Anti-Fascistisch Front / Verzet

Interviews voor weekbladen die om druktechnische redenen pas een paar dagen later verschijnen dan wanneer je je ziel hebt blootgelegd. Het is een merde voor sommige politici. Neem nu Filip Dewinter die het voorbije weekend en maandag er alles voor over had – desgevallend zou hij zelfs opzij stappen als lijsttrekker – opdat de N-VA in Antwerpen toch maar samen met het VB zou besturen. In een gisteren verschenen interview in P-magazine betreurt Dewinter dat hij ooit pogingen heeft ondernomen om het cordon sanitaire te doorbreken.

Filip Dewinter: “In 2004 heb ik mensen als Jurgen Verstrepen en Marie-Rose Morel zelf binnengehaald om de partij te verbreden en het cordon sanitaire te breken. Het vreemde is dat Frank daar in het begin veel kritischer tegenover stond dan ik. In het begin moest ik hem ervan overtuigen om die mensen een kans te geven. Maar na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 zag ik in dat die verbredingsoperatie de foute strategie was om het cordon te breken. Het was naïef om ons programma af te zwakken, want de traditionele partijen zouden het ons nooit gegund hebben. Niet dat ze zo’n afkeer hebben van onze standpunten - dat is maar toneel. Ze willen vooral de macht niet delen. De komst van de nieuwkomers viel ook slecht bij mensen die al jaren hun strepen hadden verdiend in de partij en ook hoopten op hun kans. Zij hadden de tocht door de woestijn gemaakt en de kamelen op hun rug gedragen, terwijl anderen met de draagstoel en de waaier naar de oase werden geleid, om daar even te komen zeggen hoe het moest. Dat gaf spanningen. Ik heb daar veel uit geleerd. Voortaan geef ik liever de kans aan een mindere god uit eigen rangen dan aan een nieuwkomer waarvan je niet weet wat je eraan hebt.”

Het was een foute strategie om te proberen het cordon sanitaire van zich af te schudden. Waarom Bart De Wever dan stalken om het VB als bestuurspartner, desnoods als gedoogpartner, te klinken aan de N-VA? En: liever een kans geven aan een mindere god uit eigen rangen dan aan een nieuwkomer. Maar welke nieuwkomer zou nog naar het VB willen gaan? Intussen blijft het VB zitten met “mindere goden”. We begrijpen nu waarom Tom Van Grieken van zijn nieuw Vlaams Belang Jongeren-bestuur nog niet meer heeft willen vrijgeven dan foto’s van de bestuursleden.

Op de cover van P-magazine (foto 1) wordt Dewinter geciteerd met: “Ja, ik heb fouten gemaakt tegenover Frank en Marie-Rose”. Dat gaat over de persoonlijke relatie. Dewinter gaat geen initiatief nemen om de sfeer tussen hem en zijn jeugdvriend op te klaren, maar ooit zullen ze wel eens praten met elkaar. Filip Dewinter: “Frank en zijn entourage (foto 2) delen uiteindelijk dezelfde idealen als ikzelf. Ooit zullen we toch alle krachten moeten bundelen om voor de Vlaamse onafhankelijkheid te gaan. Dan hebben we niet meer de luxe om mekaar in de haren te zitten omwille van wat er jaren geleden is gebeurd. Het enige wat ik hem verwijt is dat hij heeft opgeroepen om voor N-VA te stemmen. Dát is iets dat er bij mij niet in kan. Wrong or right: my country! Hij heeft onze partij mee opgericht, hij is er jaren mee opgestaan en gaan slapen, ideologisch vertellen wij hetzelfde verhaal. Al de rest is vergeten en vergeven, maar daar wil ik met hem ooit eens een hartig woordje over praten.”

Je mag van Dewinter alles zeggen (Filip Dewinter ook nog in P-magazine deze week: "Intussen ben ik gewoon geraakt aan die beledigingen. Eens je een imago hebt, raak je daar toch niet meer vanaf. Het heeft dus geen zin om er krampachtig tegenin te gaan. Ik beleef hoe langer hoe meer pret aan mijn rol van het grote zwarte monster."), maar je mag niet oproepen om te stemmen voor de partij waar Dewinter graag zijn kar aan vasthaakt.

N-VA-kopstuk Jan Jambon (foto 1) was het voorbije weekend duidelijk: voor de N-VA kan coalitievorming met het VB nergens. Jan Jambon (in De Zondag van 15 april): “Als we dat in één gemeente zouden doen, krijgen we problemen in andere gemeenten. We zullen dus geen akkoorden sluiten met die partij. Vlaams Belang heeft een vijand gemaakt van één bevolkingsgroep, namelijk van iedereen die de islam aanhangt. Wij geloven niet in dat maatschappijbeeld.”

“De harde lijn heeft het gehaald bij Vlaams Belang”, vulde Bat De Wever gisteren aan in De Morgen. “De pleitbezorgers van de verzachting werden aan de deur gewerkt. Zo zet het Vlaams Belang zich onder leiding van Dewinter vast in de steriliteit. Jammer voor zijn kiezers. Dewinter doet trouwens niks anders dan de N-VA aanvallen om daarna de afgewezen deerne uit te hangen.  Dat is een hypocriet spelletje. Meer heb ik daar niet over te zeggen.” Bart De Wever heeft gelijk als hij het VB een “hypocriet spelletje” verwijt. Daarover morgen of later deze week trouwens meer op deze blog. Bart De Wever vergist zich als hij denkt dat Frank Vanhecke en anderen die “aan de deur” werden gezet écht zachten zijn (foto 2: Bart De Wever en Frank Vanhecke bij de begrafeinis van Marie-Rose Morel). Vorige week verwierp Frank Vanhecke op zijn blog de kritiek op het illegalenmeldpunt van Filip Dewinter en veroordeelde hij het standpunt van de Orde van Vlaamse Balies over dat meldpunt.

Frank Vanhecke: “Het (= de klikwebsite van Dewinter, nvdr.) is mijn ding niet; dat soort stunten brengen geen aarde aan de dijk en bevestigen enkel het beeld van de partij die het zelf ook onmogelijk maakt om anderen tot overleg en samenwerking te bewegen. Maar kunnen we a.u.b. redelijk blijven? Het hysterische gehuil van politiek correcte commentatoren die er onmiddellijk de jaren '30 en '40 bijhalen is zielig en heel erg dom. Wie de misdaden van totalitaire regimes in oorlogsomstandigheden vergelijkt met het opstarten van een website van een kleinere oppositiepartij waarop mensen hun klachten kwijt kunnen over illegaliteit, is niet goed snik.”

Frank Vanhecke bekritiseert Filip Dewinter, maar dan meer als persoon. Frank Vanhecke: “Wie er zich toe verlaagt met een ordinaire dubbelgangster van Sarah Palin te poseren en dat paginagroot laat afdrukken in het partijblad alsof het over de échte Sarah Palin gaat, is trouwens tot àlles bereid om nog eens in het nieuws te komen.”  Maar nog erger vindt Vanhecke de reactie van de Orde van Vlaamse Balies: “Dat nu zelfs de Orde der Vlaamse Balies zich ‘werkelijk verbolgen’ noemt over de kliksite heeft mij dan weer verbolgen. Bij mijn weten kwam er nog nooit een dergelijk krasse veroordeling van de Orde der Vlaamse Balies over de de facto straffeloosheid die zovele zware criminelen in dit land genieten.”

Ieder zijn beroep. Zelfs de BBET-verdachten hebben recht op een advocaat. Ook al worden zij gedwongen soms op een lachwekkende manier hun verdediging te voeren. Maar goed, we hebben het begrepen. Frank Vanhecke komt niet overeen met Filip Dewinter, maar heeft nog meer problemen met kritiek op Filip Dewinter van Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding-directeur Jozef De Witte en met gelijkaardige kritiek van de Orde van Vlaamse Balies. Bart De Wever doet er goed aan zich niet te vergissen in ‘pleitbezorgers van de verzachting’ als Frank Vanhecke. Of zit Bart De Wever op dezelfde lijn als Frank Vanhecke: kritiek op Filip Dewinter, maar nog meer kritiek op de critici van Dewinter? Het zou goed zijn als Bart De Wever daar klaarheid over schept.

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Als we Bart De Wever mogen geloven zet Elio Di Rupo ons land op weg naar Griekenland. Volgens moppersmurf De Wever moet er meer gesaneerd worden, en moet men niet afkomen met nieuwe belastingen voor het bedrijfsleven en de middenklasse. “Fout”, zegt politicoloog Pierre Verjans in een goed onderbouwd opiniestuk. “Niet de sociale staat deed Griekenland de das om maar een mix van uit de hand gelopen uitgaven, fiscale privileges, corruptie, gebrek aan burgerzin en statistische fraude.”

Intussen kreeg de nieuwe Griekse regering onder leiding van de voormalige bankier Lucas Papademos het vertrouwen van het Griekse parlement. Twee socialistische parlementsleden stemden tegen. Niet omdat ze tegen de voorgestelde besparingen zijn, maar omdat ze het niet eens zijn met de aanwezigheid van de kleine rechts-nationalistische LAOS-partij in de regering. De stemmen en invloed van LAOS heeft men niet nodig. De andere regeringspartijen, de socialisten en de conservatieven, hebben samen een ruime meerderheid in het Griekse parlement. LAOS (Laikos Orthodoxos Synagermos) heeft in het Grieks parlement slechts 15 zetels, op in totaal 300 parlementszetels. Het partijtje werd in 2000 opgericht nadat Georgios Karatzaferis gedwongen werd de (veel grotere) conservatieve partij Nea Dimokratia te verlaten. Zeker aanvankelijk maakten nogal wat extreem-nationalistische en fascistische elementen deel uit van LAOS. De belangrijkste programmapunten van de partij zijn het niet toelaten van Turkije tot de Europese Unie, een ‘realistische immigratiepolitiek’, verzet tegen het Verdrag van Lissabon (de ‘grondwet’ van de Europese Unie), en een drastische verlaging van de belastingen voor particulieren en kleine ondernemingen.

LAOS mag in de persoon van Makis Voridis (47 j.) de nieuwe minister van transport leveren. Makis Voridis is een goede vriend van voormalig VB-voorzitter Frank ‘Stem op N-VA’ Vanhecke. Frank Vanhecke leerde Voridis kennen als jongerenvoorzitter van het extreemrechtse EPEN, een in 1984 door Georgios Papadopoulos opgerichte partij. Georgios Papadopoulos is de kolonel die de militaire staatsgreep op 21 april 1967 leidde, waarna Griekenland tot 1974 kreunde onder een militaire dictatuur. Het kolonelsregime. Op 23 augustus 1975 werden Papadopoulos en zeven anderen militairen ter dood veroordeeld, wat even later omgezet werd in een levenslange gevangenisstraf. Maar echt levenslang was dat blijkbaar niet, want in 1984 kon Papadopoulos een eigen partij oprichten met Makis Voridis als jongerenvoorzitter. Enkel bij de Europese parlementsverkiezingen in 1984 kon EPEN een verkozene bekomen. In 1994 richtte Makis Voridis vervolgens zijn eigen rechtse partij op, het Helleens Front. Bij landelijke verkiezingen in 2004 behaalt de partij haar beste electoraal resultaat: 0,1 % van de stemmen (nul komma één percent).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 staat Makis Voridis op de LAOS-lijst in Athene, en wordt hij verkozen als gemeenteraadslid in de Griekse hoofdstad. Makis Voridis valt opnieuw in de prijzen als hij in 2007 met 8 663 stemmen verkozen wordt als LAOS-parlementslid. En nu valt deze advocaat nog eens in de prijzen als minister van transport. Een paar weken geleden belde Voridis Frank Vanhecke op. Ze hadden elkaar niet meer gezien sinds het overlijden van Marie-Rose Morel begin dit jaar, en ze spraken af om het eerste weekend van december in Parijs samen te komen bij Europarlementslid Carl Lang, tot 2008 lid van Jean-Marie Le Pens Front national (FN). Of die samenkomst nu nog doorgaat, is onduidelijk. “Hij zal wel andere zaken aan zijn hoofd hebben”, zegt Frank Vanhecke. Een paar dagen geleden effende Makis Voridis mee het pad voor Frank Vanheckes lidmaatschap van de EFD-fractie in het Europees Parlement. LAOS heeft twee Europarlementsleden lid van die EFD-fractie. Waar het allemaal goed voor is een politieke nazaat van het Griekse kolonelsregime te kennen!

Foto: Makis Voridis in het voetspoor van Jean-Marie Le Pen op een FN-congres.

Het is ’s avonds al rond zes uur donker, de eindejaarsperiode komt eraan, en na een woelig jaar wil een mens ook wel eens aan zichzelf denken. Frank Vanhecke (foto) heeft zijn keuze gemaakt: in het Europees Parlement gaat hij voortaan zetelen bij de EFD-fractie. Voorzitter van die fractie is Nigel Farage die mediabekendheid haalde door Europees president Herman Van Rompuy te omschrijven als iemand met “de uitstraling van een natte dweil”.

(Extreem-)rechts is in het Europees parlement verspreid over drie groepen. De grootste groep is de ECR (Europese Conservatieven en Hervormers) met 56 leden. Met de Britse Conservatieven als grootste groep, en ook LDD-verkozene Derk-Jan Eppink. Een tweede groep is de EFD (Europa van Vrijheid en Democratie) met 28 leden. Met Nigel Farages Britse UKIP, het Italiaanse Lega Nord, de ‘Ware Finnen’, de Dansk Folkeparti uit Denemarken, en nog wat anderen. Blijft over een restgroep van ‘niet-fractiegebonden leden’ met een 30-tal leden, waarvan de helft (extreem-)rechtsen zoals Vlaams Belang’er Philip Claeys en de verkozenen van Geert Wilders’ PVV. Dat Frank Vanhecke nu tot een echte fractie behoort, geeft hem meer mogelijkheden voor parlementair werk dan toen hij omwille van zijn Vlaams Belang-lidmaatschap nog bij de ‘niet-fractiegebonden leden’ behoorde.

Het eerste werk dat Frank Vanhecke zich heeft voorgenomen is… de website van zijn nieuwe EFD-fractie te laten wijzigen. Hij staat er nu afgebeeld naast een Belgische vlag en hij wil er een Vlaamse Leeuw. De collega’s van de Lega Nord staan al wel niet naast de Italiaanse vlag maar naast een eigen symbool.

• Naschrift. Volgens RechtsActueel zou bovenstaand artikeltje letterlijk gekopieerd zijn van wat bij hen verscheen. Er is nochtans een belangrijk verschil: volgens RechtsActueel “verandert de toetreding tot een fractie niet zoveel” voor Frank Vanhecke; volgens ons biedt de toetreding tot een heuse fractie meer mogelijkheden voor Frank Vanhecke. Als minstens vier medewerkers van RechtsActueel VB-personeelslid zijn, is het natuurlijk te begrijpen dat men een en ander minimaliseert als men bericht over iemand die de VB-schaapstal verlaten heeft. AFF/Verzet is daarentegen niet gebonden aan een partij, van rechts noch van links.

In ’t Pallieterke wordt wekelijks verslag uitgebracht van de werkzaamheden in het Vlaams en het federaal parlement. Vaak met details die je niet in de kranten leest of uit de websites van die parlementen kan afleiden. Geen groot nieuws, wel smeuïge details die verraden dat de auteur een parlementslid, -medewerker of -journalist is met donkerbruine gedachten. Iemand die anders denkt dan hij zich wel eens toont.

Voor het volgend berichtje in ’t Pallieterke vorige week moet je niet noodzakelijk parlementslid, -medewerker of -journalist zijn, maar het is evengoed tekenend voor de mentaliteit bij de medewerkers van ’t Pallieterke. Onder de kop Islamitische opvolger lazen we: “Sven Gatz van Open VLD heeft vorige week in de commissie Cultuur van het Vlaams Parlement met een laatste vraag afscheid genomen van de grote politiek. In de plenaire vergadering kreeg hij een staande ovatie. Gatz blijft nog politiek actief in de gemeenteraad van Jette. Hij wordt directeur van de Belgische brouwers. We zullen er geen traan om laten. Maar het is een teken aan de wand dat Gatz wordt opgevolgd door zijn partijgenote Khadija Zamouri. Het zoveelste symptoom van de sluipende islamisering van de politiek en de samenleving.”

We kennen de religieuze overtuiging van Khadija Zamouri niet, laat staan of ze diepgelovig of ‘randkerkelijk’ is. Maar Khadija Zamouri is wel geboren in Antwerpen, en opgegroeid in de Sinjorenstad. In mei 2004 zat ze – zo leert even googlen – op televisie in een debat met Frank Vanhecke. De toenmalige VB-voorzitter poneerde er dat allochtone jongeren die  ‘zwaardere’ criminaliteit plegen gedenaturaliseerd moeten worden, en uit het land moeten gezet worden. “Terug naar hun eigen land.” Khadija Zamouri: “Naar waar?”, vermits haar kinderen hier geboren zijn. Waarop Frank Vanhecke sussend: “Als uw kinderen zich gedragen zoals onze kinderen dat doen, mag u bij ons blijven.” “Bij ons?”, zei Zamouri, “maar ik ben hier bij mij, mijnheer Vanhecke.” Frank Vanhecke, ’t Pallieterke en anderen kunnen er maar beter mee leren leven dat sommigen met een andere huidskleur en familienaam hier geboren en getogen zijn. En blijven.

Khadija Zamouri zei na haar eedaflegging als nieuw parlementslid (foto) in Het Nieuwsblad: “Ik woon in Koekelberg, op een boogscheut van de Molenbeekse Maritime-wijk en het reclamebedrijf BBDO (dat recent nog de groeiende onveiligheid aanklaagde, nvdr.). Dergelijke wijken duiken vaak op in de media vanwege samenlevingsproblemen. Die problemen moet je streng aanpakken. Maar in plaats van alleen over nultolerantie te spreken moeten we de jongeren daar kansen geven én ondersteunen. Zij zijn ondernemend, maar blijven vaak in de informele economie steken. Denk aan de vele pitabars of bazaartjes die na twee jaar failliet gaan. Met een minimum aan scholing en opleiding moeten we die mensen in het reguliere arbeidscircuit krijgen.”

Is dat geen vruchtbaarder doelstelling: mensen aan het werk zetten, in plaats van mensen uit het land te zetten waar ze geboren en getogen zijn?

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

De aankondiging van Frank Vanhecke (foto 1) dat hij op 11 juli opstapt bij het VB als de Belfortploeg niet terug geïntegreerd wordt in het VB, én Johan Sanctorum en zijn opdrachtgever(s) niet aan een tuchtprocedure onderworpen worden voor het vuile werk bij ’t Pallieterke, stemt de overblijvenden bij het VB tevreden.

Intussen zijn meer en meer bewijzen opgedoken dat Johan Sanctorum, Vlaams cultuurfilosoof en tekstschrijver van Bruno Valkeniers, inderdaad ‘Annick Verbauwen’ is. Apache ontdekte het door de identieke IP-adressen van ‘Annick Verbauwen’ en Johan Sanctorum bij mails naar de redactie van Apache, wij wezen eerder al op de opvallende band tussen fakefiguur Hilde De Breuckere en Johan Sanctorum, lezers van Apache ontdekten de gelijkenis tussen de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ en ene ‘Sadie’. Media-analist Frank Thevissen ontdekte foto’s van ‘Sadie’ in hetzelfde kleedje als ‘Annick Verbauwen’. Wij ontdekten de licht erotische reeks foto’s waaruit de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ is geknipt: de tweede foto bovenaan van ‘Sadie’. Vergelijk maar, en zie wie toevallig als een van haar Facebook-vrienden opduikt.

Tanguy Veys dus, al krijgt die er deze week van langs in een artikel van ‘Annick Verbauwen’ in  ’t Pallieterke. Dat Filip Dewinter zich geroepen voelt de Joodse en Israëlische zaak te verdedigen is volgens ‘Annick Verbauwen’ “wellicht vooral een electorale rekensom, voor de christelijk-fundamentalistische Tanguy Veys (VB-Gent, waar toch weinig Joodse stemmen te rapen vallen) veeleer een gevolg van te veel wierook opsnuiven.” Volgens ‘Annick Verbauwen’ zouden “Dewinter en gezellen (…) beter wat afstand houden, deze kwestie verdeelt nodeloos zijn partij (…). Het vormde een kapstok voor de pijnlijke clanoorlog in Gent (waar Bruno Valkeniers en de partijraad overigens correct hebben gehandeld).”

Bruno Valkeniers (foto 2) reageerde gisteren “verwonderd” op het ultimatum van Frank Vanhecke. Van excuses of de intrekking van het ontslag van de Belfortploeg kan volgens hem geen sprake zijn. De VB-voorzitter betreurt de timing van de uitval van zijn voorganger. “Die komt net op een ogenblik dat de partij in het licht van de nota-Di Rupo meer dan nodig is en zich op de politiek moet concentreren.” Bruno Valkeniers stelt nog dat het binnen de partij geweten was dat Johan Sanctorum hem als partijvoorzitter adviseerde. Het Apache-artikel staat volgens Valkeniers “vol halve waarheden en volledige leugens”. Wat dan toch waarheid zou zijn, en wat niet waar zou zijn, vertelt Valkeniers er niet bij.

De soldaten staan te juichen voor de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op te stappen bij het VB. “Ga (…). Ook en vooral als het u niet aanstaat”, zegt Limburgs VB-parlementslid en VB-partijbureaulid Bert Schoofs op Facebook. Onder andere Wim Van Osselaer, Antwerps VB-gemeenteraadslid en medewerker van Filip Dewinter, ‘vindt dit leuk’. Maar ontslagnemend VB-persverantwoordelijke, en vriend van Frank Vanhecke, Tom Van Den Troost antwoordt dat zelfs als Schoofs “op een trapladderke gaat staan” hij nog niet tot aan de hielen van Frank Vanhecke komt. Voorpost-persverantwoordelijke, en VB-personeelslid, Björn Roose is terug wakker en hij heeft “voor de ratten die het schip tot zinken proberen te brengen (door er eerst gaten in te knagen en het dan met veel poeha te verlaten)” een passend plaatje: Den boom in van Katastroof.

Intussen heeft Jurgen Ceder, vriend van Frank Vanhecke, VB-fractieleider in de Senaat en hoofd van de juridische dienst van het VB, bevestigd dat hij zich beraadt of hij nog bij het VB blijft. Misschien moet Bruno Valkeniers aan zijn binnenkort volledig uitgezuiverde partij maar eens een nieuwe naam geven: van Vlaams Blok naar Vlaams Belang, en binnenkort: Katastroof. Liedjes om de filmpjes van de nieuwe partij te ondersteunen zijn er al.

De VB-partijraad die vandaag oordeelt over het lot van de Belfortploeg van Francis van den Eynde telt een honderdtal leden: leden van het VB-partijbestuur, VB-parlementsleden, regionale verantwoordelijken, VB-fractieleiders in de provincieraden, een vertegenwoordig(st)er van de Vlaams Belang Jongeren en een aantal gecoöpteerde leden. Hier hun namen.

Onder hen dus ook nogal wat VB-personeelsleden (Andy Bonnyns, Dimitri Hoegaerts, Marc Joris, Raf Liedts, Jan Mortelmans…). Niet als VB-personeelslid, maar als vertegenwoordiger van… Op een uitzondering na (Rob Verreycken, Koen Dillen) spreken ze met het kunnen behouden van hun job bij het VB in het achterhoofd. Hetzelfde met de VB-parlementsleden. De verkiesbare plaatsen voor het Vlaams parlement worden verdeeld door Filip Dewinter; de verkiesbare plaatsen voor het federale parlement moeten de goedkeuring krijgen van Gerolf Annemans. Je loopt dus ernstig risico voor het behoud van je zetel in één van de parlementen als je tegen Dewinter en/of Annemans ingaat.

Frank Vanhecke komt niet naar de VB-partijraad vandaag. Sinds niet Marie-Rose Morel maar Eric Deleu en Hilde De Lobel door het VB afgevaardigd werden voor de Raad van Bestuur bij de VRT, betaalt Frank Vanhecke geen partijafdrachten meer -– en bijgevolg mag hij niet meer deelnemen aan de werkzaamheden van het VB-partijraad, als hij het nog zou willen. Anderzijds zou ook Filip Dewinter niet aanwezig zijn op de partijraad vandaag. “Ik zit in Italië, als gastspreker op een manifestatie van de Lega Nord”, zei Dewinter aan Humo. “Dat ligt al heel lang vast. Daar kan ik niet onderuit.” Volgens de agenda op de website van de Lega Nord is vandaag enkel de inhuldiging van een nieuw partijlokaal van de Lega Nord gepland in een gemeente met nog geen 15 000 inwoners. Morgen, zondag, is er wel een groter evenement van de Lega Nord.

Een bijzonder geval tenslotte is de voorzitter van de VB-partijraad, Filip De Man (foto). Altijd al een bijzonder geval geweest, maar nu zeker. Op zijn blog schreef hij over Francis Van den Eynde: “Il a raté sa sortie.” Enige vooringenomenheid is Filip De Man niet vreemd en de ‘Commissie voor Verzoening en Tucht’ vindt  dan ook “het deontologisch opportuun dat de partijraadsvoorzitter, tijdens de behandeling door de partijraad van het uitgebrachte advies, vervangen wordt om de vergadering voor te zitten en dat hij zich tijdens de bespreking discreet en sereen opstelt.” De ‘Ad Hoc Commissie voor Verzoening en Tucht inzake de leden van de Belfortploeg’, zoals de commissie voluit heet, schreef dan wel het van haar verwachte advies over de Belfortploeg. Ze kon echter niet anders dan ook een tik uitdelen aan Filip De Man.

Frank Vanhecke, voormalige VB-voorzitter en jeugdvriend van Filip Dewinter, is verontwaardigd over een Twitter-bericht van Filip Dewinter. Aanleiding is de elektrocutie van een koperdief aan het treinstationnetje van Ekeren (foto 1).

Vorig weekeinde stuurde iemand Frank Vanhecke een tweet van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Electrocutie en dood!". Frank Vanhecke: “Ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke elektrocutiedood van een mens – weze het een Oost-Europese dief – is géén ‘leuk begin van de dag!’. Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk – zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng gelijkgezinden.”

We hadden die tweet niet gezien. Een andere tweet van Dewinter die we wél zagen en óns stoorde – de informant van Frank Vanhecke blijkbaar niet – was: “Zondagmiddag - Boeckenborgpark in Merksem! Moslims houden gebedswake in park… Kalifaat in actie!”. Daarbij een foto van moslims die aan het bidden zijn, een zicht vanuit de hoogte alsof iemand vanuit een appartementsblok met een telelens het onheil tussen twee bomen door ontdekte (foto 2). Maar wat is het probleem? Is het een schande dat mensen bidden? Wat dan met de gebedsgroep die vorige week donderdag in één van de zaaltjes van het parlement bijeenkwam? Het parlement dient daar niet voor, maar kan het kwaad dat Alexandra Colen, Tanguy Veys en Annick Ponthier daar tijdens hun middagpauze even tot bezinning kwamen? Toch niet.

Even – het Bouckenborghpark  is niet de hele namiddag geclaimd – werd openlijk islamitisch gebeden. Andere keren reclameert men dat het niet duidelijk is wat achter de muren van de moskees gebeurt. Het is altijd wat. Ofwel bant men alle uitingen van geloofsuitingen op openbare plaatsen, ofwel niet. In het eerste geval is er nog véél werk. Denken dat men de islam uit Europa weg krijgt, is een illusie en enkel een bijkomende bron voor frustratie. Ketters als wij zijn, hoeven voor ons die gebeden en geloofsuitingen niet. Christelijke noch islamitische. Maar we respecteren wel gelovigen.

Door te leren omgaan met geloofsverschillen worden de verschillen overigens minder storend. Maar daar is Filip Dewinter nog niet aan toe.  Hij is een man van uitersten. Zijn dag begint leuk als een Oost-Europese dief zich elektrocuteert; zijn weekend eindigt slecht als iemand tussen de bladeren van bomen door enkele moslims in gebed ziet.

De N-VA is niet altijd duidelijk in haar communicatie, maar over haar wetsvoorstel tegen het onverdoofd slachten van dieren wél. Het voorstel wil komaf maken met elke uitzondering op het verbod om dieren onverdoofd te slachten, om het even of de uitzondering om religieuze redenen islamitisch of joods geïnspireerd is. Bij het VB was men aanvankelijk ook tegen elke uitzondering maar begint men nu tegelijk warm en koud te blazen als het om het joods religieus slachten gaat.

Toen Frank Vanhecke nog partijvoorzitter was bij het VB, kregen we een duidelijke visie. Joods Actueel ondervroeg in 2009 alle politieke partijen over het ritueel slachten. Het standpunt van Frank Vanhecke was: “De wet stelt duidelijk dat dieren enkel verdoofd kunnen geslacht worden, maar maakt een uitzondering voor het rituele slachten. Dergelijke slachtingen zijn ontegensprekelijk in strijd met onze normen inzake dierenwelzijn. Het Vlaams Belang is dan ook voorstander van een algemeen verbod op rituele slachtingen. In Vlaanderen moet iedereen gelijk zijn voor de wet.” Vorige week leek het aanvankelijk dat het VB bij dit standpunt bleef. Aan Joods Actueel, waar ze het telefoonnummer van Tanguy Veys in de gsm opgeslagen hebben, zei Veys niet gelukkig te zijn met deze zaak, maar het partijstandpunt te volgen.

Volgens Veys is er echter nooit een officieel partijstandpunt geweest om het koosjer slachten te viseren of aan banden te leggen. “Het gaat ons vooral om twee punten”, aldus Veys. “Eerst zijn er de cowboypraktijken bij de rituele slachting voor moslims. Ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe het er aan toe gaat in een Gents slachthuis, naar aanleiding van de islamitische feesten. Die dieren worden, ondanks het verbod, nog steeds door privé mensen zelf, en niet door erkende slachters, de hals overgesneden. Vaak nog met keukenmessen die deze moslims dan gewoon meenemen van thuis uit. Dat is ondenkbaar bij het joodse slachten waar enkel getrainde en gecertificeerde slachters aan het werk mogen. Ook is er extra veel aandacht voor het mes dat vlijmscherp moet zijn, anders is het dier ook niet koosjer geslacht volgens de joodse wet.  Een tweede punt is het opdringen van halal voedsel op steeds meer plaatsen zoals in grootwarenhuizen, op scholen, in fastfoodketens, enz. Dat is met koosjer vlees nooit het geval geweest.”

Vorige week woensdag dook op de Facebook-pagina van Tanguy Veys evenwel een tekst op van Philippe Van der Sande, copain van Tanguy Veys als voorzitter van de Beweging voor Christelijke Solidariteit, VB-fractieleider bij de OCMW-raad in Antwerpen en persoonlijke woordvoerder van Filip Dewinter. Volgens Philippe Van der Sande heeft het VB zich nooit tegen het joods ritueel slachten verzet. Van der Sande herneemt het verhaal van Veys over de barbaarsheid van het islamitisch ritueel slachten versus het verfijnde joods ritueel slachten. Om dan te besluiten met: “Het Vlaams Belang is en blijft voorstander om de uitzondering voor ritueel slachten uit de wet op het dierenwelzijn te schrappen. De wet moet voor iedereen gelijk zijn. We zijn van mening dat ook na een eventuele wijziging van deze wet – zoals in Nederland recent gebeurde – het Joodse ritueel slachten zoals nu toegepast wordt, probleemloos kan voortgezet worden. Wat de moslims betreft: zij zijn niet verplicht om op het offerfeest een schaap te slachten. Ze kunnen ook een aalmoes geven, een storting doen aan een goed doel in het land van herkomst.”

Wij zijn geen islamdeskundige, maar volgens ons maakt het niet uit of de storting voor een goed doel in het land van herkomst gebeurt of in het nieuwe thuisland. Wie zijn ook geen dierendeskundige, maar we nemen aan dat N-VA’er Flor Van Noppen (broer van) zijn contacten heeft in dat milieu. De wet van 4 mei 1995 over het dierenwelzijnswet voorziet in een uitzondering op het verbod om dieren onverdoofd te slachten voor het slachten van dieren in het kader van religieuze riten. “Concreet gaat het om de Joodse en de Islamitische ritus. Met dit wetsvoorstel willen de indieners deze uitzondering voor religieuze riten, zoals voorzien in artikel 16 van de dierenwelzijnswet, schrappen", luidt het in een toelichting bij het wetsvoorstel van de N-VA. Het standpunt van het VB is minder duidelijk: begin vorige week was Tanguy Veys er nog van overtuigd dat ook het joods religieus slachten onder het verbod van zijn eigen partijvoorstel valt; midden vorige week laat hij uitschijnen dat voor het VB bij een totaalverbod op onverdoofd slachten “het Joodse ritueel slachten zoals nu toegepast wordt, probleemloos kan voortgezet worden.”

Wat is nu het VB-partijstandpunt? “Wil u het standpunt over onze partij kennen over bepaalde problematieken of heeft u vragen over ons programma, aarzel niet en contacteer onze studiedienst”, luidt het op de website van het VB. Dat deden we dan ook vorige week donderdag. Wij aarzelden niet om de studiedienst te contacteren. We wachten echter nog altijd op het antwoord. Ofwel wil men ons niet antwoorden, ofwel is het antwoord nog een discussiepunt bij het VB. Beide kan natuurlijk ook. Ook een herinneringsmail leverde geen antwoord op. Klantvriendelijkheid is ook al geen kenmerk van de VB-studiedienst.

Frank Vanhecke is na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel verhuist naar Schoten, en probeert zich daar intussen geliefd te maken. In de Bode van Schoten en andere reclamebladen adverteert hij zichzelf zónder Vlaams Belang-logo. Marie-Rose Morel blijkt in haar laatste levensdagen terug N-VA’ster te zijn geworden.

De Bode van Schoten wordt op 39 000 exemplaren verspreid, niet alleen in Schoten maar ook in Brecht, Schilde, Wijnegem en Zoersel. Het is een veel gelezen blad. Mensen op zoek naar een nieuwe woonst in de regio staan niet zelden aan de deur van de drukker en uitgever te wachten op het eerste nieuwe exemplaar, kwestie als eerste het nieuws op de woonmarkt te vernemen. In het exemplaar van deze week staat, geflankeerd door advertenties voor immobiliënmaatschappijen en een bedrijf voor dakwerken, een advertentie van een kwart blad voor Frank Vanhecke. “Uw Vlaamse stem in Europa.” “Niet-ingeschreven lid van het Europees Parlement”, zo leren we nog. Gevolgd door de internetadressen van Frank Vanhecke en een oproep om hem ook op Facebook te bezoeken (foto). De advertentie kost volgens de tarieven van de Bode 285 euro. Op de advertentie staat geen enkele verwijzing naar het Vlaams Belang.

“Zoek er niets achter dan dat ik aan de kiezer wil laten weten dat ik nog leef, dat ik nog drie jaar mandataris ben in het Europees parlement, en tot zolang ter beschikking sta van de mensen die voor mij gestemd hebben", zegt Frank Vanhecke op de regionale bladzijden van Gazet van Antwerpen. Ook achter het ontbreken van het Vlaams Belang-logo mag de pers niets zoeken. "Dat is toeval. Overstappen naar N-VA  zou voor mij onethisch zijn, na twaalf jaar voorzitterschap van Vlaams Belang. Marie-Rose is op het einde opnieuw N-VA’ster geworden, maar ik ben Marie-Rose niet. Zeg nooit nooit, maar ik sta er momenteel mijlenver vanaf. Ik zie mijn toekomst niet in de politiek  maar in de immobiliën, waarvoor ik binnenkort met de opleiding begin." Dat Frank Vanhecke mijlenver afstaat van de N-VA en geen zin heeft zich opnieuw in de politiek te smijten, willen we best geloven.

Maar dat het ontbreken van een VB-logo op zijn advertentie “toeval” is, gelooft natuurlijk niemand. Of is het dat hij van zijn royale Europese parlementswedde geen partijafdrachten meer afstaat aan het VB ook louter toeval? Het versterkt niet de geloofwaardigheid van de kandidaat-immobiliënhandelaar. Roseke ging in opleiding bij een voor fraude veroordeelde vastgoedmakelaar, dat wordt toch niet het volgende voor Frank Vanhecke?

In de reeks ‘Elk weekend een groot kranteninterview met een VB-kopstuk’ (Filip Dewinter en Jurgen Verstrepen in Gazet van Antwerpen, Filip Dewinter in De Standaard/Het Nieuwsblad…) is het dit weekend de beurt aan Gerolf Annemans (foto 1) om zijn licht te laten schijnen. Gazet van Antwerpen legde hem tien stellingen voor.

1. De zeven vette jaren van het VB zijn voorbij. Gerolf Annemans (verkort, want in de krant zelf mag Annemans twee volledige bladzijden vullen): “Het VB is geen partij die 25 % van de stemmen moet halen, want met zo’n score word je een onduidelijke partij. Wat ons streefcijfer dan wel is? Daarover verschillen Filip Dewinter en ik van mening. Hij is tevreden met 10 %, ik met 15 %. (…) Het VB heeft een toekomst. Kijk maar  naar het succes van verwante partijen in de rest van Europa.” AFF/Verzet-stelling. Het VB mag niet te vlug afgeschreven worden. Verzet blijft nodig, en andere partijen moeten niet het VB-beleid uitvoeren. “De politiek werkt als de wieg van Newton (foto 2), het beroemde toestelletje met de vijf zilveren bolletjes. Als je het uiterste bolletje laat klikken, komt de rest ook in beweging. Dat is de rol die het VB wil spelen”, zegt Annemans ook nog.

2. Operatie Vernieuwing is totaal mislukt. Gerolf Annemans: “Nee, die gaat gewoon verder. Gerolf Annemans en Filip Dewinter doen nog altijd mee, maar daarnaast treden ook een heleboel jongeren naar voor. En dan heb ik het niet over veertigers, maar over dertigers en twintigers. (…) Onze partij zal op een dag de opvolging wel regelen, liefst vreedzaam en binnenskamers. We moeten niet tot elke prijs willen vernieuwen en verbreden.” AFF/Verzet-stelling. En je zo zot zijn om te denken dat vernieuwing nog mogelijk is.

3. De kritiek op ‘de Antwerpse clan’ zwelt aan. Gerolf Annemans: “Het is eigenlijk grappig: in het verleden is altijd beweerd dat Dewinter en ik twee verschillende clans achter ons hadden – wat misschien ooit zo geweest is, al heb ik dat nooit toegegeven en hebben we in het openbaar ook nooit ruzie gemaakt. En nu zouden we samen één clan vormen. Het kan verkeren, zei Bredero.” AFF/Verzet-stelling. Wij hebben altijd gezegd dat Dewinter en Annemans "twee handen op één buik” zijn.

4. Alle kritische stemmen zijn weggezuiverd. Gerolf Annemans: “Ik wil niet boosaardig gaan uithalen naar mensen die de partij hebben verlaten. (…) Ik heb bovendien grote problemen met de keuze voor het woord ‘zuiveren’, dat herinneringen oproept aan de donkere tijden van de repressie. Ik heb dit niet verdiend.” AFF/Verzet-stelling. Marie-Rose Morel had anders nog meer problemen met Gerolf Annemans dan met Filip Dewinter. Frank Vanhecke zei overigens niet dat Morel is weggezuiverd. “Het Vlaams Belang heeft Marie-Rose afgeslacht”, zei Frank Vanhecke bij Goedele (Bron: onder andere Vlaams Belang Kapellen)

5. Vanhecke is een duikboot geworden. Hij vindt de N-VA betrouwbaarder dan het VB en heeft al maanden geen contact meer met de partijtop. Gerolf Annemans: “Geen contact meer: is de Europese fractie dan onafhankelijk geworden? Nee, er zijn genoeg medewerkers met wie wij wél contacten onderhouden. Bovendien hebben we niet één maar twee vertegenwoordigers in het Europees parlement. Die werking vormt geen enkel probleem.” AFF/Verzet-stelling. Enerzijds is de VB-fractie in het Europees parlement een ‘staat binnen de staat’. Zou Dewinter goedgekeurd hebben dat Marie-Rose Morel als personeelslid werd ingeschreven op de loonlijst van het Europees Parlement? Anderzijds zijn er inderdaad nogal wat VB’ers die dubbel spel spelen.

6. Het aantal leden daalt dramatisch. Gerolf Annemans: “Onze ideeën zijn niet dood en we komen terug. Hetzelfde is gebeurd in Oostenrijk na Jörg Haider, in Frankrijk met Marine Le Pen en in Nederland met Geert Wilders. Die partijen zijn van veel dieper teruggekomen dan wij. Er is nog een grote toekomst voor het VB.” AFF/Verzet-stelling. Of er nog een grote toekomst is voor het VB zal (euh…) de toekomst uitwijzen, maar het VB mag inderdaad niet te vlug afgeschreven worden. Onderschat nooit je tegenstander.

7. De partij krijgt geen vat op Bart De Wever. Dewinter beloofde De Wever alle steun als De Wever maar de SP.A uit het Antwerps stadhuis verdreef. De Wever zweeg. Gerolf Annemans: “Ik koester niet de illusie dat ik een antwoord krijg. De Wever zal rond de pot blijven draaien, daar is hij heel goed in. Dat doet hij ook op het federale niveau en met de Vlaamse regering. De N-VA danst om vele hete brijen heen, maar dat kan niet eeuwig blijven duren.” AFF/Verzet-stelling. Inderdaad, en het valt te vrezen dat nogal wat mensen zich gaan verbranden aan die hete brij.

8. Valkeniers drukt zijn stempel niet. Gerolf Annemans: “Die man heeft de afgelopen jaren met de discipline van een monnik geïnvesteerd in onze interne werking. Hij is een puinruimer geweest zoals er nooit een nodig had mogen zijn. Helaas amuseren tegenstanders zich ermee om gemene dingen over hem te zeggen. Daarom wil ik hulde brengen aan een voorzitter die achter de schermen zoveel doet. Bemoedigen, bemiddelen, verzoenen… Hij heeft de partij bijeengehouden in woelige wateren.” AFF/Verzet-stelling. Met het beeld van Valkeniers als monnik kunnen we ons verzoenen. Mocht Annemans daarentegen zeggen dat Valkeniers een heilige is… En de partij bijeenhouden? Wat dan met het ontslag van Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens, Johan Demol en anderen, de reactie van de VB-partijtop op de Belfort-groep…

9. VB evolueert naar een anti-islampartij. Gerolf Annemans: “De islam en de Belgische toestand: dat was de good old tegenstelling die men Dewinter en mij vroeger zo graag wilde aanwrijven. Onzin, want het zijn gewoon twee aspecten van één en dezelfde partij.” AFF/Verzet-stelling. Met dit verschil dat het VB haar geloofwaardigheid kwijt is om communautaire hervormingen af te dwingen, en wél nog overkomt als dé anti-islampartij. Het idee van het Antwerpse stadsbestuur om in plaats van meerdere kleine islamitische gebedsplaatsen ruimte te voorzien voor twee grote moskeeën is gefundenes fressen om de VB-militanten terug te mobiliseren.

10. Dewinter is nu de onbetwiste en enige leider. Gerolf Annemans: “Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik veel ervaring heb met Dewinter, hij en ik hebben samen heel wat meegemaakt. Als het ooit zo geweest zou zijn dat Dewinter zich opwierp als de grote leider, dan is dat nu minder dan ooit het geval. Een partij is een ploeg en hij weet dat nu.” AFF/Verzet-stelling. Filip Dewinter is niet nu, maar (op de beginjaren met Karel Dillen na) altijd al “de onbetwiste en enige leider” geweest. Dat Dewinter nu meer oog zou hebben voor de “ploeg” doet niets af van dat hij nog steeds de leider is.

Wij hebben de – sommigen noemen het “de ziekelijke” – gewoonte om over gebeurtenissen meerdere informatiebronnen te raadplegen. Niet zelden levert dat tegenspraak op, of zaken die men op bepaalde plaatsen verzwijgt maar elders wel te vernemen zijn. Met het colloquium van de nieuwrechtse denkgroep Deltastichting vorige zaterdag is het niet anders.

Thema van de bijeenkomst in een aula van de Universiteit Antwerpen (UA) was dit jaar Wie zijn wij? – Identiteit in beweging. De Duitse ‘onafhankelijke’ volksvertegenwoordiger Henry Nietzsche, een persoonlijke vriend van VB-medewerkster Hilde De Lobel, was naar Antwerpen gehaald voor een lezing. Volgens Nietzsche is patriottisme in Duitsland nodig om “van de schuldcultuur los te komen en om nooit meer door de multikul-mietjes in Berlijn geregeerd te worden.” Tweede spreker was Frans Crols, voormalig hoofdredacteur van het zakenblad Trends en in 2009 spreker op de IJzerwake waar hij Vlaanderen opriep Brussel los te laten. Laatste spreker was de nieuwrechtse Franse ideoloog  Alain de Benoist (illustratie), die om de twee jaar altijd wel als spreker bij colloquia van de Deltastichting wordt uitgenodigd.

Volgens RechtsActueel, nog wel in een artikel van hoofdredacteur Yves Pernet, was het aantal aanwezigen “groter dan voriger jaren” en was het evenwicht tussen jong en oud “mooi in evenwicht”. ’t Pallieterke zag het anders. ’t Pallieterke: “De vorige editie (van het bijna jaarlijkse colloquium, nvdr.) zakte het bezoekersaantal voor het eerst onder de honderd, tot 94, maar die vond dan ook plaats in het barre Izegem. Terug naar Antwerpen dus. Helaas, vorige zaterdag trotseerden slechts 75 belangstellenden…” En verder: “Het aandeel jongeren viel in verhouding wel mee, vooral studenten met pet en lint en langharige nieuwheidenen. Maar in absolute aantallen werd hier de trend van bloedarmoede in alle geledingen van de Vlaamse Beweging (behalve het stemhokje) bevestigd.”

Het is goed eens wat anders dan RechtsActueel te lezen. ’t Pallieterke meldt overigens ook dat Frans Crols en Alain de Benoist op een heel andere golflengte zaten. Tijdens de vragenronde zei Alain de Benoist immers: “Ik ben tegen immigratie, maar nog veel meer tegen het kapitalisme.” Met het eerste zal Crols allicht wel kunnen instemmen, met het tweede zeker niet. In elk geval, RechtsActueel noch ’t Pallieterke schreven iets over de opvallende namen bij de toehoorders. Dat de VB-parlementsleden Peter Logghe en Rita De Bont in de zaal zaten, zal niemand verbazen die het wereldje van de Deltastichting en het blad Tekos kent. Maar ook in de zaal, zo wist Radio Rapaille: Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke.

Wie dacht dat Frank Vanhecke zich opsloot in ’t Wouwersnestje in Schoten heeft het mis. Maar wat doet Frank Vanhecke als hij even weg is van de foto's van en herinneringen aan Marie-Rose Morel? Het was zaterdag een heerlijk warme dag, en dan toch wegkruipen in een ongezellig zaaltje. Man, man, man, toch.

Het was een beklijvend televisiemoment, voorbije dinsdag bij Goedele (VTM). Opende vorig seizoen Marie-Rose Morel de reeks programma's met het relaas over haar kanker, was het deze keer Frank Vanhecke die liefdevol vertelde over zijn overleden echtgenote. In maart 2009 had hij zijn liefde verklaard aan Marie-Rose Morel. Aan het Como-meer in Italië, met zicht op de Bellagio. Marie-Rose Morel antwoordde meteen positief. Frank Vanhecke uitte ook zijn waardering voor Bart De Wever, “als mens en politiek”. Op dat laatste aspect ging Goedele Liekens niet in. Gazet van Antwerpen deed het dit weekend wel.

“Zoals de zaken nu evolueren is de N-VA voor radicaal Vlaamsgezinden de enige nuttige stem”, zegt Frank Vanhecke in Gazet van Antwerpen. Hij overweegt geen overstap naar de N-VA. “Ik geloof niet dat ik voor Bart De Wever een meerwaarde kan betekenen. Bovendien hadden Marie-Rose en ik allebei al besloten om ons terug te trekken uit de politiek. Ik werk mijn Europees mandaat af en over twee jaar ga ik iets anders doen.” Met de top van het VB heeft Vanhecke geen contact meer. “De Antwerpse clan heeft alle macht naar zich toegetrokken en ik heb het al lang opgegeven om de eenheid in de partij te herstellen. Al mijn pogingen werden toch maar genegeerd. Er mag blijkbaar nog maar één strekking binnen het VB overblijven: die van Filip Dewinter.” Vanhecke hoopt dat de rechtse krachten vroeg of laat de krachten bundelen om de onafhankelijkheid van Vlaanderen te realiseren, maar dat kan volgens hem niet met de huidige VB-top. “Veel politici hebben de neiging om zichzelf te zien als het centrum van alles, en dat gaat zeker op voor de VB-top in Antwerpen. Als het VB in de toekomst nog een rol wil spelen in de politiek, zal er intern veel moeten veranderen. En dat zie ik nog niet zo gauw gebeuren”, besluit Vanhecke.

Verderop in dezelfde krant geeft Filip Dewinter nog eens een demonstratie van hoe hij zichzelf en het VB als het centrum van de wereld ziet. Hij besluit: “Bart De Wever is geen revolutionair, zelfs niet in zijn doelstellingen.” Waarop Jurgen Verstrepen gevat: “Sinds wanneer is de Vlaming een revolutionair? Zullen we eerst maar eens een referendum organiseren over de splitsing van het land? De versnippering op rechts is vooral het gevolg van de grote ego’s van Dewinter, De Wever en Dedecker, die anderen het licht in de ogen niet gunnen. Ego’s en geldkwesties, daar draait veel om. In een partij circuleert veel geld, en de toppers hebben allemaal Machiavelli gelezen. Als ze de top hebben bereikt, zorgen ze ervoor dat ze de macht en de centen dicht bij zich houden. Dat was zo in het VB, en bij LDD is het niet anders.” Dat zal zijn voorzitter niet graag lezen. Jurgen Verstrepen: “Ik kan hier toch niet als een Comical Ali gaan zitten beweren dat het goed gaat met mijn partij.” Jurgen Verstrepen kijkt uit “naar andere formules om ons liberale programma te realiseren”. Het liefst ziet Jurgen Verstrepen bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 in Antwerpen een strijd losbarsten tussen één linkse stadspartij en één rechtse stadspartij. Liever dan een strijd tussen Janssens en De Wever, waarbij die twee uiteindelijk toch een akkoord maken.

Of er in die rechtse stadspartij plaats is voor de eigenzinnige Jurgen Verstrepen is te betwijfelen. Met de LDD-Antwerpen zijn we alleszins aan het einde van het verhaal. Jurgen Verstrepen: “Ik ben de enige mandataris in Antwerpen en het enige parlementslid. Verder is er nauwelijks een lokale werking. Je moet realistisch blijven. Er zijn nu met Janssens, De Wever en Dewinter drie pitbulls die vechten om één been, daar kan LDD alleen niets tegen beginnen.” De kans is dus groot dat Verstrepens politieke carrière eindigt met zijn mandaat als Vlaams parlementslid in 2014. Jurgen Verstrepen is dan 48 jaar. Niet te jong maar ook niet te oud om te verhuizen naar Patagonië of de Stille Zuidzee, lijkt ons. Filip Dewinter blijft intussen hetzelfde doen als altijd. Filip Dewinter: “We blijven hameren op onze drie speerpunten: de Vlaamse onafhankelijkheid, de islamisering en immigratie-invasie, en een harde aanpak van de criminaliteit. (…) En verder spelen we in op de zogenaamde anti-politiek, het sentiment van de talloze mensen die het allemaal beu zijn en die een alternatief willen voor de Bende van Negen die nu aan de onderhandelingstafel zit.”

Aan opstappen denkt Dewinter niet. “In Frankrijk heeft Jean-Marie Le Pen het volgehouden tot zijn 84^ste. Aan het eind had hij nog maar 4 procent over, maar nu heeft zijn dochter Marine de fakkel overgenomen en die steekt met 23 procent zelfs Sarkozy voorbij. Ik maak me dus geen zorgen over onze toekomst. (…) Ik ben overigens pas 48 jaar, ik kan nog wel mee. En wij hebben een uitstekende lichting jongeren in huis, die we voor de lokale verkiezingen van volgend jaar gaan lanceren.” Krijgt Barbara Bonte in Antwerpen dan toch nog een kans om meer te worden dan partijbediende en voorzitster van de Antwerpse Vlaams Belang Jongeren? Op 25 maart 2009 voorspelde Filip Dewinter in Knack: “Binnen dit en tien jaar wordt ze een belangrijke politica.” Of het VB tegen dan nog een belangrijke politieke partij is, is natuurlijk nog wat anders.

Het VB wil dat het portret van VNV-burgemeester Remi Craeymeersch toegevoegd wordt aan de galerij portretten van burgemeesters in de gemeenteraadszaal van Ingelmunster. Huidig burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) belooft de vraag van VB-gemeenteraadsfractieleider en -provincieraadslid Georg Barbary te onderzoeken.

De voorbije gemeenteraadszitting in Ingelmunster (West-Vlaanderen) merkte VB-fractieleider Georg Barbary op dat Remi Craeymeersch ontbreekt in de fotoreeks van voormalige burgemeesters in de gemeenteraadszaal. Craeymeersch was tijdens de Tweede Wereldoorlog VNV-burgemeester van Ingelmunster. "Uit navraag bij oudere dorpsgenoten blijkt dat Remi Craeymeersch onze gemeente in deze woelige periode op een eerlijke en correcte manier heeft geleid. Kan zijn foto dan ook niet toegevoegd worden aan de galerij? Deze moet geen waardeoordeel vellen, maar een weergave zijn van de geschiedenis van de gemeente", meent Barbary. "Ook in Deerlijk werd al een oorlogsburgemeester toegevoegd." (In Deerlijk gebeurde dit in 2008 na herhaalde vragen van N-VA-gemeenteraadslid Marc Byttebier. Het was ook Marc Byttebier die in de gemeenteraad van Deerlijk vroeg om een betere bewegwijzering naar, en het op het internet beter bekend maken van, het plaatselijk museum over schrijver-componist René De Clercq. In 1920 ter dood veroordeeld voor collaboratie met de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog.) Burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) beloofde de vraag van Georg Barbary te onderzoeken en zich over Remi Craeymeersch te informeren bij de heemkundige kring van Ingelmunster. Rob Kindt van de oppositiepartij De Brug vraagt zich af of dit verstandig is. Rob Kindt: "De galerij mag inderdaad geen waardeoordeel vormen. Ik vraag me echter af of we met het portret van een VNV-burgemeester in de raadszaal niet tegen de schenen van onze oudstrijders gaan schoppen."

“Aanvankelijk, in de slipstream van het Duitse succes, stelden de meeste VNV-burgemeesters zich politiek en bestuurlijk erg radicaal op. Stads- en gemeentebesturen werden ingezet om de positie van het VNV als totalitaire eenheidspartij in Vlaanderen uit te bouwen: politieke propaganda, benoemingen en ontslagen, druk op personeel en bevolking, inzet van gemeentemiddelen voor de partij… Lokale politieke tegenstanders werden via de gemeentelijke administratie geviseerd en aangepakt. Het hele apparaat van controle en ordehandhaving in gemeenten en steden werd politiek ingevuld in nauwe samenwerking met de bezetter. De lokale besturen werden geleidelijk omgebouwd tot nieuwe autoritaire stadsstaatjes. Een belangrijk aspect daarvan gebeurde achter de schermen. De meeste VNV-burgemeesters stonden in nauw contact met de Duitse overheden en wisselden informatie uit over inwoners en wat er in de gemeente gebeurde. (…) Toen in 1944 de Duitse nederlaag onafwendbaar werd, waren veel VNV-burgemeesters naar buiten toe gewone beheerders van de lopende gemeentezaken geworden.”

Voor de Dag Allemaal-lezers die intussen de link naar deze blog hebben ontdekt, nog dit. Georg Barbary, die vroeg om het portret van de VNV-oorlogsburgemeester van Ingelmunster in de gemeenteraadszaal op te hangen, huwde op 11 juli 2008 met Els Vanbrakel, voorzitster van het VB-Ingelmunster. Op hun trouwdag werd ook hun kindje Elie Blue boven het doopvont gehouden. Getuigen bij hun huwelijk waren Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Bien étonné de se trouver ensemble?

Onder massale belangstelling is gisteren in Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel. De 1 100 zitplaatsen in de kathedraal waren snel bezet; buiten bleven drie uur lang honderden mensen wachten (foto 1). Er stijgt spontaan applaus op als de lijkkist van Marie-Rose Morel zichtbaar is, en ook als Frank Vanhecke verschijnt.

In het midden van het plein voor de kathedraal en meer naar de kathedraal toe: de mensen die intens meeleefden met de moedige strijd van Roos tegen haar kanker. Onder hen twee VB-volksvertegenwoordigers die zelf ook kanker kregen, maar er niet dezelfde ruchtbaarheid aan gaven als Marie-Rose Morel. Uit de interviews die journalisten afnemen blijkt dat er niet alleen VB’ers zijn. Naast topmensen uit andere partijen (Leo Delcroix, Siegfried Bracke…), veel gewone mensen. Ook Karim Van Overmeire (ex-VB, nu: Aalst Anders en Beter) en Ugurlu Sener (Antwerps SP.A-gemeenteraadslid van Turkse afkomst) zijn er. Freddy Van Gaever, die naar eigen zeggen Filip Dewinter en Marie-Rose Morel met elkaar in contact bracht, is er ook. Dat er geen grote beeldschermen buiten geplaatst zijn, ontlokt gemor bij veel mensen. Men probeert dan maar een glimp op te vangen van de plechtigheid in de kathedraal aan de captatiewagens van VRT en VTM. VB’ers uitten het luidruchtigst hun ongenoegen. “Als Nonkel Bob sterft, of een olifant mankt aan zijne poot, dan plaatsen ze een groot beeldscherm buiten. Maar nu niets. Da’s weer iets van den (SP.A-burgemeester, nvdr.) Patrick Janssens.” Het gaat er bij die mensen maar niet in dat het de familie van Marie-Rose Morel is die geen beeldschermen wilde.

Wanneer de eerste mensen de kathedraal verlaten, tonen ze fier het gedenkprentje van Marie-Rose Morel (foto 2). Ook de tekst binnenin trekt de aandacht. Als wat later mensen van de begrafenisonderneming buiten gedenkprentjes komen uitdelen, verdringen mensen elkaar om aan een gedenkprentje te geraken. Een vrouw valt in het tumult; een man geneert zich niet een gedenkprentje uit de handen van een ander te pikken en dan stoïcijns weg te stappen. “Nu kunnen we naar huis”, zegt een jongen. Alsof het gedenkprentje zijn voormiddag in Antwerpen moet verantwoorden. Er zijn 2 000 gedenkprentjes gedrukt, niet iedereen kan er één bemachtigen. Mensen vragen aan de VB-vrienden van Frank Vanhecke hoe ze toch nog aan een gedenkprentje kunnen geraken.

Aan de rand van het plein voor de kathedraal hebben zich enkele VB’ers geposteerd die komen zien wie er allemaal is komen opdagen. Hugo was eerst niet van plan om naar Antwerpen te komen. Maar hij is er nu toch. Hugo: “Het stond gisteren in de gazet dat Filip en Gerolf hier niet welkom zijn. Van Bruno weten we ook dat hij hier niet gewenst is. Wat doen onze kaderleden dan nu hier? Ik ben speciaal gekomen om te zien wie er allemaal is.” Als hij goed rondgekeken heeft, zag hij onder andere de VB-volksvertegenwoordigers Bart Laeremans, Tanguy Veys en Yves Buysse (in de kathedraal), en Joris Van Hauthem, Frank Creyelman, Marleen Van den Eynde, Bert Schoofs… (buiten). Ook de chauffeur van Bruno Valkeniers is er. Net als Voorpost-actieleider Luc Vermeulen (in de kathedraal).

Francis Van den Eynde geraakte ook nog de kathedraal binnen. Tevoren verklaarde hij bij herhaling voor de televisiecamera’s dat we Marie-Rose missen in de politiek. In het verleden, nu en in de toekomst. VB’ers op het plein voor de kathedraal denken er hetzelfde over. “Marie-Rose had onze partij van 24 naar 30 % van de stemmen kunnen brengen, maar zie waar we nu zijn beland”, zegt iemand. Hugo is daar niet van overtuigd. Aan de rand van het plein voor de kathedraal fulmineert hij verder. “Waarom gingen alle deuren in de media open voor Marie-Rose? Omdat men dat tegen onze partij kon gebruiken!” “Maar je moet toch toegeven dat ze een persoonlijkheid is”, werpt iemand op. Hugo: “Wilfried Martens en Hugo Schiltz waren destijds ook persoonlijkheden, maar ze stonden ook aan de overkant.”

“Hovaardig, dat is ze. Wist je dat… (en dan volgt een verhaal over Frank Vanhecke dat we nergens bevestigd kregen en we maar tot het rijk van de kwaadsprekerij zullen rekenen, nvdr.).” Hugo heeft ook wel eens meningsverschillen met Filip Dewinter, maar zegt daar nooit in publiek over te zullen spreken. Over Marie-Rose Morel daarentegen… Hugo is al lang vertrokken als de begrafenisplechtigheid voor Marie-Rose Morel gedaan is, en Frank Vanhecke als laatste de kathedraal verlaat. Hij toont, en poseert graag met, de foto van Marie-Rose die op de lijkkist stond (foto 3). Frank Vanhecke vertelt aan iedereen wanneer de foto gemaakt is, en wat voor een mooie en lieve vrouw Marie-Rose was. Het bain de foule te midden van de vele mensen die Frank Vanhecke een warm hart toedragen, doet hem zichtbaar deugd.

Vandaag wordt in de kathedraal van Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel. In september vorig jaar, bij de aankondiging van haar wekelijkse column in Het Laatste Nieuws, sprak Marie-Rose Morel al over haar begrafenis.

Marie-Rose Morel rekende erop dat wie haar “bij leven gekoeioneerd heeft, het fatsoen zal opbrengen om weg te blijven van mijn begrafenis.” Wie bedoelde ze? Dewinter? Annemans? Marie-Rose Morel: “Het zou te gemakkelijk zijn om te zeggen dat ik spijt heb van mijn keuze voor het Vlaams Belang. Ik ben er drie maanden geleden uitgestapt, maar ik heb er nog veel vrienden. (…) Ik stel vast dat mijn gevecht binnen die partij niets heeft uitgehaald. En ik stel vast dat ik van alle partijen, van rechts tot links, opbeurende wensen heb ontvangen, behalve van het VB. Ach, het zou hypocriet zijn mochten ze dat nu wél doen. Dewinter en Annemans, en hun emotionele intelligentie is daar überhaupt niet groot genoeg voor.”

Gerolf Annemans hield zich gedeisd (Gerolf Annemans, geciteerd in de extra Story over het overlijden van Marie-Rose Morel: “Het is een stilmakend menselijk drama als dit iemand op die leeftijd treft. Niets van wat gezegd kan worden heeft genoeg belang.”); Filip Dewinter gebruikte daarentegen weer de Grote Woorden. Frank Vanhecke reageerde ontstemd. Frank Vanhecke (in Gazet van Antwerpen): “Het stoort me erg dat ik na haar overlijden Filip Dewinter op radio en tv hoor verklaren dat Marie-Rose een groot talent was. Hij was degene die haar niet meer op zijn lijst wilde, hij heeft haar politieke carrière kapotgemaakt. Daarom vind ik dat hij nu zijn mond zou moeten houden. Zijn reactie is voor de familie en voor mij kwetsend en onnodig. Hij heeft een geweldige kans gemist om te zwijgen."

Frank Vanhecke rekent op veel volk voor de begrafenismis. In de kathedraal zijn er 1 100 zitplaatsen. Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans zijn expliciet gevraagd om niet naar de begrafenis te komen. Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans hebben gisteren bevestigd om die reden weg te blijven. Een aantal VB’ers zijn overigens zeer ontstemd over de vraag van Marie-Rose Morel om Bart De Wever een afscheidswoord te laten uitspreken. De meesten zetten zich daar over, maar VB-regiovoorzitter Gent-Eeklo, Gents gemeenteraadslid en voormalig volksvertegenwoordiger Ortwin Depoortere liet weten om die reden niet naar de begrafenis te gaan (sic). Ortwin Depoortere is ook VB-personeelslid. Bij het VB is hij onder andere verantwoordelijk voor de opvolging van de lokale VB-bladen. 

Vorige week verscheen in ’t Pallieterke een tendentieus artikel over de twee kampen bij het VB-Gent, waar het duo Johan Deckmyn - Tanguy Veys de kans grijpt om af te rekenen met Gents boegbeeld Francis Van Den Eynde. Alleen de titel van ’t Pallieterke-artikel was objectief: Ruzie in het huishouden. Er werden meerdere lezersbrieven over het betwiste artikel naar ’t Pallieterke gestuurd, maar de nieuwe hoofdredacteur besloot enkel de lezersbrief van Francis Van Den Eynde te publiceren. Onder de voor publicatie geweigerd lezersbrieven: een brief van voormalig VB-voorzitter Frank Vanhecke.

Frank Vanhecke: “Geachte Hoofdredacteur, Graag wens ik kort te reageren op het artikel dat uw redacteur vorige week geschreven heeft over de problemen van het VB in het Gentse. Deze unilaterale aanval ad hominem tegen de persoon van Francis van den Eynde mag ik als erevoorzitter van het Vlaams Belang niet over mijn kant laten gaan. Ik reageer hierbij, niet alleen omdat Francis een persoonlijke vriend van mij is, maar omdat het artikel flagrante onwaarheden bevat en een eenzijdige belichting van de Gentse toestanden brengt. Maar vooreerst een kleine bedenking. Francis van den Eynde heeft niet alleen twintig jaar in het Parlement gezeten én vrijwillig afstand gedaan van zijn mandaat, net zoals hij nu vrijwillig zijn fractieleiderschap in de Gentse gemeenteraad afstaat."

"Francis van den Eynde heeft ook tijdens de lange 'mars door de woestijn' die aan de successen voorafging, een essentiële rol gespeeld in de heropstanding van het radicale partijpolitieke én niet-partijpolitieke nationalisme. Dat hij zijn gebreken heeft, zoals iedereen, zal ik niet ontkennen. Maar vanaf de jaren zestig stond Francis op de barricaden, onbaatzuchtig. Heel wat mensen die sinds enkele jaren een karaktermoord op hem plegen - en intellectueel nog niet aan zijn enkels komen - zouden daar beter even bij stilstaan. Mocht Francis er niet geweest zijn, het Vlaams Blok, en nadien het Vlaams Belang, had in de moeilijke en rode stad Gent nooit kunnen bloeien zoals ik het heb mogen ervaren als voorzitter. Ik was er getuige van."

"Wat de huidige problemen betreft, wens ik uw lezers erop te wijzen dat deze pas zijn ontstaan nadat Francis van den Eynde, zoals ik al zei vrijwillig, zijn parlementair mandaat had afgestaan en een democratische meerderheid in de Gentse gemeenteraadsfractie zich niet wenste neer te leggen bij de oekazen van enkele door de Antwerpse gemeenteraadsfractie gestuurde apparatsjiks. Ik moet mezelf wat dat betreft jammer genoeg herhalen, bis repetita placent. Maar ik kan verder alleen bedroefd vaststellen dat de partij die ik zo graag gezien heb verder gaat op de autodestructieve weg die ze enkele jaren geleden is ingeslagen.”

Frank Vanhecke heeft de door ’t Pallieterke geweigerde lezersbrief op zijn blog gezet. Op een berichtje over Marie-Rose Morel na, het eerste artikel van Frank Vanhecke sinds 3 oktober 2010. In een commentaar schrijft Frank Vanhecke nog dat sommigen er problemen mee hebben dat de (negenkoppige, nvdr.) Gentse gemeenteraadsfractie “in democratische meerderheid de bekwame en trouwe Kristina Colen tot nieuwe fractieleider verkoos boven een telegeleide kandidaat van ‘nationaal’ – kandidaat die trouwens al een flink aantal andere mandaten en verantwoordelijkheden draagt en ongetwijfeld de handen meer dan vol heeft.” Met die “telegeleide kandidaat” bedoelt Frank Vanhecke Vlaams parlementslid en voorzitter van de VB-koepel Gent Johan Deckmyn.

Frank Vanhecke voegt er nog aan toe: “Dat degenen die Francis zo onheus en publiek in de pers neersabelden maar eens nadenken over de vraag of wij in Oost-Vlaanderen nog wel zoveel bekwame en populaire lijsttrekkers overhebben – over goed anderhalf jaar komen de gemeenteraadsverkiezingen eraan. Zonder Van Overmeire in Aalst, zonder Stevenheydens in Beveren, straks ook zonder Van den Eynde in Gent? Zeer onverstandig me dunkt.” Frank Vanhecke is back in town.

Over het media-actieplan dat VB-voorzitter Bruno Valkeniers zaterdag op zijn nieuwjaarsreceptie aankondigde is nagedacht. Morgen of één van de volgende dagen meer daarover op deze blog. Gisteren werden al de eerste twee resultaten zichtbaar: er is een ‘meldpunt media’ geopend waar men concrete feiten naartoe kan mailen als men meent dat het VB gediscrimineerd wordt in de media, en VB-voorzitter Bruno Valkeniers heeft een blog geopend waarop hij zijn dagelijkse kijk op de politieke actualiteit zou geven.  

Bruno Valkeniers laat op zijn blog alvast weten dat de opkomst van de media voor de traditionele Vlaams Belang-nieuwjaarsreceptie “ditmaal niet slecht” was, dat de Waalse werkgeversleider Philippe Luyten “een frisse Waalse stem” is, Siegfried Bracke warm en koud blaast over zijn SP-lidmaatschap maar zeker nooit VB-lid was, Bruno Valkeniers niet wil schrijven over de jongste Miss België-verkiezing maar toch aanstipt dat “zélfs Waalse schoonheidskoninginnen pleiten (…) voor de splitsing van België”, enzovoort. Bruno Valkeniers heeft geoefend vooraleer zijn blog gisteren publiek te maken. Echt swingend is het nog niet, maar na het wegvallen van de blog van Bart Debie en anderen is een mens al met weinig tevreden.

We kunnen de blog van Bruno Valkeniers dan ook enkel maar toejuichen. Valkeniers kan de raad van zijn voorganger als VB-voorzitter ter harte nemen. Frank Vanhecke schreef op 26 december 2008 op zijn blog: “We moeten die jongens van het AFF regelmatig wat ergernis voederen, anders blijven ze maar zagen over de zoveelste bijeenkomst van een paar tientallen kale knikkers.” Frank Vanhecke beloofde zijn blog “met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk actueel te houden”. Helaas lukte dat niet, ook niet vóór de gezondheidsproblemen van Marie-Rose Morel acuut werden. Aan Bruno Valkeniers om beter te doen.

“Frank Vanhecke neemt ontslag uit de Brugse gemeenteraad. De voormalige voorzitter van Vlaams Belang gaat in Schoten wonen, in het huis van Marie-Rose Morel, met wie hij begin deze maand getrouwd is.” Dat meldde Het Nieuwsblad gisteren. (Foto: Marie-Rose Morel in haar nieuw huis in Schoten, Wouwersnestje)

Zoals bekend lijdt Marie-Rose Morel aan baarmoederkanker en heeft ze volgens artsen niet lang meer te leven. Ze verblijft in een Antwerps ziekenhuis waar ze nog altijd chemo krijgt om haar vergevorderde kanker te bestrijden. In Het Laatste Nieuws zegt dit weekend gewezen zakenman Luc Verelst – die jaarlijks 1,25 miljoen euro schenkt aan de K.U. Leuven om onderzoek naar baarmoederkanker te financieren – dat je moet blijven hopen op beterschap. “Valse hoop bestaat niet. Kankerpatiënten moéten hopen. Want hoop doet leven, letterlijk.” Zijn eigen zus kreeg dezelfde diagnose en prognose als Marie-Rose Morel. Zij is nu terug gezond. "Geluk gehad. Maar genezing mag geen kwestie van geluk zijn.” Anderzijds is Luc Verelst er niet voor om iemands doodsstrijd zomaar te verlengen. Enkel een enigszins kwalitatief leven is zinvol. Zelf pleitte Marie-Rose Morel eerder al voor de mogelijkheid van euthanasie, ook voor haarzelf.

“Frank heeft op 10 januari zijn domicilieadres veranderd van Brugge naar Schoten, en daardoor kan hij niet meer zetelen in de Brugse raad”, zegt Yves Buysse, VB-senator en -gemeenteraadslid in Brugge. “Hij wil zijn vrouw zo veel mogelijk bijstaan tijdens haar ziekte. In onze Brugse fractie wisten we dat één van de consequenties van zijn huwelijk met Morel zou zijn dat hij uit de Brugse gemeenteraad zou verdwijnen, en dat gebeurt nu ook.” Vanhecke haalde bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, op burgemeester Patrick Moenaert (CD&V) na, nog de hoogste score van alle Brugse politici. Wie Vanhecke opvolgt in de Brugse gemeenteraad is voorlopig nog onduidelijk. “Viky De Ridder is eerste opvolgster. Maar als zij zou weigeren, maakt Emma Vanhecke, Franks 89-jarige moeder, in principe haar intrede in de raad”, zegt Yves Buysse. “Al denk ik niet dat zij haar mandaat zou opnemen.” Moeder Emma Vanhecke, niet te verwarren met de jongste dochter van Frank Vanhecke die ook Emma heet.

Filip Dewinter noch Gerolf Annemans moeten vrezen dat Frank Vanhecke bij de volgende Vlaamse of federale verkiezingen een plaats op de kandidatenlijst in de provincie Antwerpen zal opeisen. Na geweigerd te hebben nog een plaats te vullen op de VB-lijst voor de federale verkiezingen op 13 juni vorig jaar, zei Frank Vanhecke nooit nog op een VB-lijst te willen staan. Wat natuurlijk kritiek ontlokte, want waarom blijft hij dan nu nog VB-Europarlementslid? Dat Frank Vanhecke Marie-Rose Morel als medewerkster op de loonlijst van het Europees Parlement zette, ontlokte natuurlijk ook kritiek. Door hun huwelijk op 8 januari 2011 mag Morel evenwel niet meer ingeschreven worden als medewerkster van Vanhecke, en intussen is ze als medewerkster verwijderd van de website van het Europees Parlement.

Waren er maandag over het huwelijk van Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke amper of geen reacties op het internet vanuit VB-kringen te noteren, door de pers erom gevraagd toonden de VB-kopstukken hun respect. Filip Dewinter (in Gazet van Antwerpen): “Ik wil me beperken tot felicitaties aan het echtpaar. Frank was destijds nog getuige bij mijn huwelijk. Gezien de omstandigheden verdienen hij en Marie-Rose alle respect.”

Ook Jurgen Verstrepen werd om een reactie gevraagd. Door Dewinter samen met Morel bij het VB binnengehaald als ‘vernieuwer’ maar intussen net zoals Morel weg bij het VB. Op de klacht die Frank Vanhecke tegen hem neerlegde wil Verstrepen “nu niet op terugkomen.” “Ik wens ze allebei geluk en vooral veel sterkte”, liet Jurgen Verstrepen noteren in Gazet van Antwerpen. Op zijn blog liet Verstrepen gisterenmorgen zijn alterego Jan Kritiek los. Onder de kop België blundert 2011 schreef Jurgen Verstrepen/Jan Kritiek: “België blundert in Europese spionagezaak. Treinen nog steeds te laat. Dienstenchequebedrijven plegen fraude. VRT wil derde open net. Miss België fraudeert met belkaarten. Politie Antwerpen blundert er op los. Koning vraagt gebuisde Leterme begrotingstekort te verkleinen. Morel trouwt met Vanhecke, ik dacht dat ze bij het Blok tégen schijnhuwelijken waren ? Mag er dan nu champagne koud gezet worden ?” (foto, groter formaat).

In de loop van de dag verwijderde Jurgen Verstrepen het zinnetje “Morel trouwt met Vanhecke, ik dacht dat ze bij het Blok tégen schijnhuwelijken waren ?” Nog later verdween ook het champagne-zinnetje. België blundert? Ongetwijfeld. Jurgen Verstrepen blundert? Vast en zeker.

Bij de online edities van De Standaard, De Morgen, Knack, Gazet van Antwerpen… was het gisteren het meest gelezen artikel: Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke in alle stilte getrouwd. Waar het hierover daarentegen stil bleef, was bij het VB. Geen bericht op de VB-website, geen Facebook-conversaties tussen VB'ers. 

Een merkwaardige stilte, want iedereen kent de speculaties over een liefdesband tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke sinds het roddelblad ’t Scheldt in mei 2008 (foto 1) uitbracht dat Morel en Vanhecke “de zevende hemel” binnendansten. Men kent ook de politieke gevolgen die aan de band tussen Morel en Vanhecke wordt toegeschreven: Jean-Marie Dedecker geen lijsttrekker van de VB-Senaatslijst in 2007 en daarna pain in the ass van het VB door zijn eigen partij op te richten; de jeugdvrienden Filip Dewinter en Frank Vanhecke uit elkaar gespeeld, en alle strubbelingen die daarop volgden bij het VB. Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke ontkenden intussen in alle toonaarden een liefdesrelatie, en deden Jurgen Verstrepen nog een proces aan toen die vermeende details over die relatie publiceerde in zijn boekje Zwart op wit. Minder bekend is overigens dat die rechtszaak op een sisser afliep. Op 11 juni 2010 verklaarde de tiende kamer van de burgerlijke rechtbank in Brugge de eis van Frank Vanhecke van 50 000 euro schadevergoeding voor laster als ongegrond. Volgens de rechtbank was er onvoldoende bewijs dat Frank Vanhecke werkelijk schade heeft geleden door de schrijfsels van Jurgen Verstrepen.

Terwijl in commentaren op het online krantenbericht respect voor Marie-Rose Morel, en vooral ook voor Frank Vanhecke, klonk, was het stilte alom op de VB-website en bij de Facebook-conversaties van VB’ers. Bart Debie – gehandicapt omdat hij bij het snijden van ajuin in zijn vinger heeft gesneden – onthield zich van commentaar over Morel en Vanhecke. Sinds zijn ontslag bij het VB is zijn favoriete pispaal trouwens ‘de manager’ Bruno Valkeniers. Maar ook bij minder zwartgallige VB’ers geen woord over Morel en Vanhecke. Geen afkeuring, maar ook geen woord van warmte. Morel en Vanhecke quantité négligeable geworden bij het VB? Wat weerhield daar dan wel de aandacht? De ontgoochelde Waalse kandidaten Miss België: een nieuw argument om België te splitsen,  en de actie van het Johan Deckmyn en het VB-Gent om à la Suske en Wiske de Gentse burgemeester Daniël Termont aan te klagen als “wilde weldoener” (foto 2 en 3, respectievelijk de kopie en het origineel). “Goed idee, goed getekend, geslaagd initiatief”, schreef Rob Verreycken. Drie jaar geleden misbruikte het VB op de nieuwjaarsreceptie van het Gentse stadsbestuur ook al de figuur van de plaatselijk wereldberoemde Pierke Pierlala. Als je het met eigen argumenten niet kan halen, moet je je verstoppen achter een ander.

Filip Dewinter zei het hier eerder al: “Het was geen goed jaar” voor het VB. Dat blijkt ook uit de jaaroverzichten. Dewinter zelf geraakt niet verder dan de 35^ste plaats in de Top-100 van 2010 bij Het Laatste Nieuws. In het buitenland schittert zijn ster nog een beetje. Daar mag hij uitleggen hoe jaloers hij is op de Nederlandse politiek.

In eigen land zijn het de ex-VB’ers die de jaaroverzichten halen. Bart Debie haalt zelfs de cover van Knack deze week. Bart Debie die in een tekening van Kim Duchateau bij het VB buiten gesjot wordt terwijl hij een fles champagne ontkurkt (foto 1). En Marie-Rose Morel (foto 2), in 2008 op de 93^ste plaats in de Top-100 van Belgen van het Jaar voor de Het Laatste Nieuws-lezers, in 2009 al 10^de in die Top-100, is dit jaar 3^de in diezelfde Top-100. En het is niet het enige moment waaruit het meeleven met Marie-Rose Morel blijkt. Een Koppen-reportage met Marie-Rose Morel eind november haalde zes maal meer kijkers dan een met veel tromgeroffel aangekondigd televisiedebat met onder andere Gerolf Annemans. In Het Laatste Nieuws zegt Marie-Rose Morel de doodsangst voorbij te zijn, nog altijd licht aan het einde van de tunnel te zien. In Dag Allemaal, eerder deze week, laat ze wel de mogelijkheid van euthanasie open. Marie-Rose Morel: “Dat is ieders recht, ook het mijne.”

Tegenwoordig gaat ze tweemaal per week naar Keulen voor een behandeling. Vaak is het Frank Vanhecke die haar brengt, maar ook Koen Dillen springt bij. Marie-Rose Morel: “Frank en Koen zijn goede compagnons de route, heel rustig. Koen kan zich nog zenuwachtig maken in de file, maar Frank is stoïcijns. Die zet een muziekje op.” Vanaf volgende week publiceert Dag Allemaal fragmenten uit het kinderboek dat Marie-Rose Morel (38 j.) schrijft samen met haar zoontjes Alexander (6 j.) en Marnix (4 j.). Haar weigering om nog op een VB-lijst te staan, haar opstappen bij het VB, haar strijdlust om voor het leven te blijven vechten, maken haar tot één van de vrouwen van het jaar. Al is ze bij een aantal van haar politieke denkbeelden gebleven, getuige haar aanwezigheid bij de presentatie van een anti-vakbondsboek.

Maar ons hart is geen moordkuil, en we wensen Marie-Rose Morel dan ook nog veel sterkte toe de volgende jaren.

Wie het alvast niet erg zal vinden dat het voor vandaag geplande artikel over Blood and Honour Vlaanderen naar later is verschoven, is Marie-Rose Morel. Op 5 november 2007 schreef Marie-Rose Morel op haar blog: “Die van het AFF hebben (…) nog een gezonde dosis humor en een levendige site! Al neemt hun obsessie voor skinheads de laatste tijd rare vormen aan.” Intussen is Morels fysieke toestand de voorbije dagen sterk verslechterd. Zelf autorijden mag niet meer. Bij haar ex-partij zijn de poppetjes weer aan het dansen. En Morel vindt sterkte in het voorbeeld van… François Mitterand.

Zelf zagen we Marie-Rose Morel op 1 november nog op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ze zat er monter en opgewekt bij. Er kwamen dan ook voortdurend mensen langs om haar kankerdagboek te laten signeren (foto). Ook Lex Moolenaar, commentator van Gazet van Antwerpen, zag Morel daar en hij schreef achteraf in zijn krant: “Morel voelt zich goed en ik lieg niet als ik zeg dat ze er beter uitziet dan ooit. Ook geestelijk is ze heel goed bij de pinken, want hoewel de politiek haar naar eigen zeggen niet meer interesseert, is ze nog verbazend goed op de hoogte van de interne gang van zaken bij de partij die haar de voorbije jaren enorm heeft teleurgesteld.” Het was dan ook schrikken toen we maandag in Morels wekelijkse column in Het Laatste Nieuws lazen dat de kankercellen opgerukt zijn tot in haar hoofd. “Op de plek waar slechts weinig antikankerproducten kunnen doordringen, voelen de tumoren zich blijkbaar veilig en onaantastbaar. Officieel bevind ik me nu in het stadium van de laatste weken.” Het was vanop een inderhaast toch nog geboekte cruise tussen Mexico en Miami dat Morel dit doorstuurde.

Gisteren nam Het Nieuwsblad het nieuws over, aangevuld met commentaar uit de naaste omgeving van Marie-Rose Morel. Uitgerekend gisteren vroeg Valérie Seyns, madame Bart De Bie, op haar Facebook-pagina zich af “of het einde nu werkelijk in zicht is. Laat ons hopen!” Bart De Bie antwoordde: “Leg de champagne maar al koud!” Volgens Bart Debie sloeg dit op het eindelijk verkrijgen van een vergunning voor een nieuwe handelszaak; Frank Vanhecke had het eerder geïnterpreteerd als een reactie op het artikel over Marie-Rose Morel in Het Nieuwsblad. Dat Julie Kegels, de babysitster van Marie-Rose Morel die nu samenwoont met Morels ex-man Christian Schellemans, een ‘Ik vind dit leuk’ postte als reactie op de Facebook-notitie van Valérie Seyns, zal ook wel meegespeeld hebben bij de interpretatie van Frank Vanhecke. Gevraagd om een reactie zei Frank Vanhecke aan Apache: “Die mensen zijn alle opvoeding en schaamte voorbij. Ik blijf geen dag langer lid van een partij die deze mensen aan boord houdt. Maandag op het partijbestuur moet er beslist worden.” Zoals het in een deurenkomedie past, is er ook nog eens discussie over het al dan niet aanpassen van sommige uitlatingen op Facebook. En wordt er gedreigd met juridische gevolgen. Bart Debie vraagt Frank Vanhecke om tegenover de media (!) toe te geven dat alles op een misverstand berust, zoniet gaat Debie er vanuit dat Vanhecke Bart Debie, Valérie Seyns en haar handelszaak "opzettelijk wil beschadigen". Frank Vanhecke merkt op dat Bart Debie de dag dat bekend werd dat Marie-Rose Morel opnieuw kanker had op zijn Facebook-pagina reeds schreef: "It's a beautiful day".

Het strafste vinden we echter nog de bekentenis van Marie-Rose Morel maandag dat de voormalige socialistische Franse president François Mitterand “constant bij mij” is. Marie-Rose Morel: “Deze dagen is François Mitterand constant bij mij. Toen ook hij in 1982 nog zes weken kreeg van zijn artsen, stamelde hij: ‘Je suis foutu’ – het binnentreden in de dodencel ontwricht elke mens. Maar enkele uren later besliste Mitterand dat zijn tijd nog niet gekomen was. 14 jaar later is hij overleden. Ik heb zijn ‘force tranquille’ deze dagen nodig. Een schaduwkrijger aan mijn zijde.” In de rust van haar kajuit, met een aantal vrienden om haar heen, de warme zon en de eindeloos mooie horizon in zicht, heeft Marie-Rose Morel “bijzonder ingrijpende beslissingen” genomen. “Beslissingen die het scenario van mijn dood tot in de puntjes voorbereiden. Geloof me, het zal voorlopig niet aan de orde zijn, maar het geeft wel rust. Ik voel dat mijn nieuw uitgestippelde koers de juiste is. En ik denk dat Mitterand me gelijk zou geven.” Met de dood voor ogen trekt Marie-Rose Morel zich op aan het voorbeeld van de bekendste Franse socialist.

Morgen zendt het VRT-programma Koppen een reportage uit over alternatieve geneeswijzen, met Marie-Rose Morel in een glansrol. Als daar maar geen vraag uit voortvloeit om ook een reportage te maken over Valérie Seyns' fitnesszaak en beautyproducten!

In Humo doen vandaag Marie-Rose Morel en Koen Dillen hun boekje open over Filip Dewinter. We signaleerden hier al eerder dat de zoon van VB-stichter Karel Dillen niet gelukkig is met de gang van zaken in het VB, en in ’t Pallieterke liet verstaan dat voorzitter Bruno Valkeniers best zou opstappen na twee opeenvolgende verkiezingsnederlagen onder zijn voorzitterschap. Frank Vanhecke (als VB-voorzitter geïnterviewd op de foto hiernaast) liet intussen weten na zijn huidig mandaat als Europarlementslid niet langer op een verkiezingslijst van het VB te zullen staan. Voormalig VB-volksvertegenwoordiger Roeland Van Walleghem gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB.

In een commentaar op het interview in Humo zei Frank Vanhecke een paar zaken die nogal vanzelfsprekend zijn, maar toch voor opschudding zorgden. Frank Vanhecke: “Ik heb, na een conflict met de partijtop, niet deelgenomen aan de jongste federale verkiezingen. Het zou zeer onkies zijn om de volgende keer, wanneer het over de verlenging van mijn Europese mandaat gaat, wél weer een verkiesbare plaats te eisen: ik zal dus nooit meer op een lijst staan. Na afloop van mijn mandaat zal ik mijn leven verder opbouwen in de privésector.” Een verzoening met zijn vroegere compagnon de route Filip Dewinter acht Vanhecke bijzonder onwaarschijnlijk. Vanhecke: “Ik heb mijn meningsverschil met de partijtop tot driemaal toe op de partijraad gebracht. Soms was dat bijzonder emotioneel, maar telkens ben ik in de minderheid gesteld. Ik moet daaruit mijn conclusies trekken. (…) Veel goede mensen zijn intussen vertrokken. Vroeger was er een evenwicht in de partij, maar nu ligt de macht volledig én bewust bij de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Niets wijst erop dat het in de toekomst anders wordt. Ik heb een aantal uitgebreide nota's aan de partijtop gestuurd: men heeft gemeend daar niets mee te moeten doen. Maar ik blijf overtuigd Vlaams-nationalist en lid van het Vlaams Belang.”

Bij het VB-voetvolk ontlokte het commentaar van Frank Vanhecke uiteenlopende reacties. Sommigen hebben alle begrip voor Vanhecke en loven zijn inzet de voorbije jaren. Men noemt hem “een figuur met stijl. Hij gaf het VB een waardigheid, die er voor zorgde dat veel ernstige mensen, die het goed menen met de Vlaamse zaak, over de streep werden getrokken en stemden voor het Vlaams Belang.” Anderen bekritiseren Vanhecke omdat hij de vuile was buiten hangt. “Wat bezielt u? U lijkt er een genoegen in te scheppen de partij te beschadigen. U kan zich niet voorstellen hoe diep u in mijn achting bent gevallen. Tot voor kort gaf ik u nog enig krediet omdat ik dacht dat u verblind was door een passionele verliefdheid. Het waait wel over als hij weer met zijn voeten op de grond komt. Niet dus, of zweeft ge nog?” Een ander schrijft aan Vanhecke dat het hem zou “sieren dat u uw vetbetaald jobbeke per direct overdraagt (…) in plaats van hypocriet aan uw rijkelijk fluweel te blijven plakken.” Voor de goede orde: als Frank Vanhecke ontslag zou nemen uit het Europees Parlement gaat zijn zetel in volgorde naar Marie-Rose Morel (ook al is die intussen geen VB-lid meer), dan Gerolf Annemans, Hugo Coveliers, en vervolgens pas nog een medestander van Frank Vanhecke: Koen Dillen.

Waar zowat iedereen het over eens is bij het VB, is dat het not done is om kritiek te ventileren via Humo. Moest kritiek zo nodig openbaar gemaakt worden, dan had Vanhecke het maar moeten doen in ’t Pallieterke. Voormalig VB-parlementslid Roeland Van Walleghem (61 j.) vindt dat er dringend meer openheid over het reilen en zeilen bij het VB moet komen. Hij gelooft niet dat het gezegde ‘De honden blaffen, de karavaan trekt voorbij’ nog aan de orde is bij het VB. Roeland Van Walleghem (op de Angeltjes-blog): “Er moet dringend een signaal komen van de (ivoren) Madoutoren. Communicatie is daar  blijkbaar niet meer aan de orde. De slogan de honden blaffen, de karavaan trekt voorbij, is niet meer aan de orde. De karavaan zou wil eens klein kunnen uitvallen. Vertel de waarheid zoals ze is. De militanten en kiezers hebben het recht dat te weten. Doe dat op een beschaafde, open en eerlijke manier. En indien het nodig is, moet de stal maar uitgemest worden. Alle betrokkenen die het goed menen met het Vlaams Belang zullen er wel bij varen. De korte pijn, weet u. Pas dan zullen alle verdachtmakingen ophouden. Meer dan dertig jaar strijd wordt hier  op de helling gezet. Zo kan het niet verder. Politiek liggen de kansen voor het rapen en men maakt er geen gebruik van. Men is blijkbaar meer begaan met andere zaken…Ook stilaan moegestreden, Roeland Van Walleghem.”

Vraag is natuurlijk of er wat kan veranderen als “de stal maar uitgemest (moet) worden”. Een andere handpop dan Bruno Valkeniers lost niets op. De macht van Dewinter lijkt nog altijd onaantastbaar. En Koen Dillen kan men om technische redenen ook niet zomaar zijn job en reisjes bij het Europees Parlement afpakken.

Na de veroordeling in eerste aanleg van Roeland Raes zei Filip Dewinter de uitspraak in beroep af te wachten om te zien of het VB Raes als partijlid zou moeten buitenzetten. Gisteren is Roeland Raes in hoger beroep opnieuw veroordeeld voor zijn negationistische uitspraken. Wordt Roeland Raes nu uit het VB gezet?

Frank Vanhecke was VB-voorzitter toen Roeland Raes zijn twijfels uitte over de echtheid van het dagboek van Anne Frank en de omvang en systematiek bij de uitroeiing van Joden onder het nazi-regime. Over Frank Vanhecke kan veel gezegd worden, maar niet dat hij een ijverige blogger is. Zeven berichten op zes maanden tijd, er zijn er die beter doen. Twee van die zeven artikeltjes verschenen deze week. Het eerste voorbije dinsdag toen bekend geraakte dat Suske & Wiske-tekenaar Willy Vandersteen in het nazitijdperk als ‘Kaproen’ antisemitische tekeningen en andere spotprenten maakte in de lijn van de Nieuwe Orde (foto 1). Frank Vanhecke: “Dat de familie Vandersteen zich publiek op de borst klopt, is allicht (menselijk en zakelijk) goed bedoeld, maar ik had een ‘et alors?’ meer geapprecieerd. Vandersteen was een kind van zijn tijd, en dan nog?” Nu Roeland Raes (foto 2, rechts) opnieuw veroordeeld is voor zijn negationistische uitspraken postte Frank Vanhecke (foto 2, links) voor de tweede maal op één week tijd een bericht op zijn blog. Deze keer om te zeggen dat hij “de veroordeling van Roeland Raes een schandaal vind(t), een democratische rechtstaat onwaardig.”

Frank Vanhecke haalt er de Amerikaanse professor Noam Chomsky bij die een paar dagen geleden zei dat de Franse wet tegen het negationisme een vrije samenleving onwaardig is, het vastleggen van de historische waarheid die doet denken aan de sinistere dagen van het stalinisme en nazisme. Frank Vanhecke vergat er nog bij te vertellen dat Chomsky een linkse professor is,  maar ook Linksen kunnen zich al eens vergissen. De Franse wet tegen het negationisme kennen we niet, maar de Belgische laat wel toe historische correcties aan te brengen. Anders is het als men daarbij de gruwel van het nazisme wil minimaliseren en/of goedkeuren. Maar het is niet Frank Vanhecke die nu moet oordelen over het lot van Roeland Raes bij het VB. Het is huidig VB-voorzitter Bruno Valkeniers die dat moet doen. Valkeniers verklaarde eerder dat bij het VB geen plaats is voor “nazisten”, en het zal hem ongetwijfeld bekend zijn dat het VB mee de wet tegen het negationisme goedkeurde. Misschien meer om de overheidssubsidies voor de partij veilig te stellen, maar soit. Men mag toch verwachten dat een senator en ondervoorzitter handelt volgens de wetten die de partij mee goedkeurde.

Roeland Raes is gisteren in beroep opnieuw schuldig bevonden aan negationistische uitspraken. De straf van vier maanden cel met uitstel die hij in eerste aanleg kreeg, werd teruggebracht tot een eenvoudige schuldigverklaring omdat de redelijke termijn voor een uitspraak overschreden is (de zaak sleept al aan sinds 2001, deels door vertragingsmanoeuvres van Raes’ advocaat Piet Noë, deels door fouten van het gerecht, deels door toevalligheden zoals een bommelding en ziekte van een magistraat). Maar er is geen twijfel mogelijk: Raes is schuldig bevonden aan negationistische uitspraken, en moet het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en het Forum van Joodse Organisaties elk een schadevergoeding van 1 800 euro betalen. Zal het VB haar voormalige senator en ondervoorzitter niet langer lid laten blijven van de partij? Als men een voor racisme, overmatig politiegeweld en schriftvervalsing veroordeelde Bart Debie in dienst houdt als VB-perswoordvoerder, waarom zou men dan de voor negationisme veroordeelde Roeland Raes niet langer lid laten blijven van het VB?

Het VB mag ons altijd verrassen, maar we vrezen dat het VB een partij zal blijven waar negationisten thuis zijn. Overigens vindt Roeland Raes zijn straf best zwaar. In een reactie aan Joods Actueel zei Raes: “Ik vind het wel flink veel dat ik 1 800 euro aan het Joods Forum én aan het Centrum voor Racismebestrijding moet betalen." Kom, kom. Met zijn parlementair pensioen is dat niet onoverkomelijk. Het feit dat Raes aan het Centrum en het Forum een schadevergoeding moet betalen, ligt hem allicht meer op de maag. "Bovendien is dit  al negen jaar geleden gebeurd”, zegt Raes. Denkt Roeland Raes intussen dan anders over het dagboek van Anne Frank en de Jodenvervolging? In elk geval is hij niet van plan vrijwillig op te stappen uit het VB. Voorzitter Bruno Valkeniers zegt eerst het arrest van het hof van beroep te willen lezen vooraleer een uitspraak te doen over het verdere lidmaatschap van Raes.

Marie-Rose Morel doet de deur dicht bij het VB; boezemvriend Frank Vanhecke wil als één van de eerste leden tot één van de laatsten blijven. Tot spijt van wie het benijdt. Roger Van den Broeck uit Beerse bijvoorbeeld, vorige week in een lezersbrief in ’t Pallieterke.

Roger Van den Broeck: “In ’t Pallieterke van 7 juli jongstleden doet de vet overbetaalde ex-voorzitter en Europese parlementariër uit hoofde van het Vlaams Belang wat voos over zijn geliefkoosd onderwerp, de emancipatie van de vrouw en die van Marie-Rose Morel in het bijzonder (…). De Europese medewerker Rob Verreycken (in het zelfde ’t Pallieterke) mag braaf de puntjes op de ‘i’ zetten, maar laat ook hier veiligheidshalve het achterste van zijn tong niet zien. In deze postelectorale komkommertijd is het toch godgeklaagd dat de belangen en de toekomst van Vlaanderen worden achteropgesteld aan de expressie van individuele emoties en nukkig volgehouden van het grote gelijk. Van erevoorzitter tot zerevoorzitter; laat het gaan Frank. De gewone kleine militanten in de frontlijn van het dagelijkse bestaan krijgen deze bekrompenheid dagelijks dik op de boterham uitgesmeerd en zij verdienen uw respect en dankbaarheid en niet de gal en het gif van de rancunes waarin ge blijkbaar eindeloos ronddoolt. De tweespalt die ge zaait onder de volksgetrouwen zal je echt geen bedje op rozen spreiden, maar lafheid en materialisme staan voor uw deur. Het was een onverantwoorde aderlating voor de partij om het mandaat op een Europese zetel met barnumprospectie en congres voor u veilig te stellen en het gehakketak bevestigt steeds meer het hopeloze van verdere toegevingen. Trek uw Armanikostuum uit en ga gewoon terug de boer op zonder eretitels en voorrechten, spreek begrijpelijke volkstaal met iedereen en sta er terug schouder aan schouder voor ons allen en voor het vrije en onafhankelijke Vlaanderen.”

Frank Vanhecke noch Rob Verreycken hebben deze week gereageerd in ’t Pallieterke, en eerlijk gezegd verwachten we ook geen reactie. Als je geschoren wordt, is het best stil te blijven zitten. (Foto's: 1. Frank Vanhecke als student met het Taal Aktie Komitee (TAK) op wandeling in de Voerstreek. 2: Frank Vanhecke dertig jaar later.)