Anti-Fascistisch Front / Verzet

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Als we Bart De Wever mogen geloven zet Elio Di Rupo ons land op weg naar Griekenland. Volgens moppersmurf De Wever moet er meer gesaneerd worden, en moet men niet afkomen met nieuwe belastingen voor het bedrijfsleven en de middenklasse. “Fout”, zegt politicoloog Pierre Verjans in een goed onderbouwd opiniestuk. “Niet de sociale staat deed Griekenland de das om maar een mix van uit de hand gelopen uitgaven, fiscale privileges, corruptie, gebrek aan burgerzin en statistische fraude.”

Intussen kreeg de nieuwe Griekse regering onder leiding van de voormalige bankier Lucas Papademos het vertrouwen van het Griekse parlement. Twee socialistische parlementsleden stemden tegen. Niet omdat ze tegen de voorgestelde besparingen zijn, maar omdat ze het niet eens zijn met de aanwezigheid van de kleine rechts-nationalistische LAOS-partij in de regering. De stemmen en invloed van LAOS heeft men niet nodig. De andere regeringspartijen, de socialisten en de conservatieven, hebben samen een ruime meerderheid in het Griekse parlement. LAOS (Laikos Orthodoxos Synagermos) heeft in het Grieks parlement slechts 15 zetels, op in totaal 300 parlementszetels. Het partijtje werd in 2000 opgericht nadat Georgios Karatzaferis gedwongen werd de (veel grotere) conservatieve partij Nea Dimokratia te verlaten. Zeker aanvankelijk maakten nogal wat extreem-nationalistische en fascistische elementen deel uit van LAOS. De belangrijkste programmapunten van de partij zijn het niet toelaten van Turkije tot de Europese Unie, een ‘realistische immigratiepolitiek’, verzet tegen het Verdrag van Lissabon (de ‘grondwet’ van de Europese Unie), en een drastische verlaging van de belastingen voor particulieren en kleine ondernemingen.

LAOS mag in de persoon van Makis Voridis (47 j.) de nieuwe minister van transport leveren. Makis Voridis is een goede vriend van voormalig VB-voorzitter Frank ‘Stem op N-VA’ Vanhecke. Frank Vanhecke leerde Voridis kennen als jongerenvoorzitter van het extreemrechtse EPEN, een in 1984 door Georgios Papadopoulos opgerichte partij. Georgios Papadopoulos is de kolonel die de militaire staatsgreep op 21 april 1967 leidde, waarna Griekenland tot 1974 kreunde onder een militaire dictatuur. Het kolonelsregime. Op 23 augustus 1975 werden Papadopoulos en zeven anderen militairen ter dood veroordeeld, wat even later omgezet werd in een levenslange gevangenisstraf. Maar echt levenslang was dat blijkbaar niet, want in 1984 kon Papadopoulos een eigen partij oprichten met Makis Voridis als jongerenvoorzitter. Enkel bij de Europese parlementsverkiezingen in 1984 kon EPEN een verkozene bekomen. In 1994 richtte Makis Voridis vervolgens zijn eigen rechtse partij op, het Helleens Front. Bij landelijke verkiezingen in 2004 behaalt de partij haar beste electoraal resultaat: 0,1 % van de stemmen (nul komma één percent).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 staat Makis Voridis op de LAOS-lijst in Athene, en wordt hij verkozen als gemeenteraadslid in de Griekse hoofdstad. Makis Voridis valt opnieuw in de prijzen als hij in 2007 met 8 663 stemmen verkozen wordt als LAOS-parlementslid. En nu valt deze advocaat nog eens in de prijzen als minister van transport. Een paar weken geleden belde Voridis Frank Vanhecke op. Ze hadden elkaar niet meer gezien sinds het overlijden van Marie-Rose Morel begin dit jaar, en ze spraken af om het eerste weekend van december in Parijs samen te komen bij Europarlementslid Carl Lang, tot 2008 lid van Jean-Marie Le Pens Front national (FN). Of die samenkomst nu nog doorgaat, is onduidelijk. “Hij zal wel andere zaken aan zijn hoofd hebben”, zegt Frank Vanhecke. Een paar dagen geleden effende Makis Voridis mee het pad voor Frank Vanheckes lidmaatschap van de EFD-fractie in het Europees Parlement. LAOS heeft twee Europarlementsleden lid van die EFD-fractie. Waar het allemaal goed voor is een politieke nazaat van het Griekse kolonelsregime te kennen!

Foto: Makis Voridis in het voetspoor van Jean-Marie Le Pen op een FN-congres.

Het is ’s avonds al rond zes uur donker, de eindejaarsperiode komt eraan, en na een woelig jaar wil een mens ook wel eens aan zichzelf denken. Frank Vanhecke (foto) heeft zijn keuze gemaakt: in het Europees Parlement gaat hij voortaan zetelen bij de EFD-fractie. Voorzitter van die fractie is Nigel Farage die mediabekendheid haalde door Europees president Herman Van Rompuy te omschrijven als iemand met “de uitstraling van een natte dweil”.

(Extreem-)rechts is in het Europees parlement verspreid over drie groepen. De grootste groep is de ECR (Europese Conservatieven en Hervormers) met 56 leden. Met de Britse Conservatieven als grootste groep, en ook LDD-verkozene Derk-Jan Eppink. Een tweede groep is de EFD (Europa van Vrijheid en Democratie) met 28 leden. Met Nigel Farages Britse UKIP, het Italiaanse Lega Nord, de ‘Ware Finnen’, de Dansk Folkeparti uit Denemarken, en nog wat anderen. Blijft over een restgroep van ‘niet-fractiegebonden leden’ met een 30-tal leden, waarvan de helft (extreem-)rechtsen zoals Vlaams Belang’er Philip Claeys en de verkozenen van Geert Wilders’ PVV. Dat Frank Vanhecke nu tot een echte fractie behoort, geeft hem meer mogelijkheden voor parlementair werk dan toen hij omwille van zijn Vlaams Belang-lidmaatschap nog bij de ‘niet-fractiegebonden leden’ behoorde.

Het eerste werk dat Frank Vanhecke zich heeft voorgenomen is… de website van zijn nieuwe EFD-fractie te laten wijzigen. Hij staat er nu afgebeeld naast een Belgische vlag en hij wil er een Vlaamse Leeuw. De collega’s van de Lega Nord staan al wel niet naast de Italiaanse vlag maar naast een eigen symbool.

• Naschrift. Volgens RechtsActueel zou bovenstaand artikeltje letterlijk gekopieerd zijn van wat bij hen verscheen. Er is nochtans een belangrijk verschil: volgens RechtsActueel “verandert de toetreding tot een fractie niet zoveel” voor Frank Vanhecke; volgens ons biedt de toetreding tot een heuse fractie meer mogelijkheden voor Frank Vanhecke. Als minstens vier medewerkers van RechtsActueel VB-personeelslid zijn, is het natuurlijk te begrijpen dat men een en ander minimaliseert als men bericht over iemand die de VB-schaapstal verlaten heeft. AFF/Verzet is daarentegen niet gebonden aan een partij, van rechts noch van links.

In ’t Pallieterke wordt wekelijks verslag uitgebracht van de werkzaamheden in het Vlaams en het federaal parlement. Vaak met details die je niet in de kranten leest of uit de websites van die parlementen kan afleiden. Geen groot nieuws, wel smeuïge details die verraden dat de auteur een parlementslid, -medewerker of -journalist is met donkerbruine gedachten. Iemand die anders denkt dan hij zich wel eens toont.

Voor het volgend berichtje in ’t Pallieterke vorige week moet je niet noodzakelijk parlementslid, -medewerker of -journalist zijn, maar het is evengoed tekenend voor de mentaliteit bij de medewerkers van ’t Pallieterke. Onder de kop Islamitische opvolger lazen we: “Sven Gatz van Open VLD heeft vorige week in de commissie Cultuur van het Vlaams Parlement met een laatste vraag afscheid genomen van de grote politiek. In de plenaire vergadering kreeg hij een staande ovatie. Gatz blijft nog politiek actief in de gemeenteraad van Jette. Hij wordt directeur van de Belgische brouwers. We zullen er geen traan om laten. Maar het is een teken aan de wand dat Gatz wordt opgevolgd door zijn partijgenote Khadija Zamouri. Het zoveelste symptoom van de sluipende islamisering van de politiek en de samenleving.”

We kennen de religieuze overtuiging van Khadija Zamouri niet, laat staan of ze diepgelovig of ‘randkerkelijk’ is. Maar Khadija Zamouri is wel geboren in Antwerpen, en opgegroeid in de Sinjorenstad. In mei 2004 zat ze – zo leert even googlen – op televisie in een debat met Frank Vanhecke. De toenmalige VB-voorzitter poneerde er dat allochtone jongeren die  ‘zwaardere’ criminaliteit plegen gedenaturaliseerd moeten worden, en uit het land moeten gezet worden. “Terug naar hun eigen land.” Khadija Zamouri: “Naar waar?”, vermits haar kinderen hier geboren zijn. Waarop Frank Vanhecke sussend: “Als uw kinderen zich gedragen zoals onze kinderen dat doen, mag u bij ons blijven.” “Bij ons?”, zei Zamouri, “maar ik ben hier bij mij, mijnheer Vanhecke.” Frank Vanhecke, ’t Pallieterke en anderen kunnen er maar beter mee leren leven dat sommigen met een andere huidskleur en familienaam hier geboren en getogen zijn. En blijven.

Khadija Zamouri zei na haar eedaflegging als nieuw parlementslid (foto) in Het Nieuwsblad: “Ik woon in Koekelberg, op een boogscheut van de Molenbeekse Maritime-wijk en het reclamebedrijf BBDO (dat recent nog de groeiende onveiligheid aanklaagde, nvdr.). Dergelijke wijken duiken vaak op in de media vanwege samenlevingsproblemen. Die problemen moet je streng aanpakken. Maar in plaats van alleen over nultolerantie te spreken moeten we de jongeren daar kansen geven én ondersteunen. Zij zijn ondernemend, maar blijven vaak in de informele economie steken. Denk aan de vele pitabars of bazaartjes die na twee jaar failliet gaan. Met een minimum aan scholing en opleiding moeten we die mensen in het reguliere arbeidscircuit krijgen.”

Is dat geen vruchtbaarder doelstelling: mensen aan het werk zetten, in plaats van mensen uit het land te zetten waar ze geboren en getogen zijn?

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

De aankondiging van Frank Vanhecke (foto 1) dat hij op 11 juli opstapt bij het VB als de Belfortploeg niet terug geïntegreerd wordt in het VB, én Johan Sanctorum en zijn opdrachtgever(s) niet aan een tuchtprocedure onderworpen worden voor het vuile werk bij ’t Pallieterke, stemt de overblijvenden bij het VB tevreden.

Intussen zijn meer en meer bewijzen opgedoken dat Johan Sanctorum, Vlaams cultuurfilosoof en tekstschrijver van Bruno Valkeniers, inderdaad ‘Annick Verbauwen’ is. Apache ontdekte het door de identieke IP-adressen van ‘Annick Verbauwen’ en Johan Sanctorum bij mails naar de redactie van Apache, wij wezen eerder al op de opvallende band tussen fakefiguur Hilde De Breuckere en Johan Sanctorum, lezers van Apache ontdekten de gelijkenis tussen de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ en ene ‘Sadie’. Media-analist Frank Thevissen ontdekte foto’s van ‘Sadie’ in hetzelfde kleedje als ‘Annick Verbauwen’. Wij ontdekten de licht erotische reeks foto’s waaruit de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ is geknipt: de tweede foto bovenaan van ‘Sadie’. Vergelijk maar, en zie wie toevallig als een van haar Facebook-vrienden opduikt.

Tanguy Veys dus, al krijgt die er deze week van langs in een artikel van ‘Annick Verbauwen’ in  ’t Pallieterke. Dat Filip Dewinter zich geroepen voelt de Joodse en Israëlische zaak te verdedigen is volgens ‘Annick Verbauwen’ “wellicht vooral een electorale rekensom, voor de christelijk-fundamentalistische Tanguy Veys (VB-Gent, waar toch weinig Joodse stemmen te rapen vallen) veeleer een gevolg van te veel wierook opsnuiven.” Volgens ‘Annick Verbauwen’ zouden “Dewinter en gezellen (…) beter wat afstand houden, deze kwestie verdeelt nodeloos zijn partij (…). Het vormde een kapstok voor de pijnlijke clanoorlog in Gent (waar Bruno Valkeniers en de partijraad overigens correct hebben gehandeld).”

Bruno Valkeniers (foto 2) reageerde gisteren “verwonderd” op het ultimatum van Frank Vanhecke. Van excuses of de intrekking van het ontslag van de Belfortploeg kan volgens hem geen sprake zijn. De VB-voorzitter betreurt de timing van de uitval van zijn voorganger. “Die komt net op een ogenblik dat de partij in het licht van de nota-Di Rupo meer dan nodig is en zich op de politiek moet concentreren.” Bruno Valkeniers stelt nog dat het binnen de partij geweten was dat Johan Sanctorum hem als partijvoorzitter adviseerde. Het Apache-artikel staat volgens Valkeniers “vol halve waarheden en volledige leugens”. Wat dan toch waarheid zou zijn, en wat niet waar zou zijn, vertelt Valkeniers er niet bij.

De soldaten staan te juichen voor de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op te stappen bij het VB. “Ga (…). Ook en vooral als het u niet aanstaat”, zegt Limburgs VB-parlementslid en VB-partijbureaulid Bert Schoofs op Facebook. Onder andere Wim Van Osselaer, Antwerps VB-gemeenteraadslid en medewerker van Filip Dewinter, ‘vindt dit leuk’. Maar ontslagnemend VB-persverantwoordelijke, en vriend van Frank Vanhecke, Tom Van Den Troost antwoordt dat zelfs als Schoofs “op een trapladderke gaat staan” hij nog niet tot aan de hielen van Frank Vanhecke komt. Voorpost-persverantwoordelijke, en VB-personeelslid, Björn Roose is terug wakker en hij heeft “voor de ratten die het schip tot zinken proberen te brengen (door er eerst gaten in te knagen en het dan met veel poeha te verlaten)” een passend plaatje: Den boom in van Katastroof.

Intussen heeft Jurgen Ceder, vriend van Frank Vanhecke, VB-fractieleider in de Senaat en hoofd van de juridische dienst van het VB, bevestigd dat hij zich beraadt of hij nog bij het VB blijft. Misschien moet Bruno Valkeniers aan zijn binnenkort volledig uitgezuiverde partij maar eens een nieuwe naam geven: van Vlaams Blok naar Vlaams Belang, en binnenkort: Katastroof. Liedjes om de filmpjes van de nieuwe partij te ondersteunen zijn er al.

De VB-partijraad die vandaag oordeelt over het lot van de Belfortploeg van Francis van den Eynde telt een honderdtal leden: leden van het VB-partijbestuur, VB-parlementsleden, regionale verantwoordelijken, VB-fractieleiders in de provincieraden, een vertegenwoordig(st)er van de Vlaams Belang Jongeren en een aantal gecoöpteerde leden. Hier hun namen.

Onder hen dus ook nogal wat VB-personeelsleden (Andy Bonnyns, Dimitri Hoegaerts, Marc Joris, Raf Liedts, Jan Mortelmans…). Niet als VB-personeelslid, maar als vertegenwoordiger van… Op een uitzondering na (Rob Verreycken, Koen Dillen) spreken ze met het kunnen behouden van hun job bij het VB in het achterhoofd. Hetzelfde met de VB-parlementsleden. De verkiesbare plaatsen voor het Vlaams parlement worden verdeeld door Filip Dewinter; de verkiesbare plaatsen voor het federale parlement moeten de goedkeuring krijgen van Gerolf Annemans. Je loopt dus ernstig risico voor het behoud van je zetel in één van de parlementen als je tegen Dewinter en/of Annemans ingaat.

Frank Vanhecke komt niet naar de VB-partijraad vandaag. Sinds niet Marie-Rose Morel maar Eric Deleu en Hilde De Lobel door het VB afgevaardigd werden voor de Raad van Bestuur bij de VRT, betaalt Frank Vanhecke geen partijafdrachten meer -– en bijgevolg mag hij niet meer deelnemen aan de werkzaamheden van het VB-partijraad, als hij het nog zou willen. Anderzijds zou ook Filip Dewinter niet aanwezig zijn op de partijraad vandaag. “Ik zit in Italië, als gastspreker op een manifestatie van de Lega Nord”, zei Dewinter aan Humo. “Dat ligt al heel lang vast. Daar kan ik niet onderuit.” Volgens de agenda op de website van de Lega Nord is vandaag enkel de inhuldiging van een nieuw partijlokaal van de Lega Nord gepland in een gemeente met nog geen 15 000 inwoners. Morgen, zondag, is er wel een groter evenement van de Lega Nord.

Een bijzonder geval tenslotte is de voorzitter van de VB-partijraad, Filip De Man (foto). Altijd al een bijzonder geval geweest, maar nu zeker. Op zijn blog schreef hij over Francis Van den Eynde: “Il a raté sa sortie.” Enige vooringenomenheid is Filip De Man niet vreemd en de ‘Commissie voor Verzoening en Tucht’ vindt  dan ook “het deontologisch opportuun dat de partijraadsvoorzitter, tijdens de behandeling door de partijraad van het uitgebrachte advies, vervangen wordt om de vergadering voor te zitten en dat hij zich tijdens de bespreking discreet en sereen opstelt.” De ‘Ad Hoc Commissie voor Verzoening en Tucht inzake de leden van de Belfortploeg’, zoals de commissie voluit heet, schreef dan wel het van haar verwachte advies over de Belfortploeg. Ze kon echter niet anders dan ook een tik uitdelen aan Filip De Man.

Frank Vanhecke, voormalige VB-voorzitter en jeugdvriend van Filip Dewinter, is verontwaardigd over een Twitter-bericht van Filip Dewinter. Aanleiding is de elektrocutie van een koperdief aan het treinstationnetje van Ekeren (foto 1).

Vorig weekeinde stuurde iemand Frank Vanhecke een tweet van Filip Dewinter door: "Leuk begin v/d dag! Om de hoek verkoold lijk Oost-Europese koperdief gevonden door brandweer aan TGV-lijn naar NL. Electrocutie en dood!". Frank Vanhecke: “Ik ben voor een zeer harde aanpak van de criminaliteit en pleit voor zeer zware, sterk ontradende straffen. Maar de vreselijke elektrocutiedood van een mens – weze het een Oost-Europese dief – is géén ‘leuk begin van de dag!’. Ik zal voor die dode dief ook geen traan laten, en het is ongetwijfeld zijn eigen schuld, maar een beschaafd politicus maakt zich over de dood van een mens niet vrolijk – zeker niet om kortstondig succesjes te boeken bij meelopers en streng gelijkgezinden.”

We hadden die tweet niet gezien. Een andere tweet van Dewinter die we wél zagen en óns stoorde – de informant van Frank Vanhecke blijkbaar niet – was: “Zondagmiddag - Boeckenborgpark in Merksem! Moslims houden gebedswake in park… Kalifaat in actie!”. Daarbij een foto van moslims die aan het bidden zijn, een zicht vanuit de hoogte alsof iemand vanuit een appartementsblok met een telelens het onheil tussen twee bomen door ontdekte (foto 2). Maar wat is het probleem? Is het een schande dat mensen bidden? Wat dan met de gebedsgroep die vorige week donderdag in één van de zaaltjes van het parlement bijeenkwam? Het parlement dient daar niet voor, maar kan het kwaad dat Alexandra Colen, Tanguy Veys en Annick Ponthier daar tijdens hun middagpauze even tot bezinning kwamen? Toch niet.

Even – het Bouckenborghpark  is niet de hele namiddag geclaimd – werd openlijk islamitisch gebeden. Andere keren reclameert men dat het niet duidelijk is wat achter de muren van de moskees gebeurt. Het is altijd wat. Ofwel bant men alle uitingen van geloofsuitingen op openbare plaatsen, ofwel niet. In het eerste geval is er nog véél werk. Denken dat men de islam uit Europa weg krijgt, is een illusie en enkel een bijkomende bron voor frustratie. Ketters als wij zijn, hoeven voor ons die gebeden en geloofsuitingen niet. Christelijke noch islamitische. Maar we respecteren wel gelovigen.

Door te leren omgaan met geloofsverschillen worden de verschillen overigens minder storend. Maar daar is Filip Dewinter nog niet aan toe.  Hij is een man van uitersten. Zijn dag begint leuk als een Oost-Europese dief zich elektrocuteert; zijn weekend eindigt slecht als iemand tussen de bladeren van bomen door enkele moslims in gebed ziet.