Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens is overleden. Voorpost brengt deze zondag hulde aan de man (foto).

De in 1898 in Dendermonde geboren Vlaamse letterkundige Wies Moens studeerde tijdens de laatste twee jaren van de Eerste Wereldoorlog Germaanse filologie aan de vernederlandste Universiteit Gent. Wies Moens is er actief in de Vlaamse Beweging en wordt na de Eerste Wereldoorlog tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn rol als activist. De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzoekt om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurt een petitie rond. In maart 1921 wordt Wies Moens vrijgelaten. Aanvankelijk koestert Wies Moens waarden als internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid. Wies Moens’ ijveren voor de Grootnederlandse gedachte gaat gepaard met een groeiende voorkeur voor een fascistische levenshouding, waardoor zijn latere ‘verzen’ verworden tot politieke pamfletten.

Bij de verkiezingen in 1929 is Wies Moens kandidaat bij het Vlaamsche Front, maar hij geraakt niet verkozen. Daarop richt Wies Moens samen met Staf de Clercq het rechts-radicale tot fascistische Vlaams Nationaal Verbond (VNV) op, en in 1931 is Wies Moens samen met Joris Van Severen één van der oprichters van het fascistische Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen (Verdinaso). In 1934 stapt Moens uit het Verdinaso omdat die ook Walen en Luxemburgers wil opnemen in haar rangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Wies Moens directeur van de nationaalsocialistische Zender Brussel. In 1943 dient hij zijn ontslag in omdat de zender steeds meer onder invloed komt van de Algemeene SS-Vlaanderen en van DeVlag. In 1947 wordt Wies Moens bij verstek veroordeeld wegens collaboratie met nazi-Duitsland. Hij vlucht weg naar Nederlands Limburg waar hij de rest van zijn leven doorbrengt. Wies Moens’ huwelijk blijft kinderloos en hij zorgt dan maar voor twee peetkinderen. Eén van hen is… Marijke Dillen, VB-politica en dochter van VB-stichter Karel Dillen.

In 1983 wordt het Vormingsinstituut Wies Moens opgericht met als doel: “vorming in de lijn van het gedachtengoed van Wies Moens”. Contactpersoon en auteur van meerdere publicaties over Wies Moens is Edwin Truyens (57 j.). Edwin Truyens stond mee aan de wieg van zowel de Nationalistisch Studentenvereniging (NSV) als van het Vlaams Blok (interview). Vandaag wordt Wies Moens herdacht op een activiteit van Voorpost in Dendermonde. De lokale komiek Björn Roose geeft een inleiding, Henk Van de Graaf van Voorpos Suid-Afrika brengt een groet, en dan is het de beurt aan Edwin Truyens om te vertellen over ‘Leven, werken en nalatenschap van Wies Moens’. Sabine Torfs begeleidt de aanwezigen met haar trekzak bij de samenzang. Het zaaltje waar de herdenking georganiseerd wordt, biedt plaats voor honderdvijftig mensen. Gastheer Björn Roose hoopt dat het zaaltje toch minstens voor de helft gevuld geraakt.

In 2010 werd het eerste jaarverslag van de Staatsveiligheid (officieel: Veiligheid van de Staat/Sûreté de l’État, VSSE) publiek gemaakt. Een verslag van de VSSE-activiteiten en -waarnemingen in 2008. We hebben toen scherpe kritiek geuit op de onderschatting van de Blood and Honour-activiteiten in ons land. Deze keer kunnen wij beter leven met wat de Staatsveiligheid schrijft over extreemrechts. Hoe de Staatsveiligheid (foto 1: chef Alain Winants) andere zaken dan extreemrechts inschat, laten wij over aan andere specialisten.

Het vrijdag vrijgegeven jaarverslag handelt over 2010. De bladzijden die ons vooral interesseren beginnen met wat de Staatsveiligheid ‘institutioneel extreemrechts’ noemt. Een term die de Staatsveiligheid gebruikt voor “alle extreemrechtse groepen en partijen die vertegenwoordigd zijn in onze democratische instellingen”. Voor Vlaanderen is dat in feite dus het Vlaams Belang. De Staatsveiligheid stelt vast dat “in kringen van ‘institutioneel extreemrechts’ luidere protesten en een verhoogde actievoering” is over de “zogenaamde ‘islamisering’ van onze samenleving”. De Staatsveiligheid merkt daarbij op dat het ageren tegen de ‘islamisering’ en “tegen de gehele moslimgemeenschap” zich niet beperkt tot ‘institutioneel extreemrechts’ maar “ook relatief populair is in nationaal-populistische hoek”.

In het hoofdstuk over ‘ultranationalistische en identitaire groeperingen’ wordt als eerste Voorpost vermeld. Voorpost behoort volgens de Staatsveiligheid “tot de actiefste” van deze groeperingen, maar… “Terwijl Voorpost voorheen kon buigen op een levendig en actief ledenbestand, ontbreekt het de groepering meer en meer aan nieuwe krachten.” Ook plezant: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat “zegt het alternatief te zijn voor wat ze noemt het ‘verstarde’ rechts-nationalistische milieu in Vlaanderen. Ondanks enkele initiatieven in 2010 om haar aanhang wat op te krikken, kan het N-SA slechts op een twintigtal actieve militanten rekenen. Voor sommige evenementen kan het N-SA wel een grotere groep op de been brengen; een groep tussen 40 en 70 personen. Maar het gaat dan om sympathisanten die meestal actief zijn in andere, bevriende rechts-extremistische groeperingen. De verwevenheid tussen het N-SA en rechts-extremisten uit andere, zeer radicale kringen is trouwens opvallend. Zo duiken figuren uit het neonazistische skinheadmilieu geregeld op tijdens activiteiten van het N-SA.”

Zo komen we vlot terecht bij het hoofdstuk ‘rechtsextremistische skinheads’. “De rechts-extremistische skinheadactiviteit in België situeert zich in 2010 vrijwel uitsluitend in Vlaanderen. Maar ook in Vlaanderen merken we vandaag een tanende activiteit. De neonazistische Blood and Honour-beweging kent in België een neergaande beweging; een ontwikkeling die we overigens ook in andere West-Europese landen vaststellen. Het lijkt er overigens op dat de rechts-extremistische skinheadsubcultuur, met zijn typische verschijningsvormen, voor een nieuwe generatie extremistische jongeren minder aantrekkelijk is geworden. Andere politiek-georiënteerde jongerensubculturen, zoals de beweging van ‘autonome nationalisten’ lijken meer en meer deze plaats in te nemen. Deze bevindingen behoeven echter verder onderzoek.”

De trend van een afnemend aantal Blood and Honour-concerten in 2009 zette zich in 2010 door. De Staatsveiligheid  “vermoedt sterk dat de gerechtelijke vervolging van enkele concertorganisatoren hiertoe bijgedragen heeft. Ook een alerter optreden van de politieoverheden heeft er schijnbaar voor gezorgd dat het beeld van België als favoriete concertplaats bij buitenlandse skinheads enigszins gewijzigd lijkt te zijn.” De Staatsveiligheid stelt vast dat zowel buiten als binnen de concertzaal “het zelden tot serieuze incidenten” komt, de vechtpartijen als gevolg van overmatig alcoholgebruik worden door de Staatsveiligheid blijkbaar als normaal beschouwd.

“Racistische gedragingen en uitingen zijn op zulke concerten geen rariteit”, merkt de Staatsveiligheid nog op. “Het ontmoeten van personen die allemaal in mindere of meerdere mate de racistische ideologie genegen zijn, verscherpt het gemeenschapsgevoel en leidt vaak tot uitgesproken racistische profilering. Dit wordt nog eens versterkt door enerzijds het harde muziekgenre dat meestal een agressieve, gewelddadige sfeer opwekt en anderzijds door de teksten die vaak een discriminerende, racistische (onder)toon hebben.” In het hoofdstuk over ‘extreemrechts en islamofobie’ wordt tot slot de Belgium Defence League vermeld, opgezet vanuit de English Defence League. De Belgium Defence League heeft “de wil om van een virtuele naar een reële groepering te evolueren. Hoewel een eerste bijeenkomst plaatsvond in de lente van 2010, waar in meerderheid voetbalhooligans werden opgemerkt, draaiden alle overige aangekondigde activiteiten uit op een fiasco.”

In tegenstelling tot in het jaarverslag van 2008 worden in het jaarverslag 2010 de extreemrechtse Vlaams-nationalistische studentenverenigingen KVHV en NSV niet meer vernoemd. Vermits er aan de doelstellingen van KVHV en NSV niets veranderd is, duidt het verdwijnen uit de verslagen van de Staatsveiligheid op een verlies van relevantie. Voor 2011 zouden KVHV en NSV, en vooral hun Gentse afdelingen, wel weer terug in de aandacht mogen komen. Onder meer voor het uitnodigen van een Italiaanse fascist op één van hun lezingen. Mocht de Staatsveiligheid ook even over de grenzen van het land kijken, zou ze zien dat na de veroordeling van drie Blood and Honour-organisatoren in maart vorig jaar, één van die organisatoren opgemerkt werd bij een betoging van autonome nationalisten, identitairen en neonazi’s in het Franse Lille (foto 2). Onderschat nooit de tegenstanders van de democratie !

Gisteren hebben in Antwerpen honderden Congolezen betoogd tegen het opnieuw aanstellen van Joseph Kabila als Congolees president (foto 1). Met Filip Dewinter zou het niet waar zijn.

In een persmededeling en op zijn website (foto 2) haalt Filip Dewinter uit: “Via internet wordt nu reeds massaal opgeroepen om op de betoging aanwezig te zijn. De kans dat Afrikaanse jeugdbendes uit Brussel ook naar Antwerpen zullen afzakken om amok te maken is bijzonder groot. (…) Het betogingsrecht van de anti-Kabila demonstranten is na de rellen in Brussel verbeurd verklaard. De Congolezen moeten hun interne stammentwisten maar in Congo uitvechten. De Antwerpse politie voorziet een indrukwekkende ordedienst om ervoor te zorgen dat de betoging niet uit de hand loopt. (…) De Antwerpse belastingsbetaler moet niet opdraaien voor betogingen omtrent buitenlandse conflicten waar zij niets mee te maken hebben. Bovendien vindt deze betoging plaats de laatste vrijdag voor het kerstweekeinde. (…) Het Statiekwartier – met inbegrip van de De Keyserlei, het Astridplein en de omliggende winkelstraten – zal uitgerekend de vrijdag voor het kerstweekeinde, één van de drukste koopjesdagen van het jaar, een belegerde burcht zijn. Op zo’n moment is in deze buurt een betoging toelaten meer dan onverstandig. De Antwerpse middenstanders moeten niet de dupe worden van dergelijke betogingen.”

We hebben de betoging niet van het begin tot het einde gevolgd, maar het lijkt er sterk op dat de betoging vertrokken is in de Kievitbuurt, achter het Centraal Station. Vandaar naar Antwerpen-Zuid ging, waar we de betoging zagen passeren. Om te eindigen aan het Justitiepaleis. Veel hinder voor de kerstinkopen heeft dat niet opgeleverd. De betoging was een langgerekte stoet van naar verluidt 750 deelnemers. Soms scanderend, andere keren vrolijk zingend en dansend. Er was niet overmatig veel politie aanwezig. Een eigen ordedienst wandelde relaxt langs beide zijden van de betoging. Natuurlijk niet in pakjes gestoken zoals bij de Voorpost-ordedienst. Maar de betoging verliep rustig, en iedereen is achteraf ook rustig naar huis gegaan. Het VB en haar acolieten (foto: Bert Deckers en Yves Pernet (RechtsActueel), reportages Angeltjes en RechtsActueel) waren er vanaf het begin bij, belust verslag te kunnen uitbrengen over rellen. Filip Dewinter twitterde onmiddellijk na de start van de betoging: “Congolezen betogen in Antwerpen met Vlaamse leeuw. Ze zullen ‘zwarten’ verkeerd begrepen hebben.” Filip Dewinter heeft altijd al een raar gevoel voor humor gehad.

Na de vernielingen en plunderingen in Brussel is het begrijpelijk dat er ongerustheid was, maar om dan ineens de vrijheid van meningsuiting in Antwerpen te fnuiken… Het komt alleen op in het hoofd van mensen die vinden dat de vrijheid van meningsuiting eigenlijk enkel mag gelden voor wie het VB genegen is. Speelde ook een rol: het fameuze 70-puntenplan uit 1992 waarvan Dewinter een origineel exemplaar bewaart in zijn woonkamer. Veilig weggeborgen “in ons archief, voor de toekomst”. Punt 11 van dat 70-puntenplan zegt: “Buitenlandse politieke partijen mogen op het grondgebied van dit land geen propaganda voeren of activiteiten ontplooien. Politieke vluchtelingen dienen zich tijdens hun verblijf in ons land te onthouden van iedere politieke activiteit.” Als Filip Dewinter consequent is dan moet hij er dan ook voor zorgen dat bij de betogingen en manifestaties waaraan Voorpost deelneemt – of het in de Brusselse rand is of elders – Florens van der Kooi, Paul Peters en andere Nederlandse Voorpost’ers wegblijven. Maar dat doet Dewinter natuurlijk niet. Meer zelfs, zonder de grote ploeg Voorposters uit Nederland zou men het veel moeilijker hebben om de IJzerwake op te zetten.  

De Congolezen hebben gisteren in Antwerpen hun punt gemaakt: ze moeten Kabila niet, en en passant hebben ze Dewinter een neus gezet: de paniek en de onrust die Dewinter stookte was voor niets nodig.

Vorige week vrijdag, 11 november, werden in heel het land plechtigheden georganiseerd om de wapenstilstand na de Eerste Wereldoorlog te herdenken. In Sint-Niklaas maakten het Vlaams Belang, de Vlaams Belang Jongeren en de pas opgerichte Voorpost-afdeling Dender en Waas hiervan gebruik om de amnestie-eis naar aanleiding van de Tweede Wereldoorlog boven te halen.

“Op 11 november herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog”, zo meldt Björn Roose namens de pas opgerichte Voorpostkring Dender en Waas. “Maar 11 november (…) worden de slachtoffers van álle oorlogen herdacht. 66 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft dit land helaas nog steeds geen Amnestie (met hoofdletter, nvdr.) verleend aan hen die uit overtuiging de strijd met het communisme aanbonden. 66 jaar na datum werd nog steeds geen Amnestie verleend aan hen die geloofden in en ijverden voor een zelfstandig Vlaanderen (en daarvoor niet terugschrokken samen te werken met de nazi’s, nvdr.). 66 jaar later verontschuldigt deze staat zich nog steeds niet voor de genadeloze repressie tegen het Vlaamse volk.”

“Voor de meeste van deze slachtoffers is het intussen al te laat. En de overlevenden van die tijd vragen niets meer. Zij weten wat deze staat waard is, zij willen geen verontschuldigingen meer. Wij vragen daarom echter, in naam van de slachtoffers, dat de huidige beleidsmensen alsnog hun verantwoordelijkheid nemen en in naam van hun voorgangers deze periode afsluiten door een symbolische algemene Amnestie af te kondigen. Dit zou dan ook de eerste en de laatste goede daad zijn die deze staat kan stellen vooraleer ze ontbonden wordt.”

Delegaties van het Vlaams Belang Sint-Niklaas, Vlaams Belang Jongeren Waasland en Voorpost Dender en Waas stonden aan de Hoofdkerk in Sint-Niklaas met de VBJ-spandoek ‘Repressie was moord op Vlaanderen’ en een Voorpost-spandoek ‘Amnestie’. Die VBJ-spandoek was naar eigen zeggen vorig jaar “ei zo na in beslag genomen”. Vorig jaar moesten de VB’ers ook op enige afstand van de officiële plechtigheid blijven (Freddy Willockx was toen nog burgemeester van Sint-Niklaas, nvdr.). Nu mochten de VB’ers al dichterbij komen.

Foto: De VBJ-spandoek en de VB’ers vorig jaar. Tweede van links: Hugo Pieters, voorzitter van het Vlaams Belang Sint-Niklaas en oud VNJ-verbondsleider. Naast hem Nick Van Mieghem uit… Gent. Helemaal rechts op de foto: Björn ‘Als ik jong sterf, zal het in ieder geval niet van verveling zijn’ Roose.

Vorige zaterdag zagen we bij het verlaten van het Boekenbeurs-gebouw Kris Merckx die kaarten voor 11.11.11 aan het verkopen was. Volgens een Facebookbericht verkocht hij er meer dan vorig jaar.

Vrijwilligers die op pad gaan voor 11.11.11. Wat denken ze erover bij Voorpost? “Op zich heeft Voorpost daar geen probleem mee – los van het feit dat wij het niet logisch vinden dat onze overheden, bijvoorbeeld via steun aan 11.11.11, in tijden waarin er al véél te veel geld van de belastingbetaler verbrast wordt hopen belastingsgeld richting Afrika, Azië en Zuid-Amerika sturen (…).” Dat is dus in een persmededeling in één zin ontkennen wat men in diezelfde zin beweert. Il faut le faire. “De Vlaams-nationalistische en heel-Nederlandse beweging Voorpost vindt het zinniger met de collecteschaal rond te gaan voor de armen onder ons eigen volk en heeft er geen enkel probleem mee open kaart te spelen over de bestemming van wat in die collecteschaal terecht komt.” We zijn benieuwd. “Met de opgehaalde gelden bezorgen wij tijdens de kerstperiode reusachtige voedselpakketten aan eigen mensen in nood: mensen die actief geweest zijn of nog steeds zijn in de Vlaamse Beweging, mensen die het slachtoffer waren van de belgische (met kleine b, nvdr.) repressie, maar ook en vooral uw en onze arme volksgenoten in de stedelijke gebieden van Vlaanderen.”

Voorpost zorgt verder ook voor “gratis bijlessen voor kinderen van gezinnen in financiële nood” en ”eerstehulpploegen (…) voor het leegpompen van onder water gelopen woningen en het bergen van wat daaruit nog kan gered worden. Tenslotte steunt Voorpost met de opgehaalde gelden ook militanten en verenigingen die, ten gevolge van volgens de regels verlopen acties en organisaties, in proces terechtkomen en daarvoor vaak zware advocatenkosten moeten maken.” Voorpost verzamelt onder andere geld in voor de boetes die Bart B. en Bart V. riskeren voor het bekladden van naamborden in Wezembeek-Oppem. Volgens welke “regels” is die actie verlopen, als Voorpost nu geld inzamelt voor die twee Bart’en?

Voorpost-militanten trekken van vandaag tot en met zondag op pad in Aalst, Turnhout, Gent, Leuven, Kortrijk, Antwerpen en “her en der in de Vlaamse Ardennen”. En vergeet het niet: “Voor het leegpompen van onder water gelopen woningen en het bergen van wat daaruit nog kan gered worden” slechts één adres: Luc Vermeulen (tel. 0475 29 57 65) en Björn Roose (tel. 0476 45 34 19). De Vlaams Belang Jongeren (VBJ) hebben intussen hun 'Armoede bestaat ook bij ons'-affiches laten bijdrukken en overplakken ermee schaamteloos de 11.11.11-affiches (foto 2; foto 1: Benefietetentje vorig jaar in Gent voor Z11Z11Z11. Een echte 11.11.11-spandoek werd gestolen en er werd driemaal een z aan toegevoegd.) 

De Vlaamse jeugdbewegingen, uitgezonderd het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), voeren dit jaar ook actie tegen armoede bij ons, maar dan zonder zich af te zetten tegen armoede elders.

Antwerpen hoofdstad van de angst? Lees meer op p 4 - 6, Drugsoorlog in de Seefhoek. Lees meer op p 7. Wie het oktober-nummer van het VB-blad Antwerps Nieuws vastpakt, slaat meteen de schrik om het hart. Maar binnenin staan er toch twee bladzijden met – althans volgens het VB – “een positief voorstel om van Antwerpen een leefbare stad te maken”.

Het VB stelt hier haar BOP's (Buurt Observatie Patrouilles) voor. Ze worden wel niet voorgesteld als VB-initiatieven, maar het zijn telkens initiatieven waar VB-militanten achter zitten. Het verhaal in Antwerps Nieuwsis echter oude koek. Het opnieuw actieve BOP-Borgerhout en de man om wie het draait bij het BOP-Berchem werden al in april in enkele kranten en op deze blog voorgesteld. Anders dan de in samenwerking met de politie opgezette BIN's (Buurt InformatieNetwerken), waarbij buurtbewoners en handelaars die politie verwittigen als ze onraad vermoeden, zijn de BOP’s patrouilles die actief op stap gaan in bepaalde wijken. “Regelmatig passeren onze vrijwilligers met hun hond (…). Dit heeft zeker een afschrikkingseffect”, vertelt John Wolf over het BOP Borgerhout in Antwerps Nieuws. De rest van zijn verhaal lazen we ook al een paar maanden geleden.

Wat verzwegen wordt, is dat John Wolf niet zomaar een gepensioneerde is, door het ontslag van meer dan één VB-districtsraadslid de voorbije jaren nu ook VB-districtsraadslid in Borgerhout. John Wolf is ook één van de mensen die we terugvinden op mailinglijst naar wie Anders Brehing Breivik zijn manifest stuurde. En dat is opmerkelijk, want de meeste Vlamingen op de lijst van Breivik zijn mensen uit het Gentse. Het Limburgse VB-parlementslid Chris Janssens is een uitzondering op die regel. John Wolf is een andere uitzondering. Het mailadres van John Wolf op de Breivik-lijst (foto 1) is echter wel degelijk  het mailadres van Borgerhoutenaar en districtsraadslid John Wolf. Vooraleer hij het uitschreeuwt: we willen desgevallend best geloven dat Wolf Breivik niet persoonlijk kent, maar waarom verzeilde uitgerekend Wolf op de adressenlijst van Breivik? Behalve bij het BOP-Borgerhout is John Wolf ook actief bij Voorpost. Vooraan op foto 2 zie je John Wolf een oogje in het zeil houden bij de jaarlijkse herdenking van de Oostfronters in Stekene.

Of de Borgerhoutenaren daarmee gerust kunnen zijn, is natuurlijk nog wat anders.

Tweederde van de VB-partijraad heeft zich gisteren achter het advies geschaard dat de Belfortploeg zichzelf tegen eind juni moet ontbinden, zoniet worden de Gentse dissidenten uit de partij gezet. Het betekent dat eenderde van de VB-partijraad tegen het advies stemde. Dat is gezien de samenstelling van de VB-partijraad meer dan wie ook verwacht had, de Belfortploeg incluis.

De VB-partijraad steunde het advies van de ‘Commissie voor Verzoening en Tucht’ met 61 stemmen voor, 23 tegen en 6 blanco of ongeldige stemmen. Het advies houdt in dat de dissidente Gentse VB-gemeenteraadsleden de Belfortploeg tegen eind juni moeten opdoeken, hun website moeten sluiten en hun kritiek voortaan enkel intern mogen uiten. Francis Van den Eynde (foto 1), Gents VB-boegbeeld en voorman van de Belfortploeg, erkende op slechts een tiental medestanders binnen de VB-partijraad gerekend te hebben. VB-Senaatsfractieleider Jurgen Ceder vond de uitslag “een tegenvallend resultaat voor het partijbestuur”. Ai, Jurgen. Hoort dat niet intern te blijven? Mag dat wel aan de pers verteld worden?

De discussie in de VB-partijraad duurde langer dan verwacht. Francis Van den Eynde wees erop dat tendensrecht voor sommigen wél geduld wordt. Voor Alexandra Colen met haar publicatie Peper en Zout; voor Filip Dewinter die publiek zei in tegenstelling tot de partijlijn voorstander te zijn van de doodstraf; voor de groep VB’ers (onder andere Philippe Van der Sande en Tanguy Veys, nvdr.) die de verdediging opnemen van aartsbisschop Léonard… Voor Kristina Colen, zus van, en anderen wordt tendensrecht daarentegen niet gegund. “Het Vlaams Belang is niet langer de non-conformistische Vlaamse nationale volkspartij van weleer, maar heeft meer weg van een electorale club die slechts de belangen van de partijtop en een kleine groep daar rond als doel heeft”, luidt het in een persmededeling van de Belfortploeg die gisteren verspreid werd.

De Belfortploeg bestrijdt de bewering dat “geen der leden van de Belfortploeg gedurende hun partijlidmaatschap de boodschap, de stijl of zelfs de structuur en de leiding van het Vlaams Belang publiek in vraag heeft gesteld”. De Belfortploeg antwoordt: “Niets is minder waar. Wij verwijzen in dit verband onder meer naar de slottoespraak die Francis Van den Eynde hield, in tempero non suspecto, op het jongste VVBM-congres begin 2010, waarin hij met overtuiging de nota-Valkeniers met betrekking tot een nieuwe stijl voor de partij verdedigde. Hij had immers vastgesteld dat van deze nota, die unaniem door de partijraad werd goedgekeurd, niets in huis was gekomen. Dit is trouwens tot hiertoe nog steeds het geval.” (Link door ons gelegd, nvdr.)

“Er verandert dus niets”, besluit de persmededeling van de Belfortploeg. “Wij zullen niet toegeven. Onze ploeg blijft verder werken. Ze kreeg al heel wat steun en roept de goed menende Vlaamse nationalisten op zich rond haar te scharen. Onze webstek zal verder gebruikt worden en we benadrukken dat wij de partij niet vrijwillig zullen verlaten.”

Eén van de mensen die het tijdens de VB-partijraad opnam voor Francis Van den Eynde en de Belfortploeg is Johan Vanslambrouck, VB-gemeenteraadslid in Zandhoven, tot hij VB-gemeenteraadslid werd voorzitter van de IJzerwake en nog steeds voorzitter van de Vlaams-radicale actiegroep Voorpost. Aanstaande zaterdag zullen Francis Van den Eynde en Johan Vanslambrouck over een en ander nog kunnen napraten. Dan viert Voorpost in Merksem immers haar 35^ste Radicale Sporenherdenking, met als gastspreker… Francis van den Eynde (foto 2). Benieuwd of Voorpost-lid Filip Dewinter deze keer wél tijd heeft om langs te komen.

Amnestie: de voorbije dagen een heet hangijzer. Voor sommigen is het echter altijd tijd om over amnestie te praten. In het februari-nummer van het Voorpost-blad Revolte zette Björn Roose, persverantwoordelijke van Voorpost en VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, nog eens op een rijtje waarom hij en anderen om amnestie vragen.

Björn Roose: “Ten eerste bepleiten we amnestie op grond van de uitspattingen van de repressie. (…) Ten tweede bepleiten we amnestie op humanitaire gronden. (…) Ten derde kan amnestie nog steeds bepleit worden op christelijke gronden (minstens voor de christenen onder ons). (…) Tenslotte kan amnestie bepleit worden met het argument (…) “dat meer dan honderd jaar anti-Vlaams Belgisch unitarisme noodzakelijkerwijze tot activisme en collaboratie moesten leiden”.  Op dat laatste gaat Björn Roose uitgebreid in. Een verhaal dat ook VB-voorzitter Bruno Valkeniers bovenhaalt in een door De Standaard geweigerde vrije tribune. Maar laten we Björn Roose verder citeren.

Björn Roose: “Ondergetekende ging het zich bijna beklagen dat hij geen kind of kleinkind van ‘zwarten’ is toen hij dat verwijt in het gezicht geslingerd kreeg. De repressie en de daaropvolgende, intussen meer dan zestig jaar durende, halsstarrige weigering om amnestie door te voeren, heeft dan ook hele generaties Vlaams-nationalisten voortgebracht. Met een beetje cynisme zou een Vlaams-nationalist zich haast dankbaar moeten tonen tegenover de Belgische staat vanwege deze aangehouden haat. Het is immers gemakkelijker te haten wat ons haat, dan te haten wat ons vergeeft. Alleen al om dát af en toe duidelijk te maken, om aan te geven dat de haat van de Belgische staat tegenover Vlaanderen onverminderd verder duurt, is het goed de amnestie te blijven eisen. Desnoods tot iedereen die er het rechtstreekse of onrechtstreekse slachtoffer van werd dood en begraven is. Desnoods tot we het alleen nog postuum kunnen eisen. Hoe ging dat liedje ook alweer ? O ja, ‘We zullen België, België, België trouw verraden, haat in ’t leven, haat in ’t graf.”

Gelukkig is zelfs na het ‘in overweging nemen’ van het VB-wetsvoorstel voor amnestie de kans klein dat het wetsvoorstel door een parlementaire meerderheid wordt goedgekeurd. Anders wordt het voor Björn Roose moeilijker om verder te haten. (Foto: Björn Roose (r.) probeert Manneke Pis een Vlaams kostuumpje aan te doen en te laten pissen op een Belgische vlag, actie op 29 januari 2011).

In Vlaams-nationalistische kringen wordt het succes van de betoging van vorige zondag geminimaliseerd. De radicaalste Vlaams-nationalisten plannen een tegenbetoging; de anderen gedragen zich meer en meer als het Nieuwe-Vlaamse Establishment (N-VE).

Bij het VB luidde het commentaar op de betoging van zondag 23 januari 2011 (foto): “Dertig- tot vijfendertigduizend betogers (= politiecijfers zoals geciteerd door het VB, nvdr.) trokken (…) door de straten van Brussel. Geen overdonderend ‘succes’. (…) Pakweg 80% Franstalige betogers en 20% Vlamingen. Ook die cijfers (…) spreken boekdelen. Amper zes tot zevenduizend Vlamingen na een totale mobilisatie. Het is wat mager.” De betoging is anders wel op maar een paar dagen tijd in elkaar gebokst, door onervaren studenten, middenin de examentijd voor universiteitsstudenten… Dan 34 000 (politiecijfer) tot 45 000 (eigen cijfer) betogers bijeenkrijgen, chapeau. Volgens de eerste cijfers van Le Soir  zou 21 % van de deelnemers aan de betoging vorige zondag Vlamingen zijn, als men er de Vlaamse Brusselaars bij telt 24 %. Dat zijn dus 8 160 à 10 800 Vlamingen.

De voorlaatste Vlaams-nationalistische betoging (april 2010) telde daarentegen maar 1 200 betogers (volgens de politie), iets meer dan 2 000 (volgens meerdere media) tot 3 500 à 4 000 betogers (volgens de organisatoren). Bij de laatste Vlaams-nationalistische betoging (september 2010) was de opkomst nog kleiner, met volgens de organisatoren een duizendtal deelnemers. Voor een betoging waar twee maanden lang voor gemobiliseerd is! Nog niet wijzer geworden, gaat Voorpost op 27 maart opnieuw betogen. Waar precies wordt nog niet verteld. Voorlopig houdt men het op: “in een gebied dat nu tot Wallonië behoort maar nog niet zo lang geleden van ons was”. Maar de datum van 27 maart, die mogen de ‘echte Vlamingen’ alvast in hun agenda noteren. Wedden dat men de opkomst een ‘succes’ gaat noemen, al zal het maar een fractie zijn van het aantal Vlaamse betogers vorige zondag waar men nu zo geringschattend over doet?

Overigens wordt ook het ‘argument’ van stal gehaald dat het aantal betogers in het niets verdwijnt tegenover de “bijna 1,8 miljoen Vlamingen of 44 % van de Vlaamse kiezers (Vlaams Belang + N-VA)” die stemden voor “verregaande of volledige Vlaamse autonomie”. De stemmen voor het VB (491.457 op de Senaatslijst) worden hier iets te gemakkelijk samengeteld met die van de N-VA (1 268 780 op diezelfde Senaatslijst, oftewel 2,6 keer zoveel als het aantal VB-stemmen). Ten tweede: als men het aantal betogers gaat afmeten tegenover het aantal niet-betogers en/of kiezers… dan vervalt men in de argumenten van het establishment (“400 000 betogers tegen de raketten op 23 oktober 1985, maar 9,6 miljoen Belgen hebben niet betoogd tegen de plaatsing van raketten in België”). Jaja. Dat Bart De Wever, Ben ‘Laden’ Weyts en Johan Sauwens meer belang hechten aan de verkiezingsuitslag dan aan signalen vanuit acties... Dat verbaast niet. Als het het VB goed uitkomt, vervalt het VB echter evengoed in de retoriek van het establishment.

Een ongeluk komt nooit alleen. Nog maar pas heeft Studio Brussel (StuBru) de Antwerpse Groenplaats bezet met een Glazen Huis om geld in te zamelen voor aidsweeskinderen in Afrika. En dat met ons belastingsgeld! En terwijl er nog zoveel armoede is bij ons eigen volk! Op de Groenplaats is daarenboven de uitbating van het van oudsher ‘Vlaams huis’ Rubenshof overgenomen door een Marokkaan! In het jongste nummer van het Voorpost-blad Revolte doet een oud-Oostfronter zijn beklag.

Elke eerste zondag van de maand komen in Antwerpen oud-Oostfronters bijeen. Waar ze bijeenkomen, staat niet in het Voorpost-artikel. Maar het is bekend dat het VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat in Antwerpen haar deuren openstelt voor die Oostfronters. Allemaal oude knarren nu. De jongsten zijn een eind de zeventig, de oudsten zijn diep in de tachtig tot begin negentig jaar oud. Voorpost’ers ‘doen’ de toog bij deze bijeenkomsten. Op de bijeenkomst van zondag 1 augustus werd verteld dat het Rubenshof (foto 1) overgenomen is door… een Marokkaan. “We zijn al wel wat gewoon in Antwerpen, maar ik geef toe dat was even slikken”, schrijft ene Jonathan (niet Jonathan Littell). “Het Rubenshof is nooit zo maar een café-restaurant geweest. Het was altijd nauw verbonden met de Vlaamse beweging. Op het gelijkvloers, ingericht naar wat men noemt ‘Vlaams decor’, vindt men onder meer enkele prachtige glasramen met de koppen van Bruno De Winter, die in 1945, in volle repressieperiode, het satirisch weekblad ’t Pallieterke oprichtte (foto 2) en Willem Elschot, schrijver-dichter die onder andere in 1947 het pakkend gedicht Borms schreef.” 

“In het stijlvolle zaaltje op de eerste verdieping zijn vast honderden vergaderingen, debatten en voordrachten doorgegaan georganiseerd door allerlei Vlaamse partijen, verenigingen en actiegroepen. (…) Het kan en zal best een ‘brave’ Marokkaan zijn, ik ben er van overtuigd dat hij geen enkele voeling heeft met de Vlaamse beweging, laat staan met ’t Pallieterke.” Ook de jongste jaren is Rubenshof nog gebruikt door verenigingen uit de Vlaamse beweging en/of gesteund door het VB. Zo hield het Vlaams Comité van Ex-moslims er voordrachten, kwam Jong VLOTT er bijeen, hield het NSV er een activiteit om haar Boetefonds te financieren, stelden de Vlaams Belang Jongeren er de Fransen van Alsace d’Abord voor… Anderzijds is café-restaurant Rubenshof met Ben Laiffaoui als zaakvoerder een Vlaamse zaak gebleven zoals ze was: met het ‘Vlaams decor’ van de zaak zoals weleer, Vlaamse bediening, Vlaamse kost op de menukaart… Wat is dan het probleem?

Jaren geleden overviel de opsteller van het Voorpost-artikel al “hetzelfde onbehaaglijk gevoel” bij de sluiting van het Scheldehof. Het Scheldehof is nu het drukbeklante Italiaanse restaurant Verona geworden (foto 3). “Meer nog dan het Rubenshof was het Scheldehof een echt Vlaams huis. Een warm nest en een echte thuis voor al wie actief was in de Vlaamse beweging. Zeker voor de ‘radicalen’ van VMO en Voorpost. (Het Rubenshof was overigens ook één van de stekken van de Vlaamse Militanten Orde, nvdr.) De uitbaters Liza en Jaak ontfermden zich als een echte vader en moeder over militanten die in de problemen zaten op hun werk, thuis, in de beweging enz. In 1976 organiseerde Voorpost er, enkele maanden na zijn oprichting in maart 1976 zijn eerste Radicale Sporenherdenking voor een vijftigtal toehoorders. Nu is het de zoveelste ergerlijke pizzazaak op de Oude Koornmarkt.” Waarschijnlijk kon de Oostfronter het niet over zijn hart krijgen om er eens te gaan eten. Wij aten er alleszins heerlijk.

Het Voorpost-artikel besluit voorspelbaar: “Met veel spijt en heel wat herinneringen hebben we ze in de loop der jaren zien verdwijnen, de talrijke Vlaamse huizen in Antwerpen en elders: het Scheldehof, de Peter Benoit, den Tyrol, de Piet Pot, de Vlaamse Club en zo vele andere. En nu het Rubenshof. Het zal wel niet politiek correct zijn, maar ik geef toe: wanneer ik dan verneem dat dergelijk nauw met de Vlaamse beweging verbonden horecazaken dan nog in handen komen van Marokkanen of andere buitenlanders, maakt dat mijn zondag niet echt vrolijk.” De auteur van het artikel vindt het een reden te meer om zich “te blijven inzetten voor het ‘eigen volk eerst’!” En toen dronk hij waarschijnlijk nog een pint Vlaamsche Leeuw. 

Overigens is ook het laatste ‘Vlaams huis’ in Antwerpen, café De Leeuw van Vlaanderen aan de Jezuïetenrui, dezer dagen dicht. Vanaf 3 januari zou echter 'den Ivo' (Ivo Collier, die het café jarenlang uitbaatte, nvdr.) terug achter de toog staan.