Anti-Fascistisch Front / Verzet

Wie graag nieuwjaarsrecepties afschuimt, en niet kieskeurig is voor het gezelschap dat je daar treft, moet vandaag in Antwerpen zijn. Om 12 uur houdt het VB er haar nationale receptie in de poepchique club La Riva (foto 1). Om 14 uur gevolgd door de nieuwjaarsreceptie van het VB-Antwerpen. La Riva is een locatie die in de vorige eeuw Engelse havenarbeiders herbergde die door het havenpatronaat aangevoerd werden om een staking van de Antwerpse dokwerkers te breken. Wat nu La Riva is, heette toen in de volksmond Rattekot. Geen betere locatie dus voor een receptie van het VB.

Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) houdt haar nieuwjaarsreceptie in het voor haar vertrouwde bovenzaaltje van café Den Bengel (foto 2) waar vanavond Eddy Hermy zijn toehoorders zal onderhouden over “Een vonnis geschreven door pubers in zwart”. Aanleiding is natuurlijk de veroordeling van Eddy Hermy voor racisme, een uitspraak van de rechtbank van Brugge op 5 december 2011 waarmee Hermy een voorwaardelijke celstraf van drie maanden kreeg, een geldboete van 550 euro, 1 euro symbolische schadevergoeding voor het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, en vijf jaar ontzetting uit zijn burgerrechten. In een persmededeling ’s anderendaags was het N-SA verontwaardigd dat in de pers “connecties met neonazi’s en commando’s van decennia geleden” werden aangehaald. Toen Hermy een week later de motivatie in het vonnis onder ogen kreeg waarschuwde hij Bart De Wever en Filip Dewinter dat zij ook wel eens gerechtelijk veroordeeld zouden kunnen worden voor hun nationalisme en etnocentrisme. Wat Hermy in zijn opstel verzweeg is de context waarnaar de rechtbank verwees om de hem kwalijk genomen uitspraken van Eddy Hermy te taxeren.

De verdediging van Eddy Hermy had opgeworpen dat procureur-generaal bij het Arbeidshof in Antwerpen Yves Liégeois op 1 september 2011 nog gewezen had op “de invloed van de migratie op het Belgisch sociaalzekerheidsrechtelijk en economisch bestel”. De rechtbank van Brugge vond evenwel dat de uitspraken van Eddy Hermy “gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, de grenzen van de (toelaatbare) loutere maatschappijkritiek ver overstijgen. In dit verband kan worden verwezen naar de opruiende, provocerende en tot intolerantie aanzettende omstandigheden waarin de uitspraken werden verricht, meer bepaald: - naar aanleiding van een speciaal daartoe ingerichte bijeenkomst/rockconcert met de bedoeling het intolerante gedachtegoed uit te dragen en te verspreiden onder de aanwezigen, omkaderd door de aanwezigheid van sprekers en muziekgroepen met uitgesproken sympathieën voor dergelijk gedachtegoed (cfr. Axel Reitz, Tim Mudde, Brigade M…); - het opruiende woordgebruik, de opruiende ondertoon en de overige begeleidende omstandigheden (cfr. gebruik van stickers, brengen van de Hitlergroet tijdens de optredens…) waarmee de uitspraken gepaard gingen.”

“De door beklaagde gedane uitspraken kunnen, gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, dan ook niet anders opgevat worden dan als een tot haat en woede aanzettende assimilatie van vreemdelingen met criminelen enerzijds en sociaal profitariaat anderzijds. ‘Haat’ in de zin van de antiracismewet omvat immers de intolerantie, waaraan uitdrukking wordt gegeven in de vorm van een agressief nationalisme en etnocentrisme, discriminatie en vijandigheid tegen minderheden, immigranten en afstammelingen van immigranten. (…) De feiten zijn, in het kader van een democratische samenleving, ernstig te noemen. Zij wijzen op een asociale ingesteldheid en een gebrek aan respect voor de gelijkheid van de rechten van de mens en voor de gelijkwaardigheid van elk individu. De uitspraken van beklaagde getuigen immers van een verregaande intolerantie jegens vreemdelingen dewelke hij middels propaganda, bijeenkomsten en voordrachten wenst uit te dragen naar zijn (potentiële) volgelingen, in de eerste plaats de jeugd.”

Overigens was de door Hermy kwalijk genomen verwijzingen in de pers naar zijn “commando’s van decennia geleden” niet helemaal uit de lucht gegrepen. In het standaardwerk van Hugo Gijsels Het Vlaams Blok wordt Eddy Hermy geciteerd als één van de leden van het zevenkoppig VMO-commando dat op 2 februari 1980 de Mechelse progressieve boekhandel De Rode Mol overvalt en daarbij het winkelinterieur aan diggelen slaat. De rechtbank in Brugge houdt het in haar vonnis op: “De beklaagde (…) liep in het verleden reeds een veroordeling op wegens vernieling of beschadiging van roerende goederen met behulp van geweld of bedreiging.” Sindsdien overtreft Eddy Hermy’s afkeer van Links enkel zijn afkeer van het VB, zodanig dat hij Open VLD’er Vincent Van Quickenborne vorige maand nog ‘ontmaskerde’ als een linkse huurling.

Bij het uitspreken van de veroordeling op 5 december 2011 zei de rechtbank dat het vonnis uitgebreid gemotiveerd was, maar verzuimde ze die motivatie voor te lezen. Uit de lezing achteraf blijkt dat de rechtbank bij haar beoordeling oog had voor de context waarin bepaalde uitspraken gedaan werden. Terecht. Eddy Hermy is niet in beroep gegaan tegen de uitspraak van de rechtbank in Brugge. Het vonnis is bijgevolg definitief.

Dinsdag 13 december 2011. Ongeveer op hetzelfde ogenblik als Nordine Amrani in Luik een bloedbad aanricht, wordt in Firenze geschoten op Senegalese straatvensters. Eerst in het noorden van de stad, twee uur later in het centrum van de stad. Twee Senegalezen laten daarbij het leven. Anderen zijn gewond. De 50-jarige dader, Gianluca Casseri, was een sympathisant van, spreker bij en auteur van teksten op de website van de fascistische beweging CasaPound. De beweging heeft sympathisanten in Vlaanderen, zware sympathisanten zelfs.  

Het CasaPound-kraakpand in Rome waar aanhangers van de beweging kunnen wonen, debatten kunnen organiseren, culturele evenementen plaatsvinden, acties voorbereid worden… bracht Bert Deckers, Antwerps VB-personeelslid en -provincieraadslid, aan het dromen. Bert Deckers op zijn persoonlijke blog: “Wat de Vlaamse Beweging (…) nodig heeft om de basis opnieuw te behagen en zo een beter strijdlust op te wekken is een heropleving van het Vlaams Huis. (…) Een voorbeeld van hoe het (…) zou kunnen is het Italiaanse Casa Pound. Deze naam werd gegeven aan de plaats waar fascisten en nationaal-revolutionairen sinds 2003 bijeenkomen. (…) Dat het fascisme er openlijk wordt toegelaten is een Italiaanse zaak. Daar hebben we hier in Vlaanderen geen boodschap aan, maar het feit dat duizenden jongeren én ouderen zich verbonden voelen door een locatie waar er een familiale en nationalistische sfeer hangt is veelzeggend.” Bert Deckers distantieert zich van het fascisme bij CasaPound, maar anderzijds heeft hij een warme sympathie voor de Blocco Studentesco die ontstaan is vanuit CasaPound, en heeft hij – het is bekend – meer problemen met antifascisten dan met fascisten. Bert Deckers is redacteur en mede-oprichter van RechtsActueel en daar mochten we in september nog een enthousiast artikel lezen over de vierdaagse bijeenkomst van CasaPound eerder die maand.

Auteur van het artikel is ‘Il Solidarista’ oftewel Ruben Rosiers (foto 1). Een Vlaming uit Hombeek, bij Mechelen. Ruben Rosiers kennen we als duivel-doet-al bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) (foto: Ruben Rosiers door het VRT-programma Koppen gefilmd bij het ‘jeugdcongres’ van het N-SA in Oostkamp in 2009, ‘jeugdcongres’ dat N-SA-kopman Eddy Hermy een veroordeling voor racisme kostte). Waar nodig gaat Rosiers het woord van het N-SA verkondigen (foto: Nederland, met op de achtergrond een Blood and Honour-groep en Rosiers rechts op de foto. Rosiers zegt dat hij “niets te maken (heeft) met die dwazen die daar rondliepen, in het bijzonder de openlijke neonazi’s”.). Ruben Rosiers is ook concertorganisator van ‘Identiteit door Muziek’. In dat kader haalde hij al tweemaal het huisorkest van CasaPound, ZetaZeroAlfa, naar Vlaanderen. In 2008 (foto 2) en in 2010. Voorafgaand aan het concert vorig jaar stelde Ruben Rosiers CasaPound-leider Gianluca Iannone voor op een NSV-avond in Antwerpen (foto en verslagje). Bij een ander ‘Identiteit door Muziek’-concert, in 2009, zette Rosiers de huisideoloog van CasaPound, Gabriele Adinolfi, mee op het podium. Op 6 april dit jaar was Gabriele Adinolfi overigens nog te gast bij het KVHV-Gent. Rosiers zorgde voor de vertaling van de spreekbeurt. Ruben Rosiers is als dj Malinwa sportverslaggever bij de internetradio van Tim Mudde Radio Rapaille die bij haar start als radio wekelijks twee uitzenduren mocht gebruiken van… de CasaPound-radio Radio Bandiera Nera. Een door Ruben Rosiers voor het N-SA gepland concert in mei dit jaar kreeg teveel tegenwind en werd afgelast. Maar in dezelfde week kwam ook het bericht dat Rosiers op kosten van CasaPound naar Zuid-Afrika mocht trekken voor een project met de Afrikaners en de Boeren. Naar eigen zeggen is hij er echter nog niet geweest.

Om geld in te zamelen voor de buitenlandse projecten van CasaPound is er Sol-Ide, wat staat voor Solidariteit-Identiteit en Solidarité-Identités. Een vzw “met een liefdadigheidskarakter die als doel heeft hulp en steun te verlenen aan volkeren die strijden voor hun overleven, voor het vrijwaren van hun cultuur en de verdediging van hun identiteit.” Rosiers is verantwoordelijke voor de Noordwest-Europese tak van Sol-Ide. Morgen en overmorgen, zaterdag 17 en zondag 18 december, verkoopt hij in het kader van Sol-Ide warme chocolade aan de Meir in Antwerpen. Misschien de opbrengst niet aan de Afrikaners en de Boeren besteden, maar aan de Senegalese families die nu rouwen in Firenze?

Gisteren plaatste een krant Hans Van Themsche, Kim De Gelder en Nordine Amrani op één rij. Vergelijkingen lopen echter altijd wel ergens mank. Het zijn alle drie dolgedraaide schutters, maar er is toch nog een verschil. De moordpartij van Hans Van Themsche was (mee) ingegeven door racisme, bij de andere twee is dat niet het geval. Gianluca Casseri (50 j., foto 1), de schutter van Firenze, sluit aan bij het voorbeeld van Hans Van Themsche. Psychiater Stefano Pallanti noemde hem zelfs “de Italiaanse Breivik”.

Gianluca Casseri is een sympathisant en meer van het fascistisch geïnspireerd CasaPound. CasaPound werd op 26 december 2003 opgericht toen een aantal jongeren een voormalig overheidsgebouw aan de Via Napoleone III in Rome kraakten en introkken. Een huis dat overigens middenin een Chinese wijk ligt. De naam CasaPound is ontleend aan de Amerikaanse dichter Ezra Pound die zich zowel tegen het kapitalisme als tegen het marxisme verzet. CasaPound zelf zegt voor de ‘derde weg’ tussen het kapitalisme en het marxisme te kiezen. De eerste CasaPound’ers komen voort uit de neofascistische Movimento Sociale Italiano (MSI). Later werd samengewerkt, maar ook ambras gemaakt, met de opvolger van de MSI, de Movimento Sociale Fiamma Tricolore. Het CasaPound-huis in Rome is zowel de woonplaats  van meer dan twintig gezinnen, als een centrum voor culturele en sociale activiteiten. Het heeft een eigen huisorkest, ZetaZeroAlfa. Een eigen radiostation, Radio Bandiera Nera ("Radio Zwarte Vlag"). Er worden regelmatig debatten georganiseerd, zoals met de extreemrechtse ideoloog Gabriele Adinolfi. Het is een vertrouwd adres voor de leden van de rechts-radicale studenten van Blocco Studentesco…

Vanuit CasaPound zijn talloze gewelddadige raids georganiseerd op al wie niet van hetzelfde gedachtegoed is dan zijzelf. Oprichter en boegbeeld van CasaPound Gianluca Iannone is in 2009 in eerste aanleg veroordeeld tot vier jaar cel voor een gevecht met een politieman in burger in 2004. CasaPound Italia heeft intussen een 3 500 betalende leden, meer dan vijftig (kraak)panden in heel Italië en acht lokale verkozenen. Op een bijeenkomst in Rome van 15 tot 18 september dit jaar laafden zich meer dan 1 500 CasaPound’ers aan debatten, muziekconcerten, een cocktailbar met aanpalend zwembad, en meer van dat. Een betoging in Napels op 26 november dit jaar bracht volgens CasaPound een vierduizend mensen op de been “tegen de banken, de woeker en de privatiseringen”. Er waren ook jongeren aanwezig uit Duitsland, Frankrijk, Nederland, Rusland… CasaPound stuurt op haar beurt haar ‘zonen’ uit en heeft projecten lopen bij het Karenvolk in Birma, de Serviërs in Kosovo, en de Afrikaners en de Boeren in Zuid-Afrika.

CasaPound distantieert zich van de schietpartij in Firenze en zegt dat Gianluca Casseri slechts een sympathisant van hun beweging is. Gianluca Casseri was echter meer dan een sympathisant. Hij schreef vijf – intussen van de gelijknamige website verwijderde – artikels voor de CasaPound-publicatie Ideodromo, gaf bij CasaPound herhaaldelijk spreekbeurten over comic books, en gold er als een groot kenner van Keltische riten en het neopaganisme waaruit sommigen symboliek putten voor neofascistische bewegingen. Gianluca Casseri was niet alleen mede-auteur van een boek over zwarte magie (foto 2), hij kwam op voor de zuiverheid van het blanke ras, ontkende de Holocaust en zag om zich heen Joodse complotten. Bij CasaPound voelde hij zich goed thuis. CasaPound voert onder andere campagne tegen “de massa-immigratie die zowel de gast als de gastheer ontworteld”. In een land waar een regeringspartij als de Lega Nord varkensurine achterlaat op een plaats waar een moskee gebouwd wordt en vorige zaterdag nog geschoten werd op een Roma-kamp in Milaan na een vals gerucht over een verkrachting… is het klimaat rijp voor bewegingen als CasaPound en misdrijven als in Firenze.

CasaPound heeft in Vlaanderen overigens een aantal sympathisanten, maar daarover morgen meer.

• Naschrift. Een bezoeker van deze blog merkt op dat in de video van de betoging in Napels die we hierboven verwerkten op 4:56 Gianluca Casseri te zien is. Of het moest een sterke lookalike zijn. Het lijkt erop dat het inderdaad de schutter van Firenze is. Alleszins was Gianluca Casseri bij de politie bekend als deelnemer aan acties van CasaPound.

Terwijl hier natuurlijk alle aandacht gaat naar het drama in Luik kostte een racistische schietpartij in Italië gisteren het leven van twee Afrikaanse straatverkopers.

De 50-jarige Gianluca Casseri (foto 1), sympathisant van de fascistische CasaPound-beweging, schoot op twee markten in Firenze gericht op Afrikaanse straatverkopers. De man arriveerde rond het middaguur met zijn auto bij een markt op de Piazza Dalmazia, in het noorden van de stad. Naar verluidt had hij er eerder op de dag ruzie gehad met een groep Afrikanen en is hij teruggekomen met een pistool. De man opende het vuur op de Afrikanen. Twee Senegalezen werden gedood (foto 2), een derde geraakte gewond. Twee uur later dook Gianluca Casseri op in het centrum van Firenze. Op de bekende leermarkt van San Lorenzo, vlak bij de Dom, opende hij opnieuw het vuur. Daarbij raakten twee Senegalese straatverkopers gewond. De politie kon de man uiteindelijk in een parkeergarage insluiten. Volgens sommige bronnen ontstond toen een vuurgevecht waarbij de schutter gedood werd. Volgens andere bronnen beroofde de man zichzelf van het leven.

Volgens de politie schreef Gianluca Casseri artikels op rechts-extremistische websites, was hij lid van de fascistische beweging CasaPound en nam hij deel aan acties ingericht door CasaPound. In een persmededeling erkent CasaPound dat Gianluca Casseri een sympathisant is van hun beweging. Allicht komen we morgen op deze blog terug op deze zaak. Hier alvast een videoreportage over CasaPound.

De rechtbank in Brugge heeft gisteren Eddy Hermy (61 j., foto), ‘nationaal coördinator’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), veroordeeld tot drie maanden cel met drie jaar uitstel, een geldboete van 550 euro en andere kosten, verlies van zijn burgerrechten voor vijf jaar, en één euro morele schadevergoeding voor het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding dat zich burgerlijke partij had gesteld. Aanleiding voor de uitspraak is de toespraak van Eddy Hermy tijdens een zogenaamd jeugdcongres van het N-SA op 10 oktober 2009 in Oostkamp, gefilmd door het VRT-magazine Koppen.

Volgens de rechtbank is het vonnis uitgebreid gemotiveerd, maar bij de bekendmaking van de strafmaat werd die motivatie niet voorgelezen. Gezien de werklast van de rechtbank is dat te begrijpen, maar het is een aanfluiting van de openbaarheid van de rechtspraak. Niet enkel Eddy Hermy maar elkeen heeft het recht om te weten welke uitspraken in welke context als strafbaar beoordeeld worden. We kunnen natuurlijk wel een en ander reconstrueren. Het VRT-magazine Koppen was op uitnodiging van het N-SA in Oostkamp en registreerde onder andere een geagiteerde Eddy Hermy die vanop het podium zei: “(…) In onze straten worden meisjes door vreemdelingenbendes verkracht en geschoffeerd. (…) Onze arbeiders, jong en oud, worden geminacht en vernederd. Door onze vreemde elites worden ze in het gezicht gespuwd. Wie krijgt de jobs, kameraden? Wie krijgt het geld? Wie krijgt er sociale woningen? Wie krijgt sociale hulp? Wie wordt er in dit land royaal bedeeld en behandeld? De immigrant, de illegaal. (…)”

Koppen interviewde en filmde ook andere sprekers. Zoals Axel Reitz, ook bekend als de ‘Hitler van Keulen’. Twee gespeelde nummers mochten gefilmd worden: eentje van het Nederlandse Brigade M en eentje van het Italiaanse Ultima Frontiera. In een interview zegt één van de leden van die laatste groep trots fascist te zijn. Niet op uitnodiging én ook met een undercovercamera was eveneens het Nederlandse magazine EenVandaag in Oostkamp aanwezig. EenVandaag registreerde Hitlergroeten bij het publiek, zoals dat bij optredens van Ultima Frontiera in Italië gebruikelijk is. Beide televisiereportages zijn opgenomen in het dossier dat aan de rechtbank werd voorgelegd. Rode draad in de EenVandaag-reportage is een toelichting van Jaap van Beek van de antifascistische onderzoeksgroep Kafka. In het dossier wordt ook verwezen naar het Anti-Fascistisch Front (AFF). Op deze blog (1, 2, 3, 4) en in een contact vooraf met de burgemeester van Oostkamp  had het AFF haar bedenkingen over het ‘jeugdcongres’ geuit.

De veroordeling van Eddy Hermy gisteren, 5 december 2011, is niet de eerste veroordeling van Eddy Hermy. Op 23 april 2002 bijvoorbeeld werd Hermy door de rechtbank in Brugge al eens veroordeeld voor racisme wegens een pamflet dat hij onder de kop ‘Burgerinitiatief Oostende’ verspreidde bij de opening van een opvangcentrum voor asielzoekers in Oostende. Volgens de rechtbank was de grens van het wettelijke toelaatbare overschreden door de bewoners van het asielcentrum te bestempelen als "vreemde criminelen die hun land ontvlucht zijn", "vreemdelingen die zich herschoold hebben tot drugdealers en afpersers, dieven en hoeren" en "vreemde klaplopers". Het Brugse veroordeling werd bevestigd door een arrest van het hof van beroep in Gent op 30 september 2003. Eddy Hermy was met zijn toespraak in Oostkamp dus niet aan zijn proefstuk toe.

Drie N-SA’ers waren gisteren naar de rechtbank in Brugge afgezakt om hun ‘nationale coördinator’ moreel bij te staan. In een eerste reactie na het aanhoren van het verdict zei Eddy Hermy tegen de drie: “Ik ben zot geworden hier.” De “zot geworden” Hermy kan nog in beroep gaan tegen de uitspraak in Brugge. Hij mag dan wel 'slechts' een gevangenisstraf met uitstel gekregen hebben, blijft dat het de volgende drie jaar als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Het voor vijf jaar afnemen van zijn burgerrechten heeft als gevolg dat Eddy Hermy zich niet kan kandidaat stellen bij de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar, maar over de ambities van de Nationaaldemocratische Partij (NDP) is sinds de lancering van deze partij van het N-SA niets meer gehoord. Eddy Hermy zal ook niet kunnen gaan stemmen bij de volgende verkiezingen, maar voor Hermy is toch geen enkele partij goed genoeg. Beroep tegen de uitspraak van gisteren biedt het perspectief om de militantenwerking van het N-SA hierrond te organiseren, maar het moet gezegd worden dat de opkomst voor een protestmeeting rond zijn zaak eind september door Hermy als “schandalig laag” werd omschreven.

Alhoewel alle opties opengehouden worden, zegt het N-SA waarschijnlijk geen beroep aan te tekenen. Het verlies van de burgerrechten ligt Eddy Hermy minder zwaar dan de één euro morele schadevergoeding die hij moet betalen aan het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding.

Zaterdag stond in De Standaard een interessant artikel over hoe Duitsland reageert na het bekend worden van de activiteiten van de Nationaalsocialistische Ondergrondse (NSU), ook wel omschreven als Die Braune Armee Fraktion.

Dinsdag werd Ralf Wohlleben aangehouden omdat hij hand- en spandiensten zou verleend hebben aan Uwe Böhnhardt, Uwe Mundlos en Beate Zschäpe. Ralf Wohlleben (foto 1, de man met de zonnebril links bij een NPD-manifestatie in Jena in 2007. In het midden toenmalig NPD-voorzitter Udo Voight) zou de drie NSU’ers eind jaren negentig geholpen hebben onder te duiken, en hun later geld, vuurwapens en munitie  gegeven hebben. Hij wordt nu beschuldigd van medeplichtigheid aan zes van de tien moorden die de NSU op hun kerfstok heeft. Ralf Wohlleben vervulde verschillende functies bij de rechtsnationalistische Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD). Hij was er afdelingsleider, kandidaat bij deelstaatverkiezingen en perswoordvoerder. De arrestatie van Wohlleben heeft de discussie of de NPD verboden moet worden opnieuw doen oplaaien. De NPD neemt met wisselend succes deel aan de verkiezingen (wij waren blij dat het in Berlijn geen succes werd, bij RechtsActueel zijn ze verheugd over de vijf NPD-zetels in de deelstaat  Mecklenburg-Vorpommern). Een poging om de NPD te verbieden strandde in 2003 bij het Grondwettelijk Hof omdat er onder de NPD’ers teveel… informanten van de inlichtingendiensten rondlopen.

De aanwezigheid – en betaling – van die informanten bij extreemrechtse groepen is trouwens nogal kras. Een informant bij de ‘Kameradschaft Jena’ bijvoorbeeld kreeg 200 000 euro. Geld dat besteed werd aan een aantal extreemrechtse acties (!). “Dat geld, vinden velen, kan men beter gebruiken om de bezuinigingen terug te draaien op de subsidies aan organisaties die het rechts-extremisme bestrijden”, schrijft De Standaard. In het De Standaard-artikel wordt ook verwezen naar een enquête vorige week door het weekblad Die Zeit. De ondervraagden menen dat het grootste terroristisch gevaar van extreem-rechts uitgaat. Het ‘islamitisch’ terrorisme komt pas op de tweede plaats. Voor extreem-links terrorisme is slechts één op de twintig ondervraagden bang. Verdere lectuur van de enquête leert dat het verschil in vrees voor extreemrechts- dan wel ‘islamitisch’ terrorisme niet zo groot is (41 % versus 36,6 %), maar na tien jaar 9/11 en alle gedoe er rond van islambashers maakt het de toch nog grotere vrees voor extreemrechts terrorisme nog opmerkelijker. Een grote meerderheid (70 %) vindt extreemrechts een probleem van heel Duitsland, en niet enkel van Oost- of West-Duitsland. 52 % wil de inlichtingendiensten actief laten bij extreemrechts; 30 % is tegen. Bij de politieke partijen zijn overigens de linkse partijen (de sociaal-democraten, de groenen en Die Linke) voorstander van het niet langer werken met betaalde informanten, de (rechtse) CSU-minister van Binnenlandse Zaken wil ze behouden.

NOS-journalist en kenner van extreemrechts in Europa Rinke van den Brink publiceerde woensdag dat twee Nederlanders eerder te gast waren bij het Fest der Völker dat vanaf 2005 ingericht werd door de dinsdag aangehouden Ralf Wohlleben. Constant Kusters (Nederlandse Volks-Unie, NVU) was er tweemaal spreker, en Tim Mudde (Voorpost, Radio Rapaille) trad er op met zijn groep Brigade M. In Vlaanderen werd blijkbaar geen gelijkaardig muzikaal talent (nouja) gevonden, maar Vlaanderen mocht in 2006 wel Wolf Kussé afvaardigen als spreker. Wolf Kussé was toen nog actief met Groen Rechts, een jaar later één van de componenten waarmee het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) werd opgericht. Wolf Kussé zelf werd ook lid van het N-SA. De laatste keer dat een spreker van de nu met een verbod bedreigde NPD in Vlaanderen was, was bij datzelfde N-SA. Op haar derde congres, op 30 oktober 2010 in Edegem. Ingo Haller was de NPD’er waarmee de N-SA pronkte, gemeenteraadslid in Dürer en organisator van een manifestatie die jaarlijks honderden neonazi’s bijeenbrengt. Achteraf werd vernomen dat Ingo Haller zelfs voor de NPD toch wat te rechts is.

Overigens doet vandaag de rechtbank in Brugge uitspraak of de door Koppen uitgezonden toespraak van N-SA-voorman Eddy Hermy al dan niet racistisch is. Eddy Hermy hield die toespraak op een zogenaamd jeugdcongres, het tweede congres van het N-SA, op 10 oktober 2009 in Oostkamp. En welke muziekgroepen speelden op dat ‘jeugdcongres’? Onder andere… Brigade M (trouwens ook te zien in de Koppen-reportage) dat, zoals hierboven al gezegd werd, eerder optrad op het door Ralf Wohlleben opgezet Fest der Völker. De wereld is soms klein. De ontmaskering van de NSU heeft de antifascistische strijd in Duitsland intussen een nieuwe impuls gegeven. Voorbije vrijdag kwamen in Jena 50 000 mensen rocken gegen Rechts (foto 2). Eén van de optredende artiesten was Peter Maffay. Bij ons bekend van het zeemzoete Du, in Jena mee op het podium tegen extreemrechts.

Politiek is de slinger de jongste decennia van links naar rechts gegaan. Met het terrorisme hetzelfde. Na de Rote Armee Fraktion zijn ze in Duitsland nu opgeschrikt door de Braune Armee Fraktion. Zondag publiceerden wij de hoofdlijnen van het verhaal. Intussen zijn meer details bekend.

9 september 2000: Enver Simsek (39 j.) uit Schlütern wordt doorzeefd met kogels. Hij verving die dag een collega aan een bloemenkar. 13 juni 2001: Abdurrahim Özüdogru (39 j.) werkt overdag aan de band bij Siemens, ’s avonds is hij aan de slag als kleermaker in Neurenberg Steinbühl. Hij wordt in zijn atelier met twee kogels in het hoofd gedood. 28 juni 2001: Suleiman Tasköprü (31 j.) werkt als groentehandelaar in Hamburg. Hij sterft door drie schoten in het hoofd. 29 augustus 2001: Habil Kilic (38 j.) werkt in een groentewinkel in München-Ramersdorf. Hij wordt vermoord met twee kogels in het hoofd. 25 februari 2004: Yunus Turgut. (35 j.) bezoekt een kebabzaak in Rostock. Hij wordt gedood met kogels weer uit dezelfde revolver. 9 juni 2005: Ismail Yasar (50 j.) heeft een kebabzaak in Neurenberg Scharrer. Nadat twee mannen zijn zaak bezochten, wordt hij vermoord teruggevonden. 15 juni 2005: De Griekse slotenmaker Theodore Bourgarides (41 j.) heeft net zijn zaak in München Westend geopend als hij neergeschoten wordt. 4 april 2006: Mehmet Kubasik (40 j.) wordt aan zijn krantenkiosk aan een drukke weg in Dortmund gedood. 6 april 2006: Halit Yozgat (21 j.) wordt in zijn internetcafé in Kassel neergeschoten.

Tussen al deze moorden is er minstens één verband: er is telkens hetzelfde wapen gebruikt. Wie de landkaart van Duitsland bekijkt, ziet dat het niet om een lokale afrekening gaat, maar de daders het hele land doortrokken. Waarom de daders pas nu gevonden werden? Tot voor kort dachten de autoriteiten dat de moorden gepleegd waren door de Turkse maffia die geld vroeg voor de bescherming van de winkeliers, of dat de moordenaars behoren tot nationalistische splintergroeperingen in Turkije of elders. Aan rechts-extremistische groeperingen werd niet gedacht. Naar verluidt was de politie op het laatst ook wel (terug) op zoek naar Beate Zschäpe (36 j.), Uwe Böhnhardt (34 j.) en Uwe Mundlos (38 j.), maar de politie vond ze niet. Een publiek opsporingsbericht, zoals destijds met de Rote Armee Fraktion, werd niet verspreid. Na een misgelopen bankoverval in Eisenach schieten Böhnhardt en Mundlos wellicht elkaar een kogel door het hoofd, nadat ze de caravan waarin ze vertoefden in brand staken. Hun vriendin Beate Zschäpe geeft zich hierna aan bij de politie, maar niet zonder eerst het huis waar de drie vrienden leefden in Zwickau met een bom vernield te hebben. Om in hun levensonderhoud te voorzien pleegden de drie veertien bankovervallen. In 2007 werd daarbij de 22-jarige politieagente Michelle Kiesewetter neergekogeld. Met een gericht schot in het hoofd, langs achteren neergeschoten. Een collega overleeft een schot in het hoofd maar is levenslang gehandicapt.

Uwe Mundlos is de leider van de drie. Hij tekent graag portretten van nazileiders als Rudolf Hess. Op foto 1 zie je hem op een jaarlijkse herdenkingsmars voor Rudolf Hess in Dresden op 24 januari 1998. Vorig jaar kon die mars voor het eerst halt geroepen worden door het verzet van antifascisten. De overheid beschermt die marsen in het kader van de ‘vrijheid van meningsuiting’. Uwe Böhnhart is de wapenfreak van het drietal. Beate Zschäpe duikt afwisselend met de ene Uwe en dan met de andere Uwe in bed. In de opgeblazen woonst in Zwickau vindt de politie dvd’s waarop de ‘Nationalsozialistischer Untergrund’ liet zien hoe ze de buitenlanders vermoord hebben, hoe een spijkerbom gemaakt werd die in 2004 in een vooral door Turken bewoonde straat in Keulen 22 gewonden maakte… Verder op de dvd’s krantenartikels over hun moorden, ook over de doodgeschoten politieagente, en een huiveringwekkende mix van infantiele en fascistische esthetiek. En dat allemaal op muziek en met het hoofdfiguurtje van de Pink Panther cartoon-serie (!).

Dat neonazi’s geen folklore zijn, zou de politie anders wel kunnen beseffen. Op 26 september 1980 doodde de neonazi Gundolf Köhler zichzelf en twaalf andere mensen op weg naar de Oktoberfeesten in München. Köhler was lid van de paramilitaire groep rechts-extremisten Wehrsportgruppe Hoffmann. Andere voorbeelden zijn de Berlijnse rechts-extremistische Kay Diesner die in 1997 een politieagent doodschoot en de aanhangers van de neonazi Martin Wiese die in 2003 in München een bom wilden leggen aan een synagoge. Maar er is geen precedent in de Duitse naoorlogse geschiedenis van een ondergrondse groep als de ‘Nationalsozialistischer Untergrund’ die fondsen verzamelde met bankovervallen, welbewust buitenlanders vermoordde en er nog mee wilde uitpakken ook. De enige nog in leven, Beate Zschäpe, lost geen woord over de activiteiten van de groep. Maar nu rijst de vraag of de groep bijvoorbeeld ook verantwoordelijk is voor de bomaanslag in 1999 op een tentoonstelling over de oorlogsmisdaden van het Duitse leger, de Wehrmacht, in Saarbrücken. En de vraag waarom de inlichtingendiensten – die nochtans informanten heeft in het rechts-extremistische milieu – niets afwisten van de activiteiten van Zschäpe, Böhnhardt en Mundlos het voorbije decenium?

De drie waren nochtans bekend bij de politie en het gerecht. In 1996 plaatste Böhnhardt op een snelweg bij Jena een pop met een gele Davidster en een bord met de tekst ‘Voorzichtig - Bom’. In de auto van Böhnhardt worden wapens gevonden, en Böhnhardt wordt tot twee jaar en drie maanden cel in een jeugdgevangenis veroordeeld maar ziet de binnenkant van de jeugdgevangenis amper of niet. In 1998 krijgen Mundlos en Zschäpe een huiszoeking, waarbij onder andere wapens, een verboden Duitse oorlogsvlag en een ‘concentratiekamp Monopoly-spel’ gevonden wordt. In een garage in de buurt ontdekken speurders rechts-extremistisch propagandamateriaal en materiaal om bommen te maken. De garage wordt gehuurd door Zschäpe, en volgens buren komen Mundlos en Böhnhardt er regelmatig langs. Vanaf dan houdt de politie een ‘klopjacht’ op de drie neonazi’s. Het resultaat kennen we intussen. Tussen 2000 en 2011 begaan de drie ongestoord een reeks moorden en bankovervallen, en plegen ze tussendoor nog een bomaanslag. Pas als ze zichzelf om het leven brengen, of zichzelf aangeven en de politie een intussen opgeblazen woning doorzoekt, komt aan het licht voor wat ze verantwoordelijk zijn.

“Het is uiterst verontrustend dat geen verband werd gezien tussen een reeks moorden in heel Duitsland en de rechts-extremistische scene”, zegt minister van Binnenlandse Zaken Hans-Peter Friederich (CSU). Dat is wel het minste wat je kan zeggen. Intussen zijn onder het puin van het ontplofte huis in Zwickau identiteitspapieren afkomstig van de geheime dienst gevonden. Documenten die veelal bedoeld zijn voor infiltranten. Is de Duitse geheime dienst, zoals de Thüringse onderzoeksjournalist Sergej Lochthofen beweert, "blind aan het rechteroog"?

Als je Filip Dewinter mag geloven – wat je dus beter niet doet – is in Borgerhout de sharia, de islamitische plichtenleer, ingevoerd. Filip Dewinter verspreidde op Facebook en met Twitter de affiche hiernaast (foto 1) en jammerde “geen muziek, geen alcohol, geen naakt…” Natuurlijk is de sharia in Borgerhout niet ingevoerd – Dewinter moet N-VA’er Theo Francken overtreffen in leugenachtige berichten – maar er is wel wat anders aan de hand.

Dat autochtonen en allochtonen doorgaans elk apart hun leven leiden in Borgerhout is spijtig voor de gemiste kansen. Marokkaanse jongens die hun vrouwelijke leeftijdsgenoten een zedig leven opleggen, maar anderzijds ook wel eens baldadig uit de hoek komen. Het kan aangenamer. “Geef de jongsten een betere vrijetijdsbesteding en de ouderen werk (en een lief), en dat verstikkend gedrag verdwijnt”, zeggen ons allochtonen. En dan is er nog Abou Imran (Sharia4Belgium) die regelmatig komt preken op pleintjes en aan straathoeken. Al – het is niet onze vriend, integendeel – moet gezegd worden dat hij de criminaliteit aanklaagt (“Ze moeten zelfs gevangenissen huren in Nederland.”), en probeert de jongens op het rechte pad te houden door een waarachtige beleving van de islam aan te prijzen.

Maar er zijn ook goede kanten aan het leven in Borgerhout. Zo zijn er vele vrijwilligersinitiatieven, met als bekendste het sterk op vrijwilligers draaiende cultureel centrum De Roma. Maar ook hulde aan bijvoorbeeld de vrijwilligers van jeugdcentrum De Branderij. Deze bestuursperiode is in Borgerhout daarenboven een dynamisch districtsbestuur aangetreden dat oog heeft voor inspraak en betrokkenheid van buurtbewoners. Een wereld van verschil met het vorige bestuur. En dan is er nog het VB, met als kopman toen nog Bart Debie, dat bij de districtsraadsverkiezingen in 2006 vijf procent van de stemmen verloor terwijl bijna overal elders bij de gemeenteraadsverkiezingen diezelfde dag het VB nog vooruit ging. Verliescijfers voor het VB waar niet enkel de allochtone stemgerechtigden in Borgerhout aan bijgedragen hebben.

Een Borgerhoutenaar greep zijn kans bij het aantreden van het nieuwe districtsbestuur, want stond in het bestuursakkoord niet dat men lelijke hoekjes met graffiti of anders zou opvrolijken? In zijn buurt, vlakbij het fietspad naast de Ring rond Antwerpen, stond al lang een muur met aartslelijke graffiti en slogans als ‘Fuck Joden’. De zaak werd ter harte genomen op het districtshuis, er was sprake van om er een stripmuur van te maken met een tekening die verwijst naar de twee wat verderop gelegen parken: het Rivierenhof en het Te Boelaerpark. Maar de plek ligt wat ver om op te nemen in de Stripmurenroute en de muur bleef zoals hij was. Die ‘Fuck Joden’ bleef de ogen uitsteken en er werd enige tijd terug een tweede keer contact opgenomen met het districtsbestuur. Intussen heeft het Antwerpse stadsbestuur een team samengesteld om ongewenste graffiti en tags te verwijderen, en in no time was de gewraakte muur in zijn vroegere staat hersteld.

Een aantal weken later verscheen er een kleine tag op de muur: ‘Black = White’. Een positievere boodschap dan die ‘Fuck Joden’, maar het hoeft natuurlijk niet op die manier uitgedrukt te worden. Iemand moest echter zo nodig de boodschap van gelijkheid verbrodden. De ‘Black =’ werd overspoten. Van ‘White’ werd ‘White Power’ gemaakt, en er werd ook nog een Keltisch kruis bijgeschilderd (foto 2). Om het geheel af te werken werd er ‘VMO’ aan toegevoegd (foto). 'VMO' is het letterwoord voor de Vlaamse Militanten Orde, ontstaan als ordedienst van de Volkunie en ontspoort tot de organisatie in 1981 ontbonden werd na een veroordeling als privémilitie. VMO-leider Bert Eriksson verdween voor een jaar achter de tralies. Het is ons niet bekend of de beruchte Borgerhoutse Buurt Observatie Patrouille (BOP) van Voorpost’er John Wolf geprotesteerd heeft tegen deze tag, maar het zou ons verbazen. De nieuwe tag staat nu al drie weken op de muur.

Les 1: Blanco muren nodigen uit tot allerlei tags, er wordt best creatiever mee omgesprongen. Les 2: Sommigen zijn niet opgezet met gelijkheid tussen blank en zwart, ze dromen nog altijd van de blanke suprematie. Voor hen volstaat het niet dat Borgerhout nog altijd een Bothastraat heeft, genoemd naar de Zuid-Afrikaanse premier en president onder het Apartheidsregime Pieter Willem Botha. Les 3: We pleiten niet voor een andere straatnaam: we mogen herinnerd worden aan hoe men in het verleden omging met de wereldgeschiedenis. Maar aan nieuwe oprispingen van racisme hebben we geen boodschap. Les 4: Moet het initiatief om de racistische tag te laten verwijderen opnieuw van een buurtbewoner komen? Heeft het districtsbestuur geen andere 'ogen en oren' in de wijk?

De werking van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) wordt vanuit diverse hoeken onder vuur genomen. Of het CGKR te weinig rechtszaken of teveel rechtszaken aanspant, voor het VB is elk argument goed om de afschaffing van het CGKR te eisen.

De bal ging aan het rollen nadat André Gantman (foto 1) in een scherp opiniestuk op 3 augustus bij JoodsActueel kritiek leverde op de werking van het CGKR omdat het CGKR te laks zou gereageerd hebben op een column in De Zwinkrant waarin de aanwezigheid van Joden op de zeedijk in Knokke gehekeld werd. Gantman vroeg een parlementair onderzoek om na te gaan of het CGKR “zich daadwerkelijk kwijt van zijn wettelijke verplichtingen in het algemeen en in het bijzonder wanneer het gaat over daden met een antisemitische inslag”. Gantman werd bijgesprongen door Jan Jambon (N-VA) en Luckas Vander Taelen (Groen!). Vander Taelens partijgenoot en jurist Eddy Boutmans was de enige die in deze zaak het hoofd koel hield. Hij wees er in De Morgen van 9 augustus op dat groepsbelediging in ons land niet strafbaar is, enkel aanzetting tot haat, discriminatie of geweld tegen (leden van) een bepaalde groep strafbaar is. Het VB sprong op de kar die André Gantman had voorgespannen en eiste kort en krachtig voor het CGKR: “Opdoeken die handel!”

Gisteren leverde Hervé Hasquin (foto 2) kritiek op het CGKR waar hij tussen juni 2008 en begin deze maand voorzitter van de Raad van Bestuur was. Net als André Gantman is Hervé Hasquin van liberale signatuur, maar Hasquin vindt dat het CGKR te vaak "te politiek correct is en te veel mensen voor de rechtbank brengt voor een ja en een nee”. Een argument overigens uit het ongerijmde want het is de Raad van Bestuur, waarvan Hasquin drie jaar lang voorzitter was, die beslist of het CGKR al dan niet een rechtszaak inspant of zich ergens burgerlijke partij stelt. Het is niet een personeelslid van het CGKR, en zelfs niet directeur Jozef De Witte die dit beslist. “Omdat het Centrum geen deel van de oplossing maar een deel van het probleem is geworden én niet in het minst omdat de voorzitter van de eigen Raad van Bestuur er nu ook zijn buik vol van heeft, rest er maar één oplossing: de onmiddellijke afschaffing van deze geldverslindende en gepolitiseerde instelling!”, luidde het gisteren bij het VB.

De ene liberaal vindt dat het CGKR te lauw reageert, de andere vindt dat het CGKR te fel reageert. Twee keer golft het VB mee op de kritiek om de afschaffing van het CGKR te eisen. De N-VA vindt intussen dat het CGKR te weinig rekening houdt met de ‘Vlaamse gevoeligheden’. De N-VA wil daarom dat Vlaanderen een eigen CGKR opricht. Afgezien van het absurde van een Vlaams, een Franstalig én een federaal CGKR, maakt bevoegd Vlaams minister Geert Bourgeois (N-VA) geen werk van de oprichting van een Vlaams CGKR. Het lijkt er dan ook sterk op dat voor de N-VA het beste CGKR geen CGKR is. André Gantman, Hervé Hasquin en anderen: let toch op dat je met het formuleren van je kritiek, je geen aanleiding geeft voor het opdoeken van het CGKR. Om het met een Vlaams spreekwoord te zeggen: je het kind met het badwater weggooit.

Het regende pijpenstelen op Reggae Geel het voorbije weekend. “De zondvloed stopte pas toen (…) Linton Kwesi Johnson (LKJ, foto) op het podium verscheen, de bekende dubdichter met het hoedje. Hij doet nog altijd hetzelfde als dertig jaar geleden, enkele van zijn meest militante gedichten ritmisch voordragen, terwijl de Dennis Bovell Dub Band de perfecte soundtrack verschaft, een geactualiseerde uitvoering van de oude dubs, met jazzy breaks en arrangementen. Veruit de beste muzikanten van het weekend, en LKJ linkte zijn werk zowel aan de Noorse aanslagen als aan het opkomende racisme in Europa”, schreef De Standaard. “Linton Kwesi Johnson bracht een romantische set”, schreef Gazet van Antwerpen. Het spreekt elkaar niet noodzakelijk tegen, maar het verschil van recensie is wel groot.

We waren er zelf niet. Zaterdag lazen we in De Standaard wel een interessant interview met de in Engeland wonende Linton Kwesi Johnson (59 j.). Twee fragmenten: “Ik denk dat mijn onderwerpen altijd actueel zijn gebleven. Fascisme en racisme zijn nooit weg geweest uit de westerse maatschappij. Het National Front is opgegaan in de British National Party, en met de English Defense League hebben we ook een expliciet anti-islamitische groepering. Wij, de zwarte en Aziatische gemeenschappen in Groot-Brittannië, zijn altijd alert gebleven voor racistische moorden en aanvallen. Zeker nu populistische politici het fascistische vuur brandend houden met vijandige en denigrerende uitspraken over migranten. Het is een voortdurende strijd die we moeten voeren, overal in Europa. In Noorwegen hadden we te maken met de zoon van een welgestelde familie, a middle class boy, maar volgende keer kan het even goed een arbeidersjongen zijn die door het lint gaat, omdat hij geen hoop meer ziet op een beter bestaan en een zondebok zoekt.'”

LKJ had vorige week moeten optreden in Noorwegen, mét band, maar het festival werd afgeblazen. Op één avond na, waar de dichter alsnog een korte soloset bracht. “De mensen waren zeer aandachtig en waardeerden mijn bijdrage. Een gedicht als New Crass Massakah (over een racistische moordpartij in Londen in 1981, red.) is heel toepasselijk op die verschrikkelijke dubbele aanslag. Lang geleden en op een kleinere schaal, dertien slachtoffers. Geen machinegeweren, maar brandstichting. Geen blanke, maar zwarte jongeren. En toch hetzelfde fascisme. Die historische verbanden mogen we niet uit het oog verliezen.” Opmerkelijk is dat Johnson nooit praat of dicht over rastafari, toch een wezenlijk onderdeel van de reggaecultuur die hij zo bewondert. “Ik ben geen religieuze persoon. In de geschiedenis van het zwarte volk heeft godsdienst volgens mij vooral een negatieve invloed gehad. Sommige religieuze mensen hebben een paar goede dingen gedaan, maar daar blijft het bij.”

Het interview werd afgenomen vóór de rellen in Tottenham en elders in Engeland. Rellen waar extreem-rechts al te graag over bericht. Om wat te bewijzen? “De daders van de rellen zijn vooral allochtoon, de politie is vooral blank”, wist RechtsActueel in een eerste bijdrage. Maandag was men al zover om te wijzen op de oververtegenwoordiging bij de criminaliteit van "zwarten".  En de immigratie van niet-Europese vreemdelingen as such. Over de harde besparingen die de regering-Cameron doorvoert: geen woord. Voor elke job die er aangeboden wordt, zijn er vijftig kandidaten. In dat klimaat komen er besparingen, waardoor bijvoorbeeld driekwart van de jeugdclubs nu met sluiting bedreigd worden. Professor John Pitts waarschuwde eind juli al in The Guardian dat de besparingen in de jeugdsector ernstige gevolgen kunnen hebben. Een mening die gedeeld werd door werkers bij lokale besturen. "Diensten worden niet van jongeren afgenomen, maar van arme jongeren. Dat leidt tot meer antisociaal gedrag en vandalisme", waarschuwde John Pitts toen alles nog rustig leek. Na een politieschot ontplofte het kruitvat.

Volgens deze Vlaming in Londen profiteren criminelen van de situatie maar is er ook de groeiende kloof tussen rijk en arm die voor hoogoplopende spanningen zorgt. Succes in de strijd voor sociale rechtvaardigheid zal de strijd tegen racisme en fascisme versterken. Het omgekeerde is ook waar: achteruitgang op sociaal vlak, kan het racisme en fascisme groter maken. Racisten en fascisten zijn dan ook nooit voortrekkers in de sociale strijd.