Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vorig jaar juli schorste Geert Wilders  de Vlaming Sam van Rooy als PVV-beleidsmedewerker nadat Van Rooy enkele vrouwen in een boerka in een winkelcentrum in Scheveningen gefilmd had en in een commentaar schreef: “Opeens kwam dat tuig langslopen. Dus besloot ik ze maar gelijk te filmen. Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort geïmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak?” De Standaard berichtte gisteren dat Sam van Rooy nu een job aangeboden kreeg bij het VB. (Foto: Sam van Rooy samen met vader Wim van Rooy)

Vóór hij aan de slag ging bij Geert Wilders’ Partij Voor de Vrijheid (PVV) werkte Sam van Rooy al in Nederland. Als industrieel ingenieur bouwkunde. Van 1 maart 2011 tot 30 september 2011 was Sam Van Rooy voor de PVV-fractie medewerker van de Nederlandse Tweede Kamer. Of hij daarna nog een andere job had, is niet duidelijk. In elk geval jammerde Sam van Rooy laatst op zijn Facebook-pagina dat hij nu al voor de tweede maal onterecht ontslagen is. Het is VB-voorzitter Bruno Valkeniers ter ore gekomen, en die heeft Sam van Rooy nu een job aangeboden.

Bij het VB zal Sam van Rooy in Marc Joris een collega ontmoeten die zich ook al jaren verdiept in de islam. Marc Joris (foto, samen met Filip Dewinter bij een boekpresentatie) is de feitelijke auteur van Filip Dewinters boek Inch Allah?. Sam van Rooy en Marc Joris hebben nog meer gemeen: Marc Joris schreef bijdragen voor het Belgisch Israëlitisch Weekblad; Sam van Rooy schrijft voor de opvolger ervan, Joods Actueel. Deze maand een recensie van het jongste boek van André Gantman. Vrienden onder elkaar, Sam van Rooy en André Gantman. Sam van Rooy tipte Joods Actueel daarenboven deze week nog dat N-VA-kwelgeest Bas Luyten in een Facebook-bericht betreurde dat Hitler zijn werk niet heeft kunnen afmaken.

Zo grof maakt Sam van Rooy het niet, maar in vuilgebektheid heeft hij alleszins geen bijles nodig van het VB. Nadat jazzpianist Jef Neve maandagavond in Reyers Laat getuigde van geweld op homo’s in Brussel, en presentator Lieven Van Gils gespeeld verbaasd reageerde (zie nieuwsitem), schold Sam van Rooy gisteren een hele rij journalisten, televisiepersoonlijkheden en intellectuelen uit voor al wat maar lelijk is omdat ze nog niet (eerder) de homohaat bij moslimjongeren hebben willen zien. Of er een verband is, weten we niet maar gisterenavond was de Facebook-pagina van Sam van Rooy niet meer te vinden op het internet. Bruno Valkeniers zal Sam van Rooy toch niet op de vingers getikt hebben dat ze bij het VB geen tweede geval Bart Debie willen?

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

’t Pallieterke drukt elke week een brief af aan wie hen het meest beroerd heeft. Deze week is het VB-voorzitter Bruno Valkeniers (foto). “Gij verworpene,”

De brief van ‘t Pallieterke, inclusief taalfouten: “Of gij nog veel arbeidsvreugde beleeft aan uw voorzitterschap, betwijfelen wij. Ge hadt het nochtans moeten weten toen ge eraan begon, want het feit dat enkele partijbonzen u als externe zijn komen zoeken, nu zo’n vier jaar geleden, gaf al aan dat binnen de partij zelf niemand de klus durfde klaren. Toen al sluimerde onderhuids de tegenstellingen tussen een aantal personen, visies en strekkingen. Alhoewel de ‘headhunters’ u dat niet met zoveel woorden verteld hebben.

Sinds uw verkiezing tot voorzitter, hebt ge enkel nog maar slecht nieuws mogen incasseren. En bij de jongste peiling zakt uw partij, het Vlaams Belang, al goed onder de tien procent. En wat al helemaal pijnlijk is, Groen! is u voorbijgestoken. Een Groen!-scenario bij een verkiezing (waar u in een aantal provincies geen verkozenen meer zou halen) is met zo’n score geen fictie meer. Hoe komt dat toch? U was de vorige legislatuur de grootste partij in het Vlaams Parlement?

Ach ja, we weten het wel, het is maar een peiling: de foutenmarge, het moment van afname, uw partij doet het altijd minder in de peilingen, we begrijpen dat wel. En er vallen wel wat opmerkingen te maken als we meerdere peilingen vergelijken. (…) Maar ja, zo gaat dat, eens je in de hoek verzijlt waar de klappen vallen, kom er dan maar eens uit. (…) Bestond die mediaboycot vroeger ook al, dan kon men u soms niet negeren als grootste oppositiepartij. Vandaag zwijgt men u meer dan ooit dood en op de koop toe worden de schijnwerpers op uw grootste concurrerende partij gericht. Een dubbele opdoffer.

En dan zijn er die stokebrands die maar blijven olie op het (media)vuur gooien, uw oud-kameraden die in Belfortgroepen en aanverwanten u het leven zuur maken. Het zit u niet mee, u heeeft minstens de schijn tegen. En wat echt telt… je wint daar geen stemmen mee, wel integendeel. Ondertussen groeit de perceptie dat de partij verworden is tot een Antwerps bastion. U mag het misschien anders willen, maar die perceptie leeft wel, zowel bij uw eigen afdelingen buiten Antwerpen, en nog meer bij de buitenwereld zelf.

De twaalf komende maanden wachten u nog meer moeilijke tijden. De samenstelling van de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen staat op het programma, en je mag er zeker van zijn dat dit evenmin zonder elleboogstompen zal gepaard gaan. En dit alles in de aanloop van uw opvolging als voorzitter. Eén kandidaat-opvolger heeft zich al gemeld – geen klein visje – maar ook niet onbesproken. De politieke en organisatorische capaciteiten van de kandidaat zijn algemeen bekend, maar ook zijn macht in de partij. De vraag is nog maar in hoeverre er nog andere kandidaten zich nu nog durven aanmelden. Wat nochtans niet slecht zou zijn, want de kandidaat in kwestie verstevigt de perceptie van Antwerps bastion nog meer. Quod erat demonstrandum?

Hoog tijd dus om ‘alle hens aan dek’ te roepen en alle neuzen in dezelfde richting te zetten en met degelijk parlementair werk u te bewijzen aan de kiezer. Als ervaren schipper weet ge dat ge ook tegen de wind in kunt varen, ook al zullen uw politieke tegenstanders dat meewarig vertalen als ‘zwalpen’. Gij weet wel beter. Daarom, courage, in de moeilijke maanden die u nog resten als voorzitter. Er wachten u nog wilde zeeën met stormen, klippen, zandbanken, orkanen en tsunami’s en hier en daar een mijn. Aftellen dus maar. En vooral hozen, veel hozen.”

Na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 wordt Bruno Valkeniers als VB-voorzitter opgevolgd door Filip Dewinter. Aan hem de eer om na de Vlaamse, federale en Europese verkiezingen in 2014 het VB om te vormen tot een kaartersclub.

Anke Van dermeersch mag VB-fractieleidster in de Senaat worden. Filip Dewinter stopt volgend jaar met het VB-fractieleiderschap in het Vlaams Parlement. Zijn ogen zijn alweer gefixeerd op de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, om nadien waarschijnlijk Bruno Valkeniers op te volgen als VB-voorzitter.

Dat laatste is nog niet zeker. Als Filip Dewinter het wil, wordt hij natuurlijk de nieuwe VB-voorzitter. Tom Cochez schreef in juli al dat de kans groot is dat “Filip Dewinter zelf partijvoorzitter wordt. Wellicht is hij ook de enige die in staat is om zijn partij bij de haren uit het moeras te sleuren.” Maar eerst is er nog het moeras genaamd Antwerpen. In Gazet van Antwerpen legt Filip Dewinter vandaag uit waarom hij na twintig jaar afstand doet van het fractieleiderschap in het Vlaams Parlement. Filip Dewinter: “Ik heb al mijn energie nodig voor de strijd met Janssens en De Wever. Zij  willen er een schijnduel van maken, om dan de dag na de verkiezingen in elkaars armen te vallen. Ik wil hen ontmaskeren en De Wever verplichten om kleur te bekennen. Is hij bereid om met het VB een rechtse coalitie te sluiten en de socialisten na tachtig jaar naar de oppositie te sturen?”

“De N-VA heeft zich altijd uitgesproken tegen het cordon sanitaire. En dus zal ik De Wever blijven achtervolgen, desnoods tot in Timboektoe. In de huidige coalitie heeft hij de ruggengraat van een banaan, op geen enkele manier maakt hij het verschil. Hoe kan hij na vijf jaar collaboratie met Janssens geloofwaardig  zijn als uitdager, als hij niet kiest voor een rechtse alliantie? Ik hoop dat hij mijn uitgestoken hand aanneemt en er niet in spuwt.” En wat na de gemeenteraadsverkiezingen? Filip Dewinter: “Hopelijk wordt ik dan burgemeester of schepen, laten we maar even dromen (lacht). Ik blijf ook lid van het Vlaams Parlement. Maar na de verkiezingen wordt ik niet opnieuw Vlaams fractieleider. Mijn opvolger zal de rit uitzitten tot aan de Vlaamse verkiezingen van 2014. Wie het wordt, dat moet de fractie beslissen. Maar iemand als Joris Van Hauthem komt zeker in aanmerking.” Daarmee is het bijna zeker dat het Joris Van Hauthem wordt die Dewinter opvolgt als fractieleider in het Vlaams Parlement. Iemand als bijvoorbeeld Pieter Huybrechts als fractieleider zou trouwens nogal potsierlijk zijn.

Bruno Valkeniers heeft al laten verstaan dat hij geen kandidaat is om zijn mandaat als partijvoorzitter na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 te verlengen. “En dus komt die plaats vrij voor Dewinter, die zo eindelijk ook officieel partijleider wordt en bovendien na twintig jaar aan een nieuwe uitdaging in zijn politieke carrière kan beginnen”, becommentarieert Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen. “Maar om dit scenario in realiteit om te zetten, moet Dewinter wel eerst een behoorlijk resultaat bij de Antwerpse verkiezingen neerzetten, want een groot verlies van het VB betekent ook gezichtsverlies voor Dewinter (…). In 2006 behaalde het VB (in Antwerpen, nvdr.) 33 % van de stemmen. Die prestatie kan hij – na de opmars van de N-VA en met het duel tussen De Wever en Janssens in het vooruitzicht – onmogelijk herhalen. Een score van 15 à 20 procent is wél haalbaar. Het is de vraag hoe een bijna halvering in de grootste stad van Vlaanderen binnen het VB zal worden ontvangen.”

Nog dit. Het is goed dat Filip Dewinter slechts droomt van het burgermeesterschap of een schepenmandaat in de Scheldestad, en zelf moet lachen met het idee dat hij burgemeester of schepen zou kunnen worden. Maar wie wordt dan wel burgemeester of schepen in Antwerpen? Ludo Van Campenhout (ex-Open VLD) heeft het nog niet toegegeven, maar het staat in de sterren geschreven dat de huidige Antwerpse schepen voor Ruimtelijke Ordening en Sport overstapt naar de N-VA van Bart De Wever. Wordt hij opnieuw schepen? Patrick Janssens (in De Morgen vandaag): “Als ik hoor wie er binnen zijn nieuwe partij al een schepenmandaat is beloofd, denk ik dat de N-VA een absolute meerderheid zal moeten halen.” (Foto: Bart De Wever en Filip Dewinter op de Antwerpse Grote Markt enkele uren na het sluiten van de stemlokalen voor de federale verkiezingen op 13 juni 2010)

Voor Bruno Valkeniers (foto 1) staat er een punt achter het verhaal van de VB'ers die de partij vaarwel hebben gezegd. De geplaagde voorzitter heeft een najaarsprogramma klaar dat alle perikelen moet doen vergeten en moet onderstrepen dat het VB als “visie- en programmapartij al decennialang het gelijk aan haar kant heeft”.

In een opmerkelijke brief aan de VB-kaderleden die De Standaard kon inkijken, zal de lezer vruchteloos speuren naar een soort mea culpa. Valkeniers benadrukt integendeel dat hem geen andere keuze restte dan enkele dissidenten, onder wie Gentenaar Francis Van den Eynde, uit de partij te zetten. Niet dat Valkeniers struikelde over de “kritiek”. Maar de “onverzoenlijke dissidentie” schaadde de “onbaatzuchtige militanten” en kwam alleen de “politieke tegenstanders en het, op dat moment onbestaande, cordon médiatique” ten goede.

“Ach, kritiek zal er altijd zijn'”, zegt Bruno Valkeniers aan De Standaard. “Het is erg moeilijk om goed te doen voor iedereen.” Volgens de VB-voorzitter was het nodig om in vakantietijd, wanneer de partijraad niet samenkomt, de kaders toe te spreken. “De huidige politieke situatie geeft ons gelijk. De francofonie en Vlaanderen zijn niet met elkaar te verzoenen. Elke dag neemt de vervreemding in Vlaanderen toe, door de aanhoudende massale immigratie. En uitgerekend op dat moment heb ik als voorzitter al te lang al te veel energie moeten steken in interne persoonlijke tegenstellingen aan de top van de partij.” Stel je voor dat de VB-voorzitter zich niet had moeten bezighouden met problemen binnen zijn partij, Vlaanderen zou er nu heel anders uitzien.

Behalve Francis Van den Eynde en enkele parlementsleden (zoals Jurgen Ceder en Erik Arckens) moest Bruno Valkeniers ook Frank Vanhecke uitwuiven. De erevoorzitter van het VB en weduwnaar van Marie-Rose Morel kon zich niet langer vinden in de manier waarop de partij werd geleid. In zijn brief noemt Valkeniers Vanhecke niet eens bij naam, laat staan dat hij hem van repliek dient. De voorzitter beperkt zich tot de opmerking dat het “ernstiger ware geweest als ze hun mandaat, dat ze te danken hebben, aan de partij, ingeleverd zouden hebben.”

Om de teleurstellende ervaringen door te spoelen, wil Valkeniers het kader enthousiasmeren voor een druk najaar. “Vlaanderen zal een sterk Vlaams Belang nog steeds nodig hebben.” In september komt er een “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarvan de inhoud aanstaande vrijdag wordt voorgesteld. Voorts wordt het sociaaleconomisch programma van het VB vernieuwd. Het VB wil zich profileren als de “meest sociale partij van Vlaanderen”, waarbij het zich resoluut afzet tegen de Europese Unie, maar ook past voor het neoliberalisme. En waarschijnlijk ook het socialisme.

Het VB richt dit najaar voorts twee symposia in. Een over de positie van de vrouw in de islam, gekoppeld aan de publicatie van een boek daarover van Anke Van dermeersch. En een symposium over het cordon médiatique. En over de media gesproken… In ’t Pallieterke – dat deze week bij wijze van promotie naar enkele duizenden adressen wordt verstuurd – wordt deze week voor het eerst sinds mensenheugenis de Frankrijk-rubriek niet verzorgd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen. Ene ‘Salan’ neemt nu de honneurs waar. Koen Dillen, zoals andere Belfortploegleden op de IJzerwake een dikke week geleden (foto 2, Koen Dillen wel met zijn rug naar de fotograaf), zal toch niet aan de kant gezet zijn bij ’t Pallieterke? We zouden hem missen.

Tom Van Den Troost (foto), tot onlangs nationaal persverantwoordelijke van het Vlaams Belang, stapte midden juni op bij de partij waarvoor hij als 15-jarige voor het eerst enthousiast pamfletten ging bussen en hij ruim 15 jaar actief bleef. Dat de man een vlotte pen heeft, bewijst hij met zijn afscheidsbrief die deze week via de website van de Belfortploeg van Francis Van den Eynde bekend geraakte.

In de aanhef van zijn brief citeert Tom Van Den Troost partijstichter Karel Dillen in het eerste editoriaal van De Vlaamse Nationalist, december 1977: “Wij zijn geen, mogen geen partij zijn zoals de kleurpartijen. Wij moeten bewijzen dat een nieuwe partij niet noodzakelijk een bende tafelspringers, arrivisten, mandaatwellustelingen en regeergeilen hoeft te zijn. Dat het ook anders kan: deze ambitie is de uitdaging aan onszelf.” Tom Van Den Troost gaat dan verder met: “(…) Zoals intussen bekend, gaf ik in juni mijn weloverwogen ontslag als medewerker van het Vlaams Belang. Omdat vele mensen mij daarover de afgelopen weken contacteerden, zet ik – voor wat het waard is – de voornaamste beweegredenen nogmaals op een rijtje.

Vooreerst dit: de beslissing tot ontslag is geenszins ingegeven door persoonlijke motieven of professionele rancune. De verhouding met de directe collega’s was en is immers zeer kameraadschappelijk en mijn positie als medewerker (nationaal persverantwoordelijke, medewerker van de partijvoorzitter, coördinator nationale redactie en Vlaams Belang Magazine) was onbedreigd. De beslissing is louter het gevolg van de pijnlijke vaststelling dat de idealistische strijdpartij van weleer is getransformeerd in een lucratief pensioenvehikel ten behoeve van enkele Antwerpse kopstukken. Want wat voor een partij is het Vlaams Belang vandaag geworden? Een partij die, bijvoorbeeld inzake immigratie, weigert de verpakking van haar (terechte) boodschap aan te passen aan de tijdsgeest (zonder aan radicaliteit in te boeten!) en hoe langer hoe meer een ronduit plat in plaats van radicaal (en Vlaams-nationaal) discours voert.

Een partij waar kopstuk Filip Dewinter na het emotionele vertrek uit het Partijbestuur van erevoorzitter Frank Vanhecke – die als opvolger en vertrouweling van Karel Dillen 12 jaar (!) aan het hoofd van de partij stond – verklaart dat ‘de lucht nu gezuiverd is’. Een partij waar bekwame en hardwerkende mandatarissen (Bruno Stevenheydens, Karim Van Overmeire) schouderophalend naar de uitgang worden begeleid, terwijl onbekwame kruipdieren worden gehandhaafd (sommigen meermaals gecoöpteerd) en zelfs beloond met vetbetaalde commissievoorzitterschappen. Dat gedreven en idealistische parlementsleden (zoals Luk Van Nieuwenhuysen) na hun vertrek worden vervangen door mouwvegende carrièristen wier parlementaire activiteit omgekeerd evenredig is met het alcoholpercentage in hun bloed, zegt ter zake zeer veel over de complete desintegratie van de partij.

Een partij waar monumenten die méér dan een steentje hebben bijgedragen aan de Vlaamse Beweging en het succes van het Vlaams Blok/Vlaams Belang (Francis Van den Eynde en co) vanwege de huidige partijtop enkel nog op minachting kunnen rekenen. Een partij waar elke kritische stem vakkundig wordt gesmoord. Een partij waar gelogen en bedrogen wordt, en waar sommige (personeels)leden zich werkelijk álles kunnen permitteren, enkel omdat ze tot de juiste clan behoren – dit terwijl vele honderden goedmenende militanten zich belangeloos inzetten en daarvoor geen enkele (financiële) compensatie verwachten, wel integendeel.

En tot slot, maar niet in het minst: een partij waar – zeer zacht uitgedrukt – niet als een goede huisvader wordt omgesprongen met financiële middelen. Wie dergelijke wanpraktijken aan het licht brengt – en vooral: wijst op de verantwoordelijkheid van de Grote Leider (zoals Marie-Rose Morel deed) – wordt op een schandalige manier vernederd en op een zijspoor gezet. Zo’n partij, waar mensen door meerdere leden uit de directe entourage van Dewinter openlijk en met zoveel woorden dood worden gewenst, is mijn partij niet meer.

De rol van Bruno Valkeniers in dit alles is die van een ijdele keizer zonder kleren, een weliswaar politiek compleet onbekwame maar veeleer tragische figuur zonder ruggengraat die van de échte baas in een zandbakje mag spelen zolang hij braaf is – al mogen zijn leugenachtigheid en zijn verantwoordelijkheid voor de marginalisering van het Vlaams Belang zeker niet onder de mat worden geveegd. Bij het begin van zijn voorzitterschap stelde Valkeniers herhaaldelijk dat hij ‘niet in de politiek was gekomen om vrienden te maken’: dat is meteen ook de énige missie die hij succesvol heeft volbracht.

Iedereen met gezond verstand kan vandaag niet anders dan vaststellen dat dit Vlaams Belang is verworden tot de loutere carrièreplanning van een aantal Antwerpse kopstukken en hun volgelingen. Daar kan en wil ik niet langer deel van uitmaken. De woorden die Frank Vanhecke eind januari 2010 al op zijn weblog neerschreef, zijn vandaag meer dan ooit actueel: ‘Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig.’ Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben en blijf overtuigd Vlaams-nationalist. Met velen onder u – sommigen nog in, maar steeds meer buiten de partij – ben ik al vele jaren bevriend, en ik hoop dat ook te blijven.”

Met het nieuws uit Noorwegen is het naar de achtergrond verzeild, maar in Gazet van Antwerpen gaf Bruno Valkeniers vorige week zaterdag voor het eerst toe dat hij de grote ambities die hij had als nieuweVB-voorzitter niet heeft kunnen realiseren. Omdat hij teveel moest bezig zijn met interne problemen. In een interview op Radio 1 donderdagmorgen bevestigde Bruno Valkeniers dat na afloop van zijn huidig mandaat als voorzitter, dus na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012, verjonging aan de top van het VB mogelijk wordt.

De GvA-reporter werd ontvangen in de veranda van Bruno Valkeniers’ villa aan de rand van park Den Brandt, aan de rijke kant van Antwerpen. Op dezelfde plaats kondigde Bruno Valkeniers in juni 2006 zijn intrede in de politiek aan. Bruno Valkeniers wilde het VB verruimen, de stijl veranderen en er een beleidspartij van maken door bruggen te leggen naar andere partijen. “Ofwel wordt het VB zo groot dat het net als de PS het hele land blokkeert, ofwel gaat het cordon sanitaire aan diggelen en komt er een breed Vlaams-nationalistisch front”, voorspelde Valkeniers. Bruno Valkeniers werd achtereenvolgens gemeente- en provincieraadslid, Kamerlid en – op 2 maart 2008 – VB-voorzitter. Sindsdien liep ongeveer alles mis wat mis kon lopen: de partij ging erop achteruit bij de Vlaamse en bij de federale parlementsverkiezingen, er was een langlopende ruzie met Marie-Rose Morel waarbij de publieke opinie partij trok voor de Schotense diva, en kaderleden trokken met slaande deuren weg uit het VB. Voor het eerst geeft Bruno Valkeniers toe: “Ik had inderdaad grote ambities, maar ik heb die niet kunnen realiseren, onder meer omdat ik teveel bezig moest zijn met onze interne problemen.”

Hij zegt het nog niet met zoveel woorden, maar het is duidelijk dat Bruno Valkeniers op zoek is naar de exit. In zijn plaats zouden wij hetzelfde doen. Bruno Valkeniers over de voorzitterschap dat door Anke Van dermeersch geclaimd wordt in Dag Allemaal. Waarom ze dat doet? “Persoonlijke ambitie zeker? Als het dat is, kan ik het alleen maar toejuichen. In elke partij zijn er mensen die zich geroepen voelen tot het voorzitterschap en die dat publiek maken, dat is hun goed recht. Meer wil ik er niet achter zoeken. Mijn mandaat loopt tot na de verkiezingen van oktober 2012. Daarna moeten zowel de partij als ik klaar zijn om de opvolging te regelen.” Over de kwaliteiten van Anke Van dermeersch als partijvoorzitter wil Bruno Valkeniers zich niet uitspreken. “Maar ze heeft wel gelijk als ze zegt dat we aan verjonging moeten werken. En daarbij kan ik als 56-jarige geen uitzondering maken voor mezelf. Verjonging blijft mijn prioriteit. Er zullen in het komende jaar nog signalen volgen.”

“Wat die vernieuwing betreft, daar zijn we volop mee bezig. Op dit ogenblik zijn tientallen VB-jongeren – waarvan een derde vrouwen – enthousiast bezig met de heractivering van de partij (foto: De Vlaams Belang Jongeren de voorbije dagen op zomeruniversiteit in Kroatië, met als eerste lesgever… Filip Dewinter). In het najaar staan we er weer. We organiseren dan een grote affichecampagne in heel Vlaanderen waarover gesproken zal worden. Er komen ook initiatieven rond B-H-V en de positie van de vrouw in de islam (dit laatste gekoppeld aan een boekje over dit thema gepubliceerd door… Anke Van dermeersch, nvdr.). Ondanks een cordon sanitaire en mediatisatie, dat een schande voor de democratie blijft, gaan we weer aan politiek doen. Maar eerst moeten we intern orde op zaken stellen. Ik heb de voorbije jaren bepaalde zaken niet kunnen realiseren omdat ik teveel bezig moest zijn met bemiddelen. De rest van mijn mandaat wil ik naar de toekomst kijken.”

Voor kritiek op de macht van Filip Dewinter ben je bij Bruno Valkeniers niet aan het juiste adres. Bruno Valkeniers: “Filip is een van onze meest actieve politici, zoniet dé meest actieve. Kritiek op Filip mag, maar dan moet die wel komen van mensen die even actief zijn als hij. Overigens heb ik zware beslissingen moeten nemen om hem een aantal van zijn activiteiten te laten doorgeven aan anderen, zoals bijvoorbeeld de interne organisatie van de partij.” Op de website van het VB staat anders nog altijd dat de Dienst Organisatie onder leiding van Filip Dewinter staat. Is Bruno Valkeniers van het type chef dat denkt dat omdat hij een beslissing genomen heeft, dit ook zonder slag of stoot uitgevoerd wordt? We noteren ook nog dat het VB naar de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar gaat “met een ongewijzigd programma en op een stijlvolle manier”.

Bruno Valkeniers zwaait nog niet met zijn armen zoals Koning Albert II bij zijn 21 juli-toespraak, maar je merkt wel een zekere kwaadheid bij de VB-voorzitter als het discours van zijn en soortgelijke partijen gelinkt wordt aan de gruweldaden van Anders Behring Breivik (foto 1). Er zijn daar nochtans interessante opiniebijdragen over geschreven in Vlaanderen en Nederland.

 Bij elke gelegenheid, gisterenmorgen nog op Radio 1, herhaalt Valkeniers de quote “Hij is geen geestesgenoot maar een geestesgestoorde”, en zo vaak als hij maar kan zegt Valkeniers met trillende stem dat Breivik een “gek” is. De Nederlandse hoogleraar forensische psychiatrie Hjalmar van Marle, een autoriteit in zijn vak, heeft het manifest van Breivik en zijn levensgeschiedenis doorgenomen en concludeert dat niets wijst op een mankement in Breiviks geest, op een persoonlijkheidsstoornis. Zijn Belgische collega gerechtspsychiater Johan Baeke heeft voorlopig diezelfde indruk. Johan Baeke (in De Morgen): “Ik zat te wachten tot alweer de labels ‘psychisch ziek’, ‘gestoord’, ‘gek’, ‘psychiatrisch gestoord’ zouden worden bovengehaald. Dat is zo gemakkelijk en veilig. Zeker bij zo’n enorme gruwel. Maar het zegt meer over ons als maatschappij dan over Breivik. (…) Op die manier scheppen we afstand en is er geen enkel verband met ons, ‘normale’, ‘gezonde’ mensen. Nochtans worden de meeste misdaden, ook moorden, begaan door psychische normale mensen. Het kwaad dat Breivik vertegenwoordigt duwen we met die labels zover mogelijk van ons af, want hij is zeer dichtbij. Hij is Europees, blank, gemiddeld. Wanneer Afghaanse fanatici mensen doden uit overtuiging zoeken we geen psychiatrische labels, want dan is verschil met onszelf al groot genoeg.”

Is Breivik dan vooral een politiek fanaticus? Johan Baeke: “Dat zeker. Hij heeft een wereldbeeld opgebouwd vanuit bepaalde politieke ideeën en is daar zeer ver in gegaan, heeft dat zeer letterlijk uitgevoerd. Maar fanatisme is geen ziekte en strijden tegen de moslimkolonisatie is geen gestoord, buitenissig wereldbeeld. Het wordt een met de dag couranter en meer aanvaard idee. Ik hoor bijna dagelijks kleine voorbeelden van moslimhaat. Dat is een verschil met psychiatrische patiënten met een doorgaans zeer specifieke en vaak uiterst bizarre waan die niemand deelt en waar ze doorgaans ook geen agressieve daden aan koppelen.” Zijn advocaat noemt hem wel ‘krankzinnig’. Johan Baeke: “Tja. Wat moet die man anders zeggen, in zo’n hopeloze zaak? Hij hoopt ontoerekeningsvatbaarheid te pleiten, wat ik in zijn plaats ook zou proberen. Maar die stelling is geen conclusie van een psychiater. (…) Als hij psychisch ziek is, is een waanstoornis de meest voor de hand liggende stoornis. Ik heb een vermoeden dat het niet zo is. Ten eerste omdat zijn gedachtegoed niet zo uitzonderlijk vreemd is maar zelfs populair. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werden brave huisvaders moordmachines omdat een bevolkingsgroep in de brede maatschappij ontmenselijkt werd. Dat soort propaganda maakt het gemakkelijker tot moord over te gaan, om morele principes overboord te gooien om de idealen te verzilveren. Ten tweede komt Breivik intelligent, vastberaden, doelgericht en coherent over en lees ik dat hij een normale jeugd had en ook uitging met vrienden en meisjes versierde. Dat wijst allemaal op een ‘normale’ ontwikkeling zonder voorgeschiedenis van psychische ziekte. Ook lijkt hij erg kil  en berekend. Dat is meestal niet zo met patiënten met een waanstoornis, die zijn eerder warm.”

Over de psyche van Bruno Valkeniers willen we ons niet uitspreken, hij blijft echter de ranzige quotes van Filip Dewinter verdedigen. “Anders halen wij nooit de media”, is Valkeniers’ argument. Steevast duikt dan de quote ‘Waar is de poen van uw pensioen? In de pocket van Mohammed’ op. Het is een uitspraak van Filip Dewinter op een verkiezingscongres op 24 mei 2009 (foto 2). Zou de pers daar afwezig blijven, veertien dagen vóór Vlaamse en Europese verkiezingen? Neen. Zou de pers daar dan niets over schrijven? Het is weinig waarschijnlijk, tenzij er echt niets belangwekkend gezegd wordt. Wat wel zeker is: in een verslag zal de opvallendste quote geciteerd worden. Bij het VB valt dan de keuze op de pocket van Mohammed-quote. Filip Dewinter had ook kunnen zeggen: “Het is dankzij de toestroom van Marokkanen en Turken naar onze mijnen en staalindustrie dat we ons land in een zekere welvaart hebben opgebouwd. Het zal ook door het aan het werk zetten van de – nu nog vooral werkloze – allochtone jongeren zijn dat onze pensioenen verzekerd kunnen blijven.” Als Dewinter dát had gezegd, het zou gegarandeerd evengoed de media gehaald hebben. En trouwens een stuk dichter bij de waarheid liggen dan die pocket van Mohammed-uitspraak.

Dat het VB geen ranzige uitspraken nodig heeft om met haar verkiezingscongres in de media te komen bleek overigens daags tevoren. In Het Nieuwsblad werd Dewinter de zaterdag voor het congres geïnterviewd. In plaats van daar het Vlaamse en Europese verkiezingsprogramma uitvoerig uit de doeken te doen, gebruikte Dewinter de krant om een andere karakterisering van moslims weg te geven. Dewinter zei er dat ‘moslim’ een letterwoord is voor ‘Met Ons Samen Leven Is Moeilijk’. Dewinter doet geen ranzige uitspraken om persaandacht te krijgen. Wanneer hij al persaandacht heeft, gebruikt hij het om ranzige uitspraken te doen.

Jurgen Ceder mag dan wel een njet gekregen hebben op zijn vraag om vervroegde voorzittersverkiezingen bij het VB, intussen blijft men wel zagen aan de poten onder de stoel van VB-voorzitter Bruno Valkeniers.

Anke Van dermeersch (foto 1, samen met de belaagde Bruno Valkeniers) liet veertien dagen geleden in Dag Allemaal weten dat ze aasde op de voorzittersstoel van het VB. Het is tijd voor een ‘tussengeneratie’ zie de Miss België 1991, en ze vond zichzelf best geschikt als VB-voorzitter vooraleer Barbara Pas (huidig voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, VBJ), Tom Van Grieken (NSV-praeses, pas toegevoegd als extra bestuurslid van de VBJ) of Maarten Seynaeve (VB-gemeenteraadsfractieleider in Kortrijk en sinds oktober 2004 medewerker van de VB-Senaatsfractie) de volgende VB-voorzitter wordt. De namen van deze mogelijke VB-voorzitters na Anke Van dermeersch werden geciteerd door Anke ‘Blonde Bambi’ Van dermeersch in een commentaar in Het Nieuwsblad.

Intussen is Anke Van dermeersch ook kandidaat om Jurgen Ceder op te volgen als VB-Senaatsfractieleider. Na het vertrek van Jurgen Ceder bestaat de VB-Senaatsfractie nog uit vier leden: Yves Buysse (maar dat is een vriend van Frank Vanhecke), Filip Dewinter (aan de Senaat toegevoegd vanuit het Vlaams Parlement waar Dewinter al VB-fractieleider is), la Anke Van dermeersch (trouwe bondgenoot van Filip Dewinter en Antwerps gemeenteraadslid) en Bart Laeremans (die door iedereen beschouwd wordt als het beste VB-parlementslid). Benieuwd wie het haalt. Het wordt in elk geval een armere VB-Senaatsfractie. Door het vertrek van Jurgen Ceder verliest de fractie elk jaar 155 000 euro extra betoelaging: 89 000 euro werkingsmiddelen en 66 000 euro voor loonkosten van medewerkers.

Volgens De Standaard zou ook VB-Kamerlid Rita De Bont interesse hebben voor het VB-voorzitterschap. Voor het grote publiek is de Mortselse een onbekende, en ook in de Wetstraat valt ze niet op. Ze heeft echter wel ervaring met voorzitterschappen. Rita De Bont is stichtend voorzitter van de Marnixring Max Wildiers, een Vlaamse serviceclub waar tot dan enkel mannen lid van waren, en was vanaf 2004 voorzitster van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), tot ze in 2007 daar weggehaald werd door Gerolf Annemans om op de Antwerpse Kamerlijst te figureren. Vorige zondag was ze spreekster op de 11-juliviering van het VB-Boom, samen met Gerolf Annemans en Filip Dewinter (foto 2).

Bruno Valkeniers zou zeker tot na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 VB-voorzitter blijven. Hij zou wel hebben laten verstaan dat hij bij een nederlaag opstapt. Volgens Het Laatste Nieuws dreigt de stoel van Bruno Valkeniers echter al vroeger te kantelen. Valkeniers’ – naar verluidt riant betaalde – speechschrijver Johan Sanctorum (foto 3) zou amper vijf dagen na de verkiezingsoverwinning van Bart De Wever vorig jaar zijn diensten aangeboden hebben bij de N-VA. Toen een secretaresse hem wees op de sollicitatieprocedure stuurde de tekstschrijver van Bruno Valkeniers op 22 juni 2010 een vlammende mail naar Bart De Wever om zijn verontwaardiging te uiten over het feit dat hij samen “met beginners” selectieproeven moest doorlopen. Het gebrek aan loyauteit van Johan Sanctorum volgt op de onthulling dat hij onder de naam Annick Verbauwen al dan niet in opdracht van zijn baas in ’t Pallieterke voortdurend Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke de vernieling inschreef en zijn baas bejubelde. 

Volgens Het Laatste Nieuws kan het gebrek aan loyauteit van zijn tekstschrijver “de doodsteek betekenen voor voorzitter Valkeniers”. De kans dat dit Bruno Valkeniers inderdaad zijn kop kost, lijkt ons echter klein. Filip Dewinter zag alvast geen probleem in de combinatie tekstschrijver voor Bruno Valkeniers zijn en wat Johan Sanctorum als Annick Verbauwen in ’t Pallieterke schreef. Dat Johan Sanctorum zijn diensten ook aanbood bij de N-VA, wie kan hem dat kwalijk nemen? “Er moet brood op de plank komen.” Dat antwoordde Bruno Valkeniers ook al toen een VB-gemeenteraadslid ervan beschuldigd werd nazi-tattoos te plaatsen.

De aankondiging van Frank Vanhecke (foto 1) dat hij op 11 juli opstapt bij het VB als de Belfortploeg niet terug geïntegreerd wordt in het VB, én Johan Sanctorum en zijn opdrachtgever(s) niet aan een tuchtprocedure onderworpen worden voor het vuile werk bij ’t Pallieterke, stemt de overblijvenden bij het VB tevreden.

Intussen zijn meer en meer bewijzen opgedoken dat Johan Sanctorum, Vlaams cultuurfilosoof en tekstschrijver van Bruno Valkeniers, inderdaad ‘Annick Verbauwen’ is. Apache ontdekte het door de identieke IP-adressen van ‘Annick Verbauwen’ en Johan Sanctorum bij mails naar de redactie van Apache, wij wezen eerder al op de opvallende band tussen fakefiguur Hilde De Breuckere en Johan Sanctorum, lezers van Apache ontdekten de gelijkenis tussen de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ en ene ‘Sadie’. Media-analist Frank Thevissen ontdekte foto’s van ‘Sadie’ in hetzelfde kleedje als ‘Annick Verbauwen’. Wij ontdekten de licht erotische reeks foto’s waaruit de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ is geknipt: de tweede foto bovenaan van ‘Sadie’. Vergelijk maar, en zie wie toevallig als een van haar Facebook-vrienden opduikt.

Tanguy Veys dus, al krijgt die er deze week van langs in een artikel van ‘Annick Verbauwen’ in  ’t Pallieterke. Dat Filip Dewinter zich geroepen voelt de Joodse en Israëlische zaak te verdedigen is volgens ‘Annick Verbauwen’ “wellicht vooral een electorale rekensom, voor de christelijk-fundamentalistische Tanguy Veys (VB-Gent, waar toch weinig Joodse stemmen te rapen vallen) veeleer een gevolg van te veel wierook opsnuiven.” Volgens ‘Annick Verbauwen’ zouden “Dewinter en gezellen (…) beter wat afstand houden, deze kwestie verdeelt nodeloos zijn partij (…). Het vormde een kapstok voor de pijnlijke clanoorlog in Gent (waar Bruno Valkeniers en de partijraad overigens correct hebben gehandeld).”

Bruno Valkeniers (foto 2) reageerde gisteren “verwonderd” op het ultimatum van Frank Vanhecke. Van excuses of de intrekking van het ontslag van de Belfortploeg kan volgens hem geen sprake zijn. De VB-voorzitter betreurt de timing van de uitval van zijn voorganger. “Die komt net op een ogenblik dat de partij in het licht van de nota-Di Rupo meer dan nodig is en zich op de politiek moet concentreren.” Bruno Valkeniers stelt nog dat het binnen de partij geweten was dat Johan Sanctorum hem als partijvoorzitter adviseerde. Het Apache-artikel staat volgens Valkeniers “vol halve waarheden en volledige leugens”. Wat dan toch waarheid zou zijn, en wat niet waar zou zijn, vertelt Valkeniers er niet bij.

De soldaten staan te juichen voor de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op te stappen bij het VB. “Ga (…). Ook en vooral als het u niet aanstaat”, zegt Limburgs VB-parlementslid en VB-partijbureaulid Bert Schoofs op Facebook. Onder andere Wim Van Osselaer, Antwerps VB-gemeenteraadslid en medewerker van Filip Dewinter, ‘vindt dit leuk’. Maar ontslagnemend VB-persverantwoordelijke, en vriend van Frank Vanhecke, Tom Van Den Troost antwoordt dat zelfs als Schoofs “op een trapladderke gaat staan” hij nog niet tot aan de hielen van Frank Vanhecke komt. Voorpost-persverantwoordelijke, en VB-personeelslid, Björn Roose is terug wakker en hij heeft “voor de ratten die het schip tot zinken proberen te brengen (door er eerst gaten in te knagen en het dan met veel poeha te verlaten)” een passend plaatje: Den boom in van Katastroof.

Intussen heeft Jurgen Ceder, vriend van Frank Vanhecke, VB-fractieleider in de Senaat en hoofd van de juridische dienst van het VB, bevestigd dat hij zich beraadt of hij nog bij het VB blijft. Misschien moet Bruno Valkeniers aan zijn binnenkort volledig uitgezuiverde partij maar eens een nieuwe naam geven: van Vlaams Blok naar Vlaams Belang, en binnenkort: Katastroof. Liedjes om de filmpjes van de nieuwe partij te ondersteunen zijn er al.