18-11-11

NIEUWE VOORPOST-AFDELING, OUDE AMNESTIE-EIS

Vorige week vrijdag, 11 november, werden in heel het land plechtigheden georganiseerd om de wapenstilstand na de Eerste Wereldoorlog te herdenken. In Sint-Niklaas maakten het Vlaams Belang, de Vlaams Belang Jongeren en de pas opgerichte Voorpost-afdeling Dender en Waas hiervan gebruik om de amnestie-eis naar aanleiding van de Tweede Wereldoorlog boven te halen.

 

“Op 11 november herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog”, zo meldt Björn Roose namens de pas opgerichte Voorpostkring Dender en Waas. “Maar 11 november (…) worden de slachtoffers van álle oorlogen herdacht. 66 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft dit land helaas nog steeds geen Amnestie (met hoofdletter, nvdr.) verleend aan hen die uit overtuiging de strijd met het communisme aanbonden. 66 jaar na datum werd nog steeds geen Amnestie verleend aan hen die geloofden in en ijverden voor een zelfstandig Vlaanderen (en daarvoor niet terugschrokken samen te werken met de nazi’s, nvdr.). 66 jaar later verontschuldigt deze staat zich nog steeds niet voor de genadeloze repressie tegen het Vlaamse volk.”

 

“Voor de meeste van deze slachtoffers is het intussen al te laat. En de overlevenden van die tijd vragen niets meer. Zij weten wat deze staat waard is, zij willen geen verontschuldigingen meer. Wij vragen daarom echter, in naam van de slachtoffers, dat de huidige beleidsmensen alsnog hun verantwoordelijkheid nemen en in naam van hun voorgangers deze periode afsluiten door een symbolische algemene Amnestie af te kondigen. Dit zou dan ook de eerste en de laatste goede daad zijn die deze staat kan stellen vooraleer ze ontbonden wordt.”

 

Delegaties van het Vlaams Belang Sint-Niklaas, Vlaams Belang Jongeren Waasland en Voorpost Dender en Waas stonden aan de Hoofdkerk in Sint-Niklaas met de VBJ-spandoek ‘Repressie was moord op Vlaanderen’ en een Voorpost-spandoek ‘Amnestie’. Die VBJ-spandoek was naar eigen zeggen vorig jaar “ei zo na in beslag genomen”. Vorig jaar moesten de VB’ers ook op enige afstand van de officiële plechtigheid blijven (Freddy Willockx was toen nog burgemeester van Sint-Niklaas, nvdr.). Nu mochten de VB’ers al dichterbij komen.

 

Foto: De VBJ-spandoek en de VB’ers vorig jaar. Tweede van links: Hugo Pieters, voorzitter van het Vlaams Belang Sint-Niklaas en oud VNJ-verbondsleider. Naast hem Nick Van Mieghem uit… Gent. Helemaal rechts op de foto: Björn ‘Als ik jong sterf, zal het in ieder geval niet van verveling zijn’ Roose.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sint-niklaas, oost-vlaanderen, amnestie, voorpost |  Facebook | | |  Print

28-05-11

ONBEANTWOORDE VRAGEN

Wim De Winter (VB-personeelslid, Voorpost-militant, RechtsActueel-redacteur en gelegenheidsbodyguard van Filip Dewinter en Benno Barnard) begon vorige week vrijdag bij RechtsActueel aan een reeksje van drie artikels naar aanleiding van de amnestiediscussie. Hij vraagt om een reactie van onder andere het AFF. 

 

Wim De Winter, vorige week vrijdag: “De laatste dagen laaide de commotie rond de aloude amnestie-eis nog eens hoog op. Een sereen debat rond dit thema is blijkbaar nog steeds niet mogelijk. Het ergst van al is dat het Vlaams-nationalisme weer eens op één hoopje wordt gegooid met de collaboratie, terwijl het samenwerken met de Duitsers verschillende gezichten kende. Het is echter de Vlaamse Beweging die het zwaarst betaalde na de oorlog, terwijl andere actoren er veel beter vanaf kwamen.” Even later schakelt hij al over naar het communisme: “Misschien moeten clubjes als het AFF, de LSP, Comac en anderen maar eens uitleggen wat zij dan vinden van het communisme, dat overal aan de macht kwam mits het aanrichten van enorme bloedbaden.” Twee dagen later, na een verhaal van Frans Van der Elst, gewezen Volksunie-voorzitter en repressie-advocaat, luidt het: “Benieuwd of we antwoord krijgen. En niet rond de pot draaien aub!” Maandag werd het Onafhankelijkheidsfront erbij gehaald: “Dat was een verzetsgroep van communistische signatuur. Het communisme, u weet wel, van de psychiatrische instellingen voor andersdenkenden, van de Goelagarchipel en vooral van wereldwijd 100 miljoen slachtoffers; het voorbeeld voor AFF, LSP en PVDA.”

 

We kunnen niet spreken namens de LSP of de PVDA, maar AFF/Verzet wil best antwoorden op deze oprispingen. Onbeantwoorde vragen, dat is vervelend. Dat weten we… sinds de VB-studiedienst weigert te antwoorden op onze vragen. Nochtans wordt op de website van het VB aangekondigd: “Wil u het standpunt van onze partij kennen over bepaalde problematieken of heeft u vragen over ons programma, aarzel niet en contacteer onze studiedienst.” Wij wachten al sinds 14 april op het antwoord van de VB-studiedienst of koosjer slachten nu al dan niet onder het VB-wetsvoorstel tegen onverdoofd slachten valt, en sinds 30 april op een vraag over de statuten van het VB en de ‘commissie voor verzoening en tucht’. We zullen afspreken: als de VB-studiedienst antwoordt op deze en volgende vragen van onze kant, zullen wij antwoorden op de vragen van Wim De Winter. Met zijn goede relaties met de VB-studiedienst moet dit ongetwijfeld lukken. (Foto 1: Collaborateurs die – overigens maar kort – na de bevrijding opgesloten werden in de leeuwenkooien in de Antwerpse dierentuin.)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amnestie, vb |  Facebook | | |  Print

22-05-11

BJÖRN ROOSE: BIJNA SPIJT GEEN KIND VAN ‘ZWARTEN’ TE ZIJN

Amnestie: de voorbije dagen een heet hangijzer. Voor sommigen is het echter altijd tijd om over amnestie te praten. In het februari-nummer van het Voorpost-blad Revolte zette Björn Roose, persverantwoordelijke van Voorpost en VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, nog eens op een rijtje waarom hij en anderen om amnestie vragen.

Björn Roose: “Ten eerste bepleiten we amnestie op grond van de uitspattingen van de repressie. (…) Ten tweede bepleiten we amnestie op humanitaire gronden. (…) Ten derde kan amnestie nog steeds bepleit worden op christelijke gronden (minstens voor de christenen onder ons). (…) Tenslotte kan amnestie bepleit worden met het argument (…) “dat meer dan honderd jaar anti-Vlaams Belgisch unitarisme noodzakelijkerwijze tot activisme en collaboratie moesten leiden”.  Op dat laatste gaat Björn Roose uitgebreid in. Een verhaal dat ook VB-voorzitter Bruno Valkeniers bovenhaalt in een door De Standaard geweigerde vrije tribune. Maar laten we Björn Roose verder citeren.

Björn Roose: “Ondergetekende ging het zich bijna beklagen dat hij geen kind of kleinkind van ‘zwarten’ is toen hij dat verwijt in het gezicht geslingerd kreeg. De repressie en de daaropvolgende, intussen meer dan zestig jaar durende, halsstarrige weigering om amnestie door te voeren, heeft dan ook hele generaties Vlaams-nationalisten voortgebracht. Met een beetje cynisme zou een Vlaams-nationalist zich haast dankbaar moeten tonen tegenover de Belgische staat vanwege deze aangehouden haat. Het is immers gemakkelijker te haten wat ons haat, dan te haten wat ons vergeeft. Alleen al om dát af en toe duidelijk te maken, om aan te geven dat de haat van de Belgische staat tegenover Vlaanderen onverminderd verder duurt, is het goed de amnestie te blijven eisen. Desnoods tot iedereen die er het rechtstreekse of onrechtstreekse slachtoffer van werd dood en begraven is. Desnoods tot we het alleen nog postuum kunnen eisen. Hoe ging dat liedje ook alweer ? O ja, ‘We zullen België, België, België trouw verraden, haat in ’t leven, haat in ’t graf.”

Gelukkig is zelfs na het ‘in overweging nemen’ van het VB-wetsvoorstel voor amnestie de kans klein dat het wetsvoorstel door een parlementaire meerderheid wordt goedgekeurd. Anders wordt het voor Björn Roose moeilijker om verder te haten. (Foto: Björn Roose (r.) probeert Manneke Pis een Vlaams kostuumpje aan te doen en te laten pissen op een Belgische vlag, actie op 29 januari 2011).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amnestie, voorpost, vb-vrienden |  Facebook | | |  Print

18-05-11

NIET ZO… VOORPOST EIST ONVOORWAARDELIJKE AMNESTIE

Een onhandige poging van minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V) om de gemoederen te sussen over het in overweging nemen van een VB-wetsvoorstel om amnestie te verlenen aan (vermeende) collaborateurs draaide averechts uit. In plaats van de zaak weg te wuiven - het is 'maar' een inoverwegingneming - pleitte hij zondag bij de RTBF ervoor om het oorlogsverleden maar te 'vergeten'. En zo niet, om er 'een volwassen gesprek' over te voeren. Op basis van dit wetsvoorstel ?!

“Samenlevingen doen er inderdaad goed aan om de demonen uit hun verleden te bezweren. 'De bladzijde omslaan' betekent dan dat controversiële onderwerpen uit de geschiedenis niet langer politieke of maatschappelijke twistappels blijven. Dat kan als een consensus groeit over de historische feiten, over hoe daarover te oordelen valt en over de betekenis ervan in de geschiedenis. Dan wordt het een zaak voor historici en voor het historisch besef. Dat is iets anders dan louter vergeten, uit het geheugen wissen”, schreef journalist-historicus Marc Reynebeau gisteren in De Standaard.

“Dit wetsvoorstel is daar niet dienstig bij, integendeel. Het is helemaal niet op verzoening gericht, maar pookt de controverse net weer op. Dat doet het door de hele moderne geschiedschrijving straal te negeren, al heeft die nu best de kennis in huis voor een verzoenend en sereen debat. De toelichting bij het ontwerp herhaalt slechts alle mythes, excuses, voorwendsels en insinuaties, halve waarheden en hele leugens inbegrepen, die de Vlaamse collaboratie decennialang hebben goedgepraat en geminimaliseerd, om de vervolging ervan elke legitimiteit te ontzeggen.

Het wetsvoorstel weerspiegelt de wrokkige retoriek waarmee een bepaald deel van de Vlaamse Beweging lang heeft geweigerd om verantwoordelijkheid op te nemen voor het eigen verleden. Dat veranderde pas bij de IJzerbedevaart van 2000, met het 'historisch pardon' van Frans-Jos Verdoodt, dat publiek erkende dat de Vlaams-nationalistische collaboratie een fout was. Een harde flamingantische kern heeft dat echter nooit aanvaard en blijft kamperen bij zijn gelijk van toen. Daarvan is dit wetsvoorstel een uitvloeisel. Het is tenslotte niet toevallig een initiatief van Vlaams Belang. Het vergoelijkt dus de collaboratie, wil alle gevolgen van de repressie uitwissen en geeft de veroordeelden (daders die hier 'slachtoffers' heten) of hun nabestaanden tot in de derde graad zelfs recht op een schadevergoeding.

Maar wie is daarbij gebaat? Na al die tijd zijn amper nog betrokkenen in leven. Nog los van zijn onzinnige inhoud, maakt dit wetsvoorstel daarom in de eerste plaats een symbolisch, politiek statement over het Vlaamse verleden. Het is bedoeld om de Belgische staat te discrediteren en rehabiliteert daarbij een bepaalde, niet zo frisse ideologie. En het helpt Vlaams Belang in deze communautair spannende tijden vast in zijn oorlogje 'om ter Vlaamst' tegen de N-VA. Dat zegt iets over het soort Vlaanderen dat Vlaams Belang zich droomt. 'Vergeten' is daar niet bij. Stof voor een 'volwassen gesprek' zoals De Clerck dat ietwat naïef bepleitte, heeft dit wetsvoorstel al zeker niet te bieden. Om nog te zwijgen over de schade aan het imago van Vlaanderen.”

Voor wie het wetsvoorstel van Bart Laeremans, Jurgen Ceder en Anke Van dermeersch zelf wil lezen, hier is het. De retoriek van het VB is niet veranderd ten overstaan van vroegere amnestievoorstellen. Het verschil met de bespreking van een gelijkaardig amnestievoorstel in de Kamer van Volksvertegenwoordigers rond de jaarwisseling is dat nu de SP.A het ook in overweging wilde nemen. CD&V, Open VLD en N-VA wilden het eerder ook al principieel bespreken. LDD wilde het zelfs goedkeuren. N-VA was hierover dubbelzinnig. De andere partijen zouden het wetsvoorstel uiteindelijk verwerpen.

Intussen verspreidde Voorpost, de (euh…) voorpost van het VB, een persmededeling waarin ze de bespreekbaarheid van het wetsvoorstel voor amnestie een begin noemt, maar lang niet voldoende. “Voorpost blijft onverkort een totale en onvoorwaardelijke amnestie eisen voor politieke en militaire collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog”, luidt het in een persmededeling van Voorpost-voorzitter Johan Vanslambrouck, actieleider Luc Vermeulen en persverantwoordelijke Björn Roose. Alle drie zijn ze VB-lid. Vanslambrouck is VB-gemeenteraadslid; Vermeulen en Roose zijn VB-personeelslid. Een paar dagen geleden vertelde Filip Dewinter in een radio-interview nog zonder schroom lid te zijn van Voorpost. Voorpost die een totale en onvoorwaardelijke amnestie eist voor de politieke en militaire collaboratie met de nazi's.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amnestie |  Facebook | | |  Print

17-05-11

AMNESTIE BESPREEKBAAR. 400 AANWEZIGEN BIJ OOSTFRONTERS

Vorige week, donderdag 12 mei, stemde de Senaat in met het bespreekbaar stellen van een VB-wetsvoorstel om amnestie te verlenen aan (vermeende) collaborateurs. Het betekent nog niet dat men het wetsvoorstel wil goedkeuren, wel dat men het bespreekbaar acht. Toen minister van Justitie Stefaan De Clerck dit ook nog vergoelijkte, brak een storm van protest los. Anders dan het Vlaams Belang en de Vlaamse pers het voorstellen is het echter niet uitsluitend protest vanuit Franstalige hoek.

Het bespreekbaar stellen van het VB-wetsvoorstel gebeurde met de steun van alle Vlaamse partijen behalve Groen!, alle Franstalige partijen en Groen! stemden tegen maar dat mocht niet baten. Waarom de SP.A nu instemde met het bespreekbaar stellen, konden we nog niet vernemen. Erik De Bruyn is tevreden dat hij opstapte uit de SP.A, hoe zou hij die bocht anders moeten uitleggen? Korte krantenberichtjes, in het beste geval enkele alinea’s. Meer was er de voorbije dagen niet over te lezen in de Vlaamse pers. In de Franstalige pers werd daarentegen dagenlang, paginabreed, gereageerd op het in overweging nemen van het VB-wetsvoorstel. Langs Vlaamse kant reageerde het Forum der Joodse Organisaties (FJO) verbolgen, maar voor een keer hebben we daar niet veel over gelezen in de Vlaamse pers.

“Hoe zou men reageren als de vervroegde vrijlating van Dutroux in overweging zou worden genomen? Alleen al de voorwaardelijke vrijlating van zijn medeplichtige echtgenote doet genoeg stof opwaaien”, merkt het FJO op. Voor het FJO valt een bespreking van amnestie in even slechte aarde en blijft het onbespreekbaar. Wat is de opvoedkundige waarde nog als de lessen uit het verleden vervagen, als gerechtelijke uitspraken teniet worden gedaan, als personen die hun spijt hebben geuit op eenzelfde lijn komen te staan met diegenen die nog steeds hardnekkig in hun daden blijven geloven? “De facto zijn er haast geen incivieken meer in leven: dit voorstel bewijst dus eens te meer dat het hier enkel en alleen gaat over het willen doorbreken van een taboe.”

De boodschap van het Forum der Joodse Organisaties drong blijkbaar niet door tot minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V, foto). De Clerck zei dit weekend voor een RTBF-microfoon: “Het is tijd voor een volwassen omgang met het verleden. We moeten erover kunnen discussiëren en misschien moeten we ook kunnen vergeten. Dit is het verleden.” “Ik volg Stefaan De Clerck niet. We willen een volwassen debat, maar vergeten? Nooit”, twitterde Open VLD-voorzitter Alexander De Croo. We hadden graag hierover ook Wouter Beke, Caroline Gennez en Bart De Wever gehoord, maar die misten de kans om onmiddellijk te reageren.

Vanuit Franstalige hoek en het Forum der Joodse Organisaties werd wel (opnieuw) gereageerd. Stefaan De Clerck nuanceert intussen zijn ‘vergeten’-uitspraak. Maar typisch CVP’s/CD&V’s: “Vergeten of minimaliseren mag niet, we moeten de waarheid blijven erkennen, maar ook aan verzoening werken.” Voor het VB is niet wie collaboreerde een probleem, maar de Belgische staat. “De collaboratie was een dramatische vergissing, maar de Belgische staat heeft heel wat Vlamingen in de collaboratie gedreven. En de bloedige, genadeloze repressie heeft de ‘vaderlandsliefde’ niet meteen aangewakkerd. Amnestie zou een eerste stap zijn om die bladzijde om te draaien”, schrijft het VB op haar website. En wat wordt dan de tweede stap?

Geen moeite is het VB teveel om de Joodse gemeenschap te vriend te houden: men danst ermee op een podium, men gaat op reis naar Israël… Maar als het om amnestie gaat, een thema dat de Joodse gemeenschap – en trouwens niet alleen zij – zeer nauw aan het hart ligt, dan luistert men niet meer naar de Joodse gemeenschap. Overigens vond voorbije zondag de jaarlijkse herdenking van de Oostfronters in Stekene plaats. Vlamingen die dachten Vlaanderen ten dienst te zijn door samen met de nazi’s tot in Rusland ten strijde te trekken. Volgens organisator Hugo Pieters, oud-verbondsleider van het VNJ en voorzitter van de VB-afdeling Sint-Niklaas, waren er zondag een 400-tal aanwezigen, 100 à 150 meer aanwezigen dan vorig jaar. Hugo Pieters erkent dat zo'n herdenking van Oostfronters in Nederland of Duitsland onmogelijk zou zijn.

De Franstaligen en het Forum der Joodse Organisaties hebben redenen om zich ongerust te maken over het klimaat in Vlaanderen, en niet alleen zij.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amnestie |  Facebook | | |  Print

24-03-11

TANGUY VEYS’ VRIENDEN (2)

Om Michael Freilich (Joods Actueel) nog eens te citeren: “Tanguy Veys, die voor het Vlaams Belang in de Kamer van volksvertegenwoordigers zetelt (…) treedt meer en meer op de voorgrond als de grootste vriend van de staat Israël. Zo woonde hij (…) van op de eerste rij het Israël-steunconcert bij in Antwerpen. Met deze aanwezigheid was Veys een heel eind van huis, in zijn thuisstad Gent zal hij hiermee niet bijster veel stemmen rapen.” Eerder wezen we er al op dat Veys’ steun aan de Joodse gemeenschap hem wel eens kritiek oplevert in de Vlaamse Beweging. Maar als zijn steun aan de Joodse gemeenschap echt moet afgewogen worden aan de steun aan de gitzwarte achterban van het VB, wint die laatste het.

 

In Joods Actueel werd in februari, over twee bladzijden gespreid, het amnestievoorstel besproken dat het VB eind vorig jaar nog eens neerlegde in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en in januari door een meerderheid van de Kamerleden verworpen werd. Het wetsvoorstel – ingediend door Alexandra Colen, Gerolf Annemans, Bert Schoofs en Peter Logghe – wil de “uitwissing van alle gevolgen voor de toekomst van veroordelingen en sancties wegens tijdens de periode van 10 mei 1940 tot 8 mei 1945 gestelde vermeende daden van incivisme”. Volgens het wetsvoorstel zou een commissie opgericht moeten worden “belast met de schadeloosstelling van de door de naoorlogse repressie getroffen personen of hun nabestaanden voor de ten gevolge van deze veroordelingen en sancties geleden financiële schade”.  Volgens het wetsvoorstel “vormt de bestraffing van de al dan niet vermeende collaborateurs na de Tweede Wereldoorlog één van de zwartste bladzijden uit de geschiedenis van de Belgische Staat”. Niet de collaboratie met de nazi’s is een probleem, wel de bestraffing van de collaboratie.

 

Joods Actueel belde VB-voorzitter Bruno Valkeniers op om hem te wijzen op de consequenties van het voorstel, “namelijk dat de personen die effectief zwaar gecollaboreerd hebben en mensen hebben verklikt, hierdoor amnestie zouden krijgen”. Maar Bruno Valkeniers was kordaat: “Wij zijn in geen geval van plan om dat te wijzigen.” Het Forum der Joodse Organisaties wees er onder andere op dat sinds 1961 een wet bestaat voor diegenen die spijt betuigden voor hun daden, namelijk de wet-Vermeylen. “Het huidige wetsvoorstel is dus bedoeld voor diegenen die volharden in het vergoelijken van hun daden.” Het Forum der Joodse Organisaties is dan ook vierkant tegen het VB-wetsvoorstel en herinnert eraan dat “amnestie gelijk is aan amnesie, en wie vergeet, gedoemd te herhalen is”. Alle Franstalige partijen, SP.A en Groen! blokkeerden de vraag om het VB-wetsvoorstel in de Kamer van volksvertegenwoordigers te bespreken. N-VA, CD&V en Open VLD wilden het voorstel wel “in overweging nemen”, zonder er noodzakelijk mee akkoord te gaan.

 

Joods Actueel vroeg alle Vlaamse tenoren om een reactie. In quotes werd het goed samengevat. Jean-Marie Dedecker (LDD): “Amnestie heeft niets met Joods zijn te maken, dat heeft met menselijkheid te maken.” Wouter Devriendt (Groen!): “Collaboratie is misdadigheid die velen, vooral Joden, met hun leven bekochten.” Dirk Vandermaelen (SP.A): “In geen geval mogen de gruwelen van het naziregime op deze manier gebanaliseerd worden.” Jan Jambon (N-VA): “Je kunt niet rond de misdadigers heen maar ook niet rond onschuldige veroordeelden.” Herman Decroo (Open VLD): “Amnestie is het achteraf goedpraten van verwerpelijk gedrag, dat is ranzig en onbespreekbaar.” Raf Terwingen (CD&V): “Voorstel is volkomen onaanvaardbaar.” Groen!, SP.A, Open VLD en CD&V zouden het wetsvoorstel niet goedkeuren. De LDD zou het amnestievoorstel goedkeuren, en de N-VA allicht ook. Jan Jambon (N-VA): “De wet-Vermeylen biedt geen oplossing voor mensen die onterecht gestraft werden want die moeten geen vergeving vragen. (…) Het zou zalvend zijn voor de maatschappij als deze problematiek eindelijk afgerond werd.” De houding van de N-VA verbaast niet.

 

Maar eerst moest dus nog gestemd worden over de vraag of het VB-wetsvoorstel principieel kan besproken worden, en LDD, N-VA, Open VLD, CD&V en uiteraard het VB zelf vonden dus van wel. Dat was in de Kamer van Volksvertegenwoordigers op 25 januari 2011 goed voor 57 stemmen. Tegen waren 68 Kamerleden. We hebben ook eens de stemming in detail bekeken, want wat deed de vriend van de Joodse gemeenschap Tanguy Veys. We hadden niet gehoord dat hij tegen stemde, maar was hij misschien om strategische redenen afwezig bij de stemming? Neen. Tanguy Veys stemde mee het bespreekbaar maken van het amnestievoorstel, waar de Joodse gemeenschap – terecht – kwaad om is.

 

“Zijn band met het VB blijft iets om steeds in het achterhoofd te houden”, schreef Freilich over Tanguy Veys in zijn voorwoord bij Joods Actueel deze maand. Het moet niet in ons achterhoofd gehouden worden, het mag gerust geafficheerd worden dat 'vriend' Veys lid blijft van een partij die vindt dat dé zwarte bladzijde uit onze geschiedenis de bestraffing is van de al dan niet vermeende collaboratie met de nazi’s. (Foto: De voor negationisme veroordeelde Roeland Raes (l.) en Tanguy Veys (r.) samen op bezoek bij het VB-Eeklo.)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: veys, amnestie, cordon sanitaire |  Facebook | | |  Print

29-07-10

AMNESTIE: EEN VERGISSING IN VELE OPZICHTEN

Eind juni verraste Hilde Kieboom, voorzitster van de Sint-Egidiusgemeenschap, vriend en tegenstander met een pleidooi voor amnestie. Steve Stevaert viel haar bij, Joodse en patriottische organisaties hielden de boot af. Bij de N-VA bleef het stil. Zelfs bij het VB hoorde je geen bijval al is die partij natuurlijk wel voor de onvoorwaardelijke amnestie voor collaborateurs.

 

Maar ook bij het VB zijn er die de amnestie-eis achterhaald vinden. Amnestie is “een vergissing, in vele opzichten” en “ijveren voor amnestie is vergeefse moeite”, schreef vorige zaterdag Marc Reynebeau in De Standaard. Tot slot van zijn betoog citeerde Reynebeau een collega historicus. “Men moet maar eens een enquête organiseren onder oud-collaborateurs met de vraag of ze werkelijk vragende partij zijn voor vergiffenis vanwege de Belgische staat. Van deze staat hopen ze alleen dat hij zo snel mogelijk zou verdwijnen. Het is een emotionele erfenis die voor een deel aan de volgende generatie(s) werd doorgegeven en die ook met amnestie niet zal worden ongedaan gemaakt.” Het is een citaat uit een opiniebijdrage die in 2000 in De Standaard stond, ondertekend door toenmalig universiteitsassistent… Bart De Wever. Tien jaar later is het niet anders. Dat bleek vorige week nog uit een lezersbrief van Paul De Graef (85 j.), in 2006 bij de gemeenteraadsverkiezingen nog kandidaat op de VB-lijst in Wommelgem. 

 

Paul De Graef (in 't Pallieterke van 21 juli 2010): “Graag wil ik nog eens mijn reactie op het verlies van het VB bij de recente verkiezingen verklaren. Zelf ben ik een oudgediende en dus een beproefde nationalist, met vooral mijn inzet aan het oostfront als geloofsbrief en veroordeeld door la Belgique. Het eeuwige gekanker onderling nekt niet alleen ons volk, maar maakt ook de hele Vlaamse beweging vleugellam. Daar en daar alleen ligt de hele tragedie van ‘arm Vlaanderen’. Nog heb ik niet afgehaakt na een leven van strijd en offergang, maar wat baat onze inzet – vanaf het oostfront over pesterijen door gezag en staat. Onze bijdrage – voor de Vlaamse onafhankelijkheid als zelfs het lamlendige volk niet eens de wil ertoe opbrengt? Ik noem dat lafheid! Hoopgevend, door deze lafheid, zijn wel de eerste tekenen van ondergang van een haatstaat, zowel innerlijk als naar buiten. Want haat vernietigt zichzelf.” Hilde Kieboom dwaalt als ze nog altijd denkt dat amnestie tot verzoening leidt.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amnestie, de wever |  Facebook | | |  Print

05-07-10

LEVEN IN TWEE WERELDEN. BELGISCHE COLLABORATEURS EN DE DIASPORA NA DE TWEEDE WERELDOORLOG

Totaal out of the blue – de interviewer had er geen aanleiding toe gegeven – pleitte Hilde Kieboom, voorzitster van de Sint-Egidiusgemeenschap, vorige week in Knack voor amnestie voor oorlogscollaborateurs. Steve Stevaert, die het nieuwe boek van Hilde Kieboom inleidde op de boekvoorstelling, miste de kans om over het voorstel te zwijgen. Erger nog, zoals zijn voorganger als SP-voorzitter Fred Erdman zei: “Dat sommigen ondoordacht dit voorstel zouden steunen was te vrezen.” Gelukkig reageerden ze in de omgeving van Bart De Wever verstandiger, en mogen we er nog even aan herinneren dat zelfs aan de radicale rechtse zijde van het VB sommigen de amnestie-eis achterhaald noemen. Het AFF-artikel hierover werd nog geciteerd in Knack van 8 juli 2009, Hilde Kiebooms had dus beter kunnen weten. Het neemt niet weg dat het interessant kan zijn zich te verdiepen in de leefwereld van de collaborateurs, en daarover verscheen een paar maanden geleden een lezenswaardig boek: Leven in twee werelden. Belgische collaborateurs en de diaspora na de Tweede Wereldoorlog van Frank Seberechts en Frans-Jos Verdoodt. Het werd geschreven in opdracht van het Archief- en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme. 

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn in Europa miljoenen mensen van huis weg: soldaten, gevangenen, vluchtelingen, gedeporteerden enzovoort. Tussen hen bevinden zich honderdduizenden nazi’s, oorlogsmisdadigers en hun medewerkers, die trachten uit de handen van het gerecht te blijven. Daarbij het hele spectrum van collaborateurs: leidende figuren zowel als meelopers, intellectuele collaborateurs, Waffen SS’ers, oorlogsmisdadigers, oorlogsburgemeesters, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren… Tussen de bevrijding en eind 1949 worden 405 067 dossiers geopend over misdrijven tijdens/samen met de nazi-bezetting, maar slechts 57 254 leiden werkelijk tot een rechtszaak. Er worden 1 247 doodstraffen uitgesproken, maar slechts in 242 gevallen worden die ook uitgevoerd. 1 839 mensen krijgen een levenslange gevangenisstraf. Velen vluchten naar het buitenland nog voor het tot een uitspraak komt. Goed georganiseerde vluchtroutes en -organisaties behoren eerder tot de mythes dan tot de werkelijkheid. Wel bieden vele priesters en religieuzen, vooral de lagere clerus, een uitweg voor collaborateurs met het nazi-regime. Elders in Europa is het vooral via het Internationale Rode Kruis dat men kan emigreren.

De auteurs schetsen eerst het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog en situeren de collaboratie in België zodanig dat ook wie niet vertrouwd is met dat tijdsvak de gebeurtenissen, mensen en organisaties goed kan inschatten. De straatrepressie zowel als de overheidsrepressie voor collaborateurs worden in beeld gebracht, alsook de toenmalige gevangenissen en interneringscentra – waar algauw lessen Spaans onderwezen werd. De overheid was sommige collaborateurs liever kwijt dan rijk, en de pers stond ook gunstig tegenover emigratie. Volgens De Standaard kunnen een aantal incivieken zo “een voor hen onbehaaglijk klimlaat” ontvluchten, vormen zij geen “steen des aanstoots” meer voor hun medeburgers, en als die personen elders nieuwe bestaansmogelijkheden vinden “verdwijnt meteen de oorzaak van de verbittering waarmede, helaas, zovelen behept zijn.” Dat laatste blijkt echter slechts een illusie te zijn. Het hoofdstuk waarin opgesomd wordt welke priesters en religieuzen allemaal meewerkten aan het ontrekken van collaborateurs aan het Belgisch gerecht is (helaas) indrukwekkend. “Samenvattend kunnen we stellen dat de steun van de katholieke kerk aan de collaborateurs in de clandestiniteit nauwelijks kan worden overschat.”

Een aantal mensen duiken onder in België. Anderen trekken naar Duitsland (onder andere stichter van de Algemeene SS-Vlaanderen Ward Hermans naar wie VB’er Wim Verreycken een straat in Berchem wilde vernoemen), Oostenrijk (bijvoorbeeld stafleider van DeVlag Robert Verbelen die er de Oostenrijkse nationaliteit krijgt en als dan toch even vervolging dreigt vanuit Vlaanderen vanuit Vlaanderen steun krijgt van de VMO en VU-partijraadslid Karel Dillen), Nederland (onder andere de Lierse oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen die er een drukkerij begint en van daaruit mag leveren aan de prille Volksunie), Frankrijk, Zwitserland (dat vóór 1945 veel minder openstaat voor de slachtoffers van het nazisme dan dat het na 1947 openstaat voor diegenen die meewerkten aan intussen verslagen dictaturen), Ierland (waar onder andere de voor zijn aandeel in de collaboratie tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeelde vader van VB-kamerlid Alexandra Colen naartoe vlucht), Spanje (met als bekendste natuurlijk Rex-leider Léon Degrelle, daar nog opgezocht door toenmalig VB-europarlementslid, tegenwoordig Schotens gemeenteraadslid, Koen Dillen). Buiten Europa is het vooral Argentinië dat nazi-misdadigers en collaborateurs verwelkomt. Onder andere Jetje Claessens die tijdens de bezetting de Dietsche Meisjesscharen, de vrouwelijke jeugdbeweging van het VNV, leidde. Ter dood veroordeeld, vonnis dat omgezet werd in een levenslange gevangenisstraf, maar drie jaar later al vrijgelaten op voorwaarde dat ze binnen de drie dagen het land verlaat. Wat ze niet doet. Een paar maanden later vertrekt ze dan toch, om van september tot november 1991 terug te keren naar Antwerpen voor de viering van het dertigjarig bestaan van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) waarvan ze meter is. De leiding van het VB verwelkomt haar enthousiast.

Het leven in de emigratielanden is niet altijd gemakkelijk. Als Louis De Lentdecker voor De Standaard de Vlamingen in Argentinië gaat opzoeken, spreekt hij over “mensen die ons land haten en anderen die kapot gaat van de heimwee.”  Men verschoont het nieuwe regime maar heeft zijn bedenkingen over de plaatselijke bevolking. Leo Poppe (vooraleer hij naar Argentinië doorreisde): “Er zijn minder gevangenen als in België ofschoon Spanje meer dan driemaal meer inwoners telt en de criminaliteit hier, uit den aard van het volkskarakter, normaal reeds veel groter is.” In Argentinië was Leo Poppe een spilfiguur voor het tijdschrift De Schakel – El Lazo waarin alles wat met de colloboratie te maken had verheerlijkt wordt, en alles wat zweemt naar socialisme gehekeld wordt. Zelfs voor de democratie, parlementarisme en politieke partijen heeft hij doorgaans weinig begrip, laat staan sympathie. Voornaamste contactpersoon van Poppe en zijn tijdschrift in Vlaanderen is Roeland Raes, voormalig senator en ondervoorzitter van het VB. De radicale Vlaams-nationalisten blijven in het buitenland wie ze zijn. Zo komt het in de kleine Vlaamse kolonie in Paraguay geregeld tot onvrede en wantrouwen, en worden eind jaren zestig tezelfdertijd zelfs twee verschillende Guldensporenvieringen ingericht. De tweespalt IJzerbedevaart / IJzerwake avant la lettre.

Intussen zou het merendeel van de collaborateurs in het buitenland overleden zijn. Hun kinderen en kleinkinderen zijn meestal opgenomen in de gemeenschap waar ze zijn geboren en opgegroeid. De kennis van de taal en cultuur van de Lage Landen gaat erop achteruit.  Erger nog, een aantal van die kinderen zijn intussen actief in linkse partijen en organisaties in hun nieuw vaderland. Het zou tot een interessant nieuw boek kunnen leiden, maar waarschijnlijk vindt het Archief- en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme dat wat te ver van haar bed om er een opdracht voor te geven. Met Leven in twee werelden heeft men echter wel voor een verdienstelijk boek gezorgd.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, amnestie |  Facebook | | |  Print

02-07-10

VB DEZE KEER NIET OP VISITE BIJ INFORMATEUR. N-VA PLAATST AMNESTIEVOORSTEL NIET OP DE REGERINGSAGENDA

Het VB put zich nog maar eens uit in tegenstrijdigheden. Op haar website hekelt het VB de stoet mensen die de voorbije dagen bij informateur Bart De Wever (foto 1) verwacht werd. Het VB haalt  Gazet van Antwerpen-commentator Dirk Castrel aan die opmerkte dat de duivenbond van Zichen-Zussen-Bolder vooralsnog niet langs was geweest. ‘En toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat er overbodige afspraken in de agenda van De Wever staan’, citeert het VB de Gazet van Antwerpen-commentator nog.

Tezelfdertijd reclameert het VB: “Vandaag ontvangt Bart De Wever de voorzitters van de politieke partijen. Maar het Vlaams Belang wordt niet uitgenodigd. ‘De partij van Bart De Wever verklaarde in het verleden tegen het cordon sanitaire te zijn, maar blijkt het in de praktijk strikt toe te passen’, stelden Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans in een persbericht. Dat een zelfverklaarde Vlaams-nationalist de onafhankelijkheidspartij Vlaams Belang weigert uit te nodigen voor een gesprek, voorspelt alvast weinig goeds voor de komende communautaire onderhandelingen. ‘De Wever heeft van de Franstaligen en het Hof duidelijk instructies gekregen over wie hij al dan niet mag ontvangen.’ Het Vlaams Belang zou de informateur in ieder geval herinnerd hebben aan zijn verkiezingsbeloften, in de eerste plaats de afschaffing van het Brussels Gewest en de splitsing van de unitaire sociale zekerheid.” Bart De Wever lijkt ons toch niet een man die zich door de Franstaligen en het Hof laat dicteren met wie hij spreekt en met wie niet. Als De Wever de Bond van Frituristen wil spreken, zal hij het niet nalaten wat de Franstaligen of het Hof er ook over mogen denken. Het VB speelt geen enkele rol van belang voor het regeerprogramma, en nog minder voor de regeringsvorming. Waarom dan kostbare tijd v.rsch..t.n aan het VB? Na de Vlaamse parlementsverkiezingen van 13 juni 2004 mocht het VB wél langs bij Yves Leterme (foto 2, v.l.n.r.: Filip Dewinter, Frank Vanhecke, Yves Leterme en Gerolf Annemans). In welke mate Vlaanderen daarbij baat heeft gehad, en wat Vlaanderen aan Yves Leterme heeft gehad, is intussen bekend.

Of het wat wordt met de informateursopdracht van De Wever moet nog blijken. Het eerste wat is uitgelekt, is dat De Wever het ontbrekend budget voor 70 % wil gaan zoeken bij besparingen en voor 30 % bij nieuwe inkomsten… en dat dit een solo-idee is. Niet gedragen door de PS, en niet bevorderlijk voor het broodnodig tewerkstellingsbeleid. Het tweede dat bekendgeraakte is dat de kans bijzonder klein is dat De Wever ingaat  op het amnestievoorstel van Hilde Kieboom. “We moeten ons focussen op de sanering en de staatshervorming. Dat zijn al gigantische hervormingen. Wij gaan de agenda echt niet nog meer overladen”, klinkt het bij de N-VA. Al zijn er nog wel meer redenen om zich te verzetten tegen het amnestievoorstel van Hilde Kieboom. (Meer over amnestie en het leven van de collaborateurs nadat het nazi-regime overwonnen werd: maandag op deze blog.)

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, 13 juni, amnestie |  Facebook | | |  Print