkprentje kunnen geraken.

Aan de rand van het plein voor de kathedraal hebben zich enkele VB’ers geposteerd die komen zien wie er allemaal is komen opdagen. Hugo was eerst niet van plan om naar Antwerpen te komen. Maar hij is er nu toch. Hugo: “Het stond gisteren in de gazet dat Filip en Gerolf hier niet welkom zijn. Van Bruno weten we ook dat hij hier niet gewenst is. Wat doen onze kaderleden dan nu hier? Ik ben speciaal gekomen om te zien wie er allemaal is.” Als hij goed rondgekeken heeft, zag hij onder andere de VB-volksvertegenwoordigers Bart Laeremans, Tanguy Veys en Yves Buysse (in de kathedraal), en Joris Van Hauthem, Frank Creyelman, Marleen Van den Eynde, Bert Schoofs… (buiten). Ook de chauffeur van Bruno Valkeniers is er. Net als Voorpost-actieleider Luc Vermeulen (in de kathedraal).

Francis Van den Eynde geraakte ook nog de kathedraal binnen. Tevoren verklaarde hij bij herhaling voor de televisiecamera’s dat we Marie-Rose missen in de politiek. In het verleden, nu en in de toekomst. VB’ers op het plein voor de kathedraal denken er hetzelfde over. “Marie-Rose had onze partij van 24 naar 30 % van de stemmen kunnen brengen, maar zie waar we nu zijn beland”, zegt iemand. Hugo is daar niet van overtuigd. Aan de rand van het plein voor de kathedraal fulmineert hij verder. “Waarom gingen alle deuren in de media open voor Marie-Rose? Omdat men dat tegen onze partij kon gebruiken!” “Maar je moet toch toegeven dat ze een persoonlijkheid is”, werpt iemand op. Hugo: “Wilfried Martens en Hugo Schiltz waren destijds ook persoonlijkheden, maar ze stonden ook aan de overkant.”

“Hovaardig, dat is ze. Wist je dat… (en dan volgt een verhaal over Frank Vanhecke dat we nergens bevestigd kregen en we maar tot het rijk van de kwaadsprekerij zullen rekenen, nvdr.).” Hugo heeft ook wel eens meningsverschillen met Filip Dewinter, maar zegt daar nooit in publiek over te zullen spreken. Over Marie-Rose Morel daarentegen… Hugo is al lang vertrokken als de begrafenisplechtigheid voor Marie-Rose Morel gedaan is, en Frank Vanhecke als laatste de kathedraal verlaat. Hij toont, en poseert graag met, de foto van Marie-Rose die op de lijkkist stond (foto 3). Frank Vanhecke vertelt aan iedereen wanneer de foto gemaakt is, en wat voor een mooie en lieve vrouw Marie-Rose was. Het bain de foule te midden van de vele mensen die Frank Vanhecke een warm hart toedragen, doet hem zichtbaar deugd.

Vandaag wordt in de kathedraal van Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel. In september vorig jaar, bij de aankondiging van haar wekelijkse column in Het Laatste Nieuws, sprak Marie-Rose Morel al over haar begrafenis.

Marie-Rose Morel rekende erop dat wie haar “bij leven gekoeioneerd heeft, het fatsoen zal opbrengen om weg te blijven van mijn begrafenis.” Wie bedoelde ze? Dewinter? Annemans? Marie-Rose Morel: “Het zou te gemakkelijk zijn om te zeggen dat ik spijt heb van mijn keuze voor het Vlaams Belang. Ik ben er drie maanden geleden uitgestapt, maar ik heb er nog veel vrienden. (…) Ik stel vast dat mijn gevecht binnen die partij niets heeft uitgehaald. En ik stel vast dat ik van alle partijen, van rechts tot links, opbeurende wensen heb ontvangen, behalve van het VB. Ach, het zou hypocriet zijn mochten ze dat nu wél doen. Dewinter en Annemans, en hun emotionele intelligentie is daar überhaupt niet groot genoeg voor.”

Gerolf Annemans hield zich gedeisd (Gerolf Annemans, geciteerd in de extra Story over het overlijden van Marie-Rose Morel: “Het is een stilmakend menselijk drama als dit iemand op die leeftijd treft. Niets van wat gezegd kan worden heeft genoeg belang.”); Filip Dewinter gebruikte daarentegen weer de Grote Woorden. Frank Vanhecke reageerde ontstemd. Frank Vanhecke (in Gazet van Antwerpen): “Het stoort me erg dat ik na haar overlijden Filip Dewinter op radio en tv hoor verklaren dat Marie-Rose een groot talent was. Hij was degene die haar niet meer op zijn lijst wilde, hij heeft haar politieke carrière kapotgemaakt. Daarom vind ik dat hij nu zijn mond zou moeten houden. Zijn reactie is voor de familie en voor mij kwetsend en onnodig. Hij heeft een geweldige kans gemist om te zwijgen."

Frank Vanhecke rekent op veel volk voor de begrafenismis. In de kathedraal zijn er 1 100 zitplaatsen. Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans zijn expliciet gevraagd om niet naar de begrafenis te komen. Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans hebben gisteren bevestigd om die reden weg te blijven. Een aantal VB’ers zijn overigens zeer ontstemd over de vraag van Marie-Rose Morel om Bart De Wever een afscheidswoord te laten uitspreken. De meesten zetten zich daar over, maar VB-regiovoorzitter Gent-Eeklo, Gents gemeenteraadslid en voormalig volksvertegenwoordiger Ortwin Depoortere liet weten om die reden niet naar de begrafenis te gaan (sic). Ortwin Depoortere is ook VB-personeelslid. Bij het VB is hij onder andere verantwoordelijk voor de opvolging van de lokale VB-bladen. 

Sommigen kunnen het niet laten om op de kap van overledenen uit te halen naar anderen. Dat geldt in de eerste plaats voor Sharia4Belgium (foto 1) die op YouTube juichen dat Marie-Rose Morel “voor de eeuwigheid naar de hel (is)” (sic). De video is intussen door YouTube verwijderd wegens schending van het YouTube-beleid dat aanzetten tot haat verbiedt.

Wie zich ook op zijn smalst toont, is Bert Deckers (foto 2). VB-personeelslid en -provincieraadslid; medeoprichter van RechtsActueel. Op RechtsActueel vraagt de man uit Balen zich af onder de kop Sharia4Belgium danst op graf Marie-Rose Morel: “Waar zit het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding (CGKR) nu?” Het antwoord is eenvoudig: ga eens kijken op de website van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding: het CGKR is “diep verontwaardigd over de inhoud van de boodschap die kan wijzen op aanzetting tot haat. Het Centrum schrijft zo snel mogelijk de bevoegde gerechtelijke gerechtelijk instanties aan om deze feiten te voegen bij andere gegevens die reeds aanleiding gaven tot de opening van een dossier na klachten (over Sharia4Belgium, nvdr.) door het Centrum.”

Ook als het RechtsActueel-artikeltje verscheen vóór de CGKR-persmededeling over Sharia4Belgium (CGKR-directeur Jozef De Witte was de hele voormiddag niet bereikbaar wegens het proces tegen drie Blood and Honour Vlaanderen-organisatoren in Veurne) had RechtsActueel het artikeltje later op de dag nog kunnen aanvullen. Maar neen, men laat liever uitschijnen dat het CGKR schandelijke uitspraken van een moslimorganisatie onberoerd laten. Om 20u09 werd door diezelfde Bert Deckers een nieuw artikel gepost op RechtsActueel, maar noppes aanpassing van zijn artikeltje over Sharia4Belgium versus het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. Terwijl de persmededeling over het schandalig YouTube-filmpje van Sharia4Belgium intussen al uren online stond op de CGKR-website. Bert Deckers: een slechte would be journalist, een slecht karakter of beide?

Marie-Rose Morel (38 j.) is vanavond in Wilrijk overleden aan kanker. Na de voorbije zware weken klonk ze vorige maandag, in haar wekelijkse column in Het Laatste Nieuws, voor het eerst sinds lang terug optimistisch over haar toekomstkansen. Het heeft niet mogen zijn. (Foto: Kerstkaart 2009 van Marie-Rose Morel.)

Marie-Rose Morel, waar ze ook was viel ze op. Terwijl ze aan de universiteit geschiedenis studeerde, werd ze in 1992 Miss Aardbeiprinses en in 1993 Miss Vlaanderen. Aan de universiteit geraakte ze bevriend met Bart De Wever. Het klikte zo goed dat Bart De Wever te gast is bij het huwelijk van Marie-Rose Morel met cardioloog Christian Schellemans. Een huwelijksfeest waar kaviaar met de soeplepel opgediend werd. Vader Chris Morel is een topman van Alcatell-Bell en bijgevolg niet onbemiddeld. Als Bart De Wever een opvallende kandidate zoekt voor de tweede plaats op de Senaatslijst van de N-VA bij de federale verkiezingen in 2003, contacteert De Wever Morel. Morel behaalt een goede score maar geraakt niet verkozen, en als er een jaar later Vlaamse verkiezingen zijn ambieert Morel een plaats op de CD&V-lijst. Daar kan men haar echter slechts een strijdplaats aanbieden, en bij de N-VA krijgt Morel niet de plaats die ze wil. Ze stapt dan maar over naar het Vlaams Blok die haar een verkiesbare plaats aanbiedt. Marie-Rose Morel wordt in 2004 Vlaams parlementslid en mag in het Vlaams parlement op de eerste rij plaatsnemen, vlak naast Filip Dewinter. Over haar overstap naar het Vlaams Blok zegt Morel er minder lang over te hebben moeten nadenken dan over haar huwelijk.

In 2005 – het Vlaams Blok is intussen Vlaams Belang geworden – worden Marie-Rose Morel en VB-voorzitter Frank Vanhecke steeds meer in elkaars gezelschap gezien. Marie-Rose Morel zorgt ervoor dat Frank Vanhecke assertiever wordt als partijvoorzitter, niet langer alles zomaar overlaat aan Filip Dewinter en Gerolf Annemans. In 2006 verhuist Morel van de Antwerpse deelgemeente Ekeren naar buurgemeente Schoten. Ze zou er de eerste VB-burgemeester kunnen worden, terwijl Filip Dewinter in Antwerpen zijn tanden stuk bijt op Patrick Janssens. Morel grijpt echter naast de burgemeesterssjerp in Schoten en valt in haar nieuwe woonplaats vooral op door het zwembad dat ze zonder vergunning aanlegt in haar tuin. Met een interview in Het Laatste Nieuws in januari 2007 torpedeert Morel de samenwerking die Filip Dewinter aan het opzetten was met stemmenkanon Jean-Marie Dedecker.  Dedecker komt uiteindelijk op met een eigen lijst die in belangrijke mate stemmen vergaart ten koste van het VB. In die periode begaat Morel een tweede ‘doodzonde’. Ze laat Frank Vanhecke Eric Deleu naar huis sturen, al jaar en dag vriend van Filip Dewinter en al even lang de man die het reclamewerk van het VB verzorgt. Deleu rekende voor zijn diensten een kwart meer aan bij het VB dan een Schotens reclamebureau zou aanrekenen.

Meer is niet nodig om de eeuwige vijandschap bij Filip Dewinter op te wekken. Zo mogelijk nog dieper is het water geworden tussen Marie-Rose Morel en Gerolf Annemans, wegens de verkiezingsnederlaag die het VB bij de federale verkiezingen leed omwille van de lijst Dedecker. Knack publiceert een omslagartikel over Morels rol in het VB. Zelf ontkent ze de Mata Hari van het VB te zijn. Frank Vanhecke mailt Morel: “Forelleke. Viel Feind, viel Ehr.” Nadat ze zich eerder al hysterisch gedroeg in het Vlaams parlement over vermeende discriminatie van VB’ers, profileert Morel zich als (anti-)vakbondsvrouw van het VB. Najaar 2007 wordt de echtscheidingsprocedure ingezet tussen Marie-Rose Morel en haar echtgenoot. Voorjaar 2008 manoeuvreert Filip Dewinter Bruno Valkeniers tot nieuwe VB-voorzitter, na twaalf jaar voorzitterschap van Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel haalt meer en meer de kranten en boekskes. In Knack worden vermeende liefdesmails van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke gepubliceerd, naar later blijkt door Eric Deleu aan Knack bezorgt. Marie-Rose Morel zegt nog liever hamburgers om te draaien in de McDonald’s dan Vlaams parlementslid te blijven, maar ze mag van Filip Dewinter niet eens nog op de VB-lijst staan voor de volgende Vlaamse verkiezingen. “De speeltijd is over”, zegt Dewinter in januari 2009… net op het ogenblik dat bekend geraakt dat Morel aan baarmoederkanker lijdt.

Morel is niet de enigste VB’ster die getroffen wordt door kanker, maar de enigste die er zo uitgebreid mee in de media komt. In Humo pleit Marie-Rose Morel voor vrijheid, blijheid voor neonazi’s en negationisten. Verstandiger is haar pleidooi voor partijvernieuwing. In augustus 2009 wordt Marie-Rose Morel genezen verklaard van haar kanker. Ze zegt een kankerdagboek te publiceren, maar eerst nog een politiek boek te schrijven.

Bij de Europese verkiezingen in juni scoort Marie-Rose Morel goed als lijstduwster, maar Filip Dewinter krijgt toch nog meer voorkeurstemmen. Voor de Dewinter-clan het sein om Morel te proberen buiten te werken bij het VB. Het VB geraakt verscheurd over de strategie om het tij van de verkiezingsnederlagen te keren. Geen uitzicht meer op een politiek mandaat, rekent Morel erop om VB-afgevaardigde te worden in de raad van bestuur van de VRT. Maar dat wordt haar niet gegund. Morels kankerdagboek verschijnt in februari 2010. In een interview in de populaire pers verzet Morel zich tegen het euthanasie-standpunt van het VB. Morel en Vanhecke worden pas op het allerlaatste gevraagd op de VB-lijsten voor de federale verkiezingen in 2010 te figureren. Ze weigeren dit. Na de verkiezingen, de derde verkiezingsnederlaag op rij voor het VB, proberen Morel en Vanhecke Filip Dewinter de rekening te presenteren. Een hopeloze zaak, en in juli 2010 geeft Marie-Rose Morel haar ontslag als VB-lid.

In Humo doen Marie-Rose Morel en Koen Dillen hun boekje open over Filip Dewinter; het commentaar van Frank Vanhecke beroert de VB-basis. Nadat de kanker terug de kop heeft opgestoken in het lichaam van Marie-Rose Morel en de Schotense nu ook alternatieve geneeskunde uitprobeert, verslechtert in november haar gezondheidstoestand drastisch. Morel probeert zich recht te houden en bij momenten lukt dat nog wel best (foto: Marie-Rose Morel op de boekenbeurs, begin november vorig jaar).  Een voorbeeld voor Morel om de kop recht te houden is de Franse socialistische president François Mitterand. Bart Debie die meent de champagne al koud te mogen zetten, wordt ontslagen als VB-personeelslid. De gezondheidstoestand van Morel, waarover ze elke maandag een column kwijt kan in Het Laatste Nieuws, blijft de Vlaamse publieke opinie beroeren. Getuige de kijkcijfers als er een tv-programma is over Morels ziekte en Morels plaats als derde populairste Belg in de jaarlijkse Top-100 van de Het Laatste Nieuws-lezers. Met Morel verloor het VB haar grootste stemmentrekker bij het publiek dat niet traditioneel voor het VB stemt. Morel had de Marine Le Pen van het VB kunnen zijn, Marine Le Pen die het Front national (FN) terug naar boven stuwt in de kiespeilingen in Frankrijk. Maar de postjes van Dewinter, Annemans en Valkeniers zijn belangrijker dan de toekomst van het VB. Het zij zo.

Anderzijds is er een grote flou artistique over hoe anders het VB wel zou zijn met Morel. Net zoals Marine Le Pen verschilde Morel niet fundamenteel van de oudere, hardere generatie VB’ers. De vernieuwing die Morel zou brengen was bijvoorbeeld het anti-migrantenstandpunt niet in slogans maar in powerpoints brengen. We hadden natuurlijk wel sympathie voor de twisten en broedermoorden die Morel binnen het VB ontlokte, ze bleef echter een politieke tegenstandster. Ze kon AFF/Verzet echter wel appreciëren. “Die van het AFF hebben (…) nog een gezonde dosis humor en een levendige site!”, schreef ze in november 2007 op haar blog. Op het einde van dat jaar en ook het jaar nadien vermelde ze het AFF bij haar nieuwjaarswensen. Op 31 december 2008 bijvoorbeeld: “Hopend dat we mekaar in 2009 opnieuw op een faire manier scherp kunnen houden!”. Ze apprecieerde dat we haar sterkte wensten met haar strijd tegen de kanker. Marie-Rose Morel (in Gazet van Antwerpen, 14 augustus 2009): “Zelfs het Anti-Fascistisch Front heeft me beterschap gewenst. Ik ben daar blij om, we moeten uiteindelijk allemaal beschaafde, meelevende mensen zijn. Ongeacht onze politieke tegenstellingen.” Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft haar blijken van medeleven overgemaakt aan Frank Vanhecke.  

“Frank Vanhecke neemt ontslag uit de Brugse gemeenteraad. De voormalige voorzitter van Vlaams Belang gaat in Schoten wonen, in het huis van Marie-Rose Morel, met wie hij begin deze maand getrouwd is.” Dat meldde Het Nieuwsblad gisteren. (Foto: Marie-Rose Morel in haar nieuw huis in Schoten, Wouwersnestje)

Zoals bekend lijdt Marie-Rose Morel aan baarmoederkanker en heeft ze volgens artsen niet lang meer te leven. Ze verblijft in een Antwerps ziekenhuis waar ze nog altijd chemo krijgt om haar vergevorderde kanker te bestrijden. In Het Laatste Nieuws zegt dit weekend gewezen zakenman Luc Verelst – die jaarlijks 1,25 miljoen euro schenkt aan de K.U. Leuven om onderzoek naar baarmoederkanker te financieren – dat je moet blijven hopen op beterschap. “Valse hoop bestaat niet. Kankerpatiënten moéten hopen. Want hoop doet leven, letterlijk.” Zijn eigen zus kreeg dezelfde diagnose en prognose als Marie-Rose Morel. Zij is nu terug gezond. "Geluk gehad. Maar genezing mag geen kwestie van geluk zijn.” Anderzijds is Luc Verelst er niet voor om iemands doodsstrijd zomaar te verlengen. Enkel een enigszins kwalitatief leven is zinvol. Zelf pleitte Marie-Rose Morel eerder al voor de mogelijkheid van euthanasie, ook voor haarzelf.

“Frank heeft op 10 januari zijn domicilieadres veranderd van Brugge naar Schoten, en daardoor kan hij niet meer zetelen in de Brugse raad”, zegt Yves Buysse, VB-senator en -gemeenteraadslid in Brugge. “Hij wil zijn vrouw zo veel mogelijk bijstaan tijdens haar ziekte. In onze Brugse fractie wisten we dat één van de consequenties van zijn huwelijk met Morel zou zijn dat hij uit de Brugse gemeenteraad zou verdwijnen, en dat gebeurt nu ook.” Vanhecke haalde bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, op burgemeester Patrick Moenaert (CD&V) na, nog de hoogste score van alle Brugse politici. Wie Vanhecke opvolgt in de Brugse gemeenteraad is voorlopig nog onduidelijk. “Viky De Ridder is eerste opvolgster. Maar als zij zou weigeren, maakt Emma Vanhecke, Franks 89-jarige moeder, in principe haar intrede in de raad”, zegt Yves Buysse. “Al denk ik niet dat zij haar mandaat zou opnemen.” Moeder Emma Vanhecke, niet te verwarren met de jongste dochter van Frank Vanhecke die ook Emma heet.

Filip Dewinter noch Gerolf Annemans moeten vrezen dat Frank Vanhecke bij de volgende Vlaamse of federale verkiezingen een plaats op de kandidatenlijst in de provincie Antwerpen zal opeisen. Na geweigerd te hebben nog een plaats te vullen op de VB-lijst voor de federale verkiezingen op 13 juni vorig jaar, zei Frank Vanhecke nooit nog op een VB-lijst te willen staan. Wat natuurlijk kritiek ontlokte, want waarom blijft hij dan nu nog VB-Europarlementslid? Dat Frank Vanhecke Marie-Rose Morel als medewerkster op de loonlijst van het Europees Parlement zette, ontlokte natuurlijk ook kritiek. Door hun huwelijk op 8 januari 2011 mag Morel evenwel niet meer ingeschreven worden als medewerkster van Vanhecke, en intussen is ze als medewerkster verwijderd van de website van het Europees Parlement.

Waren er maandag over het huwelijk van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke amper of geen reacties op het internet vanuit VB-kringen te noteren, door de pers erom gevraagd toonden de VB-kopstukken hun respect. Filip Dewinter (in Gazet van Antwerpen): “Ik wil me beperken tot felicitaties aan het echtpaar. Frank was destijds nog getuige bij mijn huwelijk. Gezien de omstandigheden verdienen hij en Marie-Rose alle respect.”

Ook Jurgen Verstrepen werd om een reactie gevraagd. Door Dewinter samen met Morel bij het VB binnengehaald als ‘vernieuwer’ maar intussen net zoals Morel weg bij het VB. Op de klacht die Frank Vanhecke tegen hem neerlegde wil Verstrepen “nu niet op terugkomen.” “Ik wens ze allebei geluk en vooral veel sterkte”, liet Jurgen Verstrepen noteren in Gazet van Antwerpen. Op zijn blog liet Verstrepen gisterenmorgen zijn alterego Jan Kritiek los. Onder de kop België blundert 2011 schreef Jurgen Verstrepen/Jan Kritiek: “België blundert in Europese spionagezaak. Treinen nog steeds te laat. Dienstenchequebedrijven plegen fraude. VRT wil derde open net. Miss België fraudeert met belkaarten. Politie Antwerpen blundert er op los. Koning vraagt gebuisde Leterme begrotingstekort te verkleinen. Morel trouwt met Vanhecke, ik dacht dat ze bij het Blok tégen schijnhuwelijken waren ? Mag er dan nu champagne koud gezet worden ?” (foto, groter formaat).

In de loop van de dag verwijderde Jurgen Verstrepen het zinnetje “Morel trouwt met Vanhecke, ik dacht dat ze bij het Blok tégen schijnhuwelijken waren ?” Nog later verdween ook het champagne-zinnetje. België blundert? Ongetwijfeld. Jurgen Verstrepen blundert? Vast en zeker.

Bij de online edities van De Standaard, De Morgen, Knack, Gazet van Antwerpen… was het gisteren het meest gelezen artikel: Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke in alle stilte getrouwd. Waar het hierover daarentegen stil bleef, was bij het VB. Geen bericht op de VB-website, geen Facebook-conversaties tussen VB'ers. 

Een merkwaardige stilte, want iedereen kent de speculaties over een liefdesband tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke sinds het roddelblad ’t Scheldt in mei 2008 (foto 1) uitbracht dat Morel en Vanhecke “de zevende hemel” binnendansten. Men kent ook de politieke gevolgen die aan de band tussen Morel en Vanhecke wordt toegeschreven: Jean-Marie Dedecker geen lijsttrekker van de VB-Senaatslijst in 2007 en daarna pain in the ass van het VB door zijn eigen partij op te richten; de jeugdvrienden Filip Dewinter en Frank Vanhecke uit elkaar gespeeld, en alle strubbelingen die daarop volgden bij het VB. Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke ontkenden intussen in alle toonaarden een liefdesrelatie, en deden Jurgen Verstrepen nog een proces aan toen die vermeende details over die relatie publiceerde in zijn boekje Zwart op wit. Minder bekend is overigens dat die rechtszaak op een sisser afliep. Op 11 juni 2010 verklaarde de tiende kamer van de burgerlijke rechtbank in Brugge de eis van Frank Vanhecke van 50 000 euro schadevergoeding voor laster als ongegrond. Volgens de rechtbank was er onvoldoende bewijs dat Frank Vanhecke werkelijk schade heeft geleden door de schrijfsels van Jurgen Verstrepen.

Terwijl in commentaren op het online krantenbericht respect voor Marie-Rose Morel, en vooral ook voor Frank Vanhecke, klonk, was het stilte alom op de VB-website en bij de Facebook-conversaties van VB’ers. Bart Debie – gehandicapt omdat hij bij het snijden van ajuin in zijn vinger heeft gesneden – onthield zich van commentaar over Morel en Vanhecke. Sinds zijn ontslag bij het VB is zijn favoriete pispaal trouwens ‘de manager’ Bruno Valkeniers. Maar ook bij minder zwartgallige VB’ers geen woord over Morel en Vanhecke. Geen afkeuring, maar ook geen woord van warmte. Morel en Vanhecke quantité négligeable geworden bij het VB? Wat weerhield daar dan wel de aandacht? De ontgoochelde Waalse kandidaten Miss België: een nieuw argument om België te splitsen,  en de actie van het Johan Deckmyn en het VB-Gent om à la Suske en Wiske de Gentse burgemeester Daniël Termont aan te klagen als “wilde weldoener” (foto 2 en 3, respectievelijk de kopie en het origineel). “Goed idee, goed getekend, geslaagd initiatief”, schreef Rob Verreycken. Drie jaar geleden misbruikte het VB op de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur ook al de figuur van de plaatselijk wereldberoemde Pierke Pierlala. Als je het met eigen argumenten niet kan halen, moet je je verstoppen achter een ander.

Filip Dewinter zei het hier eerder al: “Het was geen goed jaar” voor het VB. Dat blijkt ook uit de jaaroverzichten. Dewinter zelf geraakt niet verder dan de 35^ste plaats in de Top-100 van 2010 bij Het Laatste Nieuws. In het buitenland schittert zijn ster nog een beetje. Daar mag hij uitleggen hoe jaloers hij is op de Nederlandse politiek.

In eigen land zijn het de ex-VB’ers die de jaaroverzichten halen. Bart Debie haalt zelfs de cover van Knack deze week. Bart Debie die in een tekening van Kim Duchateau bij het VB buiten gesjot wordt terwijl hij een fles champagne ontkurkt (foto 1). En Marie-Rose Morel (foto 2), in 2008 op de 93^ste plaats in de Top-100 van Belgen van het Jaar voor de Het Laatste Nieuws-lezers, in 2009 al 10^de in die Top-100, is dit jaar 3^de in diezelfde Top-100. En het is niet het enige moment waaruit het meeleven met Marie-Rose Morel blijkt. Een Koppen-reportage met Marie-Rose Morel eind november haalde zes maal meer kijkers dan een met veel tromgeroffel aangekondigd televisiedebat met onder andere Gerolf Annemans. In Het Laatste Nieuws zegt Marie-Rose Morel de doodsangst voorbij te zijn, nog altijd licht aan het einde van de tunnel te zien. In Dag Allemaal, eerder deze week, laat ze wel de mogelijkheid van euthanasie open. Marie-Rose Morel: “Dat is ieders recht, ook het mijne.”

Tegenwoordig gaat ze tweemaal per week naar Keulen voor een behandeling. Vaak is het Frank Vanhecke die haar brengt, maar ook Koen Dillen springt bij. Marie-Rose Morel: “Frank en Koen zijn goede compagnons de route, heel rustig. Koen kan zich nog zenuwachtig maken in de file, maar Frank is stoïcijns. Die zet een muziekje op.” Vanaf volgende week publiceert Dag Allemaal fragmenten uit het kinderboek dat Marie-Rose Morel (38 j.) schrijft samen met haar zoontjes Alexander (6 j.) en Marnix (4 j.). Haar weigering om nog op een VB-lijst te staan, haar opstappen bij het VB, haar strijdlust om voor het leven te blijven vechten, maken haar tot één van de vrouwen van het jaar. Al is ze bij een aantal van haar politieke denkbeelden gebleven, getuige haar aanwezigheid bij de presentatie van een anti-vakbondsboek.

Maar ons hart is geen moordkuil, en we wensen Marie-Rose Morel dan ook nog veel sterkte toe de volgende jaren.

Dag Allemaal pakt deze week uit met een grabbel uit de Facebook- en Twitterberichten van Bart Debie. Niet dat Dag Allemaal de voorbije maanden op vinkenslag lag om de berichten van Debie te inventariseren. Een VB-partijmedewerker voor wie het allemaal veel te grof werd, hield het bij.

Volgens Bart Debie (foto: Bart Debie met zijn advocate Lut Wille) was zijn “Leg de champagne maar al koud” geen reactie op het paginagroot artikel die dag in Het Nieuwsblad over de verslechterde gezondheidstoestand van Marie-Rose Morel, en zijn “It’s a beautiful day” was evenmin een reactie op het bekend worden van het terug opduiken van de kanker bij Marie-Rose Morel. Debie was naar eigen zeggen in Algarve, Portugal. Ver van de Belgische actualiteit, onder een stralende zon. Maar wat blijkt nu? Daags nadat hij zijn “It’s a beautiful day” op 2 augustus 2010 twitterde, twitterde Bart Debie "@WWienen en ikke juist dat persbericht verzonden. Hopelijk krijgt het wat aandacht en is het niet enkel gekanker..” Ook geschreven onder de zon van Algarve, zonder te weten wat in Vlaanderen het nieuws haalde?

Wat Dag Allemaal niet belicht, is dat Debie ook overhoop lag met de ‘manager’ van het VB (= Bruno Valkeniers). We signaleerden eerder al Debies “Geef mijn portie maar aan fikkie” nadat Bruno Valkeniers ontkende wat televisiebeelden bevestigden over het bezoek van Europarlementslid Philip Claeys aan een omstreden begraafplaats in Japan. In een andere tweet zei Debie: “Management bij Vlaams Belang? Laat me niet lachen. Tijd voor een nieuwe uitdaging?” Men zou dat kunnen interpreteren als dat Bruno Valkeniers volgens Debie aan een nieuwe uitdaging toe is; waarschijnlijker is het dat Debie voor zichzelf een nieuwe uitdaging zag. Even later begon hij immers een boek over veiligheid te schrijven en de website klaar te maken waarin hij zichzelf voor alles en nog wat te huur stelt.

Overigens had Debie nog minder vriendelijker omschrijvingen voor de ‘manager’ en zijn medewerkers. Zo beëindigde Bart Debie een Facebook-notitie waarin hij Marie-Rose Morel hekelde omdat ze in “de boekskes” stond met details over haar vechtscheiding en de verkoop van haar huis, met: “(en nu ga ik van de stasi weer onder mijn voeten…)”. De Stasi was het ministerie van Staatsveiligheid van de de Duitse Democratische Republiek (DDR), het Oost-Duitsland van Erich Honecker. Nadat Debie een andere keer zei zich te bezinnen over zijn professionele toekomst en Facebook-vrienden vroegen wat hij dan van plan was, schreef Debie: “Ik ga hier op dit publiek forum niet over uitweiden. De Stasi bij ons op ’t werk leest immers mee.”

Na zo’n uitlatingen verbaast het toch niet dat het VB de eerste de beste kans aangrijpt om Bart Debie buiten te gooien. Te meer Debie publiek zijn werk als perswoordvoerder afbrak. Na het versturen van een VB-persbericht twitterde Bart Debie op 6 oktober 2010: “Aan de journalisten: sorry als u geen snars begrijpt van het door mij verzonden persbericht. Ik ook niet, maar moest het versturen :-)” Maar het is toch nog goed geëindigd voor Debie. Vorige vrijdag, daags na zijn ontslag bij het VB, twitterde Bart Debie: “Ontwaakt in een VB-loze wereld. Valt goed mee eigenlijk. Goedemorgen!”

Wat deed jij vorige zondag tussen 20u10 en 21u45? De kans is groot dat je het nog weet, maar wat als over een paar jaren de vraag gesteld wordt: “Wat deed jij zondag 21 november 2010 tussen 20u10 en 21u45?” De kans dat je het dan nog weet, is bijzonder klein.

Wij weten wat 219 885 Vlamingen vorige zondag tussen 20u10 en 21u45 deden. Zij keken naar de met veel trompetgeschal, spanning en sensatie aangekondigde Panorama-reportage over ‘Plan B’: kan België gesplitst worden? Ivan De Vadder zocht een aantal professoren op – naar verluidt waren de reisbeelden van de VRT-reporter die door weer en wind het hele land afreisde op zoek naar het ultieme antwoord beklijvend. Daarna volgde een debat in drie ronden: eerst Vlaamse partijkopstukken, dan Franstalige, en dan weer Vlaamse. Het VB was vertegenwoordigd door Gerolf Annemans (foto 1) die weinig anders zei dan dat je een en ander niet in een quote van twintig seconden kan uitleggen, maar dat alles klaar en duidelijk staat in zijn boek De Ordelijke Opdeling van België.

De conclusie uit de reportage was dat een scheiding in België kan, al is het nog niet duidelijk in hoeveel stukken dat dan zal zijn. Wat immers met Brussel? En alleszins zou de boedelscheiding veel onderhandelingen vragen. De splitsing van het kiesarrondissement Brussel - Halle - Vilvoorde is in vergelijking slechts kinderspel. En de splitsing zou ons veel geld kosten: Wallonië en Brussel nog meer dan Vlaanderen, maar ook Vlaanderen. De conclusie na het debat was dat er een wereld van verschil is tussen wat de Vlaamse en wat de Franstalige politici denken, goed dat dit eens getoond werd op televisie. Het zou meer moeten gebeuren: meer Franstalige politici op Vlaamse zenders en meer Vlaamse politici op de Franstalige zenders – het moet daar niet altijd Jean-Marie Dedecker zijn die Vlaanderen vertegenwoordigt.

De VRT en het VB klonken na afloop unisono: er was een taboe doorbroken. Voor het eerst werd openlijk gepraat over de splitsing van België. So what? Uit dat praten bleek dat het een helse opdracht zou zijn, als het al wenselijk zou zijn. Professor Bea Cantillon sprak van een achteruitgang van de beschaving als de sociale zekerheid gesplitst zou worden. Maar goed, 219 885 kijkers hadden hun TV-toestel op Canvas afgestemd voor dé uitzending over ‘Plan B’. In deze tijden met maanden aanslepende communautaire discussies bijzonder weinig. En zelfs iets minder dan de Panorama-uitzending de week tevoren. Naar de reportage Prison complet keken toen 221 790 mensen.

Naar de Koppen-reportage over Marie-Rose Morel en alternatieve geneeswijzen (foto 2) keken vorige donderdag 1 284 219 mensen. Een week tevoren haalde de Koppen-uitzending op donderdag 1 050 231 kijkers. Het is duidelijk waar Vlaanderen interesse in heeft. De uitzending met Marie-Rose Morel haalde bijgevolg eenvijfde meer kijkers dan de vorige Koppen-uitzending, en zes keer zoveel kijkers dan de Panorama-uitzending over Plan B. Eat your heart out, Gerolf Annemans.

Toen Bart Debie in 2007 veroordeeld werd voor buitensporig politiegeweld, het vervalsen van processen-verbaal en het verduisteren van bewijsmateriaal (foto 1), zag het VB daar geen reden in om Bart Debie te ontslaan als VB-personeelslid. Toen Debie ook in beroep veroordeeld werd, en daar bovenop nog veroordeeld werd voor racisme, werd hij evenmin aan de kant gezet. Men wist dus welk vlees men in de kuip had met Bart Debie. Het zegt echter evenveel over Debie als over de mensen die Debie aanwierven en in dienst hielden. Intussen is de vader van Marie-Rose Morel er ook achter gekomen. In Het Nieuwsblad zei Chris Morel gisteren: “Ik heb in mijn leven met verschillende partijen samengewerkt. Maar nergens anders ben ik zulke schurken tegengekomen als bij Vlaams Belang.”

“Als ik de klok kon terugdraaien, zou ik ons Rose in 2004 toch veel harder hebben afgeraden om zich bij die partij aan te sluiten”, zegt vader Morel. De sarcastische opmerkingen die de laatste dagen over zijn dochter zijn gemaakt, doen hem naar eigen zeggen maar weinig. “We weten ondertussen tot wat sommigen in die partij in staat zijn”, zegt hij verwijzend naar de clan Dewinter. “Hij (= Dewinter, nvdr.) dacht dat mijn dochter zijn zoveelste puppet on a string zou worden, een handpop die in ruil voor aanzien en geld blindelings naar hem zou luisteren. Maar zo is Rose niet. Toegegeven, ze heeft zich misschien ook wat vergaloppeerd. Maar dat gebeurde mede omdat ze ook doorkreeg wat Dewinter zich allemaal permitteerde binnen die partij. Dewinter heeft die partij jarenlang bestolen. Hij besliste in zijn eentje over de financiële kant. En voor wie het nog niet beseft: het lot van het Vlaamse volk interesseert Dewinter en zijn kornuiten dus geen fluit.” Het is vader Morel opgevallen dat Dewinter zegt dat Debie zijn vriend blijft. Chris Morel: “Dat vind ik straf, maar ik ben ervan overtuigd dat Dewinter binnenkort wel ontmaskerd wordt. En met wat ik weet, ben ik ervan overtuigd dat de geschiedenisboeken voor hem niet mals zullen zijn.”

“Natuurlijk heeft het VB niet het monopolie op grof zijn: dat bewijst de actualiteit elke dag”, schreef Het Laatste Nieuws-columniste Hilde Sabbe ook al gisteren. “Maar we mogen toch niet vergeten dat deze partij aanzienlijk heeft bijgedragen tot de verruwing in de samenleving. ‘De zaken niet langer verbloemen’, heette dat dan. Of: ‘De dingen bij hun naam noemen.’ Maar het kwam meestal neer op een groteske vereenvoudiging, een ontstellend gebrek aan nuance, en regelrechte kwaadwilligheid, paniekzaaierij en oproepen tot haat. Want laten we eerlijk zijn: Filip Dewinter mag nu nog zo hard roepen dat Debie met zijn uitspraak over de schreef is gegaan, hij heeft wel de toon gezet, indertijd. Ik wil de grofheden uit de vroegere Vlaams Blok-propaganda hier niet herhalen, maar het kon niet bot genoeg zijn. Daarom is de verontwaardiging van voorzitter Valkeniers en zijn openlijke afkeuring van Debie op zijn minst hypocriet te noemen – wat je Debie dan weer niet kan verwijten. Het is goed dat het ons nog eens in herinnering wordt gebracht, waartoe ‘ontmenselijken’ kan leiden, of het nu om een allochtone man of een blanke vrouw gaat. En wat Marie-Rose betreft: ik hoop even vurig als iedereen op een mirakel waardoor ze herstelt. En als het kan, dan ook op een tweede mirakel, waardoor ze geneest van haar denkbeelden (…).”

Politiek commentator van Het Nieuwsblad Liesbeth Van Impe wees er donderdag al op: “Laat het VB alstublieft niet al te verrast doen over de brutaliteit van Debie. Ook als Antwerps politiecommissaris verlegde hij namelijk al grenzen. (…) Een paar uiterst smakeloze opmerkingen over een doodzieke vrouw, die ooit een politieke tegenstander was, blijken nu de doodsteek voor Debie. Al zou hij niet de eerste zijn bij het VB die na een gênante uitschuiver toch weer een weg naar binnen vindt via de achterdeur. Als je een partij mag beoordelen aan wie ze in bescherming neemt, dan heeft het VB er allesbehalve een vlekkeloos parcours opzitten.” Liesbeth Van Impe noemt hem niet met naam, maar heeft iemand nog gehoord wat er met de ook in hoger beroep voor negationisme veroordeelde Roeland Raes is gebeurd? Heeft het VB hem uit de partij gezet? Natuurlijk niet. Vorige zaterdag 20 november nam Roeland Raes in Oostakker nog deel aan de jaarlijkse regionale kaderdag van het Vlaams Belang regio Gent-Eeklo. Nu ja, deelnemen… Blijkbaar had Raes moeite om zijn ogen open te houden, of was het boeiende lectuur die zijn aandacht trok (foto 2)?

Het kan waar zijn dat de betwiste uitspraken van Bart Debie, zijn partner Valérie Seyns, de nieuwe madame van de ex-man van Marie-Rose Morel, Julie Kegels, en de al eens meer in opspraak gekomen Sandy Neel sloegen op een vergunning-die-op-komst-is. Maar de hatelijkheden van Debie jegens Marie-Rose Morel vormen al een lange geschiedenis, en nog erger is dat het VB Debie in dienst heeft gehouden spijts al zijn veroordelingen. Hetzelfde trouwens met het VB-lidmaatschap van Roeland Raes. Was het VB geen partij die mee de wet tegen het negationisme goedgekeurd heeft? Toch!

Wie het alvast niet erg zal vinden dat het voor vandaag geplande artikel over Blood and Honour Vlaanderen naar later is verschoven, is Marie-Rose Morel. Op 5 november 2007 schreef Marie-Rose Morel op haar blog: “Die van het AFF hebben (…) nog een gezonde dosis humor en een levendige site! Al neemt hun obsessie voor skinheads de laatste tijd rare vormen aan.” Intussen is Morels fysieke toestand de voorbije dagen sterk verslechterd. Zelf autorijden mag niet meer. Bij haar ex-partij zijn de poppetjes weer aan het dansen. En Morel vindt sterkte in het voorbeeld van… François Mitterand.

Zelf zagen we Marie-Rose Morel op 1 november nog op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ze zat er monter en opgewekt bij. Er kwamen dan ook voortdurend mensen langs om haar kankerdagboek te laten signeren (foto). Ook Lex Moolenaar, commentator van Gazet van Antwerpen, zag Morel daar en hij schreef achteraf in zijn krant: “Morel voelt zich goed en ik lieg niet als ik zeg dat ze er beter uitziet dan ooit. Ook geestelijk is ze heel goed bij de pinken, want hoewel de politiek haar naar eigen zeggen niet meer interesseert, is ze nog verbazend goed op de hoogte van de interne gang van zaken bij de partij die haar de voorbije jaren enorm heeft teleurgesteld.” Het was dan ook schrikken toen we maandag in Morels wekelijkse column in Het Laatste Nieuws lazen dat de kankercellen opgerukt zijn tot in haar hoofd. “Op de plek waar slechts weinig antikankerproducten kunnen doordringen, voelen de tumoren zich blijkbaar veilig en onaantastbaar. Officieel bevind ik me nu in het stadium van de laatste weken.” Het was vanop een inderhaast toch nog geboekte cruise tussen Mexico en Miami dat Morel dit doorstuurde.

Gisteren nam Het Nieuwsblad het nieuws over, aangevuld met commentaar uit de naaste omgeving van Marie-Rose Morel. Uitgerekend gisteren vroeg Valérie Seyns, madame Bart De Bie, op haar Facebook-pagina zich af “of het einde nu werkelijk in zicht is. Laat ons hopen!” Bart De Bie antwoordde: “Leg de champagne maar al koud!” Volgens Bart Debie sloeg dit op het eindelijk verkrijgen van een vergunning voor een nieuwe handelszaak; Frank Vanhecke had het eerder geïnterpreteerd als een reactie op het artikel over Marie-Rose Morel in Het Nieuwsblad. Dat Julie Kegels, de babysitster van Marie-Rose Morel die nu samenwoont met Morels ex-man Christian Schellemans, een ‘Ik vind dit leuk’ postte als reactie op de Facebook-notitie van Valérie Seyns, zal ook wel meegespeeld hebben bij de interpretatie van Frank Vanhecke. Gevraagd om een reactie zei Frank Vanhecke aan Apache: “Die mensen zijn alle opvoeding en schaamte voorbij. Ik blijf geen dag langer lid van een partij die deze mensen aan boord houdt. Maandag op het partijbestuur moet er beslist worden.” Zoals het in een deurenkomedie past, is er ook nog eens discussie over het al dan niet aanpassen van sommige uitlatingen op Facebook. En wordt er gedreigd met juridische gevolgen. Bart Debie vraagt Frank Vanhecke om tegenover de media (!) toe te geven dat alles op een misverstand berust, zoniet gaat Debie er vanuit dat Vanhecke Bart Debie, Valérie Seyns en haar handelszaak "opzettelijk wil beschadigen". Frank Vanhecke merkt op dat Bart Debie de dag dat bekend werd dat Marie-Rose Morel opnieuw kanker had op zijn Facebook-pagina reeds schreef: "It's a beautiful day".

Het strafste vinden we echter nog de bekentenis van Marie-Rose Morel maandag dat de voormalige socialistische Franse president François Mitterand “constant bij mij” is. Marie-Rose Morel: “Deze dagen is François Mitterand constant bij mij. Toen ook hij in 1982 nog zes weken kreeg van zijn artsen, stamelde hij: ‘Je suis foutu’ – het binnentreden in de dodencel ontwricht elke mens. Maar enkele uren later besliste Mitterand dat zijn tijd nog niet gekomen was. 14 jaar later is hij overleden. Ik heb zijn ‘force tranquille’ deze dagen nodig. Een schaduwkrijger aan mijn zijde.” In de rust van haar kajuit, met een aantal vrienden om haar heen, de warme zon en de eindeloos mooie horizon in zicht, heeft Marie-Rose Morel “bijzonder ingrijpende beslissingen” genomen. “Beslissingen die het scenario van mijn dood tot in de puntjes voorbereiden. Geloof me, het zal voorlopig niet aan de orde zijn, maar het geeft wel rust. Ik voel dat mijn nieuw uitgestippelde koers de juiste is. En ik denk dat Mitterand me gelijk zou geven.” Met de dood voor ogen trekt Marie-Rose Morel zich op aan het voorbeeld van de bekendste Franse socialist.

Morgen zendt het VRT-programma Koppen een reportage uit over alternatieve geneeswijzen, met Marie-Rose Morel in een glansrol. Als daar maar geen vraag uit voortvloeit om ook een reportage te maken over Valérie Seyns' fitnesszaak en beautyproducten!