14-12-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Het was de week waarin we afscheid moesten nemen van Nelson Mandela (foto, en hier nog een flash mob als eerbetoon). “De Mandela-gekte bereikt stilaan haar hoogtepunt. We zullen blij zijn als het achter de rug is!”, jammerde VB’er Bert Deckers. Het was de week waarin Veerle Baetens gelauwerd werd als beste actrice in Europa. Als ze in haar dankwoord de hoop uitdrukt dat Vlaanderen en Wallonië samenblijven, lokt het een storm van verontwaardigde reacties uit op sociale media. “Landverraad”, klagen de Vlaams Belang Jongeren. En voorts…

 

“Apartheid vertegenwoordigt een goddelijke wil.” Aldus Afrikanerleider D.F. Malan in 1948, jaar waarin gestart werd om de Apartheid een wettelijke basis te geven in Zuid-Afrika. Van alle mogelijke interpretaties van de goddelijke wil, verlos ons Heer. (De Morgen, 7 december 2013)

 

“Het ergste aan die islamofobe houding is dat je de slachtoffers van onderdrukking daarmee volledig in de steek laat. Alle islamvrouwen die ik voor mij serie interviewde, vertelden me dat ze enorm veel hinder ondervinden van de Wilders-achtige uitleg van de islam. Ze houden van hun geloof en hebben daarvoor vaak een heel persoonlijke uitleg. Als je kiest voor de luie reactie en verkondigt dat de islam niet deugt en dat alle moslims moeten oprotten, dan laat je dit soort vrouwen op een verschrikkelijke manier in de steek. Hoe we ze dan wél kunnen helpen? Door ruimte en een platform voor hen te creëren zodat ze macht kunnen verwerven om hun geloof te hervormen. Maar dat is enkel mogelijk als je dit thema met respect voor godsdienstvrijheid benadert. Anders lukt het niet.” Femke Halsema (ex-boegbeeld van het Nederlandse GroenLinks) werkt aan een allicht spraakmakende documentaire over vrouwen in de islamwereld. (De Morgen, 7 december 2013)

 

“Een oorlog wordt veroorzaakt door mensen die nooit willen twijfelen, die zich opsluiten in starheid en hun ideologische zekerheden. Het is pas met twijfel dat het interessante democratische gesprek kan aanvatten. En het is voor mij belangrijk om die ruimte te claimen. Ik wil geen beklemming meer en daardoor zal ik ook nooit meer naar de politiek terugkeren.” Femke Halsema over de oorlog in Syrië en waarom ze in december 2010 uit de politiek stapte. (De Morgen, 7 december 2013)

 

“Ik erger mij aan al die GAS-boetes tegenwoordig, dat ze in crisistijd nog geld uit de mensen hun zakken gaan kloppen, ook al hebben ze niemand in gevaar gebracht. In plaats van gewoon in overleg zoals vroeger overeen te komen.” Ook Jean-Marie Pfaff ergert zich aan de GAS-boetes. (Gazet van Antwerpen, 7 december 2013)

 

“Bruno Tobback heeft ooit gezegd: ‘Ik ken de oplossingen voor het klimaatprobleem. Alleen weet ik niet hoe ik daarna nog herkozen raak.’ Bon, ik heb niet het gevoel dat die uitspraak hem veel kiezers heeft opgeleverd.” SP.A-voorzitter Bruno Tobback vindt dat minister van Justitie Annemie Turtelboom harder haar best moet doen, maar de Antwerpse Open VLD-politica herinnert aan een uitspraak van de voormalige federale minister van Leefmilieu. (De Morgen, 7 december 2013)

 

“Toen ik nog student was, hing mijn kamer vol met posters van Che Guevara. Aan het einde van mijn collegetijd had ik de vaste overtuiging om landbouwingenieur te studeren. Ik wilde naar arme landen trekken. Ik wilde de wereld verbeteren.” De liberale econoom, opiniemaker en kersvers N-VA-lid Johan Van Overtveldt denkt er inmiddels anders over. (De Standaard, 7 december 2013)

 

“Zijn visie op de katholieke kerk is voor KVHV Antwerpen de correcte toekomst van Rome. Aan bijkomstigheden als de kerkprovincies storen wij ons niet. Trouwens, wie zal de aartsbisschop zijn van een Vlaamse kerkprovincie? Eén van die progessieve bisschoppen? Aan Léonard weten wij wat we hebben.” Wouter Jambon, praeses van het KVHV-Antwerpen en zoon van Jan Jambon, wil een confederale staat als etappe naar een onafhankelijk Vlaanderen, maar de Belgische kerkprovincie moet niet opgesplitst worden. (’t Pallieterke, 11 december 2013)

 

“Terwijl klein onaangepast gedrag buiten het gerecht om administratief streng aangepakt wordt, blijven de grote fraudeurs vrijuit gaan. Beide fenomenen zijn een gevolg van hetzelfde gebrekkig werkend gerecht. Het mislopen van fraudeveroordelingen kost ons een bedrag dat met een cynische toevalligheid overeenkomt met het totale bedrag dat de huidige regering-Di Rupo in haar ambtstermijn moest saneren op de begroting.” Op twintig jaar tijd heeft de antiwitwascel van het ministerie van Financiën voor 22 miljard euro aan dossiers doorgegeven aan Justitie, die daarvan maar 1 miljard euro recupereerde. Minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD, zie ook het vijfde citaat hierboven) wenste niet te reageren. (De Morgen, 12 december 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, apartheid, islam, criminaliteit, van overtveldt, jambon |  Facebook | | |  Print

10-12-13

DEZELFDE VASTBERADENHEID, MAAR VOOR DE REST...

Vandaag wordt in Johannesburg op een officiële ceremonie afscheid genomen van Nelson Mandela. Zowel de Amerikaanse president Barack Obama als de Cubaanse president Raúl Castro zouden er spreken. Bij het Vlaams Belang werd officieel niet gereageerd op de dood van Nelson Mandela, dat laat men over aan RechtsActueel. Bij de N-VA werd wel gereageerd, maar hoe.

 

“Mandela was een inspiratiebron voor miljoenen mensen, en hij zal dat ook na zijn dood blijven. De manier waarop hij zowel verzet, lijden als wederopstanding symboliseerde, is van een bijna bovenmenselijke aard”, zo wordt N-VA-voorzitter Bart De Wever geciteerd in een persmededeling van de N-VA. “Mandela’s leven was getekend door onrecht. Onrecht dat zowel hemzelf persoonlijk als de verschillende volkeren van Zuid-Afrika werd aangedaan. Dat hij desondanks hoop verkoos boven bitterheid, getuigt van de grootsheid van de man. Daarna smeedde hij onvermoeibaar als vader des vaderlands de talloze gemeenschappen in het multiraciale Zuid-Afrika om tot één natie.”

 

Na het zalven is het bij de N-VA echter al tijd om het slaan. “Corruptie, onveiligheid en een aidsepidemie teisteren Zuid-Afrika. Na Mandela vond de Zuid-Afrikaanse overheid daar geen antwoord meer op. Bovendien kwamen de oude raciale en tribale breuklijnen weer bovendrijven. En het ANC speelde daarin niet steeds een pacificerende rol. Integendeel.” Is het nodig bij het overlijdensbericht van Mandela ineens ook het beleid te betrekken van een land waarvan Mandela vanaf december 1997 niet meer de president was? Mandela was toen 79 jaar oud. Natuurlijk had hij zijn morele autoriteit (meer) moeten aanwenden om de corruptie bij de ANC-leiders en het uitblijven van een doortastende aanpak van de aidsproblematiek aan te klagen. Maar dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zouden verslechteren is een mening die alvast niet gedeeld wordt door een meerderheid in Zuid-Afrika.

 

Uit een recente bevraging, het voorbije weekend geciteerd door Het Laatste Nieuws, blijkt dat 44 % van de bevraagde Zuid-Afrikanen vindt dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zijn verbeterd in Zuid-Afrika. Slechts 17 % spreekt dat tegen. En ook over economie, normen en waarden, veiligheid en eigen toekomstperspectieven laten zich meer Zuid-Afrikanen positief dan negatief uit. Alleen op het vlak van tewerkstellingskansen en de kloof tussen arm en rijk zijn er meer negatieve reacties (respectievelijk 42 en 37 %) dan positieve (31 en 30 %). Hert verschil in welstand wordt als grootste probleem ervaren (bijna 28 %), daarna volgen discriminatie door de aidsepidemie (bijna 21 %), de rivaliteit tussen politieke partijen (16 %) en pas op de vierde plaats raciale problemen (bijna 15 %).

 

De zwarte bevolking mag na de afschaffing van de Apartheid theoretisch dezelfde rechten hebben gekregen als de blanken, van een materiële gelijkschakeling kwam er nog niet veel in huis. Als een opdeling gemaakt wordt in tien categorieën van levensstandaard blijkt dat 35 % van alle zwarte Zuid-Afrikanen zich in de laagste vier categorieën bevinden, terwijl de blanken daar volledig ontbreken. In de vier hoogste categorieën vinden we 95 % van de blanken – 73 % van de blanken zelfs in de hoogste twee categorieën – terwijl we slechts 16 % van de zwarten in de vier hoogste categorieën vinden. Niet vreemd daaraan is dat van alle zwarten 29 % werkloos is, onder de blanken slechts 9 %.

 

Anders dan sommigen het willen doen voorkomen neemt de zware misdaad merkelijk af in Zuid-Afrika. Zo daalde het aantal moorden tussen 1994 en 2011 met 39 %. Het aantal moordpogingen zakte met 42 %, en inbraken met bedrijven met 21 %. Zou de criminaliteit bij ons ook zo dalen? Terwijl er zeer zeker problemen zijn in Zuid-Afrika, is het nogal goedkoop van de N-VA om te wijzen op de “oude raciale en tribale breuklijnen (die) weer bovendrijven”. De breuklijnen, ook al ervaart de grootste groep van de bevolking dit niet zo, zijn te betreuren. Maar de N-VA is wel heel slecht geplaatst om daarover te klagen. Als er, op het Vlaams Belang na, één partij is die bij ons haar uiterste best doet om de gemeenschappen uit elkaar te spelen, dan is het toch wel de N-VA.

 

De N-VA zegt net als Mandela op Robbeneiland troost te vinden in het gedicht Invictus van William Ernest Henley. “Woorden die ons er toe aanzetten op stoïcijnse wijze ons lot te dragen – hoe zwaar de omstandigheden ook zijn – en vooral nooit op te geven. Het is die boodschap die ons nu troost biedt.” Nelson Mandela en De Grote Vlaamse Leider hebben dan wel hun vastberadenheid gemeen, hun doelstellingen zijn helemaal anders.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, apartheid, de wever |  Facebook | | |  Print

09-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (3)

Zoals verwacht verscheen alle mogelijke bagger over Nelson Mandela bij RechtsActueel, een website  waarvan de voornaamste tekstleveranciers VB-personeelsleden zijn, die de website bij voorkeur tijdens de kantooruren vullen. Het is goed mogelijk dat een aantal zaken elkaar overlappen in de verschillende artikels die net verschenen, of een aantal zaken die twee of drie keer vermeld worden. De auteurs wisten dan ook niets af van elkaars artikels en dat toont aan dat er genoeg te schrijven valt over deze man die de hele wereld vandaag negatief of positief beroert”, schrijft RechtsActueel-hoofdredacteur en VB-personeelslid Bert Deckers in een begeleidend commentaar.

 

Het is een rare redenering. Als “een aantal zaken (…) twee of drie keer vermeld worden” is dat toch geen bewijs “dat er genoeg te schrijven valt over deze man”, maar dat de RechtsActueel-medewerkers altijd maar hetzelfde herhalen. In Nelson Mandela. De dood van een vredesduif? geeft VB-personeellid en ex-Voorpost’er Björn Roose zijn cynische versie van de levenswandel van Mandela tot Mandela op 11 februari 1990 uit gevangenschap wordt vrijgelaten, al kan Roose het niet nalaten om ook nog vlug een lijstje mee te geven van gewelddaden die aan het ANC worden toegeschreven terwijl Mandela op Robbeneiland was weggestoken. RechtsActueel diepte ook een artikel uit 2008 op van oud-praeses van het KVHV-Gent Tom Vandendriessche. “De Suid-Afrikaanse casus leert ons dat onderscheiden volks- en cultuurgemeenschappen best in etnisch-cultureel zo homogeen mogelijke entiteiten leven”, besluit Tom Vandendriessche. Vroeger was alles beter.

 

RechtsActueel publiceert ook een bijdrage uit Zuid-Afrika in het Afrikaans. “Vertalen is een huzarenstukje, maar met een beetje moeite is deze tekst duidelijk genoeg”, schrijft Bert Deckers. Hoezo? Ofwel is vertalen een krachttoer, ofwel is de tekst met “een beetje moeite” duidelijk. Wat is het nu? Het is dat Bert Deckers de tekst niet vertaald heeft en je nu enkel een exotisch taaltje ziet waarvan de finesse niet echt duidelijk is. Voorts is er nog een tekst van Stijn Hiers die bij RechtsActueel voorgesteld wordt als voormalige praeses van NSV-Leuven maar ook al een VB-personeelslid is. Hiers haalt de “ANC-Gulags” aan, het lied Kill the Boer en de halsbandmoorden, om te besluiten: “Laat me toe geen traan te laten voor het overlijden van deze overal ter wereld opgehemelde terrorist, moordenaar en bendeleider.”

 

De reactie van Voorpost Bij het overlijden van terrorist Nelson Mandela is de enige tekst die ook in andere media geciteerd werd. In krom Nederlands schrijft Voorpost: “Voorpost is van oordeel dat Nelson Mandela een terrorist was, weten dat de door hem opgerichte organisatie Umkhonto we Sizwe (Speer van de Natie) verantwoordelijk is voor honderden burgerdoden (door aanslagen op burgerdoelwitten, maar ook door standrechterlijke executies in de ‘detentiekampen’ die ANC er op nahield, en kunnen, samen met de burgers van Zuid-Afrika (van welke kleur dan ook) niet zeggen dat het ‘beleid’ van de communistische ANC ook maar enigszins geslaagd te noemen valt.” En verder: “Voorpost is zeer bezorgt om de toekomst van de Afrikaners.” Wij zijn alvast zeer bezorgd over de kennis van het Nederlands als uitgerekend de voorhoede van de Heel-Nederlandse beweging zo zondigt tegen het Nederlands.

 

De apartheid in Zuid-Afrika hield in dat zwart, blank, Indisch en kleurling gedwongen werd strikt apart te leven. Dat hield in: andere huizen in gescheiden wijken, minderwaardig onderwijs voor zwarten, andere medische centra, een zware beknotting van de burgerrechten van al wie niet blank is… Het hele systeem was opgezet vanuit het principe dat de kleine, blanke minderheid (11 % van de bevolking) superieur is. Op de tweede trede komen de kleurlingen en Aziaten (10 % van de bevolking) en helemaal onderaan de grote massa zwarten (79 % van de bevolking) als derderangsburgers met drastisch ingeperkte rechten in hun eigen vaderland.

 

Dit gaat dus over volkeren die gedwongen worden elk in een eigen biotoop te leven én andere rechten hebben naargelang hun huidskleur. Als dan nog het vuur geopend wordt op zwarten die weigeren een identiteitskaart met expliciete vermelding van hun ras te dragen, zoals in Sharpeville, is het begrijpelijk dat ook de andere partij de wapens opneemt. Bij de bezetting van ons land in de jaren veertig door de nazi’s, moesten ook de wapens opgenomen worden. Dat rechts-extremistische Vlaams-nationalisten dit niet deden, is niet omdat ze aanhangers zijn van Mahatma Ghandi.

 

“De vooruitgang is te traag en niet grondig genoeg, maar ze is reëel”, zei Tom Lanoye het voorbije weekend in De Standaard. Als meermaals bezoeker van Zuid-Afrika, waarvan tweemaal op werkbezoek, kunnen wij dit bevestigen. En ja, er loopt heel wat mis in Zuid-Afrika. Dat bevestigen ook Tom Lanoye, Hélène Pastoors, Desmond Tutu en anderen in de weekendkranten. Maar hun kritiek vertrekt vanuit liefde en bezorgdheid voor de Regenboognatie. De VB’ers daarentegen, met de door hen met gretigheid geciteerde problemen, willen terug naar het zwart-wit-denken van de vorige eeuw. Iets waar de beschaafde wereld tegenwoordig voor past.

 

Foto: Voorpost-actie om het Apartheidsregime te steunen in 1986. In het midden: Francis Van den Eynde en Luc Vermeulen.

08-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (2)

Vervolg van onze driedelige artikelenreeks over de Vlaamse vrienden van de apartheid. De eerste twee afleveringen zijn in grote mate gebaseerd op een artikel van Walter Pauli de voorbije zomer verschenen in Knack.

 

In 1976 vallen er bij rellen in Soweto tientallen doden en een jaar later vermoordt de Zuid-Afrikaanse politie de anti-apartheidsactivist Steve Biko. De anti-apartheidsbeweging krijgt wereldwijd de wind in de zeilen. In Vlaanderen onder andere met steun van het Anti-Fascistisch Front (AFF). De Vlaamse vrienden van de Apartheid leiden een zware nederlaag als in 1977 het cultureel verdrag met Zuid-Afrika wordt opgeschort. André Vlerick noemt die beslissing “intellectueel terrorisme en culturele volkerenmoord”. André Vlerick is een legendarische figuur als Vlaamsgezinde CVP’er, ex-minister van Financiën, voorzitter van de Kredietbank en stichter van het de voorbije dagen in de pers nog geroemde Vlerickinstituut die boys oplevert als Vlaams minister-president Kris Peeters en hoofdeconoom van de rechtse denktank Itinera Ivan Van de Cloot.

 

André Vlerick sticht in 1977 Protea, een vereniging die ‘objectieve’ informatie over Zuid-Afrika wil brengen. Protea maakt meteen indruk met zijn ruim honderd stichtende leden. De hele rechterzijde is bijeengebracht. Van Clem De Ridder, voorzitter van het Davidsfonds, tot Karel Dillen van de dan pas opgerichte Vlaams Nationale Partij (VNP, een van de twee organisaties waaruit een jaar later het Vlaams Blok wordt opgericht).  Er zijn maar liefst 46 parlementsleden stichtend lid van Protea, waarbij nogal wat vaders van. Onder andere Jos Daems (PVV, de vader van Open VLD-parlementslid Rik Daems);  Leo Vanackere (CVP, vader van CD&V-parlementslid en voormalig minister Steven Vanackere), Albert Bogaert (CVP, grootvader van staatssecretaris Hendrik Bogaert), Joos Somers (VU, vader van de Mechelse Open VLD-burgemeester Bart Somers), Leo Wouters (VU, grootvader van VB’er Bart Laeremans). De VU is verder onder andere vertegenwoordigd door haar stichter Frans Van der Elst, parlementslid Jef Valkeniers (links op de foto hierboven, 37 jaar later) en oud-Oostfronter Oswald van Ootegem.

 

Onder de stichtende leden van Protea zijn er ook topmannen van de Boerenbond (Constant Boon), het Vlaams Economisch Verbond (Frans Wilders), topondernemers als Piet Van Weyenberghe en Paribas-bankier Leon Rochtus. Verder bekende journalisten als Walter Geerts en Omer Grwaet (BRT) en Piet Van Brabant (Het Laatste Nieuws). Alsook een aantal topambtenaren, rechters en hoge officieren van de rijkswacht en het leger, zoals kolonel Herman Candries. Protea is niet de enige pro-apartheidsclub. In die jaren wordt ook een interparlementaire vereniging met Zuid-Afrika opgericht, en een ‘Studiecentrum Zuid-Afrika’ waarin de dan nog jonge West-Vlaamse ondernemer Jan De Clerck zetelt.

 

Joos Somers zegt na een reis naar Zuid-Afrika in 1979 in interviews: “Er is duidelijk geen rassenhaat of rassenscheiding, zoals ons die wordt voorgehouden.” Ziende blind dus. Wim Jorissen (eveneens VU) is tegen de ‘kleine apartheid’, maar zover is de Zuid-Afrikaanse president P.W. Botha intussen ook al. De scheiding op publieke plaatsen en op het openbaar vervoer heeft meer nadelen dan baten. De ‘grote apartheid’, het terugdringen van de zwarte in aparte gebieden, die moet volgens Jorissen blijven bestaan. “Wanneer er verscheidene volkeren in een staat leven, is federalisme of confederalisme een meer democratische staatsvorm”, legt Jorissen vergoelijkend uit. Met CVP’er Leo Tindemans als minister van Buitenlandse Zaken is België in 1983 één van de slechts zeven lidstaten van de Verenigde Naties die voor het normaliseren van de betrekkingen met Zuid-Afrika stemt. Pas als in de jaren tachtig het einde van de apartheid in zicht komt, wordt in de Belgische regering een initiatief genomen voor economische sancties.

 

Eind jaren tachtig zit het Apartheidsregime economisch aan de grond en is het politiek failliet. Op 11 februari 1990 wordt Nelson Mandela vrijgelaten. Voortaan erkent de wereld hem als een van de grootste historische figuren van zijn tijd. Met de vrijlating van Mandela worden de onderhandelingen opgestart tussen het African National Congres (ANC) en de Zuid-Afrikaanse regering over het opheffen van de Apartheid. In Vlaanderen lijkt het opeens alsof er nooit vrienden van de Apartheid hebben bestaan. Op Karel Dillen na. Op 14 juni 1990 steekt hij in het Europees Parlement een van zijn laatste tirades af: “Geen land is door de warhoofden van links en beschaamd rechts, de utopisten, de irrealisten en ideologisten zo aangevallen geworden als Zuid-Afrika. (…) Het is gemakkelijk vanuit de muffe en stinkende secretariaten van wereldverbeteraars die nooit gewerkt hebben en parasiteren dankzij subsidies, op te hitsen en de terroristen en halsbandmoordenaarsaan te sporen om nog bloeddorstiger te zijn.”

 

Drie dagen voordien heeft de parlementsvoorzitter Karel Dillen het zwijgen opgelegd. Mandela nam toen in het Europees Parlement de Sacharovprijs in ontvangst, voor Karel Dillen aanleiding om heftig te protesteren tegen “de ontvangst van iemand die het terrorisme en het terroristisch geweld nooit heeft afgezworen”. Waarop Dillens microfoon wordt afgesloten. Nu wordt nog steeds in die termen gesproken door Voorpost.

 

In 1992 wordt Protea opgedoekt. (Oud-)Protea'er bankier Leon Rochtus krijgt in datzelfde jaar van het nieuwe Zuid-Afrikaanse bewind de hoogste onderscheiding voor buitenlanders, de ‘Orde van Kaap die Goeie Hoop’, en bij zijn overlijden in 1997 krijgt hij een lovend in memoriam van de Zuid-Afrikaanse ambassade in Brussel "voor zijn uitmuntende staat van dienst, vooral voor de promotie van de handelsbetrekkingen tussen Zuid-Afrika en België". Als de Vrije Universiteit Brussel (VUB) in 2004 een eredoctoraat toekent aan Nelson Mandela, laat oud-Protea’er Jef Valkeniers zich graag fotograferen naast Nelson Mandela (foto). Vierentwintig jaar na de afschaffing van de Apartheid blijft alleen nog de rechts-extremistische rand van het Vlaams-nationalisme heimwee hebben naar de tijd van de Apartheid. (Wordt vervolgd)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

07-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (1)

In de commentaren na het overlijden van Nelson Mandela wordt vooral de nadruk gelegd op zijn rol als verzoener. “Want als er iemand was die een reden had om revanche te nemen na zoveel jaar gevangenschap voor hem, zovele jaren bittere repressie en politieke moorden tegen zijn organisatie, dan was het Nelson Mandela.” (De Morgen). “Zonder Nelson Mandela was er hoogstwaarschijnlijk een burgeroorlog in Zuid-Afrika losgebarsten. Wanneer één iemand de Nobelprijs voor de Vrede heeft verdiend, dan is het ongetwijfeld híj geweest.” (Gazet van Antwerpen). Enzovoort. Maar waar heeft Mandela tegen moeten strijden? En wat dacht men er in Vlaanderen van?

 

Vanaf 1948 wordt de rassenscheiding in Zuid-Afrika aanzienlijk versterkt. Na een verkiezingsoverwinning van de Nasionale Party wordt een reeks van discriminerende wetten gestemd: de ‘wet op het verbod van gemengde huwelijken’ (1949), de ‘Ontuchtwet’ (1950, een verbod op seksuele relaties met een persoon van een ander ras), de ‘Bevolkingsregistratiewet’ (1950, iedereen kreeg officieel een ‘ras’ toegewezen: blanke, kleurling, Indiër…), en de meest hatelijke wet: de ‘wet op aanwysing van aparte geriewe’ (1953). Een wet die de totale scheiding van blanken en niet-blanken in het alledaags leven regelt: in cafés, hotels en restaurants, in bussen, in parken, in postkantoren en ziekenhuizen, tot zelfs in liften. Overal verschijnen de beruchte bordjes Slegs vir blankes. Alleen voor blanken.

 

De Nasionale Party werkt intussen aan een nog verdergaande segregatie: de gebieden die aan de zwarten worden toegewezen zouden op termijn onafhankelijk worden… waardoor er geen zwarten meer overbleven met de Zuid-Afrikaanse nationaliteit. Internationaal krijgt Zuid-Afrika daarbij weinig tegenstand. Zeker niet uit Vlaanderen, waar ze de Afrikaners zien als een ‘broedervolk’. De Vlaamse studentencodex stond in die jaren vol met Zuid-Afrikaanse liedjes als ‘My Sarie Marais’. Hebben veel Vlamingen romantische motieven om van Zuid-Afrika te houden, de westerse grootmachten hebben politieke redenen om het land te steunen. Tijdens de Koude Oorlog is Zuid-Afrika een vastberaden tegenstander van het communisme, en zo wordt het land een gewaardeerde bondgenoot van Washington en Londen.

 

Zuid-Afrika interpreteert de strijd tegen het communisme zeer ruim. In 1950 keurt Zuid-Afrika een ‘wet op de onderdrukking van het communisme’ goed. Onder communisme wordt verstaan: “elke doctrine die erop gericht is politieke, sociale of economische verandering te weeg te brengen door onlusten of ongeregeldheden”. Meteen is elke betoging of staking ‘communistisch’. Nelson Mandela is als zwarte advocaat lid van het African National Congres (ANC), de belangrijkste belangenorganisatie van de zwarten. In 1960 wordt het toen geweldloze ANC buiten de wet gesteld, na het bloedbad in Sharpeville waarbij de politie met scherp schiet op een zwarte betoging waarbij er 69 doden en 187 gewonden vallen. Dat zet Mandela ertoe aan in 1961 de gewapende vleugel van het ANC op te richten, Umkhonto we Sizwe ('Speer van de natie').

 

Mandela wordt hiervoor aangehouden. Tijdens zijn proces in 1963 verantwoordt hij zich met: “Het was onrealistisch en onverstandig voor Afrikaanse leiders om vrede en geweldloosheid te blijven prediken in een tijd waarin de regering elke vredevolle vraag met geweld beantwoordt.” Mandela krijgt een levenslange gevangenisstraf en wordt naar de gevangenis op Robbeneiland verbannen. Met dit proces geraakt Zuid-Afrika stilaan in een internationaal isolement. Martin Luther King krijgt in 1964 de Nobelprijs voor de Vrede nadat hij een jaar eerder in Washington een kwart miljoen betogers heeft toegesproken met de beroemde woorden “I have a dream”. In 1968 wordt Martin Luther King doodgeschoten. Van de weeromstuit verliezen systemen als segregatie en Apartheid hun legitimiteit.

 

Zuid-Afrika mag niet langer lid zijn van het Britse Commonwealth, wordt veroordeeld door de Verenigde Naties en verbannen uit de Olympische Beweging. Maar er zijn ook buitenlandse vrienden die het Apartheidsregime blijven steunen. In Vlaanderen is Karel Dillen de voortrekker. Hij vertaalt in 1966 een boek van een Zuid-Afrikaans politicus: Apartheid. Een uitdaging? Een oplossing?. Het leest als een lang goedpraten van de Apartheid. In zijn inleiding haalt de latere Vlaams Blok-voorzitter uit naar “personen, die denken dat zij de blanken kunnen dwingen hun houding te herzien door de invoering van een gedwongen multiracialisme”. Maar Zuid-Afrika ligt ook goed in de hoogste economische en financiële kringen van ons land: de Antwerpse diamantsector, de Luikse wapenproducenten, en verder: het West-Vlaamse textiel, het maritieme transport, de banksector, de zware industrie…

 

De roep om een culturele boycot wordt niet beantwoord in Vlaanderen. Integendeel, bestaande culturele akkoorden worden bezegeld tijdens een ‘culturele studiereis’ door Zuid-Afrika van Vlaamse prominenten zoals Adriaan Verhulst (PVV), voorzitter van de openbare omroep BRT, Paul Vandenbussche (CVP), directeur-generaal van de BRT, en hoogleraar-politicus Mark Galle (BSP). BRT-journalist Guido Naets weet na zo’n reis: “De anti-apartheidsstroom in onze samenleving is het resultaat van journalistieke valsmunterij en etikettenzwendel.” Na zijn carrière als Europees verslaggever en perswoordvoerder van het Europees Parlement ontpopte Guido Naets zich als een zware sympathisant van het Vlaams Belang. Gisteren postte hij op Facebook: “De legende van Afrika is heengegaan; zonder Frederik Willem de Klerk was hij het niet geworden.” Toch nog even de laatste Zuid-Afrikaanse president onder het apartheidsregime en leider van de Nasionale Party van 1989 tot 1997 huldigen. (Wordt vervolgd)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

06-12-13

R.I.P. MANDELA

AFF-betoging 1.JPGAFF-betoging 2.JPGNelson Mandela is overleden. De stukken die in juli klaar gehouden werden naar aanleiding van zijn wankele gezondheids-toestand zullen de media de volgende uren vullen. Bijdragen van neutrale waarnemers, van bewonderaars maar ook van giftige tegenstanders.

 

In juli wensten wij Nelson Mandela (foto 1) nog een gelukkige 95ste verjaardag toe. Met zijn verjaardag zette hij de critici die hem het graf toewensten nog een neus. Maar niemand heeft het eeuwig leven.

 

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft van bij haar oprichting in 1974 de strijd tegen de apartheid gesteund. Fascisme, racisme, apartheid: neen! was de eerste gescandeerde slogan en een traditionele slogan bij AFF-betogingen (foto 2). In 1978 volgde een betoging louter tegen het Apartheidsregime (foto 3). Apartheidsregimedat uiteindelijk in 1990 opgeheven werd, niet na de internationale solidariteit zoals onder andere verwoord in het swingende Free Nelson Mandela van The Special AKA.

 

Luister ook naar het pakkende Asimbonanga van de Zuid-Afrikaan Johnny Clegg, met Nelson Mandela mee op het podium. Het opheffen van de apartheid was een eerste stap naar meer gelijkheid in Zuid-Afrika. Door het omarmen van het kapitalisme, met alle multinationals die de dienst uitmaken in Zuid-Afrika, bleef de strijd voor meer sociale gelijkheid evenwel haperen. Het werk is nog niet af. Nelson Mandela was een voortrekker. Zowel voor het opheffen van een racistisch regime, als voor de verzoening tussen blank, kleuring en zwart.

 

Rust in vrede, Madiba.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print