Anti-Fascistisch Front / Verzet

Wie graag nieuwjaarsrecepties afschuimt, en niet kieskeurig is voor het gezelschap dat je daar treft, moet vandaag in Antwerpen zijn. Om 12 uur houdt het VB er haar nationale receptie in de poepchique club La Riva (foto 1). Om 14 uur gevolgd door de nieuwjaarsreceptie van het VB-Antwerpen. La Riva is een locatie die in de vorige eeuw Engelse havenarbeiders herbergde die door het havenpatronaat aangevoerd werden om een staking van de Antwerpse dokwerkers te breken. Wat nu La Riva is, heette toen in de volksmond Rattekot. Geen betere locatie dus voor een receptie van het VB.

Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) houdt haar nieuwjaarsreceptie in het voor haar vertrouwde bovenzaaltje van café Den Bengel (foto 2) waar vanavond Eddy Hermy zijn toehoorders zal onderhouden over “Een vonnis geschreven door pubers in zwart”. Aanleiding is natuurlijk de veroordeling van Eddy Hermy voor racisme, een uitspraak van de rechtbank van Brugge op 5 december 2011 waarmee Hermy een voorwaardelijke celstraf van drie maanden kreeg, een geldboete van 550 euro, 1 euro symbolische schadevergoeding voor het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, en vijf jaar ontzetting uit zijn burgerrechten. In een persmededeling ’s anderendaags was het N-SA verontwaardigd dat in de pers “connecties met neonazi’s en commando’s van decennia geleden” werden aangehaald. Toen Hermy een week later de motivatie in het vonnis onder ogen kreeg waarschuwde hij Bart De Wever en Filip Dewinter dat zij ook wel eens gerechtelijk veroordeeld zouden kunnen worden voor hun nationalisme en etnocentrisme. Wat Hermy in zijn opstel verzweeg is de context waarnaar de rechtbank verwees om de hem kwalijk genomen uitspraken van Eddy Hermy te taxeren.

De verdediging van Eddy Hermy had opgeworpen dat procureur-generaal bij het Arbeidshof in Antwerpen Yves Liégeois op 1 september 2011 nog gewezen had op “de invloed van de migratie op het Belgisch sociaalzekerheidsrechtelijk en economisch bestel”. De rechtbank van Brugge vond evenwel dat de uitspraken van Eddy Hermy “gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, de grenzen van de (toelaatbare) loutere maatschappijkritiek ver overstijgen. In dit verband kan worden verwezen naar de opruiende, provocerende en tot intolerantie aanzettende omstandigheden waarin de uitspraken werden verricht, meer bepaald: - naar aanleiding van een speciaal daartoe ingerichte bijeenkomst/rockconcert met de bedoeling het intolerante gedachtegoed uit te dragen en te verspreiden onder de aanwezigen, omkaderd door de aanwezigheid van sprekers en muziekgroepen met uitgesproken sympathieën voor dergelijk gedachtegoed (cfr. Axel Reitz, Tim Mudde, Brigade M…); - het opruiende woordgebruik, de opruiende ondertoon en de overige begeleidende omstandigheden (cfr. gebruik van stickers, brengen van de Hitlergroet tijdens de optredens…) waarmee de uitspraken gepaard gingen.”

“De door beklaagde gedane uitspraken kunnen, gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, dan ook niet anders opgevat worden dan als een tot haat en woede aanzettende assimilatie van vreemdelingen met criminelen enerzijds en sociaal profitariaat anderzijds. ‘Haat’ in de zin van de antiracismewet omvat immers de intolerantie, waaraan uitdrukking wordt gegeven in de vorm van een agressief nationalisme en etnocentrisme, discriminatie en vijandigheid tegen minderheden, immigranten en afstammelingen van immigranten. (…) De feiten zijn, in het kader van een democratische samenleving, ernstig te noemen. Zij wijzen op een asociale ingesteldheid en een gebrek aan respect voor de gelijkheid van de rechten van de mens en voor de gelijkwaardigheid van elk individu. De uitspraken van beklaagde getuigen immers van een verregaande intolerantie jegens vreemdelingen dewelke hij middels propaganda, bijeenkomsten en voordrachten wenst uit te dragen naar zijn (potentiële) volgelingen, in de eerste plaats de jeugd.”

Overigens was de door Hermy kwalijk genomen verwijzingen in de pers naar zijn “commando’s van decennia geleden” niet helemaal uit de lucht gegrepen. In het standaardwerk van Hugo Gijsels Het Vlaams Blok wordt Eddy Hermy geciteerd als één van de leden van het zevenkoppig VMO-commando dat op 2 februari 1980 de Mechelse progressieve boekhandel De Rode Mol overvalt en daarbij het winkelinterieur aan diggelen slaat. De rechtbank in Brugge houdt het in haar vonnis op: “De beklaagde (…) liep in het verleden reeds een veroordeling op wegens vernieling of beschadiging van roerende goederen met behulp van geweld of bedreiging.” Sindsdien overtreft Eddy Hermy’s afkeer van Links enkel zijn afkeer van het VB, zodanig dat hij Open VLD’er Vincent Van Quickenborne vorige maand nog ‘ontmaskerde’ als een linkse huurling.

Bij het uitspreken van de veroordeling op 5 december 2011 zei de rechtbank dat het vonnis uitgebreid gemotiveerd was, maar verzuimde ze die motivatie voor te lezen. Uit de lezing achteraf blijkt dat de rechtbank bij haar beoordeling oog had voor de context waarin bepaalde uitspraken gedaan werden. Terecht. Eddy Hermy is niet in beroep gegaan tegen de uitspraak van de rechtbank in Brugge. Het vonnis is bijgevolg definitief.

In 2010 werd het eerste jaarverslag van de Staatsveiligheid (officieel: Veiligheid van de Staat/Sûreté de l’État, VSSE) publiek gemaakt. Een verslag van de VSSE-activiteiten en -waarnemingen in 2008. We hebben toen scherpe kritiek geuit op de onderschatting van de Blood and Honour-activiteiten in ons land. Deze keer kunnen wij beter leven met wat de Staatsveiligheid schrijft over extreemrechts. Hoe de Staatsveiligheid (foto 1: chef Alain Winants) andere zaken dan extreemrechts inschat, laten wij over aan andere specialisten.

Het vrijdag vrijgegeven jaarverslag handelt over 2010. De bladzijden die ons vooral interesseren beginnen met wat de Staatsveiligheid ‘institutioneel extreemrechts’ noemt. Een term die de Staatsveiligheid gebruikt voor “alle extreemrechtse groepen en partijen die vertegenwoordigd zijn in onze democratische instellingen”. Voor Vlaanderen is dat in feite dus het Vlaams Belang. De Staatsveiligheid stelt vast dat “in kringen van ‘institutioneel extreemrechts’ luidere protesten en een verhoogde actievoering” is over de “zogenaamde ‘islamisering’ van onze samenleving”. De Staatsveiligheid merkt daarbij op dat het ageren tegen de ‘islamisering’ en “tegen de gehele moslimgemeenschap” zich niet beperkt tot ‘institutioneel extreemrechts’ maar “ook relatief populair is in nationaal-populistische hoek”.

In het hoofdstuk over ‘ultranationalistische en identitaire groeperingen’ wordt als eerste Voorpost vermeld. Voorpost behoort volgens de Staatsveiligheid “tot de actiefste” van deze groeperingen, maar… “Terwijl Voorpost voorheen kon buigen op een levendig en actief ledenbestand, ontbreekt het de groepering meer en meer aan nieuwe krachten.” Ook plezant: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat “zegt het alternatief te zijn voor wat ze noemt het ‘verstarde’ rechts-nationalistische milieu in Vlaanderen. Ondanks enkele initiatieven in 2010 om haar aanhang wat op te krikken, kan het N-SA slechts op een twintigtal actieve militanten rekenen. Voor sommige evenementen kan het N-SA wel een grotere groep op de been brengen; een groep tussen 40 en 70 personen. Maar het gaat dan om sympathisanten die meestal actief zijn in andere, bevriende rechts-extremistische groeperingen. De verwevenheid tussen het N-SA en rechts-extremisten uit andere, zeer radicale kringen is trouwens opvallend. Zo duiken figuren uit het neonazistische skinheadmilieu geregeld op tijdens activiteiten van het N-SA.”

Zo komen we vlot terecht bij het hoofdstuk ‘rechtsextremistische skinheads’. “De rechts-extremistische skinheadactiviteit in België situeert zich in 2010 vrijwel uitsluitend in Vlaanderen. Maar ook in Vlaanderen merken we vandaag een tanende activiteit. De neonazistische Blood and Honour-beweging kent in België een neergaande beweging; een ontwikkeling die we overigens ook in andere West-Europese landen vaststellen. Het lijkt er overigens op dat de rechts-extremistische skinheadsubcultuur, met zijn typische verschijningsvormen, voor een nieuwe generatie extremistische jongeren minder aantrekkelijk is geworden. Andere politiek-georiënteerde jongerensubculturen, zoals de beweging van ‘autonome nationalisten’ lijken meer en meer deze plaats in te nemen. Deze bevindingen behoeven echter verder onderzoek.”

De trend van een afnemend aantal Blood and Honour-concerten in 2009 zette zich in 2010 door. De Staatsveiligheid  “vermoedt sterk dat de gerechtelijke vervolging van enkele concertorganisatoren hiertoe bijgedragen heeft. Ook een alerter optreden van de politieoverheden heeft er schijnbaar voor gezorgd dat het beeld van België als favoriete concertplaats bij buitenlandse skinheads enigszins gewijzigd lijkt te zijn.” De Staatsveiligheid stelt vast dat zowel buiten als binnen de concertzaal “het zelden tot serieuze incidenten” komt, de vechtpartijen als gevolg van overmatig alcoholgebruik worden door de Staatsveiligheid blijkbaar als normaal beschouwd.

“Racistische gedragingen en uitingen zijn op zulke concerten geen rariteit”, merkt de Staatsveiligheid nog op. “Het ontmoeten van personen die allemaal in mindere of meerdere mate de racistische ideologie genegen zijn, verscherpt het gemeenschapsgevoel en leidt vaak tot uitgesproken racistische profilering. Dit wordt nog eens versterkt door enerzijds het harde muziekgenre dat meestal een agressieve, gewelddadige sfeer opwekt en anderzijds door de teksten die vaak een discriminerende, racistische (onder)toon hebben.” In het hoofdstuk over ‘extreemrechts en islamofobie’ wordt tot slot de Belgium Defence League vermeld, opgezet vanuit de English Defence League. De Belgium Defence League heeft “de wil om van een virtuele naar een reële groepering te evolueren. Hoewel een eerste bijeenkomst plaatsvond in de lente van 2010, waar in meerderheid voetbalhooligans werden opgemerkt, draaiden alle overige aangekondigde activiteiten uit op een fiasco.”

In tegenstelling tot in het jaarverslag van 2008 worden in het jaarverslag 2010 de extreemrechtse Vlaams-nationalistische studentenverenigingen KVHV en NSV niet meer vernoemd. Vermits er aan de doelstellingen van KVHV en NSV niets veranderd is, duidt het verdwijnen uit de verslagen van de Staatsveiligheid op een verlies van relevantie. Voor 2011 zouden KVHV en NSV, en vooral hun Gentse afdelingen, wel weer terug in de aandacht mogen komen. Onder meer voor het uitnodigen van een Italiaanse fascist op één van hun lezingen. Mocht de Staatsveiligheid ook even over de grenzen van het land kijken, zou ze zien dat na de veroordeling van drie Blood and Honour-organisatoren in maart vorig jaar, één van die organisatoren opgemerkt werd bij een betoging van autonome nationalisten, identitairen en neonazi’s in het Franse Lille (foto 2). Onderschat nooit de tegenstanders van de democratie !

Wat hebben Jean-Luc Gallet (Houthulst), Wilfried De Metsenaere (Maldegem), Jacques Laureyns (Maldegem), Francis Wouters (Kalmthout), Yves Ceusters (Kalmthout),  Andrea Van Dyck (Veurne), Kay Crabbé (Vilvoorde), Reno Méchant (Vilvoorde), Steven Dupont (Grimbergen), Annick Vanacken (Zoutleeuw), Rudi Mathijs (Zoutleeuw), Johny Vermoesen (Affligem), Filip Dinneweth (Wielsbeke), Johan Daelman (Liedekerke), Michel Laenen (Herk-de-Stad), Johnny Beertens (Zoutleeuw), Piet Houben (Schilde), Sara Kannen (Maaseik), Marijke Geraerts (Maasmechelen), Dirk Jacobs (Zemst)… met elkaar gemeen? Een lijstje waar we sinds vorige week ook nog Inge Simons en Luc Bleyweert, beiden uit Tongeren, aan toe mogen voegen.

Het zijn enkele van de VB-gemeenteraadsleden die het voorbije jaar hun partij vaarwel hebben gezegd en voortaan als onafhankelijk gemeenteraadslid zetelen. Zij vervoeg(d)en de bekendere namen (Frank Vanhecke, Koen Dillen, Jurgen Ceder, Erik Arckens) die dit jaar vrijwillig opstapten bij het VB of moesten opstappen (de Belfortgroep van de Gentenaren Francis Van den Eynde, Kristina Colen, Geert De Jaeger, Omer Denis, Mireille Van Bellegem). Daarnaast stapten ook een aantal OCMW-raadleden op bij het VB: Tom Van Den Troost (Buggenhout), Pascal Maertens (Zwevegem), Nele Van den Brulle (Liedekerke), Francine Broeckmans (Schilde), Tania Dassonneville (Wervik)…

Tom Van Den Troost was behalve OCMW-raadslid ook VB-persverantwoordelijke. Ook de hierboven genoemden Francis Wouters, Koen Dillen en Steven Dupont zijn VB-personeelsleden die adieu zegden tegen hun partij en werkgever. Dirk Crols is nog een VB-personeelslid die bye bye zei tegen zijn partij en werkgever. Om het plaatje compleet te maken zijn er dan nog eens VB-gemeenteraadsleden die het voorbije jaar de media haalden omdat ze bijna nooit of helemaal niet verschijnen op de gemeenteraadszittingen: Lus Vanderreken (Zutendaal), Jon Devos (Bredene), Cindy Versluys (Bredene)… En de mensen op de opvolgerslijst die niet willen een leeggekomen VB-zitje op te vullen in een gemeenteraad (teveel mensen om op te sommen).

Wie we dan nog niet hebben opgesomd zijn de VB-gemeenteraadsleden die opstapten bij het VB en overstapten naar de N-VA: Patrick Verlinden (Schoten), Bruno Alens (Zele)... Is intussen ook bij de N-VA verzeild: Viky De Ridder. Zij volgde Frank Vanhecke op in de gemeenteraad van Brugge toen Frank Vanhecke na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel naar Schoten verhuisde, meteen na haar eedaflegging ging Viky De Ridder als onafhankelijke zetelen in de Brugse gemeenteraad, maar intussen is ze ingelijfd bij de partij van Bart De Wever. Gaven vorig jaar hun ontslag bij het VB en traden dit jaar toe tot de N-VA: Bruno Stevenheydens (Beveren, gewezen federaal VB-parlementslid), Karim Van Overmeire (Aalst, Vlaams parlementslid en voormalig voorzitter van de Vlaams Blok Jongeren)... Ze vullen de rangen van de N-VA aan… waar intussen anderen opstappen.

In Rotselaar, met de wereldwijd bekende deelgemeente Werchter, hebben schepen Jan Vanborren, gemeenteraadslid Julies Philipsen en OCMW-raadslid Bart De Hoef beslist de N-VA te verlaten. Aanleiding is het lokale partijbestuur van de N-VA dat eist dat de N-VA uit de CD&V/N-VA-bestuursmeerderheid in Rotselaar stapt, en de verkozenen voortaan in de oppositie gaan. Eerder was al beslist dat de N-VA voortaan los van de CD&V zou opkomen in Rotselaar, maar nu eist het lokale N-VA-bestuur dat oppositie gevoerd wordt tegen het bestuursakkoord dat CD&V en N-VA vijf jaar geleden afsloten. Wie eraan denkt om na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 coalities te sluiten met de N-VA is gewaarschuwd voor de wispelturigheid en de eeuwige drang om tégen te zijn. 

De kans is bijzonder klein dat de betogers van de voorbije dagen in de Brusselse Matonge-wijk deze blog of de RechtsActueel-blog lezen, maar we vonden de oproep van onze collega’s wel grappig: “Mogen wij (…) de Congolese relschoppers vriendelijk vragen onze Vlaamse leeuw thuis te laten?” Wat daarna volgde was natuurlijk minder vriendelijk, maar van de rechterzijde bij het Vlaams Belang en de Vlaamse Beweging verwachten we niet anders: “Als Vlaming bieden wij hen graag van harte wat anders aan: een schop onder hun achterste richting Afrika.”

Vanwaar de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging? Bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) hebben ze een en ander opgezocht, maar we zullen hen maar niet citeren vermits ze in één van hun laatste bijdragen het AFF als een “provocateursteam” bestempelen. N-SA-kopman Eddy Hermy is de voorbije dagen helemaal het noorden kwijt. Allicht speelt zijn recente veroordeling voor racisme daarbij een rol. In een ander artikel verwijt Eddy Hermy (terecht) Vincent Van Quickenborne onze pensioenrechten te vermoorden, maar het punt van Hermy is vooral dat Van Quickenborne een “linkse huurling” is omdat Van Quickenborne lid zou geweest zijn van Alle Macht Aan De Arbeiders (AMADA), de voorloper van de Partij van de Arbeid (PVDA). Of dat waar is, weten we niet. Maar we nemen aan dat Eddy Hermy het kan weten vermits Hermy zelf lid is geweest van datzelfde AMADA. Is volgens diezelfde redenering Eddy Hermy dan ook een “linkse huurling”?

Maar goed, de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging. Lucas Catherine stelde in één van zijn boeken, Vuile Arabieren. Bedlectuur voor Vlaams Blokkers, dat de Vlaamse Leeuw Arabisch is. Door de kruisvaarders overgenomen van het wapenschild van sultan Baybars. “Het idee alleen al is voor sommigen even lekker als een jointje”, schamperde het VB. “Onze leeuw is wellicht een verre afstammeling van de draak, een oud Europees symbool dat we bijvoorbeeld nu nog op de vlag van Wales terugvinden.” Niets van. “Van deze ‘stelling’ is in elk geval niets te vinden op deze site over draken in de heraldiek noch op deze over het wapenschild van Wales”, zegt Peter Van de Ven. Volgens hem symboliseert de Vlaamse Leeuw de strijd van het christendom tegen de goddeloosheid, en vinden we dat ook terug in de oorspronkelijke versie van het De Vlaamse Leeuw-lied.

Hijsen de Congolezen in Matonge de Vlaamse Leeuw-vlag uit afkeer voor de Franstalige partijen PS en MR, het blijft vreemd dat ze (foto) zowel supporteren voor de N-VA als voor de PTB, de Franstalige tweelingbroer van de PVDA. N-VA en PVDA, twee partijen die toch diametraal tegenover elkaar staan. En waarom is Bart De Wever daar zo populair? Misschien moet Bart De Wever in Matonge in het Nederlands en in zijn beste Frans eens gaan vertellen dat niemand gediend is met de vernielingen en plunderingen die daar als uitloper van betogingen plaatsvinden. We begrijpen het wel, maar het is toch wat raar. In andere gevallen promoot het VB de Vlaamse Leeuw-vlag, nu heeft men niet graag dat men er in Matonge mee zwaait. Maar waarom doen ze dat daar? Wie ontrafelt Het geheim van Matonge?

Alhoewel er maandagavond een extra gemeenteraadszitting was bijeengeroepen over de Turks-Koerdische rellen in Antwerpen-Noord bleef Bart De Wever, nu nog het enige N-VA-gemeenteraadslid in Antwerpen, afwezig op die gemeenteraadszitting. Bart De Wever is bezig aan een Ronde Van De Districten, en was maandagavond in Berchem waar een vijfhonderdtal mensen voor hem opdaagden.

Naar eigen zeggen zal Bart De Wever (foto) pas bij de kerstkalkoen nadenken over de vraag of hij kandidaat-burgemeester voor Antwerpen is, maar hoe meer men hem vraagt of hij kandidaat is, neemt de neiging toe om inderdaad te gaan voor het burgemeesterschap van Antwerpen (en dus niet meer een prominente rol bij de volgende Vlaamse en federale verkiezingen te spelen). Intussen heeft de N-VA een onderzoeksbureau bij 1 000 Antwerpenaren laten peilen naar hun mening over mobiliteit, veiligheid, migratie en integratie, en stadsontwikkeling. Meteen werd ook gevraagd naar de stemintenties van de Antwerpenaren, en volgens deze peiling zou de N-VA met 30 % van de stemmen met ruime voorsprong de grootste partij van Antwerpen worden, gevolgd door de SP.A (17 %), VB en Groen! (beide 11,5 procent). Volgens dit onderzoek heeft de N-VA nog groeipotentieel: liefst 40 % van de Antwerpenaren zou bereid zijn een stem voor de N-VA te overwegen.

De resultaten van deze peiling liggen in de lijn van een eerdere enquête van Gazet van Antwerpen. Alleen scoorde de SP.A daarin een stuk hoger (26 %), evenals het VB (19 %). De andere resultaten liggen binnen de foutenmarge bij elke enquête. In beide peilingen zegt 13 % van de Antwerpenaren niet te weten op welke partij te zullen stemmen, of niet te willen zeggen op wie ze zullen stemmen. Of het VB nu uitkomt op 11,5 % of 19 % (komend van 33,5 %), duidelijk is dat de N-VA het VB “leegzuigt”. De term is niet van ons, maar is al eerder gebruikt. Volgens de jongste peiling zouden 1/3 van de N-VA-stemmen nog VB-stemmen geweest zijn in 2006, en zou de N-VA 46 % weghalen van al wie ooit VB stemde. Het idee van Filip Dewinter om een Vlaams-rechts front te vormen wordt daarmee helemaal belachelijk. Waarom zou de N-VA front vormen met het VB als de N-VA volop stemmen weghaalt bij het VB, en zo de sterkste partij in Antwerpen wordt. Het VB light.

Ook in Sint-Niklaas werd gepeild naar de stemming. Volgens een enquête die Het Laatste Nieuws kon inzien zou het linkse kartel SP.A - Groen! - S.O.S. 2012 goed zijn voor 36 % van de stemmen (+ 0,5 %). De N-VA zou 26,8 % halen, de CD&V 15 % en het VB 12,8 %. Voor het VB is dat komend van 26,6 % iets meer dan een halvering van het aantal stemmen. Verkiezingen zijn steeds de slotsom van een aantal stemverschuivingen. De SP.A bijvoorbeeld kan stemmen verliezen aan een partij, maar dan weer stemmen winnen bij een andere partij. Opvallend aan de enquête in Sint-Niklaas is dat de SP.A nogal wat stemmen terugwint van het VB. Frans Wymeersch, Rob Verreycken, Ann Spitaels… eat your heart out. Niet alleen verliest het VB in Sint-Niklaas de helft van haar stemmen, veel van die stemmen gaan naar aartsvijand SP.A - Groen! - SOS 2012.

Het Franse satirisch weekblad Charlie Hebdo ligt opnieuw in de winkel met een provocerende cover nadat vorige week de redactielokalen met een molotovcocktail vernield werden. Op de cover deze week tongzoent een moslim een tekenaar van Charlie Hebdo. Daarboven staat de tekst Liefde is sterker dan haat (foto). Het Vlaams Belang vindt het goed dat Charlie Hebdo haar vrijheid van meningsuiting opeist.

Op de website van het Vlaams Belang luidt het: “Vermits homoseksualiteit in de islam een groot taboe is, mag aangenomen worden dat Charlie Hebdo andermaal op zere tenen trapt. Over smaken kan geredetwist worden en erg smaakvol is de spotprent misschien niet. Maar het blad maakt alleszins duidelijk dat het niet buigt voor intimidatie en geweld. En dat kan alleen maar toegejuicht worden. Charlie Hebdo maakt duidelijk dat vrije meninguiting het hoogste goed is in een democratie en dat niemand het recht kan opeisen om niet beledigd te worden.” Als het VB een partijbijeenkomst houdt in een openbaar gebouw, en er hangt in de buurt een afbeelding van twee kussende mannen, dan denkt het VB evenwel heel anders over de vrije meningsuiting.

We hebben het verhaal al eerder verteld, maar in het kort: Het VB richtte in het Cultureel Centrum Luchtbal een congres in ter voorbereiding van gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen als daar toevallig ook een tentoonstelling over ‘De kus’ staat opgesteld. Eén van de beelden is dat van twee kussende mannen, en het VB vond er niet beter op dan het schilderij af te dekken met een handdoek. Toen een medewerker van het Cultureel Centrum de handdoek wegtrok, hing het VB de handdoek terug over het schilderij. De zaak kwam ter sprake in de gemeenteraad en Hilde De Lobel zei daar: “Er is niets, maar dan ook niets gebeurd, dat een andere vereniging die gebruik zou hebben gemaakt van die zaal niet zou gedaan hebben.”

Als het is om moslims te jennen dan vindt het VB twee kussende mannen misschien niet smaakvol, maar toch toe te juichen. Als twee kussende mannen in de buurt van een VB-bijeenkomst te zien zijn, moet dat beeld aan het oog onttrokken worden. VB’ers hebben een aparte logica.

‘Solidariteit’ is geen ijdel begrip bij het VB. Voor de regionale verkiezingen op 9 mei vorig jaar in de Duitse deelstaat Nordhrein-Westfalen konden de vrienden van Pro Nordrhein-Westfalen rekenen op een campagnebus en een chauffeur ter beschikking gesteld door het VB. Voorbije maandag werd die chauffeur veroordeeld tot een geldboete omdat hij tegenbetogers en onschuldige passanten bijna omver gereden had.

Op 3 mei 2010 stootte buschauffeur Willem V. (foto 1, 49 j.) in Gütersloh op protest van antifascisten. Een vijftigtal antifascisten die de bus met opschriften ‘De islamisering stoppen’ en ‘Kruistocht voor het Westen’ onthaalden met gefluit en gezang. “En met tomaten, eieren, appels en stenen, met als gevolg een kapot zijraam”, klaagde Willem V. in een videoreportage. De antifascisten verzamelden zich rond de campagnebus. Twee bodyguards stapten uit om een weg te banen voor Willem V., en toen dat niet hielp duwde Willem V. toch maar op het gaspedaal. Antifascisten en anderen konden nog net op tijd de baan ruimen, en zo hun leven redden. De campagnebus stoof met grote snelheid weg, maar even later werd de bus staande gehouden door de politie die de identiteit van de chauffeur controleerde.

Maandag 7 november werd de zaak behandeld bij de rechtbank van Gütersloh. Na twaalf getuigen gehoord te hebben zei de Openbare aanklager dat er geen sprake was van kwaad opzet maar van een noodsituatie. Desalniettemin was het een gevaarlijk manoeuvre en werd Willem V. tot een geldboete van 2 500 euro veroordeeld. Wie die boete eigenlijk gaat betalen, is niet duidelijk. Is het de arme Willem V. – “Ich bin schokiert, was in Deutschland passiert”, zei hij na het incident vorig jaar –, gaat het VB die boete betalen, of wordt het iets voor de in Duitsland wonende Zweedse multimiljonair Patrick Brinkmann die met de bus voor Pro Nordhrein-Westfalen op campagne was? Eén probleem echter: Brinkmann (derde van rechts op foto 2) heeft intussen zijn buik vol van zijn Pro-vrienden en heeft de Duitse politiek de rug gekeerd.

Spijts de steun van het VB en van Patrick Brinkmann haalde Pro Nordhrein-Westfalen bij de verkiezingen op 9 mei vorig jaar maar 1,4 % van de stemmen.

De denktank Demos onderzocht de voorbije maanden wat het profiel is van de Facebookvrienden van partijen en organisaties als het VB. Wie zijn ze? Wat drijft hen?

Een vragenlijst met twintig vragen werd – voor iedereen in de eigen taal – verstuurd naar Facebookvrienden van het Vlaams Belang (foto), Sverigedemokraterna (Zweden), Perussuomalaiset (‘De Ware Finnen’), Lega Nord (Italië), Fremskrittspartiet (Noorwegen), Freiheitliche Partei Österreichs (FPO, Oostenrijk), Die Freiheit (Duitsland), Partij voor Vrijheid (Wilders partij, Nederland), Front national (FN, Frankrijk) English Defence League (EDL, Verenigd Koninkrijk), Dansk Folkeparti (Denemarken), CasaPound (Italië), British National Party (BNP, Verenigd Koninkrijk) en Bloc Identitaire (Frankrijk). Demos vat ze samen als ‘populistische partijen’, maar dat lijkt ons geen adequate verzamelnaam. Ten eerste omdat er verschillende definities circuleren over wat ‘populisme’ is, en populisme zowel een rechtse als een linkse versie heeft. Ten tweede omdat die partijen beter als ‘extreemrechts’ samen te vatten zijn. Er is natuurlijk nog wel een verschil tussen de neonazi’s van CasaPound en het straatschuim van de EDL, en partijen als het VB. Maar met de meeste opgesomde partijen heeft het VB vriendschappelijke relaties (Lega Nord, FPÖ…) of zou het die vriendschappelijke relaties wel willen (PVV…).

Bij het begin van het onderzoek, juli 2011, hadden die veertien partijen en organisaties samen 436 000 Facebookvrienden. Voor het VB waren dat er bijna 7 000. Intussen heeft het VB 9 350 Facebookvrienden. Een 500-tal VB-Facebookvrienden hebben op de vragenlijst van de onderzoekers geantwoord. De antwoorden van alle Facebookvrienden (10 667 weerhouden antwoorden) leverde op: 63 % van de Facebookvrienden is jonger dan 30 jaar, en 75 % is van het mannelijk geslacht. Het aantal werklozen is dubbel zo hoog dan het gemiddelde bij de bevolking. Tweederde stemt op de partij waarvan ze Facebookvriend is (eenderde dus niet). De immigratie en de multiculturele samenleving, met het verloren gaan van ‘de Europese waarden’, zijn de voornaamste reden om zich aan te sluiten bij die Facebookgroepen. Voor jongeren nog meer dan voor ouderen. De Facebookvrienden hebben maar weinig vertrouwen in het politiek bedrijf en in justitie. In de politie en het leger hebben ze meer vertrouwen dan de rest van de bevolking. Een kwart van deze Facebookvrienden vindt geweld een aanvaardbaar middel als het ‘goed gebruikt wordt’. Hun eigen toekomstverwachtingen zijn even rooskleurig als bij de rest van de bevolking, maar voor ‘hun land’ zien ze het somberder in dan anderen. Wie ‘corruptie’ als voornaamste reden voor identificatie met zijn Facebookgroep opgeeft, heeft de meeste neiging om zijn protest ook op straat te uiten.

Van de VB-Facebookvrienden werden 464 antwoorden weerhouden. Binnen en met deze groep kunnen de volgende vaststellingen gemaakt worden. De leeftijdsverdeling is vrij evenwichtig bij de VB-Facebookvrienden. 42 % van de VB-Facebookvrienden zou lid zijn van het VB, 83 % zou VB stemmen, 26 % zou de laatste zes maanden deel hebben genomen aan een protestactie, 6 % aan een nationale protestactie. Veel sympathie dus voor het VB, maar een overgrote meerderheid is niet op straat te krijgen. De grootste instemming met geweld als middel vinden we natuurlijk bij CasaPound (47 %), Bloc Identitaire (43 %) en EDL (34 %), op de voet gevolgd door de Lega Nord (32 %). Bij de VB-Facebookvrienden ziet 23 % heil in geweld, bij de PVV-Facebookvrienden 25 %. Bij de Scandinavische partijen is het aanvaarden van geweld als middel het laagst (14-15 %). Breivik sluit dus eerder aan bij sommige Italiaanse-Franse-Engelse opvattingen dan bij Scandinavische meningen. Zélf hebben de VB-Facebookvrienden goede toekomstverwachtingen (toch 53 %), meer dan het gemiddelde in ons land (33 % met goede persoonlijke verwachtingen). Voor hun land zien de VB-Facebookvrienden het daarentegen somberder in: slechts 3 % denkt dat het er nog goed mee komt. De laatste Eurobarometer vindt bij ons bij de hele bevolking 26 % optimistisch over het eigen land. Volgens de VB-Facebookvrienden gaat ons land dus naar de kl*t*n, maar zelf zitten ze er meer dan anderen warmpjes in.

Het hele Demos-rapport lezen kan hier. AFF-Facebookvriend worden kan hier.

N-VA zuigt Vlaams Belang verder leeg titelden nogal wat kranten na de jongste kiespeiling. We proberen ons die titel niet te letterlijk voor te stellen, maar de vraag mag gesteld worden of de N-VA – die vandaag, 13 oktober, precies tien jaar geleden opgericht werd – geen Vlaams Belang in het groot aan het worden is. “Neen”, zegt Jaak Peeters (65 j.), acht jaar lang nationaal secretaris van het Vlaams Blok en intussen actief bij de N-VA. Tot eind februari dit jaar lid van de partijraad van de N-VA.

Op zijn blog argumenteert Jaak Peeters dat het Vlaams Blok groot werd “door de stemmen van mensen die (…) sinds hun jeugd gewoon waren om voor de socialisten te stemmen. Heeft het inzuigen van die massa’s ex-socialistische stemmen met zich gebracht dat het Vlaams Blok een kopie van de SP.A werd? Neen toch? De werkelijkheid is dat de socialistische partij de voeling met haar kiezers verloren was. Ze was – en is – een stuk van met Belgisch machtsestablishment geworden in plaats van de emanatie van de verzuchtingen van de gewone volksmens. Deze laatste voelde zich bedreigd door de massale instroom van vreemdelingen. Eerst waren het arbeiders. Dat ging mee door. Deze lieden namen nogal eens het zware werk uit de handen en dat zat comfortabel. Maar gaandeweg kwamen in hun zog ook hun families en begonnen dra hele wijken van Hoboken en Borgerhout te lijken op Marrakech of Casablanca. Mensen voelden zich niet meer thuis in eigen straat en stoorden zich aan de compleet andere levenswijze van de nieuwkomers. Tevergeefs richtten de autochtonen zich naar hun politieke vertegenwoordigers, maar die hadden andere zorgen. Bovendien waren deze laatsten voluit in de ban van een bepaald soort links-kosmopolitisch ideologisch verhaal, waarvan het ultimum volgens hen de vestiging van de multiculturele maatschappij was. Maar wat die multiculturele maatschappij dan in de praktijk te betekenen had, dààr wisten de gewone autochtonen wel meer realistische verhalen over te vertellen.

(…) Het Vlaams Belang (…) bood wel een luisterend oor en speelde zelfs – nogal rauw, maar dat kan hier onbesproken blijven – in op de bezorgde gevoelens van de autochtonen. Omdat de weldenkende zichzelf links noemende ideologen geen antwoord wisten, vonden ze niet beter dat het Vlaams Blok als racistisch en dito te stigmatiseren, waardoor ze de woede van grote delen van de bevolking opriepen en de zaak nog prangender maakten. Maar het Vlaams Blok kon zijn beloften niet waarmaken. De partij werd opgesloten in een heus cordon (…). Dan kwam de fatale fout. In plaats van hun eigen verhaal open te breken en aanvaardbaar te maken voor de modale middenklasse in Vlaanderen, werd de bokshandschoen bovengehaald. Het verhaal werd verruwd, zodat velen zich afgestoten voelden. De partijleiding zelf vond een gezellig onderkomen in het cordon, dat voortaan als een soort levensverzekering kon dienst doen. Een kruik gaat altijd te water tot ze barst en in dit geval verloren de kiezers hun geloof in de mogelijkheden van de intussen tot Vlaams Belang herdoopte partij. Is er in de ideologische verhalen van de modale Vlaamse kiezer inmiddels iets veranderd, waardoor N-VA het Belang überhaupt kan leegzuigen? Ja en neen.

Neen, omdat het nog steeds grotendeels dezelfde autochtone mensen zijn die hun stem uitbrengen en omdat de overlast die de tweede en soms derde generatie verkoopt zelfs nooit zo’n grote vormen aannam: het werd alleen maar erger. Men heeft nooit gezien dat de politie met een heel peloton moest uitrukken om jonge ‘migranten’ op hun plaats te zetten. De eerste nieuwkomers hadden zich immers doorgaans heel koest gehouden, maar hun kinderen en soms kleinkinderen blijken veel minder bescheiden. Ja, omdat de problematiek van de vreemdelingen veranderd is. Vooreerst – het werd al vermeld – gaat het vaak om jongere generaties, die vaak hier geboren zijn. Autochtonen begrijpen maar niet waarom die jongelui zich niet aanpassen: ze hebben hier school gelopen en ze hebben de tijd gekregen. Maar ze werden door een ‘links’ zorgestablishment mispamperd en kregen de hulp van domme wetten tegen het racisme (…).  

Het beleid van de traditionele partijen (…) heeft geen contact met de ware wereld van de modale, hardwerkende Vlaming. En dus keert die zich af van de traditionele machthebbers, waarvan hij niets meer verwacht. De Wever en N-VA in het algemeen hebben dat contact wel weten te maken. En dus neemt N-VA de rol over die destijds het Blok heeft gespeeld. Is dat rechts? Alles hangt af van de definities, maar het best is te kijken naar wat de concrete feiten zijn. Etikettenplakkerij lijkt veeleer op onmacht en dat laten we dus aan de betrokkenen over. Wat N-VA moet doen, is zorgen dat ze niet de fouten maakt van het Blok: zich in de val laten lokken, verruwen en brutaal worden. Essentieel is de zorg om een verzorgd maar beslist discours, dat altijd op de rechten van mensen en volkeren blijft berusten maar in ieder geval altijd de vinger op de wonde legt. (…).”

Dat er “domme wetten tegen racisme” zijn, is een uitspraak die we voor rekening laten van Jaak Peeters. Is er bij hem dan toch iets blijven hangen van zijn Vlaams Blok-periode? Dat de N-VA een rechtse partij is, is geen kwestie van “etikettenplakkerij” maar van analyse van het programma en de voorstellen. Het economisch programma van de N-VA is al wat VOKA vraagt. En zelfs Siegfried Bracke zegt tegenwoordig: “Ik ben rechts nu. So what?” (De Standaard Weekblad, 1 oktober 2011). De N-VA denkt dat nu ze de grootste partij in Vlaanderen is, ze de meerderheid van de Vlamingen vertegenwoordigt. Dezelfde grootspraak als die het VB typeert. De N-VA gaat ook met haar voorstellen over cultuur dezelfde weg op als het VB. De N-VA heeft de overlopende VB’ers niet nodig om een rechtse, pretentieuze partij te zijn. Voornaamste verschil blijft dat het VB van racisme haar handelsmerk maakte, en de N-VA zich daar van afhoudt. Al wordt het uitkijken op dat vlak met de kritiek van de N-VA dat het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding te weinig rekening zou houden met de ‘Vlaamse gevoeligheid’. Dat gaat de richting uit van Filip Dewinter die het Eigen Volk Eerst!-principe belangrijker vindt dan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Filip Dewinter weet intussen dat hoge scores bij verkiezingen niet blijven duren. Bart De Wever (foto) weet dat ook wel, maar alsnog weet niemand wanneer de motor van de N-VA begint te haperen.

De VB-top deed vorige zaterdag nogal luchtig over de resultaten van de jongste kiespeiling. “De prijzen worden aan de meet uitgedeeld”, zei Gerolf Annemans. Dat klopt, maar het ziet er niet naar uit dat er aan de meet nog veel prijzen voor het VB overblijven. 

Het VB zakt in de jongste opiniepeiling van De Standaard en de VRT tot het laagste niveau ooit. Met 8,2 % zakt ze zelfs 1 % onder Groen!. Het VB is meer dan twintig jaar teruggezet in de tijd. Toen het VB met de Zwarte Zondag op 24 november 1991 doorbrak haalde het 10,3 % van de stemmen. Daar blijft het VB nu een stuk onder. De partij wordt ongenadig vermorzeld onder het gewicht van de N-VA (35 %, + 6,8 % ten overstaan van het kiesresultaat bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010). Het VB verliest tegenover diezelfde verkiezingen een jaar geleden 4,4 %, 1/3e van haar stemmen. Stemmen die allemaal naar de N-VA gaan. Veertig procent van de VB-kiezers woont in de provincie Antwerpen. Elders komt de kiesdrempel in zicht. In Vlaams Brabant duikt het VB in deze peiling zelfs onder de kiesdrempel van vijf procent, zodat daar geen enkel mandaat nog te rapen valt. Het aantal mogelijke extra kiezers voor het VB is beperkt tot 20 %.

Filip Dewinter (foto 1) wijt de slechte cijfers voor het VB zoals gebruikelijk aan anderen. Nu: het succes van de N-VA. “Maar dat succes van de N-VA is maar tijdelijk”, zegt Dewinter. Hij wijst erop dat het VB  vroeger ook goede cijfers haalde. “Dat blijft niet duren”, zegt de intussen wat wijzer geworden Dewinter. Maar echt wijzer geworden? Dewinter maakt zich sterk dat het VB de enige partij is die voor Vlaamse onafhankelijkheid opkomt. “De N-VA kiest voor een confederaal discours”, en dat zou in het voordeel van het VB spelen. Maar wij hebben nog geen enkele serieuze enquête gezien waaruit blijkt dat de Vlamingen echt pleiten voor een onafhankelijk Vlaanderen. Voor een versterking van de Vlaamse macht, ja. Voor een onafhankelijk Vlaanderen, neen. Het enquêteresultaat is natuurlijk niet noodzakelijk de uitslag bij de volgende verkiezingen. Ten gunste van het VB pleit dat de partij bij verkiezingen doorgaans beter scoort dan bij peilingen. Tegen het VB pleit dat het VB al jaren bezig is aan een neergang (foto 2, hier een grotere versie van de kiesresultaten en de kiespeilingen de jongste jaren).

Voorbije zaterdag kwam de VB-partijraad bijeen. Vooral om de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 voor te bereiden, maar nogal wat VB-parlementsleden en -personeelsleden zullen ongetwijfeld ook al de rekening gemaakt hebben voor de verkiezingen in 2014. In 2004 haalde het VB met 24,1 % van de stemmen nog 32 Vlaamse parlementszetels binnen. In 2009 waren het er met 15,3 % van de stemmen nog 21. Met de peiling van zaterdag worden dat nog maar 8 zitjes in het Vlaams Parlement. Per provincie is dat van 2004 over 2009 tot nu:

   Antwerpen: 10 – 7 – 3

   Brussel: 3 – 1 – 0

   Limburg: 4 – 3 – 1

   Oost-Vlaanderen: 6 – 4 – 2

   Vlaams Brabant: 5 – 3 – 1

   West-Vlaanderen: 4 – 3 – 1

Niet alleen vermindert het aantal VB-parlementsleden, er valt ook een veelvoud van jobs als VB-personeelslid weg. In 2014 zijn er daarenboven federale en Europese verkiezingen. Het jaar 2014 dreigt voor het VB dan ook het jaar van Der Untergang te worden.