Anti-Fascistisch Front / Verzet

Koen Dillen, zoon van VB-stichter Karel Dillen, schrijft wekelijks  in ’t Pallieterke. Doorgaans onder de schuilnaam Guitry. Als de nood het hoogst is, ondertekent hij echter met zijn echte naam. De veroordeling van Roeland Raes (foto) voor negationisme vorige week (1, 2) is zo’n uitzonderlijke reden. In ’t Pallieterke roept Koen Dillen deze week VB-voorzitter Bruno Valkeniers op om de veroordeling van Roeland Raes te (eh...) veroordelen.

Koen Dillen blundert al in zijn openingszin. Koen Dillen: “Roeland Raes, de gewezen ondervoorzitter van het Vlaams Blok, is vorige week door het Hof van Beroep in Gent veroordeeld wegens negationisme, in Vlaanderen gedefinieerd als het minimaliseren, banaliseren of goedpraten van de genocide op de joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het proces heeft lang aangesleept en de gevangenisstraf die Raes in eerste aanleg kreeg, werd in beroep geschrapt, wegens het overschrijden van de redelijke termijn. Maar de veroordeling ten gronde is er en Roeland Raes moet een flinke boete betalen.” Raes is nooit in Gent veroordeeld voor negationisme.

Aanvankelijk moest Raes voor de rechtbank in Antwerpen verschijnen nadat het Forum van Joodse Organisaties daar klacht had neergelegd tegen Raes. Raes’ advocaat Piet Noë bewoog hemel en aarde om de zaak naar Brussel te verplaatsen, officieel omdat Raes zijn uitspraken voor een Nederlandse cameraploeg in Brussel had gedaan. Noë ontketende een procedureslag zonder voorgaande, zodat als Raes nu geen gevangenisstraf meer heeft gekregen wegens het overschrijden van de redelijke termijn voor de uitspraak, dit in belangrijke mate te wijten is aan de procedureslag voor de verhuis van het dossier van Antwerpen naar Brussel. Maar in Gent, daar is de zaak-Raes nooit behandeld.

Koen Dillen vervolgt: “Laat me van meet af aan duidelijk zijn:ik ben het grondig oneens met wat Raes destijds aan een Nederlandse televisieploeg verklaarde en vind de hele cijferdiscussie over de holocaust onzindelijk. (…) Ten tweede is het absurd te denken dat men het nationaalsocialisme kan bagatelliseren door de holocaust te ontkennen. (…) Maar dat neemt niet weg dat de veroordeling van Roeland Raes een regelrechte schande is en dat het Vlaams Belang de morele plicht heeft het op te nemen voor zijn ex-senator. Want Roeland Raes is, net zoals Vlaams Belang in Gent in 2007, veroordeeld wegens een opiniedelict, op basis van een muilkorfwet (…). Frank Vanhecke heeft op zijn blog terecht aangestipt dat Karel Dillen in een van zijn laatste toespraken diepe spijt heeft uitgedrukt over het feit dat zijn partij de wet destijds mee had goedgekeurd. Men moet de legaliteit van een wet erkennen, maar legitimiteit is nog iets anders. De racismewetten noch de negationismewet zijn legitiem. Ze behoren tot het arsenaal van wapens waarmee België via het rijkelijk gesubsidieerde Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding de vrije meningsuiting inperkt."

"Bovendien dreigt de negationismewet het antisemitisme net in de hand te werken. Zijn Rwandese met machetes afgeslachte zwarten minder waard dan Joden? Waarom mag die genocide wel ontkend worden?” Dat geen enkele belangrijke Joodse organisatie de afschaffing van de wet tegen het negationisme eist, omdat die wet het antisemitisme in de hand zou werken, is waarschijnlijk toch wel een teken dat de Joodse organisaties de wet tegen het negationisme toch wel nuttig en nodig vinden. Niet? Maar Koen Dillen wordt niet gehinderd door die bedenking: “Het wordt tijd dat er geprotesteerd wordt. Zoals in Frankrijk. België leverde in augustus, op basis van het Europees aanhoudingsmandaat, Vincent Reynouard uit aan de Franse justitie. Deze ingenieur en vader van acht kinderen heeft enkele jaren geleden een brochure gepubliceerd waarin hij de holocaust en het bestaan van de gaskamers ontkent en dat mag in Frankrijk niet, net zo min als in Vlaanderen. Reynouard kreeg een fikse geldboete en zit voor een jaar in de gevangenis. Voor opinies, voor een mening, voor een opvatting die voer voor historici moet zijn en niet voor rechtbanken."

"In Duitsland zat Ernst Zündel jarenlang in de gevangenis, in eenzame opsluiting, voor gelijkaardige feiten: het publiceren en verspreiden van revisionistische geschriften. Hij zat van 15 februari 2007 tot 1 maart van dit jaar in de cel, bijna drie jaar.” Koen Dillen haalt dan “de linkse Amerikaanse linguïst en mensenrechtenactivist Noam Chomsky” aan die een petitie voor de vrijlating van Reynouard ondertekende. En verder de Leuvense hoogleraar Jean Bricmont die nog bij EPO boeken publiceerde. En verder nog allerlei Fransen. Van voormalig voorzitster van het Europees Parlement Simone Veil, over schrijver Michel Houellebecq, tot de broer van Daniël Cohn-Bendit. Koen Dillen besluit: “Het wordt tijd om deze wetten (de Franse en de Belgische wet tegen het negationisme, nvdr.) af te schaffen. Ze beperken de vrije meningsuiting en werken het antisemitisme in de hand. Komaan, Bruno Valkeniers, toon eindelijk eens wat moed, vervoeg het lijstje van de edelmoedige personaliteiten hierboven en veroordeel de veroordeling van Roeland Raes!”

Eind augustus schreef Koen Dillen in ’t Pallieterke nog onder zijn nom de plume Guitry dat Bruno Valkeniers, na de twee kiesnederlagen onder zijn voorzittersschap, best zou opstappen.

Koen Dillen (foto) die de afschaffing van de wet tegen het negationisme vraagt om het antisemitisme tegen te gaan. Geen argument is Koen Dillen te dol om zijn gelijk te bewijzen. Als hij het AFF citeert, gaat hij ook al sluw te werk.

Koen Dillen na Noam Chomsky geciteerd te hebben (zie het artikel hierboven): “En het is niet zo dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die zich tegen het criminaliseren van dit soort opvattingen verzet ‘en zich dus kan vergissen’ zoals de ‘anti-fascisten’ van het AFF op hun site schrijven. Anderen in Frankrijk deden dat naast hem: Simonne Veil… (en dan volgen de namen van nog dertien Fransen, waaronder de broer van de fractieleider van de Groenen in het Europees Parlement Daniel Cohn-Bendit).”

We hebben deze paragraaf aan een aantal onbevooroordeelde mensen voorgelegd, en iedereen las het als dat het AFF zich vergist als het schrijft dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die zich verzet tegen… Wat wij in werkelijkheid schreven is: “Frank Vanhecke haalt er de Amerikaanse professor Noam Chomsky bij die een paar dagen geleden zei dat de Franse wet tegen het negationisme een vrije samenleving onwaardig is, het vastleggen van de historische waarheid die doet denken aan de sinistere dagen van het stalinisme en nazisme. Frank Vanhecke vergat er nog bij te vertellen dat Chomsky een linkse professor is,  maar ook Linksen kunnen zich al eens vergissen.”

Wie het zinnetje van Koen Dillen herleest, ziet dus dat hij ons niet echt letterlijk citeert. Koen Dillen maakt er wat van, om dan daar naar te verwijzen als hij schrijft “zoals de ‘anti-fascisten’ van het AFF op hun site schrijven”. Uit onze enquête blijkt daarenboven dat Koen Dillen door zijn zinsconstructie de indruk wekt dat wij zouden geschreven hebben dat Chomsky de enige linkse intellectueel is die… Of hoe je zonder echt te liegen, toch zaken in een verkeerd daglicht kan stellen.

Bij het VB klagen ze steen en been omdat voormalig VB-voorzitter Frank Vanhecke op 17 september voor de rechtbank in Dendermonde moet verschijnen voor een racistisch artikel in het VB-krantje voor Sint-Niklaas, maar eerst is er nog – in principe vandaag – uitspraak in hoger beroep in Brussel over de voor negationisme veroordeelde voormalige ondervoorzitter van het VB Roeland Raes.

Op 12 december 2008 werd de voormalige ondervoorzitter en partij-ideoloog van het Vlaams Blok/Belang Roeland Raes (foto 1) veroordeeld tot vier maanden cel met uitstel wegens uitspraken in het Nederlandse televisieprogramma Netwerk waarin Raes zijn twijfels uitte over het planmatig karakter van de Holocaust. De aanklagers in de zaak-Raes verweten Raes het “schromelijk minimaliseren” van de Holocaust. Dat blijkt volgens hen duidelijk wanneer je de transcriptie van het televisie-interview leest. Een argument dat gehoor vond bij de rechtbank in eerste aanleg in Brussel. De rechtbank hield bij het bepalen van de strafmaat wel rekening met de onvoorstelbare lange termijn die nodig was om tot een uitspraak te komen. Deels was die lange tijd veroorzaakt door procedurefouten bij de rechtbank in Antwerpen die de zaak aanvankelijk behandelde, deels door wat wij als vertragingsmanoeuvres van Raes’ advocaat Piet Noë interpreteren, en deels door zaken waar niemand van de partijen in het geding aan kon doen (een bommelding in het Justitiepaleis, ziekte van een magistraat…). Niet onbelangrijk in deze zaak is overigens dat Roeland Raes al vele jaren de negationistische literatuur – hijzelf noemt het revisionisme – genegen is.

Vlak voor de negationismewetgeving in maart 1995 van kracht werd prees Raes in het Voorpost-blad Revolte nog een negationistisch boek en verdedigde hij in een ander artikel de stelling dat met de wet op het negationisme de vrijheid van meningsuiting beknot wordt. Dat alle wetten begrensd worden door weer andere wetten, wil er bij Raes en anderen maar niet in. De vrijheid van meningsuiting is een hoogst belangrijk goed, maar het minimaliseren of ontkennen van de Holocaust mag niet leiden tot een vermindering van het historisch besef over misdaden tegen de menselijkheid. Toenmalig VB-voorzitter Karel Dillen verplichtte Raes zeer tegen Raes’ zin de wet op het negationisme goed te keuren. In het eerstvolgend Revolte-nummer luidde het verontschuldigend: “Het Vlaams Blok heeft met alle reserves de wet goedgekeurd, wél beseffend dat geen enkele wet de vrije gedachte, het vrij – ook historisch – onderzoek kan afremmen.” Een vette knipoog naar het Vrij Historisch Onderzoek van de gebroeders Verbeke, bij herhaling veroordeeld voor de promotie van boeken van negationistische inslag. Op 3 september 2003 Siegfried en Herbert Verbeke, vonnis in beroep bevestigd op 14 april 2005. Op 19 juni 2008 nog eens Siegfried Verbeke, terwijl hij ook al in het buitenland veroordeeld werd. Op 18 juni 2010 nog eens Herbert Verbeke.

Dat het VB de negationismewet in 1995 goedkeurde was vooral ingegeven door de vrees anders haar partijdotaties te verliezen. Later liet het VB haar begrip voor een en ander vallen. Zo weigerden de Europarlementsleden van het VB in januari 2005 een resolutie over de herdenking van de Holocaust, antisemitisme en racisme goed te keuren, en weigerde het VB in april 2005 een aanpassing van de negationismewet goed te keuren – aanpassing opgelegd door een protocol van de Raad van Europa inzake informatica-criminaliteit (!). Nam Roeland Raes ontslag als senator en ondervoorzitter van het VB omwille van de verontwaardiging die het televisie-interview destijds veroorzaakte, hij kon verder rustig actief blijven bij het VB. Als VB-bestuurslid in zijn gemeente Lovendegem, als medewerker bij het VB-archief, als bestuurslid van de vzw Egmont die de boeken van het VB uitgeeft, en als gecoöpteerd lid van de VB-partijraad. Na zijn veroordeling op 12 december 2008 zei Filip Dewinter dat het VB de uitspraak in beroep afwacht om te zien of het VB Raes als partijlid zou moeten buitenzetten. Het Debie-scenario dus. Hoe dat afliep weten we intussen.

De zaak in beroep werd op 22 juni 2010 behandeld. In principe volgt vandaag de uitspraak. Op 8 november 2009, bij gelegenheid van een Reimond Tollenaere-herdenking, huldigde Voorpost nog de intussen 75-jarige Roeland Raes (foto van Roeland Raes bij deze huldiging). Het uitblijven van een definitieve veroordeling van Roeland Raes inspireerde om nog maar eens lezingen in te richten waarin de Holocaust 'genuanceerd' wordt, getuige de lezing die de Britse Holocaustontkenner David Irving (foto 2) op 5 juni in een hotel aan de Vlaamse kust gaf. Intussen weten we het dat het of all places in Knokke was. Op 21 augustus gaf David Irving opnieuw een lezing in ons land, deze keer in Brussel.

Vandaag wordt bij het Hof van Beroep in Brussel de zaak tegen Roeland Raes behandeld. Tenzij er alsnog een kink in de kabel komt, je weet maar nooit. Op 12 december 2008 werd de voormalige ondervoorzitter en partijideoloog van het Vlaams Blok/Belang veroordeeld tot vier maanden cel met uitstel wegens uitspraken in een Nederlandse televisieuitzending waarin Raes zijn twijfels uitte over het planmatig karakter van de Holocaust. Raes ging tegen deze uitspraak in beroep.

De aanklagers in de zaak-Raes in eerste aanleg verweten Raes het “schromelijk minimaliseren” van de Holocaust. Dat blijkt volgens hen duidelijk wanneer je de transcriptie van het televisie-interview leest. Een argument dat gehoor vond bij de rechtbank in eerste aanleg in Brussel. De rechtbank hield bij het bepalen van de strafmaat wel rekening met de onvoorstelbare lange termijn die nodig was om tot een uitspraak te komen. Deels was die lange tijd veroorzaakt door procedurefouten bij de rechtbank in Antwerpen die de zaak aanvankelijk behandelde, deels door wat wij als vertragingsmanoeuvres van Raes’ advocaat Piet Noë interpreteren, en deels door zaken waar niemand van de partijen in het geding aan kon doen (een bommelding in het Justitiepaleis op een van de procesdagen, ziekte van een magistraat…). Niet onbelangrijk in deze zaak is overigens dat Roeland Raes al vele jaren de negationistische literatuur – hijzelf noemt het revisionisme – genegen is. Een Holocaustontkenner als Robert Faurisson werd door hem met de nodige (?) égards behandeld, vlak voor de negationismewetgeving in maart 1995 van kracht werd prees Raes in het Voorpost-blad Revolte nog een negationistisch boek en verdedigde hij in een ander artikel de stelling dat met de wet op het negationisme de vrijheid van meningsuiting beknot wordt... “De nieuwe inquisitie”, noemde Raes het. Dat alle wetten begrensd worden door weer andere wetten, wil er bij Raes en anderen maar niet in. De vrijheid van meningsuiting is een hoogst belangrijk goed, maar het minimaliseren of ontkennen van de Holocaust mag niet leiden tot een vermindering van het historisch besef over misdaden tegen de menselijkheid.

Toenmalig VB-voorzitter Karel Dillen verplichtte Raes zeer tegen Raes’ zin de wet op het negationisme goed te keuren. In het eerstvolgend Revolte-nummer luidde het verontschuldigend: “Het Vlaams Blok heeft met alle reserves de wet goedgekeurd, wél beseffend dat geen enkele wet de vrije gedachte, het vrij – ook historisch – onderzoek kan afremmen.” Een vette knipoog naar het Vrij Historisch Onderzoek van de gebroeders Verbeke, nochtans op 9 september 2003 in Antwerpen veroordeeld voor de promotie van boeken van negationistische inslag (vonnis dat in beroep bevestigd werd). Dat het VB de negationismewet in 1995 goedkeurde was vooral ingegeven door de vrees anders haar partijdotaties te verliezen. Later liet het VB haar begrip voor een en ander vallen. Zo weigerden de Europarlementsleden van het VB in januari 2005 een resolutie over de herdenking van de Holocaust, antisemitisme en racisme goed te keuren, en weigerde het VB in april 2005 een aanpassing van de negationismewet goed te keuren – aanpassing opgelegd door een protocol van de Raad van Europa inzake informatica-criminaliteit (!). Nam Roeland Raes ontslag als senator en ondervoorzitter van het VB omwille van de verontwaardiging die het televisie-interview destijds veroorzaakte, hij kon verder rustig actief blijven bij het VB. Als VB-bestuurslid in zijn gemeente Lovendegem, als medewerker bij het VB-archief, als bestuurslid van de vzw Egmont die de boeken van het VB uitgeeft, en als gecoöpteerd lid van de VB-partijraad. Na zijn veroordeling op 12 december 2008 zei Filip Dewinter dat het VB de uitspraak in beroep afwacht om te zien of het VB Raes als partijlid zou moeten buitenzetten. Het Debie-scenario dus. Hoe dat afliep weten we intussen.

Op 8 november 2009, bij gelegenheid van een Reimond Tollenaere-herdenking, huldigde Voorpost nog de intussen 75-jarige Roeland Raes (foto: Roeland Raes op de Voorpost-bijeenkomst waar hij gehuldigd werd). Het uitblijven van een definitieve veroordeling van Roeland Raes inspireerde om nog maar eens een lezing in te richten waarin de Holocaust 'genuanceerd' wordt, getuige de lezing die de Britse Holocaustontkenner David Irving op 5 juni in een hotel aan de Vlaamse kust gaf.

Zaterdag 5 juni werd in een hotel aan de Vlaamse kust een lezing gegeven door de Britse historicus en Holocaustontkenner David Irving. ’t Pallieterke bracht er verslag over uit, maar verzwijgt wie de inrichter was.

Het eerste boek dat David Irving publiceerde handelt over het bombardement op Dresden dat elk jaar nog herdacht wordt door neonazi’s als hét grote onrecht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met de boeken die daarop volgen ontpopt David Irving zich meer en meer tot een nazi-sympathisant. Hijzelf zegt dat hij een minder eenzijdig beeld van het nazi-regime wil schetsen. Irving spant een proces wegens smaad in tegen de Amerikaanse historica Deborah Lipstadt, auteur van Denying the Holocaust, maar krijgt het als een boemerang terug in zijn gezicht. De rechtbank oordeelde immers dat “Irving vanwege zijn eigen ideologische redenen voortdurend en doelbewust bewijsmateriaal verkeerd heeft gepresenteerd en heeft gemanipuleerd; dat hij om dezelfde redenen Hitler in een ongerechtvaardigd gunstig licht zet, hoofdzakelijk met betrekking tot zijn afbeelding van Hitlers houding ten aanzien van zijn verantwoordelijkheid voor de behandeling van de Joden; dat hij een actieve ontkenner van de Holocaust is (…) en dat hij zich met rechtse extremisten associeert die het neonazisme bevorderen.”

Op 11 november 2005 werd Irving aangehouden in Oostenrijk en op 20 februari 2006 veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Het hof van beroep zette op 20 december 2006 twee derde van de straf om in een voorwaardelijke celstraf. Volgens de rechtbank is Irving schuldig aan het ontkennen van de Holocaust. Tijdens de rechtszaak verklaarde hij voor het eerst dat zijn visie was veranderd, en dat de Holocaust echt bestaan moet hebben. Volgens Koenraad Elst, die in ’t Pallieterke verslag uitbrengt van de recente lezing van David Irving in ons land, erkent Irving intussen de uitroeiing van honderdduizenden Sovjet-joden in bezet Sovjetgebied in 1941-42, en de uitroeiing van de Duitse en Poolse joden in Solibor, Belzec en Treblinka in 1942-43. Inzake Auschwitz heeft de geschiedschrijving echter overdreven. Juist omdat er zoveel overlevenden waren. Wel waren er “twee kleine gaskamers voor arbeidsongeschikte gevangenen”. Of het normaal is dat je een arbeidsongeschikte naar de gaskamer stuurt, en of er in Auschwitz toch niet abnormaal veel arbeidsongeschikten waren, wordt er niet bij verteld.

Als bewijs dat het in Auschwitz allemaal niet zo erg was, wordt door het slag volk als David Irving aangehaald dat Anne Frank Auschwitz overleefde, en in Bergen-Belsen overleed aan tyfus. Volgens ’t Pallieterke is David Irving “eigenlijk (…) erg ver naar de mainstream-opvatting geëvolueerd”, en dit “niet door wettelijke opiniedwang maar door vrij historisch onderzoek.” Versta: de wetgeving tegen het negationisme had er niet mogen komen. Het is anders wel tijdens een rechtszaak dat Irving zijn bijgestelde visie voor het eerst bekendmaakte. Waar precies de lezing met David Irving plaatsvond, wie het inrichtte, en hoeveel mensen er kwamen opdagen, wordt niet verteld in ’t Pallieterke. Er is dan toch enige gêne over de lezing, maar als bij toeval (?) was ’t Pallieterke er toch van op de hoogte dat ze plaatsvond.

De Britse bisschop Richard Williamson (foto), door paus Benedictus XVI uit zijn excommunicatie gehaald (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6703559) maar later toch terechtgewezen voor zijn negationistische uitspraken (zie: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/689606/2009/02/12/Paus-vindt-ontkenning-holocaust-onaanvaardbaar.dhtml), is niet alleen een negationist. De Argentijnse overheid kwam er achter dat hij zich onder een vals voorwendsel in hun land bevind, en onvindbaar is om hem zijn bevel om het land te verlaten te betekenen. De ‘katholieke deugd’ van de hypocrisie is Williamson niet vreemd.

Intussen proberen ze in Israël ook eens te lachen met de katholieken. Niet omwille van alle incidenten bij de VRT – van het inderdaad foute Plat préfére die tussen komieken en artiesten Adolf Hitler opvoerde, en dan nog om forel in botersaus als zijn lievelingsgerecht te presenteren terwijl de man vegetariër was (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6381488 en http://aff.skynetblogs.be/post/6388112), tot de opgeklopte kritiek op het Man bij hond-filmpje over… de Joden die zich altijd weer boos maken (zie: http://www.standaard.be/video/videoPlayer.aspx?videoId=87544 en http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF02022009_006&ref=rss). Als dat laatste filmpje niet kan, wanneer kan satire dan nog wel vermits satire zich willens nillens bedient van clichés? Om het even of dat over Joden, Antwerpenaars of Limburgers gaat. Het was de Britse bisschop Richard Williamson, die de Holocaust in twijfel trekt, die de Israëlische komiek Lior Shlein ertoe bracht ook eens te lachen met de stelling dat Maria maagd was en haar zoon Jezus over water liep. Vertel om het even wie dat je buurvrouw Ilona, Juliette of wie dan ook maagd was toen ze beviel van haar zoon en die zoon over water kan lopen, en iedereen verklaart je krankjorum. Maar als daar een hele godsdienst over opgebouwd is, dan ligt dat anders. Het Vaticaan zei dat de uitzending met Lior Shein op een Israëlische privé-televisiestation een “beledigende daad van intolerantie” was. De televisiezender haastte zich daarna te verklaren dat het fragment niet voor herhaling vatbaar is en Lior Shein zijn excuses zal aanbieden.

Moslims worden verweten niet te kunnen lachen met (Deense en andere) cartoons en het Westerse recht op vrije meningsuiting niet te willen accepteren. Maar als er eens gelachen wordt met een geloofspunt van de katholieken, wordt al even verontwaardigd gereageerd vanuit katholieke hoek. Gemis aan rationaliteit en zelfrelativering is natuurlijk eigen aan elke godsdienst.

Terwijl de rehabilitatie van bisschop-negationist Richard Williamson wereldwijd gespreksonderwerp is (illustratie: cartoon uit het jongste nummer van het Franse blad Siné Hebdo); terwijl in eigen land zowel de pasbenoemde, van Rome komende, Antwerpse bisschop Johan Bonny als kardinaal Godfried Danneels de beslissing van de paus in deze zaak veroordelen; terwijl zowel de Belgische eerste-minister Herman Van Rompuy als de Duitse bondskanselier Angela Merkel de paus vragen op zijn beslissing terug te keren… zwijgt het VB in alle talen over de zaak-Williamson. Zelfs bij de vele bloggende VB-mandatarissen hebben we nog geen woord van kritiek gelezen over het rehabiliteren van een negationist pur et dur.

Vanuit het VB zou men kunnen opwerpen dat het VB voor een strikte scheiding is tussen kerk en staat, tussen godsdienst en politiek, en het net zo min als het past dat vanuit godsdiensten kritiek geleverd wordt op politieke partijen, politieke partijen op hun beurt zich dan ook niet moeten uitspreken over de organisatie van die godsdiensten. Maar het VB levert wél regelmatig kritiek op een godsdienst, de islam. In het tweede nummer van de VL-krant bijvoorbeeld nog (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20090209). De islam die de meest verwerpelijke gedachten toegedicht wordt, maar het rehabiliteren van negationisten in de katholieke kerk… is blijkbaar niet erg genoeg opdat het VB er haar afschuw over zou uiten. “Wij zijn christelijker dan de CD&V”, zei Philip Dewinter daarenboven nog in een Knack-interview een paar weken geleden (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6640632). Niet iedereen hoeft het daarmee eens te zijn, maar als het VB zich dan toch affirmeert als een christelijke partij, is het wel nuttig om te weten dat het VB zich in tegenstelling tot vele katholieke vooraanstaanden niet uitspreekt tegen de rehabilitatie van negationisten binnen de katholieke kerk. (Negationisten, in meervoud, want er is niet alleen Willamson – zie de opiniebijdrage van Dirk Verhofstadt hieronder, red.)

Intussen wordt alsmaar duidelijker dat paus Benedictus XVI moet geweten hebben welke standpunten bisschop Williamson huldigde. Hans Gijbels, woordvoerder van kardinaal Danneels, zei vorige week nog dat de paus geen weet had van de negationistische uitspraken van Williamson tot na de ophef die nu is ontstaan. Dirk Verhofstadt, beslagen op dit terrein (zie:  http://www.uitgeverijatlas.nl/result_titel.asp?Id=2148), verwijst de verdediging van de paus naar het rijk van de fabeltjes (zie: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/678115/2009/02/09/-Wir-haben-es-nicht-gewusst-.dhtml). De prijs voor het domst het vergoeilijken van de paus gaat evenwel naar Jan De Volder (actief bij de Sint-Egidiusgemeenschap en journalist bij Tertio). In andere omstandigheden best een aimabel man, op de bres voor het verdedigen van mensen zonder geldige verblijfspapieren. Bij Phara gaf hij vorige donderdag als excuus dat de paus niet alles kan weten gezien hij wat trager van geest is door zijn hoge leeftijd, hij een paar uur per dag slaapt én (!) dagelijks ook nog een half uur piano speelt (zie – je kan gemakkelijk vooruitspoelen – de 34ste minuut van Phara, http://phara.canvas.be/herbekijken/phara-52-herbekijk-2/). Onvoorstelbaar maar waar wat voor argumenten 'goedgelovigen' aansleuren om de paus toch maar te verontschuldigen.

Roeland Raes gaat in beroep tegen zijn veroordeling wegens negationisme. Raes kreeg op 12 december van de rechtbank in Brussel vier maanden gevangenisstraf met uitstel en moet 1 000 euro morele schadevergoeding betalen aan het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding en aan het Forum der Joodse organisaties. Op 26 februari 2001 stelde Raes in een interview met de Nederlandse televisie onder meer dat hij twijfelde aan de systematische uitroeiing en het aantal doden bij de Holocaust (zie: http://aff.skynetblogs.be/post/6437716/vandaag-uitspraak-over-negationistische-uitla en http://aff.skynetblogs.be/post/6524243/vier-maanden-met-uitstel-voor-raes).

De aanklagers in de zaak-Raes verwijten de gewezen ondervoorzitter van het Vlaams Belang het “schromelijk minimaliseren” van de Holocaust. Dat blijkt volgens hen duidelijk wanneer je de transcriptie van het televisie-interview leest (zie: http://www.blokwatch.be/index.php?option=com_content&task=view&id=689&Itemid=39). Een argument dat gehoor vond bij de rechtbank in Brussel. De rechtbank hield bij het bepalen van de strafmaat wel rekening met de onvoorstelbare lange termijn die nodig was om tot een uitspraak te komen. Deels was die lange tijd veroorzaakt door procedurefouten bij de rechtbank in Antwerpen die de zaak aanvankelijk behandelde, deels door wat wij als vertragingsmanoeuvres van Raes’ advocaat Piet Noë interpreteren, en deels door zaken waar niemand van de partijen in het geding aan kon doen (een bommelding in het Justitiepaleis op een van de procesdagen, ziekte van een magistraat…). Niet onbelangrijk in deze zaak is overigens dat Roeland Raes al vele jaren de negationistische literatuur – hijzelf noemt het revisionisme – genegen is. Een Holocaustontkenner als Robert Faurisson werd door hem met de nodige (?) égards behandeld, vlak voor de negationismewetgeving in maart 1995 van kracht werd prees Raes in het Voorpost-blad Revolte nog een negationistisch boek en verdedigde hij in een ander artikel de stelling dat met de wet op het negationisme de vrijheid van meningsuiting beknot wordt... “De nieuwe inquisitie”, noemde hij het. Dat alle wetten begrensd worden door weer andere wetten, wil er bij Raes en anderen maar niet in. De vrijheid van meningsuiting is een hoogstbelangrijk goed, maar het minimaliseren of ontkennen van de Holocaust mag niet leiden tot een vermindering van het historisch besef over misdaden tegen de menselijkheid.

Toenmalig VB-voorzitter Karel Dillen verplichtte Raes zeer tegen Raes’ zin de wet op het negationisme goed te keuren. In het eerstvolgend Revolte-nummer luidde het verontschuldigend: “Het Vlaams Blok heeft met alle reserves de wet goedgekeurd, wél beseffend dat geen enkele wet de vrije gedachte, het vrij – ook historisch – onderzoek kan afremmen.” Een vette knipoog naar het Vrij Historisch Onderzoek van de gebroeders Verbeke, nochtans op 9 september 2003 in Antwerpen veroordeeld voor de promotie van boeken van negationistische inslag (vonnis dat in beroep bevestigd werd). Dat het VB de negationismewet in 1995 goedkeurde was vooral ingegeven door de vrees anders haar partijdotaties te verliezen (zie: http://www.blokwatch.be/content/view/77/51/lang,nl). Later liet het VB haar begrip voor een en ander vallen. Zo weigerden de Europarlementsleden van het VB in januari 2005 een resolutie over de herdenking van de Holocaust, antisemitisme en racisme (zie: http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do;jsessionid=D14C79BB3B1CA0494F7B1E9D571C85F9.node1?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2005-0018+0+DOC+XML+V0//NL) goed te keuren, en weigerde het VB in april 2005 een aanpassing van de negationismewet goed te keuren – aanpassing opgelegd door een protocol van de Raad van Europa inzake informatica-criminaliteit (!).

Nam Roeland Raes ontslag als senator en ondervoorzitter van het VB omwille van de verontwaardiging die het televisie-interview destijds veroorzaakte, hij kon verder rustig actief blijven bij het VB. Als VB-bestuurslid in zijn gemeente Lovendegem, als medewerker bij het VB-archief, als bestuurslid van de vzw Egmont die de boeken van het VB uitgeeft, en als gecoöpteerd lid van de VB-partijraad. Na zijn veroordeling op 12 december zei Philip Dewinter dat het VB de uitspraak in beroep afwacht om te zien of het VB Raes als partijlid zou moeten buitenzetten. Het Debie-scenario dus. Hoe dat afliep weten we intussen. Frank Vanhecke, VB-voorzitter ten tijde van Raes’ gewraakte verklaringen, schrijft op zijn blog (waarover morgen hier meer) dat zijn maag keerde bij het vernemen van de uitspraak van de rechtbank over de zaak-Raes. Frank Vanhecke: “Raes is een behoorlijke en zachtmoedige mens, en heeft nooit gespot met het leed van Joodse mensen of wie dan ook tijdens de oorlog.” De hardnekkigheid waarmee Raes de systematiek achter de uitroeiing en het hoge aantal doden in twijfel trok, kan anders ook wel tellen. “Ik huiver van de vele muilkorfwetten”, herhaalt Vanhecke nog maar eens. Maar toen Dyab Abou Jahjah – op basis van een flinterdun dossier en gemanipuleerde politieverklaringen – voor de rechtbank gedaagd werd, hoorde je Vanhecke niet over “muilkorfwetten”. Integendeel. Abou Jahjah kon niet zwaar genoeg veroordeeld worden terwijl de rechtbank toch moest erkennen dat ze niets in handen had om de man te veroordelen.

De olijke jongens & meisjes van het extreem-rechtse 'Nieuw-Solidaristisch Alternatief' (N-SA) hebben gisteren in Gent een fakkeltocht gehouden voor amnestie. Amnestie voor de: "slachtoffers van de naoorlogse repressie" zoals dat in foute middens heet. De 'actie' bezweek haast onder een gebrek aan belangstelling; nauwelijks deelnemers, geen bekende gezichten, geen 'publiek', zelfs geen tegenbetoging...

Feestleider-grappenmaker van dienst was de onvermijdelijke Edouard 'Eddy' Hermy (ex-VMO, ex-Vlaams Blok). Steeds paraat als er een radicaal rechtse samenscholing dreigt te ontstaan ergens in Vlaanderenland. Zo ook gisteravond dus. Hij probeerde duidelijk te maken dat de optocht ook bedoeld was voor: "iedereen die ooit werd vervolgd vanwege een nationalistisch standpunt".

De 'nationalistische standpunten' van Roeland Raes bijvoorbeeld. Onlangs nog veroordeeld op basis van de antinegationismewet. Het N-SA/Hermy eist dan ook diens vrijspraak. Verder op het verlangslijstje (het is tenslotte kadootjesperiode): de opheffing van de antiracismewet en de antinegationismewet. En ook het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding mag meteen verdwijnen.

Gezien de magere opkomst - amper 60 à 70 fakkeldragende demonstranten daagden op - was de grootschalige inzet van de ordediensten het enige echt vermeldenswaardige nieuwsfeit. Ruim 200 leden van de oproerpolitie werden gemobiliseerd en waren de gehele avond nadrukkelijk aanwezig in het Gentse straatbeeld om rellen te vermijden.