Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vandaag wordt een triest wereldrecord behaald: 249 dagen praten over regeringsvorming, en in tegenstelling tot de vorige recordhouder – Irak – is er nog altijd geen vooruitzicht op een akkoord. Erik De Bruyn (foto 1) formuleerde in Knack begin januari anders wel een drukkingsmiddel waar de politieke partijen gevoelig voor zijn.

Elk nadeel heeft een voordeel. In Gent wordt vandaag op het Sint-Jacobsplein een ludiek volksfeest georganiseerd. In Antwerpen trakteert het KVHV met gratis vaten bier aan de Ossenmarkt, ter hoogte van hun stamkroeg café De Vettige Swa. In Brussel, Antwerpen, Gent, Leuven, Louvain-la-Neuve en Luik wordt uitgepakt met de frietrevolutie (foto 2). De KVHV’ers willen niets minder dan de snelle splitsing van België; de frietrevolutionairen komen op voor de goede kanten van België zoals een goede sociale zekerheid die dan ook niet mag gesplitst worden. De bizarste actie komt van het VB: daar roept men om de Vlaamse Leeuw uit te hangen. De oproep wordt getwitterd, er worden flyers over uitgedeeld (foto 3: Gent) en op Facebook waren er gisterenavond een tweehonderd mensen die zeiden aan de vlagactie deel te nemen. Natuurlijk is niet iedereen op Facebook, en al zeker niet het vergrijzend Vlaams-nationalistisch verenigingsleven. Maar allez, we zullen zien of we vandaag wakker worden in een land waar in elke straat Vlaamse Leeuwenvlaggen wapperen.

Wat ons verbaast – of toch weer niet – is dat het stil blijft rond een voorstel van Erik De Bruyn (SP.A Rood) in Knack van 12 januari 2011. Een paar professoren hebben het idee later ook geformuleerd, maar het is niet de talk of the town. Erik De Bruyn (in Knack): “Een van de sleutelwoorden in de regeringsonderhandelingen is responsabilisering. Wel, dat men dan consequent is. Het is de taak van politici om compromissen te zoeken en een regering te vormen. Aangezien ze daarin falen, moeten ze zelf maar opdraaien voor de economische schade. Wij vinden trouwens dat er aan de dotaties van alle partijen geraakt moet worden, ook aan die van de oppositie. Want ook zij doen mee aan het communautair opbod. (…) Let wel: het is niet omdat wij het communautair opbod ter discussie stellen dat we nu old school unitaristen zouden zijn. Ook wij willen dat de staat hervormd wordt, maar wel op een verantwoorde manier.”

De frietrevolutionairen pleiten voor een federale kieskring. Erik De Bruyn staat daar achter. “Ik vind het totaal niet democratisch dat we maar voor de helft van ons parlement kunnen stemmen”, zegt De Bruyn. “In Wallonië en Brussel hebben ze al decennialang een eerste minister voor wie ze niet gestemd hebben. Iets soortgelijks geldt aan Vlaamse kant: je hoort hier veel kritiek op de manier waarop Michel Daerden (PS) het pensioendossier aanpakt, maar we kunnen die man op geen enkele manier electoraal ter verantwoording roepen.” En nog dit. SP.A-voorzitster Caroline Gennez zei gisterenavond dat de Franstaligen reageren alsof hen een vingernagel wordt uitgetrokken bij elk stapje in de richting van de staatshervorming. Niet dat we de nood voelen de Franstaligen te verdedigen, maar het splitsingsscenario botst op een paar vanzelfsprekendheden. Zoals het VB geloven dat je met een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring en een “korte” bespreking over de praktische modaliteiten Vlaanderen onafhankelijk maakt, is natuurlijk helemaal van de pot gerukt.

Het einde van België is nog niet in zicht, een oprisping van Laurette Onkelinx het voorbije weekend ten spijt. Men krijgt niet eens het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst of het zit er bovenarms op, wat zou het dan met België?

Gerolf Annemans is eraan voor zijn moeite. De voorbije zomer heeft hij amper een dag verlof genomen, zo hard was hij bezig met het schrijven van zijn boek De Ordentelijke Opdeling van België. Het VB doet er alles aan om de indruk te wekken dat de splitsing van België zonder chaos kan verlopen. De jonge wolven van het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) Gent zien anders toch wel een paar problemen. Volgens hen beschikt Vlaanderen “zeker en vast over de middelen (…) om een geopolitiek leefbare entiteit te zijn” maar… “De Vlaamse onafhankelijkheidskwestie is (…) een schadelijke factor voor de (…) buitenlandse investeringen waar we momenteel nog op vertrouwen, de onstabiliteit van België en de mogelijke perceptie van onstabiliteit in een nieuw onafhankelijk land zal weinig investeerders aantrekken en er mogelijks aanmoedigen om zich elders te vestigen.” Een tweede probleem is volgens het KVHV Gent – wij zouden er niet aan gedacht hebben – het ontbreken van een militaire industrie in Vlaanderen. “Het grootste deel hiervan bevind zich (…) in Wallonië en zal dus niet ter beschikking staan van een onafhankelijke Vlaamse staat.” Last but not least “de wegen en binnenwateren (…) zijn enkel een troef als onze buurlanden de verderzetting van deze wegen en binnenwateren onderhouden. Het grote voorbeeld hiervan is de onenigheid tussen België en Nederland over de Westerschelde. Indien dergelijke problemen ontstaan omtrent het onderhoud van snelwegen die verder lopen door Wallonië kunnen onze troeven zomaar wegsmelten voor de zon. Het is daarom noodzakelijk dat Vlaanderen goede relaties onderhoud met Wallonië als het maximum rededement wil halen uit dergelijke middelen.”

Het komt er dus op aan een goede verstandhouding te leven met de Franstalige Belgen, of het zal niet goed gaan met het onafhankelijke Vlaanderen. Overigens blijkt een meerderheid van de Belgen, zowel in het Franstalig als het Nederlandstalig landsgedeelte, gehecht te blijven aan België. Zo blijkt uit een onderzoek van de KU Leuven, de UCL en ULB, afgenomen in mei dit jaar, in volle regeringscrisis, waarvan de resultaten echter pas gisteren bekend geraakten. Meer autonomie voor de regio’s, maar tegelijk ook meer toenadering, is voor velen het doel. De meeste ondervraagden zijn dan ook voorstander van onderhandelingen, waar met toegevingen naar een compromis gezocht wordt. Geweld wordt door iedereen afgewezen. De meeste ondervraagden zien de toekomst wel fatalistisch tegemoet. Velen vermoeden het einde van het land, al willen ze het zelf niet. De gevoelens tegenover de andere taalgemeenschap zijn overwegend positief: respect, sympathie en bewondering staan bovenaan. Bij de N-VA- en VB-kiezer is dat wel anders.

Intussen moet het olijke duo André Flahaut (PS, voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers) en Danny Pieters (N-VA, voorzitter van de Senaat) bekijken hoe de situatie rond de regeringsvorming en staatshervorming gedeblokkeerd kan geraken. En dan moetende regeringsonderhandelaars nog beginnen aan het sociaal-economisch menu! Flahaut en Pieters zullen de nodige creativiteit moeten gebruiken. Adolf Hitler heeft de zaak ook al eens bekeken, en hij geraakte er niet uit. Bekijk hier het filmpje.

Na 11 juli is nu ook 21 juli achter de rug. Twee nationale feestdagen op amper twee weken tijd, waar een klein land groot in kan zijn. Veel animo merkten we anders niet rond die feestdagen. De ‘hoogwaardigheidsbekleders’ halen hun beste pak uit de kast, het gewone volk interesseert het vooral of het een vrije dag is of niet… om indien het een verlofdag is zowat alles te doen behalve zich te storten in het feestgedruis voor die nationale feestdag.

Met 11 juli is er in elke stad of gemeente wel een 11 juli-manifestatie, maar als cultuurminister Bert Anciaux het feesten bij gelegenheid van 11 juli niet zo gesubsidieerd zou hebben, zou er heel wat minder volk voor op de been zijn. 21 juli baadt veel meer in een sfeer van traditie. Met het Te Deum, dat weer eens bewijst dat de scheiding van kerk en staat enkel geëist wordt als het over de islam gaat. En het militair défilé, dat dit jaar 120 000 mensen trok. Naar verluidt meer volk dan vorig jaar, en alleszins meer volk dan welke Vlaams-nationalistische manifestatie ook trekt. Volgens journalist-historicus Marc Reynebeau is de keuze voor 21 juli als nationale feestdag overigens nogal ongewoon. “Staten herinneren met hun nationale feestdag graag aan meer symbolisch geladen historische feiten of glorieuze veldslagen. België niet, of toch niet meer sinds 1890, toen 21 juli als nationale feestdag werd geprikt. Tevoren was dat 27 september, een moment uit de onafhankelijkheidsstrijd van 1830. Met de nieuwe feestdag van 21 juli verbond de elite van toen de glorie van het land met het moment dat voor het eerst een koning zijn trouw aan de grondwet uitsprak.” Het verklaart allicht waarom op 21 juli meer nog dan België het koningshuis in the picture staat.

“Belgen zijn nooit erg royalistisch geweest”, zegt Marc Reynebeau nog. “Al tonen ze zich nog minder republikeins gezind.” Als Belgen al aanhankelijk zijn voor hun Koningshuis, gaat het gepaard met een geamuseerde afstandelijkheid. Een paar mensen nemen een en ander echter nog altijd ernstig op, en gaan traditioneel “België barst!” enzomeer roepen in de omgeving waar het Koningshuis zich vertoont. Op 21 juli was het niet anders. VB-medewerkster Sandy Neel (foto 1) en een tiental N(J)SV’ers schreeuwden hun kelen schor met "België barst!"-slogans. Niet aan de Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal in Brussel waar het Te Deum met koning Albert II en koningin Paola plaatsvond (foto 2), maar bij het Te Deum in Antwerpen. VB'ers voeren nog wel actie, maar als het kan liefst niet te ver uit de buurt van De Beest (café De Leeuw van Vlaanderen, aan de Jezuïetenrui in Antwerpen). Al even traditioneel werden de roepers door de politie opgepakt en moesten ze enkele uren in een politiecel doorbrengen. Televisiestations noch kranten reppen er over. Enkel deze blog heeft oog voor het kleine leed van de VB- en aanverwante militanten. Het is voor hen niet altijd feest als op 11 juli. (Foto Sandy Neel op het 11 juli-feest van de Gulden Sinjoren.)

Morgen, zondag 17 mei, worden in Brussel en Antwerpen manifestaties ingericht die in alle opzichten elkaars tegenpolen zijn. Het is niet moeilijk te raden waar het meeste volk zal zijn.

In Brussel vindt aan de voet van het Atomium het Belgavox-concert plaats waarbij Adamo, Arno, Julos Beaucarne, Boogie Boy en vele anderen uit onze drie landsdelen van jetje zullen geven (zie: http://www.belgavoxconcert.be). In hun manifest verduidelijken een aantal sympathisanten dat het project geen terugkeer naar het Belgique à papa wil. “Het verwerpt wel het eeuwige gekibbel van Vlaamse en Franstalige fronten. Het gelooft niet dat we enkel kunnen samenleven indien we dezelfde taal spreken. In welke taal we ons ook uitdrukken, onze idealen en zorgen zijn universeel menselijk. Veiligheid en sociale bescherming, een propere leefomgeving, respect, het recht op vrije meningsuiting, enz.. Ons project voor België is onversneden progressief. Het wordt gedragen door alle Belgen die erkennen dat ze van elkaar verschillen en die verschillen niet wegmoffelen onder een verstikkende eenvormigheid, maar beseffen dat er geen andere keuze is dan in dit kleine land met elkaar samen te leven.” (Zie:  http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=0D2A70UL).

Op hetzelfde ogenblik vindt in Hangar 29 aan de Scheldekaaien in Antwerpen een manifestatie van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), onder het motto Ik kies voor Vlaanderen. Sprekers zijn medewerkers van de VVB (Pieter Bauwens, Peter de Roover en Eric Defoort) en twee burgemeesters uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (Willy De Waele van Lennik, en Dirk Brankaer uit Overijse). Voor het amusement tussendoor zorgt stand up comedian Raf Coppens “met een speciaal voor de gelegenheid aangepast programma”. Bij de VVB zien ze de bui al hangen: daar zal natuurlijk minder volk naar komen kijken dan naar het Belgavoxconcert. In een opiniebijdrage in De Standaard (één van de vele die de voorbije week in die krant verschenen tégen het Belgavoxconcert) verwees politiek secretaris van het VVB Peter De Roover voor de te verwachten kleinere opkomst naar… de vooravond van 1 mei in Gent als op een zolderzaaltje daar minder volk bijeenkwam om te luisteren naar de toespraken dan men beneden in de Vooruit stond te “ethisch verantwoord heupwiegen” naar aanleiding van 1 mei.

Peter De Roover heeft daar natuurlijk een punt, zowat het enige uit zijn hele opiniebijdrage want voor het overige is dat alleen maar gemekker en gescheld naar de inrichters en de deelnemende artiesten van het Belgavoxconcert. Een academische zitting trekt minder volk dan een concert. Maar als we het houden bij wie waar optreedt, ook dan trekken ze bij de VVB en aanverwante organisaties aan het kortste eind. In Brussel noteren we als optredende Vlaamse artiesten: A Brand, Arno, Boogie Boy, Koen Buyse (Zornik), Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), Daan, Rocco Granta, Steven en Stijn Kolacny (Scala), Flip Kowlier, Laura Lynn, Paul Michiels, Jef Neve, Bart Peeters, An Pierlé, Tom Pintens, Axelle Red (foto 1), Gabriel Rios, Kate Ryan, The Scabs, Selah Sue, Sioen en nog vele anderen tot en met Will Tura en Joost Zweegers. Bij de Ik kies voor Vlaanderen-manifestatie moeten ze het doen met Raf Coppens, en dan nog is de vraag of die niet uit sympathie maar vooral om hen eens te kunnen afzeiken komt. En op het familiefeest van het VB op 1 mei in Antwerpen was de belangrijkste Vlaamse artiest die we er gezien hebben Johnny White (foto 2). De niet onverdienstelijke zanger van Verloren hart, verloren droom, maar het is toch al van 1971 geleden dat dit een hit was. De laatste keer dat Johnny White de media haalde was toen in juli vorig jaar in het complex waar hij woont een geheime cannabisplantage ontdekt werd (zie: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=1b1sslc6). Johnny White zelf zou er niet bij betrokken zijn, maar het leverde hem wel de bijnaam Johnny Wiet op.

Axelle Red en het kruim van de Vlaamse artiestenwereld of Johnny White? Als het Belgavoxconcert meer volk zal mobiliseren dan de V(V)B-bijeenkomst is het niet zozeer omwille van de mediasteun voor het eerste, maar omwille van de bloedarmoede langs Vlaams-nationalistische kant.