Anti-Fascistisch Front / Verzet

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Gisteren werd de Dag tegen kanker ingericht, waarbij kankerpatiënten in meer dan honderd ziekenhuizen extra verzorgd werden. Kanker is een verwoestende ziekte die ieder van ons kan treffen. Elke dag opnieuw vernemen honderd mensen dat ook bij hen de kanker woekert. Woensdagavond opende Ann-Marie Morel (links op de foto), zus van, het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum A touch of Rose.

Het centrum is ingebed in de Sint-Jozefkliniek in Bornem waar Ann-Marie Morel werkt als longspecialiste. Naast optimale medische zorg aan kankerpatiënten wordt er ook aandacht besteed aan niet-medische aspecten als psychologische ondersteuning, sociale hulp, voedingsaanpak en (voor wie er nood aan heeft) pastorale zorg. Workshops en andere activiteiten moeten helpen om de weerbaarheid en energie om met de ziekte om te gaan op peil te houden.

Het centrum is gevestigd in de voormalige woonruimte van de vrouwelijke religieuzen in het ziekenhuis, religieuzen die recent naar een rusthuis zijn vertrokken. Met de geplande verbouwingen moet op termijn uitgekeken worden naar een nieuwe locatie, maar intussen kan men toch al starten met de werking. Op de website van A touch of Rose wordt enkel in de persartikels verwezen naar Marie-Rose Morel. De Rose in A touch of Rose staat officieel voor de pioenroos. In de centrale hal van het gebouw hangt wel een foto van Marie-Rose Morel.

We hebben Marie-Rose Morel – ondanks onze meningsverschillen – sterkte gewenst vanaf de eerste dag dat bekend was dat ze moest strijden tegen baarmoederkanker. Wij, en allicht ook de lezers van deze blog, kennen zowel mensen die schijnbaar met succes gestreden hebben tegen de ziekte, zowel als mensen die na een paar jaren hervallen zijn en mensen die ons ontvallen zijn door kanker. Het is goed even aan díe mensen te denken, en de waan van de dag te laten voor wat het is.

Meter van A touch of Rose is Dina Tersago (rechts op de foto) die in de buurt van het centrum woont. Miss België 2001. Begrijpelijk dat men niet koos voor Miss België 1991.

Zondag wordt de rust in Steenstrate, bij Ieper, weer verstoord door de komst van enkele duizenden radicale rechtse Vlaams-nationalisten die daar bijeenkomen voor de tiende editie van de IJzerwake (foto 1). “Afwachten of er opnieuw meer volk zal zijn dan de vorige jaren, misschien is het net die dag even zomer”, schreef ’t Pallieterke eerder deze week. De weersvoorspelling voor zondag is alleszins goed.

Naast van IJzerwake-voorzitter Wim De Wit is ook een toespraak gepland van Johan Sanctorum, adviseur van VB-voorzitter Bruno Valkeniers en kroniekschrijver in ’t Pallieterke. De kans dat hij zijn alter ego’s Hilde De Breuckere en Annick Verbauwen meebrengt is klein. Traditioneel is er ook een bloemenhulde. Dit jaar valt dit te beurt aan de aan het IJzerfront tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuvelde soldaat Frans Kusters, Ivan ‘Vlaanderen Vlagt’ Mertens, priester en historicus Karel Van Isacker, industrieel en mecenas van de Vlaamse beweging Rudi Van der Paal, de voor collaboratie veroordeelde schrijver Filip De Pillecyn en de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel (1, 2, 3, 4). De IJzerwake rekent erop dat dit alles in een serene sfeer kan gebeuren, zoals het hoort bij een dodenherdenking. “Want er was op voorhand wel wat te doen over de herdenking van Morel”, weet ’t Pallieterke. “Voor- en tegenstanders, sterk uitgesproken meningen (haatmail noemen ze dat in de serieuze pers) en boze of bezorgde telefoons. We rekenen erop dat iedereen zijn manieren houdt.”

Trad twee jaar geleden de groep Andersjevs op die liederen bracht van Jef Elbers, deze keer staat zoon Dietwin Elbers op het podium die eigen liederen brengt én één lied van zijn vader. Op de IJzerwake wordt ook de tweede Vlaamse grond-cd verkocht. Met deze keer op de ‘straalplaat’ zoals dat in die kringen heet: liedjes van Bart de Bard, Jupiter, Wonne, Lion’s Pride, Jef Elbers, Wilfred en de intussen ontbonden Nederlandse groep Standrecht. RechtsActueel start met de uitgifte van een reeks posters waarin ze personen, verenigingen en gebeurtenissen uit de Vlaamse beweging in het voetlicht plaatsen.  Als eerste poster wordt zondag op de IJzerwake een foto van Wim Maes te koop aangeboden, stichter van de Vlaamse Militantenorde (VMO). RechtsActueel wil daarmee onderlijnen dat politieke actie zich niet alleen afspeelt in vergaderingen maar ook op straat. Dat als eerste poster gekozen werd voor een foto van de leider van een organisatie waarvan militanten in 1953 veroordeeld werden voor militievorming, en militanten in 1963 er niet voor terugschrokken om huizen met teer te bekladden, zegt veel over de redactie van RechtsActueel.

Er zou ook nog “ergens ‘een stunt’ in het programma” van de IJzerwake dit jaar zitten. Bruno Valkeniers die met een valscherm uit een vliegtuig springt en landt op de IJzerwakeweide? Voorpost die van de ‘Kameraadschapsavond’ de avond voordien in Westvleteren bakken trappist meebrengt? Marie-Rose Morel meer dan levensgroot geportretteerd, zoals VNV-leider en collaborateur Staf De Clercq, Irma Laplasse en Armand Preud’homme in 2004 te beurt viel (foto 2)? We zullen het zondag wel zien. Plezant zal het alleszins worden. De Belfortbeweging heeft afgesproken samen de weide te betreden. Gents VB-boegbeeld Francis Van den Eynde, gewezen VB-voorzitter en Europarlementslid Frank Vanhecke, senator en voormalig hoofd van de juridische dienst van het VB Jurgen Ceder, zoon van VB-stichter Karel Dillen Koen Dillen, gewezen nationaal VB-persverantwoordelijke Tom Van Den Troost, voormalig fractiesecretaris van de VB-Kamerleden Francis Wouters… zullen zorgen voor een opgemerkte aanwezigheid.

Koen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

Uitgerekend vorige woensdag, toen wij een overzicht plaatsten van de VB’ers die op één week tijd overstapten naar de N-VA, plaatste Gerolf Annemans op zijn blog een artikel om te klagen over de “rooftocht” van de N-VA om VB-mandatarissen bij hen in te lijven.

De N-VA zou VB’ers benaderen om op te stappen bij het VB. Na enige tijd als ‘onafhankelijke’ te zetelen, zouden die ex-VB’ers bij de N-VA een verkiesbare plaats krijgen op de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Volgens Annemans zouden sommige VB-mandatarissen “waarvan – bij vriend en vijand – het gezag zo groot is” ineens het lijsttrekkerschap aangeboden worden, mogelijk het burgermeesterschap, minstens de eerste schepen die de N-VA zou kunnen bemachtigen. Bij de N-VA ontkent men die strategie. Wat heeft de N-VA te winnen met figuren aan te trekken die de geur van aangebrand zijn nog van zich af moeten schudden, terwijl de N-VA zonder die figuren tegenwoordig al een magische aantrekkingskracht heeft?  

Natuurlijk zijn het bij de N-VA niet allemaal heiligen, maar bij het VB zijn ze dat nog minder. Een paar jaar geleden had Marie-Rose Morel (foto) een volle dagtaak om met het blaadje WelkomEcho mensen aan te sporen over te stappen van de N-VA naar het VB. Zoals Morel zelf deed. Je kan het trouwens nog allemaal nalezen op de website van het VB: het eerste nummer van WelkomEcho dat vanaf juni 2005 op 18 500 exemplaren verspreid werd, het tweede nummer, enzovoort. Gerolf Annemans die de N-VA verwijt op rooftocht bij het VB te zijn: dat is als de pot die de ketel verwijt zwart te zijn.

In Aalst stapte inmiddels de N-VA uit de bestuursmeerderheid en het kartel met de CD&V en kreeg de plaatselijke N-VA-afdeling onderdak bij Aalst Anders en Beter, het politiek project dat Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire in Aalst heeft opgezet nadat hij op 15 juli 2010 opstapte bij het VB. Oost-Vlaams VB-Kamerlid Tanguy Veys twitterde én verstuurde gisteren naar zijn Facebook-vrienden: “In de reeks ‘Slachtoffers van het schouderklopjesvirus’: Karim Van Overmeire naar de N-VA. Wie had dat verwacht…? Nu nog schepen worden…” Tanguy Veys draait de zaken om. En, ten tweede. Als er iemand het ‘slachtoffer van het schouderklopjesvirus’ is, iemand die permanent de aandacht opzoekt, of het positief of negatief is… dan is het wel Tanguy Veys. Opnieuw: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

Frank Vanhecke is na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel verhuist naar Schoten, en probeert zich daar intussen geliefd te maken. In de Bode van Schoten en andere reclamebladen adverteert hij zichzelf zónder Vlaams Belang-logo. Marie-Rose Morel blijkt in haar laatste levensdagen terug N-VA’ster te zijn geworden.

De Bode van Schoten wordt op 39 000 exemplaren verspreid, niet alleen in Schoten maar ook in Brecht, Schilde, Wijnegem en Zoersel. Het is een veel gelezen blad. Mensen op zoek naar een nieuwe woonst in de regio staan niet zelden aan de deur van de drukker en uitgever te wachten op het eerste nieuwe exemplaar, kwestie als eerste het nieuws op de woonmarkt te vernemen. In het exemplaar van deze week staat, geflankeerd door advertenties voor immobiliënmaatschappijen en een bedrijf voor dakwerken, een advertentie van een kwart blad voor Frank Vanhecke. “Uw Vlaamse stem in Europa.” “Niet-ingeschreven lid van het Europees Parlement”, zo leren we nog. Gevolgd door de internetadressen van Frank Vanhecke en een oproep om hem ook op Facebook te bezoeken (foto). De advertentie kost volgens de tarieven van de Bode 285 euro. Op de advertentie staat geen enkele verwijzing naar het Vlaams Belang.

“Zoek er niets achter dan dat ik aan de kiezer wil laten weten dat ik nog leef, dat ik nog drie jaar mandataris ben in het Europees parlement, en tot zolang ter beschikking sta van de mensen die voor mij gestemd hebben", zegt Frank Vanhecke op de regionale bladzijden van Gazet van Antwerpen. Ook achter het ontbreken van het Vlaams Belang-logo mag de pers niets zoeken. "Dat is toeval. Overstappen naar N-VA  zou voor mij onethisch zijn, na twaalf jaar voorzitterschap van Vlaams Belang. Marie-Rose is op het einde opnieuw N-VA’ster geworden, maar ik ben Marie-Rose niet. Zeg nooit nooit, maar ik sta er momenteel mijlenver vanaf. Ik zie mijn toekomst niet in de politiek  maar in de immobiliën, waarvoor ik binnenkort met de opleiding begin." Dat Frank Vanhecke mijlenver afstaat van de N-VA en geen zin heeft zich opnieuw in de politiek te smijten, willen we best geloven.

Maar dat het ontbreken van een VB-logo op zijn advertentie “toeval” is, gelooft natuurlijk niemand. Of is het dat hij van zijn royale Europese parlementswedde geen partijafdrachten meer afstaat aan het VB ook louter toeval? Het versterkt niet de geloofwaardigheid van de kandidaat-immobiliënhandelaar. Roseke ging in opleiding bij een voor fraude veroordeelde vastgoedmakelaar, dat wordt toch niet het volgende voor Frank Vanhecke?

In de reeks ‘Elk weekend een groot kranteninterview met een VB-kopstuk’ (Filip Dewinter en Jurgen Verstrepen in Gazet van Antwerpen, Filip Dewinter in De Standaard/Het Nieuwsblad…) is het dit weekend de beurt aan Gerolf Annemans (foto 1) om zijn licht te laten schijnen. Gazet van Antwerpen legde hem tien stellingen voor.

1. De zeven vette jaren van het VB zijn voorbij. Gerolf Annemans (verkort, want in de krant zelf mag Annemans twee volledige bladzijden vullen): “Het VB is geen partij die 25 % van de stemmen moet halen, want met zo’n score word je een onduidelijke partij. Wat ons streefcijfer dan wel is? Daarover verschillen Filip Dewinter en ik van mening. Hij is tevreden met 10 %, ik met 15 %. (…) Het VB heeft een toekomst. Kijk maar  naar het succes van verwante partijen in de rest van Europa.” AFF/Verzet-stelling. Het VB mag niet te vlug afgeschreven worden. Verzet blijft nodig, en andere partijen moeten niet het VB-beleid uitvoeren. “De politiek werkt als de wieg van Newton (foto 2), het beroemde toestelletje met de vijf zilveren bolletjes. Als je het uiterste bolletje laat klikken, komt de rest ook in beweging. Dat is de rol die het VB wil spelen”, zegt Annemans ook nog.

2. Operatie Vernieuwing is totaal mislukt. Gerolf Annemans: “Nee, die gaat gewoon verder. Gerolf Annemans en Filip Dewinter doen nog altijd mee, maar daarnaast treden ook een heleboel jongeren naar voor. En dan heb ik het niet over veertigers, maar over dertigers en twintigers. (…) Onze partij zal op een dag de opvolging wel regelen, liefst vreedzaam en binnenskamers. We moeten niet tot elke prijs willen vernieuwen en verbreden.” AFF/Verzet-stelling. En je zo zot zijn om te denken dat vernieuwing nog mogelijk is.

3. De kritiek op ‘de Antwerpse clan’ zwelt aan. Gerolf Annemans: “Het is eigenlijk grappig: in het verleden is altijd beweerd dat Dewinter en ik twee verschillende clans achter ons hadden – wat misschien ooit zo geweest is, al heb ik dat nooit toegegeven en hebben we in het openbaar ook nooit ruzie gemaakt. En nu zouden we samen één clan vormen. Het kan verkeren, zei Bredero.” AFF/Verzet-stelling. Wij hebben altijd gezegd dat Dewinter en Annemans "twee handen op één buik” zijn.

4. Alle kritische stemmen zijn weggezuiverd. Gerolf Annemans: “Ik wil niet boosaardig gaan uithalen naar mensen die de partij hebben verlaten. (…) Ik heb bovendien grote problemen met de keuze voor het woord ‘zuiveren’, dat herinneringen oproept aan de donkere tijden van de repressie. Ik heb dit niet verdiend.” AFF/Verzet-stelling. Marie-Rose Morel had anders nog meer problemen met Gerolf Annemans dan met Filip Dewinter. Frank Vanhecke zei overigens niet dat Morel is weggezuiverd. “Het Vlaams Belang heeft Marie-Rose afgeslacht”, zei Frank Vanhecke bij Goedele (Bron: onder andere Vlaams Belang Kapellen)

5. Vanhecke is een duikboot geworden. Hij vindt de N-VA betrouwbaarder dan het VB en heeft al maanden geen contact meer met de partijtop. Gerolf Annemans: “Geen contact meer: is de Europese fractie dan onafhankelijk geworden? Nee, er zijn genoeg medewerkers met wie wij wél contacten onderhouden. Bovendien hebben we niet één maar twee vertegenwoordigers in het Europees parlement. Die werking vormt geen enkel probleem.” AFF/Verzet-stelling. Enerzijds is de VB-fractie in het Europees parlement een ‘staat binnen de staat’. Zou Dewinter goedgekeurd hebben dat Marie-Rose Morel als personeelslid werd ingeschreven op de loonlijst van het Europees Parlement? Anderzijds zijn er inderdaad nogal wat VB’ers die dubbel spel spelen.

6. Het aantal leden daalt dramatisch. Gerolf Annemans: “Onze ideeën zijn niet dood en we komen terug. Hetzelfde is gebeurd in Oostenrijk na Jörg Haider, in Frankrijk met Marine Le Pen en in Nederland met Geert Wilders. Die partijen zijn van veel dieper teruggekomen dan wij. Er is nog een grote toekomst voor het VB.” AFF/Verzet-stelling. Of er nog een grote toekomst is voor het VB zal (euh…) de toekomst uitwijzen, maar het VB mag inderdaad niet te vlug afgeschreven worden. Onderschat nooit je tegenstander.

7. De partij krijgt geen vat op Bart De Wever. Dewinter beloofde De Wever alle steun als De Wever maar de SP.A uit het Antwerps stadhuis verdreef. De Wever zweeg. Gerolf Annemans: “Ik koester niet de illusie dat ik een antwoord krijg. De Wever zal rond de pot blijven draaien, daar is hij heel goed in. Dat doet hij ook op het federale niveau en met de Vlaamse regering. De N-VA danst om vele hete brijen heen, maar dat kan niet eeuwig blijven duren.” AFF/Verzet-stelling. Inderdaad, en het valt te vrezen dat nogal wat mensen zich gaan verbranden aan die hete brij.

8. Valkeniers drukt zijn stempel niet. Gerolf Annemans: “Die man heeft de afgelopen jaren met de discipline van een monnik geïnvesteerd in onze interne werking. Hij is een puinruimer geweest zoals er nooit een nodig had mogen zijn. Helaas amuseren tegenstanders zich ermee om gemene dingen over hem te zeggen. Daarom wil ik hulde brengen aan een voorzitter die achter de schermen zoveel doet. Bemoedigen, bemiddelen, verzoenen… Hij heeft de partij bijeengehouden in woelige wateren.” AFF/Verzet-stelling. Met het beeld van Valkeniers als monnik kunnen we ons verzoenen. Mocht Annemans daarentegen zeggen dat Valkeniers een heilige is… En de partij bijeenhouden? Wat dan met het ontslag van Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens, Johan Demol en anderen, de reactie van de VB-partijtop op de Belfort-groep…

9. VB evolueert naar een anti-islampartij. Gerolf Annemans: “De islam en de Belgische toestand: dat was de good old tegenstelling die men Dewinter en mij vroeger zo graag wilde aanwrijven. Onzin, want het zijn gewoon twee aspecten van één en dezelfde partij.” AFF/Verzet-stelling. Met dit verschil dat het VB haar geloofwaardigheid kwijt is om communautaire hervormingen af te dwingen, en wél nog overkomt als dé anti-islampartij. Het idee van het Antwerpse stadsbestuur om in plaats van meerdere kleine islamitische gebedsplaatsen ruimte te voorzien voor twee grote moskeeën is gefundenes fressen om de VB-militanten terug te mobiliseren.

10. Dewinter is nu de onbetwiste en enige leider. Gerolf Annemans: “Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik veel ervaring heb met Dewinter, hij en ik hebben samen heel wat meegemaakt. Als het ooit zo geweest zou zijn dat Dewinter zich opwierp als de grote leider, dan is dat nu minder dan ooit het geval. Een partij is een ploeg en hij weet dat nu.” AFF/Verzet-stelling. Filip Dewinter is niet nu, maar (op de beginjaren met Karel Dillen na) altijd al “de onbetwiste en enige leider” geweest. Dat Dewinter nu meer oog zou hebben voor de “ploeg” doet niets af van dat hij nog steeds de leider is.